23 Φεβ 2012

Αντιιμπεριαλιστικός αγώνας και εθνικισμός



Αντιιμπεριαλιστικός αγώνας και εθνικισμός
Λίγα χρόνια πριν, σε τηλεοπτική συζήτηση εκπροσώπων της ελληνικής πλουτοκρατίας, πολύ γνωστός επιχειρηματίας είχε υποστηρίξει ότι οι εξαγωγές κεφαλαίων, η περίφημη «διείσδυση» στις βαλκανικές χώρες, πρέπει να γίνει «ακόμη και με τα όπλα». Η εντολή της ολιγαρχίας εκπληρώθηκε. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εξασφάλισε τον πολύτιμο νατοϊκό σύμμαχο «Ελλάδα» στο μακέλεμα του γιουγκοσλαβικού λαού. Στο προεκλογικό παζάρι το προβάλλει ως εθνοσωτήριο έργο, ως επίτευγμα που εξασφάλισε ηγετική θέση για τη χώρα μας στην περιοχή και την προφύλαξε από την απομόνωση.
Αυτό που δεν κατάφερε η ελληνική κυβέρνηση, και όσοι τη στηρίζουν στην πολιτική της, είναι να κάνει το λαό συνένοχο. Και τούτο είναι το μεγάλο κέρδος που αποκόμισε το λαϊκό κίνημα την περασμένη χρονιά. Δόθηκε ένα γερό χτύπημα στην προσπάθεια της άρχουσας τάξης να περάσει στη λαϊκή συνείδηση τα δικά της στενά ταξικά συμφέροντα, σαν «πανεθνικά» συμφέροντα. Δόθηκε ένα χτύπημα στον εθνικισμό. Διότι εθνικισμός είναι ιδεολογία και πολιτική της αστικής τάξης που έχει ως αφετηρία την αντίληψη ότι τα γενικά συμφέροντα των τάξεων και στρωμάτων ενός έθνους μπορούν να συμβιβαστούν, να βρουν κοινό τόπο και πεδίο στρατηγικής σύγκλισης στο εσωτερικό και στις διεθνείς σχέσεις (ταξική συνεργασία, κοινωνική συναίνεση, εθνική στρατηγική κλπ).
Ο αστικός εθνικισμός, ιστορικά προοδευτικός πριν αιώνες, όταν ένωνε τους λαούς ενάντια στη φεουδαρχική αντίδραση, σήμερα είναι πλήρως αντιδραστικός. Κλείνει το δρόμο προς την πρόοδο, προς το σοσιαλισμό, βάζει εμπόδια στην ιδεολογική και πολιτική χειραφέτηση της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, διασπά την ενότητά τους στο εθνικό και διεθνές πεδίο ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Εθνικισμός με πολλές μάσκες
Ο εθνικισμός σήμερα, την εποχή του ιμπεριαλισμού, έχει πλήθος εκφράσεις και αποχρώσεις. Δεν περιορίζεται στο ρατσιστή δολοφόνο και στο νεοφασίστα. Δε φοράει μόνο την περικεφαλαία του «Μακεδονομάχου» την οποία, για να μην ξεχνιόμαστε, και πολλοί πούροι «αντι-εθνικιστές» φόρεσαν πριν οχτώ μόλις χρόνια. (Σταθεροί και ξετσίπωτοι, τότε και τώρα, αντικομμουνιστές. Τότε, γι' αυτούς, το ΚΚΕ ήταν «τριτοδιεθνιστικό» και εθνοπροδοτικό, τώρα είναι «εθνικιστικό» και κρυπτοφασιστικό).
Ο εθνικισμός φοράει και το προσωπείο του κοσμοπολίτη, του «Ευρωπαίου» και της «παγκοσμιοποίησης». Φοράει τη μάσκα της υποταγής, του δήθεν ρεαλισμού του «τι να κάνουμε, είναι μια πραγματικότητα η ΕΕ, μια αναγκαιότητα οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, ισχυρός αφέντης του κόσμου το ΝΑΤΟ, πρέπει λοιπόν εκεί μέσα να βρισκόμαστε», για το καλό του έθνους πάντα, για να μεγαλουργήσει το «έθνος» στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. 'Η, όπως λέει συχνά - πυκνά η ηγεσία του ΣΕΒ, επιχειρηματίες κι εργαζόμενοι έχουν ένα κοινό εχθρό, τον ξένο ανταγωνιστή...
Δεν αναφερόμαστε σε σκέψεις και αισθήματα λαϊκών στρωμάτων και καλόπιστων ανθρώπων, που βγάζουν και θα βγάλουν μελλοντικά πιο πολλά συμπεράσματά από τις εξελίξεις.Αναφερόμαστε σε πολιτικές κομμάτων, σε εκείνους που από ηγετικές θέσεις, συνειδητά και συστηματικά επιχειρούν να περάσουν λαθραία τους στόχους του κεφαλαίου κάτω από τη σημαία της υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων και του έθνους.
Γιατί κατηγορούν το ΚΚΕ σαν εθνικιστικό
Στην εποχή του ιμπεριαλισμού γίνεται ξεκάθαρο ότι κάτω από τη σημαία του έθνους, υπάρχουν δυο «έθνη»: το «έθνος» των καταπιεσμένων λαϊκών δυνάμεων και το «έθνος» της κυρίαρχης τάξης. Τις τελευταίες δεκαετίες, τίποτα δεν έδειξε τόσο καθαρά αυτή την αλήθεια όσο ο νατοϊκός πόλεμος ενάντια στην ΟΔ της Γιουγκοσλαβίας. Εδειξε ότι τα συμφέροντά του λαού και ο πραγματικός πατριωτισμός βρίσκονται στον αντιιμπεριαλιστικό διεθνιστικό αγώνα. Τα συμφέροντα της ολιγαρχίας βρίσκονται στη νέα τάξη και τους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς.
Οσο θολή κι αν είναι η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας από τις λαϊκές δυνάμεις, όσες επιρροές κι υπολείμματα κι αν κουβαλάει η λαϊκή πατριωτική συνείδηση από την ιδεολογία και την πολιτική της κυρίαρχης τάξης, η διαδικασία απεγκλωβισμού έχει αρχίσει. Μεγάλα τμήματα του λαού έχουν αρχίσει να διαβαίνουν το σύνορο από τον αστικό εθνικισμό (την «πανεθνική» ενότητα συμφερόντων) προς τον αντιιμπεριαλιστικό πατριωτισμό. Αυτός είναι ο μεγάλος φόβος της πλουτοκρατίας. Ετσι δυναμώνει τα πυρά ενάντια σε εκείνο τον παράγοντα που παίζει αποφασιστικό ρόλο στον αγώνα, το ΚΚΕ.
Ο αντιιμπεριαλιστικός πυρήνας, το ΚΚΕ, πρέπει να χτυπηθεί για να μην κατορθώσει να συσπειρώσει πιο μαζικά το «θολό» και αδιαμόρφωτο αντιιμπεριαλιστικό αίσθημα, τη λαϊκή κατακραυγή κατά της νέας τάξης. Να μην προλάβει να το μετατρέψει σε ανεβασμένη ταξική συνείδηση, σ' ένα πανίσχυρο αγωνιστικό ρεύμα, σε μια εφ' όλης της ύλης αντεπίθεση στον εσωτερικό κι εξωτερικό εχθρό του λαού, σε ένα Μέτωπο πάλης ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό με την προοπτική της λαϊκής εξουσίας.
Το ζητάει εξάλλου και ο κ. Μπερνς. Να απομονωθεί, λέει, η φωνασκούσα μειοψηφία... Ενα από τα μέσα της επίθεσης είναι η ιδεολογική χειραγώγηση μέσω της προπαγάνδας. Ενας παλιός «καλός» τρόπος της μαύρης προπαγάνδας είναι το μεγάλο ψέμα. Οσο πιο μεγάλο το ψέμα, τόσο πιο πιστευτό γίνεται, ήταν ένα από τα δόγματα της ναζιστικής προπαγάνδας. Εθνικιστικό λοιπόν το ΚΚΕ! Προσθέτουμε και ολίγη από «κόκκινο και μαύρο» φασισμό και είναι έτοιμη η συνταγή της ξαναζεσταμένης σούπας του αγοραίου αντικομμουνισμού.
Ο κοσμοπολιτισμός είναι ιδεολόγημα του ιμπεριαλισμού
Για να στηρίξουν την ελληνική κυβέρνηση, οι ηγεσίες των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων δεν τσιγκουνεύτηκαν κατά καιρούς τα συγχαρητήρια για το «θάρρος» της να ακολουθήσει το «σωστό δρόμο», ενάντια στη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, όπως οι ίδιοι ομολογούν. Πάντα, βέβαια, στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας, του πολυεθνικού Κοσσόβου κλπ κλπ, στηλιτεύοντας τον «εθνικισμό» όσων προβάλλουν αντίσταση στα νεοταξικά σχέδια. Και δω παρουσιάζεται το «περίεργο», αν και όχι πρωτότυπο, να πλασάρεται ο πιο σιχαμερός εθνικισμός για αντιεθνικισμός και διεθνισμός. Επί σκηνής λοιπόν ο αστικός κοσμοπολιτισμός.Γλοιώδης και υποκριτικός. Ετοιμος να χύσει κροκοδείλια δάκρυα για ένα λαό και να περάσει διά στόματος μαχαίρας τον άλλο. Εξπέρ στο είδος - η σοσιαλδημοκρατία, παλιά και νεόκοπη. Εξασκημένη, ένα σχεδόν αιώνα τώρα, να υποστηρίζει -στο όνομα της εργατικής τάξης και του διεθνισμού- το «δικό της» καπιταλιστή στον πόλεμο, στην αποικιοκρατία, στην καταλήστευση ξένων λαών.
Στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης», διατείνονται οι απολογητές του ιμπεριαλισμού, τα σύνορα χάνουν τη σημασία τους και το Διεθνές Δίκαιο πρέπει να αναμορφωθεί. Η προστασία των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και της «δημοκρατίας», λένε, είναι το μείζον, το οποίο πρέπει να προστατευτεί και κανένα σύνορο δεν μπορεί να σταματήσει την «προστασία». Φυσικά πρόκειται πάντα για τα σύνορα «των άλλων», τα σύνορα όσων πρέπει να μπουν σε τάξη και να καταληστευτούν.
Ετσι, τα πιο ισχυρά έθνη (δηλ. οι κυρίαρχες τάξεις τους) και οι ιμπεριαλιστικοί συνασπισμοί, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, ανακηρύσσονται «uber alles» (υπεράνω όλων) κατά το ναζιστικό πρότυπο, περιούσια έθνη που πρέπει να επιβάλουν τις «αξίες» και τον «ανθρωπισμό» τους διά πυρός και σιδήρου. Αναγνωρίζουν όποιο έθνος, εθνότητα, μειονότητα τους βολεύει. Υποδαυλίζουν τον εθνικισμό στρέφοντας το ένα έθνος ενάντια στο άλλο. Δεν υπάρχει μέσο που να μη χρησιμοποιούν στο λυσσασμένο ανταγωνισμό για το μοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής. Φυσικά, η σκέψη ότι κάθε λαός μπορεί να κανονίζει τα του οίκου του στέλνεται στο πυρ το εξώτερον ως εθνικισμός και καθυστέρηση.
Ελληνική πλουτοκρατία και ιμπεριαλιστική ληστεία
Κοντά στα λιοντάρια κολλάνε και οι ύαινες. Οι ολιγαρχίες των ενδιάμεσων κι εξαρτημένων χωρών της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, όπως η χώρα μας, παλεύουν για μια θέση στη μοιρασιά της λείας. Πιο επικίνδυνο το παιχνίδι για την ελληνική ολιγαρχία. Ομως, κάθε δισταγμός, κάθε επιφύλαξη παραμερίζεται μπροστά στην προσδοκία του κέρδους. Στο κάτω - κάτω αυτοί που θα χάσουν είναι οι λαοί. Κι αν η ειρήνη κρέμεται σε μια κλωστή, κι αν το βαλκανικό ηφαίστειο είναι έτοιμο να εκραγεί συμπαρασύροντας σύνορα και κράτη, κι αν παιδιά του ελληνικού λαού και των άλλων λαών χύσουν το αίμα τους, το πουγκί των μεγαλοκαπιταλιστών να 'ναι καλά κι όλα τ' άλλα βρίσκονται, προστάζει η βαρβαρότητα του, διόλου ευκαταφρόνητου, καπιταλιστικού κέρδους.
Το 30% των επενδυμένων κεφαλαίων στα Βαλκάνια κατέχει το εξαγόμενο από τη χώρα μας κεφάλαιο, γράφει το ΒΗΜΑ (27/2/2000), η «Ελλάδα» είναι μεταξύ των τριών μεγαλύτερων επενδυτών. Λίγο είναι; Πώς να μην υποστηρίζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ότι το «εθνικό συμφέρον» επιβάλλει να «είμαστε παντού παρόντες»; Πώς να μην αισθάνεται υπερήφανος ο κ. Σημίτης γιατί ο νυν υπουργός Εθνικής Αμυνας είναι ο πρώτος που διοικεί στρατεύματα έξω από τα σύνορα, στη Βοσνία, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο - στρατεύματα ειρήνης (!). Πώς να μη δίνει διαβεβαιώσεις στο ΓΓ του ΝΑΤΟ, για την ετοιμότητα της χώρας να συνεχίσει τη συμμετοχή στα στρατεύματα κατοχής του Κοσσυφοπεδίου και στη νέα επίθεση που ετοιμάζεται κατά της Σερβίας;
Δεν ισχυριζόμαστε ότι η κυρίαρχη τάξη δε θα προτιμούσε ένα «ειρηνικό» μοίρασμα της λείας, χωρίς πολλούς μπελάδες και κινδύνους. Επισημαίνουμε το γεγονός πως όταν στον ανταγωνισμό έρθει η ώρα των όπλων, και αυτή έρχεται αναπόφευκτα στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού συστήματος, τότε δε διστάζει να κάνει το λαό κρέας για τα κανόνια. Γνωρίζοντας τη δυναμική των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, υποστηρίζουμε επίσης ότι η προσπάθεια που κάνει σήμερα - υπό την υψηλή εποπτεία ΝΑΤΟ και ΕΕ - η ελληνική ολιγαρχία για «ειρηνικό μοίρασμα» με την κατεξοχή ανταγωνίστριά της στην περιοχή, την τουρκική ολιγαρχία, δεν πρόκειται να εξασφαλίσει ούτε την ειρήνη, ούτε τα σύνορα.
Από κοντά και η ΝΔ συμπληρώνει προεκλογικά τη στήριξη του μικρο-ιμπεριαλιστικού οράματος της ελληνικής πλουτοκρατίας, με 6 άξονες για τις βαλκανικές σχέσεις. Κεντρικός στόχος, η ενίσχυση της εξαγωγής κεφαλαίων και η εξασφάλιση πολιτικής επιρροής στις βαλκανικές χώρες, μεταξύ άλλων με το όπλο της ροής των οικονομικών μεταναστών, γιατί δε νοείται «χώρες που ζητούν την ελληνική συμπαράσταση να αποκρούουν συστηματικά την ελληνική επιχειρηματική παρουσία» («Απογευματινή», 27/2/2000).
Δυστυχώς και τα άλλα δυο κόμματα της αντιπολίτευσης, ΣΥΝ και ΔΗΚΚΙ, δεν αντιπαρατίθενται με την αντίληψη του «πανεθνικού» συμφέροντος. Δεν αναφερόμαστε στο επίπεδο της θεωρίας, αλλά στο πεδίο της πολιτικής. Αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση στα σημεία και όχι στη στρατηγική. Η συμμετοχή στην ΕΕ και την ΟΝΕ, είναι το στρατηγικό σημείο σύγκλισης. Για τις ανάγκες μιας διακριτής από το ΠΑΣΟΚ παρουσίας, φτάνουν στο τραγελαφικό σημείο από τη μια να κριτικάρουν τις Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ενωσης ως νεοφιλελεύθερες, που φέρνουν τη σφραγίδα των δυνάμεων του χρήματος (ΣΥΝ) και απαράδεχτες (ΔΗΚΚΙ), και από την άλλη να υποστηρίζουν ότι η πολιτική που ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν μονόδρομος, ότι υπήρχαν περιθώρια φιλολαϊκής πολιτικής.
Παρά την όποια θετική διαφοροποίηση και κριτική στάση αυτών των κομμάτων κατά τη νατοϊκή επίθεση στην ΟΔ Γιουγκοσλαβίας, παρά τις κριτικές τους για τη νέα τάξη, εναποθέτουν τις ελπίδες τους για την ειρήνη στην περιοχή, για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας μας, στην προοπτική της πολιτικής και στρατιωτικής ενοποίησης της ΕΕ. Βάζουν το λύκο να φυλάξει τα πρόβατα. Στην πραγματικότητα επιλέγουν ιμπεριαλιστικό πόλο, σε ενδεχόμενη μεγαλύτερη όξυνση των σχέσεων της ΕΕ, ή χωρών της, με τις ΗΠΑ.
Συνοψίζοντας: Ο εθνικισμός, όποια μάσκα κι αν φοράει, είναι εργαλείο της νέας τάξης, του ιμπεριαλισμού, της εθνικής και κοινωνικής καταπίεσης και του πολέμου.
Ο αντιιμπεριαλισμός, η πάλη ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, είναι ταυτόχρονα πατριωτισμός.

Της
Ελένης ΚΑΤΡΟΔΑΥΛΗ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Υπουλη αντιΚΚΕ προπαγάνδα



Υπουλη αντιΚΚΕ προπαγάνδα
Η αστική προπαγάνδα το τελευταίο διάστημα επιτίθεται στο ΚΚΕ αποδίδοντάς του εθνικισμό, επειδή υπερασπίζεται τα συμφέροντα της εργατικής τάξης κόντρα στα άγρια αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης σε όφελος του κεφαλαίου, αλλά και κόντρα στην πολιτική της λεγόμενης εξωστρέφειας, δηλαδή της δράσης της ελληνικής αστικής τάξης έξω από τα σύνορα της χώρας στη διαπλοκή της με το διεθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, άρα και στη συμμετοχή της στην καταλήστευση και άλλων λαών.
Είναι συνειδητή λαθροχειρία, με στόχο το χτύπημα της πολιτικής και της ιδεολογίας του ΚΚΕ, προκειμένου να δικαιολογήσει η άρχουσα τάξη και η κυβέρνηση, αφ' ενός την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς που μετέχει (π.χ. ΝΑΤΟ και ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου, αλλά και τη συνδιαχείριση των υδρογονανθράκων με την Τουρκία υπό το ΝΑΤΟ σε όφελος των μονοπωλίων), αφ' ετέρου τη συμμετοχή της στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, (π.χ. Αφγανιστάν), που τα δικαιολογεί ως εθνικό συμφέρον. Οπως επίσης και τη στρατηγική στρατιωτικοπολιτική και οικονομική συμφωνία με το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Πρωτοστάτησε ο πρωθυπουργός
Στην επικίνδυνη για την εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα επίθεση πρωτοστάτησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, όταν κατηγόρησε στη Βουλή το ΚΚΕ ότι συνάδει με τον εθνικισμό, και, μάλιστα, με τον τούρκικο εθνικισμό, επειδή ακριβώς αποκαλύψαμε ότι η πολιτική της συνδιαχείρισης και ΝΑΤΟποίησης του Αιγαίου θέτει υπό αμφισβήτηση κυριαρχικά δικαιώματα για την κερδοφορία των μονοπωλίων.
Η κυβερνητική πολιτική που ανοίγει δρόμους για δράση των μονοπωλιακών ομίλων της Ελλάδας σε άλλες χώρες, ή τη συμμετοχή τους σε διεθνείς κοινοπραξίες, για την εκμετάλλευση, π.χ., τώρα των υδρογονανθράκων, είναι επικίνδυνη για τους λαούς, γιατί μαζί με την άκρατη εκμετάλλευσή τους, υπάρχει μεγάλη όξυνση των ενδομονοπωλιακών ανταγωνισμών στην περιοχή μας που εγκυμονεί κινδύνους ιμπεριαλιστικής πολεμικής ανάφλεξης.

Αυτή η πολιτική της εξωστρέφειας είναι ο κοσμοπολιτισμός του κεφαλαίου. Η μια όψη της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής, η άλλη είναι ο εθνικισμός, επικίνδυνος επίσης, που κυρίως χρησιμοποιείται ενάντια στους μετανάστες με αιχμή ακροδεξιές, εθνικιστικές δυνάμεις (π.χ. ΛΑ.Ο.Σ.). Και όταν προσάπτουν στο ΚΚΕ εθνικισμό, επιδιώκουν να το ταυτίσουν στη λαϊκή συνείδηση με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις, συγκαλύπτοντας την επίσης αντιδραστική πολιτική του κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου. Ξέρουν ότι το ΚΚΕ είναι βαθιά διεθνιστικό κόμμα, αλλά με το διεθνισμό των εργατών, κόντρα και στον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, και στον εθνικισμό.
Ενίοτε, μάλιστα, στην αστική προπαγάνδα συμπλέκουν τον εθνικισμό με τον πατριωτισμό. Ο πρωθυπουργός έχει μιλήσει για «νέο πατριωτισμό», που εστιάζει στην πολιτική καταλήστευσης του λαού στο όνομα να μη χρεοκοπήσει η χώρα, σε συνδυασμό με την κοσμοπολίτικη πολιτική του κεφαλαίου.
Λαθροχειρίες
Ετσι, π.χ., στην «Καθημερινή» της Κυριακής 6/2/2011, εμφανίστηκε άρθρο του Θ. Βερέμη, όπου, αφού αποδίδει στο ΚΚΕ συμβολή στη διατήρηση και έξαρση του εθνικισμού στην περίοδο του Εμφυλίου, μέγα ψέμα, γράφει τα εξής, μπαίνοντας στο ζουμί της υπόθεσης από τη σκοπιά των συμφερόντων του κεφαλαίου: «Ο παλιός διεθνισμός της Αριστεράς έδωσε πλέον τη θέση του σε έναν ιδιότυπο εθνικισμό, ο οποίος απέκτησε τη σημασία αντίστασης κατά της παγκοσμιοποίησης και των πολυεθνικών εταιρειών». Να, λοιπόν, γιατί η αστική προπαγάνδα κατηγορεί το ΚΚΕ για εθνικισμό. Γιατί εναντιώνεται στα συμφέροντα των μονοπωλίων, καλώντας σε πάλη το λαό για την κοινωνικοποίησή τους, ως μονόδρομο για την ευόδωση των λαϊκών συμφερόντων, κόντρα στον κοσμοπολιτισμό για τα κέρδη του κεφαλαίου, κόντρα στον ιμπεριαλισμό.
Το, δε, «Βήμα» (Κυριακή 30/1/2011) το τραβάει ακόμη παραπέρα, γράφοντας για«Διακομματική "εθνικοπατριωτική συμμαχία"» απέναντι στο μνημόνιο και προσπαθεί με απαράδεκτο τρόπο να τσουβαλιάσει το ΚΚΕ με άλλες δυνάμεις και κόμματα, τα οποία, είτε βλέπουν τη χώρα «υπό κατοχή» από την τρόικα, είτε προπαγανδίζουν διεξόδους από την κρίση, που συνδέονται με την ενίσχυση της αστικής τάξης, αλλά με φιλολαϊκή αλλαγή, δήθεν, της ΕΕ ή άλλη επιλογή ιμπεριαλιστών συμμάχων.
Γράφει μεταξύ άλλων: «Ενας "αναδυόμενος πατριωτισμός", όπως χαρακτηρίζεται από κύκλους του λεγόμενου εθνικοπατριωτικού τόξου, προβάλλει την περίοδο αυτή ως πολιτικός και ιδεολογικός αντίλογος στο μνημόνιο και στις επιταγές της τρόικας κρούοντας παράλληλα τον κώδωνα του κινδύνου για την πορεία των εθνικών θεμάτων. Εννοιες όπως "κατοχική κυβέρνηση", "εθνοπροδότες" κτλ. έχουν καταστεί σύμβολο στον αγώνα κατά του "καθεστωτικού κοσμοπολίτικου εθνομηδενισμού", όπως τον αποκαλούν φορείς του εθνικοπατριωτικού φάσματος, κηρύσσοντας "πόλεμο" μέχρις εσχάτων στην κυβερνητική πολιτική. Με αιχμή το μνημόνιο και τις δεσμεύσεις που ανέλαβε η χώρα έναντι των δανειστών της αλλά και την πορεία των εθνικών θεμάτων στην παρούσα συγκυρία, με επίκεντρο τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την εκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών του Αιγαίου, προσωπικότητες, κόμματα, κινήσεις και οργανώσεις από ένα ευρύ πολιτικό φάσμα και με διαφορετικές διαδρομές πρωτοστατούν στη διαμόρφωση του αντιμνημονιακού μετώπου αρθρώνοντας έναν πολιτικό λόγο με εθνικοπατριωτικά χαρακτηριστικά και συνθήματα βάλλοντας ιδεολογικά κατά των εκπροσώπων του "σύγχρονου ραγιαδισμού"».
Λίγο πιο κάτω, το «Βήμα» κάνει μια αναδρομή στις θέσεις της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ., κάποιων ΠΑΣΟΚων και άλλων κινήσεων, όπως αυτή της «Σπίθας», μπλέκοντας σκόπιμα το ΚΚΕ, για να αλλοιώσει και, τελικά, να συκοφαντήσει τις θέσεις του. Πράγματι, τέτοιες πολιτικές θέσεις, που μιλούν για «κατοχή και κατοχική κυβέρνηση», «ραγιαδισμό στο μνημόνιο», «εθνοπροδότες», αθωώνουν την αστική τάξη της Ελλάδας, τα συμφέροντα της οποίας πρωτίστως εξυπηρετεί η πολιτική των άγριων αντιλαϊκών μέτρων.
Αλλά στους χαρακτηρισμούς και τα όσα αραδιάζει το «Βήμα», κανένας από τους αναγνώστες του δεν πρόκειται να αναγνωρίσει οποιαδήποτε από τις θέσεις του ΚΚΕ. Καλλιεργεί την αίσθηση ενός δήθεν αντιμνημονιακού μετώπου απέναντι στην κυβέρνηση, για να θολώσει τις στρατηγικού χαρακτήρα διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στην πολιτική του ΚΚΕ και τις θέσεις όλων των άλλων κομμάτων και κινήσεων που δηλώνουν ενάντια στο μνημόνιο.
Αλλωστε, ξέρουν ότι το ΚΚΕ λέει σχετικά με το μνημόνιο ότι είναι στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης της Ελλάδας, για να προωθηθούν με ταχύτητα μέτρα και ανατροπές που υπηρετούν τα συμφέροντά της. Αυτά τα μέτρα, το ΠΑΣΟΚ τα είχε στο πρόγραμμά του, όπως και η ΝΔ. Αρα, το μνημόνιο επιβλήθηκε από την αστική τάξη και η ανατροπή του προϋποθέτει συνολικά την ανατροπή της στρατηγικής της αστικής τάξης και των κομμάτων της.
Για την εξωτερική πολιτική
Το ίδιο ισχύει και για τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, όπου το «Βήμα» προσπαθεί να τσουβαλιάσει το ΚΚΕ με τον εθνικισμό της ΝΔ και το σοβινισμό του ΛΑ.Ο.Σ. Το ΚΚΕ ασκεί κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης από τη σκοπιά της υπεράσπισης των συμφερόντων του λαού και όχι της αστικής τάξης, η οποία σε τελική ανάλυση είναι αυτή που καθορίζει την εξωτερική πολιτική, είτε στην εθνικιστική της εκδοχή, είτε στην εκδοχή του κοσμοπολιτισμού της. Για τα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα, «καίγονται» ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ. και οι άλλοι, γι' αυτό και συμφωνούν στη γενική γραμμή πλεύσης.
Σχετικά με το ΚΚΕ, το «Βήμα» κάνει λαθροχειρία. Γράφει: «Προκρίνοντας το "ταξικό" στοιχείο στον εθνικό και πατριωτικό του λόγο το ΚΚΕ προβάλλει ως κατ' εξοχήν δύναμη "αντίστασης και ανυπακοής"». Να, λοιπόν, που η γραμμή της ανυπακοής είναι εθνικισμός για την αστική προπαγάνδα. Αλλο ένα επιχείρημα για να τη σπιλώσουν στις λαϊκές συνειδήσεις. Και παρακάτω: «"Το ΚΚΕ μιλά πατριωτικά. Το 'χουμε επισημάνει καιρό τώρα και δεν χάνουμε την ευκαιρία να δηλώσουμε ικανοποίηση μαζί με όλους τους πατριώτες. Αν το ΚΚΕ αποφασίσει να συνδέσει τον ταξικό αγώνα με την πατριωτική άμυνα αυτή την εποχή της καταβαράθρωσης, μπορεί ακόμη και τα όνειρα να πάρουν εκδίκηση" γράφει χαρακτηριστικά ένα εθνικοπατριωτικό site». Να και η πιο μεγάλη λαθροχειρία. Δεν τα λέει το ΚΚΕ, αλλά άλλοι για το ΚΚΕ. Το «Βήμα», όμως, τα αποδίδει στο ΚΚΕ!
Και συνεχίζει: «"Το πατριωτικό καθήκον του λαού είναι να ξεσηκωθεί. Να μην επιτρέψει να τον οδηγήσουν στην αγχόνη αυτοί που τον λήστεψαν" έχει διακηρύξει από την πλευρά του ο Περισσός». Πράγματι, όταν η κυβέρνηση λέει ότι πατριωτισμός είναι η ληστεία του λαού, το ΚΚΕ λέει ότι πατριωτισμός είναι να ξεσηκωθεί ο λαός για να χρεοκοπήσουν οι αστοί.
Αλλά όσες λαθροχειρίες κι αν επιχειρήσουν το «Βήμα», η «Καθημερινή» και οι αστοί, δε θα καταφέρουν να διαβάλουν στο λαό την πολιτική του ΚΚΕ.

Π. - Σ.


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός



Εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός
Επειδή η πολιτική και η δράση του ΚΚΕ δε συνάδουν με τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, προάγουν ούτε λίγο ούτε πολύ τον εθνικισμό - σύμφωνα με τις δυνάμεις που υποκλίνονται στην καπιταλιστική διεθνοποίηση (παγκοσμιοποίηση την ονομάζουν), αν και η ίδια αυτή διαδικασία στον καπιταλισμό οδηγεί, ιδιαίτερα μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων, στη διάλυση κρατών, σε αλλαγές συνόρων, σε εθνικιστικές αντιθέσεις που φτάνουν μέχρι τον πόλεμο, σε ιμπεριαλιστική υποδούλωση λαών κλπ. Αυτή η λογική, που αντιπαραθέτει τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος της αστικής ιδεολογίας - κάθε φορά που λόγω των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων αποκαλύπτεται η αντιδραστική πολιτική των μονοπωλίων και του χρηματιστικού κεφαλαίου στο ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, τον ιμπεριαλισμό - αποτελεί όπλο στα χέρια της κυρίαρχης τάξης για την προστασία της εξουσίας της. Και τη χρησιμοποιεί ακόμη και για την αντιμετώπιση του όποιου ενδεχόμενου λαϊκής αμφισβήτησης μιας πολιτικής επιλογής της, έστω και αν αυτό μπορεί να εκφραστεί με οξύτητα τη στιγμή της συγκεκριμένης επιλογής, είτε έχει σχέση με την εσωτερική πολιτική είτε με την εξωτερική. Δεν είναι τυχαίο. Το γεγονός ότι η πολιτική του κεφαλαίου στην εποχή του ιμπεριαλισμού περνά ολοκληρωτικά στην αντίδραση και αποκαλύπτεται ολοκληρωτικά η βαρβαρότητα του συστήματος δημιουργεί προϋποθέσεις γενικότερης αμφισβήτησής του. Γνωρίζει η κυρίαρχη αστική τάξη πως η προοπτική ανατροπής της στην ιστορική εξέλιξη είναι αναπόφευκτη, αλλά και ότι θα είναι και το αποτέλεσμα της ταξικής πάλης κάτω από την απότομη όξυνση της κρίσης του συστήματος που οξύνει και τις ταξικές αντιθέσεις, αλλά απαιτεί τη μέγιστη λαϊκή κοινωνικοπολιτική δράση για την ανατροπή της εξουσίας της. Και παίρνει τα μέτρα της ώστε η εργατική τάξη, ολόκληρος ο λαός, να μην μπορεί να συνενώνεται σε μια τέτοια προοπτική. Εδώ εντάσσεται και αυτή η προπαγάνδα της επίθεσης του κοσμοπολιτισμού στον αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό αγώνα, χαρακτηρίζοντάς τον ως εθνικιστικό. Επιδιώκουν να ανακόψουν την αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή συσπείρωση, το λαϊκό μέτωπο. Αυτή η τακτική επανεμφανίζεται, με αφορμή το Κυπριακό και το «σχέδιο Ανάν» για τη λύση του, ενάντια στη θέση και τη δράση του ΚΚΕ στο συγκεκριμένο ζήτημα.
Δεν είναι λοιπόν μόνο η επίσημη κυβερνητική πολιτική στην Ελλάδα που, προκειμένου να ενισχύσει επιλογές συμμετοχής σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους και διαμελισμούς κρατών (π.χ. Γιουγκοσλαβία) ή στη διχοτόμηση της Κύπρου, γενικότερα στην αντιμετώπιση των όποιων διεθνών ζητημάτων προκύπτουν στα πλαίσια των απαιτήσεων της διεθνικής δράσης του κεφαλαίου, δηλαδή της ιμπεριαλιστικής δράσης, χρησιμοποιεί αυτή την τακτική. Αλλά και η «αριστερή εκδοχή» της διαχείρισης της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, όπως εκφράζεται από τον ΣΥΝ, την ΑΕΚΑ, την ΚΕΔΑ κλπ.
Ετσι προκειμένου να δικαιολογήσουν τη συμφωνία τους με λύση του Κυπριακού στα πλαίσια της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση (αυτή ήταν και είναι η πάγια θέση τους, ανεξάρτητα από το αν όχι μόνο δε δίνει δίκαιη και βιώσιμη λύση, για Κύπρο ενιαία και ανεξάρτητη, αλλά οδηγεί στη διχοτόμηση), δεν αντιτίθενται στο «σχέδιο Ανάν», συμφωνώντας ότι μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα. Είναι εξόφθαλμα προκλητική για τα λαϊκά συμφέροντα αυτή η κοσμοπολίτικη πολιτική στο συγκεκριμένο θέμα. Πολιτική που δεν μπορεί να συγκαλύψει το γεγονός ότι συνάδει με την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων, γι' αυτό και επιτίθενται στην αντιιμπεριαλιστική τοποθέτηση του ΚΚΕ, χαρακτηρίζοντάς την ως εθνικιστική.
Μπορεί κανείς να αποκλείσει και την εθνικιστική έξαρση ορισμένων κύκλων με αφορμή το Κυπριακό; Καθόλου, ίσα ίσα αν χρειαστεί, αυτό θα γίνει. Από τμήματα της ίδιας της άρχουσας τάξης. Τόσο ως πεποίθηση τους, όσο και ως μέρος της τακτικής που μπορεί να δυναμώνει τον κοσμοπολιτισμό της, προκειμένου να αποδυναμώνεται η λαϊκή αντιιμπεριαλιστική πάλη.
Αλλά ας δούμε τι είναι εθνικισμός, τι κοσμοπολιτισμός και γιατί αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος της αστικής πολιτικής και ιδεολογίας.
Εθνικισμός είναι ιδεολογία και πολιτική της αστικής τάξης που αποσκοπεί να διεγείρει το μίσος των λαών ενάντια σε άλλους λαούς και να στεριώσει στη συνείδησή τους την αντίληψη της κυριαρχίας ενός κράτους πάνω σ' ένα άλλο. Ο εθνικισμός καλλιεργείται από τα καπιταλιστικά κράτη, γιατί στη φύση της ατομικής ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου βρίσκεται η ανάγκη της διαίρεσης των ανθρώπων, που δίνει την ευκαιρία πιο εύκολης επιβολής της καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Η αστική τάξη διαδίδει τον εθνικισμό για να σπείρει τη διχόνοια ανάμεσα στους εργαζόμενους των διαφόρων εθνών, για να τους εμποδίσει να χειραφετηθούν και να ενωθούν σε κοινό μέτωπο, για να αποσπάσει την προσοχή τους από την ταξική πάλη, να υποκαταστήσει με το μίσος κατά των άλλων λαών την ανάγκη για τη λύση των λαϊκών προβλημάτων. Στην εποχή του ιμπεριαλισμού η αστική τάξη χρησιμοποιεί τον εθνικισμό για την προετοιμασία των ιμπεριαλιστικών πολέμων και για να δικαιολογήσει την υποδούλωση άλλων λαών. Στην υπόθεση του Κυπριακού και τη διαπλοκή του με τις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις δεν καλλιεργείται από κύκλους της άρχουσας τάξης αντιτουρκική υστερία, που επιδιώκει όχι στην πρόσδοση ευθυνών στην άρχουσα τάξη της Τουρκίας, αλλά στην καλλιέργεια του μίσους ανάμεσα στον ελληνικό και τον τουρκικό λαό; Μήπως στην υπόθεση της λεγόμενης αντιτρομοκρατικής εκστρατείας δεν καλλιεργείται το μίσος των λαών του δήθεν δυτικού πολιτισμένου κόσμου ενάντια στους «απολίτιστους» - όπως λένε οι ιμπεριαλιστές - της Ανατολής; Μήπως για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας από τους ιμπεριαλιστές δεν υποδαυλίζονταν εθνικιστικές αντιθέσεις;
Ο κοσμοπολιτισμός είναι αντιδραστική αστική ιδεολογία που διαδίδεται από τους ιδεολόγους του ιμπεριαλισμού και αποτελεί ένα τρομερό όπλο στα χέρια των μονοπωλίων στην προσπάθειά τους να υποδουλώνουν τους λαούς, ένα ιδεολογικό όπλο για την πολιτική και οικονομική υποδούλωσή τους. Προπαγανδίζοντας τον κοσμοπολιτισμό, την ιδέα για μια δήθεν παγκόσμια κυβέρνηση, οι ιμπεριαλιστές τοποθετούν τα εγωιστικά τους συμφέροντα υπεράνω όλων και για να τα ικανοποιήσουν, είναι έτοιμοι να προδώσουν το έθνος τους. «Τώρα η αστική τάξη ξεπουλάει τα δικαιώματα και την ανεξαρτησία του έθνους της για τα δολάρια», έλεγε ο Στάλιν για την αστική τάξη την εποχή του ιμπεριαλισμού. Μήπως οι υποτιθέμενες σύγχρονες θεωρίες περί «παγκοσμιοποίησης», περί «παγκόσμιου χωριού», περί «παγκόσμιας κυβέρνησης» ως διαδικασίες της ιστορικής εξέλιξης, ως μονόδρομος, δεν υπηρετούν τις ανάγκες του κεφαλαίου για την απρόσκοπτη εκμεταλλευτική του δράση; Που, προκειμένου να αναπαράγεται σε ολοένα και πιο διευρυμένη κλίμακα, υποδουλώνει την εργατική τάξη και το λαό του κράτους της δικής του εθνικής υπόστασης, αλλά και των λαών άλλων εθνών - κρατών με κάθε μέσο, ακόμη και με τον πόλεμο; Τι είναι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, ο προετοιμαζόμενος στο Ιράκ, αν όχι τα δολάρια για το πετρέλαιο; Οχι μόνο για τα διεθνικά μονοπώλια του πετρελαίου, αλλά και για άλλα τμήματα του κεφαλαίου.
Υπάρχει βεβαίως ένα ερώτημα πώς συνδυάζονται κοσμοπολιτισμός και εθνικισμός. Αλλά ένα παράδειγμα μπορεί να το κάνει κατανοητό. Οι Αμερικανοί, λένε οι κυβερνήσεις τους, είναι το έθνος που μπορεί και πρέπει να επιβάλει τις δικές του αξίες παγκόσμια. Γι' αυτό και χρειάζεται να δρα ο αμερικανικός λαός ενάντια σε άλλους λαούς. Εδώ καλλιεργείται και ο εθνικισμός και ο κοσμοπολιτισμός. Τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας, λέει η κυβέρνηση, απαιτούν συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Ακόμη και αν αυτό απαιτεί εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων,(κοσμοπολίτικη λογική), ή και αντιπαράθεση με άλλους λαούς (π.χ. εθνικιστικά συλλαλητήρια για την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, προκειμένου να ενταχτεί στην υπηρεσία της Δύσης, με μοχλό την Ελλάδα). Εδώ η άρχουσα τάξη όξυνε τον εθνικισμό, προκειμένου να πετύχει εξαγωγή κεφαλαίων στη γειτονική χώρα. Οπως και έγινε σ' ένα βαθμό.
Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, το ΚΚΕ και τότε είχε αντιταχθεί, αλλά και σήμερα στο Κυπριακό αντιτάσσεται, στην ίδια πάντα διεθνιστική αρχή που ως βάση της έχει το γεγονός ότι δίκαιη λύση για τα προβλήματα των λαών στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων δεν μπορεί να υπάρχει. Επομένως η αντιιμπεριαλιστική πάλη, για τη λύση ενός προβλήματος άλλου λαού, ενισχύει τον αγώνα για τα δίκαιά του. Και αυτό απαιτεί πάλη και κατά του εθνικισμού και κατά του κοσμοπολιτισμού. Το ΚΚΕ δεν αντιμετωπίζει το Κυπριακό ως πρόβλημα μόνο των Ελληνοκυπρίων, αλλά ως πρόβλημα υποδούλωσης του κυπριακού λαού στο σύνολό του (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) στους ιμπεριαλιστές.

Σ. Λ.


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σχετικά με τον «εθνικισμό»


Σχετικά με τον «εθνικισμό»
Η εργατική τάξη παίρνει από τον κάθε εθνικό πολιτισμό μόνο τα δημοκρατικά και σοσιαλιστικά στοιχεία, σαν αντίβαρο στον αστικό εθνικισμό, προβάλλοντας τις αξίες του προλεταριακού πολιτισμού - συνείδησης (φωτογραφία από τη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς στο Αγρίνιο το 1926, παρά το δικτατορικό καθεστώς)
Το βιβλίο του Steven Grosby «Εθνικισμός»1, που το κυκλοφόρησε η εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», αναλύει πολλές πλευρές της αστικής αντίληψης για το έθνος, που στο σύνολό τους συνιστούν έναν εκλεπτυσμένο εθνικισμό. Και, από μιαν άποψη, είναι εξαιρετικά επίκαιρο, αφού τούτη την περίοδο η ιδεολογική διαπάλη για το έθνος εκφράζεται έντονα και με αφορμή το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ` Δημοτικού, όπου, εκτός από τη μαρξιστική αντίληψη, που αντιπαρατίθεται επιστημονικά με το περιεχόμενο του βιβλίου, αναζωπυρώθηκε η ενδοαστική αντίθεση εθνικισμού - κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου.
Το βιβλίο του Steven Grosby «εθνικισμός» εκφράζει την ιδεαλιστική αντίληψη για την Ιστορία, που θεωρεί ότι η εξέλιξη της ανθρωπότητας καθορίζεται από τις ιδέες. Αποκρύπτει την ταξική διαίρεση της κοινωνίας και ότι η ταξική πάλη είναι η «μαμή» της Ιστορίας.
Αυτά, δεν τα εκφράζουν μαζί εθνικιστές και κοσμοπολίτες; Δεν επιβεβαιώνεται, λοιπόν, ότι εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός αποτελούν δύο εκφράσεις της ίδιας, της αστικής, ιδεολογίας;
1. Το έθνος, ιστορικό προϊόν των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής
Οι αιτίες των κοινωνικών αλλαγών οφείλονται στις αλλαγές του τρόπου παραγωγής και ανταλλαγής, έγραψε ο Φρ. Ενγκελς2.
Αν δεχτούμε τους ισχυρισμούς του Grosby, μια εθνοτική ή θρησκευτική μειονότητα, όπως οι Εβραίοι, «δικαίως»σφάζουν επί χρόνια τους Παλαιστίνιους!
Associated Press
Το έθνος, ως ιδεολογία, εμφανίζεται μαζί με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Η αστική τάξη, στη διαπάλη της ενάντια στη φεουδαρχία, το θέτει ως ιδεολογική βάση για τη συνένωση «ανεξάρτητων επαρχιών... με διαφορετικούς νόμους, κυβερνήσεις και δασμούς που συνδέονταν μεταξύ τους σχεδόν μονάχα με σχέσεις συμμαχίας, συσπειρώθηκαν σε ένα έθνος, σε μια κυβέρνηση, σε ένα νόμο, σε ένα εθνικό ταξικό συμφέρον, σε μια τελωνειακή ζώνη».3
Ο Στάλιν έγραψε ότι το έθνος είναι «η ιστορικά διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων, που εμφανίστηκε πάνω στη βάση της κοινότητας της γλώσσας, του εδάφους, της οικονομικής ζωής και της ψυχοσύνθεσης που εκδηλώνεται στην κοινότητα του πολιτισμού».4
Μονάχα όταν υπολογιστούν όλα τα γνωρίσματα, μαζί παρμένα, μας δίνουν το έθνος. Το έθνος είναι τελείως διαφορετικό από τη φυλή, η οποία αποτελεί βιολογικό φαινόμενο και διαφέρει στα εξωτερικά γνωρίσματα, π.χ. στο χρώμα του δέρματος. Στην ίδια φυλή μπορούν να ανήκουν διάφορα έθνη.
Διαβάζουμε στο βιβλίο του Grosby:
«Η εμφάνισή του... δεν οφείλεται σε μια αιτία, όπως στις απαιτήσεις του βιομηχανικού καπιταλισμού ούτε και περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο» (σ. 65). «Για το έθνος (...) το καταγωγικό στοιχείο διαδραματίζει σημαίνοντα ρόλο» (σελ. 61).
Για να το αποδείξει, ταυτίζει με το έθνος - κράτος στοιχεία του εποικοδομήματος των προκαπιταλιστικών κοινωνιών.
Θεωρεί έθνος τους Ασσύριους ή το αρχαίο Ισραήλ, αν και το κράτος των Ασσυρίων σχηματίστηκε στις αρχές του 3000 π.Χ. και ήταν δουλοκτητική κοινωνία που στηριζόταν στις φυλές, εθνότητες και όχι στο έθνος. Σ' αυτό συμπεριλαμβάνονταν εκτός των Ασσυρίων και άλλες υποταγμένες εθνότητες, της Βαβυλωνίας, Φοινίκης, Παλαιστίνης, κ.ά. Το αρχαίο Ισραήλ προέκυψε περίπου το 1000 π.Χ. μετά τον Δαυίδ και ήταν ένωση των διαφόρων φυλών των Ιουδαίων και των Ισραηλιτών.
Γράφει ο Grosby: «Το Γαλλικό έθνος μέσω της άσκησης της κυριαρχίας του κράτους, επεκτάθηκε από το 12ο ως το 16ο αιώνα» (σ. 26).
Ομως, αυτό το κράτος ήταν φεουδαρχικό, συγκροτημένο πληθυσμιακά σε εθνότητες, σε φέουδα, που το καθένα διηύθυνε τις εσωτερικές υποθέσεις της περιοχής του. Δεν ήταν κράτος - έθνος. Και σε άλλο σημείο:
«Η ύπαρξη ενός νομικού κώδικα ... έχει ως αποτέλεσμα την κρυστάλλωση πολιτιστικά διακριτών πληθυσμών σε έθνος» (σ. 47). Π.χ. «Η Μάγκνα Κάρτα το 1215 και η ίδρυση το 1295 βουλής με νομοθετικές αρμοδιότητες οδηγεί στη διαμόρφωση μιας εθνικής κοινότητας στην Αγγλία στη βάση της γεωγραφίας».
Αλλά η Μάγκνα Κάρτα αποτύπωνε τις ταξικές ελευθερίες των φεουδαρχών και η δημιουργία βουλής ρύθμιζε τη μείωση των φόρων και την είσπραξή τους μέσω του κοινοβουλίου, στο οποίο εκπροσωπούνταν οι φεουδάρχες, ο κλήρος, οι πλούσιοι αστοί. Οι ευγενείς, για τη διατήρηση της εξουσίας τους εξαιτίας των εξεγέρσεων, έπρεπε να ξεχάσουν την προηγούμενη διοικητική αυτοτέλεια, ενώ η μικρή ακόμα αστική τάξη βλέπει ότι οι φεουδαρχικές ταραχές καταστρέφουν τη βιοτεχνία και το εμπόριο, και συμμετέχουν στην ενίσχυση της μοναρχικής εξουσίας.
2. Για την Πολιτιστική Ενοποίηση του έθνους
H αστική ιδεολογία θεωρεί ότι, παρά την εξέλιξη, οι ιδέες διατηρούνται ως «αιώνιες αλήθειες» που, στην περίπτωση του έθνους, συντελούν στην «πολιτιστική ενοποίηση», την «εθνική συνείδηση» - ότι το έθνος ενώνεται στη βάση του ιδεολογικού εποικοδομήματος.
Η κοινή γλώσσα, η θρησκεία, η παράδοση, χαρακτηρίζει έναν λαό από έναν άλλο, όμως ο λαός δεν είναι αταξική πληθυσμιακή κατηγορία. Στο «έθνος» των εκμεταλλευτών υπάρχει και το «έθνος» των υπό εκμετάλλευση. Οι ισχυρισμοί αυτοί αποκρύπτουν τον ταξικό χαρακτήρα του έθνους, την αδιάκοπη - ανειρήνευτη ταξική διαπάλη, αλλά και την ενδοταξική διαμάχη για την κυριαρχία του ισχυρότερου.
«Η ιστορία όλης της ως τα τώρα κοινωνίας κινήθηκε μέσα σε ταξικές αντιθέσεις που στις διάφορες εποχές διαμορφώνονταν διαφορετικά... Με τη διάλυση των παλιών συνθηκών ζωής, συμβαδίζει η διάλυση των παλιών ιδεών».5
Η θρησκεία ήταν επίσημη ιδεολογία των εκμεταλλευτριών τάξεων τόσο σε βάρος των υπό εκμετάλλευση, όσο και στην ενδοταξική τους διαπάλη.
Οταν τον 15ο αιώνα οι Τσέχοι και το κίνημα του Χους αρχίζουν να γκρεμίζουν τις καθολικές εκκλησίες και τα μοναστήρια, ο πάπας κήρυξε σταυροφορία για να καταπνίξει την ανεξαρτησία της χώρας και να υποτάξει τη χώρα στη Γερμανία και στην καθολική εκκλησία.
Η σφαγή της «νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου» εκφράστηκε με μαζική δολοφονία των προτεσταντών. Ο Λούθηρος στη Γερμανία με τις «95 θέσεις» ενάντια στον πάπα γίνεται κίνημα μεταρρύθμισης των φεουδαρχών και των αστών για να αρπάξουν την περιουσία της καθολικής εκκλησίας. Οταν, όμως, το 1525 δημιουργήθηκε το μεγαλειώδες κίνημα των χωρικών για «λαϊκή μεταρρύθμιση», ο Λούθηρος κάλεσε τους ηγεμόνες: «Ο καθένας που μπορεί ας τους μαχαιρώνει, ας τους χτυπάει και ας τους πνίγει φανερά ή κρυφά, όπως σκοτώνουν τα λυσσασμένα σκυλιά»...
Το Δίκαιο είναι, επίσης, ταξικό.
Οι ηγεσίες της εκκλησίας στη φεουδαρχία, που ήταν και αυτές φεουδάρχες, ήταν απαλλαγμένοι από τους φόρους. Ο φεουδάρχης είχε το «δικαίωμα της πρώτης νύχτας» στη γυναίκα δουλοπάροικο. Ο κώδικας Δικαίου: «Η απόδοση δικαιοσύνης από τους μητροπολίτες» δεν αναγνώριζε σαν ανθρωποκτονία και έγκλημα το φόνο του «αιχμάλωτου υπηρέτη».6
Ο καρδινάλιος Ρισελιέ, πρωθυπουργός της Γαλλίας, θεωρούσε ότι «ο λαός είναι μουλάρι, που περισσότερο χαλάει όταν συνέχεια ξεκουράζεται παρά όταν δουλεύει». Και χρησιμοποιούσε ξένους μισθοφόρους, για να τσακίσει τις εξεγέρσεις των χωρικών, γιατί «ήταν λιγότερο πονόψυχοι».7
Στον 20ό και τον 21ο αιώνα, Κομμουνιστικά Κόμματα έχουν τεθεί εκτός νόμου και η ΕΕ θέτει εις το πυρ το εξώτερον την εργατική εξουσία στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και γενικά την κομμουνιστική ιδεολογία.
Ωστόσο ο Grosby γράφει:
«Η δημοκρατία ενισχύει την πίστη στην ισότητα μελών που απαρτίζουν το έθνος και με τον τρόπο αυτό συμβάλλει αποτελεσματικά στη θεώρηση του έθνους ως κοινότητας» (σ. 63).
Η «εθνική συνείδηση», εθνικός πολιτισμός
Στο βιβλίο αναφέρεται συχνά η αξία της «συλλογικής αυτοσυνειδησίας» του έθνους, ως στοιχείο ενότητας των μελών του.
Η «πολιτιστική - εθνική συνείδηση» διαιρεί τα έθνη και προσεγγίζει τους εργάτες ενός έθνους με την αστική του τάξη. Σημαίνει «πανεθνική κοινότητα συμφερόντων», διάσπαση των εργατών και της ταξικής πάλης (εγχώριας και διεθνούς) απέναντι στον κοινό αντίπαλό τους, το κεφάλαιο.
Ο εθνικός πολιτισμός, όπως κάθε πολιτισμός, υπόκειται στους νόμους της εξέλιξης των παραγωγικών δυνάμεων. Στα πρώτα στάδια του καπιταλισμού, η εθνική συνείδηση περιείχε ορισμένα κοινά στοιχεία προλεταριάτου και αστικής τάξης. Ομως, η ενότητα του έθνους στον αναπτυγμένο καπιταλισμό εξασθενεί, διαλύεται κάτω από την εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων, της δημιουργίας της εργατικής τάξης, της μετανάστευσης, από την όξυνση της ταξικής πάλης. Οι εθνικοί φραγμοί σπάνε κάτω από την ανάπτυξη της καπιταλιστικής παραγωγής.
Η εθνική συνείδηση, αξιοποιώντας στοιχεία της παράδοσης - υπαρκτά και μη - ήταν η συνείδηση της αστικής τάξης στην πάλη της ενάντια στην κομματιασμένη φεουδαρχική συνείδηση των εθνοτήτων. Π.χ. Η εκμετάλλευση της ιστορίας του Τάκιτου με την εξέγερση της Βαταβίας (περιοχής που αντιστοιχούσε περίπου στη σημερινή Ολλανδία) εναντίον της Ρώμης από τους Ολλανδούς το 17ο αιώνα για να διαμορφώσουν την ολλανδική «αυτοσυνειδησία». Η δημιουργία ελληνικού αστικού κράτους στη βάση των αρχαίων εδαφών της σημερινής Ελλάδας ή η ταύτιση της εκκλησίας και των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών γης, εμπόρων και εφοπλιστών, με τα συμφέροντα των εξεγερμένων καταπιεσμένων λαϊκών μαζών στην ελληνική επανάσταση του 1821.
Σε κάθε έθνος υπάρχει η εθνική συνείδηση, αλλά και η προλεταριακή.
Γιατί σε κάθε εθνικό πολιτισμό, υπάρχουν έστω εμβρυώδη στοιχεία και σοσιαλιστικού πολιτισμού, επειδή υπάρχει η εργατική τάξη, της οποίας οι συνθήκες ζωής συντελούν σε σημαντικό βαθμό στη διαμόρφωση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, για την ολοκληρωμένη διαμόρφωση της οποίας, μαζί με την ταξική πείρα, της είναι απαραίτητος όρος και το μπόλιασμα της εργατικής τάξης με τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού και της πολιτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος.
«Το σύνθημα του εθνικού πολιτισμού είναι αστική απάτη. Το δικό μας σύνθημα είναι: Διεθνικός πολιτισμός του δημοκρατισμού και του παγκόσμιου εργατικού κινήματος».8 Που σημαίνει ότι η εργατική τάξη παίρνει από τον κάθε εθνικό πολιτισμό μόνο τα δημοκρατικά και σοσιαλιστικά στοιχεία σαν αντίβαρο στον αστικό εθνικισμό, προβάλλει τις αξίες τουπρολεταριακού πολιτισμού - συνείδησης στην οικονομία, στο Δίκαιο, στην ελευθερία, στην ισοτιμία, στο κράτος, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στις τέχνες.
3. Η πατρίδα, ο πατριωτισμός
Γράφει ο Grosby:
«Η "πατρίδα"... υποδηλώνει την έννοια της γενεαλογικής καταγωγής... ενός ...οριοθετημένου εδάφους... (σελ. 49). Τα όρια του "εθνικού εδάφους" δεν είναι ποτέ απλά γεωγραφικά. Είναι συνήθως οριοθέτες της γεωγραφίας των παραδόσεων» (σελ. 52).
Με πρόσχημα τον εθνικισμό της «Μεγάλης Ιδέας, τις χαμένες πατρίδες», η ελληνική αστική τάξη διεξήγαγε την ιμπεριαλιστική επίθεση στη Μ. Ασία για να αναβαθμίσει τη θέση της στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Κι αν δεχτούμε τους ισχυρισμούς του Grosby, μια εθνοτική ή θρησκευτική μειονότητα, όπως οι Εβραίοι, «δικαίως» σφάζουν επί χρόνια τους Παλαιστίνιους!!
Η πατρίδα του έθνους προβάλλεται ως πατρίδα των κοινών συμφερόντων, δημιουργεί τον αντίστοιχο πατριωτισμό: Ταύτιση με τα ταξικά συμφέροντα της αστικής τάξης.
Ομως, όπως έχει επιβεβαιώσει κυρίως η Ιστορία του 20ού αιώνα, η πατρίδα στον καπιταλισμό «περιέχει» δυο πατρίδες: της αστικής τάξης και την πατρίδα των προλετάριων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Γιατί στην κοινωνία έχουν αναπτυχθεί πια οι υλικοί όροι της αντικατάστασης της καπιταλιστικής πατρίδας από τη σοσιαλιστική.
Η αστική θέση για την πατρίδα οδηγεί τους εργαζόμενους στην υπεράσπιση της αστικής πατρίδας από την άποψη της ταξικής πάλης. Με προεξέχοντες τη σοσιαλδημοκρατία και τον οπορτουνισμό, η υλοποίηση αυτής της αστικής θέσης οδήγησε διεθνώς, στο όνομα της «υπεράσπισης της πατρίδας», στην «υπεράσπιση της δικής μας αστικής τάξης, του δικού μας καπιταλιστή». Συν τοις άλλοις, για να σταθούμε στην Ελλάδα, οι κομμουνιστές δε δίστασαν να δώσουν και τη ζωή τους για την υπεράσπιση του λαού, τη στιγμή που η αστική τάξη και πολιτικές δυνάμεις της «μετανάστευαν» στην Κατοχή (1941-1944) ή άλλες συνεργάζονταν με τους κατακτητές για τη διάσωση της αστικής πατρίδας - εξουσίας. Και σήμερα το ΚΚΕ εντάσσει την πάλη για την υπεράσπιση των συνόρων της χώρας, για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, στη γενικότερη αντιιμπεριαλιστική πολιτική του.
Πατρίδα δεν είναι μόνον ο τόπος γέννησης, είναι ο τόπος που ζει και παράγει η εργατική τάξη. Η υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων στρωμάτων (δυνάμει συμμάχων της), η προοπτική τους, συγκροτεί το σύγχρονο πατριωτισμό.
Ο οπορτουνισμός, στο όνομα της λεγόμενης «παγκοσμιοποίησης», υποβαθμίζει την πάλη του προλεταριάτου στο εθνικό πεδίο, έναντι της διεθνούς, μέσα από την επιδίωξη της αλλαγής (!) συσχετισμών στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Υπονομεύει έτσι την πάλη για την εξουσία του προλεταριάτου και των συμμαχικών αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την εξουσία, στο πλαίσιο κάθε έθνους - κράτους, ταυτόχρονα με τη διεθνή.
4. Η «αντίθεση» εθνικισμού - κοσμοπολιτισμού
Ο εθνικισμός ως αστική ιδεολογία δεν εκφράζεται μόνο με τη φασιστική εκδοχή του περί «καθαρότητας», «ανωτερότητας» της φυλής, του έθνους. Ο εθνικισμός στηρίζεται στην πολιτιστική - εθνική αυτονομία. Γράφει ο Grosby:
«Ο "τοπικισμός" μπορεί να οδηγήσει σε εμφάνιση νέων εθνών» (σ. 74). «Στα Βαλκάνια... εθνικά ή τοπικά αποσχιστικά κινήματα... στην Αφρική...» (σελ. 141-142). «Χάρη σε αυτούς τους σύγχρονους πολιτιστικά ενοποιητικούς παράγοντες...ενδέχεται να δυναμιτίσουν την ύπαρξή του, επειδή ενδυνάμωσαν... την αυτοκρατορική παράδοση, την ΕΕ» (σελ. 74-75).
Ο συγγραφέας θεωρεί ότι διαχρονικά «Το έθνος επιζητεί τη δημιουργία ενός κράτους... να διασφαλίζει την προστασία και την επιβίωσή του στον κόσμο» (σ. 30).
Η θέση του εθνικισμού «για δημιουργία ενός μόνιμου φραγμού ανάμεσα σε όλα τα έθνη μέσω ενός ιδιαίτερου κρατικού θεσμού - αυτό είναι το ιδεολογικό βάθρο και το περιεχόμενο της πολιτιστικής - εθνικής αυτονομίας».9
Με το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης των εθνών, ο εθνικισμός συμβάλλει στην ενδοϊμπεριαλιστική διαπάλη για το ξαναμοίρασμα των αγορών. O ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός βαφτίζεται «ανταγωνισμός του έθνους».
Ο κοσμοπολιτισμός, στο πλαίσιο της διεθνοποίησης του κεφαλαίου, στοχεύει να στηρίξει ιδεολογικά τη συμμετοχή της εγχώριας αστικής τάξης στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Διακηρύσσει ότι πέφτουν τα σύνορα των κρατών μέσω της «παγκοσμιοποίησης», της τεχνολογίας. Η ελευθερία κίνησης κεφαλαίων σε ευρύτερα γεωγραφικά όρια αγορών ανάγεται σε «εθνική υπόθεση», που περνά μέσα από τη συμμετοχή της στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, ΕΕ, ΝΑΤΟ, κ.ά. Σε αυτή τη βάση «ξεμπερδεύει», από τη μια, με στοιχεία που δεν αντιστοιχούν στην ιστορική αλήθεια, τα οποία, ωστόσο, η ίδια διαμόρφωσε για τη συγκρότηση του έθνους - κράτους! Π.χ. με σημεία στο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ` Δημοτικού. Από την άλλη, στο πλαίσιο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, αποκρύπτει γεγονότα ή τα παρουσιάζει διαφορετικά, όπως και πάλι κάνει στο βιβλίο της Ιστορίας. Αξιοποιούν ακραίες εκφράσεις «πολιτισμών», όπως η «μπούργκα» των γυναικών του Αφγανιστάν, και «ντύνουν» ιδεολογικά τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε «διαπάλη» ανάμεσα σε «πολιτισμένα» έθνη και «φονταμενταλιστικά».
Ο μαρξισμός, παίρνοντας υπόψη τις ιστορικές τάσεις ανάπτυξης του καπιταλισμού, υπερασπίζει: Την ισοτιμία των εθνών, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, την αρχή του διεθνισμού και της ανειρήνευτης πάλης ενάντια στη μόλυνση της εργατικής τάξης και γενικά των λαϊκών δυνάμεων από τον εθνικισμό.
Η απάντηση του Grosby στο εθνικό ζήτημα είναι η ενίσχυση της αστικής δημοκρατίας, ως «κράτος όλων». «Τούτο επιτυγχάνεται με την αιτιολόγηση της ιδιότητας του πολίτη, ...την ενδυνάμωση του ενδιαφέροντος για το ...κοινό καλό μιας κοινωνίας» (σελ. 144). Μια ιδέα, όπως έλεγε ο Λένιν, ίδια με την ιδέα του Προυντόν εφαρμοζόμενη στον καπιταλισμό: «Να μην εξαλείψουμε τον καπιταλισμό και τη βάση του, την εμπορευματική παραγωγή, όμως να καθαρίσουμε τη βάση αυτή από τις καταχρήσεις...».10
1. «Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ» του Steven Grosby, Εκδοση της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ»13/12/ 2006.
2. «Η εξέλιξη του σοσιαλισμού»: Φ. Ενγκελς, «Διαλεχτά Εργα» Κ. Μαρξ - Φ. Ενγκελς, τ. ΙΙ, σελ. 149.
3. Κ. Μαρξ, Φ. Ενγκελς: «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», σελ. 25
4. «Ο μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα»: Στάλιν, «Απαντα» τ. 2, σελ. 334-335.
5. Μαρξ, Ενγκελς: «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», σελ. 45-46.
6.«Η θεωρία του Ιστορικού Υλισμού», Ινστιτούτο Φιλοσοφίας Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, Εκδ. «Γνώσεις», σελ. 175.
7. Ε. Κοσμίνσκι, «Ιστορία του Μεσαίωνα», Εκδ. «Νέα Ελλάδα», 1954, σελ. 228.
8. Λένιν: «Κριτικά σημειώματα για το εθνικό ζήτημα», Εκδ. «Προγκρές», σελ. 12.
9. Λένιν: «Κριτικά σημειώματα για το εθνικό ζήτημα», «Απαντα» τ. 24, σελ. 132.
10. Λένιν: «Κριτικά σημειώματα για το εθνικό ζήτημα», Εκδ. «Προγκρές», σελ. 24

Της
Αλέκας ΓΙΑΝΝΟΥΣΗ*
*Η Αλέκα Γιαννούση είναι στέλεχος του ΚΚΕ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»


«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»
«Πατρίδα»
«Εθνος»
«Ελληνες»
«Ελλάδα»
Δεν υπάρχει δήλωση, διάγγελμα, συνέντευξη κυβερνητικού παράγοντα, δεν υπάρχει δημόσια εμφάνιση εκπροσώπου του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των εργολάβων, δεν υπάρχει τηλεοπτική παράσταση ή άρθρο από κάποιο παπαγαλάκι και «δημοσιογραφικό» βαποράκι όλων των προηγούμενων, που εδώ και δυο χρόνια να μην περιέχει όλες μαζί ή κάποια από αυτές τις λέξεις.
*
Οσα κάνουν, λοιπόν, τα κάνουν για την «πατρίδα».
Οσα αποφάσισαν προχτές στις Βρυξέλλες τα κάνουν για το «έθνος».
Τα PSI και τα μνημόνια γίνονται για το καλό της «Ελλάδας».
Οι μειώσεις μισθών και τα εργασιακά απαρτχάιντ γίνονται από αγάπη για τους «Ελληνες».
Παρεμπιπτόντως, όχι μόνο εκτός, αλλά και εντός των συνόρων, δε θα βρεις κανέναν από δαύτους να διαφωνεί ότι... «Είμαστε όλοι Ελληνες».
*
Από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία, που συνθέτουν την εν λόγω κομπανία, είναι ότι στην πρώτη σειρά τούτης της «πατριωτικής» πασαρέλας έχουν πιάσει στασίδι όλοι αυτοί που μέχρι πρότινος έβγαζαν αφρούς στο άκουσμα «παρωχημένων» εννοιών όπως «πατρίδα» κ.ο.κ.
Ο κοσμοπολιτισμός τους, βλέπετε, και η «παγκοσμιοποίησή τους» δεν το άντεχαν...
*
Τώρα, αυτού του τύπου οι «διεθνιστές»,
που πατρίδα τους έχουν τις «αγορές», τις «Γουόλ Στριτ», τις ανά τις ηπείρους στέπες της εργασιακής εκμετάλλευσης όπου εξάγουν τα κεφάλαιά τους, τις θάλασσες της απεραντοσύνης με τις παναμέζικες σημαίες στα πλοία τους, τα «δεν έχουμε ταμπού στην εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ΕΕ» και τα «σχέδια Ανάν»,
το έχουν γυρίσει το φύλλο:
Τώρα επιδίδονται στην... πατριδογνωσία, στην... εθνολαγνεία και επιδεικνύουν με καμάρι την... ελληνικότητά τους.
Γιατί άραγε;...
*
Κατ' αρχάς, θα προτείναμε και στον τελευταίο Ελληνα της δουλειάς και του μόχθου, και στον τελευταίο Ελληνα του γλίσχρου μεροκάματου και της ανεργίας να κάνει μια σύγκριση:
Να συγκρίνει την... ελληνικότητα τη δική του με την ελληνικότητα των Ελλήνων μεγαλοκαταθετών της Ελβετίας. Πιστεύει ότι αυτές οι «ελληνικότητες» έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους;...
*
Επομένως, ναι μεν «είμαστε όλοι Ελληνες», αλλά βασικότερο από αυτό είναι ότι υπάρχει«Ελληνας» κι «Ελληνας».
Οπως, αντιστοίχως, υπάρχει «Γερμανός» και «Γερμανός» (άλλος Γερμανός αυτός που συνωστίζεται στο 16% των απόκληρων της Γερμανίας κι άλλος Γερμανός αυτός που διοικεί τη «Ζήμενς»)...
Οπως, αντιστοίχως, υπάρχει «Αμερικανός» κι «Αμερικανός» (άλλος Αμερικανός αυτός που συνωστίζεται στις ουρές των 50 εκατομμυρίων κατοίκων των ΗΠΑ που ζουν με συσσίτια κι άλλος Αμερικανός ο κατέχων την «Γκόλντμαν Σακς»)...
Με άλλα λόγια, η πείνα, η φτώχεια και η ανασφάλεια έχουν τόση εθνικότητα, όση ακριβώς εθνικότητα έχει κι ο πλούτος που παράγεται πάνω στην αντίθεση κεφάλαιο - εργασία και υπεξαιρείται από την ανά τη Γη πλουτοκρατία.
*
Ως εκ τούτου, και για να πάμε στο δεύτερο ζήτημα, στο ζήτημα του «έθνους», είναι φανερό πως είτε μιλάμε για την Ελλάδα, είτε για τη Γερμανία, είτε για την Ταγκανίκα, το κάθε έθνος περιλαμβάνει στο εσωτερικό του
δύο έθνη:
Το ένα «έθνος» είναι μια κάστα βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών και των κάθε λογής άπληστων της τάξης των καπιταλιστών, που βαφτίζει το στυγνό, το στενό, το ιδιοτελές, το βουλιμικό, το αποκρουστικό και απάνθρωπο ταξικό του συμφέρον σαν «συμφέρον όλου του Εθνους»!
*
Αλλά αυτό το «εθνικό συμφέρον» για το οποίο μιλούν δεν είναι παρά η επιβολή και αναπαραγωγή ενός αναίσχυντου κοινωνικού απαρτχάιντ, πίσω από το οποίο εννοείται ένα και μόνο συμφέρον:
Το συμφέρον ενός «έθνους» που το απαρτίζει μια οικτρή μειοψηφία, η οποία στέκεται πάνω από χώρες και από πατρίδες.
Πρόκειται, δηλαδή, για το συμφέρον του «έθνους» των Ελλήνων εκμεταλλευτών, που έχουν συστήσει μια διαρκή «Ιερή Συμμαχία» με τα αντίστοιχα «έθνη» των Γερμανών, Αγγλων, Γάλλων και Πορτογάλων κεφαλαιούχων.
*
Αυτή η «Ιερή Συμμαχία» συνιστά το ένα «έθνος» ανά τις χώρες του πλανήτη και στον πλανήτη ολόκληρο και όσο αδυσώπητοι κι αν είναι οι εσωτερικοί του ανταγωνισμοί, τόσο ενωμένο και ανελέητο στρέφεται εναντίον του άλλου «έθνους»:
Του «έθνους» που επίσης απλώνεται ανά τις χώρες του πλανήτη και στον πλανήτη ολόκληρο,
το «έθνος» των προλετάριων.
*
Η καπιταλιστική κοινωνία, λοιπόν, κάθε ταξική κοινωνία, είναι συγκροτημένη με τρόπο που χωρίζει την Ελλάδα σε «δύο Ελλάδες», τη Γερμανία σε «δύο Γερμανίες», την Αμερική σε «δύο Αμερικές»
και διαπερνιέται από την ανειρήνευτη αντίθεση ανάμεσα στα δύο αυτά «έθνη» που απαρτίζουν τις «δύο Ελλάδες», τις «δύο Γερμανίες», τις «δύο Αμερικές»:
Από τη μια, το «έθνος» των αστών κι από την άλλη το «έθνος» των εργατών.
Καμία κοινότητα συμφερόντων δεν υπάρχει, και δε θα υπάρξει ποτέ, ανάμεσα σε αυτά τα δύο «έθνη». Καμία «εθνική συναίνεση», όπως την ευαγγελίζεται - πάντα - το «έθνος» των καταπιεστών δεν ωφέλησε ποτέ και πουθενά το «έθνος» των καταπιεσμένων.
*
Να, επομένως, γιατί ο «πατριωτισμός» των αστών (που κλέβουν όλα τα γεννήματα) δεν έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό των εργατών, αφού στην περίπτωση των εργατών
πατριωτισμός είναι το δικαίωμα στη δουλειά και όχι το δικαίωμα στην απόλυση,
πατριωτισμός είναι η ικανοποίηση όλων των ανθρώπινων αναγκών και όχι η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης,
πατριωτισμός είναι μια κοινωνία σε μια πατρίδα που θα έχει απ' όλα για όλους και όχι μια πατρίδα που θα έχει απ' όλα για τους λίγους, τους κηφήνες και τους σφετεριστές του μόχθου των πολλών.
*
Να, λοιπόν, με ποια έννοια η απάντηση σε όσους απειλούν το λαό με τα πατριδοκάπηλα κηρύγματα
είναι ότι «οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα»,
να, επομένως, το γιατί από τους εργάτες «δεν μπορείς να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν», αφού ήδη τους το έχουν στερήσει οι «πατριώτες» εκμεταλλευτές τους..
Και να, φυσικά, το γιατί
«μια και το προλεταριάτο πρέπει πρώτα να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη (σ.σ.: στην αγγλική έκδοση του 1888 στο σημείο αυτό γράφει: «να ανυψωθεί σε ηγέτιδα τάξη του έθνους»), να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο επίσης εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια της αστικής τάξης».1
*
Κι επειδή η Ιστορία είναι αμείλικτη, όσον αφορά το γεγονός ότι όποτε η κοινωνία τράβηξε στο δρόμο που υπαγόρευσε ο αστικός «πατριωτισμός» του «έθνους» των αστών, το αποτέλεσμα ήταν πισωγύρισμα και ανθρωπιστική καταστροφή, σαν αυτή που βιώνει σήμερα η Ελλάδα,
να, τελικά, το γιατί
«η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν όχι στο περιεχόμενο, στη μορφή, είναι στην αρχή εθνική. Φυσικά το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει να ξεμπερδέψει, πριν απ' όλα με τη δική του αστική τάξη».2
***
1. «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», Κ. Μαρξ - Φρ. Ενγκελς, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 44.
2. Ο.π., σελ. 34.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ Για τη νέα συμφωνία - μνημόνιο συγκυβέρνησης - Γιούρογκρουπ



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Για τη νέα συμφωνία - μνημόνιο συγκυβέρνησης - Γιούρογκρουπ
Το μνημόνιο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - ΝΔ με την τρόικα, όπως και το προηγούμενο του ΠΑΣΟΚ, προστατεύει τα κέρδη των μονοπωλίων μέσα και έξω από την Ελλάδα. Χρησιμοποιείται ως όργανο νέας επίθεσης στο εργατικό και λαϊκό εισόδημα και ταυτόχρονα ως μέσο εκβιασμού της εργατικής τάξης. Επιδιώκει με την τρομοκρατία και το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» να υποτάξει τους εργαζόμενους, ώστε να αποδεχθούν: Τη νέα απόλυτη μείωση μισθών και συντάξεων, την επιβολή αλλεπάλληλων νέων φόρων και αύξηση των παλιών. Την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Το μοίρασμα της φτώχειας και της ανεργίας με περιορισμό ημερήσιας και εβδομαδιαίας εργασίας. Την προοπτική στάσης πληρωμών μισθών και συντάξεων από το κράτος, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους καπιταλιστές. Τις νέες περικοπές στις ήδη περιορισμένες κρατικές δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια κ.λπ.
Από τα πράγματα, και αυτή η συμφωνία θα αποδειχτεί ανεπαρκής και ανεφάρμοστη. Με την πρόσφατη συμφωνία της ελεγχόμενης εξωτερικής χρεοκοπίας δεν πρόκειται το ελληνικό χρέος να γίνει «βιώσιμο».
Αλλωστε, η συμφωνία επιμηκύνει τη δανειακή υποθήκευση της ελληνικής οικονομίας για 30 χρόνια. Αυτή είναι η ουσία των ρυθμίσεων που αφορούν ενίσχυση της παρουσίας της τρόικας, υπαγωγή των δανειακών κεφαλαίων, κρατικών εσόδων από εκποιήσεις, κέρδη από επενδύσεις - π.χ. Helios - και από φορολογία σε ειδικό λογαριασμό για τη με προτεραιότητα εξυπηρέτηση του χρέους.
Το κυριότερο είναι ότι δεν αποτρέπει τη βίαιη και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία σε βάρος του λαού, η οποία θα συνδεθεί με νέα φάση αδυναμίας στην εξυπηρέτηση του εξωτερικού δημόσιου χρέους. Η παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ δεν εξαρτάται από τις αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού. Σχετίζεται με το βάθεμα της ανισομετρίας στην Ευρωζώνη, την απειλή εκδήλωσης νέας κρίσης στην ΕΕ, την προοπτική απώλειας μεριδίου στη διεθνή καπιταλιστική αγορά, την όξυνση του ανταγωνισμού με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Είναι υποκριτική, δημαγωγική η κριτική που ασκούν ΣΥΡΙΖΑ και Δημοκρατική Αριστερά και διάφοροι οικονομολόγοι ότι και αυτό το μνημόνιο, όπως και το προηγούμενο, δε διασφαλίζει την παραγωγική ανάπτυξη. Είναι οι ίδιοι που χρόνια τώρα υποστηρίζουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ, αποκρύπτοντας από το λαό ότι η ΕΕ, η δικτατορία των μονοπωλίων είναι ασυμβίβαστη με την παραγωγική ανάπτυξη που υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, οδηγεί στην ανισόμετρη ανάπτυξη των κλάδων και των τομέων της οικονομίας, είναι άναρχη και περικλείει την κυκλική οικονομική καπιταλιστική κρίση. Είναι στρουθοκαμηλισμός μέχρι χτες στελέχη του ΠΑΣΟΚ να υποστηρίζουν σήμερα ότι μέσα στις προηγούμενες συμφωνίες (μνημόνιο) υπήρχαν - και η ΝΔ υποστηρίζει ότι και στο νέο μνημόνιο υπάρχουν - περιθώρια κοινωνικής πολιτικής, υπεράσπισης μισθών - συντάξεων κ.λπ.
Ο ελληνικός λαός - μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι και οι οικογένειές τους - ενώ δεν έχει ούτε την ελάχιστη ευθύνη για τη διαμόρφωση και διόγκωση του δημόσιου χρέους, έχει μπει στο τούνελ της κόλασης, από το οποίο δεν πρόκειται να βγει με το «κούρεμα» του ονομαστικού χρέους κατά 53% και το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ, όπως προβλέπει η συμφωνία.
Η παρέμβαση της τρόικας για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, για τη με ανταποδοτικότητα απόδοση επικουρικών συντάξεων, απροκάλυπτα επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για πακέτο βοήθειας προς το κεφάλαιο σε βάρος των εργαζομένων.
Αλλες ρυθμίσεις, π.χ. χρηματοδότηση τραπεζών μέσω EFSF, φοροαπαλλαγές κ.λπ. δείχνουν τη μέριμνα για το κεφάλαιο και την κερδοφορία. Αντίθετα, ρυθμίσεις, που αφορούν τη «βιωσιμότητα» των ασφαλιστικών Ταμείων, δείχνουν την ανάλγητη αντιλαϊκότητα.
Πετάνε κατάμουτρα στον ελληνικό λαό ότι φταίει η κακή διαχείριση και κυρίως η λαϊκή σπατάλη και ο λαϊκός δανεισμός για το ύψος του ελληνικού δημόσιου χρέους. Τους διαψεύδουν τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το χρέος των νοικοκυριών στην Ελλάδα το 2010 ήταν 20 μονάδες κάτω από το ανώτατο επιτρεπτό όριο ως ποσοστό του ΑΕΠ, ότι είχε το 5ο καλύτερο ποσοστό μετά την Ιταλία, το Βέλγιο, την Αυστρία, τη Γερμανία.
Αλλωστε, σύμφωνα με μελέτη της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, στο τέλος του 2010, το συνολικό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν το 3ο μικρότερο μετά από εκείνο της Αυστραλίας και της Αυστρίας, ενώ τα σκήπτρα κατείχαν με τη σειρά: Ιαπωνία, Βέλγιο, Πορτογαλία, Ισπανία και ακολουθούν: Σουηδία, Δανία, Νορβηγία, Βρετανία, Γαλλία, Καναδάς, Ιταλία. Τελικά, το δημόσιο χρέος δεν αποτελεί ένα ειδικό ελληνικό πρόβλημα, αλλά πρόβλημα συνολικά της ΕΕ, της διεθνούς αγοράς του κεφαλαίου.
Το δημόσιο χρέος γεννήθηκε από την οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων στην Ελλάδα, στην ΕΕ, παγκόσμια. Γεννήθηκε, διογκώθηκε γιατί από προηγούμενα έθρεψε κέρδη βιομηχανικών, τραπεζικών, εφοπλιστικών και άλλων μονοπωλίων, μέσα και έξω από την Ελλάδα.
Αυτοί που αναρωτιούνται, γιατί πέρασε πάνω από ένας χρόνος για να πραγματοποιηθεί το «κούρεμα», κρύβουν συνειδητά από το λαό ότι η αιτία της καθυστέρησης οφείλεται στον ανταγωνισμό ανάμεσα στα τμήματα του κεφαλαίου, μέσα και έξω από την Ευρωζώνη και μέσα στην Ελλάδα, για το πώς θα κατανεμηθεί η ζημιά.
Το ΚΚΕ δεν υποστηρίζει ότι αυτός ο κύκλος της οικονομικής κρίσης θα είναι και ο τελευταίος για την καπιταλιστική Ελλάδα. Το βέβαιο είναι ότι η όποια ανάκαμψη θα είναι αναιμική, θα έχει στηριχθεί σε πολύ μεγαλύτερη εκμετάλλευση που δε θα είναι παροδική, δε θα οδηγήσει σε βελτίωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος. Αντίθετα, είναι υπερώριμη η δυνατότητα ικανοποίησης των εργατικών και λαϊκών αναγκών που προϋποθέτει κοινωνικοποίηση όλων των μονοπωλίων, του φυσικού και ορυκτού πλούτου της χώρας, αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και αποχώρηση από τη διεθνή αγορά κεφαλαίου με εργατική λαϊκή εξουσία. Αυτό, όμως, είναι ζήτημα ταξικής πάλης για την εξουσία.
Οι μέρες που έρχονται θα είναι μέρες ενός βάναυσου και ανελέητου βομβαρδισμού του λαού με δεκάδες νόμους και υπουργικές αποφάσεις. Ο λαός πρέπει να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί. Οφείλει να απορρίψει τους ωμούς εκβιασμούς και τα ιδεολογήματα των κομμάτων της κυβέρνησης και της ΕΕ.
Οταν οι κυβερνητικοί και οι άλλοι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, μέσα και έξω από την Ελλάδα, μιλάνε για «ικανοποιητικές συμφωνίες», τότε ο ελληνικός λαός έχει μοναδικό όπλο του την πάλη ενάντια στους καπιταλιστές και τις συμφωνίες τους, την ΕΕ, το ΔΝΤ και τη διεθνή αγορά κεφαλαίου.
Ο δρόμος πάλης στην προοπτική ανατροπής της οικονομικής κυριαρχίας και πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου είναι ο μόνος δρόμος για να αναχαιτίσει τη νέα επίθεση φτώχειας που του επιφυλάσσουν, πρωτοφανή φτώχεια σε σχέση με τα σημερινά επίπεδα παραγωγικότητας της εργασίας.
ΑΘΗΝΑ 22/2/2012
ΤΟ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

TOP READ