ΓΑΡΙΤΣΑ 14 ΙΟΥΛΗ 8.30μμ

Απαράδεκτη αθώωση του Θεοφίλου!

       

Ακόμα μια απαράδεκτη απόφαση λήφθηκε, η οποία πλήττει βάναυσα την δημοκρατία και τα ταμεία του κράτους. Μετά την απαράδεκτη απόφαση ακύρωσης του διαγωνισμού τηλεοπτικών αδειών, ακυρώθηκε και η πρωτόδικη απόφαση που έριχνε στον Θεοφίλου 25 χρόνια φυλακή με μοναδικό σε βάρος του στοιχείο ένα καπέλο, που δεν υπήρχε στα αρχικά ευρήματα της ληστείας και που πάνω του – σύμφωνα με την Αντιτρομοκρατική – βρέθηκε δικό του DNA.

Η απόφαση αυτή είναι απαράδεκτη χωρίς να εξετάζουμε εάν ήταν αθώος ή όχι ο Θεοφίλου! Μπορεί αυτή η ιστορία των κατηγοριών με βάση το DNA, η οποία δεν μπορεί να πατήσει σε κανένα άλλο στοιχείο, να είναι απαράδεκτη και να πλήττει βάναυσα τα λαϊκά δικαιώματα, αφού μπορεί ο καθένας να βρεθεί στην φυλακή με απροσδιορίστου προελεύσεως στοιχεία, αλλά αφού ο Θεοφίλου συνελήφθη, καταδικάστηκε πρωτοδίκως και έμεινε στη φυλακή για 5 χρόνια, θα έπρεπε να παραμείνει έγκλειστος για πάντα!

Η απόφαση αθώωσης του Θεοφίλου είναι απαράδεκτη γιατί θα αφήσει ακόμα πιο άδεια, τα άδεια ταμεία του κράτους αφού ο Θεοφίλου σίγουρα θα διεκδικήσει σε χρήμα την ταλαιπωρία, τον διασυρμό, τους εξευτελισμούς, τα χαμένα χρόνια, την συκοφαντική δυσφήμιση και όλα όσα υπέστη από τους μηχανισμούς του αστικού κράτους!

Κανονικά πριν την έκδοση αθωωτικής απόφασης για τον Θεοφίλου θα έπρεπε να κάνει δήλωση ο πρωθυπουργός, όπως είχε κάνει και πριν την έκδοση απόφασης για τις τηλεοπτικές άδειες, και να πει ότι αποκλείει το ενδεχόμενο να αθωωθεί ο Θεοφίλου αφού με αυτόν τον τρόπο οι δικαστές θα αδειάσουν τα ταμεία του κράτους, εξαιτίας των αγωγών σε βάρος του κράτους στις οποίες θα προβεί ο Θεοφίλου!

Δυστυχώς ο πρωθυπουργός ολιγώρησε και δεν συνέδραμε το έργο του καλού εισαγγελέα, ο οποίος πρότεινε να καταδικαστεί ο Θεοφίλου όχι μόνο για όσα είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως, αλλά και για όσα είχε αθωωθεί! Ίσως βέβαια ο πρωθυπουργός να φοβήθηκε να παρέμβει στην υπόθεση Θεοφίλου αφού στην περίπτωση της παρέμβασής του για τις τηλεοπτικές άδειες, οι παραινέσεις του προς τους δικαστές, να μην πάρουν απόφαση που να αδειάζει τα ταμεία, δεν έπιασαν τόπο. Έτσι οι δικαστές αθώωσαν τον Θεοφίλου και τώρα η καημενούλα η κυβέρνηση της Αριστεράς θα χρειαστεί να «ξηλωθεί» για να πληρώσει τον άδικο εγκλεισμό του Θεοφίλου!

Κανονικά η κυβέρνηση της Αριστεράς θα πρέπει να επαναφέρει την θανατική ποινή, η οποία θα πρέπει να εφαρμόζεται με συνοπτικές διαδικασίες, ώστε οι διάφοροι Θεοφίλου, Ηριάννες και άλλοι να μην προλαβαίνουν να κάνουν έφεση και να μην υπάρχει ο κίνδυνος να αθωωθούν και να πληρώνει το κράτος αποζημιώσεις για άδικους εγκλεισμούς!

Οράτιος Μενιππίδης

Το πεντακοσάρικο και τα εκατομμύρια

Μια ζωή θυμάμαι όλους όσους από διάφορα πόστα διαφεντεύουν τις τύχες αυτού του τόπου να διατείνονται πως προστατεύουν (ή θα προστατεύσουν, αν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο) τους μικρούς και αδυνάτους και ότι θα στραφούν μόνο κατά των εχόντων και κατεχόντων (αξεπέραστε Κωστάκη Καραμανλή!). Κι αν κάτι τέτοια τα πιστεύαμε όταν τα λέγανε παλιότερα οι συντηρητικοί πολιτικοί της δεξιάς, είτε της μείζονος (ΕΡΕ, ΝΔ) είτε της ελάσσονος (Ένωση Κέντρου, ΠαΣοΚ), φανταστείτε πόσο εύκολα χάψαμε αμάσητο το ίδιο παραμύθι όταν το ακούσαμε πρώτη φορά από αριστερά. Δυστυχώς, το μόνο που μας έμεινε ήταν μια δυσπεψία κι ένας κόμπος στον οισοφάγο που δεν λέει να πάει ούτε πάνω ούτε κάτω.

Ισπανοί αστυνομικοί εκκενώνουν με την βία κατασχεμένη κατοικία, σε μια χώρα όπου ημερησίως γίνονται
πάνω από 100 κατασχέσεις. Αξίζει τον κόπο να δείτε το 14λεπτο βίντεο της επιχείρησης στο Youtube.

Το ποιοι είναι οι έχοντες και κατέχοντες παραμένει ζήτημα προς διερεύνηση. Από την άλλη, για ποιούς αριστερούς λέμε τώρα; Οι άνθρωποι έχουν πλάκα. Ποιόν αδύναμο προστατεύουν όταν κυνηγάνε ακόμη και τα πεντακοσάρικα; Ναι, ναι! Μόνο όσοι χρωστάνε μέχρι 500 ευρώ γλιτώνουν το κυνήγι! Το λένε στα ίσα (υπογραμμίσεις δικές μου):

- Δεν επιβάλλεται κατάσχεση ακινήτων, καθώς και κατάσχεση κινητών στα χέρια του οφειλέτη, κατά των οφειλετών που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές από κάθε αιτία (για την καταβολή των οποίων ευθύνεται ως πρωτοφειλέτης, συνυπόχρεος, εγγυητής κλπ) συνολικού ποσού 500 ευρώ, πλην του μέτρου της κατάσχεσης στα χέρια τρίτων.
- Αναγκαστικά μέτρα που έχουν επιβληθεί μέχρι και 6/4/2014 (προηγούμενη ημέρα ισχύος των διατάξεων αυτών) για ληξιπρόθεσμες οφειλές κατά το χρόνο επιβολής τους, μικρότερες του ανωτέρω ποσού των πεντακοσίων (500) ευρώ, αίρονται μόνο εφόσον υποβληθεί αίτηση από τον οφειλέτη.

Να, σας βλέπω που προσέξατε την ημερομηνία κι ετοιμάζεστε να μου τρίψετε στην μούρη ότι το 2014 δεν ήταν η αριστερά στην κυβέρνηση. Σωστή η παρατήρηση αλλά επιτρέψτε μου να πω τούτο: Πάτε καλά, μωρέ;

Πάτε καλά, μωρέ; Μέχρι πότε θα μασουλάμε την τσίκλα ότι και καλά αυτά τα είχανε νομοθετήσει οι άλλοι; Αν είναι έτσι, τί σκατά ψηφίσαμε πρόπερσι αριστερά; Και, κυρίως, γιατί πανηγυρίσαμε όταν την βγάλαμε κυβέρνηση; Για να εφαρμόσει αυτή τα μέτρα και τους νόμους που είχαν ψηφίσει οι προηγούμενοι; Αν είναι έτσι, γιατί δεν αφήναμε εκείνους να τελειώσουν την δουλειά που και την είχαν αρχίσει και καλύτερα την ξέρουν λόγω εμπειρίας; Εγώ γιατί είχα καταλάβει ότι βγάλαμε την αριστερά για να αλλάξει όσα στραβά είχε κάνει η δεξιά; Τόσο μεγάλο λάθος έκανα;

Κατασχέσεις για οφειλές πάνω από 500 ευρώ... 500 ευρώ! Όσος είναι ο φόρος που αναλογεί σε όποιον ψιλικαντζή δηλώσει κέρδη από το μαγαζάκι του 2.272 ευρώ ή σε όποιον έχει μοναδικό μηνιαίο εισόδημα 280 ευρώ από νοίκι ενός διαμερίσματος που κληρονόμησε από τους γονείς του. Καθ' όσον, κύριε, διακόσια ογδόντα είναι αυτά και δεν μπορείς να τα φας όλα. Κάνει να παίρνει και το κράτος. Και καλά θα κάνεις να τα δώσεις, διότι όταν το κράτος δεν παίρνει τα 500, παίρνει το διαμερισματάκι και μετά εσύ δεν θα παίρνεις νοίκι. Κατανοητόν;

Και μιας κι ο λόγος για τις κατασχέσεις, σίγουρα ξέρετε τι χαμός γίνεται στις δικαστικές αίθουσες όπου γίνονται πλειστηριασμοί. Δεν μπορεί να μη τρίψατε έστω μια φορά με ικανοποίηση τα χέρια σας βλέποντας το κράξιμο ή και το ξύλο ακόμη που τρώνε πολλές φορές κάτι κοράκια και κάτι συμβολαιογράφοι. Ε, λοιπόν, αυτά να τα ξεχάσετε. Η αριστερή μας κυβέρνηση έχει σχεδόν έτοιμο το σύστημα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών (ο νόμος δημοσιεύθηκε ήδη στο ΦΕΚ), ώστε ο καθένας πλέον να μπορεί να "κορακιάζει" από την βολή του υπολογιστή του και να μη παίζει το κεφάλι του κορώνα-γράμματα προκειμένου να αρπάξει κοψοχρονιά το σπίτι κάποιου φουκαρά.


Ας επιστρέψουμε στην πρωτόγονη απορία όλων των αφελών φορολογουμένων: γιατί οι κυβερνήσεις δεν κυνηγάνε αυτούς που χρωστάνε τα πολλά, να τα πάρουν από αυτούς; Η απάντηση είναι πιο απλή απ' όσο νομίζετε: διότι δεν μπορούν! Γιατί δεν μπορούν; Μα γιατί όλοι αυτοί οι μεγαλοοφειλέτες (ή, έστω, σχεδόν όλοι) δεν υπάρχουν πια! Δείτε μερικά στοιχεία που αποδελτιώνω από την κατάσταση μεγάλων οφειλετών της ΑΑΔΕ και θα καταλάβετε:
- Ακρόπολις Χρηματιστηριακή - 8.540.133.487,60 (8,5 δισ. για όσους δυσκολεύονται με το νούμερο)
- Ολυμπιακή Αεροπορία - 1.356.986.000,21
- Ατλάντικ Σούπερ Μάρκετ - 654.574.349,09
- ΑΕΚ (η παλιά ΠΑΕ, το παλιό ΑΦΜ βρε αδερφέ!) - 249.881.951,71
- Εγνατία Ασφαλιστική - 220.992.066,15
- Άττικατ - 113.554.028,63
- Μινιόν (έτσι, για να γελάσουμε) - 23.268.839,71
- Πειραϊκή-Πατραϊκή (συνεχίστε να γελάτε) - 20.801.220,74
- Δρούβας Α.Ε. (αυτό για τους πατρινούς, που ξέρουν ότι η επιχείρηση έχει κλείσει εδώ και 25 χρόνια και ο ιδιοκτήτης της έχει αποδημήσει από... ούτε θυμάμαι πότε) - 9.924.653,56

Τα ερωτήματα εδώ είναι πολλά. Για παράδειγμα, γιατί οι αρχές επέτρεψαν να φτάσει το χρέος αυτών των -πεθαμένων πια- επιχειρήσεων σε τέτοια ύψη; Για παράδειγμα, έκανε κάποτε έλεγχο η ΥΠΕΔΑ (πρώην ΣΔΟΕ), βρήκε τρεις επιχειρήσεις φωτογραφικών ειδών που είχαν πλημμυρίσει την χώρα με πλαστά τιμολόγια, βεβαίωσε τους φόρους, έρριξε τα πρόστιμα και... Και; Αυτά. Έμειναν οι ενδείξεις στην λίστα των οφειλετών, με συνολική οφειλή κάπου 1,7 δισ. ευρώ:
- Αγιομαυρίτης Φωτογραφικά Είδη ΑΕΒΕ - 773.829.219,97
- Φωτογραφικά Υλικά ΕΠΕ - 649.007.621,64
- VGI International Φωτογραφικά ΑΕ - 261.477.863,06

Ένα δεύτερο εξ ίσου σοβαρό ερώτημα είναι γιατί δεν διασφαλίζεται κάτι απλό: να μη μπορεί κάποιος να παρατάει την χρεωμένη επιχείρησή του και να ανοίγει άλλη. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του περιβόητου εκδότη Μιχάλη Ανδρουλιδάκη, ο οποίος φέρεται να χρωστάει ατομικά 4.133.483,85 αλλά έχει σπείρει κι ένα σωρό χρεωμένες εταιρείες, οι περισσότερες με το δοκιμασμένο κλασσικό σύστημα: χρεώνω την μία, την αφήνω, ανοίγω άλλη. Ενδεικτικά, μερικές από αυτές:
- Κλέβερ Ελλάς - 57.231.598,60
- Stabilton Κατασκευαστική - 53.458.286,16
- Νέο Κανάλι Ραδιοτηλεοπτική - 53.096.919,19
- Ευρωπαϊκός Τύπος - 51.898.609,40
- Τέταρτη Εξουσία - 23.276.243,18

Από το 1923 μέχρι σήμερα τα ίδια και τα ίδια: ορώμεν τους ληστάς αλλ' αδυνατούμε να τους συλλάβουμε.

Αυτά είναι τα ωραία κόλπα στον καπιταλισμό. Χρωστάς μερικές δεκάδες εκατομμυρίων και δεν τρέχει κάστανο, χρωστάς ένα πεντακοσάρικο και χάνεις το σπίτι σου. Έτσι, για να επιβεβαιωθεί άλλη μια φορά ο ισχυρισμός ότι η μεγαλύτερη εφεύρεση του καπιταλισμού είναι η ανώνυμη εταιρεία. Ακόμη και με την αριστερά στην εξουσία, το σύστημα δουλεύει άψογα. Ειδικά στην εποχή των οφσόρ...

Στο μεταξύ, για να προλάβω τυχόν παρεξηγήσεις, το όριο του πεντακοσάρικου ισχύει μόνο για τις κατασχέσεις ακινήτων ή κινητών πραγμάτων. Χρήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς δεσμεύονται και κατάσχονται ανεξαρτήτως ύψους, εφ' όσον οι λογαριασμοί αυτοί δεν έχουν χαρακτηριστεί ως ακατάσχετοι. Κλείνω με δυο τέτοιες περιπτώσεις, των οποίων έχω προσωπική γνώση:
- Φίλη που ζη με μόνο έσοδο ένα ενοίκιο 280 ευρώ μηνιαίως (το παράδειγμα που έδωσα πιο πάνω ήταν πραγματικό), χρωστάει στην εφορία. Ο νοικάρης της λείπει διακοπές και της ζητάει τον αριθμό του τραπεζικού της λογαριασμού για να καταθέσει το ενοίκιο. Του τον δίνει. Σφάλμα μέγα. Τα 280 έκαναν φτερά αυθωρεί και παραχρήμα.
- Συνταξιούχος των 540 ευρώ διαπιστώνει ότι έχουν δεσμευτεί από την εφορία 220 ευρώ από την σύνταξή του. Η τράπεζα τον ενημερώνει ότι δεσμεύτηκαν για χρέος της κόρης του, η οποία ήταν συνδικαιούχος στον λογαριασμό. Το ωραίο της υπόθεσης: η κόρη του είχε τακτοποιήσει την οφειλή της από διμήνου αλλά η τράπεζα δεν είχε ενημερωθεί. Το ακόμη ωραιότερο: ο ίδιος είχε δηλώσει τον λογαριασμό ως ακατάσχετο αλλά η τράπεζα επέμενε ότι το ακατάσχετο δεν ίσχυε για την κόρη του.

Όμορφος κόσμος ο αριστερός. Κυνηγάει το πεντακοσάρικο αλλά ξεχνάει τα εκατομμύρια. Όχι σαν τον δεξιό, που ξέχναγε τα εκατομμύρια αλλά κυνηγούσε τα πεντακοσάρικα. Δεν έχει πλάκα αυτό το παιχνιδάκι "τα ίδια απ' την ανάποδη";

Η Ανταγωνιστικότητα στο Νοσοκομείο του Ρίο:

Σήμερα 2017 Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πάτρας στο Ρίο:

Ασθενείς, Νοσηλευτικό - Ιατρικό προσωπικό κ συνοδοί ασθενών,

Εν μέσω καύσωνα

Χωρίς κλιματισμό!!! 

Με ανεμιστήρες ανακυκλώνοντας τον ήδη θερμό αέρα!!

Άραγε πόσους νεκρούς-θύματα, χρειάζεται η επίτευξη της ανταγωνιστικότητας των μεγαλέμπορων της Ιδιωτικής Υγείας;; 

Φωτο απ την ορθοπαιδική κλινική:

Απ την Α' ορθοπαιδική κλινική που εκτός από δύο δωμάτια όλοι οι άλλοι χώροι είναι χωρίς κλιματισμό!!
Το ίδιο συμβαίνει και στην Β' ορθοπαιδική κλινική!!
Το Ίδιο συμβαίνει στις περισσότερες κλινικές του Νοσοκομείου!!

Μπράβο νεο"αριστεροί" άξιοι διάδοχοι της διαχείρισης της καπιταλιστικής βαρβαρότητας,,,

Εσείς καλοί Μου άνθρωποι πότε θα αντιδράσετε;

Συνεχίζετε Να τους Ανέχεστε;;;

«Εμβάθυνση» σχεδιασμών και κινδύνων...

Νέες πληροφορίες και εκτιμήσεις έρχονται στο φως της δημοσιότητας σχετικά με την εμβάθυνση της ελληνοαμερικανικής στρατιωτικής συνεργασίας, με άξονα τη Σούδα και όχι μόνο. Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο, η ελληνοαμερικανική συνεργασία των τελευταίων μηνών παραμένει «υποδειγματική» και αυτή τη στιγμή οι Αμερικανοί αναβαθμίζουν στην πράξη τη βάση της Σούδας, κατασκευάζοντας στον όρμο σταθμό απομαγνήτισης πλοίων για μεγάλα βάθη (deep waters), ο οποίος θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά από Ελλάδα και ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, αναφέρεται ως ειλημμένη η απόφαση για περαιτέρω στενή συνεργασία στο σκέλος των Ειδικών Δυνάμεων, όχι μόνο με την μετεγκατάσταση μονάδων βατραχανθρώπων (Navy Seals) στη Σούδα, αλλά και διά της εντονότερης εμπλοκής των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟικό Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής (ΚΕΝΑΠ - NMIOTC), που εκπαιδεύει στελέχη σε ζητήματα «θαλάσσιας ασφάλειας». Αναφέρεται επίσης ότι στο αμέσως επόμενο διάστημα οι Αμερικανοί θα επιχειρήσουν να μετατρέψουν τη Σούδα σε «one-stop-shop», όπου, εκτός από ανεφοδιασμό σε καύσιμο και όπλα, θα είναι δυνατή και η επισκευή αεροπλανοφόρων. Ταυτόχρονα, η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σε εντατικές διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον για την επέκταση των όρων χρήσης της βάσης στη Σούδα, ευελπιστώντας σε γεωπολιτικά ανταλλάγματα.

***

Αυτό δείχνουν η πρόσφατη επίσκεψη του Α/ΓΕΕΘΑ Ευ. Αποστολάκη στην Ουάσιγκτον και οι επαφές του με τον Αμερικανό ομόλογό του και με άλλους παράγοντες. Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η συζήτηση με τον στρατηγό Τζ. Ντάνφορντ εισήλθε σε πρακτικά ζητήματα, με τους δυο αρχηγούς να σκιαγραφούν τα επόμενα βήματα για στενότερη συνεργασία και συνεκπαίδευση μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ και της Ελλάδας. Παράλληλα, εξετάστηκαν η προώθηση των δράσεων του ΚΕΝΑΠ και η ενδυνάμωση της συνεργασίας στον τομέα της ανταλλαγής πληροφοριών. Οι ίδιες πηγές μιλούν για καταρχήν συμφωνία της αμερικανικής πλευράς να συμμετέχουν πλοία του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού στη συνοδεία των αμερικανικών αεροπλανοφόρων που επιχειρούν στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αναφέρεται επίσης ότι η επαύξηση των συνεκπαιδεύσεων θα επεκταθεί και στους τρεις κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά και στις ειδικές επιχειρήσεις. Και βέβαια, στο τραπέζι βρέθηκε η υπόθεση της βάσης της Σούδας, στην οποία η Ουάσιγκτον αποδίδει μεγάλη σημασία. Δεν είναι όμως μόνο η αναβάθμιση αυτής της βάσης που επισφραγίζει τη βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας σε επικίνδυνους για το λαό σχεδιασμούς. Αρθρογραφώντας σε κυριακάτικη εφημερίδα, το στέλεχος των συγκυβερνώντων ΑΝΕΛ, Δ. Καμμένος, υποστηρίζει ότι «οι τρέχουσες συνθήκες αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αλλά και στον Κόλπο, καθιστούν την ανανέωση - επέκταση της συμφωνίας (σ.σ. χρήσης της Σούδας από τους Αμερικανούς) περισσότερο επιτακτική από ποτέ».

***

Εκφράζοντας επιδιώξεις της ντόπιας αστικής τάξης, σημειώνει ότι «η βάση αυτή αποτελεί, περισσότερο από ποτέ, ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί για τη χώρα». Ο ίδιος συνεχίζει: «Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι αυτή τη στιγμή το Βερολίνο αλλά και οι ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο να απομακρύνουν και να μεταφέρουν αλλού τις στρατιωτικές δυνάμεις που σταθμεύουν στη στρατιωτική βάση του Ιντσιρλίκ (...) Η κρίση στη βάση του Ιντσιρλίκ αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία στρατηγικά και διαπραγματευτικά για την Ελλάδα ώστε να διεκδικήσει και να δημιουργήσει μια νέα βάση, όπου θα στεγαστούν σε πρώτη φάση δραστηριότητες στρατιωτικών μη επανδρωμένων αεροχημάτων (UAV) που θα επιχειρούν προς τη Μέση Ανατολή. Το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Καλαμάτας θα μπορούσε να αποτελέσει μια εξαιρετική τοποθεσία για τη μεταφορά της βάσης του Ιντσιρλίκ και να πάρουμε επίσημα το ρόλο πια από την Τουρκία (...)». Σε άλλο σημείο του άρθρου, προβλέπει ότι «η Αμερική αναμένεται πως θα συνδράμει το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό με τελευταίας τεχνολογίας στρατιωτικό - υποστηρικτικό υλικό (...) με σκοπό τη διευκόλυνση των κοινών επιχειρήσεων αλλά και την αποτελεσματική περιπολία και σταθεροποίηση της περιοχής». Σε αυτό το πλαίσιο, μιλά για «ανανέωση της σύμβασης χρήσης της βάσης στη Σούδα κατ' ελάχιστο για 5 ή και 10 χρόνια», αν και ο ίδιος χαρακτηρίζει «ιδανική διάρκεια επέκτασης» τα 12 έτη, εφόσον «η μεγάλη χρονική διάρκεια εξασφαλίζει τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό εκμετάλλευσης της βάσης».

***

Η διαπίστωση αυτή έχει τη σημασία της, αν συνδυαστεί με τις δηλώσεις Αμερικανού αξιωματούχου σε άλλη κυριακάτικη εφημερίδα, ότι η «ένταση» στις σχέσεις Τουρκίας - ΗΠΑ δεν επιτρέπει έναν πιο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό από την πλευρά των Αμερικανών, σε ό,τι αφορά τις επιδιώξεις τους για την ευρύτερη περιοχή. Σε όλα αυτά έρχονται να «κολλήσουν» πληροφορίες στον Τύπο, που αναφέρουν ότι οι Αμερικανοί «θέλουν να είναι έτοιμοι ώστε να αποχωρήσουν ανά πάσα στιγμή από το Ιντσιρλίκ, σε περίπτωση που η Τουρκία του Ερντογάν εξακολουθήσει να προκαλεί προβλήματα» και ότι έχουν ζητήσει από την Ελλάδα μια σειρά διευκολύνσεων. Διευκρινίζεται ότι «η πρώτη που θα χρησιμοποιηθεί είναι η αεροπορική βάση στο Ακτιο», καθώς οι ΗΠΑ θέλουν να αποσυμφορήσουν τη Σούδα, όπου τους τελευταίους μήνες επικρατεί «πανδαιμόνιο». Εξ ου και «οι Αμερικανοί θέλουν να μεταφέρουν στο Ακτιο σχεδόν το σύνολο των μεταγωγικών αεροσκαφών που σήμερα χρησιμοποιούν στη Σούδα». Αλλωστε, το Ακτιο χρησιμοποιείται ήδη ως βάση εξυπηρέτησης των ΝΑΤΟικών AWΑCS. Προστίθεται ακόμα ότι «θα αξιοποιήσουν και τη βάση της Λάρισας, με τις πληροφορίες να λένε ότι θα φτιάξουν εγκαταστάσεις που θα μπορούν να εξυπηρετούν ακόμη και τα υπερσύγχρονα αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-35». Από όλα τα παραπάνω γίνεται ακόμα πιο εμφανής η πρεμούρα της κυβέρνησης να υπηρετήσει το στόχο της αστικής τάξης για «γεωστρατηγική αναβάθμιση», μέσα από την εμπλοκή του λαού σε επικίνδυνους σχεδιασμούς και ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, όπου «χοντραίνει το παιχνίδι» για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, ενεργειακών και εμπορικών διαύλων...

«Ευκαιρία» μόνο για το κεφάλαιο

Η συζήτηση για την ανάκαμψη της οικονομίας, που εντάθηκε μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης «αξιολόγησης», συνδέεται με διάφορες προσεγγίσεις για τις προϋποθέσεις κατοχύρωσης της απρόσκοπτης αναπαραγωγής των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, μέσω της διαμόρφωσης «φιλικού επενδυτικού περιβάλλοντος».
Εκτός από την κυβέρνηση, που διαφημίζει το «Εθνικό Σχέδιο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης», σε αυτή τη συζήτηση παρεμβαίνουν τα άλλα αστικά κόμματα, επιχειρηματικοί φορείς και επιτελεία, που αναγνωρίζουν τη σημασία της αντιλαϊκής συμφωνίας στο Γιούρογκρουπ και είτε στηρίζουν αναφανδόν την κυβέρνηση, είτε προβληματίζονται για το κατά πόσο μπορεί μ' αυτό το σχήμα να φανεί συνεπής στην έγκαιρη και ολοκληρωμένη προώθηση των «μεταρρυθμίσεων» και των μέτρων που έχει ανάγκη το κεφάλαιο.
Δεν περνάει επίσης απαρατήρητη η προσπάθεια της κυβέρνησης να αξιοποιήσει αυτή τη συζήτηση για να επιταχύνει διεργασίες στο πολιτικό σύστημα, περιγράφοντας όχι μόνο τις οικονομικές, αλλά και τις πολιτικές προϋποθέσεις επίτευξης του στόχου της ανάκαμψης.
Για παράδειγμα, σε αρθρογραφία κυβερνητικών στελεχών επισημαίνεται ότι ένας από τους όρους για να αξιοποιηθεί το «παράθυρο ευκαιρίας» από τη συμφωνία του Γιούρογκρουπ, είναι να αποφευχθεί η «παλινόρθωσης της δεξιάς», την οποία ενδέχεται να στηρίξουν δυνάμεις «που θέλουν την ελληνική οικονομία σε καταστολή».
Σημειώνεται επίσης ότι η υπόθεση της ανάκαμψης «δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση, αλλά όλες τις δυνάμεις που δεν θέλουν ως μέλλον της χώρας τη συντηρητική παλινόρθωση και την επιστροφή στο προ κρίσης καθεστώς». Απευθύνουν δηλαδή κάλεσμα σε δυνάμεις όπως η Δημοκρατική Συμπαράταξη να επιλέξουν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι με τη ΝΔ.
Σε κάθε περίπτωση, εκεί που συγκλίνουν όλοι είναι η ένταση των «μεταρρυθμίσεων» για λογαριασμό του κεφαλαίου, οι οποίες μάλιστα, σύμφωνα με στελέχη της κυβέρνησης, χρειάζεται να περάσουν μέσα από τον «κοινωνικό διάλογο», με αξιοποίηση κάθε πρόσφορου μέσου σε συνθήκες «κρίσης της συνδικαλιστικής και πολιτικής εκπροσώπησης».
Από τη μία λοιπόν η κυβέρνηση ετοιμάζεται να νομοθετήσει επιπλέον εμπόδια στο δικαίωμα της απεργίας, και από την άλλη αναζητά νέες μορφές και δομές για την ενσωμάτωση των λαϊκών αντιδράσεων και τη συντήρηση της «κοινωνικής συνοχής», που μεταφράζεται σε ανοχή ή/και ενεργή στήριξη στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. Δομές που θα αναπαράγουν τον «κοινωνικό εταιρισμό» στο όνομα της «συνοχής», δηλαδή της εξουδετέρωσης των αγώνων και των διεκδικήσεων, με τρόπο συμπληρωματικό και αποτελεσματικότερο απ' αυτόν που το κάνουν σήμερα οι «παραδοσιακές» πλειοψηφίες του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού.
Μπροστά στις εξελίξεις και αξιοποιώντας την πείρα του, ο λαός δεν πρέπει να ταυτιστεί με τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου και των κομμάτων του, να «αναμένει» τα αποτελέσματα της ανάκαμψης, διαπιστώνοντας καθημερινά τη χειροτέρευση της ζωής του.
«Παράθυρο ευκαιρίας» για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα μπορεί να ανοίξει αν βάλουν πλάτη στην «ανάκαμψη» του εργατικού κινήματος, στην ανασύνταξη και στην αναζωογόνησή του, στη συγκρότηση της Κοινωνικής Συμμαχίας, στην ανάπτυξη της πάλης για ανάκτηση των απωλειών και ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.
Το δρόμο τον δείχνουν οι αγωνιστικές εστίες που αναπτύχθηκαν το προηγούμενο διάστημα σε κλάδους όπως οι ΟΤΑ, για μόνιμη και σταθερή δουλειά, και οι απεργιακές κινητοποιήσεις που προετοιμάζουν τις επόμενες μέρες οι εργαζόμενοι στο Εμπόριο, στον Επισιτισμό - Τουρισμό, στη Ναυπηγοεπισκευή. Οι αγώνες αυτοί χρειάζεται να πολλαπλασιαστούν και να στηριχτούν με κάθε τρόπο, να γίνει η επιτυχία τους υπόθεση ευρύτερων δυνάμεων του λαϊκού κινήματος, να αφήσουν ισχυρή παρακαταθήκη και πείρα για τη συνέχεια.

Τα τηλεγραφόξυλα θ’ ανθίσουν κι ας έπεσε ο Γράμμος!

       

Πειθαρχικός Ουλαμός Καλπακίου! Το Καλπάκι ήταν το χειρότερο στρατιωτικό κάτεργο της εποχής, ο «τάφος των ζωντανών», όπως τον ονόμασαν οι ίδιοι οι φαντάροι, ένα πραγματικό, μ’ όλη τη σημασία της λέξης, στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί έστελναν τα μέλη της ΟΚΝΕ, της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας, με σκοπό να τους τσακίσουν σωματικά και ηθικά, να τους εξαναγκάσουν να απαρνηθούν τις ιδέες τους και τα ιδανικά τους, το ΚΚΕ και την ΟΚΝΕ. Ο Πειθαρχικός Ουλαμός Καλπακίου λειτούργησε από το 1924 έως το 1934.

Ανάμεσα στους ξυλοδαρμούς, στα κρεμάσματα από τα δέντρα, στην καταναγκαστική εργασία για να φτιαχτεί ο δρόμος της μονής που απείχε δύο χιλιόμετρα από τον Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου, οι αντιφρονούντες φαντάροι, οι εμφορούμενοι από τις σοσιαλιστικές ιδέες, υποχρεώνονταν να ποτίζουν για ολόκληρες ώρες καθημερινά τα τηλεγραφόξυλα! Στην ερώτηση των ηρωικών κομμουνιστών φαντάρων για τον λόγο για τον οποίο πότιζαν τα τηλεγραφόξυλα, η απάντηση ήταν ότι όταν αυτά ανθίσουν τότε θα έρθει ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα!

Η στάση των εκατοντάδων μελών του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ που πέρασαν αλύγιστοι από το Καλπάκι υπήρξε πραγματικά ηρωική. Μεταξύ άλλων, ο Θανάσης Κλάρας (Α. Βελουχιώτης), ο Κώστας Καραγιώργης, ο Δημήτρης Βλαντάς κ.ά. Λίγα χρόνια μετά το κλείσιμο του Πειθαρχικού Ουλαμού Καλπακίου ήρθε η εποποιία του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, της ΟΠΛΑ, της Εθνικής Αλληλεγγύης και κατόπιν του ΔΣΕ! Λίγο έλειψε τα τηλεγραφόξυλα ν’ ανθίσουν! Μάλιστα τα άνθη άρχισαν να αχνοφαίνονται αλλά τελικά μαράθηκαν πριν προλάβουν να στολίσουν τα τηλεγραφόξυλα του Πειθαρχικού Ουλαμού Καλπακίου! Ο Γράμμος τελικά έπεσε!

Όμως τι κι αν έπεσε ο Γράμμος! Εμείς θα κάνουμε τα τηλεγραφόξυλα ν’ ανθίσουν! Εμείς τελικά θα νικήσουμε! Η νέα κοινωνία, η σοσιαλιστική, θα τσακίσει την σαπίλα του καπιταλισμού, θα τσακίσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο! Οι χιλιάδες νεολαίοΙ που πέρασαν και φέτος από το αντιιμπεριαλιστικό διήμερο της ΚΝΕ είναι η επιβεβαίωση των λεγομένων μας! Οι χιλιάδες κομμουνιστές νεολαίοι που βούλιαξαν τα Ιωάννινα έστειλαν μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι εμείς θα νικήσουμε και θα κάνουμε τα τηλεγραφόξυλα ν’ ανθίσουν κι ας έπεσε ο Γράμμος!

Ανδρομάχη Συμέλα Βασ.

Η αισιόδοξη βλακεία του Καντίντ

Επιστρέφοντας στο μικρό τους αγρόκτημα, ο Πανγκλός, ο Καντίντ και ο Μαρτέν συνάντησαν ένα γεροντάκι που έπαιρνε τον αέρα του στην εξώπορτα της αυλής του, κάτω από τις πορτοκαλιές. Ο Πανγκλός, που του άρεσαν τα κουτσομπολιά όσο οι συλλογισμοί, ρώτησε τον παππού να μάθει πώς λεγόταν ο μουφτής που είχαν στραγγαλίσει. "Δεν έχω την παραμικρή ιδέα", τον διαφώτισε ο γέροντας, "και δεν φρόντισα ποτέ να μάθω το όνομα κανενός μουφτή και κανενός βεζίρη. Δεν ξέρω τίποτα για όσα μου λέτε. Είμαι γενικά της γνώμης πως όσοι μπλέκονται με τα κοινά το πληρώνουν ακριβά κι ότι και να πάθουν το αξίζουν. Δεν φροντίζω ποτέ να μάθω για το τι συμβαίνει στην Κωνσταντινούπολη. Μου φτάνει μονάχα να στέλνω στην αγορά τα φρούτα που καλλιεργώ στον κήπο μου". Λέγοντας αυτά, κάλεσε τους ξένους να μπουν στο σπίτι του. (...)

"Θά 'χετε σίγουρα στην ιδιοκτησία σας πολλές και καταπληκτικές εκτάσεις", είπε ο Καντίντ στον Τούρκο. - "Έχω μονάχα εκατόν εξήντα εκτάρια. Τα καλλιεργώ με τα παιδιά μου. Η δουλειά σε κρατάει μακριά από τις πιο βλαβερές συνήθειες: την τεμπελιά, την ανηθικότητα και την ανέχεια".

Ο Βολταίρος και το εξώφυλλο της έκδοσης του 1759, σε μετάφραση από τα γερμανικά.

Επιστρέφοντας στο αγρόκτημα, ο Καντίντ έκανε μερικές βαθυστόχαστες σκέψεις σχετικά με όσα του είχε πει ο Τούρκος. "Μου φαίνεται πως αυτός ο καλός γέροντας περνάει πολύ καλύτερα από εκείνους τους έξι βασιλιάδες που είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε στην Βενετία". - "Όλοι οι φιλόσοφοι συμφωνούν πως τα υψηλά αξιώματα έχουν αποδειχτεί πολύ επικίνδυνα για όσους τα κατέχουν", πρόσθεσε ο Πανγκλός. "(...) Ξέρετε επίσης τι απέγιναν ο Κροίσος, ο Αστυάγας, ο Δαρείος, ο Διονύσιος ο Συρακόσιος, ο Πύρρος, ο Περσέας, ο Αννίβας (...) ο Εδουάρδος Β', ο Ερρίκος ΣΤ', ο Ριχάρδος Γ', η Μαρία Στιούαρτ, ο Κάρολος Α' (...), έτσι δεν είναι;" - "Ξέρω επίσης πως πρέπει να καλλιεργήσουμε τον κήπο μας". "Έχετε δίκιο", είπε ο Πανγκλός, "διότι όταν ο άνθρωπος τοποθετήθηκε στον κήπο της Εδέμ, τοποθετήθηκε εκεί για να λειτουργεί από μόνος του, για να δουλεύει, πράγμα που αποδεικνύει πως ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να κάθεται". - "Ας αφήσουμε τα λόγια κι ας στρωθούμε στη δουλειά", είπε ο Μαρτέν. "Είναι ο μόνος τρόπος να κάνουμε τη ζωή ανεκτή".

Όλοι στο κτήμα συμμετείχαν στην προσπάθεια. Ο καθένας βάλθηκε να αξιοποιήσει τις ικανότητές του. (...) Ο Πανγκλός έλεγε μερικές φορές στον Καντίντ: "Όλα τα γεγονότα αλληλοσυνδέονται στα πλαίσια του καλύτερου των κόσμων που θα ήταν δυνατό να υπάρξει. Διότι τελικά αν δεν σας είχαν διώξει με τις κλοτσιές από τον πύργο εξαιτίας των συναισθημάτων σας για τη δεσποινίδα Κυνεγόνδη, εάν δεν είχατε περάσει από την Ιερά Εξέταση, εάν δεν είχατε χάσει όλα τα πρόβατα που είχατε φέρει από τη χώρα του Ελντοράντο, δεν θα μπορούσατε τώρα να τρώτε ζαχαρωτά κυδώνια και φυστίκια". - "Ωραία τα λέτε", του απάντησε ο Καντίντ, "αλλά έχουμε δουλίτσα. Πρέπει να καλλιεργήσουμε τον κήπο μας".


Το παραπάνω κείμενο είναι ένα απόσπασμα από ένα έργο που με μυθιστορηματικό τρόπο εξέδωσε ο Βολταίρος το 1759 με τίτλο "Καντίντ ή η αισιοδοξία" (*). Εκείνη την εποχή, οι άθεοι προβλημάτιζαν τους θρήσκους με ερωτήματα όπως "αφού ο θεός είναι τέλειος, γιατί δημιούργησε έναν κόσμο ατελή;" ή "αφού ο θεός είναι πανάγαθος, γιατί υπάρχει κακό στον κόσμο;" κλπ. Ο -γνωστός για τον θεϊσμό του- γερμανός μαθηματικός και φιλόσοφος Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς έδωσε την δική του απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, λέγοντας ότι ο κόσμος μας είναι ο καλύτερος δυνατός που θα μπορούσε να υπάρξει, με δεδομένη την παρουσία του ανθρώπου σ' αυτόν. Ο Βολταίρος, λοιπόν, έγραψε το "Καντίντ", ως απάντηση στον Λάιμπνιτς, με έναν πρωταγωνιστή που δεν χάνει την αισιοδοξία του παρ' ότι δοκιμάζει όλες τις συμφορές που θα μπορούσαν να τον βρουν. Η ειρωνεία του Βολταίρου είναι καυστική και απολαυστική: όλα τα κακά του κόσμου συνεργάζονται για να κάνουν τον κόσμο μας τον καλύτερο δυνατό.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι εδώ και κάμποσα χρόνια η χώρα μας ζη σε ένα βολταιρικό περιβάλλον. Η ελπίδα έρχεται, η ανάπτυξη βρίσκεται ante portas, βγαίνουμε από το τούννελ και εν γένει τα πάντα βοούν ότι τα κόπια μας έπιασαν τόπο και τα εγγόνια μας θα δρέψουν τους καρπούς των θυσιών μας, παρά τα στοιχεία περί φτώχειας που κοινοποίησε με δελτίο τύπου η ΕλΣτατ και τα οποία κάθε άλλο παρά αισιόδοξα μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς. Να σημειώσουμε ότι η έρευνα αφορά το 2016 και βασίζεται σε εισοδηματικά στοιχεία του 2015, άρα δεν λαμβάνονται υπ' όψη οι επιδράσεις από τις νομοθετικές ρυθμίσεις που έγιναν πρόσφατα για να κλείσει εκείνη η ρημάδα η αξιολόγηση (νέα καθίζηση αφορολόγητου, νέες μειώσεις συντάξεων, νέες ανατροπές στην αγορά εργασίας κλπ).

Σύμφωνα με την ΕλΣτατ, λοιπόν, και με δεδομένο ότι το όριο φτώχειας ορίζεται για το 2016 στα 4.500 ευρώ ατομικά και 9.450 για τετραμελείς οικογένειες με δυο ανήλικα παιδιά:
- Το 35,6% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή και κοινωνικού αποκλεισμού, ποσοστό που στις παραγωγικές ηλικίες (18-64 ετών) φτάνει το 39,7%. Σχεδόν 2 στους 5 βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
- Κίνδυνο φτώχειας αντιμετωπίζει το 30,3% των εργαζομένων με μερική απασχόληση, παναπεί οι 3 στους 10. Παραδόξως, τον ίδιο κίνδυνο αντιμετωπίζει και το 12,2% των εργαζομένων με πλήρη απασχόληση. Παλιά, από την φτώχεια κινδύνευαν οι άνεργοι. Τώρα πια, στον "καλύτερο δυνατόν" κόσμο μας, κινδυνεύουν και οι εργαζόμενοι.
- Το χάσμα φτώχειας (δείκτης που μετράει τους φτωχότερους ανάμεσα στους φτωχούς) συνεχίζει να αυξάνεται, φτάνοντας πέρυσι το 31,9%. Αυτό σημαίνει ότι οι μισοί φτωχοί έχουν εισόδημα κατά 31,9% ή περισσότερο κάτω από το όριο της φτώχειας, δηλαδή ζουν με λιγώτερα από 3.064 τον χρόνο (περίπου δυόμισυ κατοστάρικα τον μήνα).
-Το 19,2% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού διαβιώνει σε νοικοκυριά με χαμηλή ένταση εργασίας. Σε απλά ελληνικά: ο ένας στους πέντε "μάχιμους" κατοίκους αυτής της χώρας δούλεψε το 2016 κατά 20% τουλάχιστον λιγώτερο από όσο είχε δουλέψει τον προηγούμενο χρόνο. Ας είναι καλά η ευελιξία της εργασίας...

Κίνδυνος φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού στην Ευρώπη.

Φυσικά, όλα αυτά τα στοιχεία (και άλλα πολλά) δεν δικαιολογούν καμμιά αισιοδοξία, ιδίως δε αν σημειώσουμε δυο επί πλέον δεδομένα: πρώτον, η σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια δείχνει είτε χειροτέρευση είτε (στην καλύτερη περίπτωση) στασιμότητα και, δεύτερον, ούτε οι αντίστοιχοι ευρωπαϊκοί δείκτες παρουσιάζουν σοβαρές τάσεις βελτίωσης παρά την πολυθρύλητη ανάκαμψη.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στον Βολταίρο για να γράψουμε τον επίλογο. Κατά πάσα πιθανότητα, το να περιμένουμε καλύτερες μέρες ενώ μένουμε αμέτοχοι και περιοριζόμαστε στο να καλλιεργούμε τον κήπο μας, δεν κάνει και δεν πρόκειται ποτέ να κάνει τον κόσμο μας τον "καλύτερο δυνατόν". Το μόνο που σίγουρα κάνει είναι εμάς αισιόδοξους μέχρι βλακείας. Σαν τον Καντίντ.


-----------------------------------------
(*) Εκδόσεις Πόλις, 2005, σελ. 144-147 (μετάφραση: Παντελής Κοντογιάννης). Στις αρχές του 1759, ο ίδιος ο Βολταίρος συντόνισε την ταυτόχρονη έκδοση του έργου σε πέντε χώρες, μια διαδικασία της οποίας η σκοπιμότητα ακόμη ερευνάται. Το έργο γνώρισε τεράστια επιτυχία και απανωτές εκδόσεις, οι οποίες διαφέρουν μεταξύ τους διότι ο Βολταίρος βελτίωνε το αρχικό κείμενο διαρκώς μέχρι τον θάνατό του.

Η τιτανομαχια των πλειστηριασμων!

ΟΛαφαζάνης στα δικαστήρια κατά των πλειστηριασμών! Η Κωνσταντοπούλου στα δικαστήρια κατά των πλειστηριασμών! Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά στα δικαστήρια κατά των πλειστηριασμών! Όλοι όσοι έφτασαν τα σπίτια μας ένα βήμα από τους πλειστηριασμούς χοροπηδάνε παρουσία καμερών στα δικαστήρια για να σώσουν τα σπίτια μας! Όλοι όσοι ήταν ΣΥΡΙΖΑ ή στήριζαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να μας αρπάξει τα σπίτια τώρα μάχονται δήθεν για να τα γλιτώσουν! Όλοι όσοι άνοιξαν την Βουλή τον Αύγουστο του 2015 για να μετατρέψουν το «ΟΧΙ» του λαού στο δημοψήφισμα σε «ΝΑΙ» επιτρέποντας το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που οδήγησε στους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας, τρέχουν δήθεν στα δικαστήρια για να προστατέψουν την λαϊκή κατοικία! Όλοι όσοι χοροπηδούσαν σε δρόμους και σε πλατείες υπέρ της περήφανης διαπραγμάτευσης που οδήγησε στις κατασχέσεις των λαϊκών κατοικιών, τώρα χοροπηδούν στα δικαστήρια δήθεν για να μην αφήσουν να πλειστηριαστεί η λαϊκή κατοικία!

Δεν τους έπιασε καμία αγωνιστική διάθεση! Δεν τρέχουν στα δικαστήρια γιατί τους έπιασε ο καημός για την λαϊκή κατοικία! Βάλανε την χερούκλα τους για να αρπαγεί η λαϊκή κατοικία από τις τράπεζες! Στα δικαστήρια τρέχουν για να αρπάξουν ψήφους και να γίνουν Αλέξηδες στη θέση του Αλέξη! Στα δικαστήρια τρέχουν για να παραπλανήσουν τον απλό κόσμο που βρίσκεται εκεί και αγωνίζεται κατά των πλειστηριασμών, αλλά και τον υπόλοιπο λαό που παρακολουθεί το σόου τους από την τηλεόραση!

Στο σόου αυτό κατά των πλειστηριασμών της λαϊκής κατοικίας εναλλάσσονται σαν πρωταγωνιστές στις τηλεοπτικές κάμερες ο Λαφαζάνης με την Κωνσταντοπούλου, δίνοντας μάχη ποιος θα βρεθεί μπροστά από τον άλλον! Ένα σόου εντελώς για το θεαθήναι αφού όταν ένα σπίτι έχει φτάσει να εκποιηθεί από τα ειρηνοδικεία, έχει ήδη κατασχεθεί από προηγούμενο δικαστήριο και πλέον δεν ανήκει στον ιδιοκτήτη του αλλά στην τράπεζα, η οποία απλά πρέπει να το πλειστηριάσει. Και ο Λαφαζάνης και η Κωνσταντοπούλου γνωρίζουν ότι όλα αυτά είναι για το θεαθήναι αφού με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς τα σπίτια θα εκποιηθούν και θα μείνει μόνο η εικόνα των Λαφαζάνηδων και των Κωνσταντόπουλων να τραβολογάνε συμβολαιογράφους!

Ο αγώνας στα ειρηνοδικεία θα έχει αξία αν συνδεθεί με αγώνα για την προστασία της λαϊκής κατοικίας. Αυτό που θα προστατέψει την λαϊκή κατοικία και πρέπει να γίνει στόχος πάλης του μαζικού λαϊκού κινήματος είναι νόμος που να προστατεύει την λαϊκή κατοικία! Το μαζικό λαϊκό κίνημα πρέπει να εμποδίσει τις κατασχέσεις της λαϊκής κατοικίας! Το σπίτι του κοσμάκη δεν προσφέρεται για ψηφοθηρία, προπαντός από αυτούς που έβαλαν πλάτη για να φτάσουμε στις κατασχέσεις και τώρα παριστάνουν τους αγωνιστές!

Το στεγαστικό πρόβλημα στην ΕΣΣΔ

Κάθε πολίτης της ΕΣΣΔ είχε το κατοχυρωμένο δικαίωμα να αποκτήσει εντελώς δωρεάν διαμέρισμα.

Ναι, απολύτως δωρεάν, δεν χρειαζόταν να πληρώσει. Το αποκτούσε με επίσημα έγγραφα στο όνομά του για πάντα και μπορούσε να το δώσει στα παιδιά του αργότερα.

Φυσικά, υπήρχαν λίστες αναμονής, αλλά κάθε μήνα δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ελάμβαναν δωρεάν διαμερίσματα από το σοβιετικό κράτος. Χάρη σε αυτό ακόμα και σήμερα υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια ιδιοκτήτες σπιτιών στη Ρωσία. Αυτό το δικαίωμα που κατοχυρώθηκε στην ΕΣΣΔ ήταν για πρώτη φορά στον κόσμο.

Η ΕΣΣΔ αν και ήταν μια ερειπωμένη στην κυριολεξία χώρα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τα 2 πρώτα πεντάχρονα προγράμματα ανοικοδόμησης κατόρθωσε να λύσει το στεγαστικό πρόβλημα και να αποκαταστήσει τις κατεστραμμένες υποδομές (δρόμους, γέφυρες, σχολεία, νοσοκομεία, δημόσια κτίρια, λιμάνια, αεροδρόμια).

Η συντριπτική πλειοψηφία των σοβιετικών πολιτών (80%) στεγάστηκε με τα κρατικά προγράμματα κατασκευής διαμερισμάτων που εκτελούνταν από τις σοσιαλιστικές επιχειρήσεις κατασκευών. Αργότερα στα τέλη της δεκαετίας του 1950 δημιουργήθηκαν και εναλλακτικές δυνατότητες στέγασης που επιτάχυναν τους ρυθμούς απόκτησης κατοικίας.

Συγκεκριμένα:

— Aν δεν ήθελε ο πολίτης να κάνει αίτηση για το δωρεάν διαμέρισμα που δικαιούταν ούτε ήθελε να κληρονομήσει, τότε μπορούσε να αγοράσει σπίτι από τον οικοδομικό συνεταιρισμό της πόλης που επέλεγε ή εάν εργαζόταν σε μεγάλη επιχείρηση από τον οικοδομικό συνεταιρισμό της επιχείρησης.

Οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί είχαν δωρεάν πολεοδομημένα οικόπεδα, οικοδομικά υλικά σε τιμή κόστους από τις σοσιαλιστικές επιχειρήσεις και έπαιρναν άτοκα κρατικά δάνεια για τις ανεγέρσεις κατοικιών.

Η αγορά του σπιτιού από τον οικοδομικό συνεταιρισμό γινόταν σε πολύ χαμηλή τιμή, σε τιμή κόστους στην κυριολεξία, δηλαδή χωρίς τα καπιταλιστικά κέρδη που μεσολαβούν σήμερα (τόκος τραπεζικού δανείου, κέρδος οικοπεδούχου, κέρδος κατασκευαστικής εταιρείας) και χωρίς τις φορολογικές και άλλες επιβαρύνσεις που κάνουν άπιαστο όνειρο την απόκτηση κατοικίας. Η πληρωμή γινόταν με μικρές δόσεις ως μεριδιούχος του οικοδομικού συνεταιρισμού, ενώ ταυτόχρονα κατοικούσε στο σπίτι που σταδιακά εξοφλούσε.

— Αν δεν επιθυμούσε ούτε την στεγαστική λύση του οικοδομικού συνεταιρισμού και ήθελε να κτίσει το σπίτι του σε μικρή πόλη ή χωριό δικαιούταν δωρεάν οικόπεδο έκτασης 10 έως 15 στρέμματα (ανάλογα με τα μέλη της οικογένειας) πολεοδομημένο (εντός σχεδίου) με εξασφαλισμένη σύνδεση ηλεκτροδότησης, υδροδότησης, αποχέτευσης, τηλεφωνίας) με έτοιμο δωρεάν αρχιτεκτονικό σχέδιο που επέλεγε ο ίδιος και με λήψη άτοκου δανείου για την ανέγερση της κατοικίας που εξοφλούσε σε 15 χρόνια με πολύ μικρές δόσεις.

Σε όλες τις κατοικίες ήταν σχεδόν δωρεάν η παροχή ρεύματος, θέρμανσης, τηλεφωνίας, φυσικού αερίου και νερού. Η επιβάρυνση ήταν πολύ μικρή, αφού για το σύνολο των υπηρεσιών αυτών αντιστοιχούσε ένα πολύ μικρό κλάσμα από το μισθό του εργαζόμενου, γύρω στο 5% του μισθού του.

Σε όλες τις μεγάλες πόλεις τα θερμικά εργοστάσια παραγωγής ρεύματος προμήθευαν εκτός από το ηλεκτρικό ρεύμα και ζεστό νερό στις κατοικίες για την θέρμανση τους (τηλεθέρμανση).

Σε όλες τις πόλεις υπήρχε η αρμόδια επιτροπή στέγασης που ως όργανο κεντρικού σχεδιασμού συγκέντρωνε τις αιτήσεις για απόκτηση κατοικίας, παρακολουθούσε κι ενημέρωνε το μητρώο κατοικιών και των ιδιοκτητών τους και εξασφάλιζε την ύπαρξη σταθερού αποθέματος ελεύθερων δημοτικών κατοικιών που ήταν απαραίτητο για τις έκτακτες ανάγκες στέγασης όπως η προσωρινή διαμονή εργαζομένων κι η αρχική διαμονή όσων εγκαθίστανται μόνιμα μέχρι να εξασφαλίσουν μόνιμη δική τους κατοικία με τους ανωτέρω αναφερόμενους τρόπους.

Δεν υπήρχε περίπτωση να μείνει κανένας άστεγος. Το αίσχος των άστεγων ή της ανασφάλειας και αβεβαιότητας στέγασης που υπάρχει στις καπιταλιστικές κοινωνίες ήταν άγνωστο και αδιανόητο!

Είναι γεγονός ότι παρατηρήθηκαν καθυστερήσεις στον τομέα κατασκευής κατοικιών κατά διαστήματα σε κάποιες περιοχές της ΕΣΣΔ με αποτέλεσμα να καθυστερεί η ικανοποίηση των αιτημάτων που περιλαμβάνονταν στις λίστες αναμονής των δικαιούχων.

Αυτές οι καθυστερήσεις οφείλονταν στην έλλειψη συντονισμού μεταξύ των υπευθύνων οργάνων εφαρμογής του κεντρικού σχεδιασμού που ήταν επιφορτισμένα με την υλοποίηση του κατασκευαστικού προγράμματος κι είχαν ως αποτέλεσμα τον μη έγκαιρο καταμερισμό των οικονομικών πόρων για την στήριξη των κατασκευαστικών σοσιαλιστικών επιχειρήσεων.

Η πείρα απέδειξε ότι έγινε υπέρμετρη σπατάλη πόρων σε οικοδομικούς συνεταιρισμούς και αντίστοιχη μείωση διαθέσιμων πόρων στις σοσιαλιστικές επιχειρήσεις κατασκευών που ήταν ο βασικός μοχλός άσκησης στεγαστικής πολιτικής.

Σε αντίθεση με τα παραπάνω αυτό που συμβαίνει στις καπιταλιστικές χώρες και στην πατρίδα μας είναι τραγικό. Οι κατοικίες είναι εμπορεύματα γιατί η οικοδομήσιμη γη δεν προσφέρεται δωρεάν, η κατασκευή κατοικιών γίνεται από ιδιωτικές κερδοσκοπικές εταιρείες κι ο αναγκαστικός δανεισμός από τράπεζες επιβαρύνει με μεγάλους τόκους αυτόν που θέλει να αποκτήσει κατοικία.

Το γεγονός επίσης ότι η γη χρησιμοποιείται ως πεδίο καπιταλιστικής κερδοφορίας έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει χωροταξικός σχεδιασμός με γνώμονα την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών, την ορθολογική χρήση της γης και την προστασία του περιβάλλοντος.

Έτσι οι χρήσεις γης σε κάθε περιοχή δεν είναι σαφώς προσδιορισμένες, βρίσκονται σε συνεχή αναδιαμόρφωση ανάλογα σε ποιες εκτάσεις συμφέρει κάθε φορά τους καπιταλιστές να δραστηριοποιηθούν με αποτέλεσμα δημόσιες εκτάσεις δασών, ορεινών όγκων και αιγιαλών είτε να καταπατούνται, είτε να χαρίζονται και σε μια νύκτα να αλλάζουν αυθαίρετα χρήση για να ωφεληθούν καταπατητές, μεγαλοοικοπεδούχοι και οι καπιταλιστές που αγοράζουν αγροτική γη και την άλλη μέρα τα χωράφια τους γίνονται πανάκριβα οικόπεδα για καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ταυτόχρονα επειδή ακριβώς δεν υπάρχει σταθερός χωροταξικός σχεδιασμός με σαφή διάκριση δασικών, γεωργικών, βιομηχανικών και οικιστικών ζωνών ενθαρρύνεται έμμεσα η αυθαίρετη οικιστική ανάπτυξη με πώληση αγροτεμαχίων που ανοικοδομούνται από τους εξαθλιωμένους προλετάριους για να βάλουν ένα κεραμίδι στο κεφάλι τους και μετά αρχίζει η κομματική εξάρτηση από τα αστικά κόμματα και τα χαράτσια νομιμοποίησης.

Συγκεκριμένα εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι με την ανοχή του αστικού κράτους που δεν εφαρμόζει πολιτική λαϊκής στέγασης για δωρεάν παροχή κατοικίας, προκειμένου να αποφύγουν το αβάστακτο κόστος αγοράς οικοπέδου εντός σχεδίου, εξαναγκάζονται να κτίσουν εκτός σχεδίου πόλης.

Έτσι δημιουργούνται ολόκληροι οικισμοί έξω από τον οικιστικό ιστό της κάθε πόλης και μετά αρχίζει το πολύχρονο κυνηγητό και η ταλαιπωρία, δηλαδή το να παρακαλούν για κατασκευή δικτύων κοινής ωφέλειας και σύνδεση με αυτά, μετά για ένταξη στο σχέδιο πόλης, μετά για την εφαρμογή του σχεδίου και μετά να πληρώνουν φόρους και πρόστιμα νομιμοποίησης.

Στο τέλος οι φόροι ακινήτων που επιβάλλονται αμφισβητούν έμμεσα το δικαίωμα ιδιοκτησίας στην κατοικία που με κόπους μιας ζωής έφτιαξαν… δηλαδή και κομματική ομηρία και οικονομική αιμορραγία.

Το αποκορύφωμα της περιπέτειας για εξασφάλιση στέγασης στον καπιταλισμό είναι ότι με το ξέσπασμα των καπιταλιστικών κρίσεων και την αδυναμία αποπληρωμής των δανείων λόγω ανεργίας, αρχίζουν οι πλειστηριασμοί κατοικιών που ζούμε και σήμερα, ενώ στην καλύτερη περίπτωση τα χρέη μεταβιβάζονται στην επόμενη γενιά.

Το τραγελαφικό φαινόμενο και η αντίφαση που παρατηρείται στον καπιταλισμό είναι ότι ενώ υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες κενές απούλητες κατοικίες, ταυτόχρονα υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι που δεν μπορούν να κάνουν οικογένεια, γιατί δεν μπορούν να αποκτήσουν κατοικία αφού οι κατοικίες είναι στα χέρια των καπιταλιστών μεγαλοϊδιοκτητών και των μετόχων των κατασκευαστικών εταιρειών.

Για να κατοχυρωθεί το δικαίωμα της κατοικίας για το λαό και να δοθεί ριζική λύση στο πρόβλημα της στέγασης του λαού, πρέπει:

–Nα κοινωνικοποιηθεί η γη και οι φυσικοί της πόροι στα πλαίσια της κοινωνικοποίησης όλων των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής.

–Να γίνει σαφής και ορθολογική χωροθέτηση των ζωνών χρήσεων γης και των οικιστικών ζωνών και πολεοδόμηση τους.

–Να συσταθεί Δημόσιος Εννιαίος Φορέας Κατασκευών που θα αναλάβει την προγραμματισμένη κατασκευή κατοικιών, σχολείων, νοσοκομείων, άλλων κτιρίων και έργων υποδομής για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών.

Υπάρχουν όλες οι δυνατότητες και προϋποθέσεις για την σοσιαλιστική ανάπτυξη στον τομέα κατασκευών.

Διαθέτουμε όλη την αναγκαία τεχνογνωσία, το επιστημονικό-τεχνικό προσωπικό και τα μηχανήματα καθώς και την απαραίτητη υποστηρικτική βιομηχανία που θα κοινωνικοποιηθεί, δηλαδή διαθέτουμε ανεπτυγμένη τσιμεντοβιομηχανία, μεταλλουργική βιομηχανία, βιομηχανία ξύλου, χημική βιομηχανία που από το στάδιο υπολειτουργίας επειδή σήμερα βρίσκονται στα χέρια των καπιταλιστών, θα περάσουν στο στάδιο αυξημένης παραγωγής για να καλυφθούν οι εγχώριες ανάγκες και να γίνονται εξαγωγές στα πλαίσια ισότιμων αμοιβαία επωφελών οικονομικών ανταλλαγών με στόχο την λαϊκή ευημερία χωρίς οικονομική εξάρτηση που αναπαράγει ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης.

Στη φωτογραφία συγκρότημα λαϊκών κατοικιών στα περίχωρα της Μόσχας που κατασκευάστηκε το 1972.

Αυτή η σοβιετική αρχιτεκτονική κυκλικής μορφής είχε εμπνευστές του αρχιτέκτονες Evgeny Stamo and Alexander Markelov.

Άρθρο – έρευνα  από τον Evangelo Danezi

Πηγή: SAFINA