Το 1917 η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε από την επαναστατική κυβέρνηση της ΕΣΣΔ, ενώ έγινε αποδεκτός και ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων. Ο έρωτας θεωρήθηκε αυστηρά προσωπική υπόθεση. Η Αλεξάντρα Κολοντάι έγραφε: «Η ιστορία ποτέ δεν ξαναείδε τέτοια ποικιλία διαπροσωπικών σχέσεων - ακατάλυτος γάμος και “σταθερή οικογένεια”, “ελεύθερες ενώσεις”, μυστική μοιχεία, ένα κορίτσι που ζει ανοιχτά με την ερωμένη της σε αυτό που ονομάζεται άγριος γάμος, γάμος σε ζευγάρια, γάμος ανά τρεις ακόμα και ο περίπλοκος γάμος τεσσάρων ανθρώπων - χωρίς φυσικά να αναφέρομαι στις ποικίλες μορφές του εμπορευματοποιημένου σεξ.» (Alexandra Kollontai: “Sexual Relations and the Class Struggle”, 1921). Η νομοθεσία εναντίον του σοδομισμού επανήλθε το 1934. Δικαιολογώντας την για λογαριασμό του Στάλιν, ο Μάξιμ Γκόρκι έγραφε στην Pravda, στις 23 Μαΐου 1934, ότι η ομοφυλοφιλία ήταν μια «μορφή αστικού εκφυλισμού» .Τα πράγματα ομως είναι πιο σύνθετα, και θέλουν προσεκτική μελέτη και όχι παράθεση τσιτάτων. Για παράδειγμα ως προϊόν της άκρατης σεξουαλικής ελευθερίας και της νομικης της αναγνώρισης, την δεκαετία του '20 διογκώθηκε τρομερά το φαινόμενο όπου εκατοντάδες χιλιάδες μανάδες που τις παράτησαν οι εφήμερες σχέσεις τους να μην μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, καθώς και δεκάδες χιλιάδες παιδιά που τα παρατούσαν και οι δύο γονείς.. Η ΕΣΣΔ βρισκόταν μπροστά σε ένα κοινωνικό πρόβλημα που μπορούσε να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, και αναγκάστηκε να στραβώσει την βέργα από την ανάποδη..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου