21 Ιαν 2012

Μπροστά στο νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο


Μπροστά στο νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο
Eurokinissi
Στις 15 Σεπτέμβρη 2001, 4 μέρες μετά τα τρομοκρατικά πλήγματα στη Ν. Υόρκη και στην Ουάσιγκτον, η ΚΕ του ΚΚΕ υπογράμμιζε στην ανακοίνωσή της για κείνα τα γεγονότα: «Βρισκόμαστε μπροστά στην ανάπτυξη ενός ιδιαίτερα επικίνδυνου επιτελικού σχεδίου, που θα βάλει σε κίνδυνο την ασφάλεια, την ειρήνη και τη σταθερότητα σε ευρύτερες περιοχές του πλανήτη μας, με απρόβλεπτες συνέπειες στην πορεία, καθώς θα εμπλακούν ένα μεγάλο μέρος χωρών, και οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις θα πάρουν πιο ανοιχτή μορφή».
Οι εξελίξεις που ζούμε επιβεβαιώνουν αυτή τηνπιο ανοιχτή και πιο οξυμένη έκφραση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Των αντιθέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο γαλλογερμανικό άξονα κατά κύριο λόγο, αλλά και άλλων χωρών, που συντάσσονται είτε με τη μία, είτε με την άλλη πλευρά.
Αντιθέσεις μεταξύ ληστών...
Το φαινόμενο δεν είναι καινούριο. Υπάρχει από καταβολής καπιταλιστικού κόσμου και, εκτός από εκατοντάδες τοπικούς πολέμους, οδήγησε και στους δύο παγκόσμιους(!), για το μοίρασμα ή το ξαναμοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής, για την κυριαρχία του ενός ιμπεριαλιστικού μπλοκ πάνω στο άλλο, για τα κέρδη και τα υπερκέρδη των πολυεθνικών.

Eurokinissi
Στους πολέμους δεν έφτασαν σε μια νύχτα. Οι μεταξύ τους αντιθέσεις προϋπήρχαν και στη διάρκεια της λεγόμενης «ειρηνικής» περιόδου. Και όταν τα «ειρηνικά» μέσα διευθέτησης των αντιθέσεων αποδείχτηκαν ανεπαρκή, τότε έβγαλαν ανοιχτά τα μαχαίρια. Αυτό το αλληλομαχαίρωμα, που είχε πρώτα και αποκλειστικά θύματα τους λαούς των συγκρουόμενων, ήταν η συνέχιση με πολεμικά μέσα της ίδιας εσωτερικής πολιτικής της στυγνής εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, εγχώριας και διεθνούς.
Η εσωτερική πολιτική κάθε κράτους, κάθε κυβέρνησης, δεν είναι αποκομμένη από την εξωτερική, όπως υποστηρίζουν οι αστοί πολιτικοί, για να κρύψουν τις αιτίες των άδικων πολέμων, δηλαδή, για να υπερασπίσουν την εξουσία του κεφαλαίου. Δε γίνεται να υπάρχει φιλολαϊκή εσωτερική πολιτική και αντιλαϊκή εξωτερική. Ούτε το αντίστροφο. Και οι δύο, ως συστατικά μιας και ενιαίας, έχουν περιεχόμενο ταξικό.
...και ενότητα
κατά του κοινού εχθρού
Οι μεταξύ τους αντιθέσεις, μετά την τρικυμία του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, έπεσαν στη «γαλήνη». Τότε, η ενιαία πολιτική στο εσωτερικό των χωρών του ιμπεριαλισμού, που είναι πάντα ενιαία (εκμετάλλευση, καταπίεση, καταστολή) είτε συγκρούονται είτε όχι, τότε λοιπόν η πολιτική τους εκφράστηκε ενιαία και στην εξωτερική πτυχή της. Επρεπε ν' αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό, τη Σοβιετική Ενωση και τους συμμάχους της, τις χώρες που οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις είχαν έρθει στην εξουσία. Στη βάση αυτή άναψαν τον «ψυχρό πόλεμο» το 1946, με την περιβόητη ομιλία του Τσόρτσιλ στο Φούλτον των ΗΠΑ.

Eurokinissi
Τότε, ο ...σύμμαχος της ΕΣΣΔ κατά του φασισμού μέχρι πριν λίγους μήνες, έκανε λόγο για το «σιδηρούν παραπέτασμα» (τις σοσιαλιστικές χώρες), που χωρίζει τον «ελεύθερο κόσμο» (τις καπιταλιστικές χώρες) από τον «ερυθρό κίνδυνο»! Και κάλεσε τους ιμπεριαλιστές σε πανστρατιά για την ελευθερία των λαών! Ετσι ξεκίνησε ο «ψυχρός πόλεμος».
Στη βάση αυτή, οι ιμπεριαλιστές συγκρότησαν και το ΝΑΤΟ (1949), έναν εκ φύσεως επιθετικό συνασπισμό πολέμου, το στρατιωτικό χέρι της πλουτοκρατίας των χωρών που το συγκροτούν. Και τέτοιο, βεβαίως, παραμένει, έχοντας μάλιστα αναβαθμίσει το ρόλο του μετά την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη. Με στόχο, έλεγαν και λένε, να υπερασπίσουν την ειρήνη! Δηλαδή την ιμπεριαλιστική «ειρήνη», που αποτελεί «ειρηνικό πόλεμο» κατά των λαών, είτε όταν οι νικητές την επιβάλλουν με πόλεμο, είτε με το πιστόλι στο κεφάλι.
Υποκρισία
Τόσο ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και στο Αφγανιστάν, όσο και κείνα που ακολούθησαν, αποδείχνουν με τον πιο παραστατικό τρόπο το μέγεθος της υποκρισίας. Οσο διάστημα η κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας συμμορφωνόταν με τις ιμπεριαλιστικές επιταγές, ο Μιλόσεβιτς ήταν φίλος. Απ' τη στιγμή που αποφάσισε ν' αντισταθεί στο «διαίρει και βασίλευε» και στις καθολικές ιδιωτικοποιήσεις, έγινε εχθρός και χασάπης. Τότε θυμήθηκαν τις ...«εθνοκαθάρσεις» και την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και την ανάγκη να χτυπηθεί η Νέα Γιουγκοσλαβία και με πολεμικά μέσα! Ολες οι δυνάμεις (ΝΑΤΟ - ΕΕ), σε συνεργασία με τις αναδυόμενες αστικές τάξεις των Βαλκανίων, συμπαρατάχτηκαν για τα δικαιώματα των Αλβανοφώνων του Κοσσόβου! Ολες μαζί εκβίασαν το γιουγκοσλαβικό λαό, ότι στη χώρα του θα εισρεύσει πακτωλός βοήθειας, αν ανατραπεί η κυβέρνηση Μιλόσεβιτς. Δηλαδή, έναν λαό καθημαγμένο, που οι ίδιοι τον έφεραν σε πολύ χειρότερη κατάσταση, τον οδήγησαν (με εκβιασμούς, υποσχέσεις, εξαγορές, προπαγάνδα, πείνα) να επιλέξει κυβέρνηση της αρεσκείας του. Αυτό χαιρετίστηκε -και από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΝΔ και από τον ΣΥΝ- ως εγκαθίδρυση της ειρήνης και της δημοκρατίας, ενώ τον ιμπεριαλιστικό στρατό («KFOR»), που εγκαταστάθηκε στην κατατεμαχισμένη πρώην ενιαία Γιουγκοσλαβία, τον χαρακτήρισαν δύναμη ειρήνης!

Χειρότερη παραμένει η κατάσταση στο Αφγανιστάν. Υποτίθεται ότι εκεί θα ερχόταν η ειρήνη μετά την ανατροπή των Ταλιμπάν. Αλλά τις σφαγές τις ακολουθούν νέες σφαγές, που λίγες βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Οι νέοι κυβερνώντες δε διαφέρουν από τους Ταλιμπάν, ενώ οι άμαχοι βρίσκονται κάτω από τα πολεμικά πυρά των ΗΠΑ.
Φίλος των ΗΠΑ ήταν και ο Χουσεΐν, τον οποίο οι ΗΠΑ τροφοδότησαν και με χημικά και με άλλα όπλα μαζικής καταστροφής στον πόλεμο κατά του Ιράν! Τότε τον χρειάζονταν. Αργότερα άλλαξαν στάση, επειδή διεκδικούν την κυριαρχία στα πετρέλαια, στον γεωπολιτικό έλεγχο της Μέσης Ανατολής, στον έλεγχο των υδάτων (Τίγρης - Ευφράτης), στη ζώνη του υπογάστριου της Ρωσίας (Κασπία) και στις νέες αγορές της Ινδίας, της Κίνας και άλλων χωρών της Ευρασίας.
«Αντίπαλο δέος» η ΕΕ;
Η πραγματικότητα, λοιπόν, αποδείχνει, ότι η ΕΕ δεν μπορεί (από φύση και θέση) ν' αποτελέσει το «αντίπαλο δέος» απέναντι στις ΗΠΑ, όπως υποστηρίζουν διάφορες πλευρές.
Αν σήμερα μια σειρά δυνάμεις της αντιδρούν στον πόλεμο κατά του Ιράκ, είναι μόνο και μόνο επειδή θίγονται απ' αυτόν οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντά τους. Οπως είναι γνωστό, οι ΗΠΑ εισάγουν από την περιοχή της Μέσης Ανατολής το 20% των συνολικών τους εισαγωγών πετρελαίου. Η Ιαπωνία το 90% και η ΕΕ το 70% των εισαγωγών της.
Εξάλλου, ας θυμηθούμε ότι η Γερμανία είναι εκείνη που ξεκίνησε το διαμελισμό της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, με μισθοφόρους, με όπλα και με άφθονη χρηματοδότηση. Ενώ, όπως ομολογείται, με τις ΗΠΑ δε διαφωνούν παρά μόνον στα μέσα! Το δήλωσε και ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου: «Με τις ΗΠΑ η ΕΕ έχει κοινές αξίες και κοινούς στόχους. Ας μην ξεχνάμε, ότι και ως προς το Ιράκ διαφωνούμε με τις ΗΠΑ στα μέσα επιβολής και όχι στο στόχο»! Κι έτσι είναι. Το αποδείχνει και το σχέδιο του γαλλογερμανικού άξονα, να γίνει το Ιράκ κράτος - προτεκτοράτο με στρατό του ΟΗΕ, δηλαδή των πιο ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, στο έδαφός του.

Ακόμη: Οι «15» της ΕΕ υιοθέτησαν όλα τα επιχειρήματα των ΗΠΑ για την αιτία του πολέμου! Και δεν τον αποκλείουν «ως τελευταία λύση», ενώ ως αιτία αποδέχονται δημοσίως το πρόσχημα του «αφοπλισμού του Ιράκ»! Σαν να μη γνωρίζουν γιατί γίνεται ο πόλεμος...
Η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει το «αντίπαλο δέος» προς τις ΗΠΑ, γιατί και στο εσωτερικό των χωρών της εφαρμόζεται η ίδια πολιτική που εφαρμόζεται και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης έχει προσλάβει τρομακτικές διαστάσεις. Η φτώχεια απλώνεται, τα δικαιώματα των λαών περιορίζονται συνεχώς ή και καταργούνται. Η πολιτική των κυβερνήσεων της ΕΕ υπηρετεί το κεφάλαιο. Δεν μπορεί, λοιπόν, η ΕΕ να γίνει το αντίπαλο δέος, γιατί η πολιτική της, όπως και των ΗΠΑ, στηρίζεται στη βία και στην καταστολή, στην εκμετάλλευση.
Ηδη τα κράτη της ΕΕ προετοιμάζονται για τα μετά τον πόλεμο κατά του Ιράκ! Προετοιμάζονται να «βγάλουν στο σφυρί» τις σάρκες των νεκρών και να ...ανασυγκροτήσουν (!!!) το Ιράκ! Οι ...«φιλανθρωπικές» εταιρίες, οι περιβόητες «μη κυβερνητικές οργανώσεις», που κατά κανόνα πρακτορεύουν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, ετοιμάζουν τις αποσκευές τους, για να «υπηρετήσουν» τον ιρακινό λαό, όπως έκαναν στη Γιουγκοσλαβία και στο Αφγανιστάν, δηλαδή για να τον γδάρουν «ειρηνικά»! Κι εδώ η ΕΕ πρωτοστατεί... Ενώ στο μεγάλο θέμα του παλαιστινιακού λαού, παίζει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.

Στις 21 Νοέμβρη 2002 υπογράφτηκε απ' όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ η «Διακήρυξη της Συνόδου Κορυφής» του ΝΑΤΟ, που συνήλθε στην Πράγα.Αυτή η Διακήρυξη προβλέπει και τον προληπτικό πόλεμο κατά εκείνων των χωρών που θα κρίνει το ΝΑΤΟ! Τα χτυπήματα που θα γίνονται, σύμφωνα με την παραπάνω Διακήρυξη, θα αφορούν «στη διάρκεια της κρίσης», αλλά και «της μετασυγκρουσιακής ανασυγκρότησης»!! Αυτή την τερατώδη Διακήρυξη την υπέγραψαν όλες οι κυβερνήσεις της ΕΕ που συμμετέχουν στο ΝΑΤΟ, μαζί και η ελληνική! Και γεννιέται το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν, τέτοιες κυβερνήσεις να γίνουν το αντίπαλο δέος των ΗΠΑ, τη στιγμή που και οι ίδιες προετοιμάζονται για πολέμους, και θα τους κάνουν, όταν θα κρίνουν ότι αυτοί τούς είναι αναγκαίοι;(Και αν οι λαοί το επιτρέψουν).
Πρόκειται για τις ίδιες χώρες που συμφώνησαν, πριν από λίγες μέρες στο ΝΑΤΟ, να δοθεί η σχετική βοήθεια στην Τουρκία, ώστε, ως χώρα - μέλος του ΝΑΤΟ, να αμυνθεί (!!), όταν θ' αρχίσει ο πόλεμος κατά του Ιράκ! Είναι οι ίδιες, που το 2001 συμφώνησαν να ενεργοποιηθεί, για πρώτη φορά από το 1949, το άρθρο 5 του Καταστατικού του ΝΑΤΟ, προκειμένου να ανταποκριθούν στην πάλη κατά της «διεθνούς τρομοκρατίας»!
Σήμερα ο ...αριστερός Μπλερ τάσσεται υπέρ του πολέμου, ενώ ο δεξιός Σιράκ εναντίον, παρότι στον πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας ήταν και οι δύο υπέρ! Οπως και στον πόλεμο κατά του Αφγανιστάν!... Προς ...επιβεβαίωση εκείνων που ανακάλυψαν τελευταία, ότι οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις δεν είναι ενδοϊμπεριαλιστικές, αλλά σύγκρουση «Αριστεράς - Δεξιάς»! Που σημαίνει, ότι αν σε όλη την Ευρώπη επικρατήσουν οι αριστεροί (τύπου Ντ' Αλέμα και Ζοσπέν;), τότε η ΕΕ θα μπορέσει να κάνει βήματα προς το να γίνει το αντίπαλο δέος των ΗΠΑ!! «Θα μπορέσει να ορθώσει το δικό της δημοκρατικό ανάστημα στον πλανητάρχη»!...

Κανείς δεν μπορεί, βεβαίως, ν' αποκλείσει στο μέλλον κάτι τέτοιο από μια σειρά χώρες της, ιδιαίτερα όσο οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις θα οξύνονται πολύ περισσότερο. Ομως, ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού λειτουργεί και απρόβλεπτα. Και φέρνει τα πάνω κάτω, άρα και τις διεθνείς συμμαχίες, ιδίως όταν υπάρξει η οργανωμένη και αποφασιστική αντιιμπεριαλιστική παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα. Η τάση κάθε αστικής τάξης για κυριαρχία «ώθησε» τους «οκτώ» της ΕΕ σε κοινή στάση με τις ΗΠΑ και σε αντιπαράθεση με τους υπόλοιπους της ΕΕ, διότι τα συμφέροντα της αστικής τάξης τούς επιβάλλουν να ταχθούν με τις ΗΠΑ.
Γιατί η «ανταγωνιστικότητα» στα προϊόντα σημαίνει και ανταγωνιστικότητα για κυριαρχία, οικονομική, πολιτική, στρατιωτική.
Παρ' όλα αυτά δυναμώνουν οι φωνές «αριστερών», σοσιαλδημοκρατών και παραδοσιακά συντηρητικών πολιτικών, που αναφέρονται στην ανάγκη να υπάρξει «κοινή αμυντική πολιτική» της ΕΕ. Είναι οι ίδιοι που υπερψηφίζουν τη συγκρότηση του «ευρωστρατού» και άλλων στρατιωτικών αποσπασμάτων θανάτου. Είναι οι ίδιοι που ζητάνε ν' αυξηθούν στην ΕΕ τα κονδύλια για τη στρατιωτική έρευνα, καθότι η ΕΕ υπολείπεται των ΗΠΑ κατά πολύ. Δηλαδή, υποστηρίζουν τη δημιουργία της «ισορροπίας του τρόμου»! Οι ίδιοι που χαιρέτιζαν την ανατροπή της ΕΣΣΔ, διότι έτσι θα καταργούνταν η «ισορροπία του τρόμου»! Αποδείχνοντας ότι το βασικό τους πρόβλημα ήταν ο σοσιαλισμός!

Motion Team
Ομως, οι αντιθέσεις ΗΠΑ - ΕΕ, όπως εκφράζονται στον επαπειλούμενο πόλεμο κατά του Ιράκ, καθώς και οι φωνές που καλούν την ΕΕ να γίνει το «αντίπαλο δέος», αποδείχνουν με τον τρόπο τους και κάτι άλλο: Πως τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ τον συγκαλύπτουν όλα εκείνα τα κόμματα και οι δημοσιογράφοι που υποστήριξαν πολλές φορές, ότι η ΕΕ σύρεται σε πολέμους λόγω αδυναμίας! «Τι να κάνει κι αυτή μπροστά στη νέα Ρώμη;», αναφωνούν! Και τίθεται το ερώτημα: Γιατί σήμερα μπορούν ν' αντιταχθούν στις ΗΠΑ και πριν από δύο χρόνια αδυνατούσαν; Δεν αδυνατούσαν! Απλώς δεν ήθελαν!Τώρα που θέλουν, γιατί αυτό επιτάσσει η υπεράσπιση των συμφερόντων και επιδιώξεων των δικών τους μονοπωλίων, το μπορούν! Οπως είναι πιθανό να μην το θελήσουν αύριο, αν όχι στο Ιράκ, κάπου αλλού...
Οικονομική κρίση
Ο καπιταλισμός προσπαθεί να ξεπεράσει την κρίση με τους πολέμους, όταν τα άλλα μέσα κρίνονται αναποτελεσματικά ή ανεπαρκή.
Σήμερα εκφράζονται διάχυτοι φόβοι ότι το βάθος και η γενίκευση της οικονομικής κρίσης μπορεί να πάρουν τέτοιες διαστάσεις, ώστε η αστική πολιτική διαχείρισης των συνεπειών να καταστεί ανίκανη να τις αντιμετωπίσει, με κίνδυνο να εκδηλωθεί πολιτική κρίση.
Οι ανησυχίες επικεντρώνονται στην περίπτωση εκδήλωσης απόλυτου συγχρονισμού της κρίσης μεταξύ των τριών ιμπεριαλιστικών κέντρων (ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία). Γιατί τότε θα εκμηδενιστούν οι δυνατότητες διοχέτευσης των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων μεταξύ των αγορών των τριών κέντρων.

Eurokinissi
Ενδεικτικό στοιχείο της υπερσυσσώρευσης των κεφαλαίων είναι η μακρόχρονη τάση της πτώσης του μέσου ετήσιου ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ. Κατά τη δεκαετία του 1990, οι πλούσιες χώρες με 1 δισ. κατοίκους είχαν μέση ετήσια αύξηση ΑΕΠ 2%. Την ίδια περίοδο, για 25 αναπτυσσόμενες με 3 δισ. κατοίκους η μέση ετήσια αύξηση ΑΕΠ είναι 5% (Κίνα, Ινδία, Μεξικό, Ινδονησία, Ταϊλάνδη, Χιλή, Ουγγαρία κ.ά). Ενώ 100 χώρες με 2 δισ. κατοίκους (οι μισές στην Αφρική) είχαν μέση ετήσια μείωση του ΑΕΠ κατά 1%.
Η πτωτική εξέλιξη των Αμεσων Ξένων Επενδύσεων είναι στοιχείο χαρακτηριστικό της συγχρονισμένης κρίσης υπερσυσσώρευσης, επομένως του περιορισμού των εξαγόμενων κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις μεταξύ των τριών ιμπεριαλιστικών κέντρων.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2001 οι εκροές κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις στις χώρες του ΟΟΣΑ έπεσαν κάτω από το επίπεδο του 1998. Ανάλογη είναι η εικόνα και για τις εισροές.
Η μεταβολή του παγκόσμιου ΑΕΠ είναι στα επίπεδα του 2001.
Αβέβαιη παρουσιάζεται η ανάκαμψη για τις ΗΠΑ. Μειώνονται οι πωλήσεις προϊόντων, ενώ συνεχίζεται ο μεγάλος αριθμός απολύσεων (στην περίοδο Μάη 2001 - Απρίλη 2002 έγιναν 1.780.000 απολύσεις). Ταυτόχρονα σε υψηλό επίπεδο βρίσκονται οι πτωχεύσεις στις ΗΠΑ. Από την 30ή Σεπτεμβρίου 2001 έως την 30ή Σεπτεμβρίου 2002 οι πτωχεύσεις έφτασαν στο 1.555.000, ενώ την αντίστοιχη προηγούμενη χρονιά το επίπεδο ήταν επίσης πολύ υψηλό, σημειώθηκαν 1.440.000 πτωχεύσεις.
Οι... κοσμογονικές αλλαγές!..
Οι «κοσμογονικές αλλαγές», για τις οποίες πανηγύρισαν εκτός από τη διεθνή κεφαλαιοκρατία και οι απανταχού «ανανεωτές», αποδείχτηκε και εκ των υστέρων ότι για τους λαούς αποτέλεσαν αρνητική εξέλιξη, ιστορικό πισωγύρισμα!
Σήμερα, ακόμη και άνθρωποι συντηρητικών πεποιθήσεων καταλαβαίνουν την απουσία της ΕΣΣΔ και το τι έφερε στους λαούς η ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος. Οχι, όμως, και η ηγεσία του ΣΥΝ και των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Μάλιστα, η ηγεσία του ΣΥΝ ηγήθηκε εδώ και χρόνια των πανηγυρισμών για τις «κοσμογονικές» αλλαγές που επήλθαν! Ελεγε (1991) γι' αυτές ο ΣΥΝ σε απόφασή του: «Ο σύγχρονος κόσμος γνώρισε τα τελευταία χρόνια θυελλώδεις αλλαγές, κυρίως λόγω της κατάρρευσης των αυταρχικών καθεστώτων, που αυτοαποκλήθηκαν "υπαρκτός σοσιαλισμός". Η ανθρωπότητα έχει μπει σε μια νέα εποχή, που κύρια γνωρίσματά της είναι η ανάγκη των ολοκληρώσεων, η αλληλεξάρτηση και η πρωτοφανής διεθνοποίηση της ζωής και των προβλημάτων. Μια εποχή στην οποία κερδίζουν έδαφος οι ιδέες της δημοκρατίας, της οικουμενικότητας, της συλλογικής ασφάλειας και μιας νέας διεθνούς σκέψης. Στο φως των νέων δεδομένων ανοίγονται νέες δυνατότητες για τον πυρηνικό αφοπλισμό, την αποκλιμάκωση των εξοπλισμών, τη διευθέτηση τοπικών εστιών έντασης, τον εκδημοκρατισμό των διεθνών σχέσεων, για έναν πιο ασφαλή και δίκαιο κόσμο»!
... και ο Στάλιν!
Ωστόσο, στην επίθεση κατά του ΚΚΕ, επειδή στηλιτεύει την ΕΕ ως ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, γίνεται επίκληση και του Στάλιν, από εκείνους που έχουν ρίξει τόνους λάσπης στο πρόσωπό του, με στόχο να χτυπηθεί το ΚΚΕ και η αντιιμπεριαλιστική γραμμή συσπείρωσης που το ΚΚΕ εφαρμόζει.
Λένε: Οπως ο Στάλιν συμμάχησε με τα αστικά μη ναζιστικά κράτη στον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και το ΚΚΕ πρέπει να δει ότι δεν είναι όλοι ίδιοι...
Οταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914), τότε που η Οχτωβριανή Επανάσταση (1917) δεν είχε ακόμη γίνει, ο Β. Ι. Λένιν έγραψε: «Ο πόλεμος τούτος είναι ιμπεριαλιστικός. Γίνεται ανάμεσα σε δύο ληστές, για το πώς θα μοιραστούν τη λεία». Στη βάση αυτή το κόμμα των μπολσεβίκων αντιτάχθηκε στον πόλεμο και χαρακτήρισε κάλπικο το σύνθημα «για την υπεράσπιση της πατρίδας».
Αυτό το ιστορικό γεγονός, το οποίο είχε ως στοιχείο του τη διάσπαση της Β΄ Διεθνούς, που η πλειοψηφία της ηγεσίας της είχε προδώσει το εργατικό κίνημα, το αποκρύβουν εκείνοι που επικαλούνται τον Στάλιν κατά του ΚΚΕ. Εχουν μπροστά τους δύο παγκόσμιους πολέμους και τις αντίστοιχες πολιτικές γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος. Αποσιωπούν τη μία, επειδή δεν τους συμφέρει, και στέκονται μόνο στη δεύτερη, επειδή νομίζουν ότι τους συμφέρει. Ομως, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.
Οταν κηρύχτηκε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, υπήρχε η Σοβιετική Ενωση. Αρα το σύνθημα «για την υπεράσπιση της πατρίδας» είχε νόημα για το λαό και επέβαλλε να συμπράξει η ΕΣΣΔ και με το διάβολο, για να στρέψει τον ένα από τους δύο ληστές εναντίον του άλλου. Αξιοποίησε τις αντιθέσεις ανάμεσα σ' αυτά και στα ναζιστικά.Αντιθέσεις που ήταν τόσο οξυμένες, ώστε συγκρούστηκαν και με πολεμικά μέσα. Ηταν τόσο οξυμένες, που οι ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις (ναζιστικές και μη ναζιστικές) υποχρεώνονταν να κάνουν συμφωνία (άλλοτε οι μεν, άλλοτε οι δε) με τη Σοβιετική Ενωση, παρά το ότι στόχος και των δύο ήταν η ανατροπή της σοβιετικής εξουσίας! Και τελικά δημιουργήθηκε η αντιχιτλερική συμμαχία κατά του Αξονα (Γερμανίας - Ιταλίας - Ιαπωνίας).
Εξαιτίας του ότι οι μη ναζιστικές καπιταλιστικές χώρες προσπαθούσαν να στρέψουν τον Αξονα κατά της ΕΣΣΔ και να επωφεληθούν οι ίδιες από μια τέτοια σύγκρουση, που ήλπιζαν ότι θα αποδυνάμωνε και τις δύο, παραχωρούσαν στον Χίτλερ ό,τι ζητούσε. Ετσι η ΕΣΣΔ προχώρησε (1939) στο «Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ», δηλαδή σε Σύμφωνο Σοβιετικής Ενωσης - Γερμανίας. Είναι σύμφωνοι με αυτό όσοι επικαλούνται τον Στάλιν για να χτυπήσουν το ΚΚΕ; Οχι! Επιτίθενται κατά του Στάλιν, επειδή, λένε, κάνοντας το «σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία», «συμμάχησε» με μια φασιστική χώρα και όχι με τις... δημοκρατικές! Οταν, λοιπόν, ο Στάλιν έκανε εκείνο το σύμφωνο, ήταν (είναι) παράδειγμα προς αποφυγήν, παρά το γεγονός ότι η Σοβιετική Ενωση επιδίωκε χρόνια πριν να συμπράξει με τις καπιταλιστικές μη ναζιστικές κυβερνήσεις, δίχως να βρίσκει ανταπόκριση!
Αντίπαλο δέος μόνο ο σοσιαλισμός
Αντίπαλο δέος θα αποτελούσε μια σοσιαλιστική Ευρώπη. Οπως και ήταν, προτού ν' αρχίσει η «διαδικασία» της ανατροπής του σοσιαλιστικού συστήματος. Γιατί συνέβαινε αυτό; Συνέβαινε, επειδή ο σοσιαλιστικός κόσμος πάλευε για την ειρήνη, αφού η ειρήνη αποτελούσε προϋπόθεση για τη σοσιαλιστική ανάπτυξη. Και πάλευε για την ειρήνη, επειδή σε αυτές τις χώρες είχε καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Μόνο χώρες - κράτη όπου πραγματοποιείται αυτή η κατάργηση μπορούν να είναι ουσιαστικά και μόνιμα φιλειρηνικές. Κι αν διεξάγουν πολέμους, αυτό συμβαίνει επειδή υποχρεώνονται. Οπως στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν και αλλού. Δηλαδή σε πολέμους κατά των εισβολέων, κατά των στρατών του κεφαλαίου, σε πολέμους επαναστατικούς και εθνικοαπελευθερωτικούς. Οι πόλεμοι αυτοί ήταν δίκαιοι.
Τέτοιο σύγχρονο αντίπαλο δέος μπορούν και πρέπει (δεν έχουν άλλη θετική διέξοδο) να δημιουργήσουν οι λαοί. Αξιοποιώντας για το δικό τους όφελος τις αντιθέσεις των ληστών, να δρομολογήσουν φιλολαϊκές εξελίξεις στις δικές τους χώρες, παλεύοντας ενάντια στις κυβερνήσεις τους και στις άλλες φιλομονοπωλιακές πολιτικές δυνάμεις. Η νικηφόρα εξέλιξη αυτής της πάλης θα κάνει δυνατή και τη σύναψη αμοιβαία επωφελών σχέσεων και (ει δυνατόν) ισότιμων με άλλες χώρες.
Ωστόσο, η Σοβιετική Ενωση, και όταν υπήρχε και τώρα που δεν υπάρχει, δέχτηκε τα πυρά ότι ήταν πρόξενος του ψυχρού πολέμου! Παρότι: Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας δημιουργήθηκε πέντε χρόνια αργότερα (1954) από το ΝΑΤΟ ως απάντηση στη δημιουργία του ΝΑΤΟ! Και δεν έπαυε ν' απευθύνει προτάσεις στο ΝΑΤΟ για την ταυτόχρονη αυτοδιάλυση και των δύο συνασπισμών, προκειμένου να μειωθεί η ένταση και ο ψυχρός πόλεμος! Μάταια όμως! Αυτό διάφοροι το «ξεχνούν». Και λένε ακόμη ότι η Σοβιετική Ενωση είχε (στην καλύτερη περίπτωση) ίσες ευθύνες στην οικοδόμηση της «ισορροπίας του τρόμου»! Παρότι: Εκανε απανωτές προτάσεις για καταστροφή όλων των πυρηνικών όπλων! Επέμενε στη μη παραπέρα (τουλάχιστον) ανάπτυξή τους! Αντιδρούσε με όλες τις δυνάμεις της στον «πόλεμο των άστρων» που προετοίμαζε η κυβέρνηση Ρίγκαν! Η ίδια και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας εξασφάλισαν την ειρήνη στα Βαλκάνια επί μισό αιώνα!
Οι ΗΠΑ έσωσαν την Ευρώπη;
Από τις ΗΠΑ, αλλά και από χώρες της ΕΕ που έχουν φιλοαμερικανική γραμμή, ακούγεται το επιχείρημα: «Οι ΗΠΑ έσωσαν την Ευρώπη στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Πρέπει τώρα και η Ευρώπη ν' ανταποκριθεί και να συνδράμει τις ΗΠΑ, που απειλούνται»!!
Πρώτο: Πώς έσωσαν, άραγε, την Ευρώπη; Ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία με τη βοήθεια και του δολαρίου! Οι Αγγλοαμερικανοί χρηματοδότησαν τους εξοπλισμούς της ναζιστικής Γερμανίας, παρά την απαγόρευσή τους από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Δεύτερο: Οταν η Γερμανία επιτέθηκε κατά της Σοβιετικής Ενωσης, η πολιτική των ΗΠΑ εκφράστηκε ως εξής:«Οσο πιο πολύ σφάζονται μεταξύ τους, τόσο καλύτερα για μας! Αν η πλάστιγγα γείρει υπέρ του ενός, θα βοηθάμε τον άλλο! Και αντιστρόφως»! Αυτά έλεγε ο Χ. Τρούμαν, που έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ μετά τον Ρούσβελτ.
Τρίτο: Οπως ομολογούν ακόμη και αντικομμουνιστές πολιτικοί, το μεγάλο μερίδιο στην ήττα του φασισμού ανήκει στη Σοβιετική Ενωση και στα είκοσι εκατομμύρια των νεκρών της! Η στροφή στον πόλεμο άρχισε μετά τη Μάχη του Στάλινγκραντ και συνεχίστηκε ραγδαία με τις νίκες του Κόκκινου Στρατού, αρχικά μέσα στη Σοβιετική Ενωση και στη συνέχεια στις γειτονικές της χώρες. Τότε οι ΗΠΑ και άλλες καπιταλιστικές χώρες (Αγγλία) υποχρεώθηκαν να οργανώσουν την απόβαση στη Νορμανδία, παρότι δεν ήθελαν μέχρι τότε να ανοίξει δεύτερο μέτωπο. Υποχρεώθηκαν, γιατί οι νίκες του Κόκκινου Στρατού είχαν ανυψώσει την ΕΣΣΔ σε κύριο πρωταγωνιστή της αντιφασιστικής πάλης. Κι αυτό επιδρούσε πολύ θετικά στους λαούς των καπιταλιστικών χωρών. Πότε, όμως, έγινε αυτό; Στα μέσα του 1944! Δηλαδή τρία ολόκληρα χρόνια μετά την επίθεση της Γερμανίας κατά της ΕΣΣΔ και σχεδόν πέντε μετά την κήρυξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου!!
Τέταρτο: Το σχέδιο Μάρσαλ, με το οποίο οι ΗΠΑ χρηματοδότησαν τις χώρες της καπιταλιστικής Ευρώπης, κάλυπτε τρεις στόχους: Βοηθούσε σημαντικά την οικονομία των ΗΠΑ, ενώ παράλληλα προωθούσε προς την ανασυγκρότηση την ευρωπαϊκή οικονομία. Σ' αυτή την οικονομική ανάπτυξη του «Δυτικού Κόσμου» οι ΗΠΑ στήριζαν την εξωτερική, κυρίως αντικομμουνιστική, πολιτική τους. Οι βαθύτεροι λόγοι της βοήθειας αυτής ήταν η επέκταση της οικονομικής ισχύος της Αμερικής, η αποφυγή της οικονομικής κρίσης. Οπως σημείωναν και αστοί οικονομολόγοι, «δίχως αυτήν, η οικονομική κρίση είναι αναπόφευκτη. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Αμερική προέρχεται σήμερα από το ενδεχόμενο σταμάτημα των εξαγωγών της προς την Ευρώπη». Και πρόσθεταν ότι ο βασικός πολιτικός λόγος της αμερικανικής βοήθειας προς τα ευρωπαϊκά κράτη ήταν από το φόβο της «εξάπλωσης του κομμουνισμού στην Ευρώπη».
Ετσι, μόνο από τούτη την άποψη έχει βάση ο ισχυρισμός των ΗΠΑ, «εμείς σώσαμε την Ευρώπη»: Από την άποψη της ενίσχυσής της, για να υπονομευτεί το σοσιαλιστικό σύστημα! Ομως αυτό δε λέγεται βοήθεια προς τους ευρωπαϊκούς λαούς. Λέγεται και είναι βοήθεια στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο, προκειμένου να σταθεροποιήσει και να ενισχύσει την κυριαρχία του σε βάρος των λαών.
Οι αξίες της ΕΕ
Ποιες είναι οι αξίες που καθοδηγούν την ΕΕ; Για ποιον ευρωπαϊκό πολιτισμό γίνεται λόγος, που καθορίζει την πολιτική των ηγετών της; Και για ποια Ευρώπη γίνεται λόγος;
Είναι προφανές, ότι με τη λέξη «Ευρώπη» αναφέρονται μόνο στην καπιταλιστική. Η σοσιαλιστική Ευρώπη εξαιρείται!
Αλλά και η καπιταλιστική Δυτική Ευρώπη, ουδέποτε είχε έναν πολιτισμό. Είχε και έχει (τώρα και δύο αιώνες περίπου) δύο πολιτισμούς. Τον πολιτισμό της Κομμούνας του Παρισιού, τον πολιτισμό του Μαρξ, του Ενγκελς, του Λίμπκνεχτ και της Λούξεμπουργκ, του Τέλμαν, του Αραγκόν και του Δημοκρατικού Στρατού της Ισπανίας, τον πολιτισμό της Διεθνούς και της σοσιαλιστικής επανάστασης της Γερμανίας (που την έσφαξε η σοσιαλδημοκρατία). Εχει τον πολιτισμό της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας. Την 85χρονη ιστορία του ΚΚΕ, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, της ΕΑΜικής Αντίστασης, του εργατικού κινήματος της Δυτικής Ευρώπης. Αυτά, και πολλά ακόμη, από τη μια μεριά.
Και από την άλλη έχει τον πολιτισμό της Αγγλικής, Βελγικής, Ισπανικής, Ολλανδικής, Γαλλικής αποικιοκρατίας, του Χίτλερ, του Φράνκο και του Μουσολίνι, στους οποίους οι αντιναζιστές κυβερνώντες παρέδιδαν χώρες (Τσεχοσλοβακία κ.ά), για να τους κατευνάσουν (!). Εχει τον πολιτισμό του γαλλικού ιμπεριαλισμού που κατέσφαξε τον αλγερινό λαό, ενώ έφτασε μέχρι και το Βιετνάμ και χώρες της Αφρικής. Πίσω από τις σφαγές φυλών και λαών της Αφρικής (Ρουάντα κ.ά) βρίσκονται οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές, που «κρύβονται» οι ίδιοι και σφαγιάζονται οι εγχώριοι! Εχει τον πολιτισμό της δολοφονίας και τον τραυματισμό διαδηλωτών (Γένοβα κλπ).
Για ποιον πολιτισμό, λοιπόν, και για ποιες αξίες γίνεται λόγος; Μήπως αυτές της Γαλλικής Επανάστασης; Μα η μεγάλη Γαλλική Επανάσταση, όπως και όλες οι αστικές επαναστάσεις (Αγγλική, Αμερικανική κλπ) έχουν φάει τα ψωμιά τους εδώ και δύο αιώνες. Εφεραν την ανθρωπότητα πολλά χρόνια μπροστά, τσακίζοντας τη φεουδαρχία. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ιστορική προσφορά τους. Ομως αυτές οι επαναστάσεις έφερναν (συστατικό τους) μιαν άλλη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο: Τη μισθωτή δουλεία από το κεφάλαιο. Αυτό είναι το βάθρο των όσων ξετυλίγονται και σήμερα: Ελαστικά ωράρια εργασίας, εμπορευματοποίηση υγείας - πρόνοιας - παιδείας - ασφάλισης, φτώχεια, πόλεμοι. Αλλά και συνεχής αύξηση των μέτρων καταστολής: Σένγκεν, ΕΣΕΛΟΝ, στρατιές χαφιέδων, «τρομονόμοι», τρομοκρατία στους τόπους δουλιάς.
Η δημοκρατία και οι αξίες της Δυτικής Ευρώπης είναι το περιτύλιγμα της δικτατορίας του κεφαλαίου. Οι αξίες τους είναι τα κέρδη με κάθε μέσον. Πάνω από αυτά το κεφάλαιο δε βάζει τίποτα. Ούτε και την ύπαρξη ζωής στον πλανήτη Γη! Τα ίδια ισχύουν και στις ΗΠΑ.
Η άλλη Αμερική
Ορισμένοι ανακάλυψαν και πάλι, ότι, εκτός από τον Μπους και τους πολεμοκάπηλους του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος και τη «Δεξιά», υπάρχει στις ΗΠΑ και η «άλλη Αμερική»! Η... αριστερά του «Δημοκρατικού Κόμματος», ο Κλίντον, το φιλειρηνικό κίνημα με τις παραδόσεις του (Βιετνάμ), τα οικολογικά κινήματα. Και ότι αυτή η Αμερική πρέπει να στηριχτεί με κάθε τρόπο, για να νικηθεί η Αμερική των καουμπόιδων, του Μακαρθισμού και των Μπους. Για να νικήσει, λένε, η Αμερική του Ρούσβελτ, του Λίνκολν και της αντιφασιστικής πάλης.
Η Αμερική, που κάτι κρατούσε (σε επίπεδο ηγετών και κομμάτων) από τις αστικές επαναστάσεις, έχει πεθάνει ανεπιστρεπτί. Υπάρχει, ασφαλώς, το φιλειρηνικό κίνημα, έστω κι αν ακόμη είναι κατώτερο των περιστάσεων, ποσοτικά και ιδεολογικοπολιτικά. Με αυτά τα κινήματα πρέπει να είναι ο καθένας μας αλληλέγγυος και να συμβάλλει με την πείρα και τη δράση του στην όξυνση του αντιιμπεριαλιστικού τους μετώπου. Υπάρχει βεβαίως η εργατική τάξη των ΗΠΑ, που ζει (το μεγάλο μέρος της) σε συνθήκες εξαθλίωσης, τρόμου και πλύσης εγκεφάλου. Με την εργατική τάξη ο κάθε εργαζόμενος πρέπει να είναι επίσης αλληλέγγυος. Ομως, ως εδώ. Από δω και πέρα, όσοι νοσταλγούν τον Κλίντον, «που ήταν καλύτερος από τον Μπους», και την αριστερά(!) του Δημοκρατικού Κόμματος, απλώς κοροϊδεύουν τον κόσμο. Και ο κόσμος θυμάται, ότι το κόμμα του πολέμου κατά του Βιετνάμ ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ! Θυμάται τις δεκάδες επεμβάσεις και τους 179 πολέμους (!) που έχουν απρόκλητα διεξάγει οι ΗΠΑ τα τελευταία 50 χρόνια, όχι μόνο όταν στην κυβέρνηση βρισκόταν το Ρεπουμπλικανικό, αλλά και όταν κυβερνούσε το Δημοκρατικό Κόμμα. Ας μην «ξεχνάνε» και τα συνδικάτα του εγκλήματος που ελέγχουν τις μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις στις ΗΠΑ! Και που για αυτά τα συνδικάτα του εγκλήματος κάνουν τα στραβά μάτια και το Ρεπουμπλικανικό και το Δημοκρατικό Κόμμα.
Κι ας εξηγήσουν: Πώς συνέβη και γιατί, ο Κλίντον να ηγείται του πολέμου κατά της Γιουγκοσλαβίας, και ο Χ. Κίσινγκερ να είναι αντίθετος, επειδή τον θεωρούσε λάθος! Ισως έτσι εξηγήσουν και το γιατί ο Μπους ηγείται σήμερα του πολέμου κατά του Ιράκ, ενώ ο Τεντ Κένεντι είναι αντίθετος, επειδή τον θεωρεί λάθος! Οποτε αντιτίθενται κάποιοι σε κάποιον πόλεμο, είναι γιατί ως τακτική, τη συγκεκριμένη περίοδο, τον θεωρούν λάθος, είτε γιατί εκπροσωπούν μερίδες του κεφαλαίου, που δε θέλουν το συγκεκριμένο πόλεμο, τη συγκεκριμένη στιγμή! Ομως και για τους μεν και για τους δε, οι πόλεμοι που διεξάγει ο ιμπεριαλισμός γίνονται, για να μην κινδυνεύσουν τα «εθνικά συμφέροντα»!! Γίνονται για την... ελευθερία! (Τίνος;).
Και γίνονται, τόσο από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, όσο και από τις ευρωπαϊκές. Για ν' αποδειχτεί και πάλι το αστείο του επιχειρήματος «κυβερνάει η οικονομία σε βάρος της πολιτικής»! Θα αποτελούσε ιστορική πρωτοτυπία, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Τις αποφάσεις τις παίρνουν οι κυβερνήσεις, οι Βουλές, οι διεθνείς οργανισμοί, στους οποίους εκπροσωπούνται κράτη. Και βεβαίως, με το σημερινό διεθνή συσχετισμό δυνάμεων όλοι αυτοί ψηφίζουν εκείνους τους νόμους, που συμφέρουν στα μονοπώλια.
Η 11η Σεπτέμβρη 2001
Τα τρομοκρατικά πλήγματα της 11ης Σεπτέμβρη 2001 αποτέλεσαν το πρόσχημα, για να εξαπολυθεί μια νέα γιγαντιαία επίθεση κατά των λαών και χωρών.
Ορισμένοι επιχείρησαν ανεπιτυχώς να εμφανίσουν τα τρομοκρατικά πλήγματα ως αφετηρία της οικονομικής ύφεσης στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, ή και να υπερβάλλουν όσον αφορά στην επίδρασή τους στην προϋπάρχουσα οικονομική κρίση. Ομως η πορεία βαθιάς επιβράδυνσης και στη συνέχεια ύφεσης για την οικονομία των ΗΠΑ ήταν διαπιστωμένη και από Αμερικανούς οικονομολόγους πολύ πριν την 11η Σεπτέμβρη. Είχαν ήδη καταγραφεί εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων σε μεγάλες επιχειρήσεις λόγω περιορισμού των παραγγελιών και προσπάθειας των επιχειρήσεων να περιορίσουν τις δαπάνες τους, να συγκρατήσουν την τάση μείωσης του ποσοστού κέρδους. Μετά την 11η Σεπτέμβρη δηλώσεις αστών οικονομικών ιθυνόντων συνέδεσαν την επιτάχυνση της πορείας προς την ανάκαμψη με την εκδήλωση και την έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ!
Αυτή είναι η αιτία της επίθεσης και όχι η πάταξη της τρομοκρατίας. Για να κυνηγηθεί ο Μπιν Λάντεν και για να εξαρθρωθεί η «Αλ Κάιντα» (αν ήταν αυτά ο στόχος):
  • Δε θα χρειαζόταν να κινητοποιηθεί όλη η πολεμική μηχανή του ιμπεριαλισμού και να ενεργοποιηθούν διατάξεις του καταστατικού του ΝΑΤΟ.
  • Δε θα χρειαζόταν να ψηφιστούν νέοι «αντιτρομοκρατικοί» νόμοι, σε όλες τις χώρες, που θωρακίζουν περισσότερο την κρατική καταστολή.
  • Δε θα χρειαζόταν να παραμένουν στρατεύματα στο Αφγανιστάν, τη στιγμή που υποστηρίζεται ότι η «Αλ Κάιντα» (τουλάχιστον στο Αφγανιστάν) δέχτηκε συντριπτικά χτυπήματα.
Σε αυτά τα ζητήματα πρέπει να δώσουν απάντηση και οι εγχώριοι «αριστεροί», απολογητές του Μπους, που μετά την 11η Σεπτέμβρη επιτέθηκαν κατά του ΚΚΕ, με την κατηγορία ότι ταυτίζεται με τον Μπιν Λάντεν! Πήγαν έτσι να κρύψουν, ότι στόχος τους ήταν η πολιτική του ΚΚΕ, επειδή το ΚΚΕ δεν αθώωσε την πολιτική του ιμπεριαλισμού, όπως εκείνοι. Αυτό τους ενόχλησε! Επειδή το ΚΚΕ δε συμψήφισε τα θύματα, αλλά τα άθροισε. Και επειδή έθεσε εξαρχής το ζήτημα: Ποιος ωφελείται από αυτό το τρομοκρατικό χτύπημα;
Ποιος χτύπησε τους δίδυμους πύργους;
Να σημειωθεί, εξάλλου, ότι κανένα πειστικό αποδεικτικό στοιχείο δε δόθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ότι τα τρομοκρατικά πλήγματα έγιναν από την «Αλ Κάιντα»!
Ποιοι οι εγκέφαλοι; Ποια κράτη μπορούσαν να διαθέτουν τόσο σύγχρονα μέσα για τέτοια χτυπήματα; Αν η CIA «κοιμήθηκε», γιατί δεν έπεσαν κεφάλια, αλλά αντιθέτως ο αρχηγός της τιμήθηκε για την προσφορά του; Ποιοι είναι οι ακροδεξιοί μέσα στις ΗΠΑ, που παράγουν και ταχυδρομούν σκόνη άνθρακα; Πώς αυτά τα φακελάκια με τη σκόνη μπαίνουν και στο Πεντάγωνο, δίχως αυτοί που τα στέλνουν να έχουν γερές πλάτες στην κρατική μηχανή των ΗΠΑ; Και πολλά άλλα ερωτήματα. Απάντηση καμιά... Αντ' αυτής, ψηφίζονται στις ΗΠΑ νόμοι, που βάζουν πλάνο να ξεπεράσουν τα 10 (!) εκατομμύρια οι οργανωμένοι χαφιέδες! Ενώ στη CIA ανατέθηκε η συγκρότηση στρατιωτικών σωμάτων, δηλαδή δυνάμεων δολοφονίας και προβοκάτσιας!
Προαποφασισμένη η επίθεση
Αλλά τι χρειάζονται τα επιχειρήματα, όταν ο εκπρόσωπος του λευκού Οίκου, Φλάισερ, δήλωνε στις 9 Οκτώβρη 2001: «Ο πόλεμος δε γίνεται ενάντια στον Μπιν Λάντεν. Είναι ένας πόλεμος κατά των τρομοκρατών σε πολλαπλά επίπεδα. Ακόμα κι αν φύγει από τη μέση σήμερα ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, ο πόλεμος θα συνεχιστεί αύριο («Globe and Mail», 9/10/2001).
Και από την άλλη, έκθεση ειδικής επιτροπής με επικεφαλής τον Ράμσφελντ (υπουργό Αμυνας των ΗΠΑ) για την «εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ» και για τη δημιουργία της Εθνικής Πυραυλικής Αμυνας, κατονόμαζε τον Μπιν Λάντεν ως τον υπ' αριθμόν ένα κίνδυνο, πριν από την 11η Σεπτέμβρη 2001! Γιατί; Γιατί «βεβαίωνε», ότι«άνθρωποι σαν αυτόν θα μπορούσαν να αποκτήσουν δορυφορικά μέσα»(!!) και να πλήξουν τις ΗΠΑ από το διάστημα!! Λίγους μήνες αργότερα ο Μπους ανακοίνωνε την απόφασή του να προχωρήσει με γρήγορους ρυθμούς στη δημιουργία του αντιπυραυλικού συστήματος στο Διάστημα,υπό τις ενθουσιώδεις ζητωκραυγές της «Λόκχιντ - Μαρτίν», της «Μπόινγκ» και άλλων πολεμικών βιομηχανιών! Αυτές αναλάμβαναν να σώσουν τις ΗΠΑ (έναντι τρισεκατομμυρίων δολαρίων εννοείται) από ένα διαστημικό Περλ Χάρμπορ!!! Μετά από μερικούς μήνες χτυπήθηκαν οι δίδυμοι πύργοι. Που φυσικά, δεν μπορούσε παρά να είχαν χτυπηθεί από τον Μπιν Λάντεν!..
Ο πόλεμος, λοιπόν, κατά του Αφγανιστάν ήταν προαποφασισμένος. Οπως είναι προαποφασισμένος και ο πόλεμος κατά του Ιράκ. Οπως και όλων των κρατών, που περιλαμβάνονται στη λίστα των ΗΠΑ.
Κρατική τρομοκρατία
Κάνοντας, επομένως, λόγο για την τρομοκρατία, πρέπει να σταθούμε πρωταρχικά στην κρατική τρομοκρατία που ασκούν ως επίσημη πολιτική τους τα καπιταλιστικά κράτη. Τρομοκρατία κρατική εντός και εκτός συνόρων. Κατασκευή (ή διάβρωση στην πορεία) τρομοκρατικών οργανώσεων τύπου «Αλ Κάιντα».
Ο ιμπεριαλισμός φέρνει μαζί του την τρομοκρατία και τον πόλεμο, όπως η χελώνα το καβούκι της. Η τρομοκρατία δε γεννιέται από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λαοί, όπως ισχυρίζονται οι απολογητές του ιμπεριαλισμού, όλοι εκείνοι, που ονοματίζουν τρομοκρατικά τα επαναστατικά και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των λαών, επειδή, λένε, κι αυτά χρησιμοποιούν βία!!
Οι αγώνες των λαών - και οι ένοπλοι - είναι δίκαιοι. Υποχρεώνονται να αντιμετωπίσουν την κρατική βία, για τα δικαιώματά τους. Δεν μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι οι πράκτορες τύπου Μπιν Λάντεν, με την 18χρονη Παλαιστίνια εργάτρια, που ζώστηκε με δυναμίτη και σκόρπισε το θάνατο! Είναι τελείως διαφορετικό, το αν συμφωνεί κανείς με την αποτελεσματικότητα αυτής της μορφής πάλης, και άλλο να στιγματίζει ως έγκλημα τον ηρωισμό και την κατάσταση απόγνωσης που έχουν φέρει το λαό της Παλαιστίνης.
Οι σημερινοί τρομοκράτες τύπου Μπιν Λάντεν δεν έχουν σχέση με τους ρομαντικούς της τρομοκρατίας του 19ου αιώνα, παρότι και στις δικές τους οργανώσεις είχε βάλει το δάχτυλό της και η Οχράνα (τσαρική αστυνομία) και άλλες αστυνομίες. Τους λογαριασμούς του με την ατομική τρομοκρατία το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα τους ξεκαθάρισε από τότε και σε βάση θεωρητική. Τάχθηκε και τάσσεται κατά της ατομικής τρομοκρατίας.Πολύ περισσότερο που σήμερα, σε σχέση με τότε, υπάρχει και μια μεγάλη διαφορά: Οι δυνατότητες του ιμπεριαλισμού σήμερα. Οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» ήταν διαβρωμένες από τις μυστικές υπηρεσίες του. Γνωστή είναι και η ομολογία του πατέρα Μπους: «Στις τρομοκρατικές οργανώσεις η CIA παρεμβαίνει, προκειμένου να τις χρησιμοποιήσει υπέρ των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ»!! Εξάλλου είναι πολύ γνωστό και το εγχειρίδιο της CIA, στο οποίο δίνονταν οδηγίες για τη δημιουργία τρομοκρατικών οργανώσεων δεξιάς και αριστερίστικης μορφής...
«Κόκκινη προβιά»
Οπως παραδέχτηκαν δημοσίως ο Α. Παπανδρέου και ο Γ. Βαρβιτσιώτης, στην ελληνοαμερικανική συμφωνία για τις βάσεις στην Ελλάδα υπήρχε μυστικό παράρτημα, που πρόβλεπε τη δημιουργία της παρακρατικής οργάνωσης «Κόκκινη Προβιά». Αυτή η οργάνωση δημιουργήθηκε το 1955 από Ελληνες κομάντος και την CIA για να αντιμετωπίσει την «κομμουνιστική απειλή». Η «Κόκκινη Προβιά» ήταν τμήμα της επιχείρησης «Γκλάντιο», που αποκαλύφθηκε στην Ιταλία τον Οχτώβρη του 1990. Η έρευνα που αποφασίστηκε να γίνει από την ελληνική κυβέρνηση εκείνο τον καιρό δεν έγινε ποτέ. Και δεν έγινε για να μην αποκαλυφθεί ο ρόλος του ΝΑΤΟ και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.
Αυτό το δίκτυο, που οργανώθηκε σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης, δραστηριοποιείται και σήμερα σε πολλές από αυτές, όπως Μ. Βρετανία, Γερμανία κ.ά.
Οι οργανώσεις της «Γκλάντιο» οργάνωσαν δολοφονίες και άλλες τρομοκρατικές επιχειρήσεις, φακέλωσαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, συμμετείχαν σε στρατιωτικά πραξικοπήματα ή σε απόπειρες, είχαν δεσμούς με τη νεοφασιστική μασονική στοά Π2 στην Ιταλία.
Και όπως αναφέρεται σε έκθεση επιτροπής του ιταλικού Κοινοβουλίου, οι νεοφασίστες και οι ακροδεξιοί σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες ήταν υπεύθυνοι για το 68% όλων των τρομοκρατικών ενεργειών και το 90% εκείνων που επέφεραν το θάνατο!
Δικαίωμα κάθε λαού
Το αστικό κράτος στο Ιράκ (περί αυτού πρόκειται και όχι αφηρημένα για το καθεστώς Χουσεΐν) είναι γνωστό για τα εγκλήματα που έχει διαπράξει κατά του λαού, για τις σφαγές και τα βασανιστήρια στα οποία έχει υποβάλλει τους αντιπάλους του. Οι κομμουνιστές στο Ιράκ έχουν ιδία πείρα από αυτά.
Επομένως, αν κάποιοι επιθυμούν πρώτοι απ' όλους την ανατροπή της κυβέρνησης, αυτοί είναι οι κομμουνιστές. Η αντίθεσή μας στον άδικο πόλεμο σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει έμμεση υποστήριξη στον Χουσεΐν. Οπως δε σήμαινε υποστήριξη στην «Αλ Κάιντα» και η αντίστοιχη θέση μας κατά του πολέμου στο Αφγανιστάν, ή του Μιλόσεβιτς στη Γιουγκοσλαβία. Γιατί ο λαός του Ιράκ είναι εκείνος που θα υποφέρει από τον πόλεμο. Οπως υποφέρει τώρα, εξαιτίας του εμπάργκο των ΗΠΑ. Μακάρι ο λαός του Ιράκ να ανέτρεπε την κυβέρνησή του, αξιοποιώντας και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Και να εγκαθίδρυε την εργατική εξουσία, κάτι που δε θα άρεσε, βεβαίως, σε πολλούς από εκείνους που κόπτονται για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράκ! Ομως αυτό είναι ένα ζήτημα, που αφορά στον ιρακινό λαό και όχι στους ιμπεριαλιστές. Κάθε λαός πρέπει να αποφασίζει ο ίδιος για την πορεία που θ' ακολουθήσει. Τα ιμπεριαλιστικά κράτη δεν αναγνωρίζουν στους λαούς αυτό το δικαίωμα. Κι αν δούμε τον ιδεολογικό ρόλο της ιμπεριαλιστικής επίθεσης, το συμπέρασμα που βγαίνει κατά βάθος είναι τούτο: Να χτυπηθεί και κάθε σκέψη ακόμη, ότι μπορεί, ο όποιος λαός το θελήσει, να πάρει το δικό του δρόμο, σε αντίθεση με αυτόν που «επιτρέπει» η ιμπεριαλιστική τάξη.
Και μια άλλη παράμετρος: Οι ΗΠΑ - Βρετανία προετοιμάζουν τη διάδοχη κατάσταση στο Ιράκ, που θα προέρχεται από την αντιπολίτευση. Πέρα από το γεγονός ότι και για τη σύνθεση αυτής της μελλοντικής κυβέρνησης οι συγκρούσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστών καλά κρατούν, προκύπτει και το εξής: Αυτή η νέα κυβέρνηση θα είναι φιλολαϊκή; Ασφαλώς όχι! Θ' ανεβεί στην εξουσία με τις λόγχες του ιμπεριαλισμού, για να στηρίξει τα δικά του συμφέροντα, καθώς και της εγχώριας αστικής τάξης, που βρίσκονται σε αντίθεση μ' εκείνα του ιρακινού λαού.
Στη διάρκεια του ΝΑΤΟικού πολέμου κατά της Γιουγκοσλαβίας και μετά, κατά του Αφγανιστάν, οι αντίπαλοι του ΚΚΕ πρόβαλαν τα γεγονότα της Τσεχοσλοβακίας και στη συνέχεια του Αφγανιστάν, επιχειρώντας να θεμελιώσουν το επιχείρημα, ότι «για το ΚΚΕ υπάρχουν καλές και κακές εισβολές»! Και ότι υποστηρίζει το δικαίωμα κάθε λαού να επιλέγει ο ίδιος το δρόμο που θα ακολουθήσει, μόνο «κατά τα καλά και συμφέροντα»...
Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας είναι πελώρια. Ουσιαστικά πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της. Οσοι λένε αυτά τα πράγματα, παραγνωρίζουν σκόπιμα το κατάντημα της Τσεχοσλοβακίας και του Αφγανιστάν μετά την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος. Ο διαμελισμός της Τσεχοσλοβακίας και η παλινόρθωση του καπιταλισμού σ' αυτήν, καθώς και η άνοδος (τότε) των Ταλιμπάν στην εξουσία του Αφγανιστάν είναι έργα του ιμπεριαλισμού και των εγχώριων αστικών δυνάμεων, που οι επιδιώξεις τους βρίσκονταν πίσω από τις διακηρύξεις για τα «ανθρώπινα δικαιώματα».
Τι έγινε στην Τσεχοσλοβακία το 1968
Στην πραγματικότητα, η σύγκρουση στην Τσεχοσλοβακία γινόταν ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Κατά της σοσιαλιστικής εξουσίας της Τσεχοσλοβακίας εξαπολύθηκε, χρόνια πριν, ένας συνεχής και ανελέητος ψυχολογικός πόλεμος. Εκεί έδρασαν οι ιμπεριαλιστικές υπηρεσίες, η φαιά προπαγάνδα, η αξιοποίηση των εθνικιστικών στοιχείων, αλλά και των μεγάλων λαθών στη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Ιδιαίτερος υπήρξε στην Τσεχοσλοβακία ο υπονομευτικός ρόλος της καπιταλιστικής Γερμανίας, μέσω του σταθμού «Ελεύθερη Ευρώπη», και της χρηματοδότησης οργανώσεων εμιγκρέδων αποτελούμενων κυρίως από Τσεχοσλοβάκους αστούς, που είχαν χάσει τα προνόμιά τους και υπονόμευαν το σοσιαλισμό από μέσα και από έξω. Το σχέδιο ανατροπής προέβλεπε ακόμη και στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ στην περιοχή της Σουδητίας, όπου ζούσαν πολλοί γερμανόφωνοι! Αυτά τα σχέδια τα βοηθούσε εξ αντικειμένου η λαθεμένη γραμμή του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας, που έσπρωξε εναντίον της και μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης.
Τότε, λοιπόν, οι κομματικές δυνάμεις που ήταν αντίθετες με εξελίξεις ανατροπής της εργατικής εξουσίας, ζήτησαν τη βοήθεια του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Οι μεν, ήταν με το ΝΑΤΟ. Οι δε, ήταν με τον σοσιαλισμό. Αυτή η σύγκρουση υπήρξε στην Τσεχοσλοβακία και όχι η «Ανοιξη της Πράγας»! Η «άνοιξη» αυτή ήρθε είκοσι χρόνια αργότερα, ως βελούδινη(!) επανάσταση(!). Την έφεραν οι ίδιοι που τότε ηγούνταν της αντεπανάστασης (Ντούμπτσεκ, Χάβελ). Με τη στήριξη του ιμπεριαλισμού και του Γκορμπατσώφ...
Τι έγινε στο Αφγανιστάν
Οι φιλικές σχέσεις του Αφγανιστάν με τη Σοβιετική Ενωση χρονολογούνταν από το 1919. Μόλις η Οχτωβριανή επανάσταση εδραιώθηκε, από τις πρώτες πράξεις της ήταν να συνάψει με την κυβέρνηση του Αφγανιστάν, με το οποίο συνορεύει, Σύμφωνο φιλίας και αμοιβαίας συνεργασίας διάρκειας 50 χρόνων! Αυτή η συνεργασία διακόπηκε στην πορεία, εξαιτίας αντιδραστικότατων αλλαγών που συντελέστηκαν στο Αφγανιστάν, για να επαναληφθεί αργότερα. Και πήρε την πιο στενή μορφή της μετά την επανάσταση, όταν η ΕΣΣΔ βοήθησε τον αφγανικό λαό και με το αίμα των παιδιών της.
Η λαϊκή επανάσταση στο Αφγανιστάν πραγματοποιήθηκε στις 27 Απρίλη 1978.
Από τα πρώτα μέτρα που πήρε η λαϊκή κυβέρνηση, ήταν να μοιράσει τη γη στους ακτήμονες, στους μικροκαλλιεργητές, στους εργάτες γης και στους νομάδες. Από αυτή τη στιγμή άρχιζε και ένοπλη αναμέτρηση ανάμεσα σ' εκείνους που αποκτούσαν γη και σ' εκείνους που την έχασαν... 6.795.670 στρέμματα γης μοιράστηκαν σε 2.000.000 άτομα. 4.000.000 στρέμματα αφαιρέθηκαν από τους 39.000 γαιοκτήμονες χωρίς αποζημίωση. 11.000.000 μέλη αγροτικών οικογενειών απαλλάχτηκαν από τα χρέη τους στους τοκογλύφους, ύψους 70 δισεκατομμυρίων δραχμών. Ενώ λίγα χρόνια αργότερα χαρίστηκαν και οι χρεωστούμενοι στο κράτος φόροι 4.300.000 αγροτών. Ταυτόχρονα, στην αγροτική οικονομία άρχισαν να εισρέουν από τη Σοβιετική Ενωση, στα πλαίσια συμφωνιών συνεργασίας, τρακτέρ και άλλα εργαλεία, καθώς και εργαλεία για την οικοδομική βιομηχανία. Οι λαϊκές πολυκατοικίες άρχισαν ν? αντικαθιστούν τα τσαντίρια και τα καλύβια από ξερολιθιές. Αυξήθηκαν ουσιαστικά οι μισθοί και τα μεροκάματα.
Αλλά η πιο πρωτάκουστη για το Αφγανιστάν ανατροπή έγινε στη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Πρώτα απ' όλα, η γυναίκα του Αφγανιστάν μπήκε στην παραγωγή. Μεγάλα τμήματά τους πέταξαν από πάνω τους το τσαντερί και τις μαντίλες και ντύθηκαν ανθρώπινα. Κι επιπλέον δημιούργησαν τις μαζικές γυναικείες οργανώσεις, μπήκαν στον πολιτικό στίβο. Με απόφαση τού Επαναστατικού Συμβουλίου απαγορεύτηκε να αρραβωνιάζει ο άντρας τις γυναίκες - παιδιά του ή να τις παντρεύει, για να πάρει χρήματα ή εμπορεύματα. Με ανάλογα διατάγματα πάρθηκαν μέτρα για τη μητρότητα, καταργήθηκαν όλοι οι νόμοι που καθιέρωναν την ανισότητα των δύο φύλων. Μέσα σε λίγα χρόνια από την επανάσταση μόνο στην Καμπούλ υπήρχαν 7.454 δασκάλες, και στην ύπαιθρο 9.000!
Η νέα οικονομία, στην οποία ο κρατικός τομέας αναπτυσσόταν διαρκώς σε βάρος του ιδιωτικού, έδωσε ώθηση στην ανάπτυξη της παραγωγής. Το 1984 η παραγωγή φυσικού αερίου αυξήθηκε κατά 76,5% σε σχέση με το 1983, φτάνοντας τα 3 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Ο τομέας της κτηνοτροφίας έγινε και εξαγωγικός. Το 1983 η παραγωγή ζώων έφτασε τα 27.750.000 ζώα. Ταυτόχρονα, άρχισαν να δημιουργούνται δρόμοι, να επισκευάζονται άλλοι. 1.500 φορτηγά αυτοκίνητα δόθηκαν από τη Σοβιετική Ενωση, για να αναπτυχθούν οι μεταφορές.
Πώς να μην προκαλούσε τις μύριες αντιδράσεις αυτή η εξέλιξη; Η ανατροπή της λαϊκής εξουσίας έγινε ο στόχος των ΗΠΑ και των γαιοκτημόνων και των αντιδραστικών μουλάδων και ουλεμάδων, που οργάνωσαν την αντεπανάσταση. Εξόπλιζαν την αντεπανάσταση και τους Ταλιμπάν, που είναι δικό τους δημιούργημα. Τους Ταλιμπάν χαιρέτισαν ως αγωνιστές της ελευθερίας. Υμνο γι' αυτούς έγραψε και ο Κ. Καραμανλής, ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ. Εγραψε, ότι «οι ήρωες της αφγανικής αντίστασης δεν είναι φανατικοί θεοκράτες και ακροδεξιοί μισθοφόροι»!
Ακόμη: Σκότωναν, έκαιγαν και δηλητηρίαζαν τα νερά και την αγροτική παραγωγή, έσφαζαν τους δασκάλους και τα στελέχη του Κόμματος, ανατίναζαν δρόμους και εργοστάσια. Το χρήμα έρεε άφθονο. Οι ξένες υπηρεσίες, πρώτη και καλύτερη η ΣΙΑ, οργίαζαν. Τα σύνορα Αφγανιστάν - Πακιστάν καταργήθηκαν. Πράκτορες της ΣΙΑ, στρατιωτικοί των ΗΠΑ, πακιστανικός στρατός, έμπαιναν κι έβγαιναν από το Αφγανιστάν στο Πακιστάν. Σε ένα εκατομμύριο δολάρια την ημέρα υπολογίζεται το χρήμα που έδιναν οι ΗΠΑ, μόνο για να δημιουργηθεί κύμα προσφύγων προς το Πακιστάν! Επρόκειτο κυρίως για τους Αφγανούς γαιοκτήμονες, που έπαιρναν μαζί και τους κολίγους τους, στους οποίους ασκούσαν ισχυρή θρησκευτική και άλλη επιρροή. Χιλιάδες από τους «πρόσφυγες» πλούτισαν από το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών. Μόνο για το 1985 το Κογκρέσο των ΗΠΑ ενέκρινε «βοήθεια» στους αντεπαναστάτες 250 εκατομμύρια δολάρια και 200 εκατομμύρια δολάρια η Ιαπωνία, η Σαουδαραβία και τα Αραβικά Εμιράτα!
Διεθνιστική Αλληλεγγύη
Η διεθνιστική βοήθεια της Σοβιετικής Ενωσης ήταν ο αντίποδας της αντεπανάστασης. Ηταν συστατικό της συνολικής πολιτικής της. Με την εμφάνιση και εδραίωση της Σοβιετικής Ενωσης και του παγκόσμιου σοσιαλιστικού συστήματος άλλαξε ριζικά η εικόνα του κόσμου. Σε κανένα από τα σοβαρά παγκόσμια προβλήματα δεν μπορούσε να δοθεί ουσιαστική λύση, δίχως τη συμμετοχή του παγκόσμιου σοσιαλιστικού κινήματος. Ο σοσιαλισμός έδωσε ιστορικά παραδείγματα τεράστιας συμβολής στην εξάλειψη εστιών έντασης και πολέμων, υπέρ των λαών. Η ιστορική βοήθεια προς το λαό του Βιετνάμ. Η υπεράσπιση των αραβικών κρατών από τον ισραηλινό πόλεμο, η στήριξη του αγώνα του παλαιστινιακού και κυπριακού λαού. Η μεγάλη βοήθεια στους λαού του Κονγκό, της Γουινέας Μπισάου, της Μοζαμβίκης, της Αγγόλα, της Χιλής, της Κούβας. Η βοήθεια προς τον Λίβανο και την Ιορδανία, η ολόπλευρη στήριξη της Αιγύπτου, είναι μερικές πλευρές της ανιδιοτελούς διεθνιστικής αλληλεγγύης.
Πόλεμος και ελληνικά κόμματα Οι εξελίξεις δείχνουν, ότι η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην ΕΕ, γέρνοντας περισσότερο προς την πλευρά των ΗΠΑ. Γι' αυτό και ο Μπους συνεχάρη τον Κ. Σημίτη για τη στάση της Ελλάδας στην ΕΕ! Θα προτιμούσε, βεβαίως, να μη γίνει πόλεμος, γιατί θα υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία, καθώς και μάζες νέων προσφύγων στην Ελλάδα. Ομως, απ' τη στιγμή που ο πόλεμος έχει αποφασιστεί να γίνει, η κυβέρνηση συμμετέχει. (Βάση Σούδας, Πολεμικό πλοίο στον Κόλπο, παραχώρηση λιμανιών, εδάφους, αέρος στο ΝΑΤΟ). Την ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ, με ελιγμούς εμπαιγμού του λαού, παίρνει μέρος σε αντιπολεμικές διαδηλώσεις, με στόχο να εμφανίσει φιλολαϊκή την πολιτική του και να ψαρέψει ψήφους στα θολά νερά. Τόσο στο ΠΑΣΟΚ, όσο και στη ΝΔ, είναι ορατή η αντανάκλαση των αντιθέσεων ΗΠΑ - ΕΕ. Υπάρχουν οι ανοιχτά φιλοαμερικανοί και οι ανοιχτά ταγμένοι υπέρ του Γαλλογερμανικού άξονα. Ταυτόχρονα στη ΝΔ υπάρχει και η τάση, που βλέπει στους κυβερνητικούς χειρισμούς διευκόλυνση της Τουρκίας ν' αναβαθμίσει τη θέση της στην περιοχή μέσω του πολέμου κατά του Ιράκ. Διακρίνει δηλαδή μια ανεπαρκή υπεράσπιση των «εθνικών συμφερόντων», αφού στόχος θα έπρεπε να είναι, σύμφωνα με αυτή την άποψη, να υπερισχύσει η Ελλάδα έναντι της Τουρκίας. Αντ' αυτού, λένε, «η Ελλάδα έχει γίνει ο πιο θερμός υποστηρικτής της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ»! Η ουσία είναι, ότι και η κυβέρνηση κι η ΝΔ υπολογίζουν και στο πολιτικό κόστος. Και κυρίως φοβούνται, μήπως τα αντιπολεμικά αισθήματα του ελληνικού λαού αποκτήσουν πολύ μεγαλύτερο βάθος και εκφραστούν κατά της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, που υλοποιούν και οι δύο. Η πρόσφατη απόφαση της συνόδου της ΕΕ παρουσιάστηκε ως μεγάλη επιτυχία της Ελληνικής Προεδρίας. Κι όμως, ήταν μια απόφαση, με την οποία οι «15» μετακίνησαν τη θέση τους επί το αντιδραστικότερον. Τάχθηκαν υπέρ της ειρηνικής επίλυσης της κρίσης, ανοίγοντας παράθυρο στον πόλεμο! Και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ συνδέονται με συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα. Αυτός είναι ο λόγος που συναινούν, με τη μια ή την άλλη μορφή, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, και όχι, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, επειδή η Ελλάδα είναι μικρή χώρα και δεν μπορεί να τα βάλει με τους ισχυρούς. Η Ελλάδα, δηλαδή τα αστικά κόμματα, δε θέλουν, δεν έχουν συμφέρον να απέχει η Ελλάδα από το μοίρασμα της λείας (Βαλκάνια) ή από τη συμμετοχή στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Αυτή είναι η «ισχυρή Ελλάδα» που οικοδομούν. Και από μια τέτοια Ελλάδα ο λαός μας πρέπει να πάρει τις αποστάσεις του. Και σε καμιά περίπτωση να μη φιλοδοξεί να έχει ως μέλλον του την αναβάθμιση στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Τα συμφέροντα του ελληνικού και του τουρκικού λαού είναι κοινά. Εναντίον και των δύο στρέφονται και οι δύο πλουτοκρατίες, που μεταξύ τους, ωστόσο, συγκρούονται, για το ποια θα έχει πιο αυξημένο ρόλο (κυριαρχία) στις διεθνείς σχέσεις και στην περιοχή. Ο ΣΥΝ στηρίζει όλη την πολιτική του στη βάση της γραμμής του Γαλλογερμανικού άξονα. Θεωρεί την ΕΕ ως δύναμη ειρήνης, που πρέπει να είναι ενιαία και να αντιπαρατεθεί στη φιλοπόλεμη πολιτική των ΗΠΑ! Στην ίδια βάση δρα στο μαζικό αντιπολεμικό κίνημα, κυρίως μέσα στο «Ελληνικό Φόρουμ». Ουσιαστικά η γραμμή του ΣΥΝ είναι γραμμή στήριξης του ενός ιμπεριαλιστικού πόλου κατά του άλλου. Στις τοποθετήσεις του γίνεται συνεχώς επίκληση του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς κοινότητας (ΟΗΕ κ.ά.). Ποιος ΟΗΕ και ποιο δίκαιο; Ο ρόλος του ΟΗΕ καθορίζεται από τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων. Οταν ο συσχετισμός ήταν σαφώς καλύτερος για τους λαούς, αφού τότε στον ΟΗΕ συμμετείχαν οι σοσιαλιστικές χώρες και οι αδέσμευτες, παίρνονταν αποφάσεις, που, κι αν δεν ήταν πάντα οι καλύτερες, είχαν πολλά θετικά στοιχεία. Από το 1989 ο ΟΗΕ έγινε «μαγαζί» των ηγετικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Στον πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας αυτές οι δυνάμεις έγραψαν τον ΟΗΕ στα παλιά παπούτσια τους! Απ' αυτή την άποψη τυχόν απόφαση του ΟΗΕ κατά του Ιράκ πρέπει να βρει αντίθετο κάθε προοδευτικό άνθρωπο. Να μη τη σεβαστεί! Γιατί θα είναι απόφαση που στηρίζεται σε ένα ψέμα: Στο στόχο δήθεν για αφοπλισμό του Ιράκ, ενώ η αιτία είναι οικονομικοπολιτική και στρατηγική. Επομένως ο ΟΗΕ δε νομιμοποιείται να πάρει τέτοια απόφαση. Αν υποθέσουμε, χάριν λόγου, ότι μπορεί, τότε θα έπρεπε να πάρει ανάλογη απόφαση και κατά των ΗΠΑ και κατά του Ισραήλ, του Πακιστάν, της Μ. Βρετανίας και πολλών άλλων. Και αν ο Σαντάμ χρησιμοποίησε χημικά όπλα κατά των Κούρδων, που όντως χρησιμοποίησε, και οι ΗΠΑ γέμισαν με πυρηνικά απόβλητα τη Γιουγκοσλαβία. Ο συσχετισμός δυνάμεων αντανακλάται και στο διεθνές δίκαιο. Πρόκειται για το δίκαιο του ισχυρότερου, δηλαδή για το δίκαιο της ζούγκλας. Κι εδώ καταργήθηκαν τα θετικά στοιχεία που είχαν ενσωματωθεί στο παρελθόν. Το διεθνές δίκαιο είναι αντιδραστικό, είναι άδικο, ιμπεριαλιστικό. Μπορεί ο λαός! Εξω η Ελλάδα από τον πόλεμο! Το ερώτημα αν μπορούν οι λαοί να αποτρέψουν τον πόλεμο έρχεται και επανέρχεται, άλλοτε εκ του πονηρού (δεν μπορούν(!), άρα ας μην κινητοποιούνται), άλλοτε καλοπροαίρετα, άλλοτε ως έκφραση γενικότερου συμβιβασμού και άλλοτε ως έκφραση μιας ειλικρινούς αγωνίας χιλιάδων απλών ανθρώπων που συμμετέχουν (ή στέκονται με θέρμη δίπλα) στις λαϊκές κινητοποιήσεις κατά του πολέμου. Η απάντηση «δεν μπορούμε να αποτρέψουμε τον πόλεμο», που δίνουν διάφορες πλευρές... καλοθελητών, δεν είναι σημερινή. Είναι τόσο παλιά, όσο και η ταξική πάλη. Τα ίδια έλεγαν πάντα οι κυρίαρχες τάξεις και οι εκπρόσωποί τους στους λαούς. Και για να μην ανατρέχουμε στα πολύ μακρινά (παρότι χρήσιμα), ας σκεφτούμε τα όσα έλεγαν στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, ή στα χρόνια της δικτατορίας 1967 - '74... Οι ίδιοι που υποστηρίζουν κατά καιρούς ότι ο λαός δεν μπορεί, ισχυρίστηκαν ότι οι μεγάλες αντιπολεμικές διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο, την 15η Φεβρουαρίου 2003, άσκησαν πίεση στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με αποτέλεσμα τη γνωστή απόφαση των «15», που όμως δεν ήταν καθόλου φιλολαϊκή! Δηλαδή: Οποτε τους συμφέρει ο λαός μπορεί και όποτε δεν τους συμφέρει ο λαός δεν μπορεί... Το θέμα δεν είναι αν μπορούν οι λαοί να αποτρέψουν τον πόλεμο (και αυτόν που ετοιμάζεται κατά του Ιράκ και τους επόμενους που θά 'ρθουν). Το θέμα είναι το πώς μπορούν να τον (τους) αποτρέψουν. Γιατί αν ένας πόλεμος μπορεί να αποτραπεί σαν αποτέλεσμα μεγάλων λαϊκών ξεσηκωμών εναντίον του, δεν μπορούν να αποτραπούν γενικά οι πόλεμοι, αν δεν υπάρξουν ριζικές πολιτικές αλλαγές σε κάθε χώρα. Αυτό το ζήτημα συνδέεται άμεσα με τον προσανατολισμό της λαϊκής πάλης. Η πάλη εναντίον του ιμπεριαλιστικού πολέμου πρέπει να χτυπάει τις αιτίες που φέρνουν τον πόλεμο. Ομως πάλη κατά των αιτιών του πολέμου σημαίνει πάλη στο εσωτερικό κάθε χώρας (και της Ελλάδας) για την ανατροπή των θέσεων (οικονομικών, πολιτικών) της πλουτοκρατίας. Σημαίνει αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό μέτωπο για ριζικές πολιτικές ανατροπές, για εξουσία λαϊκή. Αυτή η πάλη μπορεί να αποτρέψει τους πολέμους. Η άλλη, που καλεί το λαό να τρέξει πίσω από την ΕΕ, για να μη γίνει πόλεμος (!), είναι τελικά ατελέσφορη. Και εξ αντικειμένου χρησιμοποιείται από τις δήθεν φιλειρηνικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ως χερούλι τους για το πέρασμα της δικής τους πολιτικής. Διέξοδος Η αντιλαϊκή πολιτική θα δυναμώσει όταν ο πόλεμος ξεκινήσει. Ηδη δρομολογούνται νέα αντιλαϊκά μέτρα (κατάργηση και ιδιωτικοποίηση των επικουρικών ταμείων, παραπέρα εμπορευματοποίηση κοινωνικών υπηρεσιών και άλλα), ενώ το πενιχρό εισόδημα εργαζομένων και συνταξιούχων εξανεμίζεται από την άνοδο των τιμών, για τις οποίες δεν είναι αιτία μόνο η αύξηση της τιμής του πετρελαίου. Πάντα, στη διάρκεια πολέμων, δυναμώνει η κρατική καταστολή και η ιδεολογική τρομοκρατία. Το δίλημμα «έχουμε πόλεμο, καθίστε ήσυχα» θα δίνει και θα παίρνει. Για όλα θα φταίει ο πόλεμος, όχι όμως και η αντιλαϊκή πολιτική που φορτώνει στο λαό τις συνέπειες του πολέμου. Σήμερα χρειάζεται να σημάνει γενικός συναγερμός στο λαό. Καμιά συμμετοχή της Ελλάδας στη σφαγή! «Εξω η Ελλάδα από τον πόλεμο» και «πάλη κατά της φιλομονοπωλιακής πολιτικής», είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Δυο τακτικές στο κίνημα


Δυο τακτικές στο κίνημα
Η επιτυχία των ταξικών δυνάμεων στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση γίνεται καρφί στα μάτια όσων θέλουν να ξεμπερδεύουν με το διεκδικητικό ανυπόταχτο συνδικαλιστικό κίνημα και όχι τυχαία. Η εργατική τάξη δέχεται δριμύτατη, ολομέτωπη επίθεση από το κεφάλαιο. Αυτή η σκληρή πραγματικότητα, δεν είναι στιγμιαία. Ο καπιταλισμός στο μονοπωλιακό του στάδιο γίνεται αντιδραστικός και όσο αναπτύσσεται σ' αυτό το στάδιο, τόσο επιτίθεται λυσσαλέα, ενάντια στην εργατική τάξη. Ταυτόχρονα, βρισκόμενος στην εποχή της γενικής του κρίσης, αδυνατεί να αμβλύνει τις αντιθέσεις του, να εξελίσσεται χωρίς όξυνση της ταξικής αντιπαράθεσης, γεγονός που δημιουργεί και αναπαράγει εν δυνάμει κινδύνους για την ίδια του την ύπαρξη. Η επίθεση που ξεδιπλώνεται από το κεφάλαιο ενάντια στην εργατική τάξη φαίνεται να παίρνει καθολικό χαρακτήρα, ακριβώς γιατί προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις αντιθέσεις του κοινωνικού του συστήματος και την όξυνσή τους. Η συγκάλυψή τους και η επιδίωξη υποταγής ή ανοχής της εργατικής τάξης στα μέτρα που θέλει να εφαρμόσει ενάντιά της γίνεται τακτική με στρατηγικό χαρακτήρα για το καπιταλιστικό σύστημα. Τα μέτρα της ευελιξίας στις εργασιακές σχέσεις, της κατεδάφισης της κοινωνικής ασφάλισης, της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων, των Τοπικών Συμφώνων Απασχόλησης, σε συνδυασμό με την τακτική του "κοινωνικού διαλόγου" για την εφαρμογή τους, αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο με οργανική σύνδεση και εσωτερική συνοχή, που στόχο έχει την πλήρη εξάρτηση και υποταγή του εργατικού κινήματος από το κεφάλαιο, την αδρανοποίησή του και την επίτευξη μιας στρατηγικής ήττας του.Αυτό που επιδιώκεται είναι η με κάθε μέσο επιβολή στην εργατική τάξη της αναγκαιότητας αυτών των μέτρων και της αποδοχής τους σαν τη μοναδική, νομοτελειακή πραγματικότητα που δεν ανατρέπεται.
Το συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης βρίσκεται μπροστά σε μια νέα, εντελώς διαφορετική πραγματικότητα απ' ό,τι πιο πριν. Πώς μπορεί να την αντιμετωπίσει; Είναι γεγονός ότι βρίσκεται μπροστά σε δυο τακτικές, που αναδείχνονται όλο και πιο παραστατικά μέσα στις γραμμές του. Η μια είναι αυτή της εξάρτησης της τύχης των εργαζομένων και του ίδιου του κινήματος απο τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. Υπηρετείται με την τακτική της συμμετοχής σ' αυτόν το διαβόητο "κοινωνικό διάλογο", που θα 'ναι και η ταφόπετρα του κινήματος. Η αποδοχή της συμμετοχής σ' αυτόν το διάλογο σημαίνει πρώτ' απ' όλα αποδοχή της επαναδιαπραγμάτευσης των κατακτήσεων της εργατικής τάξης, οι οποίες και αμφισβητούνται από το κεφάλαιο. Σημαίνει δηλαδή αποδοχή από την εργατική τάξη της απώλειας μέρους ή και όλων των κατακτήσεών της. Ταυτόχρονα, σημαίνει παραίτηση από την αξιοποίηση του μοναδικού όπλου που διαθέτει για την υπεράσπισή της και τις διεκδικήσεις της, τον ταξικό αγώνα. Είναι η αρχή της εθελοντικής συμμετοχής της στη διατήρηση και ενίσχυση της εξουσίας που την καταπιέζει και η αποδοχή αναπαραγωγής των όρων εκμετάλλευσής της με μεγαλύτερη ένταση. Η άλλη τακτική είναι αυτή που προωθεί και παλεύει το ταξικό ρεύμα στις γραμμές του. Αυτή της διατήρησης της ολοκληρωτικής αυτοτέλειάς του από την αστική πολιτική και της ευθείας αντίθεσής του με τις επιδιώξεις του κεφαλαίου, που θα συμβάλλει στο άνοιγμα του δρόμου της σύγκρουσης και της ρήξης.Η επιλογή της τακτικής αποκτά στρατηγική σημασία για την εργατική τάξη και το συνδικαλιστικό της κίνημα. Είναι επίσης προφανές ότιη εργατική τάξη δεν μπορεί να έχει διαφορετική επιλογή τακτικής απ' αυτή που υπηρετεί τα στρατηγικά της συμφέροντα.
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, από την έναρξη της δημοσιοποίησης των κυβερνητικών προθέσεων για τον "κοινωνικό διάλογο", δηλώνει σ' όλους τους τόνους ότι η Συνομοσπονδία θα προσέλθει σ' αυτόν με τις θέσεις της. Αυτή η τακτική κίνηση, με τη συμφωνία της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, δηλαδή των παρατάξεων που η πολιτική των κομμάτων που εκφράζουν εξυπηρετεί το καπιταλιστικό σύστημα, με τη στήριξη ή την ανοχή σ' αυτό, είναι ύπουλη, γιατί οδηγεί το κίνημα στην αποδοχή της τακτικής της άρχουσας τάξης για την επίτευξη των στρατηγικών επιδιώξεών της και αποδοχή αυτών των επιδιώξεων, έστω κι αν στο τραπέζι του "διαλόγου" πέσουν μαζί με τις κυβερνητικές προτάσεις, δηλαδή του ΣΕΒ και των άλλων επιχειρηματιών, και οι προτάσεις της ΓΣΕΕ. Αν πραγματικά υπήρχε στη συνείδηση αυτών των συνδικαλιστών ηγετών έστω και ίχνος διάθεσης για αντίσταση, έπρεπε, αντί να συζητούν τους όρους του "διαλόγου", να προετοιμάζουν και να οργανώνουν πολύμορφα τους όρους που η εργατική τάξη όχι μόνο θα αποτρέψει την αντιδραστική, αντεργατική λαίλαπα, αλλά θα διεκδικεί τουλάχιστον τη βελτίωση των όρων ζωής της, των όρων πώλησης της εργατικής της δύναμης ενάντια στο κεφάλαιο σ' αυτές τις συνθήκες.
Προκύπτουν επόμενα για τους κομμουνιστές, για όλους τους ταξικά συνεπείς εκπροσώπους της εργατικής τάξης, ορισμένα πρακτικά καθήκοντα για την εφαρμογή της συνεπούς τακτικής στο συνδικαλιστικό κίνημα. Η άρνηση συμμετοχής στο διάλογο και το αδιαπραγμάτευτο των κατακτήσεων, η υπεράσπισή τους, είναι το όριο που πίσω απ' αυτό ανοίγει ο δρόμος της υποταγής.Ταυτόχρονα η αποκάλυψη της σχέσης που έχει η τακτική των δυνάμεων του κινήματος που αποδέχονται το "διάλογο" και προσέρχονται σ' αυτόν, με τις επιδιώξεις της άρχουσας τάξης και η αποκάλυψη της ταξικής ουσίας του περιεχόμενου των αντιδραστικών, αντεργατικών μέτρων που προτείνονται για συζήτηση και αποδοχή από τους εργαζόμενους, συμβάλλει στη συνειδητοποίηση των πραγματικών συμφερόντων της εργατικής τάξης από την ίδια. Συμβάλλει επόμενα στην πολιτική της ωρίμανση και στη δημιουργία προϋποθέσεων ανάπτυξης αγώνων ενάντια στις επιδιώξεις του κεφαλαίου.Είναι η βάση του συνδυασμού της συνδικαλιστικής με την πολιτική δουλιά, που δε χωρίζονται με σινικά τείχη, της προσπάθειας ανάπτυξης και πολιτικοποίησης των αγώνων, ώστε να ανοίγει ο δρόμος της προοπτικής για σύνδεση των άμεσων συμφερόντων με τα γενικά και την πολιτική που μπορεί να τα επιλύσει οριστικά. Η διαμόρφωση επίσης αιτημάτων, στόχων, που να εκφράζουν τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζομένων στις σύγχρονες συνθήκες, άρα που εναντιώνονται στα μονοπώλια, συμβάλλει στην ουσιαστική αντιπαράθεση, φέρνει σε αντιστοιχία τις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές στο κοινωνικό με το πολιτικό επίπεδο και αναδεικνύει τη σχέση της λύσης των προβλημάτων με το συνολικό πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Αποκαλύπτει τους δυο αντίθετους δρόμους ανάπτυξης της κοινωνίας, των μονοπωλίων και της αντιμονοπωλιακής πάλης. Ανοίγει το δρόμο της ταξικής πολιτικής ενότητας της εργατικής τάξης, βοηθά στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, στην αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων και στην ενίσχυση του ΚΚΕ, στη συνειδητοποίηση της ανάγκης οικοδόμησης του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού μετώπου για την ανατροπή της εξουσίας των πολυεθνικών. Η ικανότητα δράσης στο συνδικαλιστικό κίνημα μ' αυτή την τακτική απαιτεί ταυτόχρονα την αποκάλυψη της ταξικής ουσίας και του περιεχόμενου εννοιών οπως (παγκοσμιοποίηση, ανταγωνιστικότητα, κλπ) που βομβαρδίζουν καθημερινά τους εργαζόμενους, ώστε να απομυθοποιούνται και να καταρρίπτονται όλα τα "άλλοθι" επιβολής της πολιτικής του κεφαλαίου σαν νομοτέλεια. Απαιτεί πολύπλευρη ιδεολογικοπολιτική παρέμβαση όχι τόσο και μόνο για τη στήριξη των αντιμονοπωλιακών αιτημάτων, αλλά και της σχέσης τους με την πολιτική που απαιτείται για την ικανοποίησή τους και την εξουσία που μπορεί να ασκεί τέτοια πολιτική. Η προσπάθεια όσμωσης των αιτημάτων του συνδικαλιστικού κινήματος με τους στόχους πάλης του μετώπου, η επεξεργασία και προβολή ανάλογων συνθημάτων, η ανάδειξη ζητημάτων - κρίκων που συμβάλλουν στο ξεδίπλωμα της πολιτικής μας και αφορούν το σύνολο της ζωής των εργαζομένων αποτελούν τη στέρεη βάση για την πιο πλατιά ενότητα δράσης με ταξικό προσανατολισμό.
Αλλωστε ο "μονόδρομος" των πολυεθνικών δεν είναι νομοτέλεια. Νομοτέλεια είναι η ταξική πάλη για την ανατροπή της πολιτικής και της εξουσίας των πολυεθνικών στη χώρα.Και εκτός από την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση υπάρχει και η σοσιαλιστική.
Στέφανος ΚΡΗΤΙΚΟΣ
Σποτ
Η αποκάλυψη της σχέσης που έχει η τακτική των δυνάμεων του κινήματος που αποδέχονται το "διάλογο" και προσέρχονται σ' αυτόν, με τις επιδιώξεις της άρχουσας τάξης και η αποκάλυψη της ταξικής ουσίας του περιεχόμενου των αντιδραστικών, αντεργατικών μέτρων που προτείνονται για συζήτηση και αποδοχή από τους εργαζόμενους, συμβάλλει στη συνειδητοποίηση των πραγματικών συμφερόντων της εργατικής τάξης από την ίδια.

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ


ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Το ΚΚΕ παρουσιάζει στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα τις θέσεις του για την ΥΓΕΙΑ, ένα βασικό πρόβλημα που καίει χιλιάδες εργατικές - λαϊκές οικογένειες.
Οι θέσεις αυτές συμπυκνώνουν τις λαϊκές ανάγκες και αποτελούν βάση για πλατιά λαϊκή συσπείρωση και μαζική κινητοποίηση.
Παίρνουν υπόψη την άθλια κατάσταση που έχει δημιουργήσει η πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, την ταλαιπωρία που περνάνε οι ασθενείς και οι συγγενείς τους, βιώνοντας πολλά προβλήματα, αντιμετωπίζοντας τις υποβαθμισμένες και πανάκριβες υπηρεσίες Υγείας.
Το ΚΚΕ αντιμετωπίζει την Υγεία σαν κοινωνικό δικαίωμα και παλεύει για ένα αποκλειστικά δημόσιο, δωρεάν, σύστημα Υγείας - Πρόνοιας, χωρίς διακρίσεις και ανισότητες, με βασικό προσανατολισμό στην πρόληψη, ρίχνοντας βάρος στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, με το Κέντρο Υγείας που θα είναι συνδεδεμένο με τους χώρους δουλειάς, τα σχολεία, τους χώρους άθλησης κ.ά.
Παλεύει για πλήρως στελεχωμένες και εξοπλισμένες μονάδες Υγείας σε όλα τα επίπεδα του συστήματος που θα αξιοποιούν τις κατακτήσεις της επιστήμης και της τεχνολογίας προς όφελος των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων.
Αυτή η δυνατότητα προσκρούει στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που θυσιάζει τις ανάγκες των εργατικών - λαϊκών οικογενειών στο βωμό των κερδών του κεφαλαίου, το οποίο αξιοποιεί για δικό του όφελος τις σύγχρονες τεχνολογίες, ελέγχει και κατευθύνει την έρευνα.

Πραγματικά, στο θέμα της Υγείας φαίνεται πολύ καθαρά η διαφορά των δύο δρόμων ανάπτυξης.
Του καπιταλιστικού δρόμου που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, διατηρεί και επιδεινώνει όλες τις αιτίες που προκαλούν και οξύνουν τα προβλήματα υγείας, τα οποία εκμεταλλεύονται οι επιχειρηματίες, για να πλουτίζουν.
Και του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, που απαλλαγμένος από την εκμετάλλευση, εξασφαλίζει, όπως έδειξε η πείρα της Σοβιετικής Ενωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών, τις συνθήκες, τα μέσα για την πρόληψη, προστασία και αποκατάσταση της υγείας του λαού.
Οι κατακτήσεις του σοσιαλισμού είναι πρωτόγνωρες στην Ιστορία της ανθρωπότητας, γιατί με κεντρικό σχεδιασμό, με διάθεση πόρων, με μονάδες πρωτοβάθμιας φροντίδας, νοσοκομεία, ερευνητικά κέντρα, κατάφερε να εξασφαλίσει δωρεάν υψηλού επιπέδου ισότιμες υπηρεσίες Υγείας σε όλο το λαό.
Ακόμα και η μικρή Κούβα, το Νησί της Επανάστασης, παρά τον ιμπεριαλιστικό αποκλεισμό, πρωτοπορεί σε πολλούς τομείς της ιατρικής επιστήμης και έρευνας και παρέχει δωρεάν υπηρεσίες Υγείας όχι μόνο στον κουβανέζικο λαό, αλλά και σε άλλους λαούς της Λατινικής Αμερικής.
Οι λαϊκές δυνάμεις μπορούν να διδαχθούν από αυτήν την πείρα, να βγάλουν ουσιαστικά συμπεράσματα από τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τις οδυνηρές συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής του δικομματισμού και να μπούνε πιο αποφασιστικά στη δράση, να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Σε αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλουν ακόμα περισσότερο οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες.
Σε αυτήν την κατεύθυνση, μπορούν να εκπληρώσουν πρωταγωνιστικό ρόλο οι ταξικές δυνάμεις, οι αγωνιστικές δυνάμεις στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.
Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
Οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν προωθήσει σοβαρές αντιδραστικές αλλαγές στην κατεύθυνση ιδιωτικοποίησης - εμπορευματοποίησης της Υγείας - Πρόνοιας, με οδυνηρές συνέπειες σε βάρος των εργατικών - λαϊκών οικογενειών.
Οι αλλαγές αυτές είναι μέρος των γενικότερων αντιλαϊκών ανατροπών στην Κοινωνική Ασφάλιση, στις κοινωνικές υπηρεσίες που προωθούνται σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) και κατευθύνονται από συγκεκριμένες αποφάσεις που έχουν συναποφασίσει οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών.
Στόχος των αλλαγών αυτών είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, η διασφάλιση της κερδοφορίας των μονοπωλίων.
Στα πλαίσια αυτής της κατεύθυνσης, η πολιτική του δικομματισμού και της ΕΕ:
  • Αντιμετωπίζει την Υγεία σαν κόστος που επιβαρύνει τους κρατικούς προϋπολογισμούς, γι' αυτό περικόπτει τις κρατικές δαπάνες για την Κοινωνική Ασφάλιση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
  • Μεταφέρει ολοένα και περισσότερο την ευθύνη της χρηματοδότησης των υπηρεσιών και των υποδομών Υγείας στις εργατικές και λαϊκές οικογένειες, γιατί αντιμετωπίζει την Υγεία σαν ατομική ευθύνη.
  • Αντιμετωπίζει την Υγεία σαν εμπόρευμα, πηγή κερδοφορίας του κεφαλαίου και τους ασθενείς και τις οικογένειές τους ως πελάτες, δυναμώνοντας την τάση να συνδέονται τα προβλήματα Υγείας με την οικονομική κατάσταση των λαϊκών οικογενειών.
  • Επεκτείνει την επιχειρηματική δραστηριότητα και οικοδομεί ένα σύστημα, όπου οι δημόσιες υπηρεσίες Υγείας λειτουργούν ως επιχειρήσεις με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, σε ανταγωνισμό με τον ιδιωτικό τομέα.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τα περί «αυτοτέλειας των δημόσιων νοσοκομείων» ή τα περί «εξασφάλισης της οικονομικής ανταποδοτικότητας του συστήματος», που αναφέρουν κατά καιρούς οι υπουργοί Υγείας της ΝΔ και οι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ.
Επί της ουσίας, οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώνουν περισσότερα χρήματα άμεσα ή έμμεσα μέσα από τα ασφαλιστικά ταμεία, για υπηρεσίες Υγείας είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Ειδικότερα, πληρώνουν άμεσους και έμμεσους φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, εισιτήρια στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων, στα ιδιωτικά απογευματινά ιατρεία και στα επείγοντα περιστατικά.
Επίσης, πληρώνουν για οδοντιατρική φροντίδα και περίθαλψη, για εργαστηριακές εξετάσεις και θεραπείες (φυσιοθεραπείες, λογοθεραπείες κ.ά.) που δεν καλύπτουν πλήρως ή καθόλου τα Ταμεία.
Πληρώνουν για φάρμακα, για αποκλειστικές νοσοκόμες, για «φακελάκια» που αποτελούν καθημερινό φαινόμενο και βασανίζουν χιλιάδες ασθενείς και τις οικογένειές τους.
Το σημερινό δημόσιο σύστημα Υγείας χαρακτηρίζεται από μεγάλες ανεπάρκειες στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ) και δεν έχει κατεύθυνση στην πρόληψη. Δεν είναι συνδεδεμένο με τους χώρους δουλειάς, τα σχολεία, τους χώρους άθλησης, δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις λαϊκές ανάγκες.

Οι υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας και ο σχεδιασμός για την πρόληψη και τον έλεγχο κινδύνων όπως η μόλυνση του νερού, η ατμοσφαιρική ρύπανση, τα ακατάλληλα τρόφιμα, οι επιδημίες, οι επιπτώσεις από φυσικές καταστροφές κλπ., είναι ανύπαρκτες ή πλήρως υποβαθμισμένες.
Ο τομέας της Ψυχικής Υγείας έχει σχεδόν παραδοθεί στον ιδιωτικό τομέα και στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ).
Οι ελλείψεις σε προσωπικό είναι μεγάλες. Λείπουν 25.000 νοσηλευτές και 3.000 γιατροί με βάση τους παλιούς οργανισμούς των νοσοκομείων. Οι ελλείψεις αυτές είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής των κομμάτων του κεφαλαίου και χρησιμοποιούνται για την ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων του προσωπικού των νοσοκομείων, γενικότερα των μονάδων Υγείας.
Σε αυτήν την κατεύθυνση, ένα μέρος των ελλείψεων επιχειρείται να καλυφθεί με εργαζόμενους που τους επιβάλλονται ευέλικτες σχέσεις εργασίας, όπως συμβασιούχοι γιατροί (ΙΚΑ), επικουρικοί γιατροί και νοσηλευτές (που πληρώνονται από τα έσοδα των νοσοκομείων), νέοι και νέες που έχουν ενταχθεί στα προγράμματα stage για την απόκτηση εργασιακής εμπειρίας και σπουδαστές των ΤΕΙ που κάνουν την πρακτική τους άσκηση.
Χαρακτηριστικές είναι οι ελλείψεις των νοσοκομείων, των Κέντρων Υγείας και των ιατρείων των ασφαλιστικών ταμείων σε τεχνολογικό εξοπλισμό, τροφοδοτώντας έτσι τις ιδιωτικές επιχειρήσεις με πελάτες. Ορισμένα παραδείγματα για τον αριθμό των ιατρικών μηχανημάτων και την πανελλαδική κατανομή τους στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα:

-- Από τους 323 μαστογράφους μόνο οι 52 (16%) είναι εγκατεστημένοι σε δημόσια νοσοκομεία.
-- Από τους 199 αξονικούς τομογράφους το Δημόσιο κατέχει τους 48 (24%).
-- Από τις 109 γ-κάμερες (για σπινθηρογραφήματα) οι 38 (25%) είναι στο Δημόσιο.
-- Η αναλογία μαγνητικών τομογράφων και υπερηχοτομογράφων κατά τα 3/4 ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα.
Επίσης, οξύνονται τα προβλήματα με τις «ουρές», τις «λίστες» όπως και η τραγική κατάσταση στα εφημερεύοντα νοσοκομεία, τα προβλήματα με τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) και τις αντίστοιχες για νεογνά (ΜΕΝ) στα δημόσια νοσοκομεία.
Παραμένουν κλειστά περίπου 150 κρεβάτια ΜΕΘ σε δημόσια νοσοκομεία, λόγω έλλειψης προσωπικού, ενώ την ίδια στιγμή ενοικιάζονται από τα ασφαλιστικά ταμεία κρεβάτια ΜΕΘ και ΜΕΝ σε ιδιωτικές μονάδες Υγείας.
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω προβλημάτων είναι να καταπονούνται οι εργαζόμενοι σωματικά και ψυχικά από την εντατικοποίηση της εργασίας, αλλά και να χάνονται ανθρώπινες ζωές, είτε να υπονομεύεται ανεπανόρθωτα η υγεία πολλών ανθρώπων.
Μέσα για την εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ για το επόμενο διάστημα είναι:
Οι συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ), μέσω των οποίων οι επιχειρήσεις θα αναλάβουν την κατασκευή ή τη συντήρηση μονάδων Υγείας και θα επεκταθούν σε διάφορες υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων και ιατρικών - θεραπευτικών, όπως δείχνει η διεθνής πείρα (π.χ. Μεγάλη Βρετανία).

Η λεγόμενη αποκέντρωση- που θα ενισχυθεί με τον Καποδίστρια ΙΙ - μέσα από την οποία Δήμοι, επιχειρήσεις, «Μη Κερδοσκοπικές Οργανώσεις» (έχουν διαμορφώσει ήδη τη βάση), θα επιδίδονται σε δραστηριότητες κυρίως στον τομέα της Πρόληψης και της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.
Η εξέλιξη αυτή όχι μόνο θα επιβαρύνει οικονομικά, ακόμα περισσότερο τις λαϊκές οικογένειες, αλλά θα υποβαθμίσει περισσότερο τις υπηρεσίες Υγείας και θα ενισχύσει την ταξική διαφοροποίησή τους ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα κάθε Δήμου.
Με την πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για την «αποκέντρωση» και τη συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (και την ανάπτυξη του ανταγωνισμού μεταξύ τους) συμφωνεί τόσο ο ΣΥΝ όσο και ο ΛΑ.Ο.Σ.
Αυτή η πολιτική αποτελεί το όχημα της επέκτασης της εμπορευματοποίησης - ιδιωτικοποίησης της Υγείας.
Τα περί κανόνων λειτουργίας και ελέγχου του ιδιωτικού τομέα είναι το άλλοθι για την ισχυροποίηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και την εκμετάλλευση της ασθένειας σαν μέσο κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Ολα τα άλλα κόμματα, όταν λένε «δωρεάν» σύστημα Υγείας, δεν εννοούν πλήρη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά χρηματοδότηση από τα ασφαλιστικά ταμεία. Επίσης, κανένα άλλο κόμμα, πλην του ΚΚΕ, δεν παλεύει για την κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στον τομέα της Υγείας και της Πρόνοιας.

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ (ΠΦΥ)
Αλλο ένα μέσο που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση είναι το νομοσχέδιο για την ΠΦΥ που κάνει ακόμα πιο επικίνδυνες αντιλαϊκές τομές. Συνδέεται άμεσα με τις ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση και την πολιτική «αποκέντρωσης» (Καποδίστριας ΙΙ) των υπηρεσιών Υγείας από την ευθύνη του κράτους.
Οι πιο αντιδραστικές τομές είναι:
1. Η δημιουργία συστήματος ή δικτύου Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας:
Σε αυτό, εντάσσονται διάφοροι φορείς δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, «φιλάνθρωπες» οργανώσεις, που θα πουλάνε!!! υπηρεσίες στα ασφαλιστικά ταμεία.
Με την απελευθέρωση της «αγοράς» Υγείας, εξασφαλίζεται μεγαλύτερηδιείσδυση του ιδιωτικού τομέα, ενισχύεται ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην εμπορευματοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών και οι δήθεν φιλάνθρωπες οργανώσεις αναγορεύονται σε επίσημους φορείς άσκησης κοινωνικής πολιτικής, χρησιμοποιούνται σαν βασικό εργαλείο για την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, την αποποίηση της κρατικής ευθύνης και την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων των εργαζομένων στους τομείς Υγείας - Πρόνοιας.
2. Η ηλεκτρονική κάρτα
Είναι ισχυρό αντιλαϊκό εργαλείο, με αποκλειστικό στόχο την περικοπή των κρατικών δαπανών και αυτών των ασφαλιστικών Ταμείων για την υγεία και την αύξηση των πληρωμών, άμεσα από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Αυτό θα πραγματοποιηθεί με τον καθορισμό πλαφόν (όριο) εξόδων για εξετάσεις, φάρμακα, επισκέψεις σε ετήσια βάση, που θα καθορίζεται από τα Ταμεία, με κριτήριο την οικονομική τους κατάσταση που χειροτερεύει λόγω της ληστείας που υφίστανται από το κράτος και την εργοδοσία.

Πρόκειται για μεγάλη αντιλαϊκή πρόκληση, αφού εκτός από το παραπάνω επικίνδυνο κριτήριο, το όριο των εξόδων θα καθορίζεται από το αν ένας εργαζόμενος είναι, ή δεν είναι φιλάσθενος!!! Αν το πλαφόν αυτό εξαντληθεί πριν τη λήξη του χρόνου, το ποσόν θα εξετάζεται, αν μπορεί να αυξηθεί κάτω από αυστηρές προϋποθέσεις. Σε διαφορετική περίπτωση όλα τα έξοδα θα τα πληρώνει ο εργαζόμενος.
Η ηλεκτρονική - πιστωτική κάρτα νομιμοποιεί, διατηρεί και επαυξάνει τη διαφοροποίηση και ανισότητα στην ποσότητα και ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών Υγείας, αφού το κάθε Ταμείο θα έχει τα δικά του κριτήρια, τουλάχιστον αρχικά, γιατί η προοπτική είναι όλες οι παροχές ενιαία να πάνε προς τα κάτω.
Μέσα από την κάρτα επιδιώκεται να ενισχυθεί η λογική της λεγόμενης ατομικής ευθύνης του εργαζόμενου, αφού θα υποχρεώνεται ο ίδιος να διαχειρίζεται «σωστά» το περιορισμένο πιστωτικό όριο της κάρτας του ανεξάρτητα από τις πραγματικές του ανάγκες.
3. Η δημιουργία πρωτοκόλλων ιατρικών πράξεων - φαρμάκων
Τα πρωτόκολλα ιατρικών πράξεων - φαρμάκων, είναι πακέτα προκαθορισμένων -τυποποιημένων εξετάσεων, φαρμάκων και θεραπειών, που στηρίζονται σε έρευνες φαρμακευτικών και άλλων εταιρειών,με κριτήριο την κερδοφορία του κεφαλαίου που δραστηριοποιείται στον τομέα της Υγείας.
Πρόκειται για επικίνδυνη μέθοδο που υποβαθμίζει τις υπηρεσίες Υγείας, παρεμβαίνει και χειραγωγεί το επιστημονικό έργο των γιατρών.
Τα πρωτόκολλα αυτά θα καθορίζουν και τη χρηματική αξία της ηλεκτρονικής κάρτας, ενώ οι ασθενείς θα εξαναγκάζονται να αγοράσουν τις ιατρικές υπηρεσίες και τα φάρμακα, αν αυτές δεν προβλέπονται από το Πρωτόκολλο.
4. Ο προσωπικός γιατρός, όπως αναφέρεται στο νομοσχέδιο, (επιλέγεται από τον ασφαλισμένο με υποκειμενικά κριτήρια) διαστρεβλώνει το χαρακτήρα του οικογενειακού γιατρού και του ρόλου του, ως δημόσιου λειτουργού που πρέπει να βρίσκεται στο Κέντρο Υγείας της περιοχής ή στο παράρτημά του, στην οποία ζουν οι λαϊκές οικογένειες, να παρακολουθεί το ιστορικό τους και να έχει τη συνολική ευθύνη για την υγεία τους.
5. Η πελατειακή σχέση γιατρού - αρρώστου διατηρείται και επαυξάνεται
6. Το νομοσχέδιο ενισχύει παραπέρα τα μονοπώλια, τις μεγάλες επιχειρήσεις στον τομέα της υγείας, σε βάρος των αυτοαπασχολούμενων γιατρών, που το μέλλον και η επιβίωσή τους θα εξαρτάται πιο πολύ από χτες, από αυτές.
ΔΑΠΑΝΕΣ ΥΓΕΙΑΣ
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ευθύνονται για τη διαχρονική μείωση των κρατικών δαπανών για την Υγεία και την αύξηση των ιδιωτικών.
Χαρακτηριστικά το 1999 τα έσοδα των δημόσιων νοσοκομείων προέρχονταν σε ποσοστό 75,98% από τα νοσήλια και σε ποσοστό 8,19% από τον κρατικό προϋπολογισμό. Το 2006 τα έσοδα από τα νοσήλια έφτασαν στο 82,13 % και η κρατική χρηματοδότηση μειώθηκε στο 3,5%. Αλλά ακόμη και αυτές οι ελάχιστες κρατικές δαπάνες κατευθύνονται για την ενίσχυση της επιχειρηματικής δράσης του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής το διάστημα 1989 - 2004 οι ιδιωτικές δαπάνες (τα χρήματα που καταβάλλουν άμεσα οι εργαζόμενοι) από 42,6% έφτασαν στο 46,1% και το 2006 έφτασαν στο 48,5% του συνόλου των δαπανών για την Υγεία. Με την αναθεώρηση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) ανήλθαν στο 57,2%. Αυτό μεταφράζεται σε πληρωμές το 2006, φτάνοντας το αστρονομικό ποσό των 7,49 δισ. ευρώ για τις λαϊκές οικογένειες.
Ο τζίρος των ιδιωτικών επιχειρήσεων την περίοδο 1997 - 2004 αυξήθηκε κατά 134% και η ανοδική πορεία συνεχίστηκε και το 2005 με αύξηση του τζίρου κατά 12,2%.
Οι μονοπωλιακές μονάδες δυναμώνουν, κυριαρχούν. Η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου προχωράει με συγχωνεύσεις και εξαγορές. Τα δίκτυα της Marfin (Υγεία, Μητέρα κ.ά.), Euromedica και Ιατρικού Κέντρου επεκτείνονται, επενδύουν δισ. ευρώ. Το 2004, οι 20 μεγαλύτερες επιχειρήσεις κατείχαν το 58% των κερδών του κλάδου και το ποσοστό έφτασε στο 66% το 2005.
Συνολικά, στο έδαφος που έχει διαμορφώσει η αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση της Υγείας θα προχωρήσει με ταχύτερους ρυθμούς το επόμενο διάστημα, με ακόμα πιο αρνητικές συνέπειες σε βάρος των εργατικών - λαϊκών οικογενειών.
ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
Αναφερόμενοι στις υπηρεσίες Υγείας, που χρειάζεται κάθε άνθρωπος στη διαδρομή της ζωής του, τις διακρίνουμε σε:
  • Υπηρεσίες πρόληψης:
-- Πρωτογενούς για τη μείωση ή εξάλειψη των αιτιών που γεννούν την ασθένεια.
-- Δευτερογενούς για την προσυμπτωματική διάγνωση και έγκαιρη αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας.
-- Τριτογενούς για την πρόληψη των υποτροπών και επιπλοκών από ασθένεια ή αναπηρία.
H πρόληψη συνδέεται με την αντιμετώπιση και εξάλειψη όλων εκείνων των κοινωνικών και οικονομικών παραγόντων που επιδρούν στην υγεία του ανθρώπου (φτώχεια, ανεργία, εργασιακές σχέσεις, έλλειψη ελεύθερου χρόνου κλπ.). Επίσης, στοχεύει στη διασφάλιση υγιεινών και ασφαλών συνθηκών διαβίωσης και εργασίας, καθαρού περιβάλλοντος, υγιεινής διατροφής, εξάλειψης μεταδοτικών και μολυσματικών ασθενειών, σωματικής άσκησης κλπ.
  • Υπηρεσίες αντιμετώπισης προβλημάτων υγείας, για τα οποία η διάγνωση και η αντιμετώπιση μπορεί να γίνει από τον οικογενειακό γιατρό ή γίνεται δυνατή με την υποστήριξη γιατρών και εργαστηρίων που βρίσκονται στα Κέντρα Υγείας.
  • Υπηρεσίες αντιμετώπισης προβλημάτων υγείας, για τα οποία χρειάζονται πιο εξειδικευμένα διαγνωστικά μέσα, νοσοκομειακή περίθαλψη - χειρουργική ή συντηρητική - και φυσικά η αγωγή γίνεται υπό παρακολούθηση ειδικών γιατρών.
  • Υπηρεσίες αντιμετώπισης εκτάκτων - επειγόντων περιστατικών, που ανάλογα με τη βαρύτητά τους μπορούν να αντιμετωπιστούν σε Κέντρα Υγείας, νοσοκομεία ή ειδικές νοσοκομειακές μονάδες και υπηρεσίες επιτόπου παροχής πρώτων βοηθειών μέσω κινητών μονάδων και συστήματος διακομιδών.
Από την περιγραφή των υπηρεσιών Υγείας που χρειάζεται ο άνθρωπος, φαίνεται καθαρά πως μεταξύ τους υπάρχει μια λειτουργική διασύνδεση, στα πλαίσια ενός ενιαίου αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν καθολικού συστήματος Υγείας.
Η Υγεία ως κατάσταση πλήρους σωματικής, ψυχικής, πνευματικής και κοινωνικής ευεξίας μπορεί να προαχθεί στο επίπεδο που απαιτούν οι λαϊκές ανάγκες, στο επίπεδο που επιτρέπει η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας, αλλά εμποδίζεται από την πολιτική, από την ανάπτυξη που έχει κριτήριο το κέρδος και αντιμετωπίζει την Υγεία σαν εμπόρευμα.
Συνεπώς, ο καθημερινός αγώνας κατά των αντιλαϊκών μέτρων, κατά της εμπορευματοποίησης - ιδιωτικοποίησης της Υγείας, με στόχους πάλης για την πρόληψη - προστασία της υγείας του λαού και για την κατάργηση της ιδιωτικής - επιχειρηματικής δραστηριότητας είναι αναγκαίο να έχει κατεύθυνση και να συμβάλλει στη δημιουργία των προϋποθέσεων για ριζικές αλλαγές, για την ανατροπή του καθεστώτος της εκμετάλλευσης, για ανάπτυξη που θα έχει κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες.
Το σύστημα Υγείας πρέπει να δομείται, παίρνοντας υπόψη τους νοσογόνους παράγοντες και επιδημιολογικούς δείκτες, τη γεωγραφική ιδιαιτερότητα της χώρας, το φύλο και την ηλικία, με στόχο την πλήρη κάλυψη των λαϊκών αναγκών.
Βεβαίως, η υλοποίηση αυτού του στόχου προϋποθέτει οργανωμένους αγώνες ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές, για ουσιαστικές διεκδικήσεις ως την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης, με στόχο τη γενικότερη οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας με σχέσεις κοινωνικής ιδιοκτησίας στα βασικά - συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και κεντρικό σχεδιασμό.
Προϋποθέτει την αποκλειστικά κρατική (κοινωνική) οργάνωση και λειτουργία όλων των φορέων Υγείας, επομένως ανατροπή στις σχέσεις ατομικής ιδιοκτησίας, της σημερινής εξουσίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση διαμορφώνεται η πρόταση του ΚΚΕ.
Παίρνοντας υπόψη την ανάγκη της λειτουργικής διασύνδεσης των υπηρεσιών Υγείας, το ενιαίο, καθολικό, δημόσιο, δωρεάν σύστημα Υγείας πρέπει να οργανώνεται σε:
Πρωτοβάθμιο - Δευτεροβάθμιο - Τριτοβάθμιο επίπεδο και Επείγουσα Ιατρική (ΕΚΑΒ), που είναι αλληλοεξαρτώμενα, αλληλεπιδρούν και η αποτελεσματικότητά τους εξαρτάται από το βαθμό και την αποτελεσματικότητα της συνεργασίας τους.
Στο πρωτοβάθμιο επίπεδο ανήκουν οι υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ), με βασική υποδομή το Κέντρο Υγείας και τα παραρτήματά του. Στο δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο ανήκουν οι υπηρεσίες που παρέχουν νοσοκομειακή περίθαλψη, με βασική υποδομή το νοσοκομείο. Η Επείγουσα Ιατρική είναι αυτοτελής υπηρεσία (ΕΚΑΒ) και συνδέεται και με τα τρία επίπεδα του συστήματος Υγείας.
ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ (ΠΦΥ)
Το Πρωτοβάθμιο επίπεδο συγκρότησης του συστήματος Υγείας αφορά στις υπηρεσίες πρόληψης και τις υπηρεσίες αντιμετώπισης προβλημάτων υγείας που δε χρειάζονται νοσοκομειακή περίθαλψη, για την αντιμετώπιση ελαφρών εκτάκτων περιστατικών και όσων χρειάζονται βραχεία νοσηλεία.
Πιο αναλυτικά, περιλαμβάνει υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας, Υγείας και Ασφάλειας της Εργασίας, Σχολικής Υγείας, οδοντιατρικής φροντίδας και περίθαλψης, ιατρικής φροντίδας στα πλοία, οικογενειακού προγραμματισμού, προγεννητικού ελέγχου, παρακολούθησης των εγκύων και φροντίδας μητέρας και παιδιού. Ακόμη υπηρεσίες παρακολούθησης και ολόπλευρης στήριξης των χρονίως πασχόντων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες και των οικογενειών τους και υπηρεσίες κατ' οίκον νοσηλείας. Τέλος, περιλαμβάνει τις κινητές μονάδες πρώτων βοηθειών και το σύστημα διακομιδών.
Παρέχει, δηλαδή, πρόληψη και Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ), θεραπεία και αποκατάσταση. Ολες οι παραπάνω υπηρεσίες λειτουργούν στα πλαίσια των Κέντρων Υγείας (αστικού και αγροτικού τύπου), και των παραρτημάτων τους, που αποτελούν τον κορμό της ΠΦΥ, μαζί με τα περιφερειακά ιατρεία.
Είναι χωροταξικά κατανεμημένα έτσι ώστε να καλύπτουν με επάρκεια όλη τη χώρα, ανάλογα με τις γεωγραφικές, κοινωνικές, δημογραφικές, επιδημιολογικές και συγκοινωνιακές συνθήκες. Κεντρικός είναι ο ρόλος του οικογενειακού ιατρού και των παιδιάτρων στην ΠΦΥ.
ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ
-- Συγκεντρώνει όλες τις σύγχρονες υποδομές και το προσωπικό, ώστε να καλύπτει πλήρως τις ανάγκες του λαού της περιοχής την οποία εξυπηρετεί.
-- Αποτελεί βασικό κρίκο σύνδεσης με τα υπόλοιπα επίπεδα του συστήματος Υγείας, (Δευτεροβάθμιο και Τριτοβάθμιο) και με το ΕΚΑΒ.
-- Το Κέντρο Ψυχικής Υγείας και όλες οι υπηρεσίες του αποτελούν τμήματα του ενιαίου λειτουργικά ΚΥ.
-- Αποτελεί το κέντρο, όπου εκπορεύονται όλα τα προγράμματα πρόληψης, φροντίδας, προστασίας και αποκατάστασης της υγείας των εργαζομένων.
-- Συγκεντρώνονται όλα τα επιστημονικά και επιδημιολογικά στοιχεία για τις ανάγκες του πληθυσμού.
-- Εχει όλες τις βασικές ιατρικές και άλλες επιστημονικές ειδικότητες. Ιδιαίτερα εκείνες που σχετίζονται με την πρόληψη και αποκατάσταση (γενικούς γιατρούς, παθολόγους, γιατρούς εργασίας, κοινωνικής ιατρικής, ψυχολόγους, οδοντογιατρούς, οδοντοτεχνίτες, νοσηλευτές, μαίες, κοινωνικούς λειτουργούς, φυσικοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, κλπ.).
-- Ο οικογενειακός γιατρός και παιδίατρος αποτελούν βασικό μοχλό λειτουργίας και σύνδεσης του ΚΥ με την οικογένεια.
-- Δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα για την προστασία της γυναίκας σε όλη τη διάρκεια της αναπαραγωγικής ηλικίας μέσω των υπηρεσιών προληπτικής ιατρικής που διαθέτει.
-- Εφαρμόζει προγράμματα προγεννητικού ελέγχου, οικογενειακού προγραμματισμού και στήριξης των οικογενειών με ανάπηρο παιδί.
-- Εφαρμόζει προγράμματα για βοήθεια και νοσηλεία στο σπίτι για ηλικιωμένους, ανάπηρους, χρονίως πάσχοντες.
-- Ο γιατρός Εργασίας και ο τεχνικός Ασφάλειας, συνδέεται με όλους τους εργασιακούς χώρους της περιοχής ευθύνης του ΚΥ, ή δημιουργεί παράρτημα π.χ. σε μεγάλους εργασιακούς χώρους. Εχει άμεση συνεργασία με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς των επιθεωρήσεων εργασίας (επιθεωρητές εργασίας, υγειονομικοί και τεχνικοί) και τις επιτροπές Υγιεινής και Ασφάλειας των εργαζομένων.
-- Εφημερεύει επί 24ωρου βάσης.
-- Εχει κινητή μονάδα για έκτακτα περιστατικά πλήρως εξοπλισμένη, στελεχωμένη με ειδικευμένο προσωπικό (γιατρούς, νοσηλευτές) και διαθέτει επαρκή αριθμό ασθενοφόρων.
-- Λειτουργεί φαρμακείο μέσα σ' αυτό και στα παραρτήματά του, για τη δωρεάν κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού σε φάρμακα.
-- Στο ΚΥ ασκείται εκπαίδευση και έρευνα (π.χ. για τη δημόσια υγεία, για τις επαγγελματικές ασθένειες κ.ά.) ανεξάρτητη ή συνδεμένη με το κρατικό Πανεπιστήμιο.
-- Στη Διοίκησή του συμμετέχουν ουσιαστικά εκπρόσωποι των λαϊκών φορέων της περιοχής. Η λαϊκή συμμετοχή βοηθάει στο να παίρνονται υπόψη οι ιδιαίτερες συνθήκες της κάθε περιοχής και οι λαϊκές ανάγκες. Ο λαϊκός έλεγχος συμβάλλει στη σωστή διοίκησή του.
ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ
Το Δευτεροβάθμιο επίπεδο συγκρότησης του συστήματος Υγείας αφορά την αντιμετώπιση όλων των άλλων περιστατικών, που αποστέλλονται από τις υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, για να δοθεί εξειδικευμένη αγωγή στα νοσοκομεία, κάτω από ειδική παρακολούθηση. Αποτελείται από νοσοκομεία, γενικά ή ειδικά (ψυχιατρικά, μαιευτικά, ογκολογικά, παιδιατρικά κλπ.) που θα καλύπτουν τις ανάγκες νομών, επαρχιών ή γεωγραφικά προσδιορισμένων περιοχών της πρωτεύουσας και άλλων μεγάλων πόλεων.
Το Τριτοβάθμιο επίπεδο συγκρότησης του συστήματος Υγείας παρέχει πολύ εξειδικευμένες - νοσοκομειακού χαρακτήρα - υπηρεσίες Υγείας και παραπέμπονται σε αυτό περιστατικά που εκτός από εξειδικευμένη νοσοκομειακή αγωγή, προσφέρονται και για επιστημονική έρευνα.
Αποτελείται από μεγάλα νοσοκομεία, πανεπιστημιακά ή μη, γενικά ή ειδικά (παιδιατρικά, ογκολογικά κλπ.) περιφερειακού χαρακτήρα, λειτουργικά συνδεδεμένα με τις πανεπιστημιακές σχολές των επιστημών Υγείας, με τέτοια χωροταξική κατανομή, ώστε να αποτρέπουν τη συρροή ασθενών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ή κάποιο ακόμη αστικό κέντρο όπως συμβαίνει σήμερα.
Η χωροταξική κατανομή όλων των νοσοκομείων, στις πόλεις και τους νομούς της χώρας, να παίρνει υπόψη την ανάγκη για εύκολη πρόσβαση ασθενών και επισκεπτών, για σύγχρονες ξενοδοχειακές υποδομές σε κατάλληλο περιβάλλοντα χώρο (π.χ. ύπαρξη ζώνης πρασίνου γύρω από το νοσοκομείο). Επίσης, να λειτουργούν ξενώνες για δωρεάν φιλοξενία συγγενών και συνοδών ασθενών από απομακρυσμένες περιοχές.
Ιδιαίτερη φροντίδα απαιτείται για τις υποδομές των παιδιατρικών νοσοκομείων, που θα λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες της ηλικίας αυτής.
Αναγνωρίζουμε την ανάγκη ύπαρξης ξεχωριστών στρατιωτικών νοσοκομείων, που θα υπάγονται στο υπουργείο Αμυνας, για την υγειονομική κάλυψη των μελών των Ενόπλων Δυνάμεων, των στρατευμένων και για την ερευνητική δραστηριότητα σε εξειδικευμένα θέματα που σχετίζονται με την άμυνα της χώρας (π.χ. θέματα χημικού, βιολογικού, πυρηνικού πολέμου).
Ο κεντρικός υγειονομικός σχεδιασμός και η γεωγραφική κατανομή των νοσοκομειακών κλινών πρέπει να γίνεται με τα εξής κριτήρια:
-- Την κάλυψη των λαϊκών αναγκών και την απορρόφηση όλων των πτυχιούχων των επαγγελμάτων Υγείας.
-- Τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής (βιομηχανικές περιοχές, ακριτικές περιοχές, νησιά, κλιματολογικές συνθήκες, επιδημιολογικά στοιχεία, σύνθεση πληθυσμού κλπ.).
-- Τις ανάγκες για εκπαίδευση, μετεκπαίδευση και συνεχή επιμόρφωση των υγειονομικών καθώς και για βασική και εξειδικευμένη έρευνα.
Η ιατρική εκπαίδευση, για να είναι στην υπηρεσία των λαϊκών συμφερόντων, δεν μπορεί να είναι απλά «ακαδημαϊκή». Πρέπει να συνδέεται με την εξυπηρέτηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.
Η συνεχής επιμόρφωση και μετεκπαίδευση του προσωπικού πρέπει να γίνεται στα πλαίσια του αποκλειστικά δημόσιου, δωρεάν συστήματος Παιδείας - Υγείας, για να διασφαλιστεί ότι η εκπαίδευση είναι ουσιαστική και οι γνώσεις που αποκτούν οι υγειονομικοί συμβάλλουν στη βελτίωση του επιπέδου και της ποιότητας των παρεχομένων υπηρεσιών Υγείας. Και όχι μέσω των επιστημονικών και των ιατροφαρμακευτικών εταιρειών (όπως γίνεται σήμερα) που αποσκοπούν στην αύξηση των κερδών τους από την προώθηση των προϊόντων τους.
Κάθε νοσοκομείο, και ιδιαίτερα το τριτοβάθμιο, πρέπει να υλοποιεί συγκεκριμένα εκπαιδευτικά προγράμματα για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους υγειονομικούς. Να υπάρχει σχεδιασμός των μονάδων Υγείας, ώστε να πληρούν τις απαραίτητες προδιαγραφές παροχής ειδικότητας(πλήρους ή μερικής), με εξασφάλιση όλων των προϋποθέσεων για την έναρξη της ειδικότητας αμέσως μετά την αποφοίτηση, χωρίς κενά διαστήματα ανεργίας.
Η υποχρέωση του κράτους, για άμεση επαγγελματική εξασφάλιση των επιστημόνων Υγείας, πρέπει να συνδυάζεται με την υποχρεωτική θητεία για ένα διάστημα στις περιφερειακές - ακριτικές μονάδες υγείας. Η υποχρεωτική θητεία υπαίθρου (το σημερινό αγροτικό) για τους νέους ειδικευόμενους γιατρούς πρέπει να εκπληρώνεται με την ευθύνη ειδικευμένου γιατρού, χωρίς ο ειδικευόμενος να έχει αποκλειστική ευθύνη για ομάδα του πληθυσμού.
ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ
-- Το νοσοκομείο διαχωρίζεται σε δευτεροβάθμιο ή τριτοβάθμιο επίπεδο ανάλογα με την εξειδίκευση των υπηρεσιών που παρέχει.
-- Εχει καθημερινή 24ωρη εφημερία.
-- Είναι στελεχωμένο με επαρκές, μόνιμο, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης προσωπικό όλων των ειδικοτήτων, που καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες.
-- Καταργείται ο θεσμός των αποκλειστικών νοσηλευτών/τριών και απορροφώνται στο σύστημα Υγείας, σύμφωνα με την επαγγελματική τους κατάρτιση.
-- Λειτουργεί Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ), πλήρως στελεχωμένο με ιατρικό (όλων των βασικών ειδικοτήτων), νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό, με μονάδα βραχείας νοσηλείας, εργαστηριακή υποστήριξη και διασύνδεση με τις δομές της ΠΦΥ και το ΕΚΑΒ.
-- Λειτουργούν Τακτικά Εξωτερικά Ιατρεία (πρωί και απόγευμα) που θα παρέχουν φροντίδα υγείας σε ασθενείς που παραπέμπουν οι υπηρεσίες ΠΦΥ ή ασθενείς που εξήλθαν του νοσοκομείου και χρειάζονται παρακολούθηση.
-- Λειτουργούν τα αναγκαία εξειδικευμένα τμήματα (χειρουργείο, μαιευτήριο, μονάδα εντατικής θεραπείας, εμφραγμάτων και νεογνών, μονάδα τεχνητού νεφρού) στα δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια νοσοκομεία.
-- Λειτουργούν ειδικές υποδομές στα γενικά νοσοκομεία για την υγειονομική περίθαλψη των εφήβων και των νέων (14 - 21 ετών), λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της ηλικίας τους.
-- Εχει πλήρη σύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό.
Σε όλες τις βαθμίδες του συστήματος Υγείας χρειάζεται να αναπτυχθούν αντίστοιχα κέντρα φυσικής - ιατρικής αποκατάστασης,με βάση γεωγραφικά, πληθυσμιακά, επιδημιολογικά και νοσολογικά δεδομένα.
Για την έρευνα: Οι ιατρικές σχολές πρέπει να αποτελούν μεγάλα εκπαιδευτικά και επιστημονικά κέντρα, στα οποία θα διεξάγεται ουσιαστική ερευνητική διαδικασία. Οι δαπάνες για τη μεταπτυχιακή εκπαίδευση πρέπει να χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό και να προσανατολίζονται στην παραγωγή νέας γνώσης στην επιστήμη και στη λήψη διδακτορικού διπλώματος και όχι στην παροχή μεταπτυχιακών τίτλων ειδίκευσης.
Ο προσανατολισμός της έρευνας πρέπει να είναι σε ωφέλιμους για τα λαϊκά στρώματα σκοπούς και με πλήρη διαφάνεια για την πλατιά διάδοση των αποτελεσμάτων και με κοινωνικό έλεγχο, αλλά και σύνδεση με την εκπαίδευση. Πρόκειται για έρευνα στην υπηρεσία του λαού.
Για όλα αυτά, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η πλήρης απεξάρτηση της επιστημονικής έρευνας από το κεφάλαιο, τους μηχανισμούς του, τα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Το Εθνικό Κέντρο Αμεσης Βοήθειας (ΕΚΑΒ): Είναι αυτοτελής υπηρεσίατου ενιαίου δημόσιου δωρεάν συστήματος Υγείας με πανελλαδική ανάπτυξη,που συνδέεται οργανικά και με τα τρία επίπεδα του συστήματος Υγείας. Ειδική μέριμνα χρειάζεται για τις νησιωτικές και παραμεθόριες περιοχές. Καλύπτει υπηρεσίες επιτόπου παροχής πρώτων βοηθειών μέσω κινητών μονάδων και περιλαμβάνει το σύστημα διακομιδών, με σύγχρονα μεταφορικά και πτητικά μέσα. Είναι πλήρως στελεχωμένο με ιατρικό, νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό, ειδικά εκπαιδευμένο για έκτακτα περιστατικά.
ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Σημαντικό κεφάλαιο για την υγεία των εργαζομένων αποτελεί η προστασία της υγείας και Ασφάλειας στους χώρους εργασίας.
Σύμφωνα με την πρόταση του ΚΚΕ, για να υπηρετηθούν οι ανάγκες των εργαζομένων απαιτούνται συγκεκριμένες υπηρεσίες που αφορούν:
ΠΡΩΤΟ:
  • Την πρόληψη του επαγγελματικού κινδύνου. Την ποσοτική και ποιοτική εκτίμηση των κινδύνων για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων που υπάρχουν στους χώρους εργασίας, ώστε να ληφθούν τα κατάλληλα τεχνικά και οργανωτικά μέτρα για την εξάλειψη ή και τον περιορισμό αυτών των κινδύνων.
  • Την έγκαιρη διάγνωση και ιατρική παρακολούθηση της υγείας των εργαζομένων, εξειδικευμένη με βάση τους συγκεκριμένους κάθε φορά παράγοντες κινδύνου.
  • Τη θεραπευτική αντιμετώπιση και αποκατάσταση των θυμάτων επαγγελματικής ασθένειας ή και εργατικού ατυχήματος.
  • Την πληροφόρηση, ενημέρωση και εκπαίδευση των εργαζομένων για το περιεχόμενο της επικινδυνότητας κάθε παράγοντα (φυσικού, χημικού, βιολογικού, οργανικού, εργονομικού), όπως επίσης και για το είδος των μέτρων συλλογικής και ατομικής προστασίας για την εξουδετέρωσή τους.
Αναπτύσσονται σύγχρονες υποδομές και πλήρη στελέχωση με ειδικούς επιστήμονες: Γιατρούς Εργασίας (ΓΕ), Τεχνικούς Ασφάλειας (ΤΑ), νοσηλευτές, επισκέπτες Υγείας κ.ά., όπως επίσης και εργαστηριακή υποδομή, εξοπλισμός, κλινικές κλπ. Οι υπηρεσίες αυτές συγκροτούνται σε πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο οργάνωσης, ενταγμένες οργανικά στο Ενιαίο Δημόσιο Δωρεάν Σύστημα Υγείας (Κέντρα Υγείας, νοσοκομεία, ειδικά κέντρα). Ολο το προσωπικό σε αυτές τις υπηρεσίες είναι δημόσιοι λειτουργοί.
Ειδικότερα σε ό,τι αφορά το πρωτοβάθμιο επίπεδο συγκρότησης των σχετικών υπηρεσιών, αυτές μπορούν να έχουν χαρακτηριστικά τοπικά και κλαδικά.
Είναι προφανές ότι και στον τομέα αυτό δεν είναι αποδεκτή η ανάπτυξη επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Η δαπάνη του συνόλου της συγκεκριμένης δραστηριότητας θα καλύπτεται από τον κρατικό προϋπολογισμό και το ασφάλιστρο επαγγελματικού κινδύνου κατά επιχείρηση και κλάδο που θα καταβάλλει η εργοδοσία ανάλογα με τις συνθήκες εργασίας και την επάρκεια των μέτρων για την προστασία της ΥΑΕ, στα πλαίσια του δημόσιου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.
ΔΕΥΤΕΡΟ: Την άσκηση ελέγχου από μέρους του κράτους για την εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου που αφορά την ΥΑΕ (Επιθεωρητές Εργασίας, Υγειονομικοί και Τεχνικοί).
Την άσκηση εργατικού ελέγχου από εργατικές επιτροπές τόσο σε πρωτοβάθμιο επίπεδο (επιχείρηση) όσο και σε δευτεροβάθμιο (κλάδος, δήμος κλπ.). Αρμοδιότητα αυτών των επιτροπών είναι η καταγραφή των αναγκών στο σχεδιασμό, ο καθορισμός προτεραιοτήτων και ο έλεγχος των αποτελεσμάτων.
ΦΑΡΜΑΚΟ
Το φάρμακο στον καπιταλισμό αποτελεί ένα ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα, όπου τα μέσα παραγωγής του, η διακίνησή του, όπως και η έρευνα, βρίσκονται στα χέρια, στην ιδιοκτησία ορισμένων κεφαλαιοκρατών για να εξασφαλίζουν κέρδη και υπερκέρδη.
Σήμερα, τα ασφαλιστικά ταμεία υποκαθιστούν την κρατική ευθύνη που θα έπρεπε να υπάρχει για την υψηλού επιπέδου και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ ένα μεγάλο μέρος της φαρμακευτικής δαπάνης την έχουν επωμισθεί οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ιδιαίτερα όσοι είναι ανασφάλιστοι υποχρεώνονται να πληρώνουν οι ίδιοι όλη τη δαπάνη για φάρμακα.
Το ΚΚΕ αντιτίθεται στους ισχυρισμούς των κυβερνήσεων και των διοικήσεων των ασφαλιστικών ταμείων ότι η φαρμακευτική δαπάνη στη χώρα μας είναι υπερβολικά μεγάλη λόγω της πολυφαρμακίας, για την οποία άλλωστε δεν ευθύνονται οι ασθενείς, αλλά η κατευθυνόμενη συνταγογράφηση.
Στην πραγματικότητα, η εκτίναξη των φαρμακευτικών δαπανών οφείλεται στη ραγδαία αύξηση των τιμών των φαρμάκων που επιβάλλουν τα μονοπώλια φαρμάκου για να αυξάνουν τα κέρδη τους.
ΤΟ ΚΚΕ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ως ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ
Η πάλη κατά των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, μέρος των οποίων είναι η εμπορευματοποίηση - ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών Υγείας, η πάλη για την προώθηση των θέσεων του ΚΚΕ για την Υγεία - Πρόνοια, αποτελεί πεδίο συσπείρωσης των εργαζομένων και της νεολαίας.
Ισχυροποιεί τον αγώνα σήμερα και τον συνδέει με την προοπτική βαθιών αλλαγών στο κοινωνικό και το πολιτικό επίπεδο.
ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ:
  • Αποκλειστικά δημόσιο, ενιαίο, δωρεάν, καθολικό σύστημα Υγείας - Πρόνοιας, αναπτυγμένο σε όλες τις βαθμίδες, ώστε να καλύπτει πλήρως τις ανάγκες των λαϊκών οικογενειών.
  • Κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στον τομέα της Υγείας - Πρόνοιας.
  • Κοινωνικοποίηση των ιδιωτικών δομών που πληρούν τις προϋποθέσεις και απορρόφηση όλων των εργαζομένων τους στο λαϊκό σύστημα Υγείας.
  • Απορρόφηση στο λαϊκό σύστημα Υγείας όλων των αυτοαπασχολούμενων επιστημόνων Υγείας (γιατροί, οδοντίατροι, φαρμακοποιοί, ψυχολόγοι, φυσιοθεραπευτές κλπ.).
  • Κατάργηση των εισφορών των εργαζομένων στον κλάδο Υγείας των ασφαλιστικών ταμείων και κάθε μορφής συμμετοχής (νοσήλια, εισιτήρια) ή άλλες προϋποθέσεις (ένσημα) για στην υγειονομική φροντίδα και περίθαλψη.
  • Κατάργηση των υπηρεσιών και μονάδων Υγείας των ασφαλιστικών ταμείων και απορρόφησή τους στο λαϊκό σύστημα Υγείας - Πρόνοιας.
  • Πλήρης χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό και τους εργοδότες.
  • Ανάπτυξη κρατικής βιομηχανίας παραγωγής ιατρικών μηχανημάτων και αναλώσιμου υγειονομικού υλικού.
Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας
  • Αναβάθμιση των υπαρχόντων και δημιουργία νέων δημόσιων δωρεάν Κέντρων Υγείας. Οχι στα υποκατάστατα της ΠΦΥ των Δήμων και των ΜΚΟ.
  • Προστασία της δημόσιας υγείας με μέτρα πρόληψης που θα συνδέονται οργανικά με όλες τις βαθμίδες Υγείας και με την εξασφάλιση ανάλογων υπηρεσιών.
  • Δημόσιες - δωρεάν υπηρεσίες ψυχικής Υγείας, υψηλής ποιότητας, με σύγχρονες υποδομές, με βάση τις κατακτήσεις της επιστήμης και της τεχνικής, με πλήρη διασύνδεση του Κέντρου Ψυχικής Υγείας ή του ξενώνα και της δημόσιας ψυχιατρικής κλινικής ή νοσοκομείου.
  • Δημόσιο δίκτυο ξενώνων, οικοτροφείων και διαμερισμάτων αυτόνομης και ημιαυτόνομης διαβίωσης, κλειστής ή ανοιχτής περίθαλψης, εκεί που χρειάζεται, και ανάλογα με τους φιλοξενούμενους (ψυχικά ασθενείς, αναπήρους, ΑΜΕΑ, χρονίως πάσχοντες, ηλικιωμένους και εγκαταλειμμένα παιδιά και εφήβους). Το δίκτυο αυτό παρέχει ιατροκοινωνική φροντίδα με επιστημονική στήριξη, καθοδήγηση και προσανατολισμό στην επανένταξη στην παραγωγή και την κοινωνία για όσους είναι αντικειμενικά δυνατό.
Για τους αναπήρους και τους ψυχικά πάσχοντες που δεν μπορούν να ενταχθούν στην παραγωγή να λειτουργούν προστατευόμενα εργαστήρια με εγγυημένη από το κράτος την απορρόφηση των παραγόμενων προϊόντων και εξασφαλισμένα όλα τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων.
  • Δημόσια δωρεάν προγράμματα «βοήθεια στο σπίτι» μέσω των ΚΥ (και όχι των Δήμων), με μόνιμο προσωπικό.
Φάρμακο
  • Λειτουργία κρατικού οργανισμού φαρμάκου που θα έχει την ευθύνη της έρευνας, παραγωγής, εισαγωγής, ελέγχου και διάθεσης όλων των σύγχρονων σκευασμάτων που κυκλοφορούν στην παγκόσμια αγορά.
Για τους υγειονομικούς
  • Μαζικές προσλήψεις σε όλες τις μονάδες Υγείας - Πρόνοιας μόνιμου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων για την πλήρη κάλυψη των αναγκών. Γιατροί πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης με κατώτερο βασικό μισθό 1.700 ευρώ.
  • Κατάργηση της μερικής απασχόλησης και άμεση μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων με οποιαδήποτε σχέση μερικής απασχόλησης, (STAGE, επικουρικοί κλπ.) χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
  • Ολοι οι σημερινοί αυτοαπασχολούμενοι γιατροί, καθώς και οι άλλοι επαγγελματίες Υγείας, μπορούν να απορροφηθούν από το αποκλειστικά δημόσιο σύστημα Υγείας.
  • Αναβάθμιση των νοσοκομείων με αύξηση των θέσεων για όλες τις ειδικότητες, ιδιαίτερα αυτών που σήμερα υπάρχει έλλειψη (γενικής ιατρικής, ιατρικής της εργασίας, κοινωνικής ιατρικής κλπ.). Με τον τρόπο αυτό θα υπάρχει δυνατότητα επιλογής υγειονομικής μονάδας από το φοιτητή/τρια στο τελευταίο έτος των σπουδών τους και θα μπορέσουν να απορροφηθούν όλοι οι νέοι ειδικευόμενοι γιατροί.
  • Ο χρόνος αναμονής των γιατρών για ειδικότητα να υπολογίζεται σαν συντάξιμος χρόνος, με πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη και να δίνεται επίδομα ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις, για όσο διαρκεί η ανεργία τους.
  • Οχι στη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, 6ωρο - 5ήμερο - 30ωρο με μία εφημερία την εβδομάδα για τους γιατρούς.
  • Αναγνώριση των χώρων Υγείας ως ανθυγιεινών.
  • Σύνταξη στα 55 χρόνια οι άντρες και στα 50 οι γυναίκες.
  • Αντιπαλεύουμε το «φακελάκι», κάθε φαινόμενο διαφθοράς και χρηματισμού.
  • Καμία απόλυση εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα της Υγείας. Να εφαρμοστεί η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.
  • Ενιαία Ανώτατη Νοσηλευτική Εκπαίδευση.
  • Δωρεάν - δημόσια εκπαίδευση και συνεχής επιμόρφωση των υγειονομικών.
  • Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων Σιούφα - Ρέππα - Πετραλιά.
Προστασία της υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων
  • Ουσιαστικά μέτρα για την Υγιεινή και Ασφάλεια των εργαζομένων, των αυτο-απασχολούμενων, της αγροτιάς.
  • Συγκρότηση κρατικού Σώματος γιατρών Εργασίας και τεχνικών Ασφαλείας, πλήρως στελεχωμένου με το ανάλογο επιστημονικό και διοικητικό προσωπικό (γιατροί και μηχανικοί Εργασίας, νοσηλευτές, επισκέπτες Υγείας, επιθεωρητές κλπ.), που θα λειτουργεί στο Κέντρο Υγείας κάθε περιοχής.
  • Κατάργηση των Εξωτερικών Υπηρεσιών Προστασίας Πρόληψης (ΕΞΥΠΠ) του επαγγελματικού κινδύνου.
  • Ανάπτυξη της ειδικότητας των γιατρών Εργασίας και οργάνωση ειδικών μονάδων που θα ασχολούνται με τη διερεύνηση, διάγνωση και αντιμετώπιση των επαγγελματικών ασθενειών.
  • Προσανατολισμός των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους στον ουσιαστικό έλεγχο της εργοδοτικής ευθύνης, για την ουσιαστική εφαρμογή των κανονισμών και της νομοθεσίας για την εργασιακή υγεία και ασφάλεια.
  • Πλήρης ασφαλιστική κάλυψη του επαγγελματικού κινδύνου με την καταβολή εργοδοτικής εισφοράς, στα πλαίσια του δημόσιου συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης.

TOP READ