Η αστυνομία του Παρισιού κατάσχει τις κουβέρτες των προσφύγων

    Εκατοντάδες μετανάστες αναγκάζονται να κοιμούνται στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας επειδή το μοναδικό κέντρο υποδοχής στο Παρίσι είναι κατάμεστο. Σύμφωνα με την ανθρωπιστική οργάνωση, Γιατροί του Κόσμου, η αστυνομία «παρενοχλεί τους μετανάστες κατάσχοντας τις κουβέρτες τους, ενίοτε και με τη χρήση δακρυγόνων για να τους διαλύσει».

Στη διάρκεια μιας εβδομάδας οκτώ πρόσφυγες μεταφέρθηκαν στα ιατρεία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα σε κατάσταση υποθερμίας. Καταγγέλλοντας «απαράδεκτες πρακτικές» που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή των ανθρώπων», οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα εγκαλούν την αστυνομία για μια μάταιη προσπάθεια να αποκρύψει τους πρόσφυγες από την κοινή θέα.

Ωστόσο, ο γάλλος υπουργός Εσωτερικών, Μπρούν Λε Ρου, έσπευσε να υπερασπιστεί την αστυνομία, ζητώντας «να τερματιστεί το εθνικό σπορ της αμφισβήτησης» της δουλειάς της αστυνομίας.

Παράλληλα, οι γαλλικές αρχές έχουν προχωρήσει στην τοποθέτηση συμπατοπλεγμάτων και σιδερένιων φραχτών σε διάφορους κεντρικούς υπαίθριους χώρους του Παρισιού. Σημειώνεται ότι πριν από δυο περίπου μήνες, 3000 μετανάστες είχαν στήσει πρόχειρους καταυλισμούς στην περιοχή Στάλινγκραντ του Παρισιού. Οι αρχές προχώρησαν στην εκκένωση του χώρου ενώ μετά απο αυτήν, οι αρχές της γαλλικής πρωτεύουσας δεν επιθυμούν την επανεγκατάσταση των προσφύγων σε υπαίθριους χώρους.

AddThis Sharing Buttons

Share to FacebookFacebo

Ποιος είναι ο György Donath που η Ουγγαρία του στήνει άγαλμα

 Ποιος είναι ο György Donath που η Ουγγαρία του στήνει άγαλμα

Ένα νέο άγαλμα μέλλεται να "κοσμεί" τη Βουδαπέστη μέσα στο 2017. Αυτό του György Donath. Ποιος όμως ήταν ο György Donath που τιμάται σήμερα ως ήρωας της Ουγγαρίας; Ποια ήταν η προσφορά του κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στη χώρα του και το λαό της; 

Ας δούμε παρακάτω

Ο György Donath γεννήθηκε το 1904 στη Βουδαπέστη, σπούδασε νομικά και εργάστηκε για ένα διάστημα σαν δικηγόρος. Από το 1938 έως το 1945 εντάχθηκε στους ακροδεξιούς και αντισημιτικούς κύκλους της πολιτικής και συγκεκριμένα στη μυστική οργάνωση Magyar Testvéri Közösség (Ουγγρική Αδελφική Κοινότητα), μια από τις πρώτες εθνικοσοσιαλιστικές οργανώσεις της χώρας. Ήδη από το 1925, η οργάνωση επεδίωκε την "αποκάθαρση" της ουγγρικής κοινωνίας από το εβραϊκό στοιχείο και την "κομμουνιστική απειλή" και σε αρκετές περιπτώσεις πέρασε και σε δράσεις ενάντια σε εβραϊκές ενώσεις, κομμουνιστικούς συνδέσμους και άλλες οργανώσεις. 

Χαρακτηριστικό στοιχείο της οργάνωσης ήταν ότι για να γίνεις μέρος έπρεπε να αποδείξεις την ουγγρική καταγωγή των παππούδων σου. Οι παντρεμένοι με Εβραίους αποκλείονταν. Ο Donath εντάχθηκε στην οργάνωση το 1939, την ίδια ημερομηνία περίπου που εντάσσεται και σε μια ακόμα εθνικιστική οργάνωση, την Magyar Élet Mozgalom (Κίνημα Ουγγρικής Ζωής) και σύντομα εκδίδει το εθνικοσοσιαλιστικό περιοδικό "Egyedül vagyunk".  Η Magyar Élet Mozgalom σύντομα θα εξελιχθεί σε κοινοβουλευτικό κόμμα που στηρίζει το φιλοναζιστικό καθεστώς Χόρθυ και ο Donath σε βουλευτή.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ουγγαρία και της κυβέρνησης-μαριονέτας του Χόρθυ, οι εθνικιστικές οργανώσεις της χώρας εξετάστηκαν από την SD και τόσο η Magyar Testvéri Közösség, όσο και οι παρακρατικές παραφυάδες της Magyar Élet Mozgalom, χρησιμοποιήθηκαν για την εκδίωξη Εβραίων και κομμουνιστών για λογαριασμό των Ναζί. Μετριούνται σε δεκάδες χιλιάδες οι Εβραίοι και οι κομμουνιστές που βρέθηκαν στα κρεματόρια εξαιτίας της δράσης του Donath και των ομοϊδεατών του. Το 1945, με τον Κόκκινο Στρατό να προελαύνει προς τη Βουδαπέστη, οι οργανώσεις αυτές, μαζί με την SD και τα SS, μετακίνησαν περίπου 5.000 κρατουμένους των στρατοπέδων συγκέντρωσης Theresienstadt και Auschwitz στη Βουδαπέστη για να κατασκευάσουν οχυρωματικά έργα. Οι κρατούμενοι εργάζονταν μέχρι θανάτου, ενώ πολλές φορές εκτελούνταν επί τόπου χωρίς κανένα προφανή λόγο. Παράλληλα, με τον Κόκκινο Στρατό να πλησιάζει στην πόλη, οι εθνικιστικές οργανώσεις πέρασαν σε ένα φρενιασμένο πογκρόμ βίας, ενάντια στους "μη-Άριους φυλετικά" κατοίκους της πόλης. Άνθρωποι εκτελούνταν στο δρόμο, σπίτια και μαγαζιά ληστεύονταν και ολόκληρες οικογένειες εξαφανίστηκαν μέσα σε μερικές μέρες.

Μετά τη λήξη του πολέμου, ο György Donath εμφανίζεται επικεφαλής του πολιτικού σχηματισμού μικροϊδιοκτητών που διεκδικεί την κυβέρνηση της χώρας. Το κόμμα αυτό μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουγγαρίας, θα σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας, όμως το 1947, ο Donath θα συλληφθεί μετά από πλήθος καταγγελιών από την Ουγγρική Αστυνομία. Ο György Donath δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, για εγκλήματα πολέμου κατά τη ναζιστική κατοχή, εγκλήματα ενάντια στο εβραϊκό στοιχείο και για τη συμμετοχή του και τη δράση του στην αδελφότητα Magyar Testvéri Közösség.

Εκτελέστηκε δια απαγχονισμού το 1947.

Στην πρώτη φάση της απολογίας του, ο Donath υπερασπίστηκε τις αντισημιτικές και ρατσιστικές θέσεις του και τη συμμετοχή του στο γερμανοκίνητο πρόγραμμα εξόντωσης "fajvédelem" (πράξη φυλετικής καθαρότητας", για να αλλάξει κάπως την κατάθεσή του και να στραφεί, στη δεύτερη απολογία του κατά το μαρξισμού και του Μαρξ λέγοντας: "Δεν στρέφομαι ενάντια στο Μαρξ και το μαρξισμό επειδή ήταν Εβραίος, αλλά επειδή ο μαρξισμός είναι ένα γερμανικό φαινόμενο, γιατί άλλωστε ο Μαρξ ζούσε στη Γερμανία". 

Στη σύγχρονη Ουγγαρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που διαθέτει "ημέρα κατά των απολυταρχικών και τυραννικών καθεστώτων" τσουβαλιάζοντας στο ίδιο σακί ναζισμό και σοσιαλισμό, στηρίζει την κυβέρνηση φασιστών της Ουκρανίας και σαρώνει τα λαϊκά εργατικά δικαιώματα, η Ουγγαρία θυμάται επιλεκτικά. Συγκεκριμένα η πολιτική μνήμης της Ουγγαρίας, με μια κυβέρνηση από το δεξιό-συντηρητικό και εθνικιστικό κόμμα Fidesz και τη συνεργασία του σε διάφορα ζητήματα πολιτικής, με το ναζιστικό κόμμα Jobbik, ακολουθεί τη λογική της αποσιώπησης της περιόδου Χόρθυ, τη δαιμονοποίηση της περιόδου του υπαρκτού σοσιαλισμού και την επιβολή του ιδεολογήματος ότι οι Ούγγροι αντιστάθηκαν στους Ναζί, δεν έλαβαν μέρος στο Ολοκαύτωμα και ήταν και αυτοί θύματα. 

Μάλιστα, πρόσφατα ξεκίνησε και η δημιουργία του κρατικού Ινστιτούτου Veritas, που επιχειρεί να υποσκελίσει το Κέντρο Μνήμης για το Ολοκαύτωμα και να αποτελέσει τον δημιουργό της νέας επίσημης και αποκαθαρμένης μνήμης, κατά την οποία οι Ούγγροι ήταν τελείως αθώοι κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Παράλληλα, οι αντικομμουνιστές και ρατσιστές συνεργάτες των Γερμανών Ναζί εορτάζονται ως ήρωες και τα νεοναζιστικά μορφώματα έχουν ποσοστό 20% στις βουλευτικές εκλογές.

Διαμαρτυρία για την ανέγερση του αγάλματος

Ο György Donath μπροστά στην αγχόνη. 

Ποιά η σχέση του χρέους με την απαξίωση κεφαλαίου;

Ποιά η σχέση του χρέους με την απαξίωση κεφαλαίου;

Σε προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας αναφερθήκαμε στο ζήτημα της απαξίωσης του κεφαλαίου. Τι σχέση έχει το χρέος με την απαξίωση κεφαλαίου;

Τα «δανεικά», σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι τίποτα άλλο παρά κεφάλαιο που έχει δανειστεί στον δανειολήπτη και ο οποίος το χρησιμοποιεί στην παραγωγή με σκοπό το κέρδος, ενώ έχει συμφωνήσει να το επιστρέψει στον πιστωτή του, σε ορισμένο χρόνο και προσαυξημένο. Για τον πιστωτή το χρέος είναι κεφάλαιο, χρήμα που αυτοαυξάνεται, αφού θα το πάρει πίσω με τόκο. Για τον δανειολήπτη, το χρέος είναι κεφάλαιο που ρίχνει στην επιχείρησή του και αυξάνει τα κέρδη του, ενώ επιστρέφει πίσω στον πιστωτή του ένα μόνο μέρος απ' τα κέρδη αυτά.

Ετσι, σε φάση ανάπτυξης, το χρέος όχι απλά δεν είναι αδρανές κεφάλαιο, κεφάλαιο δηλαδή που δεν αξιοποιείται, αλλά συμφέρει τόσο τον πιστωτή (αφού κερδίζει τον τόκο) όσο και τον δανειολήπτη (που κάτι του μένει απ' την αξιοποίηση του κεφαλαίου). Το πρόβλημα προκύπτει όταν εκδηλωθεί η κρίση και οι επενδύσεις στις οποίες έχουν προβεί οι δανειολήπτες «πέσουν έξω» μαζικά. Τότε, το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί, αφού δεν βρίσκεται πλέον ως χρήμα στα χέρια του δανειολήπτη, αλλά ο τελευταίος το έχει ρίξει σε μια επιχείρηση που δεν έχει κερδοφορία.
Η απαξίωση, η μείωση της αξίας του κεφαλαίου της επιχείρησης πρέπει να εκφραστεί και στο κεφάλαιο που της έχει δανείσει ο πιστωτής (π.χ. μια τράπεζα), πολύ απλά γιατί λόγω της απαξίωσης, ακόμα και αν πουληθεί η επιχείρηση, το τίμημα δεν επαρκεί για να αποπληρωθεί ο πιστωτής. Η απαξίωση μεταφράζεται σε «ζημιά», τμήμα της οποίας πρέπει να αναλάβει και ο πιστωτής. Το τι ποσοστό της ζημιάς θα αναλάβει ο πιστωτής είναι θέμα διαπάλης, διαπάλη που εντείνεται όταν υπάρχουν πολλοί πιστωτές, ή όταν ο δανειολήπτης, ο πιστωτής (ή και οι δύο) είναι καπιταλιστικά κράτη. Ετσι, τα δάνεια που δεν μπορούν να αποπληρωθούν, τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια, αντανακλούν την απαξίωση κεφαλαίου στην παραγωγική του μορφή, που έχουν επενδύσει οι δανειολήπτες, και η διόγκωση των «κόκκινων» δανείων εκφράζει τη μεγάλη απαξίωση κεφαλαίου, εκφράζει δηλαδή την εκδήλωση της κρίσης υπερσυσσώρευσης και το μέγεθός της.

Κανει κρυο στον Καπιταλισμο

 Κανει κρυο στον Καπιταλισμο

65 οι νεκροί μέχρι στιγμής απ' την κακοκαιρία στην Πολωνία και λέω μέχρι στιγμής γιατί συνήθως πολλούς νεκρούς άστεγους τους βρίσκουν όταν ..λιώνουν τα χιόνια !
Στα 2017 στην Πολωνία της ''ανάπτυξης'' και της ΕΕ πεθαίνουν άνθρωποι απ' το κρύο! 
Εκεί όπου ο «καλός» και «φιλάνθρωπος» καπιταλισμός παλινορθώθηκε στη θέση του «κακού» και «στυγερού» σοσιαλισμού το 2017 πεθαίνουν άνθρωποι απ το κρύο !
Και βέβαια τα συστηματικά ΜΜΕ αναφέρουν μόνο τους νεκρούς Δεν είναι κορόιδα ν αναφέρουν και την αιτία ! Δεν θα πουν πως μαζί με τον καπιταλισμό, σε αυτές τις χώρες η ενέργεια, το φυσικό αέριο, το ρεύμα, το πετρέλαιο, όλα τα αναγκαία για τη ζεστασιά των ανθρώπων, από κοινωνικά προϊόντα που ήταν, παλινορθώθηκαν σε εμπορεύματα.
Μετατράπηκαν ξανά σε «ατομική ιδιοκτησία» του πλουτοκράτη, του μονοπωλίου. και τώρα πλέον ό,τι πριν ήταν κοινωνικό αγαθό σήμερα είναι «εμπόρευμα» που πωλείται και αγοράζεται...
Δεν θα πουν πως απ τη στιγμή που επέστρεψε ο καπιταλισμός, μαζί του επέστρεψαν και οι αμείλικτοι «κανόνες της αγοράς». και ένας από τους πλέον αμείλικτους «νόμους της αγοράς» στον καπιταλισμό είναι και τούτος
Οσοι άνθρωποι «περισσεύουν» - οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι λιμοκτονούντες, οι κοινωνικά απόβλητοι - δεν έχουν να αγοράσουν. Ούτε σπίτι, ούτε θέρμανση . Και πεθαίνουν. απ' το κρύο...!
Θα πει κάποιος ότι η αιτία για τους θανάτους είναι οι εξαιρετικά δυσμενείς καιρικές συνθήκες...
Και βέβαια οι καιρικές συνθήκες είναι δυσμενείς αλλά η Πολωνία δεν άλλαξε ξαφνικά γεωγραφική θέση ! Και με τον σοσιαλισμό στην ίδια γεωγραφική θέση ήταν άλλα το φαινόμενο των παγωμένων αστέγων στους δρόμους, στα πάρκα, στα παγκάκια
ήταν άγνωστο, ανύπαρκτο και ανήκουστο !
Άλλη είναι η αιτία και όχι ο καιρός και τα χιόνια ! Είναι κοινωνικό το φαινόμενο και είναι ένα από ένα από τα χαρακτηριστικά εγκλήματα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, που οδήγησε στην εξαθλίωση εκατομμύρια ανθρώπους, φτάνοντάς τους στο κατώτερο επίπεδο, που υποτιμάει και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Πόλεμος με όλες τις μορφές για τα κέρδη των μονοπωλίων

Πόλεμος με όλες τις μορφές για τα κέρδη των μονοπωλίων

Η έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη για το χρηματισμό γιατρών στην Ελλάδα από τη φαρμακοβιομηχανία NOVARTIS, προκειμένου να διευρύνει η πολυεθνική το μερίδιό της στην αγορά του Φαρμάκου έναντι των ανταγωνιστών της, παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις, υπό το φως των αποκαλύψεων για σκοτεινές και λιγότερο ορατές πλευρές της υπόθεσης. Ανάμεσα στα πολλά που λέγονται και γράφονται, δεν περνάει απαρατήρητη η προσπάθεια της κυβέρνησης να εκμεταλλευτεί πολιτικά την υπόθεση, προβάλλοντας προπαγανδιστικά την αποφασιστικότητά της να «βάλει τάξη» στον ανταγωνισμό ανάμεσα στα μονοπώλια του Φαρμάκου και να «εξορθολογίσει» παραπέρα τις κρατικές δαπάνες για την Υγεία. Αντίστροφα, η ΝΔ σηκώνει κι αυτή τη ρομφαία της κάθαρσης και καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι καθυστέρησε να ασχοληθεί με το σκάνδαλο, που σύμφωνα με τις έως τώρα καταγγελίες, φαίνεται πως αγγίζει και τμήματα του κρατικού μηχανισμού. Για μια ακόμη φορά, η αντιπαράθεση πάνω σε ένα υπαρκτό ζήτημα αξιοποιείται για να συσκοτιστεί η αλήθεια και να θαφτεί η ουσία, σε ό,τι αφορά τα λαϊκά συμφέροντα.

***

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συγκεκριμένη υπόθεση, όπως και άλλες στο παρελθόν, όπου εμπλέκονταν πολυεθνικά μεγαθήρια, όπως η «Siemens» ή η «Volkswagen» (σκάνδαλα που «ανακάλυψαν» οι ΗΠΑ) ή η υπόθεση της «Apple» (για φοροαποφυγή την έχει κατηγορήσει η Κομισιόν), είναι η «κορυφή του παγόβουνου» ενός ανελέητου επιχειρηματικού πολέμου ανάμεσα σε μονοπώλια διαφόρων κλάδων και κρατών, για την κυριαρχία τους στην παγκόσμια αγορά. Ο πόλεμος αυτός, όταν μιλάμε για επιχειρηματικούς ομίλους αυτού του μεγέθους, παίρνει διαφορετικές μορφές και αξιοποιεί διάφορα μέσα, οικονομικά, πολιτικά, ακόμα και στρατιωτικά. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από τις πολεμικές περιφερειακές συρράξεις που μαίνονται αυτή την περίοδο σε διάφορα σημεία του πλανήτη, για το ποια μονοπώλια, ποιανού κράτους θα ελέγξουν τους δρόμους και τις πηγές της Ενέργειας, των πρώτων υλών. Στην περίπτωση της φαρμακοβιομηχανίας, σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο, ο ανταγωνισμός αφορά την «πίτα» του 1,5 τρισ. δολαρίων, όσο υπολογίζεται η παγκόσμια φαρμακευτική δαπάνη.

***

Ειδικά στη χώρα μας, η περίοδος για την οποία ελέγχεται η συγκεκριμένη εταιρεία, συμπίπτει με την αναμόρφωση της νομοθεσίας για τα γενόσημα φάρμακα και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις φαρμακοβιομηχανίες για το πώς θα διανέμεται η κρατική φαρμακευτική δαπάνη, με δεδομένο και τον εξαγωγικό προσανατολισμό. Αλλα δημοσιεύματα σημειώνουν με νόημα ότι η NOVARTIS συγκεντρώνει γερμανικά κατά βάση κεφάλαια και ότι η έρευνα διεξάγεται από τις αμερικανικές αρχές, όπως είχε γίνει και με την αυτοκινητοβιομηχανία «Volkswagen». Δίνεται, δηλαδή, η διάσταση ενός νέου επεισοδίου στον οικονομικό πόλεμο ΗΠΑ και Γερμανίας για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών τους ομίλων. Βέβαια, πολλές πλευρές αυτής της υπόθεσης είναι και θα παραμείνουν άγνωστες, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Σίγουρα, όμως, προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα για το παρασκήνιο και τη σκοπιμότητα τέτοιων αποκαλύψεων, έχοντας ως δεδομένο ότι στον ανταγωνισμό για την κυριαρχία στην αγορά κανένα μονοπώλιο δεν πάει «με το σταυρό στο χέρι».

***

Αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, είναι ότι το υπόβαθρο για όσα δύσοσμα αναδίνονται και από την υπόθεση της NOVARTIS υπάρχει και δεν είναι άλλο από την εμπορευματοποίηση της Υγείας και του Φαρμάκου. Το κεφάλαιο ελέγχει την Ερευνα και βγάζει τεράστια κέρδη από την παραγωγή και τη διακίνηση ενός πολύτιμου για τον άνθρωπο αγαθού. Αυτό είναι που διαμορφώνει το έδαφος ώστε τα πολυεθνικά μεγαθήρια να εξαγοράζουν μερίδα των γιατρών και να τους μετατρέπουν σε πλασιέ των επιχειρηματικών τους συμφερόντων. Επομένως, όσους «τεμενάδες» κι αν κάνει ο αρμόδιος υπουργός στη διαφάνεια, όσες «δικλείδες ασφαλείας» κι αν υπόσχεται, όσους μύδρους κι αν εξαπολύει για τον «αθέμιτο ανταγωνισμό», είναι όλα για λαϊκή κατανάλωση, όσο οι πολυεθνικές ελέγχουν το Φάρμακο και αυτό παράγεται και διακινείται σαν εμπόρευμα με σκοπό το κέρδος.

***

Αποκορύφωμα της προσπάθειας να κρυφτεί η ουσία, είναι και η δήλωση του υπουργού Υγείας ότι η καταπολέμηση τέτοιων φαινομένων περνάει μέσα από την «ηθικοποίηση της Υγείας». Δηλαδή, σ' ένα σύστημα όπου φτάνει μέχρι το μεδούλι η διαφθορά και η διαπλοκή, πρώτα απ' όλα του κρατικού μηχανισμού με τους επιχειρηματικούς ομίλους, όπου με ευθύνη του κράτους η Υγεία λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, η «απάντηση» στα φαινόμενα χρηματισμού είναι - σύμφωνα με την κυβέρνηση - η «ηθικοποίηση» όσων με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ανακατεύονται με τα «πίτουρα» των ...διεφθαρμένων μονοπωλίων, που χρησιμοποιούν «νόμιμες» και λιγότερο νόμιμες μεθόδους για να αυξήσουν τα κέρδη τους! Τέλος, η κοινή διαπίστωση κυβέρνησης και ΝΔ, ότι μέθοδοι όπως αυτές έχουν άμεση επίδραση και επιβαρύνουν τα δημοσιονομικά του κράτους, τα ασφαλιστικά ταμεία και τα νοσοκομεία, μια μόνο ανάγνωση έχει: Ενοχοποίηση των (υπαρκτών) σκανδάλων για το σημερινό χάλι της Υγείας και της Ασφάλισης, απενοχοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής και των επιχειρηματικών συμφερόντων που υπηρετεί, προετοιμασία του εδάφους για νέες περικοπές και μέτρα σε βάρος του λαού, στο όνομα της «εξυγίανσης» του συστήματος, όταν γι' αυτό ευθύνεται το καπιταλιστικό σύστημα και η πολιτική διαχείρισής του...

Αντιλαϊκά μέτρα έτσι κι αλλιώς

Αντιλαϊκά μέτρα έτσι κι αλλιώς

Πολλά γράφονται τις μέρες αυτές για καθυστερήσεις στη διαπραγμάτευση, για την επίφοβη ένταξη στον λεγόμενο «μηχανισμό ποσοτικής χαλάρωσης» της ΕΚΤ, για τον ρόλο του ΔΝΤ στο πρόγραμμα που δεν έχει διασαφηνιστεί ακόμα και άλλα παρόμοια.
Στη μια ή την άλλη τους εκδοχή, τα σενάρια αυτά τροφοδοτούν έναν νέο γύρο αντιπαράθεσης ανάμεσα στην κυβέρνηση, στη ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, για «αδικαιολόγητες καθυστερήσεις», «φόβους» και «κινδύνους», συμπληρωματικά των «προσδοκιών», που προσπαθεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση στα λαϊκά στρώματα.
Ωστόσο, εκείνο που σίγουρα δεν «κινδυνεύει» σε κανένα από τα σενάρια και τις εκδοχές που διακινούνται είναι η συνέχιση και κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής προς όφελος του κεφαλαίου. Οι καθυστερήσεις στην «αξιολόγηση» όχι μόνο δεν φέρνουν καθυστέρηση στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, αλλά γίνονται και μοχλός για να εφαρμοστούν «μια ώρα αρχύτερα» τα μέτρα αυτά, στο όνομα της «ενίσχυσης της αξιοπιστίας» της χώρας.
Αξιοποιούνται, επίσης, για να ανοίξει από τώρα η συζήτηση για τα επόμενα αντιλαϊκά μέτρα, που, όπως όλοι παραδέχονται, θα έχουν «μακρύ ορίζοντα», στη μία ή την άλλη τους μορφή.
Σε κάθε περίπτωση, η συμφωνία όλων των πλευρών ότι τα αντιλαϊκά μέτρα αποτελούν «προαπαιτούμενο» για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας έχει καταγραφεί και στην πράξη, καθώς όπως επαναλαμβάνει η κυβέρνηση, έχει συμφωνηθεί ήδη «το 95% και πλέον» των νέων αντιλαϊκών μέτρων που έρχονται να προστεθούν στα προηγούμενα.
Τα μέτρα αυτά οδηγούν σε μεγαλύτερη γενίκευση της εργασιακής ζούγκλας, στο χτύπημα εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, στη γενικευμένη φοροληστεία του λαού, για να βγαίνει ο λογαριασμός των «ματωμένων» πλεονασμάτων για το κεφάλαιο, αλλά και σε νέες φοροαπαλλαγές, ρυθμίσεις και μέτρα διευκόλυνσης των επιχειρηματικών ομίλων, ώστε να ανοίξουν «διάδρομοι επενδύσεων».
Ανεξάρτητα από το πότε θα καταλήξει η «αξιολόγηση», αυτά τα μέτρα είναι «ένα το κρατούμενο» για το κεφάλαιο, συμπληρωματικά σ' αυτά που εφαρμόζονται μέχρι σήμερα.
Οι ρυθμοί και το εύρος της αντιλαϊκής επίθεσης δεν καθορίζονται ούτε και από τη σύνθεση των «τραπεζιών» των διαπραγματεύσεων και των στρατοπέδων που διαμορφώνονται στο έδαφος οξυμένων ανταγωνισμών, όπως ισχυρίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα, που αναμασά τα περί «ακραίων κύκλων» και το γνωστό παραμύθι των «καλών», «κακών» και «άσχημων» καπιταλιστικών κέντρων και ιμπεριαλιστικών ενώσεων.
Για παράδειγμα, οι «ακραίες απαιτήσεις» του ΔΝΤ στα Εργασιακά, στα ζητήματα απελευθέρωσης των απολύσεων κ.τ.λ., όπως τις παρουσιάζει η κυβέρνηση, ελάχιστα απέχουν από το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», δηλαδή την εργασιακή ζούγκλα των τσακισμένων μισθών και δικαιωμάτων, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, της ανεργίας και των δουλεμπορικών που ζει και βασιλεύει σε όλη την ΕΕ.
Αλλά και στα μέτρα για το χρέος, μικρή σημασία έχει αν το «μάτωμα» των λαϊκών στρωμάτων, για να πιάνονται οι αντιλαϊκοί στόχοι και να έχουν πρόσβαση σε φτηνά κεφάλαια οι επιχειρηματικοί όμιλοι, θα γίνεται κατόπιν «συστάσεων» του ΔΝΤ ή προτάσεων της ΕΚΤ. Το ίδιο μικρή σημασία έχουν για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, αν τα εργαλεία για την κατακρεούργησή τους θα βγαίνουν από την «εργαλειοθήκη» ιμπεριαλιστικών οργανισμών όπως ο ΟΟΣΑ ή από το ΔΝΤ.
Με άλλα λόγια, ανεξάρτητα από τις κόντρες καπιταλιστικών κρατών και ιμπεριαλιστικών οργανισμών, που συμμετέχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στη διαπραγμάτευση, η αντιλαϊκή επίθεση θεωρείται απ' όλες τις πλευρές «δεδομένη» και δεν καθυστερεί καθόλου.
Από αυτήν τη σκοπιά, πρέπει να παρακολουθεί ο λαός την αντιπαράθεση των αστικών κομμάτων για τα ζητήματα της «αξιολόγησης», απαντώντας επιθετικά στα σχέδιά τους να τον εγκλωβίσουν και να τον καταστήσουν συμμέτοχο στις ανησυχίες και τους στόχους του κεφαλαίου.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Να ανησυχείτε, θα βγουν από τον πάγο και θα πάρουν πίσω τις κουβέρτες τους

Μόρια Λέσβου: Σκηνές θαμμένες στο χιόνι, άνθρωποι «μέσα στον πάγο, ξαπλωμένοι σαν τα πτώματα». Παρίσι: Η αστυνομία αρπάζει κουβέρτες προσφύγων για να φύγουν από το δρόμο. Το θερμόμετρο δείχνει κάτω από το μηδέν.

Ζωή μέσα στις παγωμένες σκηνές στη Μόρια της Λέσβου. Είναι ορισμένες φορές που δεν χρειάζονται και πολλά για να αποκαλυφθεί η βαρβαρότητα σας. Αρκεί το κρύο και το χιόνι, τίποτα άλλο.

Σκηνές θαμμένες στο χιόνι και ακούγεται: «Δείτε πώς το ζούνε τα ανθρώπινα όντα…Πώς μπορεί να ζει κανείς σε αυτές τις συνθήκες;…Μέσα στον πάγο, ξαπλωμένοι σαν τα πτώματα…Είναι φυσιολογικό αυτό; …Είναι λογικό να ζούνε έτσι;». 

Θέλετε κι επίσημες ανακοινώσεις; Ορίστε:

Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (6/1/2017):«Σήμερα, ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η κατάσταση στη Σάμο, τη Χίο και τη Λέσβο.

Στη Σάμο, περίπου 700 άνθρωποι, ανάμεσά τους μικρά παιδιά και άλλα ευάλωτα άτομα, παραμένουν σε σκηνές που δεν διαθέτουν θέρμανση στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης. Παρόλο που η Υ.Α. και οι εταίροι της έχουν διανείμει πολλές εκατοντάδες κουβέρτες, υπνόσακους και βασικά είδη προστασίας για τον χειμώνα, είναι ξεκάθαρο ότι οι άνθρωποι θα βρίσκονταν σε καλύτερη θέση στην ενδοχώρα και ότι θα πρέπει να μεταφερθούν εκεί πιο γρήγορα και σε μεγαλύτερους αριθμούς».

Παρίσι: Η αστυνομία αρπάζει κουβέρτες προσφύγων για να φύγουν από το δρόμο

Πάμε τώρα στο Παρίσι, εκεί που, σύμφωνα με καταγγελίες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, η αστυνομία κάνει κατασχέσεις σε πρόσφυγες και μετανάστες που κοιμούνται στο δρόμο.

Τι είδους κατασχέσεις; Τους αρπάζουν, τους κλέβουν τις κουβέρτες την ώρα που η θερμοκρασία φτάνει κάτω από το μηδέν, για να φύγουν από το δρόμο. Μόνο στη διάρκεια μιας εβδομάδας οκτώ πρόσφυγες μεταφέρθηκαν, σε κατάσταση υποθερμίας, στα ιατρεία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος (για να τους «ζεστάνει»), που η αστυνομία στο Παρίσι κάνει και κάτι άλλο, σύμφωνα με τις ίδιες καταγγελίες: Χρησιμοποιεί δακρυγόνα για να διαλύσει τους πρόσφυγες. Η κεντρική φωτογραφία του θέματος (δεξιά) είναι από διάλυση αυτοσχέδιων προσφυγικών καταυλισμών, στο Παρίσι.

Να ανησυχείτε

Αλήθεια, θα τα συζητήσετε αυτά τα «θέματα» στις επόμενους συνόδους κορυφής της «αγίας» σας Ευρωπαϊκής Ένωσης; Θα βγάλετε κι ανακοινώσεις;

Θα έχει κρύο την ώρα των συζητήσεων; Λαϊκισμός,ε;…

Είστε άξιοι κυβερνήτες της βαρβαρότητας. Να ανησυχείτε, εκείνοι που είναι «μέσα στον πάγο, ξαπλωμένοι σαν τα πτώματα» θα σηκωθούν και θα πάρουν πίσω τις κουβέρτες τους… Θα αντέξουν, θα βγούνε από τον πάγο. Θα είναι μαζί τους κι όλοι αυτοί που τους έχετε σακατέψει τη ζωή, «ντόπιοι» και «ξένοι» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Να ανησυχείτε. Ακόμα κι αν αργήσει αυτή η ώρα, θα έρθει. Ο άνθρωπος δεν την αντέχει τη βαρβαρότητα, έρχεται η στιγμή που την κάνει κομμάτια.

Άντε τώρα, δηλώστε τη θλίψη σας, χαμογελάστε στο επόμενο προσφυγόπουλο που θα βρείτε μπροστά σας όταν θα υπάρχουν κάμερες.

Αν τολμάτε, πείτε του πως στη Μόρια οι σκηνές είναι θαμμένες στο χιόνι και ότι στο Παρίσι γίνονται κατασχέσεις στις κουβέρτες των προσφύγων που κοιμούνται στο δρόμο, μέσα στην παγωνιά.

Η σημασία της επαναστατικής βίας στις σύγχρονες συνθήκες

 Η σημασία της επαναστατικής βίας στις σύγχρονες συνθήκες

Το παρακάτω  είναι απόσπασμα άρθρου από την ΚΟΜΕΠ 2016 τεύχος 4 με τίτλο: "Ζητήματα ένοπλης ταξικής πάλης". Μπορείτε , και πρέπει, να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ

Η διερεύνηση του ιστορικού περιβάλλοντος της διεξαγωγής κορυφαίων κοινωνικών αγώνων του παρελθόντος και των συμπερασμάτων που η μαρξιστική-λενινιστική κοσμοθεωρία άντλησε από αυτούς, συνδέοντας την ταξική πάλη με την ένοπλη δράση, ως αναγκαία μορφή επιβολής της εργατικής εξουσίας σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, δεν έχει κάποιο νόημα εφόσον εξαντλείται στο επίπεδο της ρομαντικής αναπόλησης ή σε εκείνο της ιστοριογραφικής αντιπαράθεσης. Ούτε οδηγεί κάπου αν συνδέεται με τον τρόπο που τα εν λόγω συμπεράσματα ενσωματώθηκαν στις επεξεργασίες της πολιτικής στρατηγικής των Κομμουνιστικών Κομμάτων και τελικά εκφράστηκαν στη δράση τους.

Αντίθετα, είναι δυνατό να αποτελέσει χρήσιμο θεωρητικό εργαλείο για εκείνους που πραγματικά ενδιαφέρονται για τη συνεχή κίνηση της συλλογικής προλεταριακής συνείδησης σε ριζοσπαστική τροχιά γύρω από τα ζητήματα της ταξικής πάλης και της κοινωνικής-ταξικής απελευθέρωσης. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στο Β΄ Τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ (1949-1968): «Η δυνατότητα και η ικανότητα ενός ΚΚ να μελετά την ιστορία του αποτελεί στοιχείο της ανάπτυξής του, εφόσον η μελέτη της συγκροτεί διαδικασία συνειδητοποίησης λαθών, των παραγόντων που οδήγησαν σε αυτά και εξαγωγής συμπερασμάτων, με σκοπό να γίνει πιο διεισδυτική και αποτελεσματική η δράση του ΚΚ στην οργάνωση της ταξικής πάλης για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο»51.

Τον 21ο αιώνα, εποχή τεράστιων τεχνολογικών δυνατοτήτων τις οποίες η ανθρώπινη εργασία έχει ενσωματώσει στα μέσα παραγωγής, χωρίς ωστόσο να μπορεί να τις εκμεταλλευτεί για την ικανοποίηση των δικών της αναγκών, το ταξικό καθήκον της κατάργησης της ανθρώπινης εκμετάλλευσης μέσω της σοσιαλιστικής επανάστασης εξακολουθεί να αποτελεί τη μόνη προοπτική του κοινωνικού ταξικού αγώνα προς όφελος της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Το σημαντικό πισωγύρισμα που σημείωσε το Διεθνές Εργατικό και Κομμουνιστικό Κίνημα, τις τελευταίες δεκαετίες, δεν ακυρώνει μια τέτοια προοπτική, καθώς αυτή θεμελιώνεται στα αντικειμενικά δεδομένα της κοινωνικής εξέλιξης και της ταξικής πάλης: Την ωρίμανση του κοινωνικού χαρακτήρα της εργασίας και την όξυνση της αντίθεσης με την καπιταλιστική ιδιοκτησία, καθώς και τη σύγκρουση της τελευταίας με κάθε ανάγκη της κοινωνικής πλειοψηφίας και, εν τέλει, με την ίδια την εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Για την επίλυση κάθε κοινωνικού προβλήματος παραμένει τροχοπέδη η καπιταλιστική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και απαιτείται η κοινωνικοποίησή τους και ο κεντρικός σχεδιασμός τους από την εργατική εξουσία. Η σοσιαλιστική επανάσταση, επομένως, δεν μπορεί παρά να αποτελεί τη μοναδική απάντηση, από μέρους των υπό εκμετάλλευση εργατικών μαζών, σε όλα τα ερωτήματα που θέτουν τα σύγχρονα προβλήματα της οικονομικής και κοινωνικής ανέλιξης.

Η διεθνής καπιταλιστική οικονομική κρίση του 2008 (επαν)επιβεβαίωσε τα ιστορικά όρια του καπιταλιστικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού. Παράλληλα, διεύρυνε όλες τις υπαρκτές αντιφάσεις του, οξύνοντας την ταξική εκμετάλλευση και τις αστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Η αγωνιώδης προσπάθεια της καπιταλιστικής οικονομίας να περάσει σε νέο κύκλο ανάπτυξης στράφηκε ενάντια στη διεθνή εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα συνολικότερα. Με τα εντεινόμενα μέτρα οικονομικής λιτότητας, την ανεργία, την εξαθλίωση των συνθηκών διαβίωσης, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και συγκρούσεις, με αποτέλεσμα εκατόμβες νεκρών και προσφυγιά, προωθείται η συστημ(ατ)ική καταστροφή, πέραν του κεφαλαίου και των άλλων παραγωγικών δυνάμεων, και της ανθρώπινης ζωής σε όφελος των καπιταλιστικών κερδών.

Ταυτόχρονα, η διεθνής αστική τάξη, έχοντας μειωμένες δυνατότητες, σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, να παρέχει τα ίδια σε σχέση με το παρελθόν προνόμια στην εργατική αριστοκρατία και να συντηρεί αδιατάρακτα τις συμμαχίες της με τα μεσαία στρώματα, καταφεύγει στο τελευταίο οχυρό της εξουσίας της: Την καταστολή και την τρομοκράτηση του εργατικού, λαϊκού παράγοντα. Για να πετύχει το στόχο της ανασύρει από τις αποθήκες της όλα εκείνα τα όπλα που μέχρι πρόσφατα και η ίδια, συνολικά, επιθυμούσε να παρουσιάζει ξεπερασμένα, συμπεριλαμβανομένου του φασισμού.

Αυτή η ευθύγραμμη καπιταλιστική επίθεση στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, τόσο με τη μορφή της έντασης της εκμετάλλευσης όσο και με εκείνη των ιμπεριαλιστικών πολέμων, εκ των πραγμάτων επαναφέρει στην ημερήσια διάταξη τα συμπεράσματα που εξόρυξε η μαρξιστική-λενινιστική θεωρία, από την ιστορική εμπειρία της ταξικής πάλης, αναφορικά με το αναγκαίο και αναπόδραστο της κλιμάκωσης των ταξικών αντιθέσεων στο επίπεδο της ένοπλης πάλης.

Απέναντι στην αστική βία, η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της είτε θα αποδεχτούν την καταστροφή τους είτε θα αντιτάξουν οργανωμένα τη δική τους επαναστατική βία. Ωστόσο η περίοδος που η κλιμάκωση της ταξικής πάλης θα λάβει τη μορφή του ένοπλου αγώνα δεν μπορεί να καθορίζεται πρωτίστως από την υποκειμενική βούληση του πολιτικού καθοδηγητικού φορέα της επαναστατικής διαδικασίας, αλλά από την αντικειμενικότητα της όξυνσης της αντιπαράθεσης μεταξύ των κοινωνικά αντιτιθέμενων συμφερόντων. Συμπερασματικά, η επαναστατική κατάσταση έχει και αυτή αντικειμενικό χαρακτήρα.

Στη βάση της παραπάνω διαπίστωσης, στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ διατυπώνεται πως η επαναστατική κατάσταση:

«Συμπυκνώνει την αποδυνάμωση της αστικής εξουσίας (“οι πάνω να μην μπορούν”) και τη ραγδαία άνοδο των αγωνιστικών διαθέσεων και της πάλης των λαϊκών μαζών (“οι κάτω”) που δε θέλουν να ζήσουν με το συνηθισμένο τρόπο υποταγής τους στην εκμεταλλευτική εξουσία, ωθούμενες και από τη μεγάλη, μη διαχειρίσιμη από την αστική εξουσία, απότομη επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου […]

Δεν είναι δυνατό να προβλεφθούν οι παράγοντες που θα οδηγήσουν στην επαναστατική κατάσταση. Το βάθεμα της οικονομικής κρίσης, η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που φτάνουν έως τις πολεμικές αναμετρήσεις, είναι δυνατό να δημιουργήσουν τέτοιες συνθήκες στην Ελλάδα»52.

Η έλλειψη δυνατότητας ακριβούς προσδιορισμού της περιόδου εκδήλωσης της επαναστατικής βίας, οπότε ο ταξικός αγώνας θα αποκτήσει ένοπλη μορφή, σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να συνεπάγεται την αδιαφορία τόσο για μια πολιτική δραστηριότητα που θα συμβάλλει στην εμβάθυνση των ρηγμάτων στην αστική εξουσία όσο και για την εκπλήρωση τον πολιτικών προϋποθέσεων που απαιτούνται για την έγκαιρη αναγνώριση της χρονικής συγκυρίας και ιστορικής ευκαιρίας και για την επιτυχή έκβαση μιας τέτοιας πάλης σε επαναστατική κατεύθυνση. Η εκδήλωση και η νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης δεν αποτελεί μονόπρακτο έργο αποσπασμένο από τη γενικότερη εξέλιξη της ταξικής πάλης, του συσχετισμού των ταξικών δυνάμεων και της στρατηγικής του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Ήδη σήμερα είναι αναγκαίο και επίκαιρο να μπολιάζεται η πλειοψηφία της εργατικής τάξης με την πεποίθηση της αναγκαιότητας της σοσιαλιστικής επανάστασης, να πυκνώνει τις γραμμές των μαζικών της οργανώσεων προσδίδοντάς τους ταξικό περιεχόμενο και να συσπειρώνεται οργανωτικά και ιδεολογικοπολιτικά γύρω από το Κομμουνιστικό Κόμμα της. Θεμελιώδης προϋπόθεση για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την προετοιμασία του για να παίξει τον ιστορικό ρόλο του σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης είναι η ύπαρξη ισχυρών Οργανώσεων του ΚΚΕ στα εργοστάσια, γενικά στη βιομηχανία, καθώς και σε άλλους τομείς στρατηγικής σημασίας. Είναι επίσης απαραίτητο να ενισχύονται οι δεσμοί του εργατικού κινήματος με τους αγωνιζόμενους μικρομεσαίους της πόλης και του χωριού.

Το ΚΚΕ, ως συλλογικός φορέας της εργατικής τάξης, οφείλει να παραμένει αταλάντευτα προσανατολισμένο στην εκπλήρωση των παραπάνω προϋποθέσεων. Παράλληλα, στους δικούς του ώμους πέφτει το βάρος της εξειδικευμένης και συστηματικής δουλειάς για την απόσπαση όσο το δυνατόν ευρύτερων δυνάμεων από τους κόλπους των αστικών κατασταλτικών μηχανισμών, ώστε την κρίσιμη ώρα να αποτελέσουν μέρος της καθοριστικής δύναμης που θα γείρει αποφασιστικά την πλάστιγγα υπέρ του εργατικού, λαϊκού παράγοντα.

Το ΚΚΕ οφείλει, διδασκόμενο από την τέχνη του πολέμου, να αντλήσει το απαραίτητο ταξικό σθένος και να παρατάξει, την αποφασιστική στιγμή, στα αποφασιστικά σημεία, την υπεροπλία του στρατοπέδου της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Η παραπάνω διαπίστωση θεμελιώνεται στην πάλη του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, αλλά και σε ολόκληρη την πορεία του ελληνικού εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος κατά τη διάρκεια της τριπλής φασιστικής Κατοχής, της ταξικής αναμέτρησης του Δεκέμβρη και στη συνέχεια του ένοπλου ταξικού αγώνα του ΔΣΕ.

Αποτελεί, πλέον, προγραμματική διακήρυξη ότι στην περίπτωση «ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας, είτε σε αμυντικό είτε σε επιθετικό πόλεμο, το Κόμμα πρέπει να ηγηθεί της αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής, λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας»53.

Όπως σημείωνε χαρακτηριστικά και ο Λένιν: «Θα θυμόμαστε ότι πλησιάζει ο μεγάλος μαζικός αγώνας. Ο αγώνας αυτός θα είναι η ένοπλη εξέγερση […] Οι μάζες πρέπει να ξέρουν ότι τραβούν για ένοπλο αιματηρό σκληρό αγώνα […] Το κόμμα του συνειδητού προλεταριάτου πρέπει να εκπληρώσει το χρέος του στο μεγάλο αυτό αγώνα»54.

Δοκιμασμένοι από το κεφάλαιο

Πέντε εκδηλώσεις θα συνδιοργανώσουν τις επόμενες μέρες ανά την Ελλάδα τρία πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ, διεκδικώντας ρόλο στην αναστήλωση της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, με ολίγον από τους σχετικά νεότερους φορείς της. Τα ονόματά τους και μόνο (Διαμαντοπούλου, Φλωρίδης, Ραγκούσης) είναι αρκετά για να δημιουργήσουν συνειρμούς, μιας και δοκιμάστηκαν όλοι στο παρελθόν από κυβερνητικές θέσεις, σε διάφορες μάλιστα περιόδους, κερδίζοντας επάξια τα εύσημα του κεφαλαίου για τη συμβολή τους στην υπηρέτηση των γενικών του συμφερόντων. Σήμερα, μετά από μια μακρά περίοδο «αγρανάπαυσης», επιστρέφουν με τη φιλοδοξία να αποτελέσουν ένα ακόμα κέντρο στην αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, ιδιαίτερα στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον αναδειχτεί κυρίαρχη δύναμη.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι εμπνευστές αυτής της «νέας» κίνησης επιθυμούν «γρήγορα να μετεξελιχθεί σε πολιτικό ρεύμα, ικανό να απορροφήσει όλα τα υφιστάμενα κόμματα του κεντρώου χώρου», λειτουργώντας για την ώρα ανταγωνιστικά προς το ΠΑΣΟΚ, που προσπαθεί να κάνει το ίδιο με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη.

Ο λαός έχει τώρα την πείρα να δει ότι πρωτοβουλίες όπως αυτές δεν έχουν για αφετηρία τα δικά του συμφέροντα. Αντίθετα, υπηρετούν ανάγκες του κεφαλαίου να δημιουργήσει εφεδρείες στην αναπαραγωγή του πολιτικού συστήματος, ανανεώνοντας τις αυταπάτες και τους εκβιασμούς στο λαό, για να μη διαταράσσονται η κυβερνητική εναλλαγή και η λεγόμενη «κοινωνική συνοχή». Δηλαδή, η απρόσκοπτη υλοποίηση της στρατηγικής του κεφαλαίου, με την ανοχή, αν όχι με τη στήριξη του λαού.

Αντίο Ζωή

 Αντίο Ζωή

Δυο δρόμους έχει η Ζωή: ρήξη ή ενσωμάτωση

Είναι προφανώς αστείο να ισχυρίζεται κανείς πως η Ανταρσυα έχει κεφάλαια για να τα επενδύσει σε στελέχη άλλων χώρων. Η δράση των δικών της στελεχών είναι αφιλοκερδής, για την αγνή χαρά του παραγοντισμού. Κι αν της λείπει κάτι, αυτό είναι -σε κάθε περίπτωση- η εργατική βάση, όχι τα τίμια στελέχη.

Έχει πλάκα όμως, να τους βλέπεις να χρησιμοποιούν σοβαρά επιχειρήματα για να την αποδομήσουν (σε ποιον άραγε;) και να αποδείξουν το αυτονόητο: ότι η Κωνσταντοπούλου δεν έχει καμία σχέση με την Αριστερά. Κι έτσι θυμήθηκαν πως έχει θολό αντιμνημονιακό λόγο, πως δεν έβγαλε ανακοίνωση ενάντια στην επίσκεψη Ομπάμα, κτλ. Κι αν συμβαίνει αυτό, είναι γιατί δεν απευθύνονται σε αμύητο κόσμο, που δεν ξέρει τι γίνεται, αλλά σε πρώην θαυμαστές - συνοδοιπόρους της Ζωής, που έφταναν σε διαδικτυακούς οργασμούς με τα "πώς είπατε;" και τους χειρισμούς της.

Κι αν είναι έτσι, γιατί να μη μείνουν σε αυτά που τους ενώνουν; Πχ στην επιτροπή για τη διαγραφή του χρέους; Να φτιάξουμε μια τριμελή επιτροπή από πέντε-έξι άτομα, όπως έλεγε ο Βαμβακούλας, με τη διαφορά πως αυτή θα είναι μονοπρόσωπη ή γύρω από τη Ζωή.

Ακόμα κι αν δεν μπλέξουμε όμως την Ανταρσυα ως χώρο, η εμπλοκή ονομάτων όπως ο Χαραλαμπόπουλος (υποψήφιος με το Επικρατείας της Ανταρσυα, το 15') του Unfollow, που είχε γραμμή στήριξης και προβολής της Κωνσταντοπούλου (μέχρι που... τι άραγε;) δε δίνει πάτημα για να υποψιαστεί κανείς πως κάτι πιο χοντρό παίζεται πίσω από αυτές τις καταγγελίες; Λέω εγώ τώρα...

Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα
Κρύο δεν έκανε ποτέ. Όλα είναι θέμα ψυχολογίας και τσάκρα (ρωτήστε την Κονιόρδου). Ή μάλλον δεν έχει χιόνι στην Ελλάδα. Αφού δε χιόνισε στην πρωτεύουσα (και στη συμπρωτεύουσα) κι Αθήνα είναι μόνο η Ελλάδα (ή κάτι τέτοιο). Βέβαια χιόνισε και το έστρωσε, ακόμα και μες στην πόλη των Χανίων, που έλεγες πως πιο εύκολα θα φτάσει (και θα στρώσει) ο σοσιαλισμός, παρά το χιόνι.

Τουλάχιστον η κυβέρνηση πέτυχε την αποκέντρωση του χιονιά, με μεγάλη επιτυχία. Εντάξει, μπορεί να υπάρχουν κάτι προσφυγικοί καταυλισμοί μες στο χιόνι και χιλιάδες άλλοι αγκαλιά με μια σόμπα ή τρεις κουβέρτες (που το γλεντάνε και ζούνε παραπάνω από τις δυνατότητές τους) ακόμα και μαγκάλι που σκότωσε μια γιαγιά στην Κομοτηνή (αλλά δεν έχει παρέμβει ακόμα ο Τζήμερος να μιλήσει για τις παθογένειες της παιδείας) κι όχι δύο φοιτητές, όπως επί Σαμαρά, γιατί αυτό θα πει Αριστερά (της προόδου). Αλλά δεν μπορεί, τέλος πάντων, ένας χιονιάς να αμαυρώσει το κυβερνητικό έργο και τις μόνιμες ευεργετικές συνέπειές του. Άντε το πολύ να βάλει λίγες πινελιές για το κοντράστ.

Μιλάμε εξάλλου για μια κυβέρνηση που κατάφερε στην υπόθεση με την τύχη του παιδιού της συλληφθείσας Π. Ρούπα, να αποδείξει με τον πιο εμφατικό τρόπο τη συνέχεια του αστικού κράτους, και να της τη βγουν από τα αριστερά ακόμα και οι δεξιοί, όπως ο γιος της Ντόρας -όχι ο Κυριάκος, ο άλλος. Αυτό κι αν είναι αριστερή στροφή στο πολιτικό σκηνικό του τόπου, ε;

Άσπρη μέρα
Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη, είτε από ζωή (όχι την Κωνσταντοπούλου) είτε από θάνατο. Αλλά στο ενδιάμεσο ντύθηκε νυφούλα στα λευκά, από άκρη σε άκρη, θυμίζοντας το Πέτρογκραντ, τέτοιες μέρες, του 1905, και την επέτειο της ματωμένης Κυριακής με το ποίμνιο του απατεώνα παπα-Γκαπόν (κι όχι Γκαμπόν, στην Αφρική), ο οποίος πυροδότησε άθελά του τον πρώτο γύρο της επανάστασης, που νίκησε στον τρίτο, με νοκ-άουτ, κατά τας γραφάς.
Κι αν έχουμε έτοιμο Κερένσκι στο πρόσωπο του Αλέξη, ποιον να κάνουμε παπά-Γκαπόν; Το Σώρα;

Ζουν ανάμεσά μας
Θα μπορούσε να είναι μια αποθαρρυντική για την ένδειξη της εργατικής τάξης στην Ελλάδα. Ή μάλλον για τη συνείδηση της εργατικής τάξης ή έστω ενός τμήματος των λαϊκών στρωμάτων της. Τέλος πάντων, αυτό. Χωρίς άλλες εισαγωγές.



Ότι ο Σώρας, εν τω μεταξύ, θα έμπαινε στο στόχαστρο του ΣΚΑΪ κι αυτό του δίνει δημοσιότητα και πιθανότητες από το πουθενά, για να μπει στη Βουλή (τόσα νούμερα, γιατί όχι ένα παραπάνω;), είναι μόνο δική μου εντύπωση;
Το ότι γίνεται βασικό θέμα αντιπαράθεσης μεταξύ ΝΔ και Σύριζα, δε δείχνει τα ανεμοδαρμένα και πρωτόφαντα ύψη της πολιτικής μας ζωής (χωρίς κεφαλαίο, αλλά με πολλά κεφάλαια);

Πώς φίλησα το Μουσολίνι
Κι οι φατσούλες από τις... Ελλήνων Συνελεύσεις δεν είναι βγαλμένες από τους πυρήνες του Καζάκη-ΕΠΑΜ; Που -κοίτα να δεις, κοίτα να δεις, προσπαθώ να θυμηθώ και δε μου 'ρχεται...- ποιος τον είχε πάει τουρνέ εκδηλώσεων σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και το βοήθησε να γίνει μούρη με πολιτική υπόσταση;
Α, ναι. Το Ναρ κι η Ανταρσυα.

Καλημέρα Ζωή
Το μόνο που μπορεί να αντιπαρατεθεί στον προηγούμενο συν(ελευσ)Έλληνα κολοσσό, είναι το βίντεο από μια προσυνεδριακή εκδήλωση του Ναρ και τη γραφική φιγούρα που λέει πως ενσαρκώνει (αυτός μόνος του, όπως ο Αλσέστ το πλήθος) το σύγχρονο προλεταριάτο και πως διαβάζοντας, έγινε ο Λένιν και ο Ζαχαριάδης της εποχής του, και ότι όποιος θέλει να μάθει απ' την επαφή-τριβή με την εργατική τάξη, ας έρθει να του μιλήσει, γιατί του άφησαν μόνο πέντε λεπτά καιρό.



Το βίντεο είναι στην πραγματικότητα θλιβερό μάλλον, παρά κωμικό. Και το βασικό πρόβλημα δεν το έχει ο ομιλητής, αλλά αυτοί που τον οργάνωσαν (αφού δεν τον δέχτηκε το "σταλινικό ΚΚΕ) και του έδωσαν το λόγο, για να εκτεθεί.
Είπαμε, διεύρυνση και στρατολόγηση, αλλά όχι έτσι.

Κου-κου-βα
Παρεμπιπτόντως, υπάρχει μια φήμη για μετονομασία του ρεύματος, που του έχει μείνει μόνο ο όρος "κομμουνιστική απελευθέρωση" κι έτσι φαντάζει ως πιθανό όνομα το ΚΚΑ. Ή αλλιώς Κου-Κου-Ά. Που είναι αδύνατο να μη μου θυμίσει συνειρμικά το γνωστό παιδικό τραγουδάκι.