H απεργία στις 6 Μάη να είναι ισχυρή απάντηση!

Αν πάρουμε στα σοβαρά τα λεγόμενα του υπουργού Εργασίας, από την επομένη της ψήφισης του νομοσχεδίου ο κάθε εργαζόμενος θα πηγαίνει στον εργοδότη του και θα του επιβάλλει το ωράριο που επιθυμεί. Θα μπορεί να ρυθμίσει τον χρόνο του, όπως του αρέσει, να δουλεύει τέσσερις μέρες τη βδομάδα, να συγκεντρώνει μέρες για να πάει περισσότερες μέρες διακοπές το καλοκαίρι ή ακόμα και να μαζέψει τις ελιές του. Τι άθλια προπαγάνδα! Οι άνθρωποι πρέπει να πάρουν μάστερ στη διαστρέβλωση. Γελάει ο κάθε πικραμένος!

* * *

Αυτά που συμβαίνουν ήδη στους χώρους δουλειάς, με την ασυδοσία της εργοδοσίας, με τα δωδεκάωρα, τις απλήρωτες υπερωρίες, τα ωράρια - λάστιχο, τις συμβάσεις δύο τριών μηνών, ακόμα και ημέρας, που επαναλαμβάνονται για χρόνια, η κυβέρνηση έρχεται να τα νομιμοποιήσει και να τα διευρύνει στο σύνολο της παραγωγής. Το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο για την ευελιξία στην αγορά εργασίας θεωρείται ότι δεν δίνει την πλήρη ελευθερία στον εργοδότη, για να εκμεταλλεύεται στο έπακρο την εργάσιμη μέρα, χωρίς πληρωμή της επιπλέον απασχόλησης, δηλαδή μιλάμε για τη μέγιστη εκμετάλλευση, την απόλυτη υφαρπαγή της υπεραξίας που παράγει ο εργαζόμενος. Ξεζούμισμα στην κυριολεξία.

Οι «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» που επικαλείται ο υπουργός είναι η στρατηγική της ΕΕ, η επιλογή των αστικών δυνάμεων για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Είναι πολιτική την οποία ακολουθούν τόσο νεοφιλελεύθερες, όσο και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ όσο ήταν κυβέρνηση θωράκισε παραπέρα την ευελιξία, με τη διατήρηση του νόμου για τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, αλλά και την κύρωση της 10ωρης εργασίας μέσα από διαπραγμάτευση συλλογικών οργάνων, ενώ τώρα η ΝΔ προχωρά ένα βήμα παραπέρα, όπου μπορεί να γίνεται η διευθέτηση μέσα από ατομική διαπραγμάτευση εργοδότη - εργαζόμενου. Οι κατευθύνσεις ορίζουν ευελιξία που μπορεί να φτάσει και τις 13 ώρες δουλειά τη μέρα. Εδώ συγκρούεται η κοινή λογική με τον παραλογισμό του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

* * *

Σήμερα, με τη συνεχή, ταχύτατη ανάπτυξη της τεχνολογίας, την εφαρμογή στην παραγωγή ρομποτικών συστημάτων, είναι ανάγκη να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος χωρίς μείωση μισθών και δικαιωμάτων. Να υπάρξει ριζική επαναφορά του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, να σταματήσουν οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, να επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι κλαδικές συμβάσεις και η υποχρεωτικότητά τους στο σύνολο του κλάδου.

Η προώθηση της πλήρους απορρύθμισης, η κατάργηση του 8ωρου είναι για την εργατική τάξη αιτία πολέμου. Το σύνθημα των εργατών του Σικάγο «8 ώρες εργασία, 8 ώρες ξεκούραση και 8 για ό,τι θέλουμε» είναι πάντα επίκαιρο. Τι ελεύθερο χρόνο μπορεί να έχει ένας εργαζόμενος με τηλεργασία; Οταν είναι εκτεθειμένη στον εργοδότη του ακόμα και η προσωπική του ζωή. Τι ελεύθερο χρόνο μπορεί να έχει ένας εργαζόμενος που δεν θα ξέρει τι ώρα θα σχολάσει; Ο ελεύθερος χρόνος του εργαζόμενου θα γίνει ιδιοκτησία του εργοδότη και θα παραχωρείται με διευθυντικό δικαίωμα. Είναι αποδεδειγμένο ότι η εργατική δύναμη δεν αναπληρώνεται επαρκώς, αν δεν είναι ρυθμισμένη η εργάσιμη μέρα, η απορρύθμιση έχει παθολογικές και ψυχολογικές συνέπειες για τον εργαζόμενο.

* * *

Ολη αυτή η επίθεση συνοδεύεται και με το χτύπημα στα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Τα επιπρόσθετα εμπόδια στην επαφή των συνδικάτων με τα μέλη τους, το ηλεκτρονικό φακέλωμα, η ηλεκτρονική ψηφοφορία για την κήρυξη απεργίας από το σύνολο των εργαζομένων, θα οδηγήσει σε μεθόδους όπως αυτές που εξελίχθηκαν στην «Αmazon» στην Αμερική, όπου η εργοδοσία πλήρωσε αδρά προπαγανδιστές για να πείσουν τους εργαζόμενους ότι δεν χρειάζονται Συνδικάτο, ενώ ψήφισαν ηλεκτρονικά, κάτω από την πίεση και την επίβλεψη της εργοδοσίας.

Είναι εξοργιστικό, αυτοί που έχουν ορίσει τις ενώσεις προσώπων, να διαπραγματεύονται τις επιχειρησιακές συμβάσεις, δηλαδή 5 προϊστάμενοι να καθορίζουν την τύχη του συνόλου των εργαζομένων, να απαιτούν το σύνολο των εργαζομένων να «συμμετέχει» στην ψήφιση της απεργίας. Τέτοιες μέθοδοι είναι αδιανόητο να γίνουν αποδεκτές από το οργανωμένο κίνημα, όμως είναι γεγονός ότι θα φέρουν επιπρόσθετες δυσκολίες στην πάλη για την οργάνωση, για τη διεκδίκηση βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, η απεργία στις 6 Μάη πρέπει να είναι μια ισχυρή απάντηση ότι το νομοσχέδιο πρέπει να πάει στον κάλαθο των «αχρήστων», μαζί και η πολιτική που φέρνει τέτοια τερατουργήματα, υπηρετώντας τον στόχο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που μετατρέπει τους εργαζόμενους σε δούλους του 21ου αιώνα.

(Το άρθρο αναδημοσιεύεται από το «iEidiseis.gr»)

Βάλσαμος ΣΥΡΙΓΟΣ
Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ

«Παροχές» και ανάγκες

«Στήριξη των νέων»: Μια τέτοια, κάλπικη διάσταση επιχειρεί να δώσει η κυβέρνηση στο σχεδιασμό «συμμετοχής» της νέας γενιάς στην «επανεκκίνηση» της καπιταλιστικής οικονομίας. Και μπορεί να είναι η νεολαία εκείνη που κατά κύριο λόγο θα φορτωθεί την κλιμάκωση της βαρβαρότητας για να γίνει «πιο ανταγωνιστική», για να θωρακιστεί η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, όμως η κυβέρνηση θέτει σε εφαρμογή και το «χρύσωμα» του χαπιού...

Σύμφωνα με κυβερνητικές διαρροές, στο πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης η κυβέρνηση ετοιμάζει μέτρα «ενίσχυσης» της νεολαίας, που περιλαμβάνουν επιδοτήσεις «εισιτηρίων για παρακολούθηση πολιτιστικών δράσεων» και για «πρόσβαση στον τουρισμό», voucher για αγορά ηλεκτρονικών υπολογιστών, προγράμματα κατάρτισης με έμφαση στις ψηφιακές δεξιότητες, επιδότηση εισφορών (προς την εργοδοσία προφανώς) και «πιστοποίηση δεξιοτήτων» σε στρατευμένους.

Και μόνο που όλα τα παραπάνω συνδέονται με τους στόχους «ανθεκτικότητας» της καπιταλιστικής οικονομίας, γίνεται σαφές ότι οι όποιες παροχές θα απέχουν χιλιόμετρα από την ικανοποίηση των πραγματικών σύγχρονων αναγκών της νεολαίας. Των αναγκών, που προκύπτουν από την ίδια την κοινωνική εξέλιξη, για απρόσκοπτη πρόσβαση στον Πολιτισμό και την καλλιτεχνική δημιουργία, στον αθλητισμό και την ψυχαγωγία, ή για την κατοχύρωση των διακοπών ως δικαιώματος για όλους. Πολύ περισσότερο, για σχολείο που θα μορφώνει ολόπλευρα, για δωρεάν σπουδές σε σύγχρονα πανεπιστήμια, για μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο ότι πρόκειται για ψίχουλα τη στιγμή που οι ανάγκες της νέας γενιάς διευρύνονται. Οι «υποσχετικές» της κυβέρνησης, που παρουσιάζονται μάλιστα ως μέτρα ανάσχεσης της νεανικής αμφισβήτησης, έχουν και την άλλη όψη. Γιατί ο λογαριασμός για τους σημερινούς και αυριανούς νέους εργαζόμενους έχει ήδη γραφτεί: Περιλαμβάνεται καταρχάς στο αντεργατικό νομοσχέδιο της 10ωρης δουλειάς, της απελευθέρωσης των απολύσεων, της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης. Αποτυπώνεται στις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που έρχονται να ξεκόψουν κάθε προσδοκία, αφού μετατρέπουν σε «καθεστώς» ό,τι μέχρι σήμερα γίνεται «στη ζούλα» από εργοδότες, όσα μέχρι τώρα συνθέτουν τη λεγόμενη «εργοδοτική ασυδοσία».

Η κυβέρνηση λοιπόν όχι μόνο δεν ικανοποιεί τις ανάγκες της νεολαίας, αλλά παίρνει μέτρα για την παραπέρα υπονόμευσή τους. Τι άλλο είναι η νομοθετική κατοχύρωση της 10ωρης δουλειάς, των απλήρωτων υπερωριών, της απελευθέρωσης των απολύσεων και της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης; Τι άλλο πέρα από εμπαιγμό είναι μέτρα όπως τα παραπάνω για τον νέο εργαζόμενο π.χ. του Επισιτισμού, που δουλεύει 9 και 10 ώρες τη μέρα, ή για τον εμποροϋπάλληλο, που είναι στο πόδι από τις 8 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ; Πώς να «χρυσωθεί το χάπι» της δουλειάς «ήλιο με ήλιο» για έναν νέο εργαζόμενο στην ατμομηχανή της καπιταλιστικής ανάπτυξης, τον Τουρισμό, που έχει να διαλέξει ανάμεσα σε 14 διαφορετικές «ευέλικτες» συμβάσεις και τώρα θα του φέρουν και την τζάμπα υπερεργασία...

Τι σημαίνει για έναν φοιτητή που εδώ και έναν χρόνο κάνει «μάθημα» σε κλειστά πανεπιστήμια, ή έναν πρωτοετή που δεν έχει δει ακόμα αμφιθέατρο, έναν μαθητή που μετά από τα «άνοιξε - κλείσε» στα σχολεία ακούει την κυβέρνηση να υπόσχεται περισσότερη «μαθητεία», προγράμματα κατάρτισης και δωράκια στην εργοδοσία για ακόμα πιο φθηνό εργατικό δυναμικό;

Οι νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές έχουν ακόμα περισσότερους λόγους να βγουν αποφασιστικά στην πάλη, μαζί με όλη την εργατική τάξη. Γιατί οι αναλύσεις και οι στοχεύσεις της κυβέρνησης, του κεφαλαίου και της ΕΕ, στις οποίες επισημαίνεται ότι ειδικά η νεολαία πρέπει να «αξιοποιηθεί» στην «αιχμή της αγοράς εργασίας», με «όχημα» το «εθνικό σχέδιο ανάκαμψης», προκαλούν ανατριχίλα, φανερώνουν τις πραγματικές στοχεύσεις τους. Ακόμα κι αυτά που παρουσιάζονται ως «παροχές» στη νεολαία δεν είναι παρά «χτυπήματα στην πλάτη», για να καταπιεί πιο εύκολα το δυστοπικό μέλλον που της ετοιμάζουν.

Σήμερα η μεγαλοεργοδοσία και τα κόμματά της καλούν τη νέα γενιά να ζήσει ακόμα χειρότερα από τους γονείς και τους παππούδες της. Να συμβιβαστεί με μια πραγματικότητα που καμία σχέση δεν έχει με τις υπαρκτές δυνατότητες να ζει καλύτερα ο σύγχρονος εργαζόμενος. Να συμβιβαστεί με τον εφιάλτη που γεννά για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους από μια χούφτα παράσιτα.

Το σύνθημα της νεολαίας «Δούλοι στον 21ο αιώνα δεν θα γίνουμε! Εμπρός για τα "Σικάγο" της γενιάς μας!» πρέπει να ακουστεί ακόμα πιο δυνατά στις 6 Μάη, στον μεγάλο απεργιακό εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς του 2021.

Για το θαύμα των θαυμάτων -Λάζαρε, δεύρο έξω

 

Λάζαρε, δεύρο έξω, ρε
Για το μάγο Ιησού το θαύμα των θαυμάτων είναι η ανάσταση του Λαζάρου. Καλό είναι πάντως εσείς να ξέρετε πως δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για μεταφορά της απελευθέρωσης του εβραϊκού λαού από τον αιγυπτιακό ζυγό.
Το άκρως παράδοξο παραμένει: Πώς οι υπόλοιποι Ευαγγελιστές το αγνοούν και το αναφέρει μόνο ο Ιωάννης (11: 1-44);
Ζούσε κάποτε ένας Λάζαρος που ήταν από τη Βηθανία, αλλά ήταν και άρρωστος. Η Βηθανία ήταν όμως και το χωριό της Μαρίας και της αδελφής της Μάρθας. Η Μαρία απ’ την άλλη είναι η γυναίκα που άλειψε με μύρο το μάγο και σκούπισε τα πόδια του με τα μαλλιά της, αλλά αυτό θα γίνει στο μέλλον (Ιωάννης 12: 1-11), παρόλο που ο Ιωάννης μας το λέει σ’ αυτό το σημείο. Ο Λάζαρος επίσης ήταν αδελφός της Μαρίας και τον αγαπούσε ο μάγος. Προφανώς, αδελφός και της Μάρθας. Ο μάγος πάλι αγαπούσε τη Μάρθα. Μύλος δηλαδή. Οι αδελφές έστειλαν μήνυμα στο μάγο πως ο άνθρωπος που αγαπούσε ήταν άρρωστος.
Ο μάγος μαθαίνει το νέο, αλλά δεν φαίνεται να ανησυχεί. Μάλιστα είναι καθησυχαστικός λέγοντας πως η ασθένεια αυτή δεν θα καταλήξει σε θάνατο, αλλά με αυτή θα φανεί η δύναμη και η δόξα του θεού και η αντίστοιχη τιμή και δόξα του θεόπουλου.
Έτσι, έμεινε άλλες δύο μέρες στο μέρος όπου βρισκόταν και την τρίτη μέρα λέει στους μαθητές του:
– Άντε πάμε στην Ιουδαία.
Οι μαθητές προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, γιατί στην Ιουδαία τούς είχαν πάρει με τις πέτρες, αλλά ο μάγος άρχισε τις γνωστές ασυναρτησίες. Αναφέρθηκε στο ότι οι ώρες της ημέρας είναι δώδεκα και είπε πως, όταν περπατά κανείς την ημέρα, δεν σκοντάφτει γιατί βλέπει το φως του κόσμου. Αν όμως περπατά τη νύχτα, σκοντάφτει γιατί δεν έχει φως. Μα πού ζούσε ο άνθρωπος; Μετά τους είπε πως ο φίλος του ο Λάζαρος έχει κοιμηθεί, αλλά αυτός θα πάει να τον ξυπνήσει.
Οι διάνοιες οι μαθητές του νόμιζαν πως τον είχε πάρει ο ύπνος τον Λάζαρο και του πρότειναν να πάνε αργότερα μη και τον ανησυχήσουν. Ο μάγος τότε, απογοητευμένος για μια ακόμη φορά από τις διανοητικές τους ικανότητες, σκέφτεται πως ίσως θα ήταν καλύτερα να είχε προσλάβει μορφωμένους και όχι ψαράδες, αφού έτσι κι αλλιώς και τα ψάρια αυτός τους τα ’φερνε. Αλλά ποιος μορφωμένος θα πίστευε αυτές τις αηδίες; Το καταπίνει όμως και τους λέει πως εννοεί ότι πέθανε ο Λάζαρος, αλλιώς τι θεός θα ήταν αν δεν το ’ξερε, αλλά είναι καλό που πέθανε και χαίρεται που δεν ήταν εκεί, γιατί θα είναι για το καλό τους, διότι έτσι θα πιστέψουν. Τότε ο Θωμάς, εκείνος που τον έλεγαν δίδυμο και που δεν φαίνεται να είχε καταλάβει γρι, είπε στους άλλους να πάνε κι αυτοί για να πεθάνουν μαζί του.
Όταν έφτασαν στην Ιουδαία, ο Λάζαρος είχε θαφτεί εδώ και τέσσερις μέρες. Παράλληλα, είχαν μαζευτεί και πολλοί Ιουδαίοι, που μυρίστηκαν γυναίκες μόνες τους και έτρεξαν για τα περαιτέρω, δήθεν όμως για να τις παρηγορήσουν.
Μόλις η Μάρθα έμαθε πως κατέφτασε ο μάγος, έτρεξε να τον βρει, ενώ η Μαρία κάθισε σπίτι. Με τον που τον βλέπει η Μάρθα, του λέει πως, αν ήταν εκεί, δεν θα πέθαινε ο αδελφός της, αλλά τελοσπάντων και τώρα που ήρθε κάτι θα κάνει, γιατί, αν το ζητήσει απ’ το θεό, δεν θα του το αρνηθεί.
Ο μάγος της απάντησε πως ο αδελφός της θα αναστηθεί.
Εκείνη του είπε ότι γνωρίζει πως θα αναστηθεί στη γενική ανάσταση κατά την ημέρα της κρίσης, αλλά ο μάγος την κόβει λέγοντάς της ότι αυτός είναι η ανάσταση και η ζωή και πως αυτός που πιστεύει σ’ εκείνον, ακόμη κι αν πεθάνει, θα ζήσει και πως όποιος ζει και πιστεύει σ’ αυτόν δεν θα πεθάνει ποτέ. Τότε ησύχασαν και τα βούρλα οι μαθητές, που νόμιζαν πως θα πέθαιναν, αλλά σκέφτηκαν πως, αφού πιστεύουν, δεν πρόκειται να πεθάνουν. Μερικοί αναρωτήθηκαν αν πίστευαν επαρκώς, αλλά έδιωξαν τη σκέψη αυτή ως μη προσήκουσα.
Τότε η Μάρθα ψιθύρισε πως εκείνη πίστευε πως ήταν ο γιος του Γιαχβέ, αυτός που περίμεναν να έρθει στον κόσμο, και την έκανε για το σπίτι. Εκεί είπε στη Μαρία πως είχε έρθει ο δάσκαλος και τη ζήτησε, αλλά το ’πε ψέματα, διότι παραπάνω δεν είδαμε κάτι τέτοιο. Η Μαρία, που ήταν με το κομπινεζόν, ρίχνει κάτι πρόχειρο πάνω της, στρώνει λίγο τα μαλλιά της, μυρίζει τις μασχάλες της και τρέχει να τον βρει. Τη βλέπουν οι παρηγορητές να τρέχει, σκέφτονται ότι πηγαίνει στον τάφο και από φόβο μην κάνει καμιά τρέλα τρέχουν κι αυτοί ξωπίσω της. Μόλις η Μαρία συνάντησε το θεόπουλο, έπεσε στα πόδια του κλαίγοντας και του είπε πως, αν ήταν εκεί, δεν θα πέθαινε ο αδελφός της. Την είδε το θεόπουλο να κλαίει, είδε και τους Ιουδαίους να κλαίνε, ταράχτηκε και αναστέναξε. Ρώτησε πού τον έχουν και κάποιος από κάτω κόντεψε να φωνάξει «στο ψυγείο για να παίρνουν τη σύνταξη», αλλά το κατάπιε. Όλοι οι υπόλοιποι του είπαν «έλα μαζί μας να δεις». Το θεόπουλο τότε δάκρυσε και οι Ιουδαίοι, βλέποντάς το αυτό, δάκρυσαν πολύ περισσότερο από πριν. Κάποιος μάλιστα πέταξε:
– Κοίτα πόσο τον αγαπούσε.
Ένας άλλος (πάντα στον όχλο υπάρχουν και οι μαλάκες) είπε:
– Δεν μπορούσε αυτός, που άνοιξε τα μάτια του τυφλού, να τον σώσει;
Ευτυχώς όμως δεν ακούστηκε.
Αφού αναστέναξε και πάλι το θεόπουλο, αυτή τη φορά από μέσα του, πλησίασε τον τάφο. Ήταν μια σπηλιά που είχε μια μεγάλη πέτρα μπροστά της και το θεόπουλο ένιωσε σαν να το έχει ξαναζήσει αυτό, πράγμα που έχει συμβεί σε όλους μας.
Τότε τους είπε:
– Σηκώστε την πέτρα.
Η Μάρθα, που φαίνεται ότι είχε ακολουθήσει και αυτή τους Ιουδαίους που έκλαιγαν και ακολουθούσαν τη Μαρία, που με τη σειρά της έκλαιγε κι εκείνη, είπε πως θα βρομάει, γιατί έχουν περάσει τέσσερις μέρες. Το θεόπουλο πήγε να της πει κάποιο γαμοσταυρίδι, αλλά τελικά της απάντησε πως μόνο αν πιστέψει θα δει τη δόξα του θεού, και τότε αυτή πίστεψε τελειωτικά. Σήκωσαν την πέτρα και μια ακριβή ευωδιά τους πλημμύρισε, που σε πολλούς θύμισε το γνωστό ανδρικό άρωμα «Το νερό του Ιακώβ» του φημισμένου οίκου της εποχής Χαρμάνι, και εξ αυτού πίστεψαν εντελώς καμιά δεκαριά ακόμη. Τότε το θεόπουλο σήκωσε τα μάτια πάνω και είπε το εξής καταπληκτικό:
– Πατέρα, σ’ ευχαριστώ, που με άκουσες. Εγώ βέβαια ξέρω ότι πάντοτε με ακούς, αλλά το είπα για τον κόσμο που παρευρίσκεται, για να με πιστέψει ότι εσύ με έστειλες (που αν τον είχα εγώ γιο, θα του τράβαγα μια κλοτσιά, για να μάθει να μην κοροϊδεύει τον κόσμο μέσα στον πόνο του).
Έπειτα φώναξε δυνατά:
– Λάζαρε, βγες έξω.
Ακριβώς εδώ συνέβη το δεύτερο θαύμα μέσα στο πρώτο.
Διότι ο Λάζαρος δεν φτάνει που αναστήθηκε, αλλά, ενώ ήταν πλήρως φασκιωμένος, με δεμένα χέρια και πόδια και το πρόσωπο τυλιγμένο με μαντίλι, κατάφερε να σκαρφαλώσει απ’ τον τάφο, να βγει και να περπατήσει.
Το θεόπουλο είπε:
– Λύστε τον κι αφήστε τον να φύγει.
Και χώρισαν χωρίς να πουν μια κουβέντα ο ένας στον άλλον.
Τότε πίστεψαν και μερικοί ακόμη, αλλά κάποιοι άλλοι έτρεξαν στους Φαρισαίους και τους είπαν:
– Μαλάκες τρέξτε, γιατί ο τύπος άρχισε ν’ ανασταίνει τους νεκρούς και ποιος ξέρει πόσους θ’ αναστήσει ακόμη και στο τέλος θα πήξουμε στους βρικόλακες.__

Από το «Η Αγρία Γραφή» εκδόσεις ΚΨΜ

 

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

• Manolis Klontzas

  Σήμερον έρχεται ο Χριστός,

  ο επουράνιος Θεός

  εν τη πόλει Βιθανία

  Μάρθα κλαίει και Μαρία

  Λάζαρο τον αδερφό τους

  τον γλυκό και καρδιακό τους.

  Ήτο εκεί και ο Κανάκης

  Το ομολογεί πολλάκις...

  Τον μοιρολογούν και λέουν

  τον μοιρολογούν και κλαίουν.

  Τρεις ημέρες τον θρηνούσαν

  και τον εμοιρολογούσαν.

  Την ημέρα την τετάρτη

  κίνησε ο Χριστός για να `ρθει

  και εβγήκεν η Μαρία

  έξω από τη Βιθανία

  και εμπρός το γόνυ κλει

  και τον πόδα Του ακουμπεί.

  Αν εδώ ήσουν, Χριστέ μου,

  δεν θ’ απέθνησκε ο αδερφός μου.

  Πλήν και τώρα `γω πιστεύω

  και καλότατα ηξεύρω

  ότι δύνασ’ αν θελήσεις

  και νεκρούς να αναστήσεις !

  Το είπαμε και του Κανάκη

  μήπως βάλει ένα χεράκι..

  Ας στην άκρη το Κανάκη

  και `γω τον ανασταίνω.

  Μάθια τρίτα εδώ δεν θέλω.

  Τραπέζι να `τοιμάσετε

  κι εγώ θε να πηγαίνω.

  Δώστε οίνο στον Κανάκη

  Να 'χει κέφι και μεράκι.

  Τότε παρευθύς επήγαν

  και τον τάφο του εδείξαν.

  Επήγαν και του έδειξαν

  τον τάφο του Λαζάρου

  τους είπε και εκύλησαν

  τον λίθο που `χε απάνου.

  Τότε ο Χριστός δακρύζει

  και τον Άδη φοβερίζει:

  Αδη, Τάρταρε και Χάρο,

  το Λάζαρο ήρθα να σου πάρω

  Δεύρω έξω Λάζαρέ μου

  φίλε και αγαπητέ μου.

  Παρευθύς από τον Άδη

  ως εξαίσιο σημάδι

  Λάζαρος απελυτρώθη

  ανεστήθη κι εσηκώθη!!

  Λάζαρος σαβανωμένος

  και με το κερί ζωσμένος

  Εκειά η Μάρθα και η Μαρία

  εκειά κι όλη η Βηθανία

  Μαθητές και Αποστόλοι

  Εκειά ευρεθήκαν όλοι.

  Έκειά ευρέθει και ο Κανάκης

  Οίνο πίνει με τυράκι.

  (Συνηθίζεται εν Ελλάδι,

  οίνος με τυρί και λάδι.

  Στη Κρήτη πάλι μακαρόνια ,

  άλλα ήθη, αλλά "ψώνια")

  Το τι θα μας γράψει τώρα,

  θα το δούμε άλλη ώρα.

  Δόξα το Θεώ φωνάζουν

  και το Λάζαρο εξετάζουν.

  Πες μας Λάζαρε, τι είδες

  εις τον Άδη όπου πήγες ;

  Είδα φόβους, είδα τρόμους

  είδα βάσανα και πόνους.

  Δώστε μου λίγο νεράκι

  να ξεπλύνω το φαρμάκι.

  Τας καρδιάς των χειλέων

  και μη με ρωτάτε πλέον.

  Οίνο ήθελα λιγάκις

  Μα τον ήπιε ο 

  Kanakis

   ..

Ρόδος: Είμαστε πρώην εργαζόμενοι και όχι ωφελούμενοι! – Μόνιμη και σταθερή δουλειά, ίση εργασία για όλους

 

Εδώ και σχεδόν 2 χρόνια ως εργαζόμενοι και νυν απολυμένοι της Κοινωφελούς Εργασίας συγκροτήσαμε Επιτροπή Αγώνα, για να διεκδικήσουμε το δίκιο μας. Να απαιτήσουμε μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους. Ίση αμοιβή και όρους εργασίας. Ίδια δικαιώματα σε όλους!

Η δικαστική διεκδίκηση του δικαιώματός μας στην εργασία αποτελεί μονόδρομο για την επιστροφή μας στο Δήμο Ρόδου. Στο τέλος του πρώτου δεκαήμερου του Μαΐου είναι η εκδίκαση της υπόθεσής μας, ώστε να επιστρέψουμε στους χώρους εργασίας μας. Είμαστε δεκαεπτά (17) πρώην εργαζόμενοι, κι ΟΧΙ ωφελούμενοι.

Στις 16-04-2021 καταθέσαμε αίτηση του δικηγόρου μας στην αρμόδια Οικονομική Επιτροπή με αρ. Πρωτ. 18613. Δυστυχώς, στην έκτακτη συνεδρίασή της (20-04-2021) το αίτημά μας δεν είχε συμπεριληφθεί μαζί τα άλλα επείγοντα θέματα στην ημερήσια διάταξή της.

Αναμένουμε την επόμενη συνεδρίαση, ενδεχομένως στις 26-04-2021 (τακτική ή έκτακτη), ώστε για άλλη μια φορά οι δημοτικοί σύμβουλοι και μέλη της αρμόδιας επιτροπής να επιβεβαιώσουν την υποστήριξή τους στα αιτήματα και στον αγώνα μας, σύμφωνα με την αντίστοιχη ομόφωνη 993/2019 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και τις δημόσιες δηλώσεις τους.

Η λήψη απόφασης της Οικονομικής Επιτροπής για αποδοχή της αγωγής μας κατ΄αρθρο 298 Κ.Πολ.Δ. σε συνδυασμό με το άρθρο 297 Κ.Πολ.Δ.. και για δέσμευση παραίτησης από ένδικα μέσα σε περίπτωση δικαστικής δικαίωσής μας είναι καθοριστικής σημασίας, διότι μόνο έτσι μπορεί το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ορθά τις συμβάσεις μας ως αορίστου χρόνου, χωρίς να είναι η κρίση του αντίθετη με τις επιταγές του Συντάγματος.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις σε ρόλο κατασταλτικού μηχανισμού

 

ίτλο «Λευκή Βίβλος για την Προστασία του Πολίτη», που παρουσιάστηκε πρόσφατα εκ μέρους του σχετικού υπουργείου, είναι ένα καθαρά αντιλαϊκό – αντιδραστικό κείμενο. Είναι ένα κείμενο που προδιαγράφει ευκρινώς την ανατριχιαστική προοπτική μιας κολοσσιαίων διαστάσεων καταστολής για τον 21ο αιώνα, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της γενικότερης αντιλαϊκής πολιτικής που προτίθενται να εντατικοποιήσουν οι αστικές κυβερνήσεις.

Είναι ευνόητο και συνάμα εύκολα ερμηνεύσιμο ότι πάγια επιδίωξη και βασικός στόχος του αστικού πολιτικού συστήματος είναι η μακροημέρευση και η σταθεροποίησή του. Βασικό εργαλείο του γι’ αυτό είναι το δίπολο ενσωμάτωση και καταστολή. Αυτός είναι και ο λόγος που εναλλάσσει περίτεχνα απ’ τη μια τη γενικευμένη επίκληση της «εθνικής ομοψυχίας» και της ανάγκης ύπαρξης ενός «νέου κοινωνικού συμβολαίου», στοχεύοντας στην ενσωμάτωση εργατικών – λαϊκών δυνάμεων, κι απ’ την άλλη την αδίστακτη εφαρμογή νέων και πιο εξελιγμένων μεθόδων κρατικής καταστολής, φόβητρο για τους μη συμμορφούμενους.

Η αναφορά στο κείμενο της «Λευκής Βίβλου» ότι «η εσωτερική ασφάλεια σε αρκετές περιπτώσεις δεν μπορεί να διαχωριστεί από την εξωτερική» αναδεικνύει μια νέα πτυχή της ανοιχτής και βίαιης καταστολής. Αυτή θα περιλαμβάνει τη δυναμική ανάπτυξη ενός συνόλου ολοκληρωμένων κατασταλτικών επιλογών, όπου θα χρησιμοποιούνται αστυνομικά και μη αστυνομικά μέσα.

Από αυτό αποκαλύπτεται πλέον η μέχρι σήμερα συγκεκαλυμμένη πρόθεση άμεσης επιχειρησιακής διασύνδεσης Σωμάτων Ασφαλείας και Ενόπλων Δυνάμεων. Μιας διασύνδεσης που είναι αναγκαία για την αστική τάξη προκειμένου να «πειθαρχήσει» και στη ΝΑΤΟική απαίτηση (Σύνοδος Κορυφής της Λισαβόνας, 2010) ύπαρξης «εσωτερικής ασφάλειας και σταθερότητας» στο εσωτερικό των κρατών – μελών της λυκοσυμμαχίας, με «φροντίδα» των ίδιων των κρατών – μελών.

Ακριβώς αυτές οι προβλέψεις – «προτροπές» είναι που προτάσσουν ως λειτουργική απαίτηση τη διαμόρφωση ενός κατασταλτικού πλαισίου στο οποίο θα συμμετέχουν κυρίως τα Σώματα Ασφαλείας, οι Ενοπλες Δυνάμεις, με τη συνδρομή ακόμα και παραστρατιωτικών οργανώσεων, αλλά και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ). Στόχος τους είναι η δημιουργία και η λειτουργία μιας αποτελεσματικής σιδερένιας γροθιάς της αστικής εξουσίας ενάντια στο λαό και τις διεκδικήσεις του, όταν αυτό απαιτηθεί.

Οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις είναι οργανικά συνδεδεμένες με τις ιμπεριαλιστικές δομές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, τόσο σε επίπεδο δόγματος, ειδικά μετά την πρόσφατη εξαγγελία του «Νέου Δόγματος», όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο. Απ’ αυτήν τη σχέση πηγάζει και η αναγκαιότητα μεθοδικής προετοιμασίας τους στους τομείς σχεδιασμού, στελέχωσης, εξοπλισμού και εκπαίδευσης, έτσι ώστε όταν κληθούν να αναλάβουν κατασταλτικές αποστολές, να είναι αποτελεσματικές.

Είναι ενδεικτικές οι ασκήσεις και τα σεμινάρια που διεξάγονται στο πλαίσιο αυτής της προετοιμασίας επί ελληνικού εδάφους, άλλοτε με αποκλειστική συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων και άλλοτε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ. Πρόκειται για ασκήσεις «καταστολής πλήθους», ασκήσεις «διεξαγωγής επιχειρήσεων σε κατοικημένες περιοχές», αλλά και ασκήσεις «διαχείρισης κρίσεων», που έχουν όλα τα χαρακτηριστικά επιβολής στρατιωτικού νόμου στην «υποθετική» περιοχή που απεικονίζουν, καθώς οι στρατιωτικές δυνάμεις εμφανίζονται να θέτουν υπό τον έλεγχό τους όλες τις πολιτικές δομές, σύμφωνα με τα εξεταζόμενα σενάρια.

Οι ισχυρισμοί που «ψελλίζουν», πως τα σενάρια αυτά αφορούν περιοχές όπου αναπτύσσονται οι λεγόμενες «ειρηνευτικές αποστολές», προφανώς και δεν αλλάζουν στο ελάχιστο τη σταδιακή μετάλλαξη του χαρακτήρα των Ενόπλων Δυνάμεων και την αντικατάσταση του δόγματος αποκλειστικής υπεράσπισης των συνόρων και προάσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, από το ιμπεριαλιστικό δόγμα και τη στοχοποίηση του «εχθρού λαού».

Στην ίδια κατεύθυνση χειραγώγησης, τρομοκρατίας και βίαιης καταστολής των λαϊκών κινητοποιήσεων κινείται και η λειτουργία του «Συντονιστικού Κέντρου Ειδικών Επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ (NSCC)». Με την ίδρυση αυτού του Κέντρου, υλοποιήθηκε η καθιέρωση ενός ενιαίου επιχειρησιακού χώρου, υπαγόμενου σε ένα επιχειρησιακό κέντρο που θα εδρεύει στις Βρυξέλλες, υπό Αμερικανό διοικητή. «Αποστολή του NSCC είναι η υποστήριξη των ειδικών επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ σε ολόκληρη τη Συμμαχία (σ.σ. και στο εσωτερικό των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ ) προς υποστήριξη του σχεδιασμού και εκτέλεσης των επιχειρήσεων σε καιρό ειρήνης και κρίσεων». Αυτό το Συντονιστικό Κέντρο τίθεται υπεράνω των χωρών – μελών και με ανοιχτό το ενδεχόμενο να αναλαμβάνει αποστολές «ανορθόδοξου πολέμου» και εντός των χωρών – μελών, σε συνεργασία ακόμα και με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, όταν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα το απαιτήσουν, χωρίς φυσικά κάτι τέτοιο να γίνεται δημόσια γνωστό. Για την Ιστορία, την κύρωση της σύμβασης για την ίδρυση και λειτουργία του NSCC, τον Αύγουστο του 2011, υπερψήφισαν το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ., ο δε ΣΥΡΙΖΑ, που υποκριτικά τότε την είχε καταψηφίσει, την τίμησε πανηγυρικά αργότερα ως κυβέρνηση, όταν παρέδιδε στη ΝΔ τον δρόμο στρωμένο για τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση, αφού ολοκληρώθηκε το πλαίσιο της β’ φάσης του «Στρατηγικού Διαλόγου» Ελλάδας – ΗΠΑ, τον Οκτώβρη του 2019.

Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους, νομοτελειακά, ούτε καταργούνται ούτε αλλάζουν ούτε μετασχηματίζονται. Είναι αναπόσπαστα δεκανίκια στήριξης και υλοποίησης της βάρβαρης και απάνθρωπης πολιτικής του σε βάρος των εργαζομένων, του λαού. Οταν η αστική τάξη, οι σύμμαχοί της και τα συμφέροντά τους το απαιτήσουν, τότε εκτός της αστυνομίας, που ήδη χρησιμοποιείται, θα χρησιμοποιηθούν σε ρόλους ανοιχτής καταστολής και οι Ενοπλες Δυνάμεις. Θα ενταχθούν κι αυτές στη φαρέτρα του αντιδραστικού οπλοστασίου της αστικής τάξης, τακτική που γνωρίζει πολύ καλά απ’ το παρελθόν.

Είναι ενδεικτικό ότι στον 20ό αιώνα η αστική τάξη «έβγαλε» απ’ τους στρατώνες πολλές φορές τις Ενοπλες Δυνάμεις, όπως: Στις 15 Αυγούστου 1909, το στρατιωτικό κίνημα στου Γουδή είχε χαρακτήρα αστικού κινήματος, που οργανώθηκε από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Νικόλαο Ζορμπά. Στις 17 Αυγούστου 1916 πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη από φιλοβενιζελικούς αξιωματικούς και με την καθοδήγηση του Ελ. Βενιζέλου το Κίνημα Εθνικής Αμυνας, που στρεφόταν ενάντια στην κυβέρνηση των Αθηνών. Στις 14 Σεπτέμβρη 1916 πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα κίνημα υπό τον Θ. Πάγκαλο, ο οποίος συνέλαβε εκατοντάδες οπαδούς του βασιλιά, με σκοπό να τους τουφεκίσει. Την ίδια μέρα παραιτήθηκε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και ανέλαβε ο Γεώργιος Β’, ενώ την επομένη μπήκαν στην Αθήνα τα στρατεύματα που βρίσκονταν στο Λαύριο και την εξουσία ανέλαβαν οι Γονατάς – Πλαστήρας – Φωκάς, ηγέτες του στρατιωτικού κινήματος. Στις 21 Οκτώβρη 1923 απέτυχε απόπειρα φιλοβασιλικού πραξικοπήματος των Λεοναρδόπουλου – Γαργαλίδη.

Στις 25 Ιούνη 1925 ο στρατηγός Θ. Πάγκαλος, συνεπικουρούμενος από τον ναύαρχο Χατζηκυριάκο και από τα λεγόμενα «Δημοκρατικά Τάγματα», πραγματοποίησε στρατιωτικό πραξικόπημα, ανέτρεψε την κυβέρνηση Μιχαλακοπούλου και σχημάτισε δική του. Ο Πάγκαλος στις 4 Γενάρη 1926 με διάγγελμά του κήρυξε και επίσημα τη δικτατορία, που είχε τη στήριξη και του βρετανικού παράγοντα. Στις 22 Αυγούστου 1926 η παγκαλική δικτατορία ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα υπό τον στρατηγό Γ. Κονδύλη.

Στις 5 Μάρτη 1933 ο Ν. Πλαστήρας προχώρησε στην οργάνωση στρατιωτικού πραξικοπήματος. Την 1η Μάρτη 1935 εκδηλώθηκε μια ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια πραξικοπήματος από την πλευρά των Φιλελευθέρων. Το κίνημα καθοδηγούσαν οι Ελ. Βενιζέλος και Ν. Πλαστήρας. Στις 10 Οκτώβρη 1935 ο Κονδύλης, που στο μεταξύ είχε μεταπηδήσει στο μοναρχικό στρατόπεδο, μαζί με τους Παπάγο – Οικονόμου – Ρέππα ανέτρεψε την κυβέρνηση Τσαλδάρη, έχοντας τη στήριξη της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας. Το πραξικόπημα οδήγησε στην επαναφορά της βασιλείας και του Γεωργίου Β’, μέσω δημοψηφίσματος, στο οποίο έγινε εκτεταμένη νοθεία. Στις 21 Απρίλη 1967 εγκαθιδρύθηκε η επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών.

Σήμερα στις Ενοπλες Δυνάμεις, με βάση τις ΝΑΤΟικές απαιτήσεις αλλά και τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης, υπάρχουν συντεταγμένα σχέδια υλοποίησης τέτοιων στοχεύσεων. Η δοκιμή αυτών των σχεδίων, με αντίστοιχο προσωπικό και μέσα, ήδη έχει γίνει σε στρατιωτικές ασκήσεις στο πρόσφατο παρελθόν. Υπενθυμίζουμε τις ασκήσεις καταστολής πλήθους, όπως η πρώτη απ’ αυτές που έγιναν επίσημα από ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις, στη Βέροια στις 13 Μάρτη 2002, στο πλαίσιο άσκησης του Β’ Σώματος Στρατού, με αντικείμενο την αντιμετώπιση «ατάκτων ομάδων» άμαχων πολιτών. Την άσκηση του 951 Τάγματος Στρατονομίας στου Παπάγου, την 13 Ιούνη 2006, για την «αντιμετώπιση διαδηλωτών» που διαδήλωναν κατά του ΝΑΤΟ. Την άσκηση που έγινε στις 29 Ιούλη 2008 στο Πεδίο Βολής της Νέας Περάμου Αττικής, στην οποία το ΓΕΣ έδινε «ιδιαίτερη βαρύτητα στην εκπαίδευση τμημάτων σε επιχειρήσεις εντός κατοικημένου τόπου». Δεκάδες ανά έτος ασκήσεις, με σενάρια για αγώνα μέσα σε κατοικημένες περιοχές, εκτελούμενες από παραστρατιωτικές οργανώσεις που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε όλη την Ελλάδα, με προκάλυμμα κάποια γενική εφεδροπολεμική ιδιότητα, σε πολλές περιπτώσεις όμως σε στενή συνεργασία με επίσημες αρχές.

Είναι ευνόητο ότι αυτές οι εξελίξεις είναι εξαιρετικά επικίνδυνες για τη δυνατότητα του λαού μας, των εργαζομένων, της νεολαίας, να εκφράζονται ελεύθερα και να διεκδικούν αγωνιστικά λύσεις στα τεράστια προβλήματα που γεννά η αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων. Αποτελούν το υπόβαθρο για μια επερχόμενη άγρια, βίαιη και ενδεχομένως αιματηρή καταστολή. Είναι ανάγκη αυτό να γίνει πλατιά συνείδηση και ο λαός να βάλει ένα τέλος σε όλα αυτά.

Σε καμία περίπτωση, με καμία αιτιολογία και κανενός τη διαταγή, είτε αυτή εκπορεύεται από μέσα είτε απ’ έξω από την Ελλάδα, οι Ενοπλες Δυνάμεις δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν εναντίον του λαού. Κάθε νομοθέτημα ή επίσημο κείμενο, όπως η πρόσφατη «Λευκή Βίβλος για την Προστασία του Πολίτη», που περιλαμβάνει φανερά ή συγκαλυμμένα, τέτοιου είδους προβλέψεις, να καταργηθεί αμέσως.

Ο λαός πρέπει να γίνει ο ίδιος νοικοκύρης σε μια Ελλάδα χωρίς φτώχεια, απελευθερωμένος από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, με τη δική του εξουσία, κι αυτό είναι εφικτό, είναι ρεαλιστικό και κυρίως αποτελεί τη μόνη λύση για μια πραγματική λαϊκή ευημερία.

 

«Σκλάβοι» στον 21ο αιώνα δεν θα γίνουμε!

 

 Η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζεται να νομοθετήσει ένα αντεργατικό τερατούργημα που φέρνει τις «ανατροπές του αιώνα» στα εργασιακά δικαιώματα και τη συνδικαλιστική δράση.

Μετά τα αντεργατικά μέτρα της περιόδου των μνημονίων, που ψήφισαν και διατήρησαν όλες οι κυβερνήσεις...

Μετά τις νέες μορφές εκμετάλλευσης που δοκιμάστηκαν ή γενικεύτηκαν την περίοδο της πανδημίας...

Τώρα η κυβέρνηση καταργεί το 8ωρο, που κατακτήθηκε το 1920, παρουσιάζοντάς το ως «πρόοδο»!

Οι επιχειρήσεις θα μπορούν να απασχολούν τους εργαζόμενους για μια ορισμένη χρονική περίοδο μέχρι 10 ώρες τη μέρα. Βασικό στοιχείο της «διευθέτησης» του χρόνου εργασίας είναι ότι οι

επιπλέον ώρες εργασίας δεν αμείβονται, αλλά ανταλλάσσονται με μειωμένες ώρες και ρεπό. Η «διευθέτηση» αυξάνει τον απλήρωτο χρόνο της εργασίας προς όφελος του εργοδότη.

Στην Ελλάδα ο βασικός νόμος της «διευθέτησης» είναι ο νόμος 3986/2011 της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Αυτόν τον νόμο διατήρησε κι επέκτεινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Πάνω εκεί χτίζει τώρα η ΝΔ, τροποποιώντας τον προς το χειρότερο. Μέχρι σήμερα η εφαρμογή της «διευθέτησης» γινόταν με Συλλογική Σύμβαση. Ηταν κι αυτό ένα από τα «χρυσωμένα χάπια», που αξιοποίησε τότε η ηγεσία της ΓΣΕΕ για να περάσει ο νόμος της «διευθέτησης» με τις λιγότερες αντιδράσεις. Τώρα αυτό θα γίνεται με ατομική «συμφωνία» εργοδότη - εργαζόμενου.

Το νομοσχέδιο βάζει κυριολεκτικά «μπουρλότο» στη ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων. Το πόσο δουλεύουν, αμείβονται, ξεκουράζονται θα καθορίζεται από την ατομική συμφωνία κάθε μεμονωμένου εργαζόμενου με την εργοδοσία.

Οι εργαζόμενοι εύλογα θα αναρωτηθούν«και τι μπορώ να κάνω απέναντι σε αυτά;»

Την απάντηση θα την βρουν - κυριολεκτικά - στο ίδιο το νομοσχέδιο, όπου προβλέπονται επιπλέον ασφυκτικοί περιορισμοί στη συνδικαλιστική δράση και πιο συγκεκριμένα στο απεργιακό δικαίωμα.

Αν ο συλλογικός αγώνας, η οργάνωση στα σωματεία, οι απεργιακοί αγώνες ήταν «χωρίς αποτέλεσμα», γιατί η κυβέρνηση και η μεγάλη εργοδοσία κόπτονται να τα βάλουν στον «γύψο»;

Γιατί αυτός είναι ο φόβος τους!

Για την κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα και το κεφάλαιο «σύγχρονος εργαζόμενος» είναι αυτός που δεν θα προστατεύεται από Συλλογικές Συμβάσεις και που οι όροι εργασίας του θα προκύπτουν από «ατομική διαπραγμάτευση». Θα αμείβεται με ψίχουλα, θα δουλεύει απλήρωτα 10ωρα και Κυριακές. Θα μετατρέπει το σπίτι του σε εργασιακό χώρο και κυρίως δεν θα είναι οργανωμένος σε συνδικάτα.

Μύθοι και πραγματικότητα

1ος μύθος:Είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων η «διευθέτηση του χρόνου εργασίας»

Το μέτρο δεν ικανοποιεί τους εργαζόμενους, αλλά τις επιχειρήσεις, ώστε να μπορούν να «απασχολούν» τους εργαζόμενους όποτε, όσο και όταν τους έχουν ανάγκη. Το ξεχαρβάλωμα του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας σημαίνει και ξεχαρβάλωμα της ζωής των εργαζομένων και των οικογενειών τους, εκτός από τη μεγάλη επιβάρυνση και φθορά στην υγεία τους. Η «διευθέτηση» δεν αφορά μια μέρα, αλλά τον συνολικό ετήσιο χρόνο εργασίας. Οι εργαζόμενοι που δουλεύουν 10ωρο χάνουν το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο, απορρυθμίζεται η οικογενειακή και κοινωνική τους ζωή. Ο εργαζόμενος μετατρέπεται σε ένα «ομιλούν εργαλείο», που ζει για να δουλεύει και όχι το αντίθετο, αφού σπαταλά 10 - 12 ώρες καθημερινά στη δουλειά και στις μετακινήσεις από και προς το χώρο εργασίας του, με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για ανάπαυση, πόσο μάλλον για ψυχαγωγία, κοινωνική και συνδικαλιστική δραστηριότητα.

2ος μύθος: Η κυβέρνηση νομοθετεί την 4ήμερη εργάσιμη βδομάδα

Για να δουλέψει κάποιος εργαζόμενος 4ήμερο για κάποια περίοδο μέσα στον χρόνο, θα πρέπει την περίοδο που θα ισχύει το 10ωρο να ξεθεώνεται δουλεύοντας 50 ώρες το 5ήμερο ή 60 ώρες το 6ήμερο τη βδομάδα. Αφού η κυβέρνηση αποφάσισε να «πουλήσει τρέλα», γιατί δεν καθιερώνει τριήμερη εργασία, με 14 ώρες δουλειάς τη μέρα;

3ος μύθος: Η αλλαγή στον χρόνο εργασίας θα γίνει με «εθελοντική» συμφωνία του εργαζόμενου

Οι αναφορές στη δήθεν εθελοντική επιλογή της 10ωρης εργασίας αποτελούν «ανέκδοτο». Το διευθυντικό δικαίωμα έχει ήδη τα χαρακτηριστικά των εκβιασμών, των απειλών και της απόλυσης. Σε συνθήκες πλέον που ο εργαζόμενος ατομικά θα προσπαθεί να βρει το δίκιο του ή να αρνηθεί τις εργοδοτικές αξιώσεις, η κάθε αναφορά σε εθελοντική συναίνεση του εργαζόμενου αποτελεί πρόκληση και γεννά οργή.

4ος μύθος: Η ηλεκτρονική κάρτα εργασίας θα αποκαλύπτει την πραγματική υπερωριακή απασχόληση

Η κοροϊδία πάει σύννεφο. Αν όντως η λύση στη «μαύρη» εργασία ήταν η ψηφιακή κάρτα, τι τους εμπόδιζε μέχρι σήμερα να την εφαρμόσουν για την αδήλωτη εργασία, χωρίς φυσικά να καταργείται το 8ωρο; Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν την απάντηση. Σήμερα το 8ωρο και το 5ήμερο παραβιάζονται. Γι' αυτό λοιπόν και η κυβέρνηση το καταργεί, για να μπορούν νόμιμα οι εργοδότες να παρεμβαίνουν στο ωράριο και τους όρους εργασίας χωρίς τα τυπικά εμπόδια του νόμου.

5ος μύθος: Ο νέος συνδικαλιστικός νόμος στοχεύει στην «εξυγίανση» του συνδικαλιστικού κινήματος

Τα συνδικάτα έχουν καταστατικά και λογοδοτούν στα μέλη τους και όχι στην κυβέρνηση και την εργοδοσία. Δεν έχει κανέναν ρόλο η κυβέρνηση να παρεμβαίνει και να καθορίζει την εσωτερική τους λειτουργία. Την κυβέρνηση δεν την νοιάζει η «εξυγίανση» των συνδικάτων. Αλλωστε, τα κυβερνητικά κόμματα χρόνια τώρα στηρίζουν τις διάφορες συνδικαλιστικές «μαφίες» και τους «ανθρώπους» της μεγαλοεργοδοσίας σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Αντιθέτως, υψώνει νέα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση.

Η εφαρμογή της εξ αποστάσεως ψηφοφορίας (ηλεκτρονικά) για την πραγματοποίηση απεργίας, η οποία θα συνδυάζεται με την υποχρεωτική συμμετοχή του 50%+1 των οικονομικά ενεργών μελών του πρωτοβάθμιου συνδικάτου (μέτρο που είχε ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ), έχει στόχο να γίνουν οι χώροι δουλειάς «νεκροταφεία» και η φυσική παρουσία στα σωματεία και τις συνελεύσεις παρελθόν.

Οι διατάξεις του νομοσχεδίου στερούν από τα συνδικάτα την ελεύθερη και δημοκρατική λειτουργία. Υποχρεώνονται να παραδώσουν στο υπουργείο Εργασίας τα μητρώα των μελών τους, ως προϋπόθεση για την υπογραφή ΣΣΕ. Το μέτρο αυτό συνιστά ανοιχτή παρεμπόδιση της οργάνωσης των εργαζομένων, όταν μάλιστα απολύονται καθημερινά εργαζόμενοι για τη συνδικαλιστική τους δράση.

6ος μύθος: Το προσωπικό ασφαλείας θα διασφαλίζει την ελάχιστη εγγυημένη λειτουργία τους και θα προστατεύει τα δικαιώματα των πολιτών

Αυτή η υποχρέωση των εργαζομένων πρέπει να εκπληρώνεται πέρα και από το «προσωπικό ασφαλείας» που έτσι κι αλλιώς υπάρχει και σήμερα. Επομένως, η υποχρέωση για εργασία τη μέρα της απεργίας αντικειμενικά καταλαμβάνει ένα πολύ μεγάλο μέρος του προσωπικού. Η κυβέρνηση προωθεί τη μετατροπή της απεργίας σε μια συμβολική πράξη, ζηλεύοντας προφανώς εκείνες τις χώρες όπου ο «απεργός» δουλεύει κανονικά φορώντας ...ένα περιβραχιόνιο. Στόχος είναι να απονευρώσει την απεργία, το πιο σημαντικό «όπλο» που έχει ο εργαζόμενος στον αγώνα του.

Θα παρέχεται η δυνατότητα στον εργοδότη να διεκδικήσει αποζημίωση από τους απεργούς και τα συνδικάτα σε περίπτωση που μια κινητοποίηση κριθεί «παράνομη», «καταχρηστική» ή και τα δύο. Με δεδομένο ότι ήδη 9 στις 10 απεργίες κρίνονται «παράνομες» ή/και «καταχρηστικές» από τα δικαστήρια, αυτό σημαίνει οικονομική εξόντωση των συνδικάτων και μια «δαμόκλειο σπάθη» που θα επικρέμαται μόνιμα πάνω από τα κεφάλια των απεργών.

Το αντεργατικό τερατούργημα δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Εντάσσεται στον στρατηγικό στόχο του κεφαλαίου για πιο φτηνή κι ευέλικτη εργατική δύναμη. Το κεφάλαιο έχει στραμμένη την προσοχή του στην εργάσιμη μέρα, επειδή η παραγωγή της υπεραξίας συντελείται μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο. Γι' αυτό στοχεύει πάντα στη διεύρυνση των ορίων του εργάσιμου χρόνου. Ταυτόχρονα, «εξοικονομεί» και εργατικά χέρια, επιβάλλοντας σε λιγότερους να κάνουν την ίδια δουλειά που κανονικά θα έκαναν περισσότεροι.

Γι' αυτό εδώ και χρόνια όλες οι κυβερνήσεις, βήμα βήμα, ξηλώνουν τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, ειδικά το δικαίωμα στον σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο.

Στη βάση της στρατηγικής συμφωνίας με τους στόχους του κεφαλαίου, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο διατήρησε τον νόμο 3986/2011 αλλά και τον εμπλούτισε με τον νόμο 4498/2017, που αφορά τους νοσοκομειακούς γιατρούς, όπου προβλέπεται «μέχρι δώδεκα (12) ώρες συνεχής εργασία με παρουσία στον χώρο εργασίας». Κύρωσε Συλλογικές Συμβάσεις που υπέγραψαν συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και προβλέπουν αυτό ακριβώς που τώρα θεσμοθετεί η ΝΔ σε ατομική βάση. Εθεσε τα θεμέλια του χτυπήματος στο συνδικαλιστικό κίνημα, με τον απεργοκτόνο νόμο της Αχτσιόγλου.

Τώρα, σύμφωνα με την πάγια τακτική του, εμφανίζεται αντίθετος προκειμένου να «ψαρέψει στα θολά νερά» του τυχοδιωκτισμού.

Το Ταμείο Ανάκαμψης, η νέα «αλυσίδα» για τους λαούς της Ευρώπης

Οι νέες αντεργατικές ανατροπές περιλαμβάνονται στο Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης που αποτελεί τη «γέφυρα» της Ελλάδας των μνημονίων και των μεταμνημονιακών δεσμεύσεων με το πανευρωπαϊκό «super μνημόνιο» του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ. Ο στόχος της ανάκαμψης αφορά τα κέρδη των λίγων φορτώνοντας τα βάρη στους πολλούς.

Οι πόροι του Ταμείου προέρχονται από τους λαούς και θα κατευθυνθούν στους μεγάλους ομίλους της λεγόμενης «πράσινης και ψηφιακής» ανάπτυξης, ενώ για κάθε εκταμίευση από το Ταμείο θα πρέπει να νομοθετούνται νέα αντεργατικά μέτρα, για να διασφαλιστούν τα κέρδη των νέων επενδύσεων.

Να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο - έκτρωμα για τα Εργασιακά!

Να διεκδικήσουμε:

• Σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς, με μείωση του εργάσιμου χρόνου. 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο.
• Ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις χωρίς καμία εμπλοκή του κράτους.
• Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς και κατοχύρωση δικαιωμάτων.
• Προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων, με ευθύνη του κράτους και των επιχειρηματικών ομίλων.
• Την κατοχύρωση της ελεύθερης και ανεμπόδιστης δράσης των συνδικάτων και των συνδικαλιστών, κόντρα συνολικά στην κρατική, εργοδοτική παρέμβαση και καταστολή.

Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να δυναμώσουν τον αγώνα και την οργάνωσή τους σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς, για να διεκδικήσουν ζωή και δουλειά με δικαιώματα.

Να μπουν στον ελπιδοφόρο αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεζόμενων, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό που σήμερα είναι αναγκαίος και επίκαιρος. Είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Η ζωή που μας αξίζει, προϋποθέτει οι εργαζόμενοι να απολαμβάνουν τον πλούτο που παράγουν με τον κόπο τους. Η επιστημονική γνώση, η ανάπτυξη της τεχνολογίας, των ψηφιακών μέσων να αξιοποιείται για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου κι όχι για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Είναι ώρα οι εργαζόμενοι να αξιοποιήσουν τα δικά τους «όπλα» στην επίθεση του κεφαλαίου!

Μέχρι την οριστική κατάργηση της μισθωτής «σκλαβιάς»!

***

«Εγχειρίδιο» αντεργατικών ανατροπών, γραμμένο πριν από 28 χρόνια!

Συντάχθηκε το 1993 και περιέχει «κατευθυντήριες γραμμές» για την αγορά εργασίας, με στόχο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου

Υπερασπιζόμενη το νομοσχέδιο που μεταξύ άλλων καθιερώνει το 10ωρο με ατομική σύμβαση εργασίας, βάζει νέα εμπόδια στην απεργία, ενισχύει την παρέμβαση κράτους και εργοδοσίας στα συνδικάτα, η κυβέρνηση ισχυρίζεται αισχρά ότι επιλέγει την «πρόοδο από τη στασιμότητα».

Παρουσιάζει ως «πρόοδο», στο επίπεδο που έχει φτάσει σήμερα η παραγωγικότητα της εργασίας, να δουλεύουν οι εργαζόμενοι 10 ώρες τη μέρα, ενώ υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για μείωση του εργάσιμου χρόνου. Παρουσιάζει ως «πρόοδο» το σάρωμα συνδικαλιστικών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με σκληρούς ταξικούς αγώνες.

Από τη σκοπιά του κεφαλαίου, βέβαια, αυτό είναι «πρόοδος»: Να τσαλαπατάει με νόμους των κυβερνήσεων οτιδήποτε μπορεί να βάλει προσκόμματα στην κερδοφορία του, όπως ο σταθερός ημερήσιος εργάσιμος χρόνος, η συλλογική διεκδίκηση για σύγχρονα δικαιώματα και μισθούς και, βέβαια, το δικαίωμα στην απεργία, που διακόπτει την παραγωγή, άρα και τα κέρδη του.

Ολα αυτά παράλληλα με την προσπάθεια να ενσωματώσουν τους εργαζόμενους με τον «κοινωνικό εταιρισμό», να τους κάνουν συμμέτοχους στην «εθνική υπόθεση» ανάκαμψης της ανταγωνιστικότητας και των κερδών του.

Γι' αυτό, άλλωστε, ο νόμος που τώρα προωθεί η ΝΔ δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Ούτε βέβαια αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία. Οπως η ίδια η κυβέρνηση ομολογεί, ενσωματώνει τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» στην αγορά εργασίας, θυμίζοντας μάλιστα ότι έχουμε δρόμο ακόμα να διανύσουμε για να φτάσουμε άλλες χώρες, όπου η «ευελιξία» στον χρόνο εργασίας και στις μορφές απασχόλησης έχει απαλλαχτεί από κάθε περιορισμό.

Τις «κατευθυντήριες γραμμές» που αποτυπώνονται στους αντεργατικούς νόμους για την «ευελιξία», τους μισθούς, τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, στη χώρα μας και σε όλα τα κράτη - μέλη, τις έχουν επεξεργαστεί εδώ και δεκαετίες.

Περιγράφονται στα στρατηγικά κείμενα της ΕΕ, ως «εγχειρίδιο» για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου απέναντι στους ανταγωνιστές του, επιβεβαιώνοντας ότι τα κέρδη των επιχειρήσεων και τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν μπορούν να συναντηθούν πουθενά.

Με το ίδιο «εγχειρίδιο» «δούλεψαν» όλες οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα, όπως και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα ανακάλυψε ότι ο νόμος για το 10ωρο είναι «κατ' εντολή του ΣΕΒ»!

Ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει πιο κάτω ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κείμενα της ΕΕ για τα Εργασιακά, που συντάχθηκε πριν από 28 χρόνια και εγκρίθηκε στη Σύνοδο Κορυφής στις 10 - 11/12/1993. Το κείμενο έχει τίτλο «Ανάπτυξη, Ανταγωνιστικότητα, Απασχόληση. Οι προκλήσεις και η αντιμετώπισή τους για τη μετάβαση στον 21ο αιώνα. Λευκή Βίβλος» ή αλλιώς «Λευκή Βίβλος για την Απασχόληση».

Στα αποσπάσματα που δημοσιεύουμε θα αναγνωρίσει κανείς το περιεχόμενο πολλών από τους νόμους με τους οποίους βρέθηκαν αντιμέτωποι οι εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια, με όλες τις κυβερνήσεις, αλλά και τον πυρήνα των μεταρρυθμίσεων που προσθέτει τώρα η ΝΔ με το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται να φέρει.

Στο επίκεντρο η κάθε μορφής «ευελιξία»

Στο κεφάλαιο για την «ευελιξία» της αγοράς εργασίας, η «Λευκή Βίβλος» σημειώνει:

• «Παρατηρείται ακαμψία που οφείλεται στην έλλειψη ευελιξίας της αγοράς εργασίας, ιδίως ως προς την οργάνωση του χρόνου εργασίας, τις αποδοχές και την κινητικότητα, και στο ότι η προσφορά εργασίας δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες της αγοράς, ιδίως όσον αφορά τις επαγγελματικές ειδικότητες του εργατικού δυναμικού. Η ακαμψία αυτή είναι το αίτιο του σχετικά υψηλού κόστους εργασίας, το οποίο αυξήθηκε στην Κοινότητα με πολύ ταχύτερο ρυθμό από ό,τι στους κύριους εταίρους μας (...) Υπάρχει όμως ανάγκη για μεγάλες μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας, μέσω της καθιέρωσης μεγαλύτερης ευελιξίας στην οργάνωση της εργασίας και στην κατανομή του χρόνου εργασίας, της μείωσης του κόστους εργασίας, της προώθησης της βελτίωσης των επαγγελματικών προσόντων και δραστήριων πολιτικών για την εργασία (...)».
• «Η καθιέρωση μεγαλύτερης ευελιξίας πρέπει να γίνει σε θέματα οργάνωσης της εργασίας, π.χ. καταργώντας τα εμπόδια που καθιστούν δυσχερέστερη ή πιο δαπανηρή την απασχόληση με μειωμένο ωράριο ή τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου (...) Οσον αφορά την κατανομή του χρόνου εργασίας, έχουν γίνει προτάσεις για υπολογισμό των ωρών εργασίας σε ετήσια βάση ή για θέματα μείωσης των ωρών εργασίας σε περιόδους ύφεσης. Πρέπει ακόμη να αρθούν τα εμπόδια της κινητικότητας, είτε αυτή είναι κλαδική, γεωγραφική ή κινητικότητα στο εσωτερικό των επιχειρήσεων. Η ανάπτυξη και η ευελιξία πρέπει να αντανακλώνται στις κανονιστικές ρυθμίσεις και στα συστήματα συλλογικής διαπραγμάτευσης (...)».

Πιο ειδικά, για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας σημειωνόταν από τότε:

• «Η αναγκαιότητα της ευελιξίας της απασχόλησης πρέπει να εξετασθεί από δύο απόψεις: Αφενός, της εξωτερικής αγοράς εργασίας όπου συναντώνται η προσφορά και ζήτηση εργασίας και, αφετέρου, της αγοράς στο εσωτερικό κάθε επιχείρησης, δηλαδή του ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει και προσαρμόζει ανάλογα με τις ανάγκες και τις μορφές οργάνωσης και διευθέτησης του χρόνου εργασίας που έχουν επιλεγεί (...) Η εσωτερική ευελιξία είναι αποτέλεσμα της βέλτιστης διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού από την επιχείρηση (...) Στηριζόμενη στη συνέχιση της σύνδεσης μεταξύ της επιχείρησης και της εκπαίδευσης, η εσωτερική ευελιξία μεγιστοποιεί την επένδυση σε ανθρώπινο δυναμικό καθώς και τη συμμετοχή. Εναπόκειται στις επιχειρήσεις να την βελτιώσουν μέσω των δυνατοτήτων πολύπλευρης απασχόλησης, της ολοκληρωμένης οργάνωσης της εργασίας, της ευελιξίας του χρόνου εργασίας (ανάπτυξη της μερικής ή της καταμερισμένης εργασίας), και των αμοιβών με βάση την απόδοση».

Και προτείνει μεταξύ άλλων:

• «(...) ενθάρρυνση των εθνικών κυκλικών τάσεων προς την κατεύθυνση της μικρότερης εργάσιμης εβδομάδας ανά εργαζόμενο, όπου αυτό ενδείκνυται, με παράλληλη αύξηση της χρησιμοποίησης του κεφαλαιουχικού εξοπλισμού και εξασφάλιση της ανταγωνιστικότητας».

«Στον τάκο» οι Συλλογικές Συμβάσεις και η πάλη για καλύτερους μισθούς

Σε άλλα σημεία γίνεται λόγος για μείωση των μισθών. Ενοχοποιούνται μάλιστα οι Συλλογικές Συμβάσεις και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις για την αυξημένη ανεργία και παρουσιάζεται η «ευελιξία» ως παράγοντας που μπορεί να αυξήσει την απασχόληση:

• «Οσον αφορά τη μείωση του κόστους εργασίας, έχουν υποβληθεί προτάσεις π.χ. για τη σύνδεση του επιπέδου αποδοχών με την αποδοτικότητα των επιχειρήσεων και την παραγωγικότητα».
• «Οι υφιστάμενες ρυθμίσεις για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και το σχετικό κόστος από πλευράς φορολογίας και εργασίας έχουν ως αποτέλεσμα τα κέρδη από την οικονομική ανάπτυξη να απορροφώνται κυρίως από εκείνους που ήδη εργάζονται, αντί να δημιουργούν περισσότερες θέσεις εργασίας. Για να αλλάξει αυτό θα πρέπει να επιδιωχθεί πολιτική συμφωνία και συμφωνία μεταξύ των κοινωνικών εταίρων για: Τον περιορισμό των μισθολογικών αυξήσεων κάτω από την αύξηση της παραγωγικότητας. Τη λήψη συνοδευτικών μέτρων για να εξασφαλιστεί, με τη χρησιμοποίηση ποικίλων μέσων, ότι η οικονομική ανάπτυξη μεταφράζεται σε περισσότερες νέες θέσεις εργασίας και σε μεγαλύτερη μείωση της ανεργίας».

Στην ίδια κατεύθυνση προτείνεται η μείωση και του «μη μισθολογικού κόστους» που, μεταξύ άλλων, αποτελεί ευθύ χτύπημα στην Κοινωνική Ασφάλιση:

• «Το πρόβλημα των εισφορών Κοινωνικής Ασφάλισης πρέπει να αντιμετωπιστεί (...) Στις περισσότερες χώρες της Ενωσης το εργατικό κόστος επιβαρύνεται σημαντικά από τις προβλεπόμενες από το νόμο εισφορές (...)».
• «(...) μείωση του σχετικού κόστους της εργασίας σε σχέση με τους άλλους συντελεστές της παραγωγής (κεφαλαιουχικές, ενεργειακές και μη ενεργειακές ανάγκες), με μείωση π.χ. των εισφορών των εργοδοτών για την Κοινωνική Ασφάλιση και αύξηση των φορολογικών εσόδων με άλλα μέσα (...)».

Η μείωση του μη μισθολογικού κόστους σημειώνεται πως θα είναι πιο αποτελεσματική αν συνδυάζεται με άλλα αντεργατικά μέτρα:

• «Για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, η μείωση αυτή των φόρων που διογκώνουν το κόστος εργασίας θα πρέπει να συνδυάζεται με δραστήριες πολιτικές στον τομέα της απασχόλησης. Θα μπορούσε να ενσωματωθεί σε μια προσπάθεια ανάπτυξης που θα βασίζεται (...) και στην καλύτερη χρησιμοποίηση των εξοπλισμών μέσω της διευθέτησης των ωραρίων εργασίας».

Ακόμα προτείνεται η ανακύκλωση της ανεργίας:

• «Θέσπιση μέτρων παροχής κινήτρων για την κάλυψη των νέων ευκαιριών για απασχόληση από εγγεγραμμένους ανέργους, μέσω π.χ. συστημάτων κυκλικής εναλλαγής σε θέσεις απασχόλησης», όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τους εργαζόμενους στα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας».

Ολα τα παραπάνω ζητήματα απασχολούν και επικαιροποιούνται μέσα και από τις ετήσιες Εκθέσεις των «Κατευθυντήριων γραμμών για τις πολιτικές απασχόλησης» των κρατών - μελών της ΕΕ.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Με τον δικό μας «οδικό χάρτη» για την υγεία και τα δικαιώματά μας

Υπάρχει «οδικός χάρτης» αντιμετώπισης μιας θανατηφόρας πανδημίας, δίχως αυτός να περιλαμβάνει έκτακτα και αυξημένα μέτρα θωράκισης νοσοκομείων και Κέντρων Υγείας; Δίχως επιπλέον ενίσχυση των δομών Υγείας με προσωπικό και μέσα; Γίνεται να «βγούμε από το τούνελ» χωρίς να μπουν όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις στη μάχη, χωρίς να επιταχθούν άνευ όρων οι ιδιωτικές δομές, τα μεγαθήρια της ιδιωτικής Υγείας; Υπάρχει περίπτωση να νοσηλευτούν με όρους σωτηρίας της ζωής τους όσοι, βαριά χτυπημένοι από τον κορονοϊό, διασωληνώνονται σε απλούς θαλάμους δίχως εντατική επίβλεψη από εξειδικευμένο προσωπικό;

Οταν κριτήριο αντιμετώπισης της πανδημίας είναι η θωράκιση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων και ο περιορισμός του δημοσιονομικού κόστους, τα παραπάνω μετατρέπονται σε «ψιλά γράμματα». Κι αυτό φαίνεται ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, με τους «σταθμούς» που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για την «επάνοδο στην κανονικότητα». Μπορεί τα κρούσματα να παραμένουν στα ύψη, ο αριθμός των διασωληνωμένων να σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, μπορεί το 30% των συνολικών θανάτων της πανδημίας να καταγράφεται μόλις τις τελευταίες 8 βδομάδες, αλλά εδώ και 5 μέρες η δημόσια συζήτηση και η «αντιπαράθεση» επικεντρώνονται σε ζητήματα όπως: Μέχρι πού επιτρέπονται οι μετακινήσεις, τι θα γίνει με τα sms, πώς θα ανοίξει η εστίαση, ποιο θα είναι το ωράριο των εκκλησιών, πότε θα βγάζουμε τη μάσκα για να φάμε, πώς έγιναν οι προμήθειες των self test, γιατί κάνουμε «Πάσχα στην πόλη» κ.ο.κ. Θεωρώντας δεδομένη την κατάσταση στο σύστημα Υγείας, στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τη στιγμή μάλιστα που εν μέσω πανδημίας κυκλοφορούν λεωφορεία χωρίς παράθυρα!

Εχει λοιπόν κοπεί «μαχαίρι» κάθε συζήτηση γύρω από την κατάσταση του δημόσιου συστήματος Υγείας, γύρω από τα αναγκαία μέτρα πρόληψης της υπερμετάδοσης, όπως στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς κ.α. Τώρα, με το βλέμμα στραμμένο στην πελατεία των τουριστικών ομίλων, κάθε τέτοια συζήτηση θεωρείται παρωχημένη. Τώρα σειρά έχουν πάλι τα «πρωτόκολλα» των αερομεταφορέων, των εφοπλιστών και των μεγαλοξενοδόχων, σε μια θλιβερή επανάληψη του περσινού έργου, με το άνοιγμα χωρίς ουσιαστικά μέτρα και τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα. Γι' αυτό άλλωστε δεν είναι άνευ αντικειμένου οι επιφυλάξεις μικροεπαγγελματιών στο χώρο της εστίασης, που εκφράζουν αμφιβολία αν θα καταφέρει να μείνει ανοιχτή ή αν θα χρειαστεί να ξανακλείσει μετά από ένα νέο πανδημικό κύμα...

«Εμείς ό,τι ήταν να κάνουμε το κάναμε... Τώρα βγάλτε τα πέρα μόνοι σας, με την αυτοδιάγνωση και τα εμβόλια... Αν αρρωστήσετε, εσείς ευθύνεστε...»: Σε αυτά τα λόγια θα μπορούσε να συμπυκνωθεί το μήνυμα της κυβέρνησης στο λαό, που βλέπει ένα δημόσιο σύστημα Υγείας υπό κατάρρευση, που βλέπει τα νοσοκομεία να μετατρέπονται το ένα μετά το άλλο σε «μιας νόσου». Μια απογείωση της «ατομικής ευθύνης», που από μόνη της αποτελεί «βόμβα» στα θεμέλια της ουσιαστικής και ολόπλευρης προστασίας των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων.

Αλλωστε, ακόμα και ο εμβολιασμός που η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «πανάκεια» σκοντάφτει σε μια σειρά εμπόδια, που όλα έχουν τον ίδιο παρονομαστή: Αφενός τις ελλείψεις σε εμβόλια, αφού οι ρυθμοί παραγωγής και διανομής του δεν καθορίζονται από τις πραγματικές ανάγκες, αλλά από την εξασφάλιση των κερδών των πολυεθνικών των φαρμάκων, τις δεσμεύσεις της ΕΕ, τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς. Και αφετέρου τη σμπαραλιασμένη Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, που δημιουργεί μια σειρά προσκόμματα στον αποτελεσματικό σχεδιασμό.

Και βέβαια, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση καλλιεργεί παραπλανητικά τον εφησυχασμό, η εξέλιξη της πανδημίας σε μια σειρά χώρες, με τις μεταλλάξεις να γίνονται ο νέος εφιάλτης και με τα ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα των εμβολίων απέναντί τους, δείχνει ότι παρά τον αναγκαίο μαζικό εμβολιασμό, τα μέτρα προστασίας σε χώρους δουλειάς και σχολεία, η ενίσχυση των νοσοκομείων παραμένουν διεκδικήσεις κατεπείγουσας σημασίας. Είναι άλλωστε μέτρα που αν είχαν έγκαιρα υλοποιηθεί, όπως εδώ και πάνω από ένα χρόνο απαιτούν εργατικά σωματεία και υγειονομικοί, θα ήταν άλλη η εξέλιξη της πανδημίας.

Οσο η αγωνία κυβέρνησης, κεφαλαίου και αστικών κομμάτων είναι το πώς θα δουλέψουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι του τουρισμού και πώς θα λειτουργήσει η καπιταλιστική οικονομία με τους όρους που επιβάλλει η μεγαλοεργοδοσία, τόσο πρέπει οι εργαζόμενοι να οργανώνουν την πάλη τους για ουσιαστικά μέτρα προστασίας. Γιατί η «περιπέτεια» δεν τελειώνει όσο η υγεία και η προστασία του λαού αγοράζονται και πουλιούνται, όσο η επιχειρηματική δράση, το ζύγι κόστους - οφέλους στη λειτουργία νοσοκομείων και άλλων δομών καθορίζει το πώς θα λειτουργήσουν, αποδεικνύοντας ότι δεν μπορεί να συνυπάρχει δημόσιος και ιδιωτικός τομέας προς όφελος του λαού.

Αυτή η «περιπέτεια» συνεχίζεται: Και για τους χιλιάδες ασθενείς και τις οικογένειές τους που δοκιμάζονται από τον κορονοϊό. Και για τους πάσχοντες με άλλες νόσους, οι οποίοι είτε αναζητούν την τύχη τους στον ιδιωτικό τομέα βάζοντας βαθιά το χέρι στην τσέπη, είτε μένουν χωρίς έγκαιρη διάγνωση, χωρίς παρακολούθηση και θεραπεία, αντιμέτωποι με τον σύγχρονο «καιάδα» της εμπορευματοποιημένης Υγείας - Πρόνοιας. Και για τους χιλιάδες εργαζόμενους που βιώνουν την ένταση της εκμετάλλευσης με πρόσχημα την πανδημία, αφού η κυβέρνηση έχει δώσει το «πράσινο φως» στην εργοδοσία να ξεσαλώνει.

Η απεργία στις 6 Μάη, οι κινητοποιήσεις σωματείων εργαζομένων, υγειονομικών που συνεχίζονται, είναι κρίσιμοι σταθμοί για την κλιμάκωση της διεκδίκησης, για τη σύγκρουση με την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ, του κεφαλαίου. Γιατί ο λαός πρέπει να χαράξει τον δικό του «οδικό χάρτη» για την υγεία και τα δικαιώματά του, με βάση τις δικές του ανάγκες.

Δ.