Ακόμα ψάχνουν φόρμουλα… – Στο “περίμενε” έχει η κυβέρνηση τον Λαμπρούλη και τους εθελοντές βουλευτές

 

Αντί να αξιοποιήσει την προσφορά των εθελοντών στη μάχη για τον κορονοϊό, η κυβέρνηση περί άλλων τυρβάζει και προετοιμάζει το πιο βαθύ μπάσιμο του ιδιωτικού τομέα στη δημόσια Υγεία.

Η κυβέρνηση ολιγωρεί και δεν κάνει τίποτα για το “ανεπαρκές νομικό πλαίσιο” για την εθελοντική ένταξη των 21 γιατρών-βουλευτών στο υποστελεχωμένο σύστημα δημόσιας Υγείας, εργάζεται όμως πυρετωδώς για να αξιοποιήσει τη σχετική συζήτηση και να δώσει στα κοράκια της “ιδιωτικής πρωτοβουλίας” το φιλέτο των νοσοκομείων, μέσω ΣΔΙΤ.

Ο σημερινός Ριζοσπάστης σχολιάζει στη στήλη “Από μέρα σε μέρα“:

Στο «περίμενε» έχει η κυβέρνηση ακόμα και σήμερα τους 21 βουλευτές γιατρούς που ζήτησαν εθελοντικά να ενταχθούν στο υποστελεχωμένο και ρημαγμένο δημόσιο σύστημα Υγείας για να συνδράμουν τη μάχη των συναδέλφων τους υγειονομικών ενάντια στον κορονοϊό. Ανάμεσά τους είναι και ο βουλευτής του ΚΚΕ Γ. Λαμπρούλης, ο οποίος πρώτος είχε στείλει επιστολή στον πρόεδρο της Βουλής, ζητώντας να απαλλαχτεί προσωρινά από τα καθήκοντα του αντιπροέδρου και να πάει στη Λάρισα για να βοηθήσει ως γιατρός. Από τότε, όμως, τίποτα δεν έχει γίνει. Η εθελοντική προσφορά δεν πρόκειται βέβαια να λύσει το πρόβλημα των τεράστιων ελλείψεων, που είναι ευθύνη της κυβέρνησης να τις καλύψει με μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, πράγμα που δεν κάνει, βάζοντας την υγεία και τη ζωή του λαού στη ζυγαριά του «κόστους – οφέλους». Ακόμα όμως κι αυτήν τη συμβολική κίνηση, που έχει εθελοντικό χαρακτήρα, η κυβέρνηση προσπαθεί να την εντάξει στη συζήτηση περί «συνεργασίας του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα» (!), επικαλούμενη το «ανεπαρκές νομοθετικό πλαίσιο» που «πρέπει να αλλάξει», μιλώντας για «αγκυλώσεις που πρέπει να ξεπεραστούν», ως ένα από τα «διδάγματα της υγειονομικής κρίσης» και άλλα παρόμοια. Αντί δηλαδή να βάλει τους εθελοντές γιατρούς στη μάχη για να σωθούν ζωές, προσπαθεί να φέρει τη συζήτηση στα μέτρα της αντιλαϊκής πολιτικής της και να νομιμοποιήσει τα νέα μέτρα που ετοιμάζει για τα ΣΔΙΤ και την παραπέρα εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της Υγείας. Αλλη μια απόδειξη ότι η πολιτική που μας έφερε ως εδώ και συνεχίζεται, είναι αδίσταχτη απέναντι στις ανάγκες του λαού.

Ο Γιώργος Λαμπρούλης χαρακτηρίζει εξογιστικά τα “κωλύματα” που προβάλλονται από την πλευρά της κυβέρνησης, αυτή την κρίσιμη ώρα, ενώ δεν έχει λάβει ούτε απάντηση από το υπουργείο Υγείας, δέκα μέρες μετά τη δική του επιστολή προς το Προεδρείο της Βουλής.

Αντιγράφουμε από το σχετικό ρεπορτάζ στις μέσα σελίδες του Ριζοσπάστη.

Ακόμα … ψάχνουν τη «φόρμουλα» για την εθελοντική συνεισφορά των γιατρών βουλευτών

Γ. Λαμπρούλης: Εξοργιστικά τα κωλύματα που επικαλείται η κυβέρνηση

Δεν φτάνει που η κυβέρνηση δεν έχει λάβει κανένα ουσιαστικό μέτρο για την κάλυψη των δραματικών ελλείψεων των δημόσιων μονάδων Υγείας, οι οποίες έχουν «γονατίσει» από τη μάχη κατά της πανδημίας, αλλά εδώ και 10 μέρες …αναζητεί τη «φόρμουλα» ώστε να ενταχθούν στο ΕΣΥ οι βουλευτές που έχουν δηλώσει τη διάθεση να συνδράμουν αυτή την περίοδο το δημόσιο σύστημα Υγείας.

Θυμίζουμε πως από τις 23 Νοέμβρη ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιώργος Λαμπρούλης, πνευμονολόγος, ΣΤ’ Αντιπρόεδρος της Βουλής, έχει αποστείλει επιστολή στον πρόεδρο της Βουλής, με την οποία ζητά να απαλλαχθεί προσωρινά από τα καθήκοντά του προκειμένου να βρεθεί στο πλευρό των συναδέλφων του. Ακριβώς την επόμενη μέρα, άλλοι 21 γιατροί βουλευτές από όλα τα κόμματα της Βουλής έστειλαν αντίστοιχες επιστολές ζητώντας την ένταξή τους στο ΕΣΥ. Δέκα μέρες έχουν περάσει μέχρι τώρα και οι βουλευτές «περιμένουν στο ακουστικό τους».

Να σημειωθεί ότι ενώ αρχικά το υπουργείο Υγείας χαιρέτισε αυτήν την εθελοντική συνεισφορά, την περασμένη Παρασκευή, κατά την καθιερωμένη ενημέρωση, ο υφυπουργός Υγείας, Β. Κοντοζαμάνης, είπε ότι τελικά υπάρχουν προϋποθέσεις για την ένταξη των βουλευτών στο ΕΣΥ, όπως «το ωράριο απασχόλησης – είναι πλήρης η απασχόληση – η ένταξη σε πρόγραμμα εφημεριών, ο χρόνος απασχόλησης και, βεβαίως, η αναγκαιότητα υπογραφής σύμβασης για ένταξη στο ΕΣΥ». Πρόσθεσε ακόμα ότι «η ένταξη στο ΕΣΥ σημαίνει ότι η αστική ευθύνη έναντι των τρίτων είναι η ίδια με οποιονδήποτε άλλο εργαζόμενο που είναι ενταγμένος στο ΕΣΥ», ότι «ζητάμε από τους βουλευτές να ενημερώσουν τη Βουλή για ενδεχόμενη αποχή από την άσκηση των καθηκόντων τους» και άλλα παρόμοια προσχήματα, τα οποία φυσικά οι κυβερνήσεις «προσπερνάνε» με χαρακτηριστική ευκολία σε άλλες περιπτώσεις, όταν πρόκειται για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Μάλιστα, ο υφυπουργός Υγείας ανέφερε ότι την ίδια μέρα, Παρασκευή, από το υπουργείο στάλθηκε στους βουλευτές σχετική ενημερωτική επιστολή. Ομως, μέχρι και χτες είναι επιβεβαιωμένο ότι τέτοια επιστολή δεν είχε φτάσει στα χέρια των βουλευτών.

Ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιώργος Λαμπρούλης, με δήλωσή του, ανέφερε ότι «είναι πρόκληση και εξοργιστικό, σε μία περίοδο που τα νοσοκομεία βογκούν και είναι σε κατάσταση κατάρρευσης λόγω των τεράστιων ελλείψεων σε χρηματοδότηση, σε μόνιμο προσωπικό και μέσα, η κυβέρνηση να προβάλλει διάφορα κωλύματα και ακόμα να μην έχει εγκρίνει την ένταξη των βουλευτών γιατρών στο ΕΣΥ. Πρέπει να δώσει εξηγήσεις γι’ αυτό. Είναι απαράδεκτο, όταν πρόκειται να ψηφιστούν αντεργατικά μέτρα και να δοθούν δισεκατομμύρια στους επιχειρηματικούς ομίλους, μέσα σε μια νύχτα να εκδίδονται ΠΝΠ που προβλέπουν ακόμα και παρεκκλίσεις από την ισχύουσα νομοθεσία και κάνουν “λάστιχο” το αστικό Σύνταγμα και τώρα, για να προσφέρουν οι βουλευτές τη συνδρομή τους στο ΕΣΥ, για μια υπόθεση που είναι ζήτημα ζωής, να επικαλούνται από την κυβέρνηση και το υπουργείο διάφορα νομικά και συνταγματικά κωλύματα». Ο Γ. Λαμπρούλης σημείωσε ακόμα ότι ουδέποτε έλαβε επιστολή ή οποιαδήποτε άλλη εξήγηση από το υπουργείο.

7 στους 10 ασθενείς με COVID πεθαίνουν εκτός ΜΕΘ

 

Η εφιαλτική κατάσταση στο ΕΣΥ δεν μπορεί πια να κρυφτεί ούτε από τα πιο φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, με δεδομένο μάλιστα ότι μέλος της επιτροπής των λοιμωξιολόγων, η Αγγελική Κοτανίδου, παραδέχτηκε ότι 7 στους 10 θανάτους συμβαίνουν πλέον εκτός ΜΕΘ, πριν προλάβει να γίνει η διασωλήνωση των ασθενών. Φαινόμενο όχι καινοφανές, καθώς ήδη για τον Οκτώβριο ο Ριζοσπάστης είχε αναδείξει πριν λίγες εβδομάδες ότι οι μισοί θάνατοι καταγράφηκαν εκτός ΜΕΘ.

Μπροστά σε αυτά τα αδιάψευστα στοιχεία, όπως είπαμε, το προπαγανδιστικό αφήγημα περί “σαξές στόρι” τροποποιείται από κάποιος δημοσιογράφους που μόνο εχθρικοί προς την κυβέρνηση δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, όπως ο Τάσος Τέλλογλου, που φιλοξενεί στην ιστοσελίδα του εκτενές ρεπορτάζ για τις οριακές συνθήκες που αντιμετωπίζουν τα νοσοκομεία των πληττόμενων περιοχών, ιδιαίτερα στην επαρχία. Πίσω από τις γραμμές βέβαια, λανθάνει η προσπάθεια οι ευθύνες να μετακυλιστούν στους γιατρούς των περιφερειακών νοσοκομείων που “δεν έχουν την απαραίτητη πείρα”, ομολογώντας βέβαια ότι τους λείπει κι ο εξοπλισμός, χωρίς να αναφέρει βέβαια ποιος ευθύνεται για την έλλειψη του εξοπλισμού, αλλά και για το γεγονός πως μέσα σε τόσους μήνες πριν τη νέα έξαρση της πανδημίας δεν υπήρξε η κατάλληλη προετοιμασία σε γιατρούς και νοσηλευτές περιοχών ανεπηρέαστων από το πρώτο κύμα. Παράλληλα, προσπαθεί να εμφανίσει τον πρωθυπουργό και τον υπουργό υγείας Βασίλη Κικίλια ως “αποφασισμένους” για πρωτοβουλίες στο μέλλον, όπως τη συλλογή στοιχείων για το πού πεθαίνουν οι ασθενείς (εντολή που δόθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη την περασμένη εβδομάδα, αφού έχουν συμπληρωθεί ήδη δυο μήνες έξαρσης της πανδημίας) και την προαναγγελία ότι πιθανόν θα υπάρξουν “συνέπειες” για διοικήσεις νοσοκομείων που κρίνονται ανεπαρκείς.

Πέρα από αυτό το έμμεσο damage control, τα στοιχεία του άρθρου αυτά καθεαυτά αποδεικνύουν πόσο ανώφελη είναι κάθε προσπάθεια “στρογγυλοποίησης” της κατάστασης. Λίστες αναμονής για εισαγωγή ασθενών σε νοσοκομεία, όπως της Πέλλας, όπου και οι 80 κλίνες είναι κατειλημμένες, όπως και στα Γιαννιτσά. Άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, που δεν αντέχουν τη μεταφορά σε άλλα νοσοκομεία και καταλήγουν κατά τη διάρκεια ή λίγο μετά τη διακομιδή τους σε κεντρικά νοσοκομεία.

Οι ασθενείς έρχονται πολύ αργά στο νοσοκομείο, όπως δηλώνει επικεφαλής κλινικής αθηναϊκού νοσοκομείου. Πράγμα βέβαια που δεν μπορεί να αποσυνδεθεί με το γεγονός ότι οι ασθενείς ουσιαστικά αποτρέπονται από το να έρθουν για νοσηλεία και παίρνουν συμβουλές να κάτσουν σπίτι τους, όπως δείχνει και η ακόλουθη μαρτυρία ασθενούς από τη Δράμα:

Μέσα σε όλα αυτά, δεν αποτελεί έκπληξη ότι με στοιχεία των τελευταίων ημερών, 549 ασθενείς με κορονοϊό πέθαναν σε επαρχιακά νοσοκομεία, έναντι 507 στην Αττική και 423 στη Θεσσαλονίκη, όπου περιλαμβάνονται φυσικά και ασθενείς που μεταφέρθηκαν εσπευσμένα. Ιδιαίτερα δραματική είναι η εικόνα στα νοσοκομεία της Δράμας, του Βόλου και της Αλεξανδρούπολης. Στη Δράμα, σύμφωνα με γιατρούς οι διασωληνωμένοι βρίσκονταν παντού, ακόμα και στα χειρουργεία.

Όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα η καμπύλη των θανάτων στην Ελλάδα να ξεπεράσει στις 25 Νοέμβρη την αντίστοιχη του μέσου όρου στην ΕΕ, πολύ μακριά από τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης για επιτυχή διαχείριση του νέου κύματος της πανδημίας.

Προετοιμασία εδάφους

...

Εξόχως αποκαλυπτική ήταν η συζήτηση που έγινε με αφορμή την παρουσίαση ενός βιβλίου για το Ασφαλιστικό του καθηγητή και πρώην υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (2000-2001), Τάσου Γιαννίτση, με τη συμμετοχή του σημερινού υφυπουργού Εργασίας Π. Τσακλόγλου και του πρώην αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Χουλιαράκη. Βεβαίως, καμία εντύπωση δεν προκαλεί η συνέπεια με την οποία ο συγγραφέας και πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ χρεώνει στο Ασφαλιστικό όλες «τις πληγές του Φαραώ», δαιμονοποιεί τα ασφαλιστικά δικαιώματα των συνταξιούχων και τα παρουσιάζει ως δημοσιονομικό «κόστος», που οδήγησε μέχρι και στην κρίση του 2009!

Ούτε βέβαια εκπλήσσει το γεγονός ότι, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, τους ισχυρισμούς αυτούς αποδέχονταν και οι εκπρόσωποι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ που συμμετείχαν στην εκδήλωση. Οι ανατροπές όλων των κυβερνήσεων σε βάρος της Κοινωνικής Ασφάλισης, ειδικά την τελευταία δεκαπενταετία, οι διαρκείς περικοπές στις συντάξεις, η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, η μείωση των δαπανών για το Ασφαλιστικό ως ποσοστό του ΑΕΠ, μαζί με την απαλλαγή των επιχειρήσεων από μέρος των εισφορών προς τα Ταμεία, στηρίχτηκαν και προσχηματικά δικαιολογήθηκαν από τέτοιες απόψεις, που αντιμετωπίζουν την Ασφάλιση και τη σύνταξη ως «κόστος» για την εργοδοσία και το κράτος και ως «βαρίδι» στο στόχο της ανάπτυξης...

* * *

Είναι όμως σκέτη πρόκληση η προσπάθεια ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιάσουν τους συνταξιούχους ως «προνομιούχους», για να διεγείρουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και να αποκρύψουν τη στρατηγική τους σύμπλευση στην πολιτική που χτυπάει εξίσου τα δικαιώματα και τις ανάγκες εργαζομένων και συνταξιούχων, για τα κέρδη μιας ισχνής κοινωνικής μειοψηφίας. Σύμφωνα λοιπόν με τον Π. Τσακλόγλου, παρά τις μεγάλες περικοπές στις συντάξεις, οι συνταξιούχοι παραμένουν «ευνοημένοι» (!) γιατί «άλλοι έχασαν περισσότερα», κι αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι «η φτώχεια μεταξύ των συνταξιούχων είναι χαμηλότερη από τον εθνικό μέσο όρο» στο σύνολο του πληθυσμού!

Στον ίδιο άθλιο ντορό, ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίστηκε ότι «το Ασφαλιστικό δημιουργεί διαγενεακές ανισότητες» και πως «η παιδική φτώχεια είναι μεγαλύτερη από τη φτώχεια των συνταξιούχων»! Κριτήριο είναι δηλαδή το ποιος ξύνει λιγότερο τον πάτο του βαρελιού! Η επιχειρηματολογία τους δεν είναι τυχαία. Παρά τις διαφορές τους, επιδιώκουν και οι δυο να εθίσουν τον λαό σε λογικές «διαμοιρασμού της φτώχειας», καλώντας τους να συγκρίνουν τις συντάξεις πείνας με τους μισθούς πτωχοκομείου. Συκοφαντώντας παράλληλα τις δίκαιες διεκδικήσεις του οργανωμένου εργατικού - λαϊκού κινήματος και λοιδορώντας τις σύγχρονες ανάγκες εργαζομένων και συνταξιούχων.

* * *

Γιατί επαναφέρουν όμως αυτές τις αθλιότητες; Η συζήτηση που ανοίγουν ξανά για το Ασφαλιστικό δεν αφορά τόσο το παρελθόν, όσο το μέλλον. Ηδη, στα σκαριά βρίσκονται νέες ανατροπές στις επικουρικές συντάξεις, ενώ και με το «σχέδιο Πισσαρίδη» ανοίγουν κεφάλαια ευρύτερα για την Κοινωνική Ασφάλιση. Κατά συνέπεια, αυτού του είδους οι συζητήσεις δεν έχουν «ιστορικό», ούτε «φιλολογικό» χαρακτήρα. Αποτελούν σχεδιασμένα βήματα στην προσπάθεια προετοιμασίας του κατάλληλου κλίματος. Ο ισχυρισμός ότι «το Ασφαλιστικό ήταν εμπόδιο στην ανάπτυξη» είναι ο προάγγελος στην κατεύθυνση των νέων ανατροπών.

Ο Π. Τσακλόγλου μάλιστα το περιέγραψε αρκετά γλαφυρά: «Να ξαναπάμε στη Χρυσή Εποχή των δεκαετιών του '50 και του '60 και των αρχών του '70», υπονοώντας ότι θα πρέπει να μετατραπεί το Ασφαλιστικό από «μαύρη τρύπα» για τα ταμεία του κράτους και «βραχνάς» για την εργοδοσία σε «μοχλό ανάπτυξης» για λογαριασμό του κεφαλαίου. Τότε, ο κόπος των ασφαλισμένων, τα αποθεματικά της Κοινωνικής Ασφάλισης έγιναν θαλασσοδάνεια, «δανεικά κι αγύριστα» προς τους εργοστασιάρχες, τους εφοπλιστές, τους κατασκευαστές, τους μεγαλέμπορους, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης γκάμας μέτρων στήριξης των επενδύσεων από το κράτος. Το ίδιο μεθοδεύεται και τώρα, με την παραπέρα ιδιωτικοποίηση του συστήματος, τη μείωση της κρατικής και εργοδοτικής συμμετοχής, σε συνδυασμό με την αξιοποίηση των εισφορών των εργαζομένων ως κεφάλαιο για επενδύσεις.

* * *

Ξαναγυρίζουν λοιπόν στον τόπο του εγκλήματος. Κι αφού πρώτα πετσόκοψαν τις κύριες συντάξεις, επιχειρούν να βάλουν στο χέρι και τις εισφορές των επικουρικών, με την κεφαλαιοποίησή τους. Ετσι, μέσω της ιδιωτικοποίησης «μηδενίζουν το κοντέρ», δηλαδή τις υποχρεώσεις προς τους νυν συνταξιούχους και χτίζουν την «πυραμίδα» νέων πεδίων κερδοφορίας για όσους αναλάβουν να διαχειριστούν τις εισφορές των νέων ασφαλισμένων. Ταυτόχρονα, εξασφαλίζουν συνολικά για το κεφάλαιο τζάμπα χρήμα μέσω του χρηματιστηρίου, όπου θα ρίχνονται αυτές οι εισφορές. Οσο για τις επικουρικές συντάξεις των ήδη συνταξιούχων, αυτές θα συμπιεστούν, καθώς το ΕΤΕΑΕΠ αναπόφευκτα θα εμφανίσει ελλείμματα ή το πρόβλημα θα φορτωθεί στους φορολογούμενους μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, ή και τα δύο μαζί, όπως έχει ήδη ανακοινωθεί.

Ετσι, ο ισχυρισμός του Γιαννίτση ότι το Ασφαλιστικό συνεχίζει να αποτελεί «συστημικό κίνδυνο», στο φόντο μάλιστα μιας εποχής «με αστάθμητους μεγάλους κινδύνους», όπως χαρακτηριστικά επισημάνθηκε στη συζήτηση, κάνει φανερό ότι το Ασφαλιστικό για το κεφάλαιο και τις πολιτικές δυνάμεις που το υπηρετούν παραμένει ζήτημα ανοιχτό. Η νέα επίθεση αποκτά ακόμα πιο επείγοντα χαρακτήρα σε συνθήκες επαναλαμβανόμενων οικονομικών κρίσεων, κάνοντας εξίσου επιτακτική την ανάγκη να απαντηθεί από το εργατικό - λαϊκό κίνημα, με κριτήριο όχι τις «αντοχές της οικονομίας», αλλά τις σύγχρονες ανάγκες εργαζομένων και συνταξιούχων.

Γ. Ζαχ.

Φωτιά και λάβρα

Σε νέες φουρτούνες οδηγούν τους λαούς οι επικίνδυνοι αμερικανοΝΑΤΟικοί σχεδιασμοί της ατζέντας «ΝΑΤΟ 2030», που παρουσιάστηκε χτες και προχτές στη Σύνοδο των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ. Στο έδαφος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που οξύνονται, η έκθεση της «επιτροπής σοφών για το μέλλον του ΝΑΤΟ» προτείνει επείγουσες προσαρμογές στη στρατηγική της ευρωατλαντικής συμμαχίας, για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας και της Ρωσίας.

Η ατζέντα, που θα καταληχθεί στη Σύνοδο Κορυφής το 2021, επικαιροποιεί το προηγούμενο «Στρατηγικό Πλαίσιο» του ΝΑΤΟ, με βασικό στόχο «να διαμορφώσει μια πολιτική στρατηγική για την προσέγγιση ενός κόσμου στον οποίο η Κίνα θα διαδραματίζει όλο και σημαντικότερο ρόλο».

Μεταξύ άλλων, προτείνει την επιθετικότερη αντιμετώπιση της Κίνας σε οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και στη συνέχιση της «"διπλής προσέγγισης" περιορισμού και διαλόγου με τη Ρωσία». Σ' αυτήν την κατεύθυνση, προβλέπεται η ενίσχυση των συμμαχιών του ΝΑΤΟ με «φίλες χώρες» στον Ειρηνικό και τον Ινδικό Ωκεανό, επεκτείνοντας «προς Ανατολάς» το πεδίο δράσης της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας.

Σημαντικό κεφάλαιο αποτελεί επίσης η ενίσχυση των περιφερειακών συνεργασιών στην ευρύτερη περιοχή μας, ως «ανάχωμα» στην «επίδραση της ρωσικής και κινέζικης παρουσίας, των συμφερόντων και των δραστηριοτήτων τους».

Ετσι, το ΝΑΤΟ σχεδιάζει «να εμπλακεί περισσότερο με εταίρους στο Νότο, περιφερειακούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένης της Αφρικανικής Ενωσης, της Συνεργασίας των Αραβικών Κρατών, του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας, του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και μέσω της επέκτασης της δραστηριότητάς του σε διεθνείς οργανισμούς (...) να εγκαθιδρύσει ένα συλλογικό δίκτυο ασφαλείας σε όλη την περιοχή (...)». Προτείνεται επίσης «η πολιτική του ΝΑΤΟ για τη Ρωσία να επικαιροποιηθεί, για να συμπεριλάβει και μια μεσογειακή συνιστώσα».

Πάνω σ' αυτό το έδαφος βαθαίνει η εμπλοκή και της χώρας μας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των άλλων κομμάτων του «ευρωατλαντικού τόξου». Εμπλοκή που υπηρετεί τις προσδοκίες της αστικής τάξης από την αναβάθμιση του ρόλου της στα εγκληματικά σχέδια στην περιοχή.

Γι' αυτό δηλώνουν «παρών», μετατρέποντας τη χώρα σε ένα απέραντο πολεμικό ορμητήριο και ειδικά τη Β. Ελλάδα σε ΝΑΤΟικό «προγεφύρωμα» για την περικύκλωση της Ρωσίας και την ανάσχεση της κινέζικης επέκτασης στα Βαλκάνια και την Ανατ. Ευρώπη. Γι' αυτό υπογράφουν στρατιωτικές συμφωνίες με χώρες του Κόλπου, όπως τα ΗΑΕ και η Σαουδική Αραβία, και ετοιμάζονται να στείλουν στρατιωτικές δυνάμεις στο Μάλι της Δυτικής Αφρικής.

Γι' αυτό πρωτοστατούν σε περιφερειακές συνεργασίες με το Ισραήλ, την Κύπρο και άλλες μη ΝΑΤΟικές χώρες, με «μέτωπο» στο Ιράν, που συνεργάζεται στενά με την Κίνα.

Στην ατζέντα «ΝΑΤΟ 2030» επαναλαμβάνεται επίσης επιτακτικά η ανάγκη θωράκισης της «διατλαντικής συνοχής», με την αναζήτηση νέων συμβιβασμών και διευθετήσεων. Το ζήτημα αυτό έρχεται και ξανάρχεται στο φόντο των ανταγωνισμών που οξύνθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, τόσο ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ, όσο και μεταξύ επιμέρους «συμμάχων», όπως η Ελλάδα και η Τουρκία.

Το στόχο της ΝΑΤΟικής συνοχής υπερασπίζονται διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα, καταλογίζοντας μάλιστα στην Τουρκία ότι την υπονομεύει, καλώντας την σε διάλογο. Ετσι, με τον περίφημο «μηχανισμό αποκλιμάκωσης», που επιβεβαιώθηκε στην τελευταία Σύνοδο των ΥΠΕΞ και εξελίσσεται σε πλατφόρμα διαλόγου εφ' όλης της ύλης, αναβαθμίζεται ο ρόλος επιδιαιτητή του ΝΑΤΟ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και προωθούνται επώδυνοι και επικίνδυνοι για τους λαούς συμβιβασμοί.

Απ' όπου κι αν το πιάσει κανείς, η ατζέντα «ΝΑΤΟ 2030» είναι «φωτιά και λάβρα» για τους λαούς. Το επιθετικό ξεδίπλωμα του αμερικανοΝΑΤΟικού σχεδιασμού τα επόμενα χρόνια θα «ρίξει λάδι» στη φωτιά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, προκαλώντας νέες εστίες έντασης και αντιπαράθεσης. Οι εξελίξεις σημαίνουν συναγερμό και καλούν σε ένταση της πάλης του λαού ενάντια σ' αυτά τα επικίνδυνα σχέδια και την ελληνική εμπλοκή.

Ζητά και τα ρέστα ο κατηγορούμενος

 

Να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα επιχειρεί για άλλη μία φορά ένας από τους κατηγορούμενους στην υπόθεση της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, ο Θ.Χ., με ετεροχρονισμένη μήνυση σε δημοσιογράφο.

Μήνυση κατά της δημοσιογράφου της εφημερίδας «Εργατική Αλληλεγγύη» Αφροδίτης Φράγκου για ψευδή κατάθεση, ψευδή καταμήνυση και συκοφαντική δυσφήμηση έχει καταθέσει ο μεσίτης Θ.Χ., ο ένας από τους κατηγορούμενους στην υπόθεση της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, επιχειρώντας άλλη μία φορά με προκλητικό τρόπο να παρουσιάσει το θύμα σαν θύτη και τον εαυτό του σαν θύμα.

Η δημοσιογράφος είχε δεχτεί επίθεση με γροθιά στο σαγόνι στις 23 Δεκεμβρίου 2019 το απόγευμα στην οδό Γλάδστωνος, στο σημείο της δολοφονίας, επειδή αφαίρεσε από τα ρολά του κοσμηματοπωλείου αφίσες ακροδεξιού περιεχομένου, που σκέπαζαν γκράφιτι αφιερωμένο στη μνήμη του Ζακ. Οι αφίσες απεικόνιζαν τον δικέφαλο αετό, σύμβολο με ιδιαίτερη αίγλη στον ακροδεξιό και εθνικιστικό χώρο, και ανέγραφαν το σύνθημα «Δικαιοσύνη για όλους», που αμφισβητεί το κεντρικό σύνθημα του κινήματος «Justice for Zak/Zackie» («Δικαιοσύνη για το Ζακ/τη Ζάκι»). Σύμφωνα με την καταγγελία της κ. Φράγκου, που είχε δημοσιοποιήσει η «Εφ.Συν.» (27/12/2019), την ώρα που αφαιρούσε τις αφίσες, αισθάνθηκε κάποιον να την τραβά και να της λέει ότι αυτό που κάνει «είναι φασιστικό». Η δημοσιογράφος αντέδρασε, με αποτέλεσμα να δεχτεί τη γροθιά του δράστη στο σαγόνι, ενώ της φώναζε «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Η δημοσιογράφος τον φωτογράφισε για να μπορέσει να τον ταυτοποιήσει αργότερα, όπως και έγινε.

Ο μεσίτης υπέβαλε μήνυση εναντίον της δημοσιογράφου ύστερα από εννέα ολόκληρους μήνες, στις 30 Σεπτεμβρίου, παρόλο που ήταν γνωστή από την πρώτη στιγμή η δική της μήνυση. Σύμφωνα με τον μηνυτή και τους μάρτυρες που κατέθεσαν, δεν θα μπορούσε να επιτεθεί στη δημοσιογράφο, καθώς δεν την πλησίασε, αλλά βρισκόταν σε απόσταση. Ισχυρίζεται ότι τη ρώτησε σε ήρεμο τόνο γιατί αφαιρεί τις αφίσες και της ζήτησε να του τις δώσει, ενώ εκείνη άρχισε να τον αποκαλεί «δολοφόνο» και «φασίστα» και να τον φωτογραφίζει, λέγοντας ότι είναι δημοσιογράφος και θα γράψει εναντίον του. Οπως όμως σημειώνει η κ. Φράγκου, εκείνη την ώρα δεν γνώριζε ποιος είναι ο δράστης και δεν θα μπορούσε να τον αποκαλέσει «φασίστα» και «δολοφόνο». Επιπλέον, και μόνο το γεγονός ότι ο δράστης της ζήτησε να του δώσει τις αφίσες διαψεύδει ότι βρισκόταν σε μακρινή απόσταση.

Η «Εφ.Συν.» είχε δημοσιεύσει την καταγγελία της κ. Φράγκου από τις 27 Δεκεμβρίου 2019. Με τη νέα μήνυσή του ο Θ.Χ… δεν φαίνεται να θεωρεί συκοφαντικούς τους χαρακτηρισμούς «δολοφόνος» και «φασίστας» – η κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης αφορά μόνο τον ισχυρισμό της δημοσιογράφου ότι τη χτύπησε

Υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία στη μήνυση. Ο μεσίτης, ο οποίος μάλιστα δηλώνει δικηγόρος Πατρών, μολονότι δεν έχει εντοπιστεί το όνομά του στον δικηγορικό σύλλογο της πόλης, δεν διαψεύδει ότι διατηρεί τον λογαριασμό «snake» στο τουίτερ, από το οποίο έχει εξαπολύσει επιθέσεις στον Ζακ Κωστόπουλο και τους υποστηρικτές του. Επιπλέον, δεν φαίνεται να θεωρεί συκοφαντικούς τους χαρακτηρισμούς «δολοφόνος» και «φασίστας» – η κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης αφορά μόνο τον ισχυρισμό της δημοσιογράφου ότι τη χτύπησε.

Τέλος, φαίνεται να δέχεται ότι τις αφίσες τις είχε τοποθετήσει ο ίδιος. Μάλιστα, λίγα λεπτά πριν από το περιστατικό, είχε ανεβάσει στο τουίτερ τις αφίσες σε φωτογραφία, προκαλώντας τη δημοσιογράφο Μαρία Λούκα, η οποία δραστηριοποιείται έντονα στην υπόθεση Ζακ Κωστόπουλου. «Μαρία, έλα να τα βγάλεις, γιατί γουστάρεις τρελά την αλήθεια και τη δικαιοσύνη», έγραφε.

Το βράδυ μετά την επίθεση, ανέβασε φωτογραφία της κ. Φράγκου, σχολιάζοντας: «αυτό το φασιστάκι που φαντασιώνεται ότι το δέρνουν για να το παίξει “αναρχομπουμπουλίνα” είναι εναντίον της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και υπέρ της αδικίας για τους ταξικούς εχθρούς».

Δεν είναι η μόνη φορά που αποκαλύπτει ότι κίνητρο για τις πράξεις του είναι η ακροδεξιά του ιδεολογία. «Το γεγονός πως ο Θεός με έβαλε απέναντι σε Εθνομηδενιστές, αντίχριστους και οργανωμένους παραβατικούς που έχουν ως ταξικό εχθρό τον βιοπαλαιστή επαγγελματία και τους οικογενειάρχες, είναι Υψιστη αποστολή που θα την πάω και εγώ μέχρι τέρμα», έγραφε το καλοκαίρι.

*Δημήτρης Αγγελίδης για την efsyn

**Φωτογραφία εξωφύλλου:EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ

Το παράδειγμα της Κούβας

Η είδηση ότι και πάλι μια επαρχία της Ιταλίας, η Σικελία, ζητάει τη βοήθεια της Κούβας για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού (όπως είχε γίνει στο πρώτο κύμα της πανδημίας και στον βορρά της χώρας) επιβεβαιώνει μια αλήθεια: Οτι αναγνωρίζεται η πραγματικά επιτυχημένη δουλειά που γίνεται από το Νησί της Επανάστασης, όπου πρώτη προτεραιότητα είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «La Repubblica», οι αρχές της Σικελίας ζήτησαν από την κυβέρνηση της Κούβας να στείλει στην περιοχή περίπου 60 εργαζόμενους στον τομέα της Υγείας, από τη γνωστή σε όλο τον κόσμο ιατρική ταξιαρχία «Henry Reeve», που δίκαια προτείνεται από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και τη χώρα μας για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2021. Τα νοσοκομεία στο νησί του Νότου της Ιταλίας στερούνται το απαραίτητο υγειονομικό προσωπικό και γι' αυτό χρειάζονται έμπειροι λοιμωξιολόγοι, πνευμονολόγοι, εντατικολόγοι, αναισθησιολόγοι και νοσηλευτές.

Αυτό που βλέπουμε στην Ιταλία, αλλά και στην Ελλάδα και σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη είναι ότι, παρά την πρόοδο της επιστήμης, τα δημόσια συστήματα Υγείας είναι αθωράκιστα γιατί όλες οι κυβερνήσεις, νεοφιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές, εφάρμοσαν πολιτικές περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων στη λογική του «κόστους - οφέλους». Ετσι, στην Ιταλία οι εργαζόμενοι των δημόσιων νοσοκομείων έφτασαν να είναι κατά 48.000 λιγότεροι από το 2008 γιατί οι περικοπές ξεπέρασαν τα 40 δισ. ευρώ τα τελευταία χρόνια. Ενώ στη χώρα μας έκλεισαν τα Νοσοκομεία Λοιμωδών και αρκετά περιφερειακά νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας με τις πολιτικές που εφάρμοσαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και συνέχισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην ίδια την Ιταλία η Ομοσπονδία των γιατρών ανέφερε ότι 27 συνάδελφοί τους έχασαν τη ζωή τους τις τελευταίες 10 μέρες, ενώ 27.000 εργαζόμενοι στον τομέα της Υγείας είχαν μολυνθεί τον τελευταίο μήνα.

***

Από την άλλη, όταν κριτήριο δεν είναι το κέρδος των λίγων καπιταλιστών αλλά πραγματικά η ανθρωπινή ζωή, μια αρχή που η σοσιαλιστική Κούβα εφαρμόζει από τότε που νίκησε η Επανάσταση, κόντρα στον απάνθρωπο εγκληματικό αποκλεισμό από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, τα αποτελέσματα είναι πολύ διαφορετικά. Στην Ιταλία τα κρούσματα ξεπερνάνε τα 1,6 εκατ. και οι νεκροί τις 55.500. Στην Ελλάδα αντίστοιχα είναι 105.271 και 2.406, ενώ στην Κούβα, με περίπου ίδιο πληθυσμό με τη χώρα μας, είναι 8.284 και 135. Οι δείκτες της πανδημίας είναι ενδεικτικοί αλλά η αιτία της διαφοράς σχετίζεται με την εντελώς διαφορετική σημασία που έχει για την Κούβα η Υγεία, η οποία δεν είναι εμπόρευμα αλλά δωρεάν κοινωνικό αγαθό για όλους. Και επειδή οι αριθμοί όντως είναι αμείλικτοι ιδού ορισμένες αποδείξεις για την κουβανική επιτυχία:

-- Διαθέτει 95.487 γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, 85.732 νοσηλευτές (η αναλογία είναι από τις λίγες στον κόσμο: 9 γιατροί ανά 1.000 ανθρώπους).

-- Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας περιλαμβάνει 10.869 τοπικά ιατρεία Οικογενειακών Γιατρών, που έχουν αναλυτική εικόνα της κατάστασης της υγείας των ανθρώπων σε κάθε γειτονιά, συνοικία, χωριό, πόλη. Επιπλέον, υπάρχουν γιατροί στους χώρους δουλειάς, σε συνεταιρισμούς, σε εκπαιδευτικούς χώρους κ.λπ.

-- Ο δευτεροβάθμιος τομέας Υγείας συγκροτείται από 449 πολυκλινικές και 150 νοσοκομεία (ανάμεσά τους και παιδιατρικά, για ξεχωριστές παθήσεις, για μητέρες, ηλικιωμένους κ.ο.κ.).

***

Σημαντικό επίσης στοιχείο που δείχνει τα εντελώς διαφορετικά συστήματα και την ανωτερότητα της Κούβας είναι το πώς εφαρμόζονται τα πραγματικά επιστημονικά πρωτόκολλα στον τομέα του Τουρισμού. Την ώρα που στην Ελλάδα και όλο τον καπιταλιστικό κόσμο το άνοιγμα του Τουρισμού έγινε στην πραγματικότητα με βάση τα συμφέροντα των τουρ οπερέιτορς, των μεγαλοξενοδόχων, των αεροπορικών εταιρειών και μεταφορέων, χωρίς επί της ουσίας ελέγχους στα σύνορα (μόνο το 12% ελέγχθηκε στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία) με αποτέλεσμα τη μεγάλη εξάπλωση της πανδημίας, στην Κούβα η εγκύκλιος του υπουργείου Υγείας, τον περασμένο μήνα, που επανεκκίνησε ο διεθνής Τουρισμός, είναι ενδεικτική. Οσοι εισέρχονται στη χώρα, ελέγχονται στα σημεία εισόδου, τους γίνεται τεστ, πληρώνουν ιατρική ασφάλεια 30 δολαρίων, που καλύπτει όλα τα μέτρα υγειονομικής προστασίας και τυχόν νοσηλείας και μέχρι την έκδοση των αποτελεσμάτων, δηλαδή για 24 έως 48 ώρες, οι τουρίστες είναι υποχρεωμένοι να μείνουν σε καραντίνα στα ξενοδοχεία τους, ή σε ειδικά ξενοδοχεία αν είχαν κλείσει σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στην περίπτωση που είναι θετικοί και ασυμπτωματικοί, προβλέπεται η μεταφορά σε ειδικά διαμορφωμένα ξενοδοχεία, ενώ με τα πρώτα συμπτώματα οδηγούνται στο νοσοκομείο. Τέτοια μέτρα, στην Ελλάδα και σε άλλα καπιταλιστικά κράτη δεν εφαρμόστηκαν, επειδή δεν «ταίριαζαν» με τα συμφέροντα των τουρ οπερέιτορς και των μονοπωλιακών ομίλων στον Τουρισμό. Τα συμπεράσματα προφανή...

Η καθημερινότητα των υγειονομικών στις κλινικές Covid πίσω από τα νούμερα

Τις τελευταίες μέρες διαβάζουμε από τη μία για τους αυξημένους αριθμούς κρουσμάτων, διασωληνωμένων, νεκρών. Από την άλλη ακούμε από κυβερνητικά στελέχη και διάφορες εκθέσεις για «επιτυχία» σε σχέση με τα «νούμερα» άλλων χωρών με πολυδιαφημισμένα συστήματα Υγείας, για διαβουλεύσεις για άρση του lockdown κ.ο.κ.

Επιπλέον, αξιοσημείωτη είναι και η συναισθηματική απάθεια που συνοδεύει τον τρόπο που προβάλλεται η τεράστια αύξηση στον αριθμό των κρουσμάτων και των νεκρών, σε σχέση με το πρώτο κύμα, ενδεικτικό και αυτό της εικόνας που προάγεται μέσω των ΜΜΕ.

Τι όμως πραγματικά συμβαίνει πίσω από τη γυάλα των ΜΜΕ, στην καθημερινότητα των ασθενών αλλά και των υγειονομικών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή; Γιατί εκεί τα νούμερα αντιστοιχούν σε πρόσωπα, ανθρώπους...

Η ιδιαιτερότητα αυτής της νόσου ενέχει το στοιχείο της μοναξιάς. H κατά κανόνα πιο μακρά ενδονοσοκομειακή πορεία σε σχέση με άλλες ασθένειες, η απουσία οικείου προσώπου, το αντικειμενικό στοιχείο της δύσπνοιας, το άγχος στο άκουσμα στοιχείων καθημερινά για ελλείψεις κλινών ΜΕΘ, συνθέτουν μια εικόνα αρκετά σύνθετη και αγωνιώδη για αυτούς τους ασθενείς. Επίσης, κεφαλαιώδους σημασίας είναι και η σχέση υγειονομικού - ασθενούς, μιας και ο τελευταίος αφήνεται κυριολεκτικά στα χέρια του πρώτου. Και σε αυτό το σημείο υπάρχει ιδιαιτερότητα, μιας και η επαφή αυτή βασίζεται μόνο στο ηχόχρωμα της φωνής, στις εκφράσεις, διογκώνοντας την ανασφάλεια των ασθενών.

Η καθημερινότητα των υγειονομικών ωστόσο δεν συνθέτει πολύ διαφορετική εικόνα. Η φυσική κόπωση συνοδεύεται από την ψυχική - συναισθηματική. Η υπερεργασία λόγω τον πολλών ελλείψεων συνδυάζεται με το άγχος των αχαρτογράφητων νερών λόγω της νεοεμφανισθείσας ασθένειας, με την εκπαίδευση των υγειονομικών να αποτελεί ατομική ευθύνη και αποτέλεσμα του αέναου ανταγωνισμού ιδιωτικών κολοσσών. Επιπρόσθετα, υπεισέρχεται και η πίεση που βαραίνει τους υγειονομικούς από τη διαχείριση των περιστατικών, μιας και πρέπει να έχουν την αντοχή να διαχειριστούν κάθε προσωπικότητα διαφορετικά, να καθησυχάσουν τις φοβίες τους και ταυτόχρονα να έχουν καθαρό μυαλό για τις θεραπευτικές αποφάσεις, που πολλές φορές υπόκεινται σε περικοπές ανάλογα με τους διαθέσιμους υλικοτεχνικούς πόρους. Καθημερινό παράδειγμα η επίσπευση εξιτηρίων λόγω ελλείψεων κλινών, «με τα τηλέφωνα στο χέρι», για να μετριαστούν οι επιπλοκές και να αποφευχθεί η «υπερχείλιση» των νοσοκομείων.

Ωστόσο και με τη φυγή από την εργασία, δεν σταματάει η ενασχόληση με περιστατικά. Τηλεφωνήματα ενημερωτικά από θετικά περιστατικά που βρίσκονται σε κατ' οίκον καραντίνα, γραφειοκρατική συμπλήρωση λιστών κρουσμάτων λόγω ελλείψεων σε γραμματειακή υποστήριξη.

Ολα τα παραπάνω συμπληρώνονται με την αγωνία των υγειονομικών να διαφυλάξουν την υγεία των οικείων προσώπων τους, αλλά και το άγχος - έγνοια στο τέλος της μέρας για την επιτέλεση του καθήκοντός τους, για την πορεία των ασθενών. Και κάπου ενδιάμεσα τοποθετείται και η προσωπική ζωή...

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τον απρόσωπο χαρακτήρα των αριθμών, η αντιστοίχιση καθενός αριθμού με προσωπικότητες ξεχωριστές, σε μία βίαιη επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που αφήνει έρμαια σε αυτήν τη μάχη υγειονομικούς και ασθενείς, μιας και ζυγίζει τα νούμερα με τους δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας, με τους ασθενείς να αποτελούν «κόστος». Αυτό διαφαίνεται και από τον κρατικό προϋπολογισμό για το 2021 που προβλέπει παραπέρα σημαντική μείωση στο όριο δαπανών του υπουργείου Υγείας.

Την ίδια στιγμή, αντί για πραγματική επίταξη ιδιωτικών δομών Υγείας, διπλασιάζονται τα ποσά μίσθωσης κλινών και επιβάλλονται μετακινήσεις προσωπικού δημόσιων δομών για τη στελέχωσή τους. Αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί μόνο ελληνικό φαινόμενο, μιας και η εμπορευματοποίηση και ο σχεδιασμός με γνώμονα το κέρδος είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των σημερινών συστημάτων Υγείας - και των «πολυδιαφημισμένων».

Μόνο ένα αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν σύστημα Υγείας, που θα υπόκειται σε κεντρικό σχεδιασμό με άξονα την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών και την αντιστοίχισή τους με την επιστημονική πρόοδο, μπορεί να σταθεί απέναντι σε ορατούς και «αόρατους» εχθρούς, να παράσχει εφόδια στους υγειονομικούς και να τους εξοπλίσει κόντρα στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα.

Χρήστος ΔΑΒΟΥΛΟΣ
Επικουρικός Παθολόγος κλινικής Covid στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρίου

Η καθημερινότητα των υγειονομικών στις κλινικές Covid πίσω από τα νούμερα

Τις τελευταίες μέρες διαβάζουμε από τη μία για τους αυξημένους αριθμούς κρουσμάτων, διασωληνωμένων, νεκρών. Από την άλλη ακούμε από κυβερνητικά στελέχη και διάφορες εκθέσεις για «επιτυχία» σε σχέση με τα «νούμερα» άλλων χωρών με πολυδιαφημισμένα συστήματα Υγείας, για διαβουλεύσεις για άρση του lockdown κ.ο.κ.

Επιπλέον, αξιοσημείωτη είναι και η συναισθηματική απάθεια που συνοδεύει τον τρόπο που προβάλλεται η τεράστια αύξηση στον αριθμό των κρουσμάτων και των νεκρών, σε σχέση με το πρώτο κύμα, ενδεικτικό και αυτό της εικόνας που προάγεται μέσω των ΜΜΕ.

Τι όμως πραγματικά συμβαίνει πίσω από τη γυάλα των ΜΜΕ, στην καθημερινότητα των ασθενών αλλά και των υγειονομικών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή; Γιατί εκεί τα νούμερα αντιστοιχούν σε πρόσωπα, ανθρώπους...

Η ιδιαιτερότητα αυτής της νόσου ενέχει το στοιχείο της μοναξιάς. H κατά κανόνα πιο μακρά ενδονοσοκομειακή πορεία σε σχέση με άλλες ασθένειες, η απουσία οικείου προσώπου, το αντικειμενικό στοιχείο της δύσπνοιας, το άγχος στο άκουσμα στοιχείων καθημερινά για ελλείψεις κλινών ΜΕΘ, συνθέτουν μια εικόνα αρκετά σύνθετη και αγωνιώδη για αυτούς τους ασθενείς. Επίσης, κεφαλαιώδους σημασίας είναι και η σχέση υγειονομικού - ασθενούς, μιας και ο τελευταίος αφήνεται κυριολεκτικά στα χέρια του πρώτου. Και σε αυτό το σημείο υπάρχει ιδιαιτερότητα, μιας και η επαφή αυτή βασίζεται μόνο στο ηχόχρωμα της φωνής, στις εκφράσεις, διογκώνοντας την ανασφάλεια των ασθενών.

Η καθημερινότητα των υγειονομικών ωστόσο δεν συνθέτει πολύ διαφορετική εικόνα. Η φυσική κόπωση συνοδεύεται από την ψυχική - συναισθηματική. Η υπερεργασία λόγω τον πολλών ελλείψεων συνδυάζεται με το άγχος των αχαρτογράφητων νερών λόγω της νεοεμφανισθείσας ασθένειας, με την εκπαίδευση των υγειονομικών να αποτελεί ατομική ευθύνη και αποτέλεσμα του αέναου ανταγωνισμού ιδιωτικών κολοσσών. Επιπρόσθετα, υπεισέρχεται και η πίεση που βαραίνει τους υγειονομικούς από τη διαχείριση των περιστατικών, μιας και πρέπει να έχουν την αντοχή να διαχειριστούν κάθε προσωπικότητα διαφορετικά, να καθησυχάσουν τις φοβίες τους και ταυτόχρονα να έχουν καθαρό μυαλό για τις θεραπευτικές αποφάσεις, που πολλές φορές υπόκεινται σε περικοπές ανάλογα με τους διαθέσιμους υλικοτεχνικούς πόρους. Καθημερινό παράδειγμα η επίσπευση εξιτηρίων λόγω ελλείψεων κλινών, «με τα τηλέφωνα στο χέρι», για να μετριαστούν οι επιπλοκές και να αποφευχθεί η «υπερχείλιση» των νοσοκομείων.

Ωστόσο και με τη φυγή από την εργασία, δεν σταματάει η ενασχόληση με περιστατικά. Τηλεφωνήματα ενημερωτικά από θετικά περιστατικά που βρίσκονται σε κατ' οίκον καραντίνα, γραφειοκρατική συμπλήρωση λιστών κρουσμάτων λόγω ελλείψεων σε γραμματειακή υποστήριξη.

Ολα τα παραπάνω συμπληρώνονται με την αγωνία των υγειονομικών να διαφυλάξουν την υγεία των οικείων προσώπων τους, αλλά και το άγχος - έγνοια στο τέλος της μέρας για την επιτέλεση του καθήκοντός τους, για την πορεία των ασθενών. Και κάπου ενδιάμεσα τοποθετείται και η προσωπική ζωή...

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τον απρόσωπο χαρακτήρα των αριθμών, η αντιστοίχιση καθενός αριθμού με προσωπικότητες ξεχωριστές, σε μία βίαιη επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που αφήνει έρμαια σε αυτήν τη μάχη υγειονομικούς και ασθενείς, μιας και ζυγίζει τα νούμερα με τους δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας, με τους ασθενείς να αποτελούν «κόστος». Αυτό διαφαίνεται και από τον κρατικό προϋπολογισμό για το 2021 που προβλέπει παραπέρα σημαντική μείωση στο όριο δαπανών του υπουργείου Υγείας.

Την ίδια στιγμή, αντί για πραγματική επίταξη ιδιωτικών δομών Υγείας, διπλασιάζονται τα ποσά μίσθωσης κλινών και επιβάλλονται μετακινήσεις προσωπικού δημόσιων δομών για τη στελέχωσή τους. Αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί μόνο ελληνικό φαινόμενο, μιας και η εμπορευματοποίηση και ο σχεδιασμός με γνώμονα το κέρδος είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των σημερινών συστημάτων Υγείας - και των «πολυδιαφημισμένων».

Μόνο ένα αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν σύστημα Υγείας, που θα υπόκειται σε κεντρικό σχεδιασμό με άξονα την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών και την αντιστοίχισή τους με την επιστημονική πρόοδο, μπορεί να σταθεί απέναντι σε ορατούς και «αόρατους» εχθρούς, να παράσχει εφόδια στους υγειονομικούς και να τους εξοπλίσει κόντρα στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα.

Χρήστος ΔΑΒΟΥΛΟΣ
Επικουρικός Παθολόγος κλινικής Covid στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρίου

«Συνδικαλιστές» αστυνομικοί ζητούν τα ρέστα για την καταστολή στις 17 Νοέμβρη

Το ρόλο «εισαγγελέα» ανέλαβε ο γραμματέας των ειδικών φρουρών, Στράτος Μαυροειδάκος, από το έδρανο που κατέχει στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ. Χωρίς ίχνος ντροπής για τη βαρβαρότητα της καταστολής σε βάρος του λαού, στις συμβολικές εκδηλώσεις στις 17 Νοέμβρη, ισχυρίστηκε ότι 5 διαδηλωτές συνελήφθησαν από την περιώνυμη ομάδα «ΔΡΑΣΗ» (πρώην «ΔΕΛΤΑ») επειδή είχαν χτυπήσει αστυνομικούς. Το ότι οι συγκεκριμένες συλλήψεις είχαν καταγραφεί από τόσους φωτορεπόρτερ και είδε όλος ο λαός την πρωτοφανή αστυνομική βία, δεν πτόησε τον... μόνιμο σχολιαστή του ΣΚΑΪ.

Βεβαίωσε, λοιπόν, ο «εισαγγελέας - ειδικός φρουρός», επικαλούμενος τη μαρτυρία του αντιπροέδρου του σωματείου του και υπεύθυνου για τις συλλήψεις, ότι οι 5 διαδηλωτές είχαν διαπράξει πλημμελήματα (πάλι καλά που δεν διαπίστωσε κακουργήματα). Κατήγγειλε μάλιστα ότι αφέθηκαν ελεύθεροι με «άνωθεν εντολή», ύστερα από παρέμβαση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα. Αραγε, θα συντάξει και κατηγορητήριο σε βάρος του για «ηθική αυτουργία» στην απελευθέρωση των συλληφθέντων; Θα ζητήσει να απαγορευτεί στα κόμματα να διαμαρτύρονται στην κυβέρνηση, που είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους, για αντιλαϊκές ενέργειες και μάλιστα για την καταστολή και συλλήψεις διαδηλωτών; Η αξιοπιστία, βέβαια, των ανδρών της ομάδας «ΔΡΑΣΗ» / «ΔΕΛΤΑ», που είχε καταργηθεί για το όργιο καταστολής και η ΝΔ την επανίδρυσε, θεωρείται δεδομένη για τους ακροδεξιούς οπαδούς της αστυνομικής βίας.

Δεν παρέλειψε ο «συνδικαλιστής» ειδικός φρουρός να εκφράσει την εμπιστοσύνη του στον πρωθυπουργό «που είναι συνεπής στους λόγους και τα έργα του» και να δηλώσει ότι «κάποια μηνύματα δεν περνάνε όπως πρέπει», υπονοώντας ότι όσοι έχουν αναλάβει την πολιτική της κυβερνητικής καταστολής δεν έχουν εξαντλήσει όλα τα όρια στις αντιδημοκρατικές παρεκτροπές. Μια δήλωση που θα εκτιμήσουν ιδιαίτερα οι θιασώτες της «κοινοβουλευτικής δικτατορίας», στους οποίους και απευθύνεται.

Αποτελεί κατάντια για την «κυβέρνηση των αρίστων» να διορίζει ως τηλεοπτικούς ειδικούς εισαγγελείς τον «συνδικαλιστή» ειδικό φρουρό και κάποιους ακόμα αστυνομικούς «συνδικαλιστές», με «καθηκοντολόγιο» τη δικαιολόγηση της καταστολής και τη συκοφάντηση των αγωνιστών του λαϊκού κινήματος. Μπορεί να τους έχουν εξασφαλίσει σχεδόν καθημερινή παρουσία και μόνιμα έδρανα σε τηλεοπτικά κανάλια, όπως ο ΣΚΑΪ, με σκοπό να «αφιονίζουν» τις δυνάμεις καταστολής και το ακροδεξιό τους ακροατήριο ενάντια στον «εχθρό - λαό». Ομως, είναι βέβαιο πως η παρουσία τους και οι συκοφαντίες που εκστομίζουν, προκαλούν απέχθεια στο λαό που αγωνίζεται και βιώνει το όργιο της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της καταστολής. Ούτε το λαό πείθουν ούτε την πλειοψηφία των απλών αστυνομικών, που βρίσκονται στο δρόμο και αντιμετωπίζουν στην υπηρεσία τους τόσα προβλήματα, ιδιαίτερα την περίοδο αυτή με την πανδημία του κορονοϊού.

Η βαρβαρότητα της καταστολής στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχει καταγραφεί στη συνείδηση όλου του λαού. Η ίδια η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποδεχτεί ότι χτύπησε το λαϊκό κίνημα για να περάσει ο οδοστρωτήρας των αντιλαϊκών της μέτρων και ότι η επίκληση της πανδημίας του κορονοϊού ήταν προσχηματική. Είναι, λοιπόν, αθλιότητα να συνεχίζουν τα όργανά της να εκφράζονται με τόσο θράσος, ενάντια στους λαϊκούς αγωνιστές που τίμησαν την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Οι λεγόμενοι «συνδικαλιστές αστυνομικοί» δεν ντρέπονται και ζητούν και τα ρέστα από το λαό για την καταστολή στις 17 Νοέμβρη. Γι' αυτό ο λαϊκός κόσμος να γυρίσει την πλάτη σε τέτοιου είδους εκπομπές και «συνδικαλιστές».

Γιώργος ΠΑΛΙΟΥΡΑΣ
Υποστράτηγος αστυνομίας ε.α.

«Αυτονόητα»

«Απαντάμε στις ανάγκες τού σήμερα δρομολογώντας μεταρρυθμίσεις τού αύριο», έλεγε τη Δευτέρα από το υπουργικό συμβούλιο ο πρωθυπουργός και το ίδιο βράδυ δήλωνε πως η απόφαση του Γιούρογκρουπ δείχνει ότι «η αφοσίωσή μας στις μεταρρυθμίσεις είναι ακλόνητη».

Επιβεβαιώνεται έτσι πως «η πανδημία είναι ευκαιρία» για την κυβέρνηση ώστε να δρομολογήσει μέτρα που από καιρό περιμένουν στα συρτάρια του κεφαλαίου και να επιταχύνει άλλα, με το βλέμμα καρφωμένο στο «αύριο», στην προσπάθεια να φορτώσουν την καπιταλιστική κρίση στο λαό, για να ανακάμψουν τα κέρδη των καπιταλιστών, να ανοίξουν και νέα πεδία κερδοφορίας για τους ομίλους.

Γι' αυτές τις «ανάγκες» μιλάνε. Τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων να «ξεσαλώνουν» σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων, της υγείας και της ζωής του λαού ικανοποιούν νομοσχέδια σαν κι αυτά που παρουσιάστηκαν στο υπουργικό συμβούλιο, που προβλέπουν ότι οι «επενδυτές» πρώτα θα ανοίγουν επιχειρήσεις με μια απλή γνωστοποίηση και χωρίς να δίνουν λογαριασμό, και στο «αόριστο μέλλον» θα ελέγχονται με το γνωστό νομοθετικό πλαίσιο - «σουρωτήρι» που έχουν διαμορφώσει όλες οι κυβερνήσεις.

Τις «ανάγκες» των τραπεζών, όπως και συνολικά των ομίλων για πρόσβαση σε φτηνό δανεισμό, έρχονται να υπενθυμίσουν οι «συστάσεις» του Γιούρογκρουπ για συμπλήρωση του νομοθετικού πλαισίου, για να εξαπολυθεί το νέο πογκρόμ πλειστηριασμών και εκβιασμών στα λαϊκά σπίτια.

Αυτές τις «ανάγκες» και όχι τις ανάγκες των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων έρχεται να ικανοποιήσει λοιπόν ο αντιλαϊκός προγραμματισμός για την επόμενη περίοδο, που συμπληρώνει τα όσα ήδη έχει περάσει η κυβέρνηση αλλά και τα υπόλοιπα τερατουργήματα, με πρώτο πρώτο τον νόμο για 10ωρη δουλειά, με 200 ευρώ μισθό και την προσπάθεια να μπουν στο «γύψο» τα συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Αυτό είναι και το εφιαλτικό για τον λαό «όραμα» που περιγράφει στο σχέδιό της η «επιτροπή Πισσαρίδη», όπου οι φιλόδοξοι στόχοι για αύξηση επενδύσεων, του ΑΕΠ, της παραγωγικότητας, για τον λαό μεταφράζονται σε νέα μέτρα για την ένταση της εκμετάλλευσης, συνέχιση των ασφαλιστικών ανατροπών, κατάργηση της όποιας προστασίας των ανέργων είχε απομείνει, νέα χτυπήματα σε αυτοαπασχολούμενους και επαγγελματίες.

Μαζί με τη συνέχιση της φοροληστείας στο λαό για τη φοροασυλία του κεφαλαίου, την προώθηση του «επιτελικού» ακόμα πιο εχθρικού στις λαϊκές ανάγκες αστικού κράτους, τη διαμόρφωση υποδομών για τους στόχους της αστικής τάξης, αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες ότι δεν υπάρχει φιλολαϊκή ανάπτυξη στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

Αποτελούν όμως και τις «σταθερές» όλων των αστικών κομμάτων, και πρώτα πρώτα βέβαια του ΣΥΡΙΖΑ, που με βάση αυτούς τους άξονες που υπηρέτησε ως κυβέρνηση, κάνει σήμερα «εποικοδομητική» αντιπολίτευση, ζητώντας περισσότερα και νωρίτερα για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Και βέβαια, καμία σχέση δεν έχει με τα συμφέροντα του λαού η αντιπαράθεση για το από ποια «τσέπη» θα πληρώσει ο λαός τον βαρύ λογαριασμό, αν θα είναι τώρα ή αργότερα, ανάλογα με τις επιλογές που καθορίζονται από τα συμφέροντα και τις προτεραιότητες της αστικής τάξης.

Αντίθετα, και αυτή η συζήτηση παρουσιάζει τα συμφέροντα και τις μεταρρυθμίσεις για λογαριασμό του κεφαλαίου με τον μανδύα των «αυτονόητων», τα οποία δεν σηκώνουν δεύτερη κουβέντα από τον λαό, πέρα από επιμέρους παρατηρήσεις για τους ρυθμούς και τη συζήτηση για το ποιος θα κάθεται στο τιμόνι του διαχειριστή.

Αυτά τα «αυτονόητα» και τις προτεραιότητες του κεφαλαίου που τον έφεραν ως εδώ, είναι όμως που πρέπει να αμφισβητήσει ο λαός με την οργανωμένη πάλη του, διεκδικώντας την ικανοποίηση των δικών του αναγκών.