Το έθνος-κράτος επιστρέφει μετά την κρίση

Το εθνικό κράτος κάνει την επιστροφή του; Σίγουρα έτσι φαίνεται. Παλιομοδίτικες διακρατικές συγκρούσεις εκτυλίσσονται στην Θάλασσα της Κίνας και τα δυτικά σύνορα της Ρωσίας. Οι διακρατικές συναντήσεις χαρακτηρίζονται από ασυνήθιστες εντάσεις. Η παραδοσιακή διπλωματία είναι εκείνη που μετράει σε ζητήματα από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν μέχρι την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Ωστόσο η κυρίαρχη άποψη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν ότι η παγκοσμιοποίηση θα φέρει την μεταμόρφωση του πλανήτη μέσα από μη κρατικούς παράγοντες. Η λήξη του ψυχρού πολέμου προκάλεσε μια, σχεδόν μαρξιστική προσδοκία, ότι το κράτος θα ατονίσει, υπό την σκιά τής ελεύθερης ροής χρήματος και αγαθών και υπονομευόμενο από εξω-κρατικούς παράγοντες, εκ των οποίων οι τρομοκρατικές ομάδες ήταν οι πλέον προφανείς αλλά όχι οι μόνοι. Ήταν μια προσδοκία την οποία μοιραζόταν όλο το πολιτικό στερέωμα.

Στην αριστερά, οι επικριτές της παγκοσμιοποίησης των αγορών πρόβλεπαν την άνοδο της λαϊκής ισχύος. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις θα υψώνονταν πάνω από τους ξεφτισμένους, υποτίθεται, θεσμούς του εθνικού κράτους και θα δημιουργούσαν νέες, πιο ζωηρές μορφές πολιτικής δράσης. Η τεχνολογία θα έδινε καλύτερες λύσεις σε παλιά προβλήματα, ξεπερνώντας τους αντιδραστικούς εθνικούς θεσμούς.

Η νεοφιλελεύθερη δεξιά χαιρέτιζε την ανάδειξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής ισχύος, την κατάργηση των ελέγχων κεφαλαίων και την απορρύθμιση των τραπεζών, μιας και όλα αυτά αποδυνάμωσαν τις δυνατότητες των εθνικών κυβερνήσεων να ελέγξουν τις αγορές. Στην μεταποίηση και τις υπηρεσίες οι επιχειρήσεις κατέκτησαν νέες δυνατότητες να αξιοποιήσουν τα διαφορετικά φορολογικά καθεστώτα και τα επίπεδα των μισθών σε όλο τον πλανήτη.

Όλες αυτές οι προσδοκίες, όμως, υποτίμησαν την δυνατότητα επιβίωσης (την νομιμότητα, στην ουσία) του κράτους και των θεσμών του, καθώς και την μεγάλη δυσκολία δημιουργίας καινούργιων από το πουθενά. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις παρέμειναν στο περιθώριο. Οι διεθνείς οργανισμοί είναι τα "οχήματα" των ομάδων και των συνασπισμών εθνικών κρατών για να δρουν συντονισμένα όπου μπορούν. Από αυτή την άποψη, ουσιαστικά είναι παράγωγα, που καθρεφτίζουν τις επιθυμίες των πιο ισχυρών μελών. Η ιδέα ότι θα απελευθερώνονταν από τον κλοιό των εθνικών κυβερνήσεων ήταν ουτοπία.

Ο νεοφιλελεύθερος ενθουσιασμός με τις απελευθερωμένες αγορές δεν είχε καλύτερη τύχη. Η εποχή της παγκοσμιοποίησης ήταν εποχή αστάθειας ενώ στο Μεξικό, την ανατολική Ασία και την Ρωσσία, το κόστος της κρίσης είχε γίνει εμφανές σε όλη την δεκαετία του 1990. Χρειάστηκε, όμως, να περάσει μια δεκαετία για να ξεγυμνώσουν η κατάρρευση της Lehman Brothers και η διεθνής κρίση τους πολιτειακούς και τους ευρωπαίους από την πίστη τους στον καπιταλισμό και να αρχίζουν να αλλάζουν οι απόψεις.

Από εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ, 21/11/2016:
Αριστερά ο καθηγητής ιστορίας Μαρκ Μαζάουερ. Δεξιά ο τούρκος συγγραφέας Ορχάν Παμούκ

Έκτοτε η εξουσία έχει επιστρέψει προς το κράτος από πολλά μέτωπα. Στο κάτω-κάτω, οι φορολογούμενοι ήταν που διέσωσαν τις τράπεζες. Το βάρος της εξόδου από την κρίση έπεσε στις κεντρικές τράπεζες σε συνεργασία με τους υπουργούς οικονομικών. Από το 2010, η αυξανόμενη ανισότητα που συνοδεύει την ανάκαμψη, έχει προκαλέσει μεγάλο υποβόσκον κύμα οργής στους ψηφοφόρους, όχι μόνο έναντι των τραπεζών αλλά και ενάντια στα ελαφρά φορολογικά βάρη που απολαμβάνουν πολλές πολυεθνικές. Η αλλαγή στην ψυχολογία απειλεί παραπάνω την απελευθέρωση του εμπορίου κι έχει φέρει στην πολιτική ατζέντα προτάσεις για διεθνή εναρμονισμό των εταιρικών φόρων. Την ίδια ώρα, η επίδειξη δύναμης του Βλάντιμιρ Πούτιν καταδεικνύει ότι τίποτα δεν αντικαθιστά το κράτος στην τακτοποίηση των ζητημάτων πολέμου και ειρήνης.

Στην πραγματικότητα, το κράτος ήταν πάντα μαζί μας. Το δημοσιονομικό του αποτύπωμα έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και δεκαετίες. Οι εισπράξεις της κυβέρνησης των ΗΠΑ, για παράδειγμα, είναι σήμερα λίγο-πολύ στο ίδιο ποσοστό επί της παραγωγής που βρίσκονταν το 1960. Στη Βρεττανία, οι δημόσιες δαπάνες έχουν μεταβληθεί ελάχιστα την ίδια περίοδο. Αυτό που συνέβη κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ή τριών δεκαετιών ήταν λιγότερο απονέκρωση του κράτους και περισσότερο επαναπροσδιορισμός των επίσημων προτεραιοτήτων.

Εγκαταλείποντας τον εσωτερικό στρατηγικό σχεδιασμό, το κράτος έγινε μεσολαβητής των ρυθμιστικών καθεστώτων. Εξωτερικά, μεταμόρφωσε τους αμυντικούς προϋπολογισμούς, μεταφέροντας πόρους από τους ανθρώπους στις μηχανές.

Η οικονομική κρίση έχει επιταχύνει ορισμένες από αυτές τις τάσεις και άρχισε να ανατρέπει άλλες. Τα κράτη -ή οι πολιτικές ηγεσίες τους- εξακολουθούν να είναι απρόθυμα να κάνουν όσα θα είχαν κάνει τη δεκαετία του 1940. Αρνούνται πεισματικά να επιβάλλουν αυστηρότερες ποινές στις τράπεζες ή να αναγνωρίσουν την ανεργία ως προτεραιότητα. Αλλά αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι ίσως αυτό που η κρίση έχει δημιουργήσει σε παγκόσμιο επίπεδο: απομυθοποιώντας την εξιδανίκευση των αγορών ενθάρρυνε την αποκατάσταση της κρατικής ισχύος ως αυτοσκοπό. Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύθηκαν εύκολα οι απολυταρχικοί ηγέτες στο όνομα της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. Η Ουγγαρία και η Ρωσία αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Έχουμε ακούσει πολλά, αυτά τα 20 τελευταία χρόνια, για την παρακμή του κράτους. Δεν πρόκειται να ακούσουμε πολύ περισσότερα.


[Mark Mazower, "After the crisis, the nation state strikes back", Financial Times, 26/11/2014 - Απόδοση στα ελληνικά και προσαρμογή: Cogito ergo sum]

H υιοθέτηση της ΝΕΠ στην ΕΣΣΔ: Ένας αναγκαστικός συμβιβασμός και τα αποτελέσματά του

Κατιούσα

Σαν σήμερα το 1921, στα πλαίσια του 10ου συνεδρίου του Κόμματος των Μπολσεβίκων, δημοσιεύτηκε μια απόφαση με βαρύνουσα σημασία: Στο εξής το παρακράτημα των σιτηρών και γενικότερα των αγροτικών προϊόντων, η παράδοση δηλαδή όλων των παραγωγικών πλεονασμάτων των αγροτών στο κράτος, αντικαταστάθηκε από την καταβολή σταθερό φόρου σε είδος, με το υπόλοιπο της σοδειάς να παραμένει στην κατοχή των αγροτών.

Αυτό που φαινόταν ένα επιμέρους μεταρρυθμιστικό μέτρο, έμελλε να σηματοδοτήσει μια τεράστια αλλαγή στη νεαρή σοβιετική οικονομία: Τη μετάβαση από την πολιτική του “πολεμικού κομμουνισμού”, που είχε συμβάλει στην επιβίωση της Επανάστασης τα πρώτα κρίσιμα χρόνια του εμφυλίου και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, σε αυτό που θα ονομαζόταν Νέα Οικονομική Πολιτική, γνωστότερη ως ΝΕΠ. Επρόκειτο για μια πολιτική ελεγχόμενης αποκατάστασης αγοραίων σχέσεων στην οικονομία, με κεντρικό χαρακτηριστικό το δικαίωμα των αγροτών να διαθέτουν ανεμπόδιστα τα προϊόντα τους, σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο, να νοικιάζουν παραπάνω γη και να προσλαμβάνουν εργατικά χέρια, δηλαδή να χρησιμοποιούν μισθωτή εργασία. Επιπλέον, δόθηκε στήριξη σε μικρομεσαίες ιδιωτικές και συνεταιριστικές επιχειρήσεις, ενώ ορισμένες μη πετυχημένες εθνικοποιήσεις βιομηχανιών αναστράφηκαν με την εκμίσθωσή τους σε ιδιώτες. Επιπλέον,  σε μεμονωμένες περιπτώσεις επετράπη και η παραχώρηση εταιρειών στο ξένο κεφάλαιο.

Στον τομέα του εμπορίου συνυπήρχαν κρατικοί οργανισμοί, κυρίως στον κλάδο χονδρικού εμπορίου, με συνεταιρισμούς και πάμπολλους ιδιώτες που ήλεγχαν το λιανικό εμπόριο, ενώ το εξωτερικό εμπόριο παρέμενε αυστηρά υπό κρατικό έλεγχο. Όπως ήταν αναμενόμενο, η προσωρινή αυτή υποχώρηση από τις επαναστατικές αρχές προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων εντός μπολσεβίκων, στις οποίες ο Λένιν απαντούσε ως εξής: “Πραγματικοί επαναστάτες θα χαθούν (όχι με την έννοια μας εξωτερικής ήττας, αλλά της εσωτερικής χρεοκοπίας της υπόθεσής τους), μόνο στην περίπτωση που θα χάσουν τη νηφαλιότητά τους και θα τους περάσει από το μυαλό, ότι τάχα “η μεγάλη, η νικηφόρα, η παγκόσμια” επανάσταση μπορεί και πρέπει υποχρεωτικά να λύσει με επαναστατικό τρόπο τα κάθε λογής προβλήματα μέσα σε οποιεσδήποτε συνθήκες και σε όλους τους τομείς της δράσης και στην περίπτωση αυτή θα χαθούν ασφαλώς”.

Ο Λένιν αντιλαμβανόταν ότι τόσο η προϋπάρχουσα καθυστέρηση της σοβιετικής οικονομίας, όσο και οι τεράστιες καταστροφές που είχαν επισωρεύσει οι μακροχρόνιες πολεμικές περιπέτειες, καθιστούσαν απαραίτητη την αναβίωση των εμπορευματικών σχέσεων και της επιδίωξης του κέρδους, ώστε να μη διαρραγεί ανεπανόρθωτα η σχέση της σοβιετικής εξουσίας με τα μικροαστικά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, και κυρίως τους αγρότες: “Δε μπορούμε να υπολογίζουμε σε ένα άμεσο πέρασμα στον κομμουνισμό. Πρέπει να στηρίζουμε την οικοδόμηση στο προσωπικό ενδιαφέρον του αγρότη”. Γνώριζε επίσης σαφέστατα ότι η ΝΕΠ συνιστούσε υποχώρηση, θεωρούσε όμως ότι τα καπιταλιστικά στοιχεία που εισήγαγε η πολιτική αυτή θα μπορούσαν να ελεγχθούν χάρη στην κρατική διεύθυνση της οικονομίας. Θεωρούσε παράλληλα ότι η πολιτική αυτή θα εφαρμοζόταν πολύ καιρό, αν και όχι για πάντα (σε άλλο σημείο προσδιορίζει το διάστημα αυτό στα 10 με 20 χρόνια στην καλύτερη περίπτωση), ενώ θεωρούσε όχημα για την υπέρβασή της την οργάνωση του συνόλου του πληθυσμού σε συνεταιρισμούς που θα σήμαινε πως “θα στεκόμαστε ήδη και με τα δυο μας πόδια σε σοσιαλιστικό έδαφος”.

Ένα άλλο κλειδί για το πέρασμα σε κατά μέτωπο επίθεση με τον καπιταλισμό ήταν η εξύψωση του εξαιρετικά χαμηλού μορφωτικού επιπέδου του σοβιετικού πληθυσμού, σε συνδυασμό με την κακή κατάσταση του κρατικού μηχανισμού, που παρουσίαζε τα πρώτα σημάδια γραφειοκρατικής ακαμψίας, καθιστώντας αναγκαία την προσφυγή στην τεχνογνωσία αστών ειδικών.

Τα απτά αποτελέσματα της ΝΕΠ ήταν μεικτά, διότι από τη μια επετεύχθη ως το 1928 η ελαφρά υπέρβαση της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής της ΕΣΣΔ σε σχέση με το προπολεμικό επίπεδο, ωστόσο το χάσμα με τις καπιταλιστικές χώρες στους αντίστοιχους τομείς είχε διευρυνθεί σε σχέση με το 1913. Επίσης, παρά την αύξηση της αγροτικής παραγωγής, μείωση παρουσίασε ο όγκος των εμπορεύσιμων αγροτικών προϊόντων, επηρεάζοντας αρνητικά τους δείκτες του εξωτερικού εμπορίου, αλλά και καθιστώντας προβληματική την τροφοδοσία του στρατού και των πόλεων, που ως διαρκώς αναπτυσσόμενα βιομηχανικά κέντρα, προσήλκυαν ολοένα και μεγαλύτερο πληθυσμό που ερχόταν να εργαστεί στα εργοστάσια, καθώς και την προμήθεια της βιομηχανίας με πρώτες ύλες.

Τα όρια της ΝΕΠ φάνηκαν καθαρά με την κρίση των σιτηρών την περίοδο 1927-1928, όταν οι αγρότες πούλησαν στις υπεύθυνες κρατικές υπηρεσίες το ήμισυ των σιτηρών σε σχέση με το 1926.  Η ενίσχυση των κουλάκων στα χρόνια της ΝΕΠ οδηγούσε  σε αποφυγή εκ μέρους τους να διαθέτουν τη σοδειά τους στο κράτος, δυσαρεστημένοι από τις χαμηλές τιμές που εκείνο μπορούσε να διαθέσει για τα προϊόντα τους. Η εξάρτηση της σοβιετικής οικονομίας, και ιδιαίτερα της βιομηχανίας, από το μικρής κλίμακας και παραγωγικότητας αγροτικό νοικοκυριό γινόταν ένα πρόβλημα ολοένα και πιο επιτακτικό προς επίλυση. Έτσι, την ίδια περίοδο, στα τέλη δηλαδή της δεκαετίας του ’20, έχουμε την αλλαγή προσανατολισμού της σοβιετικής οικονομίας στην κατεύθυνση του κεντρικού σχεδιασμού, με τη στροφή στην κολλεκτιβοποίησης της αγροτικής οικονομίας και την εφαρμογή του πρώτου πενταετούς πλάνου για τη βιομηχανία.

Μια περίοδος τεκτονικών αλλαγών εγκαινιαζόταν στην ΕΣΣΔ, προκαλώντας συγκλονιστικές αναταράξεις σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, με ενίοτε οδυνηρές παρενέργειες, αλλά και μεγαλειώδη έκβαση. Στο τέλος της δεκαετίας του ’30, η χώρα ήταν πλέον πρώτη στην Ευρώπη και δεύτερη στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ στον όγκο της βιομηχανικής παραγωγής, καλύπτοντας τις ανάγκες της σε ευρύτατους τομείς, μεταξύ των οποίων και η αμυντική βιομηχανία, γεγονός που συνέβαλε καθοριστικά στη νικηφόρα αντιμετώπιση της θανάσιμης ναζιστικής απειλής λίγα χρόνια αργότερα.

Με στοιχεία από το βιβλίο του Περικλή Παυλίδη, “Ιστορία και Κομμουνισμός”, Αθήνα 2017

Θεομπαιξία το ανώτατο στάδιο του τσαρλατανισμού

Η πατριδοκαπηλία και θρησκοκαπηλία είναι σταθεροί άξονες προπαγάνδας των αστικών κομμάτων για το μασκάρεμα της αντιλαϊκής τους πολιτικής. Για να εκμεταλλευτούν τα πατριωτικά και θρησκευτικά αισθήματα του λαού οι αστοί πολιτικοί ανέκαθεν παρουσιάζονται ως "θεοσεβούμενοι άνθρωποι" ως "άνθρωποι που νοιάζονται για την πατρίδα". Παίζουν αυτό το θέατρο για να κρύβουν την άγρια πολιτική τους σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και να υποβαθμίζουν το ταξικό κριτήριο των εργαζόμενων. Δεν διστάζουν να παρευρίσκονται συχνά πυκνά σε θρησκευτικές τελετές για το θεαθήναι. Ανέκαθεν ήταν σε αγαστή συνεργασία με το ιερατείο που είναι μηχανισμός του αστικού κράτους και υπηρετεί όλες τις αστικές κυβερνήσεις, ακόμα και αυτές χωρίς κοινοβουλευτικό μανδύα.

Το σκηνικό με τα ανάματα κεριών, τα προσκυνήματα εικόνων, τις συνοδείες "ιερών λειψάνων" αποτελεί προσφιλή μέθοδο χειραγώγησης των λαϊκών ανθρώπων μέσω της θρησκείας και με την αξιοποίηση της κάμερας. Στην πραγματικότητα γι’ αυτούς η ηθική είναι κάτι που περιορίζεται στα όρια των νόμων που ψηφίζουν, δηλαδή στο τι συμφέρει τους κάθε λογής καπιταλιστές που εκμεταλλεύονται τον λαό και ληστεύουν τη χώρα.
Το ίδιο σκηνικό παίζεται με την παρουσία τους σε εθνικές γιορτές, σε παρελάσεις, σε συγκεντρώσεις εθνικοτοπικών συλλόγων κ.λπ όπου με τις υποκριτικές κορόνες τους για την πατρίδα, στο πλαίσιο άκρατου λαϊκισμού, υπόσχονται κάθε φορά λαγούς με πετραχήλια, δηλαδή τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που εφαρμόζουν στην πράξη με την πολιτική τους. Γι’ αυτούς η πατρίδα είναι αφηρημένη έννοια, αφού όπως την εννοούν το κύριο συστατικό της δεν είναι ο λαός και η πολιτιστική κληρονομιά του σ’ αυτή τη χώρα, αλλά μόνο η γεωγραφική περιοχή ως πεδίο καπιταλιστικής δράσης.

Στη φωτογραφία ο Ρώσος πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν σε μια από τις χαρακτηριστικές παραστάσεις θρησκοκαπηλίας, εφαρμόζει κατά γράμμα την τακτική λαϊκής χειραγώγησης σε συνεργασία με το ρώσικο ιερατείο στην τελετή των θεοφανείων. Ο «θεοσεβούμενος» Πούτιν είναι από τα στελέχη της κλίκας των ρώσων οπορτουνιστών που γαντζώθηκαν στην πλάτη του ρώσικου λαού αρπάζοντας την περιουσία του, για να τον καταληστεύουν. Είναι αυτός και το επιτελείο του που υπηρετεί τους ρώσους καπιταλιστές, όντας και ο ίδιος καπιταλιστής. Δεν διστάζει να συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές διαμάχες για τα συμφέροντα των ρώσικων μονοπωλίων και να προωθεί το εμπόριο όπλων. Δεν διστάζει να ντροπιάζει την ένδοξη ιστορία των προγόνων του που αγωνίστηκαν για την ειρήνη και την λαϊκή ευημερία, για μια σοσιαλιστική πατρίδα.

Ευάγγελος Δανέζης 

Ανθρωπισμός

Διαβάζουμε την ανταπόκριση ειδησεογραφικής ιστοσελίδας της Κύπρου: «Μία πράξη ανθρωπιάς πραγματοποίησαν οι πεζοναύτες του πολεμικού πλοίου των ΗΠΑ "Iwo Jima" (...) Αφού βοήθησαν σε εργασίες δενδροφύτευσης, ακολούθως έπαιξαν μπάσκετ με άτομα με νοητική αναπηρία (...) Υπενθυμίζεται ότι το καμάρι του Πολεμικού Ναυτικού βρίσκεται αγκυροβολημένο από χτες στο Λιμάνι Λεμεσού (...) Οπως δήλωσε στα ΜΜΕ ο πλωτάρχης - πεζοναύτης ιερέας, John Mabus, σε κάθε λιμάνι - σταθμό, μέλος του προσωπικού του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού προσπαθεί να γνωρίσει την κουλτούρα και τους ανθρώπους μιας πόλης αλλά και να προσφέρει εθελοντική εργασία, όπου και όπως μπορεί». Ξεχειλίζει από ...ανθρωπισμό η αποστολή μιας από τις φονικότερες πλωτές μηχανές του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, που αυτές τις μέρες «ξεκουράζεται» στη Λεμεσό! Και η «ευαισθησία» τους για τα άτομα με αναπηρία πραγματικά συγκινεί. Είναι σίγουρο άλλωστε ότι «εν υπηρεσία» έχουν σακατέψει αμέτρητα θύματά τους (όσα δεν «άφησαν στον τόπο»...) και επομένως έχουν αποκτήσει «τεχνογνωσία» στο να αντιστρέφουν τις εντυπώσεις από τα εγκλήματά τους, με πρωτοβουλίες όπως αυτή στη Λεμεσό. Μόνο που όσα δέντρα κι αν φυτέψουν, όσα «καλάθια» κι αν βάλουν στα φιλανθρωπικά τους «σόου», δεν πρόκειται ποτέ να ξεπλύνουν τα χέρια τους από το αίμα των λαών...

Αθλιοι ψεύτες και παραχαράκτες

Στον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» 17-18/3 και συγκεκριμένα στο δισέλιδο «Για τους Ενστολους», δημοσιεύτηκε άρθρο με τίτλο «Οι αλύγιστοι φαντάροι της ΟΚΝΕ», σχετικά με τον «Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου». Εκεί, παραθέταμε απόσπασμα της απολογίας των κομμουνιστών φαντάρων: «Είμαστε κομμουνιστές και σαν τέτοιοι αγωνιζόμαστε μέσα στον αστικό στρατό για τα ζητήματα των φαντάρων, ενάντια στην αποκτηνωτική πειθαρχία, ενάντια στον πόλεμο», συνοδευόμενο από σχετικό σκίτσο. Το «Δίκτυο Σπάρτακος», σε άρθρο του, προσπαθεί να παραχαράξει την Ιστορία. Για να δικαιολογήσει τη θέση του, ισχυρίζεται ότι οι κομμουνιστές δεν πολεμάνε και καλεί τους φαντάρους να κάνουν το ίδιο. Το ΝΑΡ - «Σπάρτακος» δηλώνει ότι οι κομμουνιστές δεν πρέπει να επιδιώξουν την καθοδήγηση της λαϊκής πάλης ενάντια στην ξένη εισβολή και την πιθανή κατοχή εδαφών. Πρέπει να αδιαφορήσουν δηλαδή για τα σύνορα και την εδαφική κυριαρχία, να μην πάρουν μέρος στην υπεράσπιση από πιθανή εισβολή. Η ιστορική πείρα δείχνει όμως ότι οι κομμουνιστές πρωτοστάτησαν στην οργάνωση αυτού του αγώνα, επιδιώκοντας να τον συνδέσουν με την πάλη ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και στην εξουσία της αστικής τάξης, που γεννά τη φτώχεια και τους πολέμους, ανεξάρτητα από σημαντικά λάθη που έγιναν εξαιτίας μη ξεκάθαρης στρατηγικής αντίληψης στη σύνδεση αυτής της πάλης.

***

Οι κομμουνιστές πολέμησαν στην πρώτη γραμμή ενάντια στην επίθεση των Ιταλών φασιστών, των Γερμανών ναζιστών. Φυλακισμένοι στην Ακροναυπλία και στο Ιτζεδίν, και εξόριστοι από τη Φολέγανδρο και την Κίμωλο, ζήτησαν με επιστολές τους να πολεμήσουν στο μέτωπο. Ο λαός και η νεολαία οργάνωσαν την ένοπλη πάλη με το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ. Να θυμηθούμε επίσης το κάλεσμα του Ζαχαριάδη από τη φυλακή. Οι άθλιοι ψεύτες και διαδρομιστές του υπουργείου Αμυνας, του ΝΑΡ - «Σπάρτακος», δεν έχουν κανένα δικαίωμα να παραχαράζουν ή και να οικειοποιούνται τη δράση και την αγωνιστική παρακαταθήκη των κομμουνιστών, μέσα στα κολαστήρια. Η αστική τάξη και τα κόμματα που την υπηρέτησαν, έφτιαχναν σε κάθε περίοδο «τάφους των ζωντανών νεκρών». Τέτοιο παράδειγμα αποτελεί και ο «Πειθαρχικός Ουλαμός Καλπακίου», για να χτυπηθεί η δράση των κομμουνιστών και μέσα στα στρατόπεδα.

***

Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που αναδεικνύει το χαρακτήρα του πολέμου ως σφαγής των λαών για τα συμφέροντα των μονοπωλίων, για το μοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής. Το ΚΚΕ ξεκαθαρίζει ότι οι ίδιοι που κλέβουν τον ιδρώτα της εργατικής τάξης σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής «ειρήνης» είναι οι ίδιοι που τη στέλνουν στον πόλεμο, για να σκοτωθεί για τα συμφέροντά τους. Επιμένει να μιλάει για τον πόλεμο και τις αιτίες του, ταυτόχρονα όμως πρωτοστατεί ώστε να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στα σενάρια αλλαγής συνόρων, σε κάθε εμπλοκή της χώρας σε αυτά τα σχέδια. Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που σταθερά αποκαλύπτει τι σημαίνει για την εργατική τάξη, το λαό της Ελλάδας, η συμμετοχή της χώρας μας στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, ποιος ωφελείται και ποιος ωφελήθηκε. Θέτει το ζήτημα της αποχώρησης της Ελλάδας από όλες τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, ζήτημα που μπορεί να το εγγυηθεί οριστικά και μόνιμα μόνο η εργατική - λαϊκή εξουσία, με την ανάπτυξη σχέσεων συνεργασίας και φιλίας με όλους τους λαούς.

***

Το ΚΚΕ καλεί το λαό να παλέψει μαζί του μέσα στους τόπους δουλειάς, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές. Για να κλείσουν όλες οι ΝΑΤΟικές βάσεις. Να επιστρέψουν οι Ελληνες στρατιωτικοί από αποστολές εκτός συνόρων. Κανείς στρατιωτικός ή νεολαίος φαντάρος της πατρίδας να μη δώσει το αίμα του σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο εκτός συνόρων. Ολοι τους είναι ταγμένοι να υπερασπιστούν τα σύνορα της χώρας, στον αέρα, στη στεριά και στη θάλασσα. Πουθενά αλλού! Οι κομμουνιστές, όπως πάντα στην ηρωική 100χρονη Ιστορία του ΚΚΕ, θα πρωτοστατήσουν στον αγώνα για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων, για να συντριβεί ο όποιος ξένος εισβολέας, ταυτόχρονα όμως το ΚΚΕ επισημαίνει από τώρα ότι δεν θα δείξει καμιά εμπιστοσύνη στην αστική κυβέρνηση που θα κάνει τον πόλεμο.

***

Χρειάζεται να παλέψουμε ενάντια σε κάθε επιδίωξη αλλαγής συνόρων, κάθε αλλαγή διεθνών συνθηκών, που οδηγεί στην αιματοχυσία των λαών. Ενάντια στον εθνικισμό, που θέλει να κρύψει πως οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, στην Τουρκία και σε άλλες χώρες έχουμε σήμερα τον ίδιο αντίπαλο: Τα μονοπώλια, τον καπιταλισμό, τις κυβερνήσεις και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες τους. Να δυναμώσει η πάλη που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να μπει μια και καλή τέρμα στις αιτίες που γεννούν τον πόλεμο. Το ΚΚΕ θέτει μπροστά στην εργατική τάξη το καθήκον να χαράξει τη δική της πάλη, μαζί με όλα τα άλλα λαϊκά στρώματα και το κίνημά τους, για να υπερασπίσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, αλλά και για να βγει ο λαός νικητής απέναντι στην καπιταλιστική εξουσία της εκμετάλλευσης και των πολέμων, ή της δήθεν «ειρήνης» με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών. Το ΚΚΕ είναι το μόνο πολιτικό κόμμα που μπορεί να ηγηθεί της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της προώθησης της Κοινωνικής Συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Για να έρθει πραγματικά ο λαός στην εξουσία, να οικοδομήσει τη νέα κοινωνία, χωρίς ανεργία, κρίσεις και πολέμους, που δεν μπορεί παρά να είναι σοσιαλιστική - κομμουνιστική.

Επικίνδυνες πρόβες

Μόνο ανησυχία πρέπει να προκαλούν στο λαό η προχτεσινή πολυεθνική άσκηση «Ηνίοχος 2018», αλλά και οι δηλώσεις που ακολούθησαν από τον υπουργό Αμυνας της Ελλάδας και τους πρέσβεις των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας.
Ολοένα και περισσότερο, η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο ΝΑΤΟικών ασκήσεων, είτε ως «βάση» είτε ως «κόμβος», όπως έγινε στην περίπτωση της «Noble Jump» στη Ρουμανία ή των ασκήσεων στην Ανατ. Μεσόγειο, όπου συμμετέχουν ναυτικές δυνάμεις προερχόμενες από τη Σούδα.
Στην περίπτωση του «Ηνίοχου» χρησιμοποιήθηκε το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ανδραβίδας, το οποίο συγκαταλέγεται σ' εκείνα που συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για αναβάθμιση της χρήσης τους στα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια.
Επομένως, πέρα απ' όλα τα άλλα, η άσκηση που ολοκληρώθηκε προχτές αποτέλεσε και μια δοκιμή για τις επιχειρησιακές δυνατότητες της συγκεκριμένης στρατιωτικής υποδομής, επιβεβαιώνοντας ότι η Ελλάδα αναβαθμίζει το ρόλο της ως ορμητηρίου επεμβάσεων και πολέμων, υλοποιώντας τη συμφωνία του περασμένου Οκτώβρη με τις ΗΠΑ.
Αλλωστε, η αναβάθμιση της αμερικανοΝΑΤΟικής παρουσίας στην Ελλάδα επιβεβαιώνεται και από άλλες εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος, όπως η επαλήθευση του ενδιαφέροντος για τη δημιουργία βάσης ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη, η αξιοποίηση του λιμανιού της Σύρου για τις ανάγκες του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και η εγκατάσταση στη Λάρισα μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Θυμίζουμε επίσης ότι η Ελλάδα συμμετέχει με στρατιωτικές υποδομές και μέσα σε πολλές ακόμα ΝΑΤΟικές ασκήσεις το 2018, με χαρακτηριστικότερη την «TRIDENT JAGUAR II 18», στις 2 - 12 Ιούνη στη Βόρεια Ελλάδα. Βασικός φορέας υλοποίησης αυτής της άσκησης είναι το Γ' Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη.
Το Γ' Σώμα Στρατού ετοιμάζεται τους επόμενους μήνες να αναλάβει καθήκοντα Διακλαδικού Στρατηγείου Δυνάμεων του ΝΑΤΟ, με αποστολή το συντονισμό αποστολών και επιχειρήσεων, όπως οι προβλεπόμενες από το «άρθρο 5» του Συμφώνου της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, περί «συλλογικής απάντησης» με στρατιωτικά μέσα σε επίθεση που δέχεται ένα κράτος - μέλος από μια τρίτη δύναμη.
Καθόλου τυχαία, η πιο πρόσφατη «υπενθύμιση» του «άρθρου 5» έγινε από τον ίδιο τον γγ του ΝΑΤΟ, με αφορμή τις καταγγελίες της Μ. Βρετανίας ότι η Ρωσία εκτέλεσε στο έδαφός της στρατιωτική επιχείρηση για την εξόντωση του διπλού πράκτορα, δείχνοντας σαφώς τον επιθετικό προσανατολισμό του ΝΑΤΟ ενάντια στη Ρωσία.
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την προστασία των συνόρων και την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας; Καμιά απολύτως.
Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Τα σενάρια τέτοιων ασκήσεων, ο έλεγχος της επιχειρησιακής ετοιμότητας φονικών μηχανών και των επιχειρησιακών δυνατοτήτων κρίσιμων στρατιωτικών υποδομών, η εξάσκηση στο συντονισμό στρατιωτικών δυνάμεων από διαφορετικά κράτη που συνεργάζονται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, προδίδουν πολεμική προετοιμασία.
Απ' αυτήν τη σκοπιά, η βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, η συμμετοχή της σε αυτήν την προετοιμασία και μάλιστα με αναβαθμισμένο ρόλο, μόνο κινδύνους και περιπέτειες προμηνύουν για το λαό. Μέρος αυτής της εμπλοκής είναι και οι ΝΑΤΟικές ασκήσεις, είτε γίνονται στην ελληνική επικράτεια είτε όχι.
Ο λαός δεν πρέπει να ξεγελαστεί από τα εύσημα των ΝΑΤΟικών στους Ελληνες πιλότους για τις ικανότητες που επέδειξαν στην άσκηση, ούτε από τα μεγάλα λόγια της κυβέρνησης και του πρέσβη των ΗΠΑ ότι η Ελλάδα, μέσα από τη ΝΑΤΟική συμμαχία, αποτελεί «πυλώνα ασφάλειας» στην περιοχή.
Οσο δυναμώνει η ΝΑΤΟική παρουσία στην περιοχή, όσο φυτρώνουν νέες βάσεις και ενισχύονται οι παλιές, όσο ελληνικά στρατεύματα εμπλέκονται σε βρώμικες αποστολές και σχεδιασμούς, όσο τα οράματα της αστικής τάξης προσδένουν την Ελλάδα πιο σφιχτά στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, τόσο θα πληθαίνουν οι παράγοντες ανασφάλειας για το λαό, που πρέπει σθεναρά να σταθεί απέναντι.

Ανάλυση «υψηλής κοπτοραπτικής» από την εφημερίδα «ΠΡΙΝ»

Κουτοπόνηροι…

Γράφαμε στις 9 Μάρτη 2018 για τους «αφελείς και αγράμματους» φασίστες, όπως της Χρυσής Αυγής, που ξεσπάθωναν ενάντια στο «εθνοπροδοτικό ΚΚΕ», επειδή το Κόμμα μας καλεί το λαό να μη στοιχηθεί πίσω από την αστική τάξη και τον επικίνδυνο στόχο της για «γεωστρατηγική αναβάθμιση», να παλέψει ενάντια στην εμπλοκή στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς.

Φώτο από το blog Viva la revulocion

Τώρα λοιπόν ήρθε η σειρά άλλων πλαστογράφων, που αφού «κατασκευάζουν» όπως τους βολεύει τις τοποθετήσεις του Κόμματος, κάνουν αντιπαράθεση με τα κατασκευάσματά τους ώστε να «τεκμηριώσουν» ότι το ΚΚΕ δεν είναι «εθνοπροδοτικό», αλλά στοιχίζει το λαό με την αστική κυβέρνηση!

Ο λόγος για το «ΠΡΙΝ», την εφημερίδα του ΝΑΡ, που πετσοκόβει κατά το δοκούν την ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα στη συγκέντρωση του ΚΚΕ στην Αθήνα, όταν ο ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος ανέπτυξε το θέμα της στάσης των κομμουνιστών απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Το «ΠΡΙΝ» απομονώνει το παρακάτω απόσπασμα από τη σχετική ομιλία:

«Οι κομμουνιστές […] θα πρωτοστατήσουμε στον αγώνα για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, για να συντριβεί ο όποιος ξένος εισβολέας, εάν τολμήσει και επιτεθεί στην Ελλάδα (Δ. Κουτσούμπας, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ)».

Σχολιάζοντας το παραπάνω, το «ΠΡΙΝ» ισχυρίζεται ότι η «υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας» σημαίνει ενσωμάτωση στους σχεδιασμούς της αστικής τάξης και μάλιστα αυτό το «ντύνει» με έναν ψευδεπίγραφο διεθνισμό για την αλληλεγγύη των λαών.

Το «ΠΡΙΝ», για να στηρίξει τις κατηγορίες ενάντια στο ΚΚΕ, «κόβει» από το κείμενό του το αμέσως επόμενο κομμάτι από την ίδια ακριβώς ομιλία του Δ. Κουτσούμπα, το οποίο απλά ακυρώνει τον παραλογισμό τους:

«… Επισημαίνουμε από τώρα ότι δεν θα δείξουμε καμιά εμπιστοσύνη στην αστική κυβέρνηση που θα κάνει τον πόλεμο. Καμιά ανοχή στην άρχουσα τάξη που συμμετέχει στον πόλεμο για την προώθηση των δικών της οικονομικών συμφερόντων, βάζοντας το λαό μας να χύνει το αίμα του.

Θα επιδιώξουμε να τη βάλουμε με την πάλη μας στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, με την ανατροπή της, για την οριστική νίκη του λαού, έτσι ώστε επιστέγασμα και έπαθλο αυτής της πάλης να είναι η εργατική, η λαϊκή εξουσία, η ανάπτυξη και ευημερία για το λαό, με ειρήνη και ευτυχία για όλους και όλες, για τα παιδιά μας, για τις γενιές που έρχονται…»

Μάλιστα, το «ΠΡΙΝ» εγκαλεί το ΚΚΕ ότι διαστρεβλώνει τη θέση για το «απαραβίαστο» και την «επαναχάραξη των συνόρων».

Στην ομιλία, όμως, του Δ. Κουτσούμπα, υπάρχει η απάντηση και σε αυτήν την κριτική. Λέει ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ (και αποκρύπτει ο αρθρογράφος):

«Ελάτε να παλέψουμε όλοι μαζί ενάντια σε κάθε επιδίωξη αλλαγής συνόρων, κάθε αλλαγή διεθνών συνθηκών, που οδηγεί στην αιματοχυσία των λαών. Ενάντια στον εθνικισμό, που θέλει να κρύψει πως οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, στην Τουρκία και σε άλλες χώρες έχουμε σήμερα τον ίδιο αντίπαλο: Τα μονοπώλια, τον καπιταλισμό, τις κυβερνήσεις τους και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες τους.»

• Αλήθεια, από πού προκύπτει ότι η αναγνώριση – από την πλευρά του ΚΚΕ – της επιθετικότητας της τουρκικής αστικής τάξης, το γεγονός δηλαδή ότι βάζει ανοιχτά ζήτημα αμφισβήτησης συνόρων, συνθηκών και κυριαρχικών δικαιωμάτων, σημαίνει και υποταγή στα σχέδια της ελληνικής αστικής τάξης;

Γιατί επιδεικτικά αγνοείται το κάλεσμα της ομιλίας:

«Να απορρίψουμε τα ύπουλα καλέσματα από ριψάσπιδες περί δήθεν “εθνικής ενότητας”, δηλαδή υποταγής της εργατικής τάξης, του λαού στα σχέδια του κεφαλαίου και των αμερικανοΝΑΤΟικών.»

• Από πού προκύπτει επίσης ότι η αγνόηση της τουρκικής επιθετικότητας είναι «διεθνιστική στάση»;

ή μήπως σημαίνει ότι το ΚΚΕ συγκαλύπτει την αιτία του πολέμου, όταν στην ίδια μάλιστα ομιλία αναφέρεται ότι το Κόμμα:

«[…] αναδεικνύει το χαρακτήρα του πολέμου ως σφαγής των λαών για τα συμφέροντα των μονοπωλίων, για το μοίρασμα των αγορών και των ζωνών επιρροής. Επιμένει να αναδεικνύει ότι ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα – στρατιωτικά κυρίως – μέσα.

Οπως σήμερα η πολιτική για την κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων με ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, η οποία μεγαλώνει σε συνθήκες κρίσης όπου επικρατεί η ιμπεριαλιστική ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο, έτσι και ο πόλεμος είναι η συνέχιση αυτής της πολιτικής με βίαια στρατιωτικά μέσα με στόχο την κατάκτηση αγορών, σφαιρών επιρροής, ελέγχου πλουτοπαραγωγικών πηγών.»

Τελικά, όμως, δεν έγινε σαφές τι υποστηρίζει ο συντάκτης του «ΠΡΙΝ»…

• Οτι οι κομμουνιστές δεν πρέπει να επιδιώξουν να καθοδηγήσουν τη λαϊκή πάλη ενάντια στην ξένη εισβολή και την πιθανή κατοχή εδαφών;
• Πρέπει να αδιαφορήσουν;
• Να το αφήσουν στα χέρια της αστικής τάξης;

Εξάλλου, η ιστορική πείρα δείχνει πως το πρόβλημα δεν ήταν ότι οι κομμουνιστές πρωτοστάτησαν στην οργάνωση αυτού του αγώνα, αλλά ότι δεν είχαν στρατηγική ετοιμότητα να τον συνδέσουν με την πάλη ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης που γεννά τη φτώχεια και τους πολέμους.

Αντί λοιπόν να εξηγήσει ο αρθρογράφος τη θέση τους για το τι πρέπει να κάνουμε σε συνθήκες πολέμου, οχυρώνεται πίσω από το γενικό και αόριστο σύνθημα για την «αποτροπή του πολέμου», χωρίς να μπει καν στον κόπο να μας εξηγήσει πώς κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Την επόμενη φορά λοιπόν που οι ΝΑΡίτες θα επιχειρήσουν να παρουσιάσουν τις θέσεις τους για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και να αντιπαρατεθούν με το ΚΚΕ,

ας διαβάσουν καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα τη θέση του Κόμματος, που είναι η μόνη συνεπής στην ανάγκη της αυτοτελούς πάλης της εργατικής τάξης κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Ούτε «αφελείς» είναι, ούτε και «αγράμματοι»… Απλά κουτοπόνηροι.

Δ.Κ.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Ακούστε ολόκληρη την Ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα και βγάλτε μόνοι σας συμπεράσματα για τις κρυστάλλινες θέσεις του ΚΚΕ και για τον ρόλο του αρθρογράφου της εφημερίδας του ΝΑΡ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ):

Η ΠΡΩΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΤΗΣ “ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΣΥΝΗΣ” -ΤΑ ΔΟΛΑΡΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ

 

Ο Ζέβγος ήταν το πρώτο θύμα. Η δολοφονία του οργανώθηκε “άνωθεν” και εκτελέστηκε “εν ψυχρώ”. Σε πλήρη ανταπόκριση με την απαίτηση και παρότρυνση “έγκυρων κύκλων” και “ΜΜΕ” της εποχής. “Βάλτε χέρι στους αρχηγούς”!.. Και σήμαινε “Ολοταχώς προς Εμφύλιο”!.. 

Σήμερα συμπληρώνονται 71 χρόνια από τη δολοφονία του στελέχους του ΚΚΕ, Γιάννη Ζέβγου. Τιμώντας τη μνήμη του, αναδημοσιεύουμε από το πλούσιο αρχείο του Ριζοσπάστη ένα κείμενο που έγραψε ο Γιώργης Μωραΐτης, με αφορμή τη συμπλήρωση -τότε- 50 χρόνων από τη δολοφονία του Ζέβγου.

Δεν κίνησα με κλάρες δάφνης να έβγω

για να σε προϋπαντήσω Γιάννη Ζέβγο,

σε δάσκαλο δε πρέπουν ταπεινό.

Στο μέτωπό σου εμπρός ανθρώπου θρέμμα

που η στόχαση τ’ αυλάκωσε και το αίμα

σκύβω με πόνο και το προσκυνώ

Γ. Κοτζιούλας

Ανεξίτηλη στη μνήμη η μορφή του, η εικόνα φρικτή… Αν και πέρασαν από τότε 50 χρόνια. (Και κάνουμε τώρα αφιέρωμα τιμής. Σε κλίμα και γεγονότα, στη γειτονιά μας, ανάλογα με τα τοτινά. Μια που τον πρώτο και τελευταίο λόγο τον έχουν τα ξένα αφεντικά).
 Φεύγαμε στις 21 Μάρτη 1947, τρεις νεαροί, Ελασίτες, απ’ την Αθήνα, πρωί με το τρένο για το Δεύτερο Αντάρτικο. Τραβούσαμε για τον Παρνασσό. Κι άξαφνα σφίχτηκε η καρδιά μας, κι η ψυχή μας πλημμύρισε θλίψη. Στα περίπτερα του Σταθμού, που πήραμε ‘φημερίδες, τα πρωτοσέλιδα κρεμασμένα, ανάγγέλναν με χοντρούς τίτλους την τρομερή είδηση μιας στυγερής δολοφονίας. Κι ο “Ριζοσπάστης” είχε και το θύμα σε φωτογραφία, χτυπημένο με μια σφαίρα στον κρόταφο κι απ’ την τρύπα να τρέχει αίμα!…

Ηταν ο Γιάννης Ζέβγος. Ο γνωστός ηγέτης του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Επεφτε νεκρός, την προηγούμενη μέρα, στις 20 Μάρτη 1947, καταμεσήμερο, στη Θεσσαλονίκη, κοντά στην Αγιά Σοφιά. Κάτω απ’ τα δολοφονικά βόλια των εγκάθετων του ξενοστήρικτου μεταβαρκιζιανού κράτους. 

Βρέθηκε στη συμπρωτεύουσα ως εκπρόσωπος του συνασπισμού των κομμάτων του ΕΑΜ, διαπιστευμένος στη Διεθνή Ερευνητική Επιτροπή του ΟΗΕ, που βρισκότανε στην Ελλάδα, εξετάζοντας τις συνθήκες και τις αιτίες του Εμφυλίου που άρχιζε. Δυο ώρες νωρίτερα, είχε πάει στα γραφεία της εφημερίδας “Αγωνιστής” και σύνταξε γράμμα προς την Επιτροπή, καταγγέλλοντας την τρομοκρατία και τους νέους διωγμούς. Πάλευε για την ειρήνευση, πάλευε για την ομαλή πολιτική εξέλιξη, πάλευε για την αποτροπή της γενίκευσης του Εμφυλίου. 

Ενα από τα τελευταία του άρθρα είχε τίτλο “Οχι άλλο αίμα”. Τι ειρωνεία… Τα πλήρωσε με το αίμα του.

Ολοταχώς προς Εμφύλιο

Δεν είχαν περάσει ούτε 10 μέρες από τη θορυβώδη – με πρωτοφανείς τυμπανοκρουσίες – εξαγγελία, στις 12 Μάρτη 1947, του διαβόητου – απαίσιας μνήμης – “Δόγματος Τρούμαν”. Η, αλλιώς, του πακτωλού της “Βοήθειας”, που έταζαν “θα τρώμε με χρυσά κουτάλια” και βύθισαν τη χώρα μας στη χειρότερη (κι από την άλλη κατοχή) συμφορά και τον όλεθρο… Ο Ζέβγος ήταν το πρώτο θύμα. Η δολοφονία του οργανώθηκε “άνωθεν” και εκτελέστηκε “εν ψυχρώ”. Σε πλήρη ανταπόκριση με την απαίτηση και παρότρυνση “έγκυρων κύκλων” και “ΜΜΕ” της εποχής. “Βάλτε χέρι στους αρχηγούς”!.. Και σήμαινε “Ολοταχώς προς Εμφύλιο”!.. Ο κόσμος της αντίδρασης και του δοσολογισμού, το επίσημο, ξενόδουλο κράτος και παρακράτος των συμμοριών (που λυμαίνονταν την ύπαιθρο) ούτε ήθελαν ν’ ακούσουν για ομαλότητα και ειρήνευση. Με την υψηλή προστασία των Αγγλων, και τώρα των Αμερικανών, έσπρωχναν με όλα τα μέσα και πυροδοτούσαν τον Εμφύλιο. Δε δίσταζαν ακόμα και να εκτεθούν, με δολοφονίες και ανώτερων στελεχών, στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης. Η εκτέλεση του Ζέβγου καταφανώς ήταν και πρόκληση προς την ίδια την Επιτροπή του ΟΗΕ.

Ταυτόχρονα με το Δόγμα Τρούμαν, άρχιζε κατά των ανταρτών η εφαρμογή του Σχεδίου, που έφερε την κωδική ονομασία “Τέρμινους”. Ο Ν. Ζαχαριάδης, ΓΓ του ΚΚΕ, που είχε καταγγείλει με άρθρο του στο “Ριζοσπάστη” (στις 21.3.47) τη δολοφονία του Ζέβγου, επανέρχεται με άλλο άρθρο (στις 4.4.47), με τίτλο “Αβυσσος άβυσσον επικαλείται” και γράφει:

“Αρχισε η “εαρινή εκστρατεία”. Η δολοφονία του Ζέβγου, οι σφαγές στο Γύθειο, η εκτέλεση του Μπαμπακά και οι ομαδικές δολοφονίες στη Θεσσαλονίκη είναι μόνο μερικά δείγματα… Πρόκειται για μια εύκολη αιματοχυσία σε βάρος του ειρηνικού πληθυσμού… Ο Ζέρβας, τόχει πιο εύκολο και βολικό να επιδίδεται σε λεονταρισμούς στη Βέροια και να οργανώνει προσωπικά τη δολοφονία του Ζέβγου στη Θεσσαλονίκη, παρά να βγει και να μετρηθεί με το στρατηγό Μάρκο και το στρατό του… Η ιμπεριαλιστική ανάμειξη του προέδρου Τρούμαν στα εσωτερικά μας, με τις εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που τη συνοδεύουν αποθράσυνε και αποχαλίνωσε το μοναρχοφασισμό και την κυβέρνησή του…”

Τα δολάρια του αίματος

Δύο μέρες πριν τη δολοφονία του Ζέβγου (στις 18.3.47) ο διευθυντής του “Ριζοσπάστη” Κ. Καραγιώργης, σε κύριο άρθρο του, με τον παραπάνω τίτλο έγραφε:

“Ενα τρανό “Αχ” βγήκε με το λόγο του προέδρου Τρούμαν. “Πέστα Χρυσόστομε!”, ουρλιάζει ένα κύριο άρθρο – τό ίδιο άλλωστε που έβρισκε χρυσόστομο τον Αδόλφο Χίτλερ. Σε κάποιο θέατρο παίζεται κιόλας η επιθεώρηση: “Στείλε κι άλλα θείε Τρούμαν”. Αλαλάζουσα η ηχώ και αντήχηση απ’ το πανηγύρι της Δεξιάς. Κι από δίπλα βραχνή η ιησουίτικη έκρηξη “ευγνωμοσύνης” του Κέντρου. Εγινε θαύμα! Πλούσια τα ελέη του δολαρίου!..

Μα τα τωρινά δολάρια του θείου Τρούμαν δε θα μπορέσουν να μπαλώσουν τις τρύπες που είναι ανοιχτές. Και θ’ ανοίξουν κι άλλες τεράστιες τρύπες, για το λόγο ότι τα περισσότερα απ’ αυτά τα δολάρια θα διατεθούν για τον αλληλοσπαραγμό. Θα φουντώσει μ’ αυτά ακόμα αγριότερος εμφύλιος πόλεμος. Οσο για τους γλοιώδεις Γραικύλους, που τρίβουν τη λιπαρή κοιλιά τους, νόμισαν πως θα πουλήσουν την τιμή του ελληνικού λαού, που την κατέκτησε με τις τρομακτικές του θυσίες στο αλβανικό μέτωπο και στη μεγαλειώδη του εθνική Αντίσταση, με τα δολάρια της προδοσίας”.

Αλλά κι ο ίδιος ο Ζέβγος, στο άρθρο που προαναφέραμε (“Οχι άλλο αίμα”), τόνιζε με έμφαση:

“Στις εκκλήσεις, που έκαναν οι Λάκωνες, οι Ρουμελιώτες, οι Ευβοείς, οι Επτανήσιοι, οι γυναίκες, απάντησε η Β. Ελλάδα. “Πάντες πρέπει να αξιώσωσιν από πάντας εν ονόματι της σωτηρίας του έθνους την παύσιν του εμφυλίου πολέμου. Οχι άλλο αίμα. Οχι άλλοι τάφοι! Απευθύνομεν υστάτην και αγωνιώδην έκκλησιν προς όλους οι οποίοι πονούν την Ελλάδα”. Οι κάπηλοι του αίματος των Ελλήνων ξαναβρήκαν την ευκαιρία να βρίσουν τους πατριώτες που υπέγραψαν την έκκληση, όπως έβρισαν “Βουλγάρες” και τις γυναίκες της Αθήνας. Η έξαλλη αντιελληνική “εθνικοφροσύνη” πιστεύει ότι βρήκε καινούριο στήριγμα στην αμερικανική “προστασία” για να παρατείνει το εγκληματικό της έργο. Ομως, το αίμα των Ελλήνων είναι απείρως πολυτιμότερο και από τις λίρες των Αγγλων και από τα αμερικάνικα δολάρια, που αποτελούν το ιδεώδες της “εθνικοφροσύνης””.(Υπογράμμιση δική μας).

Αδύνατο ν’ αποφύγει κανείς τον πειρασμό ν’ αφήσει στη “λησμονιά” τον αξέχαστο Σπήλιο, το χρονογράφο του “Ρ”. Αντιγράφουμε από τις “Σφυριές” (22.3.47) μόνο μια φράση:

“Η σφαίρα που πέρασε και τρύπησε την καρδιά του Ζέβγου ξεκίνησε από πολύ μακριά… Αν έχουν την περιέργεια να σκύψουν απάνω της τα μέλη του ΟΗΕ θα δουν τα “δακτυλικά αποτυπώματα” της “έξωθεν ενίσχυσης”. Της μόνης έξωθεν ενίσχυσης που έρχεται και δρα σ’ αυτό τον βασανισμένο τόπο”.

Πολιτική δολοφονία

Η δολοφονία του Ζέβγου ξεσήκωσε κύμα αγανάκτησης και οργής σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Είχαμε ένα μεγάλο πολιτικό έγκλημα που εξυφάνθηκε και εκτελέστηκε κατά τα χιτλερικά πρότυπα. Οι ένοχοι φοβισμένοι, με αστυνομική διαταγή, απαγόρευσαν ακόμα και την κηδεία. Η κυβέρνηση Μάξιμου τα είχε εντελώς χαμένα. Αντιπροσωπεία του ΕΑΜ από τους Σιάντο, Γαβριηλίδη, Κριτικά κ.ά. επισκέφτηκε τον πρωθυπουργό και τους δύο αντιπροέδρους Σ. Βενιζέλο και Κ. Τσαλδάρη. Διαμαρτυρήθηκε έντονα. Και έθεσε θέμα απομάκρυνσης από την κυβέρνηση των Γ. Παπανδρέου (υπουργού Εσωτερικών) και Ν. Ζέρβα (υπουργού Δημόσιας Τάξης), “των δύο σημαιοφόρων της υπερδυναμικής πολιτικής κατά των αντιπάλων”, όπως ανέφερε σχετική ανακοίνωση. 
Οσο όμως κι αν εντάθηκε ακόμα περισσότερο το τρομοκρατικό όργιο, το έγκλημα δεν μπόρεσε να συγκαλυφθεί. Το παρασκήνιο της σκηνοθεσίας ξεσκεπάστηκε. (Και θυμίζει. Θα το σημειώσουμε εδώ. Τη δολοφονία – το 1963 – του Γρ. Λαμπράκη. Τηρουμένων, βέβαια, των χρονικών, αλλά και “εκσυγχρονιστικών” αναλογιών. Αλλά και την πρόσφατη απόπειρα κατά Εφραιμίδη και Θεωνά, ευρωβουλευτών του ΚΚΕ). Πιάστηκε ο δολοφόνος Χρ. Βλάχος και προέβη σε ομολογίες. Ορισμένοι άλλοι της ομάδας, που ήρθε από το Μπούλκες, έφεραν στη δημοσιότητα τα συγκλονιστικά στοιχεία. Αποκαλύφθηκαν πλήρως και οι ηθικοί αυτουργοί.

Ο παλαίμαχος κομμουνιστής Γιώργης Δημητράκος, σε βιβλίο του, αναφέρει:

“Στις 3 Απριλίου 1947 – είχε μεσολαβήσει ο ξαφνικός θάνατος του βασιλιά Γεωργίου Β – ξαναήρθε στην επιφάνεια το θέμα. 
Ο “Ριζοσπάστης” δημοσίευσε το γράμμα του Ν. Σιδηρόπουλου, πρωτοσέλιδο οκτάστηλο. Στο ερώτημα “Ποιος σκότωσε το Ζέβγο;”, δινόταν απάντηση. “Ο Ζέρβας, το Γ Σώμα Στρατού, η Ασφάλεια, η ΕΣΑ οργάνωσαν τη δολοφονία”.
Το γράμμα (επίσης) του Χ. Γκιαουρίδη, άλλου μετανοημένου μέλους της ίδιας συμμορίας, έριχνε νέο φως στην υπόθεση. (Να σημειωθεί ότι στην αποκάλυψη του εγκλήματος σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε ο Σταύρος Δημητράκος, αδελφός του συγγραφέα, που εκτελέστηκε το 1948). Ποικίλες ήταν οι αντιδράσεις από το αντίπαλο στρατόπεδο. Η “Ακρόπολις”, 4.4.47, χαρακτήρισε τα καταγγελλόμενα “μυθιστόρημα νοσηράς φαντασίας”. Το “Εθνος”, 5.6.47, δημοσίευσε ανακοίνωση του Γ Σώματος που προσπαθούσε να δικαιολογήσει το στρατωνισμό της συμμορίας στους θαλάμους του ως μέτρο προστασίας των φυγάδων του Μπούλκες (“Απολογισμός και Απολογία – επί του φοβερού βήματος”” (Σελ. 153 – 154).

Η ζωή και το έργο του

Ο Γιάννης Ζέβγος (πραγματικό όνομα Γιάννης Ταλαγάνης) υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα του κομμουνιστικού και λαϊκού μας κινήματος. Από το βιογραφικό του, που δημοσίευσε ο “Ριζοσπάστης” (1.3.47) και η ΚΟΜΕΠ (Ιούνης ’47) αντλούμε μερικά σύντομα στοιχεία.

Γεννήθηκε το 1897 στη Δόριζα της Τρίπολης. Οικογένεια αγροτοκτηνοτροφική, φτωχή, 11μελής. Ο παππούς του, αγωνιστής του ’21. Στο στρατό το 1917. Δάσκαλος στο επάγγελμα. Το 1918, με το πρώτο Συνέδριο του Κόμματος, ένα εκκλησιαστικό περιοδικό παρέθετε κομμάτια από τις συζητήσεις και αποφάσεις και έκανε κριτική. Αυτές οι σοσιαλιστικές απόψεις – γράφει – που για πρώτη φορά διάβασα μού εμφάνισαν θερμή και ιδανική ατμόσφαιρα. Και άρχισα να προμηθεύομαι “Ριζοσπάστη” και “Εργατικό Αγώνα”. Το 1919, δάσκαλος στη Μακεδονία. Επισκέφτηκε το Εργατικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη, όπου και το Σοσιαλιστικό Τμήμα. Υστερα από λίγους μήνες, έγινε μέλος του Κόμματος. Δουλεύει στο διδασκαλικό συνδικαλιστικό κίνημα. Μετά την πτώση του Πάγκαλου, Β Γραμματέας στην Οργάνωση Αθήνας. Στο 6ο Συνέδριο εκλέγεται στην ΚΕ. Πιάστηκε, βασανίστηκε, κρατήθηκε στις φυλακές Κέρκυρας, Ακροναυπλίας. Το 1943 προσλήφθηκε στο ΠΓ και στη Γραμματεία. Στη 10η Ολομέλεια – Γενάρης ’44 – είναι εισηγητής (στη θέση του Δ. Γληνού, που είχε πεθάνει). Υπουργός στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας μέχρι τα Δεκεμβριανά. Από το 7ο Συνέδριο – Οκτ. ’45 – αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ. Και μέλος της ηγεσίας του ΕΑΜ.

Στην ΚΟΜΕΠ (Ιούνης ’47) υπάρχει μακρύς κατάλογος βιβλιογραφίας του. (Βιβλία, έργα, μελέτες, άρθρα του, κριτικές. Με τους τίτλους και με τις υπογραφές του Ζέβγος, Πολύβιος, Αρκ-ινός ή με αρχικά ή ανυπόγραφα. Δημοσιευμένα στην ΚΟΜΕΠ ή στους “Νέους Πρωτοπόρους”). Συγγραφική παρουσία πλουσιότατη. Κι ανεκτίμητη κληρονομιά.

Στον αγώνα 1/4 του αιώνα

Τέλος, το λόγο τώρα στον Γιώργη Λαμπρινό. (Πάει κι αυτός στον Εμφύλιο, μαχητής στο ΔΣΕ). Από άρθρο του, σαν είδος νεκρολογίας, για τον Ζέβγο, στο “Ρίζο της Δευτέρας” (24.3.47).

“Το χώμα της Μακεδονίας, ποτισμένο με το αίμα του, το σκέπασε για πάντα… Αλλά μένει ανάμεσά μας ο πύρινος Λόγος του. Ενα πελώριο ηθικό ανάστημα κι ένα ακριβό πρότυπο αγωνιστικό. Μια βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο και μια ασάλευτη πίστη στην Ιδέα για τον άνθρωπο… Σαν πνευματική προσωπικότητα, ένας φιλοσοφημένος νους. Μαρξιστής. Η ανάγκη μελέτης των νεοελληνικών προβλημάτων τον οδήγησε στην ιστορική ρίζα τους. Την επανάσταση του 1821. Οι πολύχρονες μελέτες του έδωσαν έναν ώριμο καρπό. Τη “Σύντομη μελέτη της νεοελληνικής ιστορίας”… Σαν αγωνιστική μορφή, αυτός ο αδύνατος, σχεδόν οστεώδης, με τη σκαμμένη όψη στοχαστικού ανθρώπου, πέρασε απ’ όλες τις σκληρές και πικρές δοκιμασίες του αγώνα του λαού, στη διάρκεια ενός τετάρτου περίπου του αιώνα. Και τις πέρασε παλικαρίσια”!

Το προσυπογράφουμε.

Γιώργης ΜΩΡΑΪΤΗΣ

Ωδη στην Παπαγγέλη !!

Ενας άνθρωπος υπήρχε στην ΝΔ με Μαρξιστική παιδεία και τον διέγραψαν ...γαμωτο 

Απάντησε ρε Λένιν επιτέλους !!

Φτωχότερη η φιλελεύθερη διανόηση στην Ελλάδα, μετά την καρατόμηση της Έλλης Παπαγγελή από μέλος της ΝΔ, εξαιτίας υποτιμητικών της σχολίων για οπαδούς του ΠΑΟΚ στο Ίνσταγκραμ. Αφορμή ένα άρθρο για το “δημοψήφισμα” που διακινείται από μερίδα οπαδών της βορειοελλαδικής ομάδας, με τίτλο   “Αν τιμωρηθούμε, δεν… πάμε στον πόλεμο σε περίπτωση επιστράτευσης” (διότι ως γνωστόν αγαπητά οπαδικά ούγκανα, στον πόλεμο με τον οποίο δεν έχετε κατά τα λοιπά κανένα πρόβλημα, σε ρωτάνε αν έρχεσαι πρώτα), το οποίο η παρουσιάστρια και μοντέλο σχολίασε εξίσου ευφυώς με την ατάκα: “Θα πάνε, αλλά με το βουλγάρικο στρατόπεδο”. Αδυνατώ να πάρω θέση σε αυτή τη διαμάχη, επιλέγοντας ιμπεριαλιστή στο ερώτημα ποιος είπε την πιο πηχτή ανοησία.

Είναι βέβαια απορίας άξιον πώς μια πολιτευάμενη (sic) εδώ και χρόνια σαν την Παπαγγελή, δεν παραδειγματίστηκε από το παράδειγμα του τέως υφυπουργού παιδείας Κώστα Ζουράρι, που μετά την αναφορά του σε τελετές μαύρης μαγείας μετά δέκα χιλιάδων γαύρων στη βουβωνική του χώρα και το σχολιασμό της ερωτικής ζωής των οπαδών του Άρη, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Μπορεί η ίδια αφελώς να θεώρησε πως οι κακές σχέσεις της ηγεσίας του κόμματός της με τον Ιβάν Σαββίδη αυτή την εποχή (όχι όμως και των βουλευτών ΝΔ Θεσσαλονίκης, όπως απέδειξε μεταξύ άλλων και πρόσφατη δήλωση του άλλοτε υφυπουργού Αθλητισμού Γιώργου Ορφανού), της έδιναν το ελεύθερο να απαντήσει σαν να βρισκόταν στο καφενείο με τους φίλους της, παραβλέποντας πως οι προσβολές σε οπαδούς είναι από τα λίγα πράγματα που τα αστικά κόμματα δεν ανέχονται με τίποτε από τα μέλη και στελέχη τους.  Μπορεί πάλι, όπως δήλωσε και μετά τη διαγραφή της, όντως να μην μπορούσε να συγκρατήσει την ιερή οργή της που κάποιοι βάζουν ένα μαυρόασπρο πανί πάνω από ένα γαλανόλευκο.  Σε κάθε περίπτωση, η απουσία της θα είναι αισθητή, διότι στη σύντομη, μα δυναμική παρουσία της στη δημόσια ζωή του τόπου, μας χάρισε αν μη τι άλλο ορισμένες αξέχαστες στιγμές.

Οι δυνατότητές της είχαν φανεί από τις φοιτητικές εκλογές στις 16 Μαϊου του 2012, όταν και πρωταγωνίστησε σε σποτ της ΔΑΠ, σε ένα απαράμιλλης αισθητικής σποτ, εμπνευσμένο από την εξίσου καλλιτεχνική θρυλική διαφήμιση του Κίτσου, που κατέληγε στο σύνθημα “be a ΔΑΠ-machine” (κι άλλο κακό να μη μας βρει):

Ο πολύς κόσμος ωστόσο άρχισε να την μαθαίνει -πολιτικά, διότι ως τηλεπερσόνα είχε χτίσει ήδη τη φήμη της, κυρίως χάρη στη συνεργασία της με τον Μίστερ Κολλαγόνο Γιώργο Τσουκαλαδάκη, έτερο φωστήρα των ευρωπαϊστών του τόπου μας-όταν στις 16 Νοέμβρη 2016 ανήρτησε στο facebook κείμενο αμφισβήτησης των νεκρών του Πολυτεχνείου (μαζί με άλλα κλασικά εικονογραφημένα της ακροδεξιάς απολογητικής, όπως ο χόακας περί Ηλένιας), δίνοντας ένα καίριο χτύπημα στην αριστερή ιδεολογική ηγεμονία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Εξάλλου, λίγες μέρες μετά, κι αφότου ανασκεύασε περί Πολυτεχνείου, δηλώνοντας ότι πιθανότατα αν ζούσε τότε, θα ήταν και η ίδια εκεί (όπως και η μισή Ελλάδα, αν πάρουμε τοις μετρητοίς τις σχετικές δηλώσεις), επανήλθε με δριμύτερο, αν και -αδίκως- λιγότερο προβεβλημένο μανιφέστο υπέρ των κυβερνητικών δυνάμεων στα Δεκεμβριανά, που μας έσωσαν από τον “ζοφερό ανελεύθερο κόσμο της σοβιετοκρατούμενης Ανατολικής Ευρώπης”.

Η μεγάλη της στιγμή ωστόσο ήρθε το Φλεβάρη του 2016, όταν σε συνέντευξή της στο Έθνος της Κυριακής αποδόμησε το Κεφάλαιο το Μαρξ ως εξής: “Στα 15 μου χρόνια απέρριψα τον κομμουνισμό γιατί διάβασα το “Κεφάλαιο” του Καρλ Μαρξ και είδα ότι ο άνθρωπος λέει βλακείες. Τότε είπα ότι κομμουνίστρια δεν θα γίνω ποτέ. Διαβάζω τα πάντα, από τα άπαντα του οικονομολόγου Μ. Κρίσμαν μέχρι το “Φωτιά και Τσεκούρι” του Ευ. Αβέρωφ”. Μια μικρή δήλωση για την Έλλη, ένα μεγάλο άλμα memes, τουί και αναρτήσεων για τους παρεπιδημούντες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που έστησαν επί μέρες ένα διαδικτυακό γλέντι, από το οποίο εντελώς ενδεικτικά σταχυολογώ μερικά στιγμιότυπα:

Σημειώνοντας παράλληλα με λύπη μου, ότι εκείνες τις μέρες δυστυχώς υπήρξε και κόσμος που θεωρεί εαυτόν προοδευτικό και ριζοσπαστικό, που με αφορμή την κοτσάνα της νεαράς βρήκε ευκαιρία να αμολήσει το σεξισμό του, υπερασπιζόμενο τη μαρξιστική σκέψη με εύηχους χαρακτηρισμούς όπως “χυσοκανάτα”.

Έκτοτε η Παπαγγελή είχε πιο διακριτική, μα πάντοτε σημαντικής εμβέλειας παρεμβάσεις, όπως υπέρ του προέδρου Τραμπ, τον οποίο δήλωσε πως “ξεκάθαρα” θα ψήφιζε. Και δε χωρά αμφιβολία ότι το μέλλον και ίσως η επόμενη βουλή της ανήκαν, αν δεν υπήρχε αυτό το νεανικό ολίσθημα, που ωστόσο ελπίζουμε να μην αποτελέσει επ’ αόριστον τροχοπέδη στην πολιτική της εξέλιξη, εν ανάγκη από κάποιο άλλο κομματικό μετερίζι. Υπάρχει καλύτερη ΔΑΠάρα και τη θέλουμε.

απο την ΚΑΤΙΟΥΣΑ