Σκεπτόμενο μπάσκετ

Από Σφυροδρέπανος

Γράφει ο Βασίλης Κρίτσας //

Ασίστ σημαίνει μεταξύ άλλων στα Αγγλικά “βοήθεια”. Στην μπασκετική διάλεκτο, αναφέρεται σε αυτόν που βοηθάει τους συμπαίκτες του με τις συστημένες πάσες του να σκοράρουν. Η ασίστ έρχεται να υπενθυμίσει πως το μπάσκετ είναι βασικά ομαδικό άθλημα κι όχι υπόθεση του ενός, ακολουθώντας κατά μία (ευρεία) έννοια τη διαλεκτική της κοινωνίας του μέλλοντος, όπου η δική μας ανάπτυξη συμβάλλει και προϋποθέτει την ανάπτυξη των άλλων (που δεν είναι η κόλαση, όπως στο ρητό του Σαρτρ, αλλά μια εκδοχή επίγειου παράδεισου). Ενώ συνδυάζει θέαμα και ουσία, καθώς μπορεί να φανεί πολύ πιο εντυπωσιακή (μες στην απλότητά της) από μια δύσκολη, προσωπική ενέργεια.
Χτες στο Μπασκόνια-Ολυμπιακός για την Ευρωλίγκα, είχε μοιράσει 15 ασίστ ήδη από την τρίτη περίοδο, και αν το κυνηγούσε, θα μπορούσε να κάνει ένα ιστορικό ρεκόρ -κι ας μην έφτανε τις απλησίαστες επιδόσεις του Γκάλη στην προ Ευρωλίγκας εποχή. Προχτές, ο Καλάθης είχε “μόλις” 9 ασίστ και έφτασε μία ανάσα (ή μία πάσα) μακριά από ένα φοβερό τριπλ-νταμπλ (διψήφια νούμερα σε τρεις στατιστικές κατηγορίες) έχοντας επίσης 13 πόντους και 11 ασίστ, στο διπλό του ΠΑΟ στη… Βαμβέργη -όπως την αναφέρουν αστειευόμενοι οι Έλληνες εκφωνητές.
Και δεν έχουν πολύ άδικο, καθώς η Ευρωλίγκα, αυτός ο μπασκετικός πύργος της Βαβέλ, μιλάει ελληνικά, τουλάχιστον στο στατιστικό κομμάτι των ασίστ. Χτες ο Σπανούλης με τις 15 τελικές πάσες προσπέρασε στο σχετικό πίνακα τον Παπαλουκά κι έχει μπροστά του μόνο το Δημήτρη Διαμαντίδη, που αποσύρθηκε πέρυσι από την αγωνιστική δράση. Οι τρεις κορυφαίοι πασέρ στην ιστορία της Ευρωλίγκα μιλάνε ελληνικά, κι αυτό δεν είναι τυχαίο ίσως για ένα στατιστικό τομέα, που αποτυπώνει ανάγλυφα το “σκεπτόμενο μπάσκετ” -όπως έξυπνα ονόμασε την ελληνική σχολή ο Πεδουλάκης. Κι αυτό σημαίνει πως δε σηκώνει ανεγκέφαλους, εντός κι εκτός γηπέδων (δηλ από κάφρους μέχρι χρυσαυγίτες και ρατσιστές).
Υγ: την ίδια στιγμή στην άλλη όχθη του Ατλαντικού και την πρεμιέρα του ΝΒΑ, το “σκεπτόμενο μπάσκετ” των Spurs του Πόποβιτς θριάμβευε έναντι της υπερομάδας των Warriors, προκαλώντας σοκ και “εγκεφαλικούς οργασμούς” (μπασκετικά μιλώντας) στο φίλαθλο κοινό.
–Ρε συ, Λαϊκό Στρώμα, λες να ήταν παλτό ο Τιμ, και τώρα που έφυγε, πετάει η ομάδα;

Η ιμπεριαλιστική δράση της «συμμάχου και φίλης» Γαλλίας

Η ιμπεριαλιστική δράση της «συμμάχου και φίλης» Γαλλίας

Την ώρα που κλιμακώνεται ολόπλευρα η ενδοϊμπεριαλιστική αντιπαράθεση ΝΑΤΟ - Ρωσίας, μ' ένα πεδίο εκδήλωσης των αντιθέσεων τη Μέση Ανατολή, όλοι οι ενδιαφερόμενοι «σπρώχνονται» για να βρουν μια ...«καλή θέση» στην κόντρα, να αποκτήσουν προβάδισμα και πλεονεκτήματα που θα διασφαλίσουν τα συμφέροντα των μονοπωλίων που εκπροσωπούν. Σε αυτό το πλαίσιο, τους τελευταίους μήνες ανασκουμπώνεται ακόμα περισσότερο και η ιμπεριαλιστική Γαλλία, ψάχνοντας ενεργότερο ρόλο και τρόπους να μη μείνει πίσω από άλλους «εταίρους» της, στην προώθηση γεωπολιτικών αλλά και επιχειρηματικών σχεδιασμών σε όφελός της.

***

Ετσι, το απόγευμα της Δευτέρας, η Γαλλία φιλοξένησε για δεύτερη φορά μια υπουργική συνάντηση του «διεθνούς συνασπισμού κατά του "Ντάες"» (αραβικό ακρωνύμιο για το «Ισλαμικό Κράτος»). Την περασμένη βδομάδα, είχε μαζέψει στο Παρίσι και τους υπουργούς Εξωτερικών του συνασπισμού, λίγες μέρες μετά την έναρξη της κρίσιμης επιχείρησης για την ανακατάληψη της Μοσούλης. Η προθυμία της Γαλλίας να υποδεχτεί τέτοιες μαζώξεις αν μη τι άλλο αναδεικνύει το ενδιαφέρον της για τις εξελίξεις και βέβαια τις «ισορροπίες» στη Μέση Ανατολή, όπου έχει παραδοσιακά στρατηγικά συμφέροντα και ενώ μαίνονται ανακατατάξεις σε γεωπολιτικό επίπεδο, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει και για τα σύνορα στην περιοχή, την αναβάθμιση ή την ανασύνθεση διαφόρων συμμαχιών, γεωστρατηγικών αλλά και επενδυτικών κ.τ.λ.

***

Τη συνάντηση «άνοιξε» ο ίδιος ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος συνέδεσε πάλι την απόφαση για εμπλοκή της χώρας στις στρατιωτικές επιχειρήσεις σε Συρία - Ιράκ με τις «τρομοκρατικές επιθέσεις» στη Γαλλία και, αναφερόμενος στην επιχείρηση για τη Μοσούλη, υπογράμμισε: «Αυτή η ανακατάληψη, που θα πάρει χρόνο, δεν είναι αυτοσκοπός, καθώς έχουμε ήδη και προσδοκάμε τις συνέπειες από τη φυγή από τη Μοσούλη. Γι' αυτό το σκοπό η Γαλλία, πριν μερικές μέρες, συγκέντρωσε το σύνολο των υπουργών Εξωτερικών των ενδιαφερόμενων χωρών στο Παρίσι, για να φανταστούμε αυτό που θα υπάρξει μετά το "Ντάες" στη Μοσούλη. Η πρόκληση είναι το πολιτικό μέλλον αυτής της μεγάλης πόλης, της περιοχής και του Ιράκ...». Επισημαίνοντας το ενδιαφέρον της χώρας του για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ο Ολάντ θύμισε και τις πρόσφατες αποφάσεις για αποστολή πυρομαχικών στον ιρακινό στρατό. Μάλιστα, προχτές, η γαλλική προεδρία ανακοίνωσε ότι παρατείνει μέχρι τα μέσα Δεκέμβρη την αποστολή της αεροναυτικής ομάδας που συμβάλλει στην παραμονή του αεροπλανοφόρου «Σαρλ ντε Γκολ», που από τις αρχές του φθινοπώρου έχει επιστρέψει στη Μεσόγειο (στην ίδια συνεδρίαση του γαλλικού Συμβουλίου Ασφαλείας εγκρίθηκε και η συνέχιση της αποστολής στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, με την επισήμανση ότι «η Γαλλία θα διατηρήσει εξίσου μια ικανότητα στρατιωτικής επέμβασης... σε περίπτωση σοβαρής απειλής ενάντια στην ειρήνη ή τους θεσμούς της χώρας»).

***

Η Συρία αποτελεί τουλάχιστον την τελευταία 5ετία σταθερό πόλο «ενδιαφέροντος» για τη Γαλλία, που - μην ξεχνάμε - ήταν και από τις χώρες που επέμειναν στην ανάληψη στρατιωτικής δράσης κατά της κυβέρνησης Ασαντ. Επιπλέον, πριν μερικές μέρες, ο Πρόεδρος Ολάντ επέλεξε να έχει στα Ηλύσια Πεδία συναντήσεις αφενός με τμήμα της συριακής αντιπροσωπείας, αφετέρου με την αντικαθεστωτική οργάνωση «Λευκά Κράνη», που δυτικοί χρηματοδοτούν για «σωστικό έργο» στο Χαλέπι, ενώ αυτή προπαγανδίζει συστηματικά τη σημασία ανατροπής της κυβέρνησης Ασαντ. Εγινε έτσι η πρώτη χώρα που αναγόρευσε σε συνομιλητή για τη Συρία τα «Λευκά Κράνη», αναζητώντας προφανώς συμμάχους και εργαλεία για τη στερεότερη διείσδυσή της στα τεκταινόμενα, γενικά στη Μέση Ανατολή.

***

Στο φόντο και των δυσκολιών ανάκαμψης της γαλλικής καπιταλιστικής οικονομίας, σε συνθήκες όξυνσης του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού κι ενώ έχει χάσει σημαντικό προβάδισμα έναντι ανταγωνιστών της, όπως το γερμανικό κεφάλαιο, η γαλλική πλουτοκρατία εντείνει τις προσπάθειες να «χωθεί» πιο αποφασιστικά στη φονική κόντρα που δυναμώνει σε όλη τη Μέση Ανατολή. Είτε αυτό σημαίνει ένταση των «παρεμβάσεών» της σε Συρία - Ιράκ, σε στρατιωτικό αλλά και διπλωματικό επίπεδο. Είτε αυτό σημαίνει και «πρωτοβουλίες» όπως αυτές που έχει πάρει τον τελευταίο καιρό για νέες συνομιλίες στο Παλαιστινιακό. Είτε αυτό σημαίνει κινήσεις και σε άλλες περιοχές όπου συγκεντρώνονται σύννεφα πολέμου, όπως π.χ. στη Βόρεια Αφρική. Για παράδειγμα, τον τελευταίο καιρό, η Γαλλία έχει πυκνώσει τις τοποθετήσεις της και για την ανάγκη να υπάρξει έγκαιρη παρέμβαση στη Λιβύη. Σημειωτέον, παραμένουν τα ερωτήματα για το αεροσκάφος που συνετρίβη πριν μερικές μέρες στη Μάλτα, ενώ έκανε αναγνωριστικές αποστολές στη Μεσόγειο ναυλωμένο από το γαλλικό υπουργείο Αμυνας και το Παρίσι αρνήθηκε να διευκρινίσει την αποστολή και τον προορισμό του.

***

Σχετική με το ενδιαφέρον της Γαλλίας για τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο ήταν όμως και η περιοδεία του ΥΠΕΞ, Ζαν Μαρκ Ερό, σε Τουρκία, Ελλάδα και Κύπρο, που ολοκληρώθηκε την Τρίτη, στη διάρκεια της οποίας η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ άδραξε την ευκαιρία να θυμίσει τη στενή συνεργασία των δύο χωρών, σπεύδοντας και να ενισχύσει στο λαό μας αυταπάτες του τύπου «δες τον ιμπεριαλιστή φίλο μου, να σου πω πόσο δυνατός μπορώ να γίνω». Ομως, τα παζάρια και οι όποιες κολεγιές κυριαρχούν ή αναθεωρούνται μεταξύ ιμπεριαλιστών, όχι μόνο δεν αφορούν την υπεράσπιση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών και κατακτήσεων, αλλά πατούν πάνω στην ισοπέδωση και στην υποθήκευσή τους. Γι' αυτό και το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση ιεραρχεί τέτοιους φίλους όπως η ιμπεριαλιστική Γαλλία, μόνο μπελάδες και κινδύνους γεννά για το λαό μας. Καθώς πυκνώνουν οι σχεδιασμοί και βαθαίνουν οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών για την ευρύτερη «γειτονιά» μας, καθώς η κυβέρνηση κοκορεύεται για τις επικίνδυνες παρέες της και διατυμπανίζει την ετοιμότητά της να συνδράμει τη δήθεν ασφάλεια και τη σταθερότητα της περιοχής, μεγαλώνει όλο και περισσότερο η ανάγκη ο λαός και το κίνημά του να βρίσκονται σε ετοιμότητα, να οργανωθεί η λαϊκή πάλη σε κατεύθυνση ρήξης με τα μονοπώλια.

Αλλού τα κακαρίσματα...

Αλλού τα κακαρίσματα...

Εναν πέρα για πέρα αποπροσανατολιστικό καβγά στήνουν κυβέρνηση και ΝΔ, με αφορμή την προχτεσινή απόφαση του ΣτΕ, που κρίνει αντισυνταγματικές διατάξεις του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες.
Η κυβέρνηση υπερασπίζεται τον νόμο της και κατηγορεί το ΣτΕ ότι με την απόφασή του «επαναφέρει το καθεστώς της αντισυνταγματικότητας και της ανομίας» που υπήρχε πριν την εφαρμογή του, ενώ στερεί από το κράτος χρήματα για την ανακούφιση τάχα του λαού. Προσπαθούν θρασύτατα να ξεπλύνουν τη ληστρική αντιλαϊκή τους πολιτική και τις προκλητικές φοροαπαλλαγές και τα προνόμια στο κεφάλαιο, με τα 250 εκατ. ευρώ που θα εισέπρατταν από τις τηλεοπτικές άδειες σε δέκα χρόνια!
Η «Αυγή» και ο φιλοκυβερνητικός Τύπος αποδίδουν την απόφαση στο «βαθύ κράτος», μιλάνε για «δώρο του ΣτΕ στη διαπλοκή» και για «καθαρά πολιτική απόφαση», η οποία «επιβραβεύει το παλιό πολιτικό κατεστημένο που προστάτευε συγκεκριμένα συμφέροντα».
Στην αντίπαλη επιχειρηματολογία, σημειώνεται ότι με την απόφαση του ΣτΕ «αποκαταστάθηκε η συνταγματική νομιμότητα», ότι «το παρακράτος δεν μπορεί να ανατρέψει το κράτος» και ότι «η κυβέρνηση χαρακτηρίζεται από επικίνδυνο καθεστωτισμό» και προσπάθεια «χειραγώγησης της Δικαιοσύνης».
Τι σχέση έχει με τα λαϊκά συμφέροντα αυτή η αντιπαράθεση και η προσπάθεια κυβέρνησης και ΝΔ να κατοχυρώσει ο καθένας τον εαυτό του ως τον θεματοφύλακα της «συνταγματικότητας», της «νομιμότητας» και της «ανεξαρτησίας» των θεσμών του αστικού συστήματος; Καμιά απολύτως.
Τόσο το προηγούμενο καθεστώς όσο και αυτό που δημιουργούνταν με το νόμο της συγκυβέρνησης στηρίζονται στην ιδιοκτησία και στη λειτουργία των τηλεοπτικών σταθμών από μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Ούτε τα δικαιώματα των εργαζομένων σε αυτά τα Μέσα διασφαλίζονται, ούτε βέβαια λύνεται προς όφελος του λαού το ζήτημα της ενημέρωσης, όσο κι αν στο προηγούμενο καθεστώς και για πολλά χρόνια λειτουργούσε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, που αποθεώνεται από το Σύνταγμα και αποτέλεσε «βαρόμετρο» στην απόφαση του ΣτΕ.
Η «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης», που υπερασπίζεται ο καθένας από τη σκοπιά του, δεν κρίνεται από τη θέση που παίρνει ένα δικαστήριο στις ενδοαστικές αντιπαραθέσεις και τις φαγωμάρες, αλλά από το ρόλο της απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό.
Εκεί αποδεικνύεται ο ταξικός χαρακτήρας της Δικαιοσύνης: Οταν εννιά στις δέκα απεργίες κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές, όταν μέσα από άρθρα του αστικού κώδικα νομιμοποιείται το «lock out», όταν μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι «τη βγάζουν καθαρή» στις περιπτώσεις που εργάτες σκοτώνονται ή σακατεύονται στα κάτεργά τους. Εκεί, κανένα από τα αστικά κόμματα δεν αμφισβητεί τη συνταγματικότητα, την αμεροληψία, την ανεξαρτησία των δικαστικών αρχών.
Ούτε, βέβαια, είδαμε την κυβέρνηση και τη ΝΔ να κονταροχτυπιούνται για τα θέματα που συζητήθηκαν αυτές τις μέρες στη Σύνοδο των υπουργών Αμυνας του ΝΑΤΟ, για την ενισχυμένη παρουσία της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας στην περιοχή με αναβαθμισμένη συμμετοχή της Ελλάδας, για την ατζέντα που κομίζει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ με την επίσκεψή του στην Ελλάδα τον άλλο μήνα.
Ούτε αμφισβητούν, βέβαια, τα ιερά και τα όσια της διαπραγμάτευσης, αλλά διαγωνίζονται για το ποιος είναι ικανότερος να τα φέρει σε πέρας με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.
Οσο κυβέρνηση και ΝΔ «πετούν τη σκούφια τους» να καβγαδίζουν για την αντισυνταγματικότητα του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες, ο λαός θα πρέπει να «έχει λυμένο το ζωνάρι του» για να αντιμετωπίσει οργανωμένα την αντιλαϊκή πολιτική που ενιαία υπηρετούν και τον καταδικάζει σε δουλειά και ζωή χωρίς δικαιώματα. Οχι μόνο για να αποτρέψει τα χειρότερα, αλλά για να ανακτήσει κι αυτά που του έκλεψαν, να έρθουν στο προσκήνιο οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και η πάλη για την ικανοποίησή τους.

Αντι-ΠΑΜΕ τύφλωση ή καταμερισμός ρόλων;

Αντι-ΠΑΜΕ τύφλωση ή καταμερισμός ρόλων;

Ευθύνες στους εκλεγμένους συνδικαλιστές της ΔΑΣ στην προηγούμενη διοίκηση του ΕΚΑ, για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με το διορισμό διοίκησης, ρίχνει η «Πρόταση Προοπτικής», η παράταξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Σύλλογο Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας (ΣΥΕΤΕ). Η «Πρόταση Προοπτικής» ισχυρίζεται ότι πριν το Συνέδριο του ΕΚΑ, η ΔΑΣ είχε αποδεχτεί τη συμμετοχή του σωματείου της Alpha Bank στο Συνέδριο και ότι κακώς το Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας ζήτησε την αναστολή εκτέλεσης της προσωρινής διαταγής που επέβαλε τη συμμετοχή του εν λόγω σωματείου στις αρχαιρεσίες του ΕΚΑ.

Μια ματιά, όμως, στα πρακτικά του ΔΣ του ΕΚΑ στις 17 Μάη είναι αποκαλυπτική. Το τελευταίο ΔΣ του ΕΚΑ πριν το Συνέδριο συμφωνεί κατά πλειοψηφία στην πρόταση της ΔΑΣ και αναφέρει ρητά ότι μέρος στο Συνέδριο θα πάρουν μόνο όσοι αντιπρόσωποι έχουν εκλεγεί από τις εκλογές του σωματείου της Alpha Bank στην Αθήνα, φέρνοντας κατάσταση ψηφισάντων από το Πρωτοδικείο Αθηνών. Εδωσε, μάλιστα, συγκεκριμένη προθεσμία, η κατάσταση ψηφισάντων να έρθει στην οργανωτική επιτροπή του ΕΚΑ έως την επόμενη μέρα, στις 2 το μεσημέρι. Τέτοια κατάσταση δεν πήγε ποτέ και σωστά το Συνέδριο συμφώνησε να αποκλειστούν οι αντιπρόσωποι του σωματείου.

Ποια ήταν η τοποθέτηση του εκπροσώπου της ΑΤΕ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στη συγκεκριμένη συνεδρίαση; Οτι συμφωνούν να πάρουν μέρος στο Συνέδριο του ΕΚΑ όσα σωματεία νομιμοποιήσουν τους αντιπροσώπους τους με καταστάσεις ψηφισάντων απ' όποιο Πρωτοδικείο της χώρας! Δεν φτάνει αυτό, αλλά στην ίδια συνεδρίαση τα στελέχη της ΑΤΕ (η δεύτερη εκλεγμένη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο απερχόμενο ΔΣ του ΕΚΑ είναι και η επικεφαλής της «Πρότασης Προοπτικής» στο ΣΥΕΤΕ) στηρίζουν να γίνει μέλος του ΕΚΑ σωματείο που προβλέπει στο καταστατικό του την επιστολική ψήφο, ένα μέτρο για την υπονόμευση των συνδικάτων που σχεδιάζει να γενικεύσει με το νέο συνδικαλιστικό νόμο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ... Τέτοια στάση αρχών!

Μέμφονται το Συνδικάτο Οικοδόμων γιατί υπερασπίστηκε τις αποφάσεις του Συνεδρίου του ΕΚΑ και κατέφυγε μαζί με άλλα συνδικάτα ενάντια στη δικαστική απόφαση που είχε κερδίσει με την προσφυγή του το σωματείο της Alpha Bank. Εδώ, βέβαια, δεν πρωτοτυπούν. Την ίδια αιχμή αφήνουν και οι συνδικαλιστές του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, οι εκπρόσωποι της διορισμένης διοίκησης στο ΕΚΑ.

Αντι-ΠΑΜΕ τύφλωση και τυχοδιωκτισμός ή καταμερισμός ρόλων στην προσπάθεια το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα να μείνει καθηλωμένο και οι διεκδικήσεις του να μην ξεφεύγουν από τα όρια διαχείρισης της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, από τα όρια του ρεαλισμού των κυβερνήσεων της αριστεράς; Αλλωστε, γι' αυτά πάλευαν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ με πρώην συμμάχους τους στο συνδικαλιστικό κίνημα και νυν διορισμένους στη διοίκηση του ΕΚΑ. Ισως όλα αυτά μαζί. Η ζωή θα δείξει.

Το σίγουρο είναι ότι όλα αυτά αποτελούν κριτήριο για όσους αγωνιούν πραγματικά για την πορεία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και τη γραμμή που πρέπει να υπερασπίζεται κόντρα στην κυβέρνηση, την εργοδοσία και την ΕΕ, την αντίσταση που πρέπει να δυναμώσει και την προοπτική που πρέπει να ανοίξει, κόντρα στη βαρβαρότητα και την εκμετάλλευση του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (12)

 Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (12)

Στις 10 Ιουνίου 2013, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου εκδίδει Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, μόνο και μόνο για να τροποποιήσει ένα εδάφιο μιας παραγράφου ενός άρθρου κάποιου νόμου. Ακούγεται θεοπάλαβο να εκδοθεί ΠΝΠ για τέτοιο πράγμα αλλά οι βυσσοδόμοι ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Για να υλοποιήσουν το σχέδιο που είχαν κατά νου, έπρεπε να κάνουν μια τροποποιησούλα σε μια διάταξη η οποία ρύθμιζε ζητήματα που προκύπτουν από κατάργηση ή συγχώνευση φορέων του δημοσίου. Η ΠΝΠ δημοσιεύεται την επόμενη μέρα στο ΦΕΚ Α' 139/11-6-2013. Το ίδιο απόγευμα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου, με μια δήλωση πρωτοφανούς προστυχιάς και θρασύτητας, εξαπολύει την βόμβα: "Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Με το ισχύον νομικό πλαίσιο και με κοινή υπουργική απόφαση σταματούν οι μεταδόσεις της ΕΡΤ μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος σήμερα το βράδυ".

Σύμφωνα με τον Κεδίκογλου, η ΕΡΤ έπρεπε να κλείσει επειδή αποτελούσε "χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης". Φυσικά, κανείς δεν τον πίστεψε. Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο έκλεισε η ΕΡΤ αποκαλύφθηκε λίγους μήνες αργότερα, όταν η ίδια κυβέρνηση προκήρυξε διαγωνισμό για την παραχώρηση των συχνοτήτων ψηφιακής τηλεόρασης, έναν διαγωνισμό ο οποίος, κατά την προσωπική μου άποψη, συνιστά το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταχουντικής περιόδου, μπροστά στο οποίο ωχριά εκείνο του Κοσκωτά. Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, αναλύοντας τα σημεία στα οποία βασίζω την άποψη που μόλις διατύπωσα.

(α) Στις 18 Δεκεμβρίου 2013, μόλις δέκα μέρες πριν προκηρυχθεί ο διαγωνισμός, η κυβέρνηση αλλάζει την διοίκηση της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ). Πρόεδρος αναλαμβάνει ο Κωνσταντίνος Λουρόπουλος, τον οποίο ο Γιάννης Στουρνάρας είχε διορίσει τον Ιούλιο του 2012 πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΠΑΠ, προκειμένου να μεθοδεύσει την πώληση του οργανισμού σε ιδιώτες. Ο Νικόλαος Παπαουλάκης προβιβάζεται στην θέση του αντιπροέδρου από απλό μέλος. Κι όλα αυτά επειδή ο μέχρι τότε πρόεδρος Λεωνίδας Κανέλλος με τον αντιπρόεδρό του Κωνσταντίνο Δεληκωστόπουλο αρνούνταν να προκηρύξουν τον διαγωνισμό-παρωδία. Αξίζει να σημειωθεί ότι ως τότε η διοίκηση της ΕΕΤΤ οριζόταν από την βουλή αλλά με νόμο εκχωρήθηκε αυτό το δικαίωμα στην κυβέρνηση.

(β) Λέγαμε χτες ότι ο νόμος Ρουσόπουλου έκανε λόγο για δυνατότητα παροχής δικτύου από "φορέα που θα συσταθεί από τους τηλεοπτικούς σταθμούς που μεταδίδονται ψηφιακά". Όμως, στο μεταξύ εκδόθηκε ο Ν.4070/2012 "Ρυθμίσεις ηλεκτρονικών επικοινωνιών κλπ" (ενσωματώνοντας σχετικές οδηγίες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης). ο οποίος ορίζει ρητά στο άρθρο 80: "Ο πάροχος δικτύου και ο πάροχος περιεχομένου απαιτείται να είναι διαφορετικά νομικά πρόσωπα, με την επιφύλαξη του καθεστώτος που διέπει τη λειτουργία της Ε.Ρ.Τ. Α.Ε.". Με απλά λόγια, ο νόμος δεν επιτρέπει σε κανέναν να μεταδίδει τον εαυτό του. Κατά συνέπεια, η Digea θα έπρεπε ab initio να αποκλειστεί από την συμμετοχή στον διαγωνισμό, εφ' όσον τα μέλη της ήσαν πάροχοι περιεχομένου. Όμως, η ΕΕΤΤ δέχτηκε την συμμετοχή τής Digea με το επιχείρημα ότι ο πάροχος δικτύου ήταν διαφορετικό νομικό πρόσωπο από τους παρόχους περιεχομένου! Δηλαδή, το γνωστό "τί Γιάννης, τι Γιαννάκης" έγινε από την ΕΕΤΤ "άλλο Γιάννης, άλλο Γιαννάκης".

(γ) Ο μη αποκλεισμός τής Digea κατά τα ως άνω, οδήγησε σε απόσυρση από τον διαγωνισμό όλων των άλλων υποψήφιων παρόχων δικτύου (Nova/Forthnet, OTE κλπ). Τί άλλο θα μπορούσαν να κάνουν από την στιγμή που οι μεγαλύτεροι δυνητικοί πελάτες τους είχαν φτιάξει δική τους εταιρεία; Τα μόνα κανάλια εθνικής εμβελείας που δεν συμμετείχαν στην Digea ήσαν το E Channel και το ΑΡΤ του Γιώργου Καρατζαφέρη (*). Με αυτά θα δούλευαν;

(δ) Αν λάβουμε υπ' όψη τα όσα διαδραματίστηκαν με τον διαγωνισμό, εξηγούνται απολύτως και δυο γεγονότα, τα οποία δείχνουν άσχετα με την πρώτη ματιά. Πρώτα-πρώτα, εξηγείται το κλείσιμο της ΕΡΤ, με το οποίο η κυβέρνηση έβγαλε από το παιχνίδι τον βασικώτερο ανταγωνιστή τής Digea. Και, δεύτερον, εξηγείται η πρεμούρα τής κυβέρνησης να νομιμοποιήσει όλα τα κανάλια που εξέπεμπαν στις 31/8/2013 (Ν.4208/2013), στην οποία αναφερθήκαμε αναλυτικά τις προάλλες. Πράγματι, είναι άξια θαυμασμού η συνέπεια με την οποία η κυβερνητική μηχανή επεξεργάζεται σε βάθος χρόνου όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες για να ολοκληρωθεί η δουλειά.

(ε) Στο παράρτημα Ε της προκήρυξης του διαγωνισμού περιλαμβάνεται όρος, ο οποίος φωτογραφίζει την Digea (αφού λείπει πλέον η ΕΡΤ), καθώς ορίζει ότι "ο Κάτοχος των Δικαιωμάτων Χρήσης Ραδιοσυχνοτήτων οφείλει εντός ενενήντα μία (91) ημερών από τη χορήγηση των δικαιωμάτων κατά τα οριζόμενα στην παρούσα να έχει αναπτύξει δίκτυο, στα κέντρα εκπομπής... (αναφέρονται 10 κέντρα σε όλη την χώρα)". Η Digea είχε ήδη έτοιμα αυτά τα κέντρα εκπομπής, τα οποία έστηνε επί τέσσερα συναπτά έτη. Οποιοσδήποτε άλλος τύχαινε να κερδίσει τον διαγωνισμό, θα έπρεπε μέσα σε 91 ημέρες να ολοκληρώσει μια δουλειά για την οποία η Digea χρειάστηκε τέσσερα χρόνια. Το ερώτημα είναι πώς το 2010 η Digea αποφάσισε να ξοδέψει έναν σκασμό λεφτά για να φτιάξει κέντρα εκπομπής, δίχως να έχει καμμιά δουλειά κλεισμένη. Τόσο σίγουρη ήταν ότι θα την έκλεινε τελικά;

(στ) Από το παραπάνω ερώτημα προκύπτει άλλο ένα. Ως γνωστόν, οι εφτά συνεταίροι τής Digea (έξι, αν βγάλουμε το Alter που ψυχορραγούσε) είχαν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, άλλος μικρότερα κι άλλος μεγαλύτερα. Συνεπώς, δεν διέθεταν τα απαραίτητα ίδια κεφάλαια για να χρηματοδοτήσουν τις επενδύσεις τής Digea. Κι όμως, στις 31/12/2013 είχαν καταθέσει ως κεφάλαιο 6,1 εκατ. ευρώ και είχαν προγραμματίσει να καταθέσουν άλλα 4,5 εκατομμύρια (**). Προφανώς, πρόκειται για χρήμα που προέρχεται κατά βάση από τραπεζικό δανεισμό. Το ερώτημα εδώ είναι με ποια εχέγγυα οι τράπεζες χρηματοδοτούν (έστω και έμμεσα) μια εταιρεία, η οποία ακόμη δεν έχει καμμιά δουλειά κλεισμένη. Μήπως είχαν κι αυτές την ίδια σιγουριά ότι η δουλειά θα έκλεινε τελικά;

(ζ) Οι κανονισμοί προμηθειών τού ελληνικού δημοσίου (σε απόλυτη συμμόρφωση προς τις σχετικές οδηγίες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης περί προμηθειών) ορίζουν ότι ακυρώνεται κάθε διαγωνισμός στον οποίο εμφανίζεται μόνον ένας υποψήφιος και επαναλαμβάνεται με τροποποίηση των προδιαγραφών, ώστε να εξασφαλιστεί η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσοτέρων υποψηφίων, μεγιστοποιώντας έτσι την ωφέλεια του δημοσίου. Όμως, στην προκήρυξη τού συγκεκριμένου διαγωνισμού προβλέφθηκε όχι απλώς η μη ακύρωσή του σε περίπτωση εμφάνισης ενός μόνο πλειοδότη αλλά και η κατακύρωση υπέρ του με την τιμή εκκίνησης. Η ΕΕΤΤ δικαιολόγησε αυτή την διάταξη με τον ισχυρισμό ότι δεν υπήρχε χρόνος για να επαναληφθεί ο διαγωνισμός, επειδή στις 30/6/2014 οι αναλογικές εκπομπές θα έπρεπε να τελειώσουν οριστικά, βάσει οδηγίας τής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

(η) Δεν μπορώ να μη προσθέσω σ' αυτή την λίστα όσα είπαμε χτες περί τροποποίησης του ψηφιακού χάρτη της χώρας κατά πώς βόλευε τους υποψήφιους παρόχους, δηλαδή τον εξής ένα υποψήφιο, την Digea. Ειδικά η επιλογή των μειωμένων κέντρων εκπομπής σε συνδυασμό με gap filler ήταν λαμπρή ιδέα. Όπως υπολογίζεται, οι gap filler κόστισαν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης πάνω από είκοσι εκατομμύρια ευρώ.

Κτήριο ΕΡΤ, 13/6/2013. Η λαϊκή αντίδραση στην κυβερνητική αυθαιρεσία εκφράζεται επί σειρά ημερών
με τρόπο που ξεπερνά κάθε κυβερνητικό υπολογισμό.

Μιλάμε τόση ώρα για το τεράστιο σκάνδαλο της Digea αλλά ακόμη δεν έχουμε πει κουβέντα για το οικονομικό. Για να μη ξημερωθούμε, θα συνεχίσουμε στο επόμενο, ολοκληρώνοντας την σειρά. Όχι πως δεν έχουμε τι άλλο να πούμε αλλά βαρέθηκα να σκαλίζω και να με πνίγει η μπόχα...


--------------------------------------
(*) Ο Γιώργος Καρατζαφέρης μεταβίβασε το κανάλι του στο κόμμα του, τον ΛαΟΣ. Έτσι, η άδεια του καναλιού μετατράπηκε αυτοδικαίως από τοπικής σε εθνικής εμβέλειας.
(**) Digea - Ισολογισμός 31/12/2013

Ζωντανή σύνδεση με το Γενί-Τζαμί

 Ζωντανή σύνδεση με το Γενί-Τζαμί

ΣΟΚ! ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ (της κυβέρνησης και της ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΗ).
Βόμβα μεγατόνων ήρθε να ταράξει τη βραδινή αποχαύνωση των φιλήσυχων, νομοταγών τηλεθεατών, καθώς το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο Παππά και την τηλεοπτική επανάσταση της ΔΦΑ.
ΚΟΛΑΦΟΣ! ΣΠΑΣΤΙΚΑ ΝΕΑ (BREAKING NEWS)! Δείτε τη συγκλονιστική δήλωση της συγκλονισμένης Γεροβασίλη, πριν την ξαναπαίξουν στην ΕΡΤ.

Το κυβερνών κόμμα (α+ο=ω) παρά την πλούσια κινηματική, αντιλεγκαλιστική του παράδοση, θα σεβαστεί την απόφαση, αλλά δεν υποστέλλει τη σημαία της επανάστασης. Νόμος είναι το δίκιο του νόμιμου καναλάρχη. Όλη η τέταρτη εξουσία στα σοβιέτ των Σαββίδη, Αλαφούζου, Μαρινάκη και Κυριακού (όπως λέει κι ο Σεχτάρ).

Στα άρματα, στα άρματα, εμπρός στον αγώνα, συμπληρώνει ο Πολάκης, που δεν έχει τυχαία τον Άρη στο γραφείο του. "Έχουμε πόλεμο" (μωρό μου) "και η αριστερά ξέρει να μάχεται" (το απέδειξε αυτό και στο δημοψήφισμα, που είναι η κορυφαία στιγμή των σύγχρονων αγώνων, όπως είπε ο Τσίπρας).
Γιατί να τα τρως στα ψυχοφάρμακα και τους τρελογιατρούς, άμα μπορείς να ξεδίνεις στην πολιτική, ως υπουργός;

Τι κρατάμε από τη χτεσινοβραδινή εξέλιξη με την απόφαση του ΣτΕ;
Οι Συριζαίοι που επικαλούνταν μέχρι πρότινος την ανεξάρτητη δικαιοσύνη έδωσαν τώρα τη σκυτάλη στους νεοφιλελέδες που από χτες πανηγυρίζουν επικαλούμενοι το ίδιο ακριβώς. Εμείς δε θα πάρουμε ποτέ τη σκυτάλη, γιατί ξέρουμε πως η δικαιοσύνη τους είναι πρωτίστως ταξική.

Τα ιδιωτικά κανάλια (νομίζω ΑΛΦΑ και ΣΚΑΪ) έβγαλαν έκτακτα δελτία με την απόφαση, ενώ η ΕΡΤ για τους σεισμούς στην Ιταλία. Πάλι καλά που δεν έβγαλαν δελτίο για τη νίκη του ΠΑΟ στη Βαμβέργη -όπως τη λέει ο Ιωάννου- με αποκλειστικές δηλώσεις του Νίκου Παππά (του μπασκετμπολίστα) στο Γιάννη Νάτου.



Με ελαφρά χρονοκαθυστέρηση -μέχρι να ετοιμαστεί το Μαξίμου- έπιασαν το θέμα της δικαστικής απόφασης κι έπαιξαν τρεις φορές -για τιμωρία ή για να την εμπεδώσουμε- τη δήλωση της Γεροβασίλη. Που είχε ένα εμφανές τρέμουλο στη φωνή της και με μπασκετικούς όρους ήταν σαν το Γιαννάκη που γκρίνιαζε για άλλου είδους αποφάσεις στους διαιτητές και η αντίπαλη κερκίδα του φώναζε ρυθμικά "κλάψε-κλάψε".

Παραμένοντας στην ίδια κατηγορία, η διαγγελματική δήλωση της συντρόφισσας Όλγας για την οριακή απόφαση, θύμιζε πολύ δήλωση ποδοσφαιριστή μετά τον αγώνα, που ένιωθε αδικημένος γιατί του ακύρωσαν το γκολ (νόμο) και διαμαρτυρόταν για το οριακό οφσάιντ. Θα το δούμε το βράδυ στην τηλεόραση -όποια κανάλια κι αν έχει.

Το ΣτΕ έχει κρίνει τα μνημόνια συνταγματικά. Κι ο Σύριζα -μην το ξεχνάμε- είναι κάθε λέξη του (αστικού βεβαίως-βεβαίως) συντάγματος. Κι είναι τραγική ειρωνεία να βλέπεις ένα κόμμα που μας φόρεσε το τρίτο και μακρύτερο μνημόνιο να καταγγέλλει το ΣτΕ που το έκρινε συνταγματικό (αυτό και τα αδερφάκια του) για να μειώσει την αξιοπιστία του και την αξία της απόφασής του.

Από την άλλη όμως, 11 από τα 25 μέλη του ΣτΕ ήταν με το μέρος της αριστερής κυβέρνησης. Η επανάσταση αρχίζει να εισχωρεί στα ανώτατα δικαστικά σώματα και να αποκτά παλλαϊκές διαστάσεις πανελλαδικής εμβέλειας.
Δε θα είχε όμως περισσότερη πλάκα να συνεδρίαζαν μέχρι να ομολογήσ.. εεε ομοφωνήσουν (όπως οι ένορκοι στα δικαστήρια των ΗΠΑ του κουλ σύμμαχου Ομπάμα);

Στην πραγματικότητα βέβαια κι οι δυο πλευρές γράφουν το Σύνταγμα εκεί που δεν πιάνει μελάνι, κι η απόφαση ήταν ζήτημα συσχετισμών. Γι' αυτό και λογίζεται ως πολιτική ήττα για την κυβέρνηση, που δεν κέρδισε καν μια απόφαση με αστερίσκους. Αλλά ετοιμάζεται να κάνει την ίδια διαδικασία από την αρχή, μόλις συγκροτηθεί ΕΣΡ.

Κατά τα άλλα, ο Σύριζα "ενοχλεί" το σύστημα, όσο το ενοχλούσε και η ΝΔ του Καραμανλή, με το βασικό μέτοχο (ή ούτε καν τόσο). Αλλά θα αξιοποιήσει αυτή την εξέλιξη όσο (δεν) πάει, για να φανεί πως τον χτυπούν τα μεγάλα συμφέροντα που θίγει η πολιτική της ΔΦΑ. Κι αυτό είναι το βασικότερο αντεπιχείρημα σε όσους (προ)βλέπουν το γόητρο του Σύριζα και την εκλογική του απήχηση να καταβαραθρώνονται. Απεναντίας έχει μια χρυσή ευκαιρία να ενεργοποιήσει τα πληγωμένα αριστερά αντανακλαστικά κάποιων ψηφοφόρων του και να τους συσπειρώσει (δηλ εγκλωβίσει) στη βάση ενός πλαστού διλήμματος.

Η αντίστροφη ανάγνωση λέει πως εφόσον διάλεξαν αυτό ως βασικό άξονα "διαφοροποίησής τους από το παλιό" (τι άλλο να διάλεγαν άλλωστε, αφού μας τελείωσε το αντιμνημόνιο) κι έφαγαν νομικά τα μούτρα τους, με αστικούς όρους, είναι μια μεγάλη επικοινωνιακή κι ουσιαστική ήττα, που καλούνται να διαχειριστούν και να πληρώσουν το τίμημά της στην κάλπη.

Υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσαν να χρεώσουν την ήττα προσωπικά στον Παππά για τους χειρισμούς του και να συνεχίσουν το καράβι χωρίς αυτόν. Μόνο που ο Παππάς είναι ο πραγματικός καπετάνιος του (ή έστω ταυτισμένος με αυτόν) και δεν υπάρχει περίπτωση να φύγει χωρίς αυτόν ή να δει το μπόι του να ψαλιδίζεται από μερικούς αναλώσιμους μούτσους.

Και τα 15 χιλιάδες παιδιά που θα μείνουν χωρίς τροφή και γαλατάκι; (Πάνω απ' όλα αυτή η κυβέρνηση είναι ψυχοπονιάρα, ακόμα κι όταν -αναγκάζεται και- ψηφίζει μνημόνια). Τα νοσοκομεία που θα γέμιζαν με προσωπικό και θα άδειαζαν από ράντζα; Πόσο ακόμα σανό, κυρ-Μέντιο;
Πάλι καλά που δε βγήκε κρατώντας εικόνες με πεινασμένα παιδάκια (από την Αφρική) και λυπημένα κουταβάκια, για να κερδίσει τη συμπάθεια του κοινού.

Ο Ομπάμα έρχεται (γιατί μας καταδέχεται -μη σου πω παρακαλούσε να έρθει), τα εργασιακά έρχονται κι αυτά το επόμενο διάστημα (γιατί το ΣτΕ δε θα κάμψει το φρόνημα του Πολάκη και την ορμή της επανάστασης), ξεκινάει κι η δίκη των φασιστοειδών της Χρυσής Αυγής για το Πέραμα. Αλλά το "βασικό" είναι πως η κυβέρνηση θα φέρει από βδομάδα μεταβατική ρύθμιση για προσωρινές άδειες στη Βουλή, όπου θα σκιαμαχήσουν ξανά με τη ΝΔ για το αγαπημένο τους θέμα (μαζί με τη διαπλοκή). Κι οι έμμισθοι οπαδοί τους στα social media θα αναλάβουν να φτιάξουν ξανά γηπεδικό κλίμα: μπράβο μεγάλε! Την έσκισες τη γάτα (Ιμαλαΐων)! κτλ

Καμία αξιοπιστία και πάταξη της ασυδοσίας δε νοείται ωστόσο χωρίς να δοθεί κάποια άδεια στο διαδικτυακό εγχείρημα-κίνημα της καρδιάς μας: το web-tv του ΠαΣοΚ και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Να δώσουν μια εκπομπή και στο Λεβέντη, για να θυμηθεί τις παλιές του δόξες.

Ο Μαρινάκης εν τω μεταξύ ονόμασε Channel One το υπό συγκρότηση (που είναι υπό αίρεση) νέο κανάλι του, ώστε να μην υπάρξει ούτε ένας που να μη σκεφτεί συνειρμικά το γνωστό ναυάγιο και να συμπληρώσει νοερά τον τίτλο: Noor One Channel.

Και τώρα συνδεόμαστε με τη φοράδα στο Γενί-τζαμί, για να μας ενημερώσει για τις νεότερες, συγκλονιστικές εξελίξεις...

   ΜΜΕ: μια μάχη με σίγουρους ηττημένους

Από Σφυροδρέπανος στο Οκτ 27, 2016 Επικαιρότητα

Σχολιάζει ο Κόκκινος Ρύπος //

Το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο Παππά και ουσιαστικά έριξε στο καναβάτσο το  επικοινωνιακό σίριαλ του ΣΥΡΙΖΑ που είχε οσμή αντικαπιταλισμού με intellectuel υφή. Είναι φανερό ότι και η συγκεκριμένη απόφαση ήρθε εν μέσω σφοδρής ενδοαστικής διαμάχης  με τους ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ να στηρίζουν την υπάρχουσα κατάσταση και τον ΣΥΡΙΖΑ τους νέους διαπλεκόμενους.
Ποιοι όμως είναι οι σίγουροι ηττημένοι σε αυτή τη διαμάχη; Φυσικά όλοι εμείς που θέλουν να μας κάνουν να θεωρήσουμε αυτονόητο ότι θα ελέγχουν την ενημέρωση όπως καταπιέζουν τη ζωή μας. Ότι η εξέλιξη της κοινωνίας σταμάτησε στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξης τους καπιταλισμού, ότι θα ζούμε μια ζωή  με μισθό 360 Ευρώ, ενταγμένοι στο κοινωνικό τιμολόγιο των καπιταλιστών και του κράτους τους. Το θέμα είναι να μην τους κάνουμε αυτή τη χάρη! Δηλαδή να πάρουμε τα κανάλια της ενημέρωσης στα δικά μας χέρια και να διεκδικήσουμε την ενημέρωση που μας αφορά ουσιαστικά και ταξικά. Μέχρι να αλλάξει χέρια η εξουσία οφείλουμε να προσπαθούμε συνεχώς να ανεβαίνει η διάδοση των λαϊκών συμφερόντων και της λαϊκής πάλης!
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΔΕ ΘΑ ΡΘΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΑΧΟ ΤΟΥ ΕΤΣΙ ΝΕΤΟ ΣΚΕΤΟ
ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΜΕΙΣ….
Υ.Γ. Ο Άδωνις δεν είναι ούτε βλάκας ούτε γραφικός. Είναι ο υπάλληλος του συστήματος, που αφού μας έκανε να συνηθίσουμε τους φωνακλάδες φασίστες από το μετερίζι του ΛΑΟΣ, τώρα είναι στο γκανιάν άλογο της αστικής τάξης (ΝΔ) δείχνοντας στο λαό το αποκρουστικό πρόσωπο ενός συστήματος που είναι σε κρίση και αδιέξοδα….

Αντικομμουνιστικό «γαϊτανάκι» με πολλές ουρές...

Αντικομμουνιστικό «γαϊτανάκι» με πολλές ουρές...

Το προχτεσινό αντικομμουνιστικό παραλήρημα του αντιπροέδρου της ΝΔ, και η διαφήμιση - στο όνομα μάλιστα της δημοκρατίας - όλου του αυταρχικού φασιστικού πλαισίου που έχει διαμορφωθεί με τις ευλογίες της ΕΕ σε μια σειρά από χώρες για τη δίωξη Κομμουνιστικών Κομμάτων και της κομμουνιστικής ιδεολογίας, κάθε άλλο παρά μεμονωμένο φαινόμενο και «προσωπικές απόψεις» μπορούν να χαρακτηριστούν, όπως επιχειρούν πολλοί να τα παρουσιάσουν.
Αυτό, εξάλλου, επιβεβαιώνεται και από το γαϊτανάκι που ξεδιπλώθηκε με μεγάλη ετοιμότητα από την επόμενη κιόλας στιγμή, από μια σειρά στελέχη αστικών κομμάτων, αστούς δημοσιολόγους και μηχανισμούς που πήραν πρόθυμα τη σκυτάλη, προσπαθώντας υποτίθεται να στρογγυλέψουν τα λεγόμενα, αλλά στην πραγματικότητα πηγαίνοντας τις αντικομμουνιστικές δηλώσεις ένα βήμα παραπέρα. Προσδίνοντας με ευκρίνεια τα χαρακτηριστικά μεθόδευσης, που χτίζεται βήμα το βήμα και περιλαμβάνει πολλές πλευρές και προεκτάσεις. Προσπάθεια που μπορεί φαινομενικά να ξεδιπλώνεται από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετική ένταση, αλλά καταλήγει, όλως τυχαίως, να συναντιέται στην «καρδιά» της πολιτικής πρότασης και της ιδεολογίας του ΚΚΕ.

***

Ο αντικομμουνισμός, βέβαια, ποτέ δεν έλειψε από τη φαρέτρα της αστικής τάξης και των ανθρώπων της. Ωστόσο, και ο τρόπος αλλά και η στιγμή που επιλέγεται για να ανοίξει άλλος ένας αντικομμουνιστικός γύρος δεν μπορεί παρά να γεννάει μια σειρά από συνειρμούς, ερωτήματα και σαφείς ενδείξεις.
Το σημερινό έδαφος των πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων και διεργασιών που χαρακτηρίζονται από τις μεγάλες δυσκολίες για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, τις σφοδρές αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου, τις ανακατατάξεις και τη ρευστότητα που παρουσιάζονται στο αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα αλλά και ευρύτερα στην ΕΕ όπου ήδη εκδηλώνονται και μια σειρά από φυγόκεντρες τάσεις, το ενδεχόμενο γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη στην περιοχή μας, δεν μπορούν παρά να απασχολούν και να προκαλούν τα αστικά επιτελεία να πάρουν ακόμα περισσότερα μέτρα για την πολύπλευρη θωράκιση του συστήματος και το κλείσιμο κάθε ενδεχομένου για την αμφισβήτηση της αστικής εξουσίας.
Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι την ίδια ώρα που ο αντιπρόεδρος της ΝΔ έλεγε αυτά, στο Ευρωκοινοβούλιο ψηφιζόταν ένας ακόμα αντιδραστικός ευρωενωσιακός μηχανισμός («ελεγκτικός μηχανισμός για την κατάσταση των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην ΕΕ»), που, στο όνομα επίσης της «δημοκρατίας» και του «κράτους δικαίου», εγκαινίαζε μια νέα βιομηχανία παραγωγής προσχημάτων για τις επερχόμενες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τη θωράκιση της ιμπεριαλιστικής ένωσης από κινδύνους για την αστική εξουσία. Λίγο μετά, χτες, ο σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Μ. Σουλτς, επιβεβαίωνε ότι ο αντικομμουνισμός συνιστά επίσημη πολιτική της ΕΕ, αναφερόμενος στο αντεπαναστατικό πραξικόπημα στην Ουγγαρία, με τα γνωστά και ανιστόρητα περί «σοβιετικής κατοχής», που παρεμπιπτόντως αναπαρήγαγε και ο γνωστός Κασιμάτης στο χτεσινό φύλλο της «Καθημερινής», επιτιθέμενος ταυτόχρονα στον «Ριζοσπάστη». Ενώ, πάλι χτες το πρωί, Πορτοσάλτε και Παπαδημητρίου στον ΣΚΑΪ ανέσυραν και ξαναδιάβαζαν τις αντικομμουνιστικές διακηρύξεις του Ευρωκοινοβουλίου της ΕΕ του 2009, με τη μαύρη προπαγάνδα της ταύτισης κομμουνισμού - φασισμού, και τον «καημό» τους: «Δεν μπορεί να μην επιτρέπεις στον άνθρωπο να πει στο κόμμα του αυτό που κατά απόλυτη πλειοψηφία πιστεύουν όλοι στην Ευρώπη»...

***

Είναι σ' αυτό το πλαίσιο που ο αντικομμουνισμός λειτουργεί σε πολλά επίπεδα και με διάφορες στοχεύσεις, ως «συνδετικός κρίκος».
Αλήθεια, πόσο άσχετη είναι η προσπάθεια να χτυπηθεί το ΚΚΕ, που βρίσκεται στην πρωτοπορία του εργατικού κινήματος, με την προσπάθεια που βρίσκεται σε εξέλιξη - στο όνομα πάντα του «εθνικού στόχου» της καπιταλιστικής ανάκαμψης - να επικρατήσει σιγή νεκροταφείου στους χώρους δουλειάς και στο ίδιο το εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα, όπως π.χ. φαίνεται και από τη συζήτηση για τις αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο, τον περιορισμό του δικαιώματος της απεργίας, τις δικαστικές αποφάσεις όπως την πρόσφατη για το ΕΚΑ που ορίζουν ότι για την εσωτερική λειτουργία των σωματείων υπεύθυνα είναι τα αστικά δικαστήρια; Προσπάθεια που επίσης ντύνεται με τα προπαγανδιστικά κουρέλια περί «δημοκρατίας» κ.ο.κ.
Πόσο άσχετη είναι η βρώμικη και μεθοδική προσπάθεια της ΝΔ και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης να προσδώσουν στον ΣΥΡΙΖΑ ιδιότητες που δεν έχει, όπως την «κατηγορία» περί κομμουνιστών κ.τ.λ., που ουσιαστικά, πέρα από τον αντικομμουνισμό, του φιλοτεχνούν «αγωνιστικό» προφίλ, διαμορφώνοντας και βολικές και ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές εγκλωβισμού του λαού στα νέα δίπολα της αστικής διαχείρισης, με τη ρευστότητα στο αστικό πολιτικό σκηνικό, τις πολιτικές - επιχειρηματικές κόντρες που εκφράζονται αυτό το διάστημα σε μια σειρά από αστικούς θεσμούς (Δικαιοσύνη κ.τ.λ.), τη συζήτηση που έχει ανοίξει για αντιδραστικές αλλαγές στο αστικό πολιτικό σύστημα (Σύνταγμα κ.τ.λ.);
Αλλά και πόσο άσχετη είναι η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή της ελληνικής αστικής τάξης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς στην περιοχή, με τα προχτεσινά παραληρήματα του μαντρόσκυλου των αφεντικών, του ναζί Μιχαλολιάκου στη Βουλή, για την «προδοτική στάση του ΚΚΕ» στον Β' ΠΠ και το χτεσινό άρθρο του γνωστού αντικομμουνιστή Λιάκου στη «Δημοκρατία», που, αναφερόμενο στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ, καταλήγει: «Πού να διαβάσετε τι προβλέπει για την περίπτωση που η πατρίδα μας εμπλακεί σε πολεμική περιπέτεια...»;

***

Το αντικομμουνιστικό «γαϊτανάκι» έχει πράγματι πολλές «ουρές», αλλά σταθερή στόχευση να χτυπήσει την πολιτική πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, την πολιτική και την ιδεολογία του, τους δεσμούς του με τα εργατικά και λαϊκά στρώματα, ως τα «προεόρτια» και για συνολικότερο χτύπημα του εργατικού - λαϊκού κινήματος, όπως έχει άλλωστε αποδειχτεί και διαχρονικά. Κι ως τέτοια προσπάθεια πρέπει, για μια ακόμα φορά, να πέσει στο κενό.

Γιατί έρχεται ο Ομπάμα;

Γιατί έρχεται ο Ομπάμα;

Πανηγυρίζει η κυβέρνηση για την επίσκεψη Ομπάμα στην Ελλάδα. Ομως, γιατί έρχεται ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και τι κομίζει για το λαό; Τα λέει, ουσιαστικά, το ίδιο το Μαξίμου σε σχετικό σημείωμα που διακίνησε ως «γραμμή» προς αναπαραγωγή:
«Στο επίκεντρο της επίσκεψης Ομπάμα θα βρεθεί ο ρόλος της Ελλάδας για την σταθερότητα και την ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή, ο οποίος ενισχύεται δεδομένων των περιφερειακών εξελίξεων και της αυξανόμενης αστάθειας. Αυτή η εξέλιξη έρχεται ως αποτέλεσμα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης, η οποία περιλαμβάνει συνεργασία και επαφές με ευρύ φάσμα κρίσιμων περιφερειακών και παγκοσμίων παικτών», προσθέτει αναφέροντας π.χ. Ισραήλ, Κίνα, Ρωσία, «τις παραδοσιακές ευρωπαϊκές δυνάμεις» και τις ΗΠΑ. «Με επιτυχημένη τήρηση των απαραίτητων ισορροπιών και καθολική αναγνώριση του ρόλου της Ελλάδας, ως πόλου σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου»...
Ποιες, όμως, είναι οι «περιφερειακές εξελίξεις» και η «αυξανόμενη αστάθεια»; Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, αγορών και διαδρόμων στρατηγικής σημασίας σε μια ευρύτερη περιοχή από τη Λιβύη, τη Συρία και το Ιράκ έως τη Μαύρη Θάλασσα και τη Βαλτική. Οξυνση που εκδηλώνεται και με τον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη σε Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Ουκρανία κ.α. με βόμβες, θανάτους αμάχων και αλλεπάλληλα κύματα προσφύγων.
Η κυβέρνηση, δηλαδή, διαφημίζει τα παζάρια της με όλους όσοι εμπλέκονται άμεσα σε αυτούς τους οξυμένους ανταγωνισμούς (ΗΠΑ, Ρωσία κ.λπ.), πιστή βεβαίως στον ευρωατλαντικό άξονα, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, «αξιοποιώντας» το λεγόμενο «γεωστρατηγικό πλεονέκτημα» της χώρας, εργάζεται η ελληνική κυβέρνηση για την ενίσχυση της θέσης της αστικής τάξης στην περιοχή.
Παρέχει, άλλωστε, η κυβέρνηση πλείστες υπηρεσίες στον ευρωατλαντικό άξονα, φιλοξενώντας εδώ τη ΝΑΤΟική αρμάδα SNMG2 που είναι αντιμέτωπη με τις κινήσεις διέλευσης ρωσικών πολεμικών πλοίων προς Συρία, προσφέροντας σε διερχόμενες μονάδες της λυκοσυμμαχίας επιμελητεία και βάσεις υποστήριξης, πληροφορίες, διεκδικώντας επιπρόσθετα να αναλάβει κι άλλα τέτοια «βρώμικα» καθήκοντα, όπως να φιλοξενήσει στη Θεσσαλονίκη το Κλιμάκιο Ηλεκτρονικού Πολέμου του ΝΑΤΟ. Θέμα στο οποίο σε άλλη μια απόδειξη της στρατηγικής σύμπλευσης των αστικών πολιτικών δυνάμεων πάνω στα ζητούμενα του ντόπιου κεφαλαίου συμφώνησαν με τη ΝΔ και άλλα αστικά κόμματα στη Βουλή.
Παραπέρα, η κυβέρνηση αναλαμβάνει πρόσθετες ευθύνες και από το γεγονός ότι συνδέει την επίσκεψη Ομπάμα και με το Κυπριακό. «Με τις διακοινοτικές συνομιλίες να εισέρχονται σε κρίσιμη φάση και την Ελλάδα να έχει λόγο σε ζητήματα ασφαλείας και εγγυήσεων, το Κυπριακό αναμένεται να αποτελέσει, επίσης, βασικό θέμα στις συνομιλίες της κυβέρνησης με τον Αμερικανό Πρόεδρο», αναφέρει στο σημείωμα, αποσιωπώντας ότι αυτό που προωθείται είναι ουσιαστικά η ντε φάκτο διχοτόμηση της Κύπρου υλοποιώντας ένα σχέδιο τύπου «Ανάν».
Αλλά και οι ...χαρούλες που κάνει η κυβέρνηση επειδή «στο επίκεντρο της επίσκεψης αναμένεται να βρεθούν, επίσης, η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και η πορεία του οικονομικού προγράμματος», ή ότι ο Ομπάμα «θα επαναλάβει την υποστήριξή του στις προσπάθειες επαναφοράς της ελληνικής οικονομίας στο δρόμο της βιωσιμότητας και της ανανεωμένης ανάπτυξης», κρύβουν ότι και το ζήτημα του χρέους, η διαχείρισή του, συνδέεται άμεσα με ανταγωνισμούς ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα (κυρίως ΗΠΑ - Γερμανίας) που αφορούν την πορεία της Ευρωζώνης, στη βάση των δυσκολιών που συναντά η καπιταλιστική ανάκαμψη. Κόντρα, βεβαίως, που δεν αμφισβητεί τα αντιλαϊκά μέτρα, τις αναδιαρθρώσεις που προωθούνται σε βάρος του λαού.
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει, λοιπόν, γιατί συμμετέχοντας στις προαναφερόμενες εξελίξεις υπηρετεί πιστά τα συμφέροντα των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων με σκοπό την ανάκαμψη των κερδών τους και την αναβάθμιση της θέσης τους. Συμφέροντα όμως που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε νέα αντιλαϊκή επίθεση και σε ματοβαμμένες για το λαό εξελίξεις. Συμφέροντα τα οποία πρέπει ο λαός μας να πολεμήσει μέχρι τέλους.

Κάτι τρέχει με το ΣΥΡΙΖΑ

 Κάτι τρέχει με το ΣΥΡΙΖΑ

Η -πάντα καλά ενημερωμένη στο κυβερνητικό ρεπορτάζ- Ρένα Δουρου-τι λέει σοφά πως το κυβερνών κόμμα (που ομολογώ πως δεν έχω καταλάβει γιατί πρέπει να γράφεται με ωμέγα) τείνει να γίνει -ή μάλλον έχει ήδη εξελιχθεί σε- μονοτασικό. Είμαστε όλοι προεδρικοί! Κι η πάλη των τάσεων παραμένει εθιμοτυπικά ως παραδοσιακό στοιχείο των (πάλαι ποτέ) οπορτουνιστικών κομμάτων, που ανήκει στο σκληρό πυρήνα με τις βασικές αρχές τους*, σε αντίθεση με την πάλη των τάξεων, που την έχουν καταργήσει προ πολλού στα λόγια και στην πράξη.

*Είναι λίγο παράδοξο βέβαια να μιλάς για αρχές σε ένα κόμμα με (πχ συνεδριακές) διαδικασίες χωρίς αρχή και τέλος, με κύριο μέλημα (τέλος) την προσκόλληση και παραμονή στο βάθρο της εξουσίας (δηλ της αρχής). Όπου η βασική αρχή είναι ο φραξιονισμός χωρίς αρχές. Και στο πρόσφατο συνέδριο υπήρχε μια πρόταση να παραμείνουν μεν οι φράξιες, αλλά να συγκροτούνται σε προγραμματική βάση και να διαλύονται αμέσως μετά το εκάστοτε συνέδριο.
Φραξιόνισε ρε, τι σου ζητάνε; Αλλά με (προγραμματικές) αρχές.

Μια μεγάλη κινηματική αλήθεια λέει πως δεν είμαστε αδύναμοι, επειδή είμαστε διαιρεμένοι, αλλά αντίστροφα: είμαστε διαιρεμένοι, με διασπασμένες, κατακερματισμένες δυνάμεις, επειδή είμαστε αδύναμοι. Που σημαίνει πως μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση και μια ισχυρή, αξιόπιστη πολιτική δύναμη, ικανή να την εκφράσει και να την προωθήσει, θα λειτουργήσει συσπειρωτικά για όσους στρατεύονται ειλικρινά στην επαναστατική προοπτική, ανεξάρτητα απ' το χώρο στον οποίο κινούνται οργανωτικά. Υπάρχει βέβαια και μια αντίστροφη ανάγνωση πως όταν γίνουμε δυνατοί κι έτοιμοι να διεκδικήσουμε την εξουσία, θα μας προσεγγίσουν διάφορα αριβίστικα στοιχεία, που συντάσσονται πάντα με τους νικητές, για να διασφαλίσουν το τομάρι τους. Και με τα οποία προφανώς κανένα είδος ενότητας δεν είναι (όχι εφικτό αλλά) επιθυμητό.

Ίσως ο Συριζαίος που διαβάζει το κείμενο να σκεφτεί πως αυτό ακριβώς έκανε ο Σύριζα με την προοπτική της αριστερής κυβέρνησης, που ανέδειξε ως προοπτική στο λαό. Μόνο που σήμερα δεν μπορεί να γίνεται λόγος για κάποιο όραμα (που αποδείχτηκε όμως οφθαλμ-αυτ-απάτη) αλλά για το μέλι της εξουσίας που όλα τα αστικά κόμματα κολλάνε πάνω του και δε θέλουν να το αποχωριστούν. Αυτό είναι που κρατάει ενωμένο τον ψοφοδεή κυβερνητικό λόχο, που μπορεί να κάνει και κυρίως να ψηφίσει τα πάντα, γα να κρατήσει τη μαρμίτα με το μέλι και την κουτάλα της εξουσίας. Και έτσι δε χρειάζεται πια η συγκολλητική δράση της πάλαι ποτέ ΚΟΕ (βλέπε και το αφιέρωμα του Λαϊκού Στρώματος στον Αριστερισμό, που δεν πρόκειται να γράψει ποτέ το τρίτο μέρος, έγραψε όμως ένα κείμενο για το ΝΒΑ και σήμερα πετάει στα σύννεφα με την επίδειξη δύναμης των σπιρουνιών μες στο Γκόλντεν Στέιτ).

Αλλά αν τους ενώνει η κουτάλα της Αλλαγής, που θα έλεγε κι ο παλιός καλός Χάρρυ Κλυνν (που δεν είναι οφθαλμαπάτη σαν το παλιό καλό ΠαΣοΚ ή τον παλιό καλό Σύριζα) τι είναι αυτό που τους ανακατεύει και τους κάνει από δυο χωριά αριστεροχωριάτες; Τι ακριβώς εκφράζουν οι αντιθέσεις που βγαίνουν στην επιφάνεια; και τι είναι αυτό που ταράζει τα στάσιμα ενωτικά νερά του συριζαϊκού βούρκου, κάτω από την επιφάνεια και την αφωνία των αντιπολιτευτικών φωνών;

Μπορεί οι Συριζαίοι να έχουν πολυφωνία (βασικά διγλωσσία) ακόμα και ως προς τον ίδιο τους τον εαυτό, όπως στο παράδειγμα του Ψαρρά, πασόκος κι αριστεριστής, δύο σε ένα -που για κάποιος δεν είναι αντίφαση, απλώς διαφορά φάσης. Ή να χαιρετίζουν τις μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στη δική τους πολιτική και να τις καταστέλλουν για να καταγγείλουν αργότερα την καταστολή. Αλλά αυτά σε ατομικό επίπεδο και για επικοινωνιακή κατανάλωση.

Σε καθαρά πολιτικό επίπεδο, δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική διαφωνία. Κι όποιος τολμάει να ψελλίσει κάποια δευτερεύουσα, παρεκκλίνοντας και αμφισβητώντας τις αποφάσεις του ηγέτη, βλέπει το πολιτικό του μέλλον να υποθηκεύεται και τον τρώει η μαρμάγκα της πολυφωνίας. Και να φανταστείς πως οι διαφορές που υπάρχουν είναι πχ για τη στάση απέναντι στο βιασμό (θα είμαστε μπρούμυτα ή ανάσκελα, λυπημένοι ή χαρούμενοι, εύκολοι ή δύσκολοι;) κι όχι το γεγονός αυτό καθαυτό.

Υπάρχει κάποια ενδοαστική σύγκρουση με αντιτιθέμενα συμφέροντα και μερίδες (τεμάχια ή σάντουιτς) του κεφαλαίου, που ανακυκλώνονται σε αυτά τα συντροφικά μαχαιρώματα; Ή πρόκειται απλώς για δολιχοδρομίες και προσωπικές αναρριχήσεις (παρασιτικών κισσών) σε ένα House of Cards αλά Σύριζα, με ροζ οίκους, χτυπήματα κάτω από τη ζώνη και μπόλικο παρασκήνιο;

Έχουμε και λέμε (και μετράμε):
Η απομάκρυνση του Καπάκου (διευθυντής ενημέρωσης) από την ΕΡΤ με δικαστικό κλητήρα (!). Τα παρεπόμενα της απόλυσης και τα παράπονα κάποιων στελεχών (που δεν ήταν Καπάκοι, παρόλα αυτά μίλησαν). Κι οι φημολογούμενες απολύσεις γραμματειακού προσωπικού, επειδή διανεμήθηκε στους υπαλλήλους το αποχαιρετιστήριο μήνυμα του Καπάκου! Χούντα των συν-Ταγματαρχών.

Το ζήτημα με την Αυγή -από την οποία προέρχεται ο Καπάκος- και τις αρχηγικές δημοσκοπήσεις της Public Issue που δημοσιεύει (η τελευταία μάλιστα έδειχνε το Σύριζα 11 μονάδες πίσω από τη ΝΔ και το ΚΚΕ δυνητικά να φτάνει μέχρι το 13%), Θεωρητικά δεν είναι κομματικό όργανο για να παρέμβει κάποιος άνωθεν στην ύλη και την τακτική δημοσίευσης, πρακτικά όμως υπάρχει δυσαρέσκεια και ανοιχτό μέτωπο για τον έλεγχο της εφημερίδας, γιατί κάνει "πόλεμο" στην κυβέρνηση (δηλ ποιος; Και γιατί;)

Τα έγραφε πολύ καλά ήδη πριν το Συνέδριο και μάλιστα στο Αλ-Τσαντίρι, ως προειδοποίηση στο αντίπαλο στρατόπεδο (όποιο κι αν είναι αυτό) η Ακριβοπούλου, που είναι παλιά Πασόκα στο κουρμπέτι και λέει πως η "γάτα Ιμαλαΐων" βρίσκεται στην Ομόνοια.
Στα παραπάνω προσθέστε τη φήμη για καθυστέρηση μερικών μηνιάτικων στην Αυγή και για παραίτηση της διοίκησής της (για το τελευταίο βγήκε ανακοίνωση που το διαψεύδει).

Στον ίδιο λογαριασμό μπαίνει ο παραγκωνισμός του Σκουρλέτη, που έγινε από το πουθενά Αντιπολίτευση και ο 54ος στην κίνηση των 53. Κι η πρόταση Τσίπρα για το Γραφείο, που δεν πέρασε στο σύνολό της (έμειναν εκτός Γεροβασίλη και Μπαλτάς). Και πόσα άλλα που δεν έχουν βγει ακόμα στη φόρα ή δεν τα έχουμε καταλάβει πλήρως (πχ ένα πρωτοσέλιδο χτύπημα της Αυγής για την έρευνα ενός εισαγγελέα, που ομολογώ πως δεν το έχω καταλάβει αρκετά καλά για να το αναλύσω).

Στα κρίσιμα όμως είναι όλοι ενωμένοι, γύρω από το νέκταρ της εξουσίας. Κι έτσι η Αυγή, που "χτυπάει" ανελέητα την κυβέρνηση, βλέπει "στήριξη Ομπάμα" στην προγραμματισμένη επίσκεψή του και καταπίνει αμάσητη την πρόκληση να έρθει σχεδόν πάνω στην επέτειο του Πολυτεχνείου, με το γνωστή στήριξη που παρείχαν στη χούντα οι ΗΠΑ.