30 Μαρ 2018

Επικίνδυνη «κινητικότητα»




Επιθετικός σχεδιασμός με το βλέμμα στη Ρωσία θα μπορούσε να ονομάζεται το «σχέδιο δράσης για τη βελτίωση της στρατιωτικής κινητικότητας τόσο εντός όσο και εκτός της Ευρωπαϊκής Ενωσης», που παρουσίασε την Τετάρτη η Κομισιόν, ως βασικό στοιχείο της προσπάθειας που επιταχύνεται για τη διαμόρφωση μιας «πραγματικής αμυντικής ένωσης» σε επίπεδο ΕΕ.
Τα όσα καταγράφονται εκεί και μάλιστα με σφιχτό χρονοδιάγραμμα - από τη διασφάλιση «ότι οι στρατιωτικές ανάγκες λαμβάνονται υπόψη κατά το σχεδιασμό έργων υποδομής» έως την επίλυση των «κανονιστικών και διαδικαστικών ζητημάτων», ώστε οι στρατιωτικές δυνάμεις να μετακινούνται τάχιστα προς τα ανατολικά σύνορα της ΕΕ - δείχνουν ακριβώς ότι, στο φόντο των ανταγωνισμών ΕΕ και ΝΑΤΟ με τη Ρωσία, τα ευρωΝΑΤΟικά σχέδια στρατιωτικής «περικύκλωσης» της δεύτερης βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη και επιταχύνονται.
Το ίδιο αποτυπώνει και η υπογραφή - την ίδια μέρα - της μεγαλύτερης αγοράς όπλων που έχει κάνει στην ιστορία της η Πολωνία, για την προμήθεια του αμερικανικού αντιαεροπορικού συστήματος «Patriot», που έρχεται να «κουμπώσει» στην περιβόητη «αντιπυραυλική ασπίδα» των ΗΠΑ στην Ευρώπη και να σφίξει κι άλλο τη ΝΑΤΟική τανάλια στην Ανατολική Ευρώπη.
Καθόλου τυχαία, άλλωστε, το ζήτημα της λεγόμενης «στρατιωτικής κινητικότητας» έχει χαρακτηριστεί «ναυαρχίδα» των ΝΑΤΟικών προτεραιοτήτων για το 2018, με τα σχέδια της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας να ξεδιπλώνονται όχι μόνο στα τραπέζια των Βρυξελλών, αλλά και «επί του πεδίου», όπως συνέβη π.χ. με την άσκηση «Noble Jump» πέρυσι, η οποία, με την ενεργό συμβολή της ελληνικής κυβέρνησης, έλεγξε «χρόνους», δυνατότητες και δυσκολίες για τη μεταφορά στρατιωτικών μονάδων και μέσων στα σύνορα με τη Ρωσία.
Ολα αυτά, την ώρα που επισπεύδονται τα σχέδια για την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» των Δυτικών Βαλκανίων, που, ως την άλλη πλευρά των σχεδιασμών για τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, των αγορών και σφαιρών επιρροής, περιλαμβάνουν την ένταξη όλων των κρατών της περιοχής στο ΝΑΤΟ.
Σε αυτά τα επικίνδυνα σχέδια, που σηματοδοτούν όξυνση των ανταγωνισμών, η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο συμμετέχει για λογαριασμό της αστικής τάξης, αλλά διεκδικεί και «πρωταγωνιστικούς ρόλους», ενώ η προσπάθεια αυτή εντείνεται μετά και την επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ και τα όσα συμφωνήθηκαν εκεί με τον «διαβολικά καλό» Τραμπ.
Χαρακτηριστικά π.χ. είναι τα όσα σχεδιάζονται για την αμερικάνικη βάση ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη, ως προκεχωρημένο φυλάκιο για την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων προς τα Βαλκάνια (τέτοιο ρόλο έχει παίξει άλλες δύο φορές τον τελευταίο χρόνο, ενώ αντίστοιχη επιχείρηση έχει γίνει και από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης).
Αλλά και για τη «μικρή Σούδα», που σχεδιάζεται στο Νεώριο της Σύρου ως βασικό στήριγμα για τις ΝΑΤΟικές αρμάδες που σουλατσάρουν σε Μαύρη Θάλασσα, Αιγαίο και ΝΑ Μεσόγειο, ελέγχοντας την κίνηση των ρωσικών δυνάμεων που πολλαπλασιάζονται στην περιοχή. Την ίδια ώρα, στη Λάρισα «φιλοξενούνται» αμερικανικά drones, που σκανάρουν όλη την περιοχή από τη Λευκορωσία έως τη Μ. Ανατολή, κ.ο.κ., ενώ η αστική τάξη της Ελλάδας συμμετέχει ενεργά και στη διαμόρφωση της «αμυντικής ένωσης» της ΕΕ, στην οποία θέλει να «συνεισφέρει» με τεχνογνωσία.
Πρόκειται για σχέδια που μυρίζουν κυριολεκτικά μπαρούτι. Οι εργαζόμενοι, ο λαός δεν πρέπει να δεχτούν η χώρα να γίνει βάση αμερικανοΝΑΤΟικής εφόρμησης σε όλη την περιοχή, κομμάτι στο «παζλ» των επικίνδυνων σχεδιασμών, για να διασφαλιστούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Σχεδιασμοί για το κεφάλαιο, όχι για το λαό


Το «νέο όραμα» για την Κεντρική Μακεδονία και ειδικά για τη Θεσσαλονίκη παρουσίασε ο περιφερειάρχης, Απ. Τζιτζικώστας, στο «αναπτυξιακό» συνέδριο που ολοκληρώθηκε την Τετάρτη, συμπληρώνοντας τα όσα είχαν ήδη πει στις ομιλίες τους ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης. Αυτονόητα, τα «οράματα» κυβέρνησης, Περιφερειακής και Τοπικής Διοίκησης για την ανάπτυξη της περιοχής «κουμπώνουν» απόλυτα. Κοινός παρονομαστής είναι τα συμφέροντα και οι σχεδιασμοί του κεφαλαίου για ανάδειξη της χώρας σε κόμβο Μεταφορών και Ενέργειας, σε ευθεία σύνδεση με τα ενεργειακά, γεωπολιτικά και άλλα σχέδια που προωθούν στην περιοχή ΗΠΑ και ΕΕ, ανταγωνιστικά προς άλλα κέντρα, κυρίως προς τη Ρωσία. Ετσι, σύμφωνα με τον Γ. Δραγασάκη, η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας «έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που αποτελούν τον πυρήνα του νέου αναπτυξιακού υποδείγματος της χώρας», αλλά τα πλεονεκτήματα της Περιφέρειας, όπως και όλης της Βόρειας Ελλάδας, μπορούν να ξεδιπλωθούν και να αξιοποιηθούν πλήρως «μόνο στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδίου βαλκανικής συνανάπτυξης». Για να αποδώσει όμως αυτό το σχέδιο, πρέπει να αφαιρέσει το έδαφος κάτω από τα πόδια των ανταγωνιστών του. Γι' αυτό η Ελλάδα αναλαμβάνει ρόλο σημαιοφόρου στην ευρωατλαντική ολοκλήρωση των Βαλκανίων, που λειτουργεί ανασχετικά στην επιρροή της Ρωσίας και ταυτόχρονα δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις για την ΕΕ να ανταγωνιστεί τα σχέδια της Κίνας, που χαράσσει στα Βαλκάνια μια βασική αρτηρία του «νέου δρόμου του Μεταξιού».
***
Στη δική του ομιλία, ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας αναφέρθηκε στη «φρέσκια, σύγχρονη αντίληψη της "Κεντρικής Μακεδονίας - Πρωτεύουσας της Εξωστρέφειας" όλης της χώρας», σημειώνοντας ότι «αυτός είναι ο ρόλος που πρέπει να διαδραματίσουμε, σε μια εποχή ευρύτατων γεωπολιτικών, γεωστρατηγικών και γεωοικονομικών αλλαγών, που συμβαίνουν και εδώ, στην περιοχή μας. Αυτός ήταν ο χαρακτήρας και ο ρόλος, διαχρονικά της Θεσσαλονίκης, της Κεντρικής Μακεδονίας και της Βόρειας Ελλάδας. Να έχει τα μάτια και το μέτωπό της στραμμένα έξω». Αναφερόμενος στις γεωπολιτικές εξελίξεις, ο περιφερειάρχης είχε πει νωρίτερα ότι «έχουμε μπροστά μας μια χειροπιαστή, ρεαλιστική δυνατότητα. Δεν πρόκειται για μια ακόμα αναπαραγωγή της παλιάς, κακοδιατυπωμένης και ξεπερασμένης λογικής περί "Θεσσαλονίκης - Πρωτεύουσας ή Μητρόπολης των Βαλκανίων"». Είναι φανερό ότι η ελληνική αστική τάξη αντιλαμβάνεται «το κάλεσμα των καιρών» από τις ανακατατάξεις που προωθούνται «με φωτιά και σίδερο» στην ευρύτερη περιοχή, προκαλώντας νέα δεδομένα, όπως η ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας, η όξυνση της κόντρας ΗΠΑ - Ρωσίας κ.ά. Αντιλαμβάνεται, επίσης, τον διαχρονικό ρόλο της Β. Ελλάδας σαν «μεντεσέ» για τα συμφέροντα των μονοπωλίων στα Βαλκάνια και σ' αυτήν την κατεύθυνση επιδιώκει να τον αναβαθμίσει, συμμετέχοντας χωμένη έως τα μπούνια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς. Και, βέβαια, σ' αυτόν το στόχο διατάσσεται όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό, χωρίς διακρίσεις.
***
Ο περιφερειάρχης, στην ομιλία του, εκθείασε τον αναπτυξιακό σχεδιασμό της κυβέρνησης για την Κεντρική Μακεδονία. Οπως είπε, «βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια καταλυτική εξέλιξη. Είναι υπόθεση, πλέον, μηνών η ένταξη της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στη Σένγκεν. Για πρώτη φορά στην ιστορία, καταργείται πλήρως το χερσαίο ενδοευρωπαϊκό σύνορο και δημιουργείται ένας ενιαίος χώρος, που αναμένεται να εκτοξεύσει τις οικονομικές και επενδυτικές δράσεις και να πολλαπλασιάσει τον ανταγωνισμό και τις ευκαιρίες». Σ' αυτό το πλαίσιο, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο «Mega plan» της σύνδεσης του Δούναβη με τον Αξιό και στην ανάγκη να επιταχυνθεί η δημιουργία ενός Εμπορευματικού και Διαμετακομιστικού Κέντρου στη δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης, παράλληλα με την αξιοποίηση του λιμανιού της πόλης, από το οποίο διεκπεραιώνεται ούτως ή άλλως ένα μεγάλο μέρος του εφοδιασμού και του εμπορίου προς την ενδοχώρα των Βαλκανίων. Ο κύβος ερρίφθη. Μόνο που η υλοποίηση του αναπτυξιακού σχεδιασμού κυβέρνησης - κεφαλαίου δεν έχει τίποτα να προσφέρει στο λαό. Αντίθετα, προϋποθέτει, από τη μια, τη συνέχιση και ένταση της αντιλαϊκής - αντεργατικής πολιτικής και, από την άλλη, τη βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Μπροστά σ' αυτήν την πραγματικότητα, το κεφάλαιο δεν δικαιολογεί καμιά αναστολή. Οπως είπε και ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, δεν υπάρχει άλλος δρόμος, πέρα από «τον τολμηρό, τον δρόμο της αυτοπεποίθησης, που θα ανοίξει νέες προοπτικές» για το κεφάλαιο, αλλά θα βάλει σε νέες, μεγαλύτερες περιπέτειες το λαό...

Διπλή πρόκληση





«(...) η ΓΣΕΕ στάθηκε γι' άλλη μια φορά στο ύψος της ευθύνης και του καθήκοντος που οι εργαζόμενοι της έχουν αναθέσει και με την υπογραφή της στη νέα ΕΓΣΣΕ κράτησε ζωντανό το θεσμό, διασώζοντας προηγούμενες συλλογικές ρυθμίσεις και θεσμικά δικαιώματα των εργαζομένων. Μέχρι οι συνθήκες να το επιτρέψουν, οι κοινωνικοί διαπραγματευτές αναζήτησαν και θα συνεχίσουν να αναζητούν νέους τρόπους και πεδία διαπραγμάτευσης για την βελτίωση της κοινωνικοασφαλιστικής θέσης των πιο αδύναμων και απροστάτευτων εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα». Το πιο προκλητικό σ' αυτήν τη δήλωση, που έκανε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ μετά την υπογραφή της ΕΓΣΣΕ με τις εργοδοτικές ενώσεις, δεν είναι η προσπάθεια της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας να εμφανιστεί ως «σωτήρας» τάχα των «θεσμικών δικαιωμάτων» των εργαζομένων, νομιμοποιώντας τον άθλιο κατώτερο μισθό των 586 και 511 ευρώ μεικτά. Αλλά η ...αγιοποίηση των «κοινωνικών διαπραγματευτών», ανάμεσα σ' αυτούς και της εργοδοσίας, η οποία ανησυχεί τάχα και κόπτεται για τους «πιο αδύναμους και απροστάτευτους εργαζόμενους»! Ετσι παρουσιάζει η ΓΣΕΕ στα μάτια των εργαζομένων τους μεγαλοεργοδότες που δεν εμφανίζονται στις διαπραγματεύσεις για τις κλαδικές Συμβάσεις και, όπου ανοίγουν τα χαρτιά τους, ζητάνε κλαδικούς μισθούς στα όρια του σημερινού κατώτερου! Ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός ξεσαλώνει και είναι στο χέρι των εργαζομένων να τον βάλουν στην άκρη και να δυναμώσουν σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς τη μάχη των Συλλογικών Συμβάσεων.

29 Μαρ 2018

Σιγά μην κάνουμε κι έκτακτα δελτία για 2 τόνους ηρωίνης!


Δύο τόνοι σιωπής

Την προηγούμενη Παρασκευή η προϊστάμενη της εισαγγελίας Πειραιώς κυρία Τζίβα άσκησε ποινική δίωξη για κατοχή, διακίνηση, χρηματοδότηση ναρκωτικών ουσιών και σύσταση εγκληματικής οργάνωσης στον εφοπλιστή (κι όχι μόνο) Βαγγέλη Μαρινάκη, στο διευθύνοντα σύμβουλο της ναυτιλιακής εταιρείας Capital (συμφερόντων Β. Μαρινάκη) Νίκο Συντυχάκη και σε άλλα 2 πρόσωπα.
Σιγά μην κάνουμε κι έκτακτα δελτία για 2 τόνους ηρωίνηςΗ δίωξη σχετίζεται με τη σκοτεινή υπόθεση του ακυβέρνητου (όπως είχε αποφασίσει πριν λίγα χρόνια το Τριμελές εφετείο κακουργημάτων, αθωώνοντας τους περισσότερους κατηγορημένους για συμμετοχή στην υπόθεση) κι όχι αταξίδευτου Noor 1.
Η υπόθεση αυτή ταλαιπωρεί εδώ και χρόνια την ελληνική δικαιοσύνη καθώς αδυνατεί να βγάλει τεκμηριωμένη άποψη, λόγω έλλειψης μαρτύρων (τι έχουν οι έρμοι και ψοφάνε;), και όσους γλίτωσαν, τους βγάζουν τρελούς (πχ Γιαννουσάκης).
Αλλά μεγαλύτερη από αυτή της δικαιοσύνης είναι η ταλαιπωρία της κοινωνίας. Και όχι μόνο της εγχώριας.
Συνολικά βρέθηκαν στο καράβι 2,1 τόνοι ηρωίνης όμως σύμφωνα με τις καταθέσεις του Γιαννουσάκη, οι τόνοι ήτανε 3 και όχι 2, που σημαίνει οτι ένας τόνος πουλήθηκε στην «αγορά».
Συνεχίζοντας να μιλάμε για αριθμούς, πιο ανατριχιαστικοί από τους (επίσημα) 2,1 τόνους που βρέθηκαν, το μεγαλύτερο φορτίο σε εμπόριο ναρκωτικών που πιάστηκε ποτέ στην Ευρώπη, οι θάνατοι πανευρωπαϊκά από την υπερβολική χρήση ναρκωτικών φτάνουν τις 8.500 κι οι άνθρωποι που κάνουν χρήση ναρκωτικών σε όλο το κόσμο τα 225 εκατομμύρια!
Νούμερα σοκαριστικά, που δείχνουν τον αγγελικά πλασμένα κόσμο του καπιταλισμού που στο βωμό του κέρδους στήνει τεράστια παρεμπόρια – ή και νόμιμα – θανάτου αλλά και αποχαύνωσης του λαού.
Σιγά μην κάνουμε κι έκτακτα δελτία για 2 τόνους ηρωίνηςΤην Παρασκευή λοιπόν είχαμε επίσημες κατηγορίες για την υποθέση του Noor 1 και την είδηση, αν δεν ακολουθείς ή δεν ενημερώνεσαι απο συγκεκριμένα site, είναι πολύ πιθανό να μην την διάβαζες ποτέ.
Στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που αναπαρήγαγαν την απόφαση της εισαγγελέως τα συστημικά μέσα αναφέρθηκαν στην επαγγελματική ιδιότητα του διωκόμενου.
Είναι όμως μόνο αυτό; Ο κύριος Β.Μ. πέρα απο τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες στον κλάδο της ναυτιλίας πρόσφατα απέκτησε και τον ΔΟΛ, έναν απο τους μεγαλύτερους δημοσιογραφικούς ομίλους στη χώρα μας (με εφημερίδες, ράδιο και ένα κανάλι που το άφησε στη μοίρα του).
Ο κύριος Β.Μ. είναι ακόμα ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, μιας απο τις λαοφιλέστερες εγχώριες ομάδες.
Ο κύριος Β.Μ. όπως καταλάβατε είναι ενεργός πολίτης και δεν θα μπορούσε να μη συμμετέχει και στα κοινά όντας δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Πειραιά.
Κάτι παραπάνω απο ένας απλός εφοπλιστής όπως καταλαβαίνουμε. Η πλειοψηφία των περισσότερων μέσων θεώρησε ότι δε χρήζει η υπόθεση περισσότερης σημασίας.
Άλλωστε τι είναι 2,1 τόνοι ηρωίνης, κανένα γκόλ οφσάιντ ή μούφα πέναλτι να κάνουμε μέχρι και έκτακτα δελτία;
Σιγά μην κάνουμε κι έκτακτα δελτία για 2 τόνους ηρωίνης
Προφανώς και δεν θέλουμε εδώ πέρα να βγάλουμε δικαστική απόφαση ενοχής ή μη. Ο κατηγορούμενος είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου κι εμείς έχουμε τυφλή εμπιστοσύνη στην τυφλή αστική δικαιοσύνη.
Το μόνο που θέλουμε είναι να τονίσουμε την εκκωφαντική σιωπή σχεδόν των πάντων, μιας υπόθεσης με 8 γνωστούς νεκρούς και χιλιάδες άγνωστους ακόμα.
Ένα εμπόριο ναρκωτικών που μπορεί να καλυφθεί με μερικές δωρεές σε κοινωφελή ιδρύματα, μερικά σάντουιτς σε πρόσφυγες και πλημμυροπαθείς της Μάνδρας, μερικές εκδηλώσεις και χορηγίες στη unicef .
Μάθαμε και ότι πρόκειται περί σκευωρίας. Το λόγο όμως όχι.
Μιας σκευωρίας που στήνεται κατά αθώων πολιτών όπως της Ηριάννας, σύμφωνα με γνωστό δημοσιογράφο περιοδικού που δήλωνε κάποτε «αριστερό».

Άραγε αντέχει η συνείδησή τους να κάνουν «μαχόμενη», «αντισταλινική», «φιλελεύθερη» δημοσιογραφία με το βάρος 2,1 τόνων ηρωίνης;

Μαρκούζε, η επίμονη αντίφαση

Για τη Σχολή της Φρανκφούρτης, δεν έχω διαβάσει πάρα πολλά πράγματα. Η επαφή μου με αυτήν συνοψίζεται στο έργο του Μαξ Χορκχάιμερ «Οι Εβραίοι και η Ευρώπη»1, σε κάποια αποσπάσματα από τη «διαλεκτική του διαφωτισμού» (Αντόρνο και Χορκχάιμερ) και σε αρκετές αναφορές τρίτων στο έργο τους καθώς και κάποια αποσπάσματα από κείμενα του Βάλτερ Μπέντζαμιν από τα οποία σχεδόν τίποτα δε θυμάμαι.
Στο συγκεκριμένο άρθρο πρόκειται να σταθώ σε έναν ισχυρισμό του Μαρκούζε σχετικό με μια από τις βασικές αντιφάσεις του καπιταλισμού. Το «πρόβλημα» είναι ότι αυτόν τον ισχυρισμό δεν τον διάβασα από κάποια πρωτογενή πηγή, αλλά σε κάποιο βιβλίο το οποίο αποπειράται μέσα σε μερικές δεκάδες σελίδες να συνοψίσει κάποιες από τις βασικές αρχές της Σχολής της Φρανκφούρτης, εξού και το απολογητικό ύφος στον πρόλογό μου.
Παραθέτω το εν λόγω απόσπασμα:
«Στην ύστερη βεβαίως φάση ανάπτυξης της Σχολής, ο Μαρκούζε ασχολήθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον με την επεξεργασία του δομικού υπόβαθρου της κριτικής θεωρίας, υποστηρίζοντας ότι η γνωστή αντίφαση ανάμεσα στις σχέσεις και τις δυνάμεις παραγωγής δεν ισχύει πλέον στον ώριμο καπιταλισμό. Σύμφωνα με το Μαρκούζε, οι παραγωγικές δυνάμεις στην ύστερη καπιταλιστική κοινωνία δημιουργούν τόσο πολύ πλούτο, ώστε, αντί να έρχονται σε σύγκρουση με την ατομική ιδιοκτησία, την ενισχύουν.»2
Πριν προχωρήσουμε στην κριτική της παραγράφου, ας εξηγήσουμε πολύ σύντομα την συγκεκριμένη αντίφαση. Για τον Μαρξ στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής –αλλά και σε όλους τους προηγούμενους τρόπους παραγωγής- υπάρχουν μια σειρά από αναπόδραστες/άλυτες αντιφάσεις. Μια τέτοια θεμελιώδης αντίφαση είναι η αντίφαση ανάμεσα στις σχέσεις και στις δυνάμεις παραγωγής. Τι εννοούμε με αυτό; Ας το δούμε με ένα παράδειγμα από το απώτερο παρελθόν.
Κατά την περίοδο της ιστορίας που οι μεσαιωνικές παραδόσεις δεν είχαν ακόμη εξαφανιστεί, αλλά που είχε αποφασιστικά αρχίσει να αναδύεται ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, αυτή η αντίφαση ήταν ιδιαίτερα εμφανής. Ο καπιταλισμός ως πιο προοδευτικό οικονομικό σύστημα ριζοσπαστικοποίησε τα μέσα και τις μεθόδους παραγωγής με τέτοιο τρόπο που το προηγούμενο μοντέλο σχέσεων του ήταν εμπόδιο στο πολιτικό, στο κοινωνικό αλλά και στο οικονομικό επίπεδο. Η ριζοσπαστικοποίηση των μεθόδων παραγωγής ζητούσε με επαναστατικό τρόπο να διαρρήξει τις καθυστερημένες φεουδαρχικές σχέσεις, να εμπορευματοποιήσει τη Γη των ευγενών, να ανατρέψει την εξουσία που τους έδιναν οι τίτλοι ευγενείας εις βάρος της νέας «αριστοκρατίας», αυτής του πλούτου. Ο καπιταλισμός κατάφερε να λύσει αυτές τις αντιφάσεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην εποχή του (πχ με τη Γαλλική Επανάσταση στη Γαλλία) μόνο και μόνο για να δημιουργήσει τις δικές του. Αντιφάσεις οι οποίες αντίθετα με τα όσα υποστήριζε ο Μαρκούζε παραμένουν άλυτες μέχρι και σήμερα. Αυτές κατά τον Μαρξ, πρόκειται να λυθούν μόνο στον κομμουνισμό. Για την ακρίβεια, η ίδια η ύπαρξη των εσωτερικών του αντιφάσεων ένας από τους παράγοντες που [ενδέχεται να]/θα οδηγήσουν στην ανατροπή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Δε μας τα λέει καλά ο Χέρμπερτ. Φωτογραφία από τα κινήματα του Μάη του 68 με τα οποία συνδέθηκε το όνομα του
Ας επιστρέψουμε όμως στο επιχείρημα του Μαρκούζε, όπως αυτό παρουσιάζεται από τον Craib. Αλήθεια, πως είναι δυνατόν να έχει λυθεί αυτή η αντίφαση όταν παρατηρούνται τα εξής στην ώριμη καπιταλιστική κοινωνία:
Να μένουν αδιάθετες ολόκληρες στρατιές από ικανούς εργάτες σε όλο τον κόσμο (συστημική ανεργία), εργάτες οι οποίοι αν αξιοποιούνταν θα αυξάνονταν η συνολική διαθέσιμη παραγωγή. Ένας από τους λόγους που αυτοί οι εργάτες μένουν αναξιοποίητοι είναι το γεγονός πως οτιδήποτε δεν μπορεί να απορροφηθεί στον καπιταλισμό ως εμπόρευμα από την αγορά, δεν έχει νόημα να παραχθεί αφού δεν πρόκειται να αποφέρει κέρδος στους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής (το προϊόν που δεν πωλείται, αν δεν μπορούν να το αξιοποιήσουν με άλλο τρόπο, προτιμούν να το ρίξουν στη χωματερή αντί να το διαθέσουν δωρεάν ή σε ασύμφορη τιμή). Άσχετα λοιπόν με το τι ανάγκες έχει ο κόσμος από αγαθά πρώτης ανάγκης, τόσο η διανομή των αγαθών όσο και το σαμποτάρισμα της παραγωγής – εξαιτίας της φύσης του καπιταλισμού- δεν επιτρέπει την κάλυψη των αναγκών αυτών. Μάλιστα η φύση του καπιταλισμού, δηλαδή οι σχέσεις που αυτός παγιώνει, καθιστά την όποια καινοτομία στις μεθόδους παραγωγής και στις τεχνικές προβληματική για την ανθρωπότητα. Μια μηχανή, για παράδειγμα, που παράγει όσο θα παρήγαγαν 100 εργάτες, πετάει εκτός παραγωγής αυτούς τους εργάτες, αυξάνοντας έτσι την συνολική ανεργία.
Λαμβάνοντας τα παραπάνω υπόψη, το επιχείρημα του Μαρκούζε μοιάζει κάπως αφελές, αφού κάθε άλλο παρά λυμένη είναι η αντίφαση ανάμεσα στις σχέσεις και στις δυνάμεις παραγωγής. Η ανάπτυξη των δυνάμεων παραγωγής όχι μόνο καθυστερείται από τις καπιταλιστικές σχέσεις, αλλά και στο βαθμό που παρατηρείται πρόοδος, αντί αυτή να ωφελεί την ανθρωπότητα, γυρίζει και της επιτίθεται. Το μεγάλο λάθος που κάνει ο Μαρκούζε κατά τη γνώμη μου, είναι ότι ερμηνεύει την εντατικοποίηση της παραγωγής του ύστερου καπιταλισμού και το φαινόμενο του υπερκαταναλωτισμού στη Δύση ως αέναη απελευθέρωση των δυνάμεων της παραγωγής, κάτι που δεν ισχύει.
Σε παλιότερο μου άρθρο είχα γράψει για την εγκατάλειψη του επαναστατικού χαρακτήρα του μαρξισμού από τα αναθεωρητικά ρεύματα και τους μετά-μαρξιστές. Στην κριτική μου συμπεριλαμβάνω και τη Σχολή της Φρανκφούρτης. Πιστεύω στα ίδια πλαίσια απονεύρωσης του μαρξισμού, κινείται και η παραπάνω δήλωση του Μαρκούζε. Πάντως, όπως γράφω και στο προηγούμενο άρθρο, αν κάτι δείχνει αυτή η συνεχής ενασχόληση με το μαρξισμό, έστω και όταν υπηρετεί την αποδόμηση του, είναι ότι αυτός παραμένει σχετικός όσα χρόνια και αν περάσουν.
Φραγκίσκος Λαγωνικάκης(Poexania)
1 Έχω γράψει και μια εργασία πάνω στο «Οι Εβραίοι και η Ευρώπη», διαπιστώνω ότι δεν την έχω ανεβάσει στο net, αν δεν έχει χαθεί από τον υπολογιστή μου θα την ανεβάσω σύντομα. Ίσως μάλιστα να κάνω και κάποιες προσθήκες αφού σήμερα έχω μια λίγο καλύτερη εικόνα για τη Σχολή της Φρανκφούρτης ώστε να είμαι σε θέση να συνδέσω το συγκεκριμένο έργο με τις ευρύτερες θεωρητικές παραδόσεις της.
2 Ian Craib, Σύγχρονη Κοινωνική Θεωρία, από τον Πάρσονς στον Χάμπερμας, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2009, 12η έκδοση, σελ. 426.

Ο ΜΑΤατζής που φυλούσε το «αναπτυξιακό συνέδριο» της Θεσσαλονίκης…

       


Αποφασίσαμε να πάμε από τον Εύοσμο στη συγκέντρωση του Βαρδάρη με τα πόδια διασχίζοντας τη «Μοναστηρίου» από το ύψος των ΚΤΕΛ. Όταν φτάσαμε κοντά στο ξενοδοχείο που γινόταν το «αναπτυξιακό συνέδριο» του ΣΥΡΙΖΑ, τα ΜΑΤ ήδη είχαν πάρει θέση στο δρόμο αλλά οι κλούβες δεν τον έφρασαν εντελώς. Η ώρα ήταν ακόμα πέντε και μισή κι έτσι οι χωροφύλακες ήταν χαλαροί. Κόσμος κινούνταν και προς τις δύο κατευθύνσεις της «Μοναστηρίου» με τα πόδια και όλα έδειχναν ότι τα ΜΑΤ προετοιμάζονταν για τη διαδήλωση. Καθώς βαδίζαμε να περάσουμε από το μπλόκο μας φώναξε ένας πονηρός ΜΑΤατζής και μας ρώτησε που πάμε.
– Στη διαδήλωση του ΠΑΜΕ στο Βαρδάρη!
– Πού;!
– Στη διαδήλωση του ΠΑΜΕ στο Βαρδάρη!
– Δεν μπορείτε να περάσετε.
– Γιατί;!
– Γιατί περνάνε μόνο όσοι έχουν πρόσκληση!
– Και αυτοί όλοι που κινούνται αυτή τη στιγμή στο δρόμο, όχι για να πάνε στο ξενοδοχείο, έχουν πρόσκληση;!
– Απαγορεύεται.
– Θα μας απαγορεύσεις να περπατήσουμε στη «Μοναστηρίου»;!
Ο χωροφύλακας που ήθελε να μας κάνει να κάνουμε τον γύρο του θριάμβου για να παινεύεται μετά στους ομοϊδεάτες του, όπως παινεύεται όταν δέρνει κόσμο, ζορίστηκε με την επιμονή και φώναξε τον αξιωματικό, ο οποίος το σκέφτηκε αλλά μας άφησε να περάσουμε! Σκεφτήκαμε ότι εάν υπήρχε διαταγή να μην περνάει κόσμος με τα πόδια δεν υπήρχε περίπτωση να μας αφήσουν να περάσουμε παρ’ όλο που ήμασταν δύο άτομα κι όχι τσούρμο. Απ’ την άλλη εάν δεν υπήρχε διαταγή ο χωροφύλακας απλά προσπάθησε να μας κάνει καψόνι.
Παραπέρα οι απορίες μας λύθηκαν. Μπροστά σε μεγάλο κατάστημα μεγάλης πολυεθνικής αλυσίδας το οποίο βρίσκεται απέναντι από το ξενοδοχείο που γινόταν το «αναπτυξιακό συνέδριο» υπήρχαν άλλοι χωροφύλακες. Σταματήσαμε, τους χαιρετήσαμε και τους ρωτήσαμε, καθώς είδαμε ότι το κατάστημα έσφυζε από πελατεία, εάν απαγορευόταν να μπούμε στο κατάστημα για να ψωνίσουμε! «Όχι βέβαια», απάντησε ένας χωροφύλακας, «η Μοναστηρίου είναι ανοιχτή για τους πεζούς»!
Η «Μοναστηρίου» ήταν ανοιχτή για τους πεζούς γιατί δεν θα τολμούσαν ποτέ να κλείσουν οι πανηγυρτζήδες της κυβέρνησης έναν δρόμο στον οποίο βρίσκεται ένα πολυκατάστημα και να παίξουνε με τα κέρδη του. Απ’ την άλλη ο Ματατζής δεν θεώρησε λογικό να αφήσει να περάσει όλος ο κόσμος κι έτσι δημιούργησε συνθηματικό! Το συνθηματικό λοιπόν για να περάσουμε από τον Ματατζή ήταν το όνομα του πολυκαταστήματος, εμείς όμως είπαμε το όνομα του ΠΑΜΕ το οποίο δεν έχει και μεγάλη πέραση στους χωροφυλάκους!

Χαρίλαος Ταπαρίδης

Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΙΤΡΙΝΟ ΦΑΚΕΛΟ☺ ΕΘΕΣΕ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ☺


☺☺☺
Γιατί ο αγωνιστής Παναγιώτης Λαφαζάνης ανέβηκε με σκάλα στην κλούβα των ΜΑΤ σε συγκέντρωση κατά των πλειστηριασμών;! 
Γιατί ο αγωνιστής Παναγιώτης Λαφαζάνης έθεσε σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα ανεβαίνοντας στη σκάλα;! 
Γιατί ο αγωνιστής Παναγιώτης Λαφαζάνης με αυταπάρνηση και αυτοθυσία σκαρφάλωσε στην κλούβα των ΜΑΤ;!
Μα φυσικά για να μπορούν να τον φωτογραφίσουν όλοι οι τηλεοπτικοί φακοί! 
Ο άνθρωπος που συνηγόρησε στο άνοιγμα της Βουλής τον Δεκαπενταύγουστο του 2015 για να ψηφιστεί με πολιτικό πραξικόπημα το τρίτο μνημόνιο και μεταξύ των άλλων να αρπαγεί η λαϊκή κατοικία, τώρα παριστάνει τον αγωνιστή και ανεβαίνει με σκάλες στις κλούβες των ΜΑΤ για να βγει φωτογραφία!
Μπράβο στον αγωνιστή Παναγιώτη Λαφαζάνη! 
Όλο και κάποιους αφελείς θα κοροϊδέψει παίρνοντας την ψήφο τους! 
Μπράβο στον Παναγιώτη Λαφαζάνη που μαζί με την Ζωή Κωνσταντοπούλου θα συναγωνιστούν τον Λεβέντη σε λεβεντιές!!

Κ for Κυβέρνηση: Το “Κάπα” του Γ. Μπανιά και του ΚΚΕ Εσωτερικού

Σήμερα είναι η επέτειος του θανάτου του Γ. Μπανιά, ιστορικού στελέχους του χώρου της λεγόμενης “ανανεωτικής Αριστεράς”, που σε πολλές εκδοχές της ανανεώθηκε τόσο πολύ, ώστε να καταλήξει στην παμπάλαια σκουριά της σοσιαλδημοκρατίας. Κι αυτή είναι μια παράδοξη παραλλαγή της γνωστής ρήσης του Γκράμσι για την εποχή των τεράτων, το νέο που παλεύει να γεννηθεί και το παλιό που αντιστέκεται -για αυτό και πολλές φορές περιβάλλεται το μανδύα της ανανέωσης.
Δε σκοπεύω να παραθέσω κάποια εξαντλητική ιστορική αναδρομή στην πολιτική διαδρομή του Μπανιά -που υπήρξε στα νιάτα του, για ένα φεγγάρι, μέλος του παράνομου ΚΚΕ, στο εξωτερικό, αλλά ταυτόχρονα και του ΚΚ Αυστρίας -ή το ΚΚ Γερμανίας, κατά άλλες πηγές! Θα σταθώ μόνο σε ένα-δύο σημεία, που είναι από τα πιο χαρακτηριστικά της προσωπικής του πορείας, και δίνουν το πολιτικό του στίγμα.
Στα μέσα της δεκαετίας του 80′, το λεγόμενο “ΚΚΕ Εσωτερικού” περνούσε μια σημαντική εσωτερική κρίση σχετικά με την ταυτότητά του και την ανάγκη μετεξέλιξής του, η οποία τελικά και υπερψηφίστηκε -καταλήγοντας στην ΕΑΡ που συνεργάστηκε με το ΚΚΕ στον Ενιαίο Συνασπισμό- ενάντια σε μια ισχυρή μειοψηφία, γύρω από το γραμματέα του κόμματος, που συνέχισε με το ίδιο όνομα και την προσθήκη του όρου “ανανεωτική αριστερά”. Η ίδια που έμεινε αργότερα και στο αρκτικόλεξο της ΑΚΟΑ.
Η διαφωνία του Μπανιά θα μπορούσε να συνοψιστεί στα εξής δύο ζητήματα. Πρώτον, η διατήρηση του περιβόητου “κάπα”, δηλ του όρου “κομμουνιστικό” στο όνομα του πολιτικού φορέα. Και κατά δεύτερον, η αρνητική στάση σε μια πιθανή κεντρική συνεργασία με το ΚΚΕ. Από αυτήν την τελευταία άποψη, θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε σε όσους έμειναν τότε στο (μετεξελιγμένο) “εσ.” ότι ήταν ειλικρινείς σε ό,τι αφορά τη συνεργασία, την ενότητα κτλ.
Ο Γ. Μπανιάς εγκατέλειψε τελικά το όνομα -όχι όμως και τον όρο “κομμουνιστικό”- με την ΑΚΟΑ, η οποία συμμετείχε αργότερα και στο Συνασπισμό, που μετεξελίχθηκε με τη σειρά του στο Σύριζα, το σημερινό κυβερνών κόμμα.
Ο ίδιος δεν πρόλαβε το Σύριζα να εκτινάσσει τα ποσοστά του και να μετατρέπεται σε κόμμα εξουσίας, αφού έφυγε το Μάρτη του 2012, λίγους μόλις μήνες πριν από τις διπλές εκλογές εκείνου του χρόνου, που έκαναν το Σύριζα αξιωματική αντιπολίτευση -ενώ στην πολιτική κηδεία του, το φέρετρό του σκεπαζόταν από τη σημαία του “ΚΚΕ εσ.” κι όχι του Σύριζα.Από αυτήν την άποψη, δεν πρόλαβε να δει τους καρπούς της δράσης του, τις προσδοκίες του να επιβραβεύονται, άφησε όμως τη σπορά του και πολλούς νεότερους ηλικιακά συντρόφους του, που σήμερα είναι κυβερνητικά στελέχη.
Αν έπρεπε να εκφράσουμε με σύγχρονους όρους την τότε διαφοροποίησή του με τον Κύρκο, θα λέγαμε πως το ανανεωτικό ρεύμα του Κύρκου εκφράστηκε κατεξοχήν από τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, που σήμερα είναι η μισή στο Κίνημα Αλλαγής (το ψευδώνυμο του νέου ΠΑΣΟΚ), εκτός από τον κυρ-Φώτη που είναι κι αυτός στην κυβέρνηση του Σύριζα. Ενώ το ανανεωτικό ρεύμα του Μπανιά, είναι κομμάτι του βαθέως Σύριζα, που ουδέποτε προβληματίστηκε κι αμφισβήτησε τις κεντρικές επιλογές του. Οι διαφορές δηλαδή παραμένουν δυσδιάκριτες έως ανύπαρκτες.
Το βασικό όμως είναι πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, φαίνεται να δικαιώνεται η μάχη αυτών των ρευμάτων για το περιβόητο “κάπα”. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τον κομμουνισμό -ούτε καν με τις θέσεις του ευρωκομμουνισμού της εποχής εκείνης, αν και οπωσδήποτε εκεί έχει τις ρίζες του- ούτε καν με το κόμμα, αλλά με την κυβέρνηση, που είναι ο αυτοσκοπός για το σύγχρονο Σύριζα και για κάθε αστικό κόμμα, που σέβεται τον εαυτό του.
Τα υπόλοιπα “κάπα” ξεχάστηκαν γρήγορα, έγιναν βαρίδια, έχασαν ακόμα και την επικοινωνιακή τους αξία, και σε κάθε περίπτωση, περισσεύουν…

Σήμερα θα έχουμε όνειρα γλυκά…

       


Σήμερα επιτέλους θα έχουμε όνειρα γλυκά όσοι είχαμε τη χαρά να πάμε στο Αναπτυξιακό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Μπορεί να μην καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι το ξενοδοχείο που φιλοξενούσε το συνέδριο για να ακούσουμε τις εξαγγελίες και να δοκιμάσουμε τα εδέσματα, αφού δεν μπορέσαμε να προμηθευτούμε προσκλήσεις, αλλά η κυβέρνηση της αριστεράς φρόντισε να μη μας αφήσει παραπονεμένους! Μας τράταρε ροπαλιές και χημικά! Δεν έχουμε παράπονο! Ας είναι καλά ο ΣΥΡΙΖΑ που θα καταργούσε τα ΜΑΤ! Αν καταργούνταν τα ΜΑΤ ποιος θα μας κερνούσε σήμερα χημικά;!

Κ. Νότνολ

Διαχωρισμοί με σκοπιμότητα


Τη βρώμικη φάμπρικα του διαχωρισμού και της διχόνοιας μεταξύ των εργαζομένων ξανάπιασαν ορισμένοι, που ανακάλυψαν «υψηλές αμοιβές» για τους δημοσίους υπαλλήλους και «επιστροφή στη χρυσή εποχή» του Δημοσίου, σύμφωνα με χτεσινά δημοσιεύματα. Αξιοποιώντας τα στοιχεία μελέτης που καταγράφει σχετικά υψηλότερους μέσους μισθούς στο Δημόσιο, σε σύγκριση με τον ιδιωτικό τομέα, κρύβουν ότι οι μισθοί είναι άθλιοι για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων, ανεξάρτητα από το αντικείμενο και τον τομέα δουλειάς. Κι ότι γι' αυτό ευθύνονται όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, και η σημερινή των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι ίδιοι που πρωτοστατούν σε τέτοιους διαχωρισμούς, δεν ζητάνε να αυξηθούν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα, αλλά φτιάχνουν κλίμα για παραπέρα μείωση των μισθών στο Δημόσιο, στρώνοντας το έδαφος στην κυβέρνηση να ξεδιπλώσει τέτοιους σχεδιασμούς. Αυτοί που βλέπουν «υψηλές αμοιβές» στο Δημόσιο, ας ρωτήσουν έναν συμβασιούχο επικουρικό γιατρό πόσα παίρνει και αν τα βγάζει πέρα, ή τι θα κάνει όταν λήξει η σύμβασή του και ξαναρχίσει η εργασιακή περιπλάνηση. Ας ρωτήσουν τους εργαζόμενους της «κοινωφελούς εργασίας», που ανακυκλώνονται στους δήμους, πώς ζουν και αν μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους, πόσο μάλλον τις οικογένειές τους.
***
Στην πραγματικότητα, οι μισθωτοί στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, ιδιαίτερα οι νεοπροσλαμβανόμενοι, βράζουν στο ίδιο καζάνι. Το χτύπημα στους μισθούς τα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης ήταν μεγάλο, όπως και στις εργασιακές σχέσεις, που άλλαξαν άρδην και στο Δημόσιο, με γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης. Το ίδιο ισχύει και με τα ασφαλιστικά και άλλα δικαιώματα, όπου τέτοιοι διαχωρισμοί αξιοποιήθηκαν και στο παρελθόν για να συρθούν ακόμα πιο κάτω όλοι οι εργαζόμενοι. Για παράδειγμα, στο όνομα της «άρσης των ανισοτήτων» ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα και με πρόσχημα τα δήθεν «προνόμια» των μητέρων εργαζομένων στις πρώην ΔΕΚΟ, η λαίλαπα των ανατροπών χτύπησε όλους τους ασφαλισμένους, οι συντάξεις κατακρεουργήθηκαν, το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης αυξήθηκε για όλους στα 67 χρόνια. Το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του, παίζουν επιδέξια το χαρτί του «κοινωνικού αυτοματισμού» και των διαχωρισμών, με σκοπό να υπονομεύσουν την προοπτική της κοινής πάλης για ανάκτηση των απωλειών, σύγχρονα δικαιώματα και ικανοποίηση των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών. «Ειδικοί» και γραφιάδες παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων, που θέλουν τους εργαζόμενους διαιρεμένους, να κατηγορεί ο ένας τον άλλο για τη φτώχεια του και να μένει στο απυρόβλητο η πολιτική φτωχοποίησης του λαού, για να ανακάμψουν τα κέρδη και η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου.
***
Στο ίδιο γήπεδο παίζει και η ΝΔ, που καταλογίζει στην κυβέρνηση «διόγκωση» του Δημοσίου με αθρόες προσλήψεις. Ο Κυρ. Μητσοτάκης μιλάει για προσλήψεις, όταν, για παράδειγμα, με την τελευταία προκήρυξη που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για τους συμβασιούχους των ΟΤΑ, από την επόμενη βδομάδα, χιλιάδες εργαζόμενοι στην καθαριότητα των δήμων οδηγούνται στην ανεργία. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ βρήκε στην αξιωματική αντιπολίτευση τον πιο βολικό «αντίπαλο» για να εξαγνίσει την αντιλαϊκή της πολιτική. Για ποιες άραγε προσλήψεις μιλάνε, όταν τα νοσοκομεία στενάζουν από την έλλειψη προσωπικού, όταν στην Παιδεία καταγράφονται χιλιάδες κενά, όταν κοινωνικές δομές φυτοζωούν χωρίς να καλύπτουν ούτε στοιχειωδώς τις λαϊκές ανάγκες; Και οι δύο άλλωστε είναι θερμοί θιασώτες της «ευελιξίας» και της προσωρινής απασχόλησης, που σταθερά επεκτείνονται και στο δημόσιο τομέα. Την πολιτική που εφάρμοσε τόσα χρόνια η ΝΔ, την υλοποιεί με θρησκευτική ευλάβεια και ζήλο η σημερινή κυβέρνηση. Σκιαμαχούν πάνω από τα συντρίμμια στην αγορά εργασίας και στους μισθούς, που και οι δύο με την πολιτική τους προκάλεσαν.
***
Γι' αυτό οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα δεν πρέπει να «τσιμπήσουν» στο σκηνικό που στήνεται. Με τον κοινό τους αγώνα, χρειάζεται πιο αποφασιστικά να διεκδικήσουν αυξήσεις στους μισθούς, σταθερή και μόνιμη δουλειά με πλήρη δικαιώματα, κατάργηση της «ευελιξίας», χρηματοδότηση σε Υγεία - Πρόνοια - Παιδεία από το κράτος στο ύψος των πραγματικών αναγκών. Οι εστίες αγώνα που αυτήν την περίοδο ξεδιπλώνονται σε μια σειρά από κλάδους, η πάλη για Συλλογικές Συμβάσεις, οι διεκδικήσεις ενάντια στην «ευελιξία» και το παραπέρα ξεχαρβάλωμα της αγοράς εργασίας, πρέπει να γίνουν κοινή υπόθεση όλων των εργαζομένων. Γιατί είτε εργοδότης είναι το κράτος είτε η καπιταλιστική επιχείρηση, οι εργαζόμενοι βιώνουν τα ίδια προβλήματα, βρίσκονται στην ίδια βάρκα, έχουν κοινό ταξικό αντίπαλο.

TOP READ