Πόνος στους φιλελέ – 60% των νέων Ελλήνων θεωρούν μια σοβιετική Ελλάδα ίδια ή και καλύτερη από τη σημερινή

 

Κατιούσα

Μεγάλη αναταραχή έχει προκληθεί στους κόλπους των εγχώριων φιλελέ, με τα αποτελέσματα που δικό τους θινκ τανκ δημοσίευσε σε σχέση με την “Γνώση και άγνοια των νέων Ελλήνων σχετικά με τον κομμουνισμό”. Όπου κομμουνισμός βέβαια εννοεί το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, αλλά το ΚΕΦίΜ – Μάρκος Δραγούμης, δεν καταγίνεται με τέτοιες λεπτές αποχρώσεις, τι κι αν ο υπεύθυνος της έρευνας, καθηγητής Σωτήρης Γεωργανάς εξανίσταται κατά τα λοιπά για την “πολιτική αγραμματοσύνη” της ελληνικής νεολαίας.

Οι ίδιες οι ερωτήσεις είναι φυσικά έτσι σχεδιασμένες ώστε να εκμαιεύσουν απαντήσεις βολικές προς το σχεδιαστή τους και να δημιουργήσουν αρνητικά συναισθήματα στους ερωτηθέντες σχετικά με την κομμουνιστική ιδεολογία, αλλά και τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Ενδεικτικό εξάλλου είναι ότι στην εισαγωγή της έρευνας παρατίθεται παλιό σοβιετικό ανέκδοτο περί χρόνου αναμονής υδραυλικών και αυτοκινήτων σε θερμοκρασία ρωσικού χειμώνα.  Η άγνοια γεγονότων της σύγχρονης ιστορίας από την πλειονότητα ή μια σημαντική μειοψηφία των ερωτηθέντων, όπως αποτυπώνεται στις απαντήσεις για την ακριβή ημερομηνία έγερσης του τείχους του Βερολίνου ή το ποιες χώρες είχαν “κομμουνισμό” στο παρελθόν, γίνεται αφορμή για ιερεμιάδα και έμμεση πλην σαφή προτροπή να διδάσκονται περισσότερα σχετικά με το ζήτημα στα σχολικά βιβλία. Όχι φυσικά γιατί ενδιαφέρονται οι υπεύθυνοι της έρευνας για την ελλιπή εγκυκλοπαιδική μόρφωση των Ελλήνων 18-40, ειδικότερα όσων έχουν τεχνική ή θετική ειδίκευση, αλλά για να είναι σίγουροι ότι εξ απαλών ονύχων οι μαθητές μας θα έχουν ακούσει αρκετές ιστορίες για κόκκινους αγρίους, όπως η πλειονότητα των Ευρωπαίων συνομηλίκων τους.

Εκείνο όμως που φαίνεται πραγματικά να τους βγάζει έξω από τα ρούχα τους, είναι το γεγονός πως ένα “ογκώδες” (sic) 60% των Ελλήνων πιστεύουν πως μια σοβιετική Ελλάδα θα ήταν σε ίδια ή και καλύτερη οικονομική κατάσταση σε σχέση με τη σημερινή. Για την ακρίβεια ένα 26,3% των ερωτηθέντων απαντούν “σίγουρα ναι”, ενώ ένα 32,40% μάλλον συμφωνεί με αυτή την άποψη, ενώ ένα 32% δίνει ουδέτερη κρίση. Μονοψήφια είναι αντίθετα τα ποσοστά όσων είναι βέβαιοι ή σχεδόν βέβαιοι πως σε μια σοσιαλιστική Ελλάδα τα πράγματα θα ήταν χειρότερα. Αν προσθέσει κανείς σε αυτό ότι το 24% των ερωτηθέντων “αποδέχονται τη φιλοσοβιετική προπαγάνδα”, όπως περίλυπα διαπιστώνει η έρευνα, σχετικά με τα αίτια έγερσης του τείχους, κατανοεί και σχεδόν συμπάσχει κανείς με τον κλαυθμό και οδυρμό των φιλελέδων.

Όπως του Κωνσταντίνου Μπογδάνου, που εξέφρασε με ανάρτησή του το βαθύ σοκ που του προκάλεσαν τα ευρήματα της έρευνας, τα οποία περιέργως πώς δεν έσπευσε, προς ώρας τουλάχιστον, να αποδώσει στην αυξημένη επιρροή του νεομαρξιστικού νέτφλιξ μεταξύ των νέων.

 

Ιδιαίτερος αγωνιστικός εορτασμός

Σε λίγες μέρες ξεκινάει ο εορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που κορυφώνεται με την αντιιμπεριαλιστική πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία. Οι φορείς που διοργανώνουν τον εορτασμό (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών, φοιτητικοί σύλλογοι, εργατικά σωματεία) προετοιμάζονται ήδη, καθώς φέτος επιβάλλεται να είναι ένας διαφορετικός - αλλά αγωνιστικός - συμβολικός εορτασμός.

Αγωνιστικός γιατί στις συνθήκες έξαρσης της πανδημίας στη χώρα μας, τα συνθήματα του τότε ενώνονται με τις σύγχρονες διεκδικήσεις για την προστασία της ζωής και της υγείας του λαού.

Αγωνιστικά συμβολικός γιατί η ευρύτερη γειτονιά μας έχει να αντιμετωπίσει και τον «ιό» των επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, που εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους για τους λαούς.

* * *

Το αγωνιστικό μήνυμα του εορτασμού εξασφαλίζεται και από τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας. Από το πρώτο κύμα της πανδημίας, αν κάποιος απέδειξε το πώς μπορούν να τηρούνται τα υγειονομικά πρωτόκολλα, είναι το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, υπακούοντας στην ανάγκη να προστατευτεί και να προστατέψει. Γιατί αυτή η προστασία δεν είναι κόστος. Ετσι αποκτά τελικά περιεχόμενο και η ατομική ευθύνη.

Το παράδειγμα της Πρωτομαγιάς και άλλων αντίστοιχων επετειακών εκδηλώσεων είναι πρόσφατα. Οι εικόνες της πλατείας Συντάγματος, με την υποδειγματική τήρηση των μέτρων αλλά και την ανάδειξη σύγχρονων διεκδικήσεων από το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, έκαναν το γύρο του κόσμου. Η οργάνωση και η αυτοπειθαρχία των διαδηλωτών δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν ούτε από τους πιο φανατικούς τους πολέμιους. Εκφράστηκε μάλιστα το αντίθετο: Ο θαυμασμός για τη δύναμη που έχει ο συμβολισμός της οργανωμένης απειθαρχίας.

* * *

Ορισμένοι που αυτές τις μέρες ξερνούν χολή για την πορεία του Πολυτεχνείου δεν ενοχλούνται από την πορεία εν μέσω πανδημίας, αλλά ειδικά από την πορεία του Πολυτεχνείου, αφού είναι εκφρασμένος ο πόθος τους να ξεμπερδεύουν με αυτήν. Φυσικά, είναι οι ίδιοι που δεν ενοχλούνται από το συνωστισμό στα ΜΜΜ, τα πετσοκομμένα πρωτόκολλα που οδηγούν σε έξαρση των κρουσμάτων σε νοσοκομεία, εργοστάσια, οίκους ευγηρίας κ.α. Ολα αυτά που δημιουργούν εκατόμβες θυμάτων.

Το ΚΚΕ θα μπει μπροστά για να τιμηθεί ο ξεσηκωμός. Θα είμαστε εκεί, όλοι όσοι πρέπει, με μάσκες, με αντισηπτικά, με αποστάσεις άνω των δύο μέτρων ο ένας από τον άλλον και άλλα μέτρα προστασίας. Με αυτόν τον συμβολικό τρόπο θα αποδείξουμε ότι και το Πολυτεχνείο ζει, και οι εργαζόμενοι και η νεολαία της πατρίδας μας ζουν, αναπνέουν και έχουν φωνή.

Της
Χριστίνας ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Επικίνδυνες «σταθερές»

Η εκλογή Μπάιντεν και η φιλολογία για δήθεν «ευνοϊκή στάση» της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ στα Ελληνοτουρκικά γίνονται αφορμή να επισημαίνεται από διάφορες πλευρές της αστικής τάξης η ανάγκη για σταθερότερο βηματισμό της Ελλάδας με τα ευρύτερα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ στην περιοχή. Πίσω από μεγάλα λόγια, όμως, άλλοι κρύβουν και άλλοι ομολογούν ότι τα σχέδια αυτά προϋποθέτουν τη διαφύλαξη της ΝΑΤΟικής συνοχής, που περιλαμβάνει και την Τουρκία ως βασικό της πυλώνα.

Πίσω λοιπόν από τις γραφικότητες περί ...«Μπαϊντενόπουλου», που συμπαθεί την Ελλάδα και «δεν έχει χημεία με τον Ερντογάν», αλλά και την ...έκρηξη «εθνικής υπερηφάνειας» για την εκλογή μερικών Ελληνοαμερικανών υποψηφίων στη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, που θα αποτελέσουν τάχα «μοχλό πίεσης» για τα Ελληνοτουρκικά, η πραγματικότητα διαγράφεται πολύ διαφορετική για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της περιοχής.

Ο καβγάς στο εσωτερικό των ΗΠΑ έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και αφορά το ποιος μπορεί καλύτερα να αντιμετωπίσει τους ανταγωνιστές των ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία, που αμφισβητούν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία τους.

Ανεξάρτητα από ελιγμούς και διαφορετικές τακτικές, το σίγουρο είναι ότι οι ΗΠΑ δεν θα παραιτηθούν από τα συμφέροντά τους στην ευρύτερη περιοχή και σίγουρα αυτό περιλαμβάνει τη «φροντίδα» τους να κλείσουν ζητήματα ανοιχτά, που δυσκολεύουν την εξασφάλιση της συνοχής του ΝΑΤΟ και των συμμαχιών που επιδιώκουν. Μέσα σε αυτά, πρέπει να κλείσουν τα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Αρα λοιπόν είναι δεδομένο πως θα αυξηθούν οι πιέσεις για «διευθετήσεις», με την εποπτεία των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως κυβερνητικά στελέχη προετοιμάζουν ήδη το έδαφος για ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό. Οπως λένε, τώρα είναι η ώρα να παράσχει η Ελλάδα ακόμα περισσότερα δείγματα γραφής για τη σταθερή προσήλωσή της στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και στις ελληνοαμερικανικές συμφωνίες, με κορωνίδα τη Συμφωνία για τις βάσεις, προκειμένου να επιβεβαιωθεί ο ρόλος της ως του πλέον αξιόπιστου και χρήσιμου συμμάχου των ΗΠΑ στην περιοχή.

Αξιοποιούν δηλαδή την «αλλαγή σκυτάλης» στις ΗΠΑ για να επιταχύνουν και να διευρύνουν τις δεσμεύσεις που έχουν ήδη αναλάβει η προηγούμενη και η σημερινή κυβέρνηση στο πλαίσιο του ελληνοαμερικανικού «Στρατηγικού Διαλόγου»!

Συγκεκριμένα, την ανανέωση της Συμφωνίας για τις βάσεις με πολυετή και όχι με μονοετή παράταση, τη σύσφιξη των σχέσεων με τον 6ο Στόλο, όχι μόνο με την παροχή υποδομών για τον ελλιμενισμό και την επισκευή των πλοίων, αλλά και με την παροχή συνοδείας σε στρατιωτικές περιπολίες και επιχειρήσεις, την εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας με ισχυρούς συμμάχους των Αμερικανών στην περιοχή.

Ταυτόχρονα, συμπληρώνουν ότι παρά την όποια πιο ευνοϊκή στάση του Μπάιντεν, δεν πρέπει να περιμένουμε θεαματικές στροφές στην αμερικανική πολιτική, υπενθυμίζοντας το «ειδικό βάρος» της Τουρκίας κ.λπ. Τελικά, αυτό που μένει από τους πανηγυρισμούς είναι η «εγγύηση» (sic) ότι οι ΗΠΑ θα επεμβαίνουν πιο ενεργά στην περιοχή, αρκεί βέβαια και η Ελλάδα να είναι στην πρώτη γραμμή των επικίνδυνων σχεδιασμών τους.

Την ίδια «συνταγή» προτείνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πρωτοστάτησε τις προηγούμενες μέρες στην καλλιέργεια προσδοκιών από την εκλογή Μπάιντεν σε όλα τα μέτωπα και στα Ελληνοτουρκικά. Αυτό που ζητάει τώρα είναι να αξιοποιήσει η κυβέρνηση το «ευνοϊκότερο κλίμα» που δημιουργεί τάχα η εκλογή Μπάιντεν και να «εξαργυρώσει» με μεγαλύτερα ανταλλάγματα τη συμμετοχή της στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό!

Ο λαός δεν πρέπει να τρέφει καμιά προσδοκία σε σχέση με την κυβερνητική αλλαγή στις ΗΠΑ, μια ιμπεριαλιστική δύναμη που δίνει τη μάχη για τη διεθνή της πρωτοκαθεδρία. Προπάντων, δεν πρέπει να έχει καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, στον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα, στην αστική τάξη και τους συμμάχους της, που για τα δικά τους συμφέροντα τον μπλέκουν όλο και πιο βαθιά σε κινδύνους και περιπέτειες.

Μπροστά και στην επέτειο του Πολυτεχνείου, που το αντιιμπεριαλιστικό του μήνυμα παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, η δικαιολογημένη ανησυχία για τις εξελίξεις στην περιοχή να γίνει δυνατή φωνή διαμαρτυρίας και αγώνα ενάντια στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και στη συμμετοχή της χώρας σ' αυτά.

Μια «σημειολογία» των αμερικανικών εκλογών.

 

Με το που άρχισε να διαφαίνεται η «ήττα» του Τραμπ, διάφοροι ψεκασμένοι και όχι μόνο στην Αμερική, ξεκίνησαν μιαν αρκετά κατανοητή υστερία για «νοθείες», «σημεία και τέρατα» κλπ. στις αμερικανικές εκλογές.
Το μόνο σίγουρο, πέρα από τις τερατολογίες των "ψεκασμένων" του Τραμπ, είναι πως η αμερικανική δημοκρατία δεν είναι και ...υπόδειγμα ( χα,χα!) αστικής δημοκρατίας.
Ενα αποστεωμένο και απαρχαιωμένο πλειοψηφικό σύστημα εκλεκτόρων για την ανάδειξη του προέδρου, κατάλοιπο μιας εποχής, που η συγκοινωνία στην αχανή χώρα γινόταν με ...άλογα! Που είχε αναδείξει τον Τραμπ το 2016, παρόλο, που δεν πλειοψήφησε τότε.

Τότε οι "ψεκασμένοι" αναλυτές δεν συγκινήθηκαν να κάνουν "ανατριχιαστικές" αναλύσεις. Αλλά ούτε και κανάς άλλος από τους "Δημοκρατικούς", την πολιτική παράταξη των δουλοκτητών του Νότου και της Κου-Κλουξ-Κλαν, μην ξεχνάμε.
Η Αμερική είναι ένας βόθρος από σκατά.
Οπλοφορία, θρησκοληψία, γκαγκστερισμός, υποκριτικός πουριτανισμός δίπλα-δίπλα με την πορνογραφία, ρατσισμός, αμοραλισμός του κερατά, ανισότητες χωρίς όρια και όλα να έχουν μια τιμή.
Αυτό είναι το περίφημο "Αμερικανικό Ονειρο": Η ιδεολογία της "ευκαιρίας στην κονόμα" στην απόλυτη μορφή της, χωρίς άλλους κανόνες και αναστολές.
Αυτή η "κοινωνία" (ο θεός να την κάνει), αυτό το "σύστημα" ("καουμπόϊκο" το λέγαμε πιτσιρικάδες...) έχει φτάσει στα όρια της εσωτερικής του συμφόρησης, κι αυτά, που βλέπουμε τώρα είναι τα συμπτώματα.
Η κόντρα Μπάϊντεν-Τραμπ είναι εμφανώς εσωτερική κόντρα αμερικανών κεφαλαιοκρατών.

Ο Τραμπ εκφράζει παραδοσιακούς κεφαλαιοκράτες, που στην φάση αυτή έχουν υπερφαλαγγιστεί από τους κεφαλαιοκράτες των "νέων τεχνολογιών/νέας οικονομίας" και τους αχαλίνωτους παρασιτικού κερδοσκόπους του χρηματοπιστωτικού, νεόπλουτους και εξαιρετικά αλαζόνες/επιθετικούς. Ολα αυτά τα πρώην "τσογλάνια", Στηβ Τζομπς, Μπίλυ Γκέϊτς, (κάποιος έχει ήδη αποδημήσει), Ζούκερμπεργκ, Μπέζος, μαζί και οι τζογαδόροι χρηματιστές Warren Buffet κλπ. γίνανε μεγαλοδισεκατομμυριούχοι μέσα σε λίγα χρόνια, ορισμένοι από το τίποτε - η τέλεια ενσάρκωση του "αμερικανικού ονείρου". Που τρώει αυτούς, που το γέννησαν, την αμερικανική παραδοσιακή αστική τάξη, που νοιώθει να παραγκωνίζεται από αυτούς ενώ ταυτόχρονα εξουθενώνεται από την Κρίση. Το "rust-State", η Πενσυλβάνια της χρεοκοπημένης αμερικανικής βιομηχανίας και "προπύργιο" των Δημοκρατικών από το 1988, έδωσε τη νίκη στον Τράμπ το 2016 και φέτος χρειάστηκε να επιστρατευτούν τα "δέντρα" της "επιστολικής ψήφου" για να ..επανέλθει στην "κανονικότητα"!
Γενικά, νομίζω, πως αυτή η κυρίαρχη μερίδα του Κεφαλαίου στην Αμερική "ανέχτηκε" το 2016 τον "ψεκασμένο λαϊκιστή" μικροδισεκατομμυριούχο Τραμπ, μάλλον για να εκτονώσει προσωρινά την λαϊκή δυσαρέσκεια από την Καπιταλιστική Κρίση, να ανοίξει τα "jobs" δίνοντας κίνητρα για επαναπατρισμούς κεφαλαίων, ξεθάβοντας τον Προστατευτισμό κλπ., δηλαδή "βάζοντας νερό στο κρασί" και θέτοντας σε προσωρινή αναστολή, ίσως και ρίσκο, τα μεγάλα κέρδη και τις ευρύτερες στρατηγικές του κυρίαρχου αμερικανικού κεφαλαίου αλλά και του παγκοσμίου Καπιταλισμού.

Τον "χρησιμοποίησαν" με λίγα λόγια, σαν προσωρινό ελιγμό, και τώρα τον μαζεύουν. Κι όχι τόσο εύκολα, όσο τον αμόλυσαν προ τετραετίας, όπως βλέπουμε.
Μάλλον έχουν διδαχτεί από το πάθημα των γερμανών κεφαλαιοκρατών με τον Χίτλερ, στο Β' ΠΠ.
Αλλά στο μεταξύ, ανοίξανε τον ασκό του Αιόλου, γιατί ο Τραμπ απέκτησε λαϊκή βάση σε ένα αντιδραστικό-συντηρητικό "κίνημα" με πολλά μισοφασιστικά χαρακτηριστικά, που μοιάζει πολύ, τηρουμένων των αμερικανικών αναλογιών, με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά, "αγανακτισμένοι", "πλατείες", «μακεδονομάχοι» σε μας εδώ, κλπ., πολύ χαρακτηριστικό της εποχής μας. Και χρειάστηκαν να κάνουν πολλές "ζαβολιές" από την μαζικοποίηση της επιστολικής ψήφου μέχρι την πλήρη κυριαρχία τους στην "ενημέρωση", δίνοντας τροφή και στους αντιδραστικού τερατολόγους του Τραμπ.
Θέλω να πω με όλα αυτά στους συμπατριώτες μου, να μην στηρίζουν φρούδες ελπίδες στον "δημοκρατικό" Μπάϊντεν, όσο και αν ακολουθεί μια λιγότερο προκλητική αισθητική από τον άξεστο Τραμπ. Ιδια σκατά και οι δύο είναι, χειρότερες μέρες έρχονται για μας, για την Πατρίδα μας και τα παιδιά μας. Οπως το ίδιο χειρότερες θα ήταν κι αν κέρδιζε ο Τραμπ.
Η πολιτική του αμερικανικού κράτους δεν είναι της επιλογής των όποιων προσώπων.
Οποιος και να βγεί θα παίρνει γραμμή από την Wall-Street, και τους δείκτες της.
Το αξιοσημείωτο για το εργατικό κίνημα, είναι η διαφαινομένη «παγκοσμιότητα» του Τραμπισμού και η αναλογίες της με το φασιστικό «κίνημα» του Μεσοπολέμου και της Βαϊμάρης.
Ελπίζουμε οι εμπειρίες των Λαών και η γνώση του εργατικού κινήματος να βάλουν φραγμό σε μιαν ανάλογη εξέλιξη. Και αυτός ο φραγμός θα είναι σίγουρα η απαρχή της επαναστροφής της Ιστορίας σε θετική κατεύθυνση, μετά το πισωγύρισμα, που σηματοδότησε η κατάλυση της ΕΣΣΔ το ’86-’91.

ΣΕΧΤΑΡ ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ 

“Ακούω τον ήχο της νίκης, άγγελοι έρχονται από την Αφρική” – Σε παράκρουση η “πνευματική σύμβουλος” του Τραμπ

 

 (VIDEO)

Κατιούσα

Οι αγωνιώδεις εκλογές στις ΗΠΑ έχουν και στιγμές comic relief, καθώς το επιτελείο Τραμπ επιστρατεύει τα μεγάλα μέσα προκειμένου να γυρίσει την παρτίδα σε ό,τι αφορά τις επιστολικές ψήφους και να διασφαλίσει άλλη μια τετραετία στο Λευκό Οίκο.

Τα αμερικάνικα ίντερνετς έχουν πέσει με βίντεο της τηλεευαγγελίστριας και “πνευματικής συμβούλου” του Ντόναλντ Τραμπ, Πόλα Γουάιτ -Κέιν, που προσευχήθηκε δημόσια χθες Τετάρτη προκειμένου να παραμείνει ο νυν πρόεδρος στην εξουσία. Η πάστορας, που είχε συμμετάσχει και στην ορκωμοσία του Τραμπ το 2017, με κινήσεις τινάγματος θερμομέτρου υδραργύρου, κάλεσε τους πιστούς οπαδούς του προέδρου να “ακούσουν τον ήχο της νίκης”, διαβεβαιώνοντάς τους πως έρχονται “αγγελικές ενισχύσεις” από την Αφρική και τη Νότια Αμερική. “Οι άγγελοι έρχονται εδώ στο όνομα του Ιησού από την Αφρική”, διαβεβαίωσε η Γουάιτ, προσθέτοντας σε έκσταση πως “Ακούω τον ήχο της νίκης. Ο Κύριος λέει πως τελείωσε. Γιατί ακούω, νίκη, νίκη, νίκη!”

Όσο σκληρά όμως και να το προσπαθεί η Πόλα, είναι απλά αδύνατον να φτάσει στα ύψη μιας Κίμπερλ Γκίλφοϊλ κι είναι απορίας άξιο γιατί ένα τέτοιο βαρύ πυροβολικό δεν έχει μπει ακόμα στη μάχη αυτές τις κρίσιμες ώρες:

 

Οκτώβρης ’93 – “Προσβλητικό” και “ακατάλληλο” έκρινε το Youtube το τραγούδι για την τελευταία μάχη των Σοβιέτ

 

Κατιούσα

Συνεχίζεται το μπαράζ λογοκρισίας του Youtube σε τραγούδια με περιεχόμενο μη αρεστό στην πλατφόρμα. Μετά τις ποικιλόμορφες προσπάθειες φίμωσης τραγουδιών με ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό, αντιφασιστικό περιεχόμενο, ήρθε η σειρά του Μιχάλη Κάτσαρη να δει το τραγούδι του “Οκτώβρης ’93” να χαρακτηρίζεται ως “προσβλητικό” και “ακατάλληλο” για κάποια είδη κοινού.

Το τραγούδι αναφέρεται στην τελευταία μάχη των Σοβιέτ τον Οκτώβρη του ’93 και τη μάχη που έδωσαν χιλιάδες άνθρωποι υπερασπιζόμενοι όσα είχαν χάσει με την καπιταλιστική παλινόρθωση. Αυτό όμως φαίνεται πως ενόχλησε κάποιους χρήστες του μέσου, το οποίο με τη σειρά του πρόθυμα έσπευσε να ανταποκριθεί στις “ευαισθησίες” τους. Γιατί αν δεν καλοπιάσεις τον ακροδεξιό που ενοχλείται με τις κόκκινες σημαίες, ποιον θα καλοπιάσεις;

Οι δημιουργοί του τραγουδιού, Μιχάλης Κάτσαρης (μουσική, ερμηνεία) και Πέτρος Σκυθιώτης (στίχοι) προχώρησαν στην εξής δήλωση.

«Ακατάλληλο ή προσβλητικό για κάποια είδη κοινού» χαρακτηρίστηκε από το Youtube το περιεχόμενο του τραγουδιού μας «Οκτώβρης ‘93» που αναφέρεται στην τελευταία αντίσταση του σοβιετικού λαού στην αντεπανάσταση και την ανατροπή της Ε.Σ.Σ.Δ.

Αυτό πρακτικά σημαίνει απαγόρευση ή ελάχιστη πρόσβαση σε αυτό το τραγούδι, αφού 1) προειδοποιείται ο χρήστης πως πρόκειται να παρακολουθήσει «ακατάλληλο ή προσβλητικό περιεχόμενο» και δεν μπορεί να το κάνει αν δεν συνδεθεί και δηλώσει πως «επιθυμεί να συνεχίσει», 2) το τραγούδι δεν μπορεί ποτέ να εμφανιστεί στα προτεινόμενα, δηλαδή σε ακροατές που δεν το ξέρουν ήδη ώστε να το αναζητήσουν μόνοι τους.

Εδώ βρίσκονται οι αιτίες για τις οποίες ένα βίντεο μπορεί να θεωρηθεί από το Youtube ως «ακατάλληλο περιεχόμενο»: για άσεμνη γλώσσα και βωμολοχίες, για γυμνό και σεξουαλικό περιεχόμενο, για προβολή ναρκωτικών κ.λπ. Ως άτομα και οι δυο μας που δεν παρακολουθούν τις τάσεις και τα δημοφιλή βίντεο του Youtube επιβεβαιώνουμε πως αυτά τα περιεχόμενα δεν υπάρχουν πουθενά στην πλατφόρμα. Προφανώς γελάμε.

Μια που το τραγούδι μας δεν έχει τέτοια περιεχόμενα αναρωτιόμαστε σε ποια κατηγορία «ακατάλληλου περιεχομένου» εμπίπτει. Η μόνη κατηγορία στην οποία μπορεί να εμπίμπτει είναι η εξής: «ένα βίντεο που περιλαμβάνει ενήλικες οι οποίοι συμμετέχουν σε επικίνδυνες δραστηριότητες, τις οποίες θα μπορούσαν πολύ εύκολα να μιμηθούν ανήλικοι». Ναι, το δεχόμαστε. Πράγματι τα γεγονότα αυτά ήταν μια επικίνδυνη αγωνιστική δραστηριότητα για τον σοβιετικό λαό την οποία η νεολαία μπορεί να μιμηθεί στις μέρες μας.

Να σημειωθεί πως αυτή δεν είναι η πρώτη λογοκρισία που δέχεται το κομμάτι. Αρχικά, είχε αποκλειστεί από την σελίδα «Μιχάλης Κάτσαρης» και από το αντίστοιχο προφίλ στο Facebook, όπως και όλα τα αναρτημένα τραγούδια για περίπου 3 μέρες (κατά την διάρκεια της διεξαγωγής των εκλογών στις Η.Π.Α., γεγονός μπορεί και τυχαίο), ενώ μετά ευτυχώς επανήλθαν.

Εντύπωση μας προκαλεί το γεγονός πως αυτή η λογοκρισία συνέβη την χρονική στιγμή που το τραγούδι ξεπέρασε μόλις τα 1.000 views· ενώ ήταν εντελώς «ακίνδυνο» δηλαδή, την ώρα που ανάλογες λογοκρισίες έχουν συμβεί κυρίως σε δημοφιλή κομμάτια. Επίσης, τα βίντεο, αποσπάσματα των οποίων συνθέσαμε για να μοντάρουμε το βίντεο του τραγουδιού «Οκτώβρης ‘93», δεν είναι «ακατάλληλο περιεχόμενο». Άρα, κάτι άλλο παίζει: το περιεχόμενο του ίδιου του τραγουδιού.  Μάλλον δεν είναι, δηλαδή, τόσο ακίνδυνο το 2020 να αναφέρεσαι στο πώς ανατράπηκε η Ε.Σ.Σ.Δ., στον σοβιετικό λαό που την ζήτησε πίσω δύο χρόνια μετά και αιματοκυλίστηκε από την ανερχόμενη ρωσική αστική τάξη και ολιγαρχία. Μάλλον αυτός είναι ο πραγματικά μη αρεστός λόγος του 2020, ο λόγος που οφείλει να αναζητά η κάθε πρωτοπορία στην εποχή της.

Γι’ αυτό και θεωρούμε αυτή την λογοκρισία επιβράβευση κι επιβεβαίωση πως κάνουμε κάτι που έχει κάτι να πει ως περιεχόμενο στο σήμερα. Ευχαριστούμε για την στήριξη τους μεν, για την συνωμοσία της σιωπής τους δε.

Μιχάλης Κάτσαρης – Πέτρος Σκυθιώτης

Βίαιη επίθεση “αρνητών του lockdown” σε φωτορεπόρτερ και καμεραμάν – Καταγγελία της ΕΦΕ

 

Κατιούσα

Καταγγελία της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας:

Μετά την συγκέντρωση διαμαρτυρίας των “αρνητών του lockdown” στη Θεσσαλονίκη, η  οποία και κατέληξε σε μικρής διάρκειας επεισόδια με τις αστυνομικές δυνάμεις,  φωτορεπόρτερ δέχθηκε πισώπλατη επίθεση από διαμαρτυρόμενο. Ευτυχώς ο φωτορεπόρτερ  κατάφερε να αντιδράσει με αποτέλεσμα, η γροθιά του διαμαρτυρόμενου να τον βρει στο πλάι  του κεφαλιού και όχι στο κέντρο.  

Λίγα λεπτά πριν, εθεάθη στο έδαφος καμεραμάν τον οποίο οι αρνητές τον χτύπησαν με  κλωτσιές.  

Η πλειοψηφία των συγκεντρωμένων ήταν μέλη ακροδεξιών οργανώσεων της Θεσσαλονίκης  (ή τουλάχιστον η οργάνωσή της συγκέντρωσης), οι οποίοι κρύβονται κάθε φορά πίσω από  κάποια άρνηση που βρίσκει κοινό (κατά της συμφωνίας Πρεσπών, κατά της μάσκας, κατά του  lockdown κοκ). Επικαλούνται την ελευθερία της έκφρασης αλλά χτυπούν συστηματικά τους  αγγελιοφόρους της ελευθερίας αυτής, τους εργαζόμενους των ΜΜΕ.  

Το Προεδρείο της ΕΦΕ  

Τεχνοφασισμός !!!!

 

 Ο εκκωφαντικός κρότος που ακούμε μέσα μας δεν είναι μόνο ο ήχος του φόβου μας για τον κορωνοϊό, δεν είναι η αγωνία του θανάτου μας από ίωση, είναι κάτι πολύ πιο θλιβερό και ανήμερο, είναι τα συντρίμμια του παλιού γνωστού κόσμου μας που σωριάζει τα ερείπιά του και τις ζωές μας μέσα σ αυτόν, είναι το πένθος κι ο θρήνος μας πως τίποτε δε θα είναι πια το ίδιο .

Γιατί ζωή δεν είναι μόνο τα όσα ζούμε αλλά κυρίως και τα όσα θυμόμαστε .

Ζωή είναι οι κατά κράτος μνήμες μας, τα χαράγματά μας, τα σημάδια μας .

Και οι κάποιας ηλικίας, οι άνθρωποι του παλιού κόσμου, οι "παλιάνθρωποι" τρόπον τινά έχουμε μνήμες ασύμβατες με το νέο κόσμο που γεννιέται και επιβάλλεται από τη νέα τάξη πραγμάτων .

Δεν έχουμε παιδικά χρόνια με μνήμες σ ένα διαμέρισμα, εσώκλειστοι με το κινητό στο χέρι, με ηλεκτρονική επικοινωνία, με σέξτινγκ, με πληκτρολόγια, με φαστ φουντ, με οθόνες, κοντρόλς και κωδικούς .

Είμαστε παιδιά που παίξαμε στο χώμα, στην αλάνα, στην αυλή, που πήγαμε σχολείο και με 40 παιδιά στην τάξη και όχι με τηλεκπαίδευση, που ερωτευτήκαμε με οσμή και αφή και όχι με καρδούλες και λάικ, που σηκώσαμε μπαϊράκι και γροθιές σε πολιτικές και συστήματά εξουσίας, που έχουμε νιώσει τον παλμό στις φλέβες μας, το θυμό, την οργή για την αδικία, το όνειρο ενός ομορφότερου κόσμου .

Που αισθανθήκαμε το μεγαλείο του ωραίου, του αληθινού, το μεράκι της παρέας στο ταβερνάκι, το δάκρυ συγκίνησης στο σινεμά, το δέος ενός πυκνού δάσους και μιας γάργαρης θάλασσας, την ταραχή από ένα τρυφερό τραγούδι, το χορό ενός γλεντιού, το ξημέρωμα στους δρόμους .

Έχουμε μνήμη όλων αυτών και την γνώση πως όλα όσα θυμόμαστε και έχουμε για μπούσουλα ζωης τα χάνουμε ανεπιστρεπτί .

Τηλεργασία, τηλεκπαίδευση, τηλεδιάσκεψη, σκάιπ, βιντεοκλήση, μέσσεντζερ, Νετφλιξ, χαζή επικοινωνία, αποβλακωμένοι άνθρωποι, ρηχά και επιφανειακά νταραβέρια .

Ψυχαγωγία ον-λάιν, efood, email, eshop, ebanking .

Εν τέλει eόντα, ψυχρόαιμοι, κυνικοί, άχαροι, στεγνοί, ημιρομποτοποιημένοι, καλωδιωμένοι άνθρωποι σε μια ψευδαίσθηση ζωής μέσα από οθόνες, εμότικονς, επιβεβαιώσεις κωδικών πως δεν είμαστε ρομπότς αλλά e κάτι που μοιάζει με ρομπότ .

Η πανδημία αυτή κάποτε θα τελειώσει, όμως ο φόβος της μεταδοτικής ασθένειας θά χει ριζώσει και θα επανέρχεται σ ενδεχόμενο κίνδυνο άλλου ιού αλλά και χωρίς αυτόν, μην πίνεις, μην καπνίζεις, μην ξενυχτάς, μην αντιδράς, μην παθιάζεσαι γίνεσαι φανατικός, μείνε κουλ στέι σέιφ, μείνε μόνος και σε απόσταση ασφαλείας και στο μεταξύ οι νέες γενιές θα μεταλλαχθούν σε υγιεινιστές αποστειρωμένους σ ένα πλήρως απάνθρωπο κι ανασφαλές εργασιακό περιβάλλον, με ακρωτηριασμένα συναισθήματα, με κλονισμένους ψυχισμούς, με τέλεια άγνοια αληθινής ζωής, αρρωστημένες υπάρξεις που θα λένε πως ζουν αλλά απλά θα υπάρχουν και θα πιάνουν τζάμπα τον τόπο, χωρίς κριτικό πνεύμα, χωρίς αντιδράσεις, χωρίς μνήμη ζωής σε κάποιον χι έντονο ιστορικό χρόνο .

Αυτό είναι η ουσία και η ιδεολογική ταξική τοποθέτηση στην πανδημία .

Διότι πανδημίες η ανθρωπότητα πέρασε πολλές .

Όμως αυτή είναι η πρώτη που έχει κατεξοχήν ιδεολογικό πρόσημο και οδηγεί ντουγρού στο νέο κόσμο του τεχνοφασισμού που θα στελεχώσει ο μετάνθρωπος, το άβουλο προσαρμόσιμο παντού και αποξενωμένο απ τα ανθρώπινα, "ανθρώπινο" ον που πρέπει να απέχει μνήμης πιχί πορεία Πολυτεχνείου και οιασδήποτε αντίστασης κι εναντίωσης στο ιερό γράμμα του νόμου της ανήθικης εξουσίας .

87% των νοσούντων προέρχονται από εσωτερικούς χώρους μάς είπαν .

Και καταδίωξαν τις πλατείες, τη θάλασσα, την εκδρομή, την υπαίθρια αγορά, το θερινό σινεμά, το αρχαίο θέατρο, τη βόλτα, τη συναυλία .

Έκλεισαν ανοιχτά κολυμβητήρια, όργανα γυμναστικής σε δημοτικά άλση .

Απαγόρευσαν το ψάρεμα .

Μας έκλεισαν σε εσωτερικούς χώρους με παρέα την τηλεόραση και τον υπολογιστή .

Η μικρή επιχείρηση τέλειωσε .

Θα γίνουν όλα τραστ, πολυκαταστήματα, εταιρικά, σέντερς, κλινικές, καμία επαφή προσωπική με δικηγόρο, γιατρό, έμπορο κλπ

Το τραγούδι όπως το ξέραμε, η μελωδία, ο στίχος

δεν μπορεί να επιβιώσει, η ηλεκτρονική μουσική είναι πιο συμβατή στο μοντέλο τους .

Στη Θεσσαλονίκη πρόστιμο 500€ σε μουσικό του δρόμου για μη χρήση μάσκας, κατάληψη πεζοδρομίου, ακατάλληλο έντυπο μετακίνησης .

Καταστολή και πρόστιμα αδρά σ έναν κόσμο φτωχοποιημένο που φέρνει βόλτα τη ζωή με δόση, ρύθμιση, έκπτωση, προσφορά .

Ενώ οι κυβερνώντες ζουν με φρενίτιδα το μεγάλο φαγοπότι, τον μεγάλο περίπατο, βιτρίνες και υπέρκομψους μεταμοντέρνους στολισμούς υπέρογκων ποσών .

Καμία μα καμία κίνηση καταστολής του ιου .

Χρήματα μόνο για καταστολή και για προπαγάνδα .

Ένας ολοκληρωτισμός πρωτοφανής, ασύλληπτος .

Όλα αυτά λοιπόν δεν είναι ιδεολογικά ; είναι για την υγειά μας ;

Όσο υπαρκτός είναι ο ιος, άλλο τόσο υπαρκτός είναι και ο προ των πυλών τέλειος αφοπλισμός του ιδεολογικού μας οπλοστάσιου .

Ο κίνδυνος και ο θάνατος είναι διπλής ταυτόχρονης ανάγνωσης .

Εμείς λοιπόν οι της μνήμης στο νέο κόσμο τους είμαστε γραφικοί και απροσάρμοστοι, αχρείαστοι, περιττοί .

Τροχοπέδες στις στρατηγικές τους .

Οι τρελοί του χωριού .

Τους νέους και τους τρελούς θα στιγματίσουν και θα στοχοποιήσουν .

Τους αντιδρώντες ζώντες .

Ποτέ δεν χτυπούν στα πόδια .

Στο μυαλό είναι ο στόχος .

Το νου σας ε !

Και έπεται το Σώπα, μη μιλάς !

Θά ρθει κι αυτό οσονούπω .

Η συνέχεια στις οθόνες σας .

Μείνετε "ενεργοί" και αναμείνατε στο ακουστικό σας!

Συγγνώμη είμαι παλαιάς κοπής, στο πληκτρολόγιό σας ήθελα να πω .

Μα να ξέρετε τα όσα ζούμε δεν είναι εικονική πραγματικότητα, ούτε ασκήσεις επί χάρτου, ούτε προσομοίωση .

Είναι πραγματικά πυρά .

Πιο πραγματικά δεν γίνεται .

Σας φιλώ .

(νοερώς)

Αριστέα Σερεμέτη

(χειρούργος οδοντίατρος)

Και οι Γκρούεζες της πολιτικής

 

 

Εννοείται πως ό, τι και να πει κανείς για το ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του, χαλάει τζάμπα το σάλιο του. Υπ΄ αυτή την έννοια, δεν αξίζει καν να ασχολείσαι. Αλλά δεν επιτρέπουμε σ΄ αυτά τα καλόπαιδα που κατάντησαν οι πιο αφοσιωμένοι butlers της αμερικανικής πρεσβείας (4 χρόνια τους ξεφώνιζε ο κόσμος στις πορείες του Πολυτεχνείου) να προσβάλουν τη νοημοσύνη μας και να μας θεωρούν λοβοτομημένους, σε ό,τι αφορά π.χ τα πεπραγμένα τους και στον τομέα της Υγείας. Γιατί ο πολιτικός κομπογιαννιτισμός έχει και όρια. Ορισμένα -ενδεικτικά ας πούμε- που δεν απάντησε, γιατί κανένας δημοσιογράφος δεν τον ρώτησε, στο κακόγουστο show της "συνέντευξης τύπου" που έστησε ο κ. Τσίπρας είναι τα εξής:

Δεν ήταν μαζί ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ αυτοί που ανέθεσαν στο "Κέντρο Τεκμηρίωσης και Κοστολόγησης Νοσοκομειακών Υπηρεσιών ΑΕ" να αναπτύξει το ελληνικό σύστημα DRG (Κοστολόγηση Ομοιογενών Διαγνωστικών Κατηγοριών), δηλαδή τη βασική απαίτηση των ασφαλιστικών εταιρειών για να διαμορφωθούν παρόμοιοι όροι λειτουργίας μεταξύ δημόσιων νοσοκομείων και ιδιωτικών κλινικών;

Μήπως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη ΝΔ αυτοί που διεύρυναν το θεσμό της «ελαστικής» εργασίας στα νοσοκομεία?

Μήπως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη ΝΔ που προχώρησαν σε αλλεπάλληλες μειώσεις δαπανών στον προϋπολογισμό των νοσοκομείων;

Μήπως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που κράτησε κλειστά τα νοσοκομεία που είχαν κλείσει προηγούμενες κυβερνήσεις;

Μήπως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που αρνήθηκε να κάνει τις αναγκαίες προσλήψεις στο δημόσιο σύστημα Υγείας, το οποίο και πριν από την πανδημία λειτουργούσε στο όριο;

Μήπως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ με υποστηρικτή τη ΝΔ, που εγκαινίασε το Νοσοκομείο Σαντορίνης, το πρώτο νοσοκομείο ΝΠΙΔ - μη κερδοσκοπική επιχείρηση;

Μήπως δεν επί ΣΥΡΙΖΑ που σημειώθηκαν απίστευτα υπερκέρδη των επιχειρηματικών ομίλων (παλαιότερων & νεότερων που φύτρωναν σαν τα μανιτάρια) στη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας?

Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε μετά μανίας (και με ιδεολογικούς όρους παρακαλώ) τη λογική των ΣΔΙΤ π α ν τ ο ύ?

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει ο "μετριοπαθής" και "σοβαρός" κ. Ξανθός που πριν 3 μέρες στην ΕΡΤ δήλωνε ότι οι διετείς συμβάσεις των επικουρικών γιατρών μπορούν (!) να γίνουν τετραετείς, την ίδια στιγμή που ως κόμμα δήθεν μιλάει για ανάγκη μόνιμων προσλήψεων στο ΕΣΥ?

Μήπως δεν αποδείχθηκε ότι η γραμμή «θα λογαριαστούμε μετά την πανδημία», παρείχε ουσιαστική στήριξη στην κυβέρνηση της ΝΔ για να νομιμοποιηθεί η «ατομική ευθύνη», για να κουκουλωθούν οι κρατικές ευθύνες που φέρουν και τη δική του σφραγίδα για τη γύμνια στο σύστημα Υγείας?

Μήπως τους "δημοσιονομικούς περιορισμούς" που επικαλέστηκε ανερυθρίαστα, δεν τις υπέγραψε φαρδιά πλατιά ο ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ ψηφίζοντας μαζί το 3ο Μνημόνιο του 2015 που κατεδάφισε ό, τι είχε απομείνει σε υγεία, ασφάλιση, πρόνοια?

Όμως πού χάθηκε η πολιτική συστολή, δηλαδή η τσίπα, για να τη βρει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του?...

Α.Δ.

ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

 

Για την ανακοίνωση του δεύτερου περιορισμού κατ’ οίκον λόγω πανδημίας, ο πρωθυπουργός επέλεξε να δημιουργήσει τηλεοπτικά ένα σκηνικό οικειότητας με τους θεατές του, διατηρώντας το πατερναλιστικό ύφος, προβάλλοντας τη φιλική σχέση με τον καθηγητή Τσιόδρα για να περιβληθεί με το κύρος της επιστήμης, επιδεικνύοντας μια αλαζονική αυτοπεποίθηση, που του επέτρεψε το περισσότερο απλώς να αναλάβει την ευθύνη πως δεν ήταν πειστικός στους νέους για την επικινδυνότητα του ιού. Είναι κι αυτή μια προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας για να γίνουν οι πολίτες της πιο πρόθυμοι να την ακολουθήσουν στις επιλογές της για αντιμετώπιση της πανδημίας. Γιατί, κι αν η πλειοψηφία πληθυσμού έχει ακολουθήσει τις συμβουλές των ιατρικών εμπειρογνωμόνων οι αμφισβητήσεις όμως και προβληματισμοί για τις πολιτικές επιλογές μοιάζει να πολλαπλασιάζονται, εφόσον αυτές πολλές φορές είναι αντιφατικές και σκανδαλωδώς ευνοϊκές για ανώτερα οικονομικά στρώματα.   

          Η επιδημία του κορωνοϊού αλλάζει ριζικά τον τρόπο που ζούμε εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, αναδεικνύοντας την ανάγκη μετασχηματισμού πολλών πτυχών της κοινωνίας, όπως είναι η καθιέρωση της τηλεργασίας. Πολλές βέβαια  από αυτές τις αλλαγές θα είναι πράγματι προσωρινές όπως οι κυβερνήσεις προσπαθούν να πείσουν, την ίδια στιγμή που  προετοιμάζονται ώστε οι  μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της να είναι προς όφελος της κυρίαρχης τάξης. Χρειάστηκαν δηλ. μόνο λίγοι μήνες για να διαταράξει αυτό το νέο είδος ιού την καθιερωμένη τάξη, να ανατρέψει τις οικονομίες, να δημιουργήσει αόρατα εμπόδια μεταξύ οικογένειας και φίλων και να καταδικάσει ένα μέρος της ανθρωπότητας σε έναν περιορισμό που δεν έχει δει ποτέ ο κόσμος  στη σύγχρονη ιστορία        

        Για καλύτερη …πλοήγηση όμως  στην τρέχουσα κρίση θα μπορούσαμε να μάθουμε από το παρελθόν. Σ’ όλη την ιστορία έχουμε δει πως οι πανδημίες συχνά έχουν επιταχύνει τον κοινωνικό μετασχηματισμό. 

          Βέβαια, αν οι επιδημίες είναι πάνω απ’ όλα  ένας παράγοντας αποκαλυπτικός των ατελειών σε μια κοινωνία και μπορούν να τονίσουν ή και να επιταχύνουν μια αλλαγή σ’ αυτή, σίγουρα όμως δεν μπορεί μόνο μια επιδημία να είναι αιτία αυτής της αλλαγής. Οι επιδημίες αποκαλύπτουν και κάνουν πιο ορατές τις ανισότητες,  δίνουν την ευκαιρία στην κάθε εξουσία  ν’ αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα παίρνοντας θέση, αναγκάζουν σε κοινή δράση, όμως κάθε πανδημία συνδέεται με το κοινωνικο-ιστορικό της πλαίσιο, όπως και οι αλλαγές που έχουν μεταμορφώσει τις κοινωνίες ως αποτέλεσμα αυτών των δοκιμασιών.

           Ιστορικά, οι επιδημίες έχουν αναστατώσει και αναδιοργανώσει τις κοινωνικές σχέσεις. Στο παρελθόν μπορούμε  να δούμε ότι ορισμένες πανδημίες έχουν μεταμορφώσει βαθιά τις κοινωνίες που τις έχουν βιώσει. Η ευλογιά, η ελονοσία και η γρίπη αποδεκάτισαν τους αυτόχθονες Αμερικανούς μετά την ευρωπαϊκή εμφάνιση τον 16ο αιώνα, ανοίγοντας το δρόμο για τον δυτικό αποικισμό του Νέου Κόσμου. Ο κίτρινος πυρετός συντέλεσε στην απομάκρυνση της Γαλλίας από τη Β. Αμερική αλλάζοντας την πορεία της εξέγερσης των σκλάβων στην Αϊτή   στις αρχές του 19ου αιώνα. Πάνω από εκατό χρόνια αργότερα, η ισπανική γρίπη έγινε ένας θανατηφόρος μαχητής στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Μεταξύ αυτών, κορυφαία, είναι και η πανούκλα που έπληξε το 14^ο αιώνα την Ευρώπη, όταν σε ορισμένες περιοχές της αποδεκάτισε έως και το ένα τρίτο του πληθυσμού.           Στην Ευρώπη της εποχή κυριαρχούσε ένα ιεραρχικό φεουδαρχικό σύστημα, όπου στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας βρίσκονταν οι τοπικοί άρχοντες, ενώ στη βάση της οι υποτελείς που τους όφειλαν πίστη. Η μεγάλη  θνησιμότητα από την επιδημία  αναστάτωσε τις οικονομικές συνθήκες και οδήγησε σε μια ισχυρή ζήτηση για εργασία, η οποία ήταν όλο και πιο σπάνια. Η μείωση του αριθμού των αγροτών είχε σαν αποτέλεσμα έλλειψη εργατικών χεριών για τους γαιοκτήμονες κι επομένως οι εργαζόμενοι στη γη είχαν πολύ μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη. Έτσι το παλιό φεουδαρχικό σύστημα, το οποίο απαιτούσε από τους ανθρώπους να εργάζονται στη γη ενός άρχοντα για να πληρώσουν το ενοίκιο τους, ακόμα κι αν ήδη ήταν το 14^ο αιώνα ένα εύθραυστο σύστημα, άρχισε να αμφισβητείται και να ενθαρρύνεται η εμφάνιση νέων κοινωνικών τάξεων.   Καθώς έγινε πολύ πιο ακριβό να απασχολούν άτομα στην εργασία, οι ιδιοκτήτες άρχισαν να επενδύουν σε τεχνολογίες εξοικονόμησης εργασίας για να αντικαταστήσουν ανθρώπους. Συνέβαλε δηλ. η επιδημία στην ώθηση της Δυτικής Ευρώπης σε μια πιο σύγχρονη, εμπορική, οικονομία που βασίζεται στο χρήμα. Σε ορισμένες περιοχές της Ευρώπης, οι μισθοί τριπλασιάστηκαν καθώς αυξήθηκε η ζήτηση εργατικού δυναμικού. Και μόλις η οικονομία άρχισε να βελτιώνεται, η τάξη των γαιοκτημόνων πίεσε τις αρχές να ελέγξουν το αυξανόμενο κόστος εργασίας. Επιπλέον, ένας σημαντικός αντίκτυπος του Μαύρου Θανάτου ήταν  και η αποδυνάμωση της Καθολικής Εκκλησίας, αφού το ξέσπασμά της αμφισβήτησε τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό, καθώς η εκκλησία εμφανίζονταν το ίδιο ανήμπορη με κάθε άλλο θεσμό όσο η πανούκλα εξαπλωνόταν σε ολόκληρη την ήπειρο.  Επίσης η επιδημία οδήγησε σε μεγάλης κλίμακας εβραϊκές διώξεις στην Ευρώπη, και  Εβραίοι που κατηγορούνταν  για τη διάδοση της ασθένειας κάηκαν ζωντανοί σε πολλά μέρη. Εκτός των άλλων βέβαια, καθοριστική ήταν η επιδημία και για την εμφάνιση των πρώτων σχεδίων δημόσιας υγείας, αφού οι πόλεις έπρεπε να μάθουν να διαχειρίζονται τη συσσώρευση των πτωμάτων, την παροχή νερού και τροφή. Για να αντιμετωπιστούν μάλιστα τα διαδοχικά κύματα της επιδημίας γεννήθηκε η έννοια της καραντίνας και εφαρμόστηκε σταδιακά με την πάροδο των ετών.   

         Οι επιδημίες λοιπόν, όπως οι πόλεμοι ή οι φυσικές καταστροφές, επηρεάζουν βαθιά την πορεία της ιστορίας, που μας προσφέρει μαθήματα για το πώς οι επιδημίες μεταμορφώνουν την κοινωνία αφήνοντας το αποτύπωμά τους στον κοινωνικό και πολιτικό ιστό. Οι επιδημίες μπορούν να πυροδοτήσουν εθνικισμό και φυλετική μισαλλοδοξία, να προκαλέσουν κοινωνικές αναταραχές στοχοποιώντας τους ευνοημένους του πολιτικοοικονομικού συστήματος ή τους παρίες και επιπλέον να λειτουργήσουν σαν καταλύτες για τη δημιουργία πολιτικών κινημάτων ή ριζοσπαστικοποίησή τους.  

         Και η πανδημία Covid-19 θα έχει τα δικά της μόνιμα πολιτικά αποτελέσματα, στην οικονομία, στην εργασία, στην εκπαίδευση και στη ψυχαγωγία. Η κυρίαρχη τάξη προνοεί να ελέγξει προς το συμφέρον της αυτές τις αλλαγές. Γι’ αυτό και ενισχύεται η αστυνομική καταστολή και ψηφίζονται αντεργατικοί νόμοι, ώστε να χειραγωγούνται και να διαλύονται εν τη γενέσει τους οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων.