Η γερμανική κυβέρνηση δε συγκρούεται με τους άλλους ισχυρούς στην Ευρωζώνη

Η γερμανική κυβέρνηση δε συγκρούεται με τους άλλους ισχυρούς στην Ευρωζώνη

Φ. Ολάντ - Α. Μέρκελ. Ανταγωνισμοί και συμβιβασμοί στο φόντο της ύφεσης στην Ευρωζώνη

Eurokinissi

Πρόσφατα οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας συζήτησαν στο Βερολίνο για τις μεταξύ τους διαφορές στο ζήτημα της εφαρμογής των δημοσιονομικών κανόνων με βάση το Σύμφωνο Σταθερότητας. Στην ουσία του δε διαφωνούν. Δεν έχει προκύψει δηλαδή πρόβλημα από τη γαλλική κυβέρνηση να αλλάξει ο δείκτης του 3% στο έλλειμμα. Εκτιμά, όμως, ότι αν καταρτίσει προϋπολογισμό έτσι που να διατηρεί το έλλειμμά της κάτω από 3%, όπως επιμένει η Γερμανία και βεβαίως η Κομισιόν, δε θα εξασφαλίσει κρατικά κεφάλαια για επενδύσεις, την ώρα που η καπιταλιστική της οικονομία είναι σε ύφεση. Και δεν έχει μόνο αυτό το πρόβλημα. Ηδη μεγάλα τμήματα του κεφαλαίου, εκτός από την απαίτησή τους για καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που μειώνουν την τιμή της εργατικής δύναμης και φοροελαφρύνσεις, απαιτούν και κρατικό χρήμα για επενδύσεις. Ετσι, η γαλλική κυβέρνηση εκτιμά ότι το δείκτη του 3% για το έλλειμμα θα τον πιάσει το 2017.
Ετσι, για την επιμονή της Γερμανίας να μην εγκριθεί ο προϋπολογισμός της Γαλλίας έγιναν δεύτερες σκέψεις. Που δεν πρέπει να είναι άσχετες με την επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης της Γερμανίας, την εκτίμηση ότι μπορεί να οδηγηθεί σε ύφεση η καπιταλιστική της οικονομία, που σε συνδυασμό με τις άλλες καπιταλιστικές οικονομίες της Ευρωζώνης κάνουν όλους τους διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς να εκτιμούν στασιμότητα και ύφεση στην Ευρωζώνη, χαρακτηρίζοντάς την το «μεγάλο ασθενή». Ταυτόχρονα, φαίνεται ότι η πτώση των τιμών όλων των χρηματιστηρίων την περασμένη βδομάδα σε όλη την ΕΕ επέδρασε σ' αυτές τις δεύτερες σκέψεις.

Συμβιβασμός αλλά υπέρ του κεφαλαίου

Και, ως συνήθως, έτσι στην πορεία αναζητούνται σημεία συμβιβασμού. Ετσι οι υπουργοί Οικονομικών και Οικονομίας των Γερμανίας και Γαλλίας συναντήθηκαν στο Βερολίνο και κατέληξαν ότι θα παρουσιάσουν, από τη μια πλευρά, «πολύ συγκεκριμένα» επενδυτικά σχέδια αρχές Δεκεμβρίου για την Ευρωζώνη αλλά και ότι η γαλλική κυβέρνηση θα κάνει προσπάθεια να μειώσει το δημοσιονομικό έλλειμμά της. Μάλιστα, το περιοδικό «Der Spiegel» έγραψε την περασμένη Κυριακή ότι Γαλλία - Γερμανία συζητούν για μία συμφωνία που θα επιτρέψει στην Κομισιόν να εγκρίνει τον προϋπολογισμό της Γαλλίας ακόμη και εάν υπερβαίνει προηγούμενες δεσμεύσεις της κυβέρνησης Ολάντ.
«Ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, Μισέλ Σαπέν, μαζί με τον υπουργό Οικονομίας, Μανουέλ Μακρόν, συναντήθηκαν με τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, και τον υπουργό Οικονομίας, Σίγκμαρ Γκάμπριελ, και αποφάσισαν από κοινού την ενίσχυση των επενδύσεων, μια αποστολή που έχει χρεωθεί εδώ και καιρό το Βερολίνο, και την επιτάχυνση των οικονομικών μεταρρυθμίσεων μαζί με τη μείωση του ελλείμματος, υποσχέσεις που το Παρίσι έχει αθετήσει τα τελευταία χρόνια. Ετσι, φαίνεται να βρίσκεται μια ισορροπία ανάμεσα στους ισχυρούς του πυρήνα της Ευρωζώνης, δίνοντας κάποια διέξοδο στη διαμάχη Παρισιού - Βερολίνου, που πυροδοτήθηκε όταν η γαλλική κυβέρνηση ξεκαθάρισε, αρχές Οκτωβρίου, πως δε θα καταφέρει να δαμάσει το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ πριν από το 2017, αντί για το 2015 που είχε αρχικά δεσμευτεί στην Κομισιόν» («Καθημερινή», 21/10/2014).
Να υπενθυμίσουμε ότι η γαλλική κυβέρνηση, μέσω του Γάλλου υπουργού Οικονομικών, είχε κάνει πρόταση στη γερμανική κυβέρνηση να κάνει η Γερμανία επενδύσεις 50 δισ. ευρώ την επόμενη τριετία, όσο δηλαδή είναι οι περικοπές που έχει υποσχεθεί η Γαλλία για να μειώσει το έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ έως το 2017. «Περικοπές 50 δισ. ευρώ από εμάς και πρόσθετες επενδύσεις 50 δισ. ευρώ από εσάς θα ήταν μια καλή ισορροπία», είχε δηλώσει ο Γάλλος υπουργός Οικονομίας στην εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung».
Μετά απ' όλ' αυτά, το περιοδικό «Der Spiegel» έγραψε ότι η γερμανική κυβέρνηση δεν επιθυμεί μια σύγκρουση με τους υπόλοιπους ισχυρούς της Ευρωζώνης. Ταυτόχρονα, η Γερμανία ζητά από τη Γαλλία ένα λεπτομερές χρονοδιάγραμμα για τη μείωση του ελλείμματος και την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων.

Οι φόβοι των διεθνών ανταγωνισμών

Το πόσο αληθινό είναι αυτό που έγραψε το «Der Spiegel» φαίνεται και από τα εξής.
Προχτές έπεφτε επιστολή Μπαρόζο προς τον Ιταλό πρωθυπουργό στα χέρια του Κατάινεν, που αφορούσε τον προϋπολογισμό της Ιταλίας. Στην επιστολή του ο Μπαρόζο ανέφερε σε αυστηρό τόνο την ανάγκη να προσαρμοστεί στο Σύμφωνο Σταθερότητας, διαφορετικά δε θα εγκρίνονταν από την Κομισιόν. Και αυτό γιατί η ιταλική κυβέρνηση έθετε ζήτημα, όπως και η γαλλική, ειδικών συνθηκών στην καπιταλιστική οικονομία της Ιταλίας, όπως η ύφεση, το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και η αναγκαιότητα επενδύσεων με συμβολή του κράτους, ζητώντας παράταση ως το 2017 για να πιάσει τους δείκτες του Συμφώνου Σταθερότητας. Βεβαίως, η επιστολή προς τον Ρέντσι διορθώθηκε από τη Μέρκελ και τον Γιούνκερ και έτσι απέφυγαν τις σκληρές κόντρες. Την ίδια ώρα, ο Γάλλος Πρόεδρος, Φρανσουά Ολάντ, δήλωνε ότι ο προϋπολογισμός «θα σέβεται τους κανόνες με το μέγιστο της ευελιξίας αλλά και για το στόχο της ανάπτυξης» και αφορούσε το περιεχόμενο επιστολής που έστειλε στην Κομισιόν ζητώντας διευκρινίσεις για τον προϋπολογισμό. Η «πίστωση χρόνου» που ζητά η γαλλική κυβέρνηση για την προσαρμογή του δημόσιου ελλείμματος στο 3% σχετίζεται με την αναζήτηση μείγματος διαχείρισης της κρίσης προς όφελος του γαλλικού κεφαλαίου.
Φαίνεται, λοιπόν, ότι πάνε για συμβιβασμό για το μείγμα και για έγκριση των προϋπολογισμών Γαλλίας και Ιταλίας στην Κομισιόν. Ο συμβιβασμός φαίνεται ότι, εκτός των άλλων που έχουν προαναφερθεί, έπαιρνε υπόψιν όχι μόνο τους ευρωενωσιακούς ανταγωνισμούς αλλά και τους διεθνείς και κυρίως τα υπέρ και τα κατά αυτής ή της άλλης επιλογής, αφού, για παράδειγμα, η γαλλική καπιταλιστική οικονομία είναι δεύτερη σε μέγεθος στην Ευρωζώνη, μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο και με καλές σχέσεις με ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα κλπ. Αν σκεφτεί κανείς ότι ΗΠΑ - Γερμανία βρίσκονται σε αντιπαράθεση, καταλαβαίνει ότι ένα σπάσιμο του γαλλογερμανικού άξονα γίνεται επικίνδυνο και για τη Γερμανία. Αλλά και η ζημιά στην καπιταλιστική οικονομία της ΕΕ και ιδιαίτερα της Ευρωζώνης, που βρίσκεται σε στασιμότητα ίσως και σε πορεία εκδήλωσης νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, θα ήταν τεράστια.
Ηδη οι συγκρούσεις με αφορμή τον προϋπολογισμό της ΕΕ στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής ήταν σφοδρές.
Την ίδια ώρα, η τριμερής των κοινωνικών εταίρων, που έγινε την πρώτη μέρα της Συνόδου Κορυφής και στο πλαίσιό της, ζήτησε κεφάλαια για επενδύσεις αλλά και καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, όπως είπε ο Χ. Β. Ρομπάι, ενώ φαίνεται έχουν στην ουσία εγκριθεί οι σχεδιασμοί Γιούνκερ για 300 δισ. ευρώ επενδύσεις.

Από τη μια τα μονοπώλια, από την άλλη ο λαός

Ολο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, με αφορμή τα διαφορετικά μείγματα διαχείρισης της κρίσης, η αστική προπαγάνδα παρουσίαζε τη Γερμανία, από τη μια και τις Γαλλία - Ιταλία, από την άλλη, να έχουν αγεφύρωτες, σχεδόν εχθρικές διαφορές. Φυσικά κάθε κράτος, παρά το ότι όλα πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ και της Ευρωζώνης, υπερασπίζεται και ενισχύει πρώτ' απ' όλα τα συμφέροντα των δικών του μονοπωλίων. Ακόμη και οι συμμαχίες τους εντός ΕΕ αυτό υπηρετούν, κόντρα στους άλλους ανταγωνιστές τους. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις στο μείγμα μπορεί να έχουν σχέση με το διαφορετικό σημείο του κύκλου της κρίσης αλλά, πρωταρχικά, οι κυβερνήσεις ενδιαφέρονται να ισχυροποιούνται τα μονοπώλια των κρατών τους και να αδυνατίζουν, να χάνουν, τα μονοπώλια των αντιπάλων τους στον ενδοευρωενωσιακό και διεθνή ανταγωνισμό. Και γι' αυτόν τον τελευταίο δημιουργούνται και συμμαχίες εντός της ΕΕ και συμβιβασμοί, όπως αυτός των Γερμανίας - Γαλλίας.
Ο συμβιβασμός δείχνει ότι και το μείγμα πολιτικής διαχείρισης της κρίσης της Γερμανίας και αυτό της Γαλλίας ή της Ιταλίας υπηρετεί τις ανάγκες του κεφαλαίου και όχι των λαών. Για παράδειγμα, η κριτική ότι η πολιτική της Γερμανίας οδηγεί στην ύφεση και της Γαλλίας ή της Ιταλίας στην ανάπτυξη (η Γερμανία βεβαίως με την πολιτική της είχε ανάπτυξη) κρύβει ότι και οι δύο πολιτικές είναι αντιλαϊκές. Για παράδειγμα, και η Γαλλία και η Ιταλία κάνουν δραστικές περικοπές στους κρατικούς τους προϋπολογισμούς που χτυπούν δαπάνες για κάλυψη λαϊκών αναγκών (π.χ., Πρόνοια, Υγεία, ασφάλιση) και αναδιαρθρώσεις που οδηγούν στην ανεργία (μαζικές απολύσεις) ή στη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Αυτό πρέπει να συνειδητοποιηθεί βαθιά, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολιτική που στηρίζει το μείγμα Γαλλίας - Ιταλίας κόντρα τάχα στη Γερμανία.
Ο συμβιβασμός δείχνει, επίσης, ότι τα δύο μείγματα δε χωρίζονται με σινικά τείχη, αφού και τα δύο τον καπιταλισμό υπηρετούν και κάλλιστα μπορεί να συγχωνευτούν.
Αρα, όλη η αστική προπαγάνδα και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ για τα μείγματα, για το ότι μπορούν οι πιέσεις, π.χ., με τη συμμαχία του Νότου να φέρουν αποτελέσματα, πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεται με το αλάνθαστο κριτήριο «ποιον εξυπηρετούν ταξικά τα αποτελέσματα»: Τους καπιταλιστές ή την εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα;
Φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση στον καπιταλισμό και στην ΕΕ δεν υπάρχει. Είναι μονόδρομος η πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων με εργατική - λαϊκή εξουσία, για να μπει η οικονομία στην υπηρεσία των λαϊκών συμφερόντων και την κάλυψη των ολοένα και αυξανόμενων λαϊκών αναγκών. Γι' αυτό χρειάζεται οργάνωση, Λαϊκή Συμμαχία, χειραφέτηση από τα κόμματα αστικής διαχείρισης και συμπόρευση - αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ.

Καχυποψίες και θεωρίες

Καχυποψίες και θεωρίες

Αμερικανίδα, μέλος ομάδας ερευνητών σε «παράρτημα» του αμερικανικού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών στο Εντέμπε της Ουγκάντα

Οσο τα κρούσματα του ιού πολλαπλασιάζονται, τεράστιοι φαρμακευτικοί κολοσσοί διαγκωνίζονται, ξεκινώντας ή εντείνοντας τις έρευνες και τα πειράματα για φάρμακα και εμβόλια σε ΗΠΑ, Καναδά, ΕΕ, Ρωσία, Κίνα. Προσπερνώντας τους φραγμούς που έθετε η αυστηρή έως σήμερα δεοντολογία για τις κλινικές δοκιμές φαρμάκων και εμβολίων, έπειτα από την απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) στις 12 Αυγούστου, με την οποία πλέον θεωρείται «ηθική» η χρήση πειραματικών φαρμάκων και εμβολίων σε ανθρώπους.
Ωστόσο, η αδιαφάνεια που επικρατεί ενίοτε στους κύκλους των φαρμακοβιομηχάνων, το βαρύ βρώμικο παρελθόν από ανήθικα πειράματα φαρμακευτικών κολοσσών σε αναπτυσσόμενες χώρες, σε συνδυασμό με την άγνοια σε τοπικές κοινωνίες φτωχών, φουντώνουν τα σενάρια και τις φήμες για ύποπτο παρασκήνιο και σε αυτήν την επιδημία.
Ο Ερικ Ρας, Αφροαμερικανός αρθρογράφος, καλεσμένος συχνά σε δίκτυα όπως το «Fox News» και το CNN, κάνοντας μερικές προσθέσεις από χρονολογικούς πίνακες δεδομένων σχετικά με τα θύματα του «Εμπολα», διερωτόταν προ ημερών το εξής: «Γιατί μέσα σε 36 χρόνια, από το 1976 έως το 2012, πέθαναν μόνον 1.528 άτομα, και πάνω από 4.000 τους τελευταίους 11 μήνες;»
Ο Δρ. Σίριλ Μπρόντερικ (Cyril Broderick), Λιβεριανός επιστήμονας και πρώην καθηγητής Φυτοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο Γεωργίας και Δασοπονίας της Λιβερίας, απαντά πως (σχεδόν κατηγορηματικά!) πίσω από το φαινόμενο κρύβονται οι ΗΠΑ. Οπως υποστηρίζει σε εκτενές άρθρο του που δημοσιεύτηκε στις 9/9 στην εφημερίδα της Μονρόβια, «Liberian Observer», οι ΗΠΑ και συγκεκριμένα το αμερικανικό υπουργείο Αμυνας φέρεται να χρηματοδοτεί πειράματα με τον ιό «Εμπολα» σε ανθρώπους, που ξεκίνησαν βδομάδες πριν διαπιστωθεί επιδημία σε Γουινέα και Σιέρα Λεόνε. Υποστηρίζει ότι το Πεντάγωνο είχε συμβόλαιο με την καναδική φαρμακοβιομηχανία «Tekmira» για την πραγματοποίηση πειραμάτων έναντι 140.000.000 δολαρίων και επικαλείται την υπ' αριθμόν NCTO2041715 κλινική δοκιμή που ξεκίνησε το Γενάρη του 2014, πριν κηρυχθεί επιδημία «Εμπολα» στη Δυτική Αφρική τον περασμένο Μάρτη. Ο Δρ. Μπρόντερικ υποστηρίζει ακόμη πως η αμερικανική κυβέρνηση έχει στήσει ερευνητικό εργαστήριο βιολογικών όπλων στην πόλη Κenema της Σιέρα Λεόνε και μελετά «ιούς που προκαλούν πυρετό σαν όπλο βιοτρομοκρατίας».
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζον Ραποπόρτ τον Αύγουστο του 2014 (πριν δημοσιευτούν οι καταγγελίες του Δρ. Μπόρντερικ) σημείωνε σε άρθρο του με τίτλο «Τι κάνουν οι ερευνητές βιολογικού πολέμου στη ζώνη του Εμπολα;», επικεντρώνοντας την προσοχή του στην (γύρω από τη Δυτική Αφρική) παρουσία και δράση ομάδων «ερευνητών» του αμερικανικού στρατιωτικού ερευνητικού ιδρύματος βιολογικών όπλων και μολυσματικών ασθενειών (USAMRIID) από το Φρούριο Ντέτρικ του Μέριλαντ, από το πανεπιστήμιο Tulane της Ν. Ορλέανης (που εξασφάλισε φέτος επιδότηση άνω των 7.000.000 δολαρίων από το Εθνικό Ιδρυμα Υγείας στις ΗΠΑ για να ερευνήσει τον αιμορραγικό ιογενή πυρετό Lassa), του αμερικανικού κέντρου Ελέγχου Ασθενειών (CDC), των «πανταχού παρόντων» «Γιατρών Χωρίς Σύνορα», της καναδικής φαρμακοβιομηχανίας «Tekmira», του βρετανικού φαρμακευτικού κολοσσού «Glaxo Smith Kline» και του Κρατικού Νοσοκομείου Κενέμα στην ομώνυμη πόλη της Σιέρα Λεόνε.

Βρώμικα πειράματα και στο παρελθόν

Αν οι παραπάνω ισχυρισμοί προβάλλουν σαν θεωρίες συνωμοσίας, καλά θα κάνει κάποιος να θυμηθεί ανάλογες βρώμικες πρακτικές και πειράματα του 20ού αιώνα με «πρωταγωνιστή» τις ΗΠΑ.
Από το 1946 έως το 1948, η αμερικανική κυβέρνηση επί Προέδρου Χάρι Τρούμαν σε συνεργασία με τον τότε Πρόεδρο της Γουατεμάλας Χουάν Χοσέ Αρέβαλο, ενθάρρυνε την πραγματοποίηση πειραμάτων σε 5.500 ανυποψίαστους ανθρώπους, μολύνοντας σκόπιμα στρατιώτες, πόρνες, φυλακισμένους και ψυχασθενείς με σύφιλη και άλλα αφροδίσια νοσήματα. Τα πειράματα ξεσκεπάστηκαν 70 χρόνια μετά, το 2010, από την καθηγήτρια στο κολέγιο Wellesley College, Σούζαν Ρεβερσμπάι. Το άρθρο της στην «Βoston Globe», με τίτλο: «Καθηγήτρια του Γουέλσλι αποκαλύπτει τον τρόμο: πειράματα με σύφιλη στη Γουατεμάλα», δημιουργεί τεράστιο σάλο.
Οπως σημειώνει ο Timothy Alexander Guzman με άρθρο του στο «Globalresearch.ca» στις 17/10/14, η καθηγήτρια «ψάχνοντας σε σκονισμένα αρχεία της Πενσυλβάνια κατάφερε να τεκμηριώσει πώς Αμερικανοί επιστήμονες που δούλευαν για λογαριασμό της κυβέρνησης έκαναν μυστικά πειράματα σε βάρος πολιτών εν αγνοία τους». Μετά τις αποκαλύψεις, ο Πρόεδρος Ομπάμα αναγκάστηκε, υποκριτικά, να ζητήσει επίσημα «συγγνώμη» από τον Πρόεδρο της Γουατεμάλας, Αλβαρο Κόλομ Καμπαγιέρος για «τα τραγικά λάθη», διαβεβαιώνοντας τάχα πως δε θα επαναληφθούν παρόμοια στο μέλλον...
Να 'ταν, όμως, μόνον η Γουατεμάλα;
Μεταξύ 1932 και 1972, υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας των ΗΠΑ (σύμφωνα πάλι με ρεπορτάζ της «Boston Globe») μελέτησαν τη «φυσική εξέλιξη» της σύφιλης σε πάνω από 600 υγιείς, πλην φτωχούς, Αφροαμερικανούς στην Αλαμπάμα (υπόθεση γνωστή ως «Tuskegee Syphilis Study»). Οι ΗΠΑ παραδέχθηκαν και αυτό το «λάθος» περίπου 60 χρόνια αργότερα επί κυβέρνησης Κλίντον...

ταξιδευοντας

Λίμνη Βοστόκ

Θαμμένη από πάγο πάχους 4 χιλιομέτρων, η λίμνη Βοστόκ είναι η έβδομη σε μέγεθος στη Γη και η μεγαλύτερη ανάμεσα στις 300 λίμνες που είναι εγκλωβισμένες κάτω από τους αιώνιους πάγους της Ανταρκτικής. Το νερό της είναι απομονωμένο από την ατμόσφαιρα εδώ και 15 εκατομμύρια χρόνια. Το 2012 μια ρωσική αποστολή έκανε γεώτρηση έως την επιφάνεια της λίμνης, αναζητώντας μικροβιακή ζωή που θα μπορούσε να επιζεί σε αυτές τις συνθήκες σκότους και μεγάλης πίεσης, χωρίς έως τώρα να έχουν βγει ξεκάθαρα συμπεράσματα. Η ανακάλυψη ενός οικοσυστήματος στη λίμνη Βοστόκ θα αύξανε τις πιθανότητες να υπάρχει ζωή στον τεράστιο ωκεανό στο υπέδαφος της Ευρώπης, του δορυφόρου του Δία, που καλύπτεται από πάγο πάχους σχεδόν 10 χιλιομέτρων.

Ερημος Ατακάμα

Το υγρό νερό είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εμφάνιση ζωής όπως τη γνωρίζουμε. Μια περιοχή στην έρημο Ατακάμα, στη Χιλή, είναι τόσο στεγνή, που δε φυτρώνει τίποτα. Αυτήν τη στιγμή, αρκετοί αστροβιολόγοι προσπαθούν να εντοπίσουν τα ακριβή όρια της κατοικήσιμης ζώνης, έργο δύσκολο, καθώς μικροοργανισμοί μπορούν να αναπτυχθούν σε κάποια κατά τ' άλλα νεκρή περιοχή ακόμα και μέσα στη μία ή τις δύο υγρές μέρες του έτους. Στην ουσία, ψάχνουν να βρουν στη Γη το όριο πέρα από το οποίο δεν μπορεί να επιβιώσει τίποτα, για να υπολογίσουν ποιο μπορεί να είναι το ανάλογο όριο στον Αρη.

Ερημος της Ναμίμπια

Η έρημος της Ναμίμπ στο νότιο μέρος της Αφρικής, είναι από τις ερήμους με τη συχνότερη εμφάνιση ομίχλης και η ομίχλη είναι η κύρια πηγή υγρασίας για το δυτικό τμήμα της ερήμου. Οπως αποδείχτηκε, αυτό το τμήμα της Ναμίμπ υποστηρίζει τη μικροβιακή ζωή στον ίδιο βαθμό, όπως και το ανατολικό τμήμα, στο οποίο παρουσιάζεται ορισμένη βροχόπτωση. Η περιοχή έχει ενδιαφέρον για τους εξωβιολόγους, επειδή και ο πλανήτης Αρης είναι επίσης μια έρημος, που έχει ομίχλη. Φυσικά, ο Αρης είναι πολύ πιο κρύος και η αναλογία δεν είναι ακριβής.
Ομως, η Ναμίμπ έχει και μερικές από τις ψηλότερες και μεγαλύτερου μήκους θίνες άμμου στον κόσμο. Οι θίνες αυτές σχηματίζονται από ανέμους που φυσούν εποχιακά προς δύο κατευθύνσεις, όπως περίπου συμβαίνει και στο μεγάλο δορυφόρο του Κρόνου, τον Τιτάνα. Οι θίνες του Τιτάνα είναι γιγαντιαίες, καλύπτοντας περίπου το 13% της επιφάνειας του φεγγαριού αυτού, ενώ ορισμένες έχουν μήκος πολλών εκατοντάδων χιλιομέτρων. Η εφαρμογή της γνώσης που μας δίνει η μελέτη των θινών της Ναμίμπ, βοηθά στην ερμηνεία των μοτίβων κυκλοφορίας των αέριων μαζών στον Τιτάνα και ίσως κάποια μέρα επιτρέψει και την πρόβλεψη των μετεωρολογικών του φαινομένων.


Μεγάλο Γκέιζιρ της Ισλανδίας

Στην Ισλανδία, υπάρχει ένα σημείο που είναι αξιοθέατο τόσο για τους τουρίστες, όσο και για τους αστροβιολόγους. Πρόκειται για το Γκέιζιρ, το μεγαλύτερο γκέιζερ, που κατά διαστήματα εκτοξεύει νερό και ατμό σε ύψος 65 μέτρων. Τα γκέιζερ και οι ωκεάνιες υδροθερμικές πηγές απελευθερώνουν υπέρθερμο και υπό πίεση νερό, που ζεσταίνεται από λιωμένα βράχια σε μεγάλο βάθος και βρίσκει διέξοδο, είτε προς την επιφάνεια του εδάφους, είτε προς το βυθό των ωκεανών.

Οι αστροβιολόγοι ενδιαφέρονται γι' αυτά τα υδροθερμικά φαινόμενα, για να δουν πώς επιδρούν στις μορφές ζωής ή στην ίδια την εμφάνιση ζωής. Γκέιζερ έχουν εντοπιστεί και σε άλλα ουράνια σώματα. Το Βόγιατζερ 2 ανακάλυψε τέσσερα γκέιζερ στον Τρίτωνα, το μεγαλύτερο δορυφόρο του Ποσειδώνα. Το Κασσίνι ανακάλυψε τεράστιους πίδακες από γκέιζερ στον Εγκέλαδο, που εκτοξεύουν μεγάλες ποσότητες πάγου, ατμού και άλλων χημικών ουσιών σε ύψος χιλιομέτρων. Η ανάλυση των οργανικών ενώσεων σε αυτούς τους πίδακες, στο πλαίσιο μελλοντικών διαστημικών αποστολών, θα μπορούσε να δώσει απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει ζωή κάτω από την επιφάνεια του Εγκέλαδου

Ολ Ντόινιο Λενγκάι

Το όρος Ολ Ντόινιο Λενγκάι στην Τανζανία μοιάζει από μακριά με ένα συνηθισμένο κωνικό ηφαίστειο. Ομως, αντί για την κόκκινη λάβα που έχουμε συνηθίσει να ρέει από τα ηφαίστεια, αυτό που βγαίνει από τον κρατήρα του μοιάζει περισσότερο με πετρέλαιο. Είναι το μόνο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο, στους ιστορικούς χρόνους, που αναβλύζει λάβα ανθρακικών ορυκτών, αποτελούμενη μέχρι και κατά 50% από ανθρακικές ενώσεις, αντί της συνηθισμένης βασαλτικής λάβας.
Η λάβα ανθρακικών ορυκτών έχει πολύ χαμηλό ιξώδες, είναι δηλαδή λεπτόρρευστη. Το Ολ Ντόινιο Λενγκάι με την ασυνήθιστη λάβα του, ίσως βοηθήσει να λυθεί ένα αίνιγμα που σχετίζεται με την Αφροδίτη, πλανήτη με περισσότερα από 1.000 ενεργά ηφαίστεια και 200 μεγάλου μήκους ροές λάβας. Μια από αυτές τις ροές έχει μήκος 6.700 χιλιομέτρων, η μεγαλύτερη στο ηλιακό σύστημα, μακρύτερη και από το Νείλο ποταμό. Για να δημιουργηθεί ένα τέτοιο γεωλογικό χαρακτηριστικό, η λάβα θα πρέπει να μένει υγρή σε τεράστιες αποστάσεις, γεγονός που κάνει τους γεωλόγους να θεωρούν ότι τα ηφαίστεια της Αφροδίτης εκλύουν λάβα ανθρακικών ορυκτών, όπως το μοναδικό στη Γη, Ολ Ντόινιο Λενγκάι.

«Εξωγήινοι κόσμοι» πάνω στη Γη

«Εξωγήινοι κόσμοι» πάνω στη Γη

Η αστροβιολογία (ή βιοαστρονομία, ή εξωβιολογία) εξετάζει τις προϋποθέσεις εμφάνισης ζωής σε άλλα ουράνια σώματα, είτε του ηλιακού μας συστήματος, είτε κάποιου μακρινού πλανητικού συστήματος, τον εντοπισμό ενδείξεων ύπαρξης ζωής σ' αυτά, τη διαφορετική εξέλιξη που μπορεί να έχουν εξαρχής ή στην πορεία οι μορφές ζωής σε άλλους πλανήτες ή δορυφόρους πλανητών, ακόμα και την ενδεχόμενη βιολογία ριζικά διαφορετικών μορφών ζωής από αυτές που υπάρχουν στη Γη, που συνεχίζει να είναι το μόνο μέρος στο σύμπαν, για το οποίο έχουμε βέβαιη καταφατική απάντηση στο ερώτημα ύπαρξης ζωής.
Το μεγάλο πρόβλημα για τους αστροβιολόγους είναι η δυσκολία των επιστημονικών παρατηρήσεων και ακόμα περισσότερο του πειραματικού ελέγχου των θεωριών τους. Γι' αυτό αναζητούν τα πιο ακραία περιβάλλοντα πάνω στη Γη, εκείνα που έχουν κάποιες αναλογίες με όσα ήδη γνωρίζουμε για το περιβάλλον σε άλλα ουράνια σώματα του ηλιακού συστήματος, ώστε να μελετήσουν πώς η γήινη ζωή καταφέρνει να τα βγάζει πέρα ακόμη και σε τόσο δύσκολες συνθήκες. Ελπίζουν ότι έτσι θα διδαχτούν κάτι για το πώς θα μπορούσε η ζωή να τα καταφέρει στο παρελθόν (ή ακόμα και σήμερα), στον Αρη, στην Ευρώπη, στον Εγκέλαδο, ή τον Τιτάνα.
Οι αστροβιολόγοι δεν είναι πολλοί, δεν συναντάς εύκολα κάποιον στην καθημερινή σου ζωή. Στη σελίδα αυτή, παρουσιάζουμε ορισμένες από τις πιο απόμακρες και στην πλειοψηφία τους εξαιρετικά εχθρικές προς τη ζωή περιοχές του πλανήτη μας, όπου ανάμεσα στους ελάχιστους κατοίκους και επισκέπτες του είδους χόμο σάπιενς, υπάρχει αυξημένη πιθανότητα να βρεις αρκετούς αστροβιολόγους!

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Discover»

ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1 Πανάκριβος ... θίασος με επικίνδυνες παραστάσεις

ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1

Πανάκριβος ... θίασος με επικίνδυνες παραστάσεις

Ο ανταγωνισμός ακόμα και ανάμεσα σε ομόσταβλους (φωτ. Χάμιλτον - Ρόσεμπεργκ) και το τι θα πράξει η ομάδα εξαρτάται πάντα από τις αγοραίες λογικές

Eurokinissi

Ο πρόσφατος σοβαρός τραυματισμός του Γάλλου οδηγού της Φόρμουλα 1 Ζιλ Μπιανκί στο γκραν πρι της Ιαπωνίας, στις αρχές του Οκτώβρη, πέρα απ' το νέο σοκ που προκάλεσε σε ένα σπορ όπου δεν λείπουν τέτοιου είδους σκηνές (ή και ακόμα χειρότερες) ξανάβγαλε στην επιφάνεια αρκετά ερωτήματα για την πίσω όψη της βιτρίνας στο πλέον πανάκριβο σπορ. Ο Γάλλος οδηγός, που σχεδόν 20 μέρες τώρα παραμένει σε κρίσιμη κατάσταση νοσηλευόμενος, τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια του αγώνα που διεξαγόταν υπό αντίξοες καιρικές συνθήκες, όπου βγήκε εκτός πίστας σε μια επικίνδυνη στροφή και συγκρούστηκε με γερανό που είχε μπει προκειμένου να αποσύρει άλλο μονοθέσιο. Διακομίστηκε σε νοσοκομείο, και μάλιστα με ασθενοφόρο καθώς εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών δεν μπορούσε να πετάξει το διασωστικό ελικόπτερο, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Από τότε η κατάστασή του παραμένει σταθερή αλλά κρίσιμη.

Παραμένουν τα ερωτήματα

Αν και οι υψηλές ταχύτητες που αναπτύσσουν τα μονοθέσια αρκετές φορές έχουν οδηγήσει σε παρόμοια περιστατικά, ειδικά για το συγκεκριμένο περιστατικό εξαρχής παραμένουν αρκετά αναπάντητα ερωτήματα. Οπως, για παράδειγμα, εάν έπρεπε να διεξαχθεί ο συγκεκριμένος αγώνας τη στιγμή που όλες οι πληροφορίες τις προηγούμενες μέρες έκαναν λόγο για χτύπημα τυφώνα μεσαίου μεγέθους στην περιοχή. Επίσης, αφού πριν από το ατύχημα του Μπιανκί υπήρξαν και άλλα αντίστοιχα περιστατικά και ενώ ήταν εμφανές ότι υπήρχε επιδείνωση των καιρικών συνθηκών κατά τη διάρκεια του αγώνα γιατί οι διοργανωτές δεν επέβαλαν τη διακοπή του (όπως έγινε λίγο μετά τον τραυματισμό του Μπιανκί); Να σημειωθεί ότι οι κανονισμοί του πρωταθλήματος ορίζουν πως ένας αγώνας διεξάγεται μόνο όταν είναι δυνατή η πτήση του διασωστικού ελικοπτέρου.

Αντιδράσεις από τους οδηγούς

Παρά τις όποιες αντιδράσεις τους (κυρίως λεκτικές) για μια σειρά από ζητήματα οι οδηγοί ουσιαστικά αποτελούν μέρος των όσων επιτάσσει το ίδιο το οικοδόμημα της Φόρμουλα 1

Ο τραυματισμός του Μπιανκί ήταν η αφορμή για πρώτη φορά τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες να υπάρξει μια ...ομαδική αντίδραση των οδηγών της Φόρμουλα 1 για μια σειρά ζητημάτων που σχετίζονται με την ασφάλεια. Αρκετοί οδηγοί εμφανώς σοκαρισμένοι από το περιστατικό με τον πλέον επίσημο τρόπο (κοινή συνέντευξη Τύπου) δημοσιοποίησαν τις σκέψεις και τα ερωτήματά τους.
Ο πολύπειρος Ισπανός οδηγός Φερνάντο Αλόνσο της «Φεράρι» είπε πως είναι η κατάλληλη ώρα να γίνει μεγαλύτερη έρευνα για την εφαρμογή κλειστών κόκπιτ, όσο και αν αυτή η εικόνα είναι αντίθετη με τη Φόρμουλα 1. Οπως επισήμανε, τα τελευταία χρόνια έχει αποδειχθεί ότι όλα τα μεγάλα ατυχήματα στα μηχανοκίνητα σπορ έχουν να κάνουν με τραύματα στο κεφάλι, ζήτημα που, όπως τόνισε, παρά τα όποια βήματα σε μέτρα για τέτοιου είδους τραυματισμούς φαίνεται ότι τα πράγματα είναι πίσω. Τα βέλη του ευθέως στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου (FIA), στην οποία υπάγεται και η Φόρμουλα 1, έριξε ο Μεξικανός οδηγός της «Sauber» Σέρχιο Πέρες. Αφού χαρακτήρισε «απαράδεκτο» το ατύχημα, τόνισε πως πρέπει «να αναζητήσουμε απαντήσεις από τη FIA για το τι συνέβη σε αυτό το τραγικό ατύχημα. Πρέπει να σιγουρευτούμε πως θα μας ακούσουν». Ο Φελίπε Μάσα πιστεύει πως το κλειστό κόκπιτ θα τον προστάτευε από το σοβαρό ατύχημά του στη Βουδαπέστη το 2009. Χαρακτήρισε τη μέρα του σοβαρού ατυχήματος του Μπιανκί ως τη χειρότερη στη ζωή του, γιατί το δικό του ατύχημα δεν το θυμάται.

Τα συμφέροντα και ο τζίρος εκατομμυρίων πίσω από κάθε γκραν πρι του πρωταθλήματος επιβάλλουν τη διεξαγωγή του ανεξαρτήτως συνθηκών και κινδύνων

Ευθύνες στη FIA και στους διοργανωτές έριξε πριν από λίγες μέρες και η μητέρα του τραυματία οδηγού, Κριστίν Μπιανκί, η οποία χαρακτήρισε τη Φόρμουλα 1 «μεγάλη μπίζνα», ενώ μίλησε και για κάποιους που προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα προκειμένου να κρύψουν τις ευθύνες τους.

Μεγάλη... μπίζνα

Ο χαρακτηρισμός που έκανε η Κριστίν Μπιανκί για τη Φόρμουλα 1 ως «μεγάλη μπίζνα» δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα όσον αφορά το συγκεκριμένο σπορ, που αποτελεί μια τεράστια μάχη συμφερόντων μεταξύ πολυεθνικών εταιρειών. Από τα δικαιώματα του πρωταθλήματος, που ανήκουν σε ένα άτομο, τον Βρετανό πολυεκατομμυριούχο Μπέρνε Εκλεστόουν, μέχρι τις πολυεθνικές εταιρείες που διαγωνίζονται με τα δικά τους μονοθέσια τις αντίστοιχες που έχουν το μονοπώλιο σε διάφορους τομείς (π.χ. τα ελαστικά των ομάδων ή την ονομασία κάποιας πίστας) αλλά και την πληθώρα άλλων που δίνουν τη δική τους μάχη για να βρουν μια θέση διαφήμισης σε κάποια ομάδα ή κάποιο μονοθέσιο, ο πόλεμος είναι αμείλικτος. Φυσικά και εδώ ό,τι σχετίζεται με τηλεοπτικά δικαιώματα κατέχει ένα εξίσου σημαντικό μερίδιο στην πίτα των κερδών. Είναι προφανές ότι αυτό το τεράστιο αλισβερίσι διεξάγεται πάντα υπό συγκεκριμένες λογικές και όρους. Κάθε παρέκκλιση μπορεί να κοστίσει ακριβά, να επιφέρει χάσιμο κερδών και δεν επιτρέπεται. Αν, για παράδειγμα, είχε αναβληθεί το γκραν πρι της Ιαπωνίας λόγω των καιρικών συνθηκών, το κόστος θα ήταν τεράστιο για εγχώριους και διεθνείς χορηγούς. Και σίγουρα δεν θα ήταν ό,τι καλύτερο για την ίδια την πίστα της Suzuka μιας και τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί ο κρυφός πόλεμος για το ποια πίστα και ποιας χώρας θα ενταχθεί ή θα φύγει από το καλεντάρι.

«Μονομάχοι» σε... χρυσά κλουβιά

Ενα ειδικό κομμάτι όλου αυτού του... παζαριού αποτελούν οι ίδιοι οι οδηγοί. Οι συγκεκριμένοι και παρά τις πρόσφατες αντιδράσεις λόγω Μπιανκί δεν μπορούν παρά να ακολουθούν τους κανόνες του παιχνιδιού. Τα «χρυσά συμβόλαια» με τα οποία δένονται με τις εταιρείες δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για αντιδράσεις ακόμα και όταν πρόκειται για σοβαρά θέματα που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια. Οι πιλότοι πέρα από την «υποχρέωση» να προσφέρουν την επιτυχία με οποιοδήποτε κόστος, σε όλα τα υπόλοιπα πρέπει να κινηθούν όπως επιτάσσουν οι λογικές και τα συμφέροντα της ομάδας ή των χορηγών. Το ποιος θα προωθηθεί, το ποιος θα κάνει στην άκρη, το ποιος θα προσπεράσει είναι ζητήματα που ανεξαρτήτως ταλέντου ή βαθμολογίας του κάθε οδηγού ορίζονται (είτε από την ομάδα είτε από τους χορηγούς) με βάση το ποιος πουλάει περισσότερο στην αγορά. Στο παρελθόν έχουν υπάρξει αρκετά περιστατικά για τέτοιου είδους ζητήματα που προκάλεσαν ιδιαίτερη αίσθηση. Ωστόσο από μια άλλη πλευρά αποτελούν το χαρακτηριστικότερο δείγμα για το ποιος κινεί τα νήματα προκειμένου να... χορέψουν οι μαριονέτες.

Μπ. ΤΣΟΥΡΜΠΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

Αγνώριστος κομουνισμός. Πώς τον βλέπουν οι ευρωκομουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ

A+ A A-

Αγνώριστος κομουνισμός. Πώς τον βλέπουν οι ευρωκομουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ

Η μετάβαση στον κομουνισμό δεν ξεκινά με τα κουπόνια σίτισης του Ομπάμα ή του Τσίπρα ούτε με την «αυτοδιαχείριση» των ΚΟΙΝΣΕΠ. Δεν είναι η κοινωνική πρακτική στην πίσω αυλή που ανατρέπει τον καπιταλισμό. Του Δημήτρη Δημητούλη και του Παναγιώτη Φραντζή.
....................................................................................................................................................................
 
 
Το ρεύμα του «αριστερού ευρωκομουνισμού» συστήνουν οι Ευκλείδης Τσακαλώτος και Χρήστος Λιάσκος με το άρθρο τους «Κομουνισμός, που σημαίνει μετάβαση», στην εφημερίδα Εποχή, προτείνοντας μια αριστερή εκδοχή του «δημοκρατικού δρόμου» προς τον σοσιαλισμό. Έχει ενδιαφέρον η οπτική τους, γιατί παρουσιάζει με τρόπο συγκροτημένο κάποιες ιδέες που αναπτύσσονται σε κοινωνικούς χώρους και στο κίνημα, καθώς και στον ευρύτερο χώρο της αριστερής διανόησης. Ιδέες στρεβλές και λανθασμένες, κατά τη γνώμη μας, όπως θα επιχειρήσουμε να αποδείξουμε.  
 
Το άρθρο επικαλείται την ανάγκη ενός μεταβατικού προγράμματος το οποίο ορίζει ως ένα πρόγραμμα για την περίοδο που δεν είναι επαναστατική και ως ένα πρόγραμμα που θεμελιώνεται σε μετασχηματιστικές πρακτικές της εργατικής τάξης. Με απλά λόγια, η λογική του άρθρου είναι η εξής: θα φτάσουμε στον κομουνισμό, αν δημιουργήσουμε χώρο για τις πρακτικές που είναι συμβατές με τον κομουνισμό σε μη επαναστατικές περιόδους όπως η σημερινή.
 
Οι ευρωκομουνιστές βλέπουν έναν «διαρκή αγώνα μετατροπής των ταξικών συσχετισμών, στην προοπτική μιας σειράς επιμέρους ρήξεων στρατηγικού χαρακτήρα». Αυτές οι ρήξεις ωστόσο δεν φτάνουν σε μια κορυφαία ρήξη όπου η εξουσία και το κράτος της αστικής τάξης τσακίζεται. Είναι σαν να φθείρεται λίγο λίγο. Η μετάβαση στον κομουνισμό ξεκινάει με τα κουπόνια σίτισης του Ομπάμα ή του Τσίπρα και μπορεί να επιταχυνθεί αν επεκταθεί ο χώρος της «κοινωνικής οικονομίας», ο χώρος της «αυτοδιαχείρισης» και της «αλληλεγγύης».  
 
Για το μαρξισμό, η μετάβαση στον κομουνισμό έχει αφετηριακό σημείο: αυτό είναι η συντριβή του αστικού κράτους και η έναρξη της οικοδόμησης του εργατικού κράτους - μισοκράτους, όπως έλεγε ο Λένιν. Ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομουνισμό υπάρχει η περίοδος της μετάβασης από τον ένα κοινωνικό τρόπο παραγωγής στον άλλο, η οποία ξεκινά με το τσάκισμα του αστικού κράτους και την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
 
Το νέο εργατικό κράτος καταπιέζει σαφώς την αστική τάξη και τους συμμάχους της για όσο καιρό είναι σε θέση να απειλούν να ανακαταλάβουν την εξουσία. Ωστόσο η κύρια πλευρά του δεν είναι η κατασταλτική αλλά η δημιουργική: ωθεί προς την επαναστατική ανάπλαση των σχέσεων παραγωγής και όλων των κοινωνικών σχέσεων. Παίρνει μέτρα εξαρχής για την ανάπτυξη της εργατικής δημοκρατίας για να περιορίσει το ρόλο της γραφειοκρατίας που αναπτύσσεται αντικειμενικά σε κάθε κρατικό σχηματισμό.
 
Το κράτος της εργατικής εξουσίας υλοποιεί με μόνιμο και όχι προσωρινό και αποσπασματικό τρόπο τα αιτήματα του κόσμου της εργασίας: πρώτα και κύρια αντιμετωπίζει το πρόβλημα της ανεργίας, της φτώχειας, της εργασίας, το πρόβλημα της υγείας, της παιδείας, της δημοκρατίας στους τόπους δουλειάς, του σύγχρονου αναλφαβητισμού, της καταπίεσης της γυναίκας και του παιδιού.
 
Αυτά τα άμεσα ζητήματα λύνει το μεταβατικό πρόγραμμα που εφαρμόζει η κυβέρνηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας ξεκινώντας τη διαδικασία κοινωνικοποίησης της παραγωγής, μειώνοντας το χρόνο εργασίας, βάζοντας στην παραγωγή τους πάντες, ανάλογα με τις ικανότητές τους, κοινωνικοποιώντας το νοικοκυριό και την ανατροφή των παιδιών. 
 
Πλευρές του μεταβατικού προγράμματος μπορούν να επιβληθούν χωρίς να ξεσπάσει επανάσταση, όπως, για παράδειγμα, κατακτήθηκε το οκτάωρο στο Σικάγο. Αυτές οι κατακτήσεις έρχονται όταν η εργατική τάξη είναι αρκετά δυνατή για να απειλήσει την κυριαρχία της αστικής τάξης η οποία με τη σειρά της θα προσπαθήσει, όπως έλεγε ο Λένιν, να παραχωρήσει το δευτερεύον για να διατηρήσει το πρωτεύον.
 
Σήμερα που δεν έχουμε επαναστατική περίοδο και δεν τίθεται το ζήτημα της εξουσίας για την εργατική τάξη, προέχει η συγκέντρωση δυνάμεων για να επιβληθούν κατακτήσεις ζωτικής σημασίας απέναντι στο κράτος και στις κυβερνήσεις της αστικής τάξης. Οι όποιες κατακτήσεις στο έδαφος του καπιταλισμού θα έχουν βέβαια προσωρινό χαρακτήρα. Θα είναι διαρκώς διαφιλονικούμενες. Για να εδραιωθούν χρειάζεται το άλμα της επαναστατικής ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου.
 
Βέβαια για τους ευρωκομουνιστές μας όλα αυτά συμβαίνουν στη Δευτέρα Παρουσία. Τώρα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα ανοίξει το «Δημοκρατικό Δρόμο προς τον Σοσιαλισμό». Είναι το παλιό δόγμα των ρευμάτων του ευρωκομουνισμού με βάση το οποίο πορεύτηκαν τα Κομουνιστικά Κόμματα στη Γαλλία και στην Ιταλία με θλιβερά αποτελέσματα. Το ίδιο δόγμα δοκιμάστηκε στη Χιλή του Αλιέντε με σαφώς πιο αριστερό πολιτικό πρόγραμμα από αυτό του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά πνίγηκε στο αίμα από το πραξικόπημα του Αουγκούστο Πινοτσέτ. 
 
 

«Τέλος η κοινοβουλευτική δημοκρατία στην πάλη της ενάντια στην επανάσταση βρέθηκε αναγκασμένη, μαζί με τα καταπιεστικά μέτρα να ενισχύει τους πόρους και το συγκεντρωτισμό της κυβερνητικής εξουσίας. Όλες οι ανατροπές τελειοποιούσαν αυτή τη μηχανή αντί να την τσακίζουν».

18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη,Μαρξ -Ένγκελς, Διαλεχτά έργα, τ.1, σελ. 386  

 

«Μα η εργατική τάξη δεν μπορεί απλώς να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς».

Κ. Μαρξ, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», Μαρξ- Ένγκελς, Διαλεχτά έργα, τ.1, σελ. 617

 
 
 
Οι Τσακαλώτος και Λιάσκος δεν λένε ακριβώς ότι η αλλαγή θα έρθει από τη μεταρρύθμιση του κράτους και των θεσμών, καθώς εξαγγέλλουν την έλευση του κομουνισμού από το δρόμο των κοινωνικών πρακτικών.
 
Εμφανίζονται υπέρμαχοι της «αυτοδιαχείρισης» όπως εφαρμόζεται σε διάφορα συνεργατικά εγχειρήματα σήμερα και καλούν σε στήριξη μιας αριστερής κυβέρνησης που θα ενισχύσει αυτά τα εγχειρήματα. Ισχυρίζονται συγκεκριμένα ότι η ενίσχυση της «κοινωνικής οικονομίας» θα συνοδευτεί από αντίστοιχες κοινωνικές πρακτικές που θα διευρύνουν το χώρο του κομουνισμού θέτοντας αυθόρμητα σε κίνηση μια στρατηγική σταδιακής υποχώρησης των καπιταλιστικών πρακτικών.
 
Ενδιαφέρον ως θεωρητικό σχήμα, που δεν πατάει όμως στην πραγματικότητα. Γιατί τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ακριβώς το αντίθετο να συμβαίνει: Έχουμε μια εκτίναξη της εκμετάλλευσης και των αυταρχικών εργοδοτικών πρακτικών στους τόπους εργασίας, και την ίδια στιγμή εξάπλωση της «αλληλέγγυας οικονομίας» και των κοινωνικών πρακτικών στον χώρο που δημιουργεί η τεράστια ανεργία. Μάλιστα η μία τάση συμπληρώνει, δεν ανταγωνίζεται την άλλη. 
 
Αν η «κοινωνική οικονομία» όπως αναπτύσσεται στο έδαφος του καπιταλισμού ήταν απειλή για το σύστημα της εκμετάλλευσης, θα την είχε στο πρόγραμμά του το ΠΑΣΟΚ; Θα τη χρηματοδοτούσε η Ευρωπαϊκή Ένωση; Κατηγορούν οι αρθρογράφοι για αναμονή εκτός πραγματικού ιστορικού χρόνου τα ρεύματα κομουνιστικής αναφοράς και δεν βλέπουν ότι το δικό τους κόμμα μέρα με τη μέρα γίνεται υπεύθυνος συνομιλητής του ΣΕΒ και των τραπεζών. Και ενώ κάνει συνεχώς διορθώσεις στο πρόγραμμά του, το μόνο που δεν πειράζει, δεν του ζητούν να το πειράξει, είναι ακριβώς το σκέλος της «αλληλέγγυας» ή «κοινωνικής οικονομίας».
 
 
 

Σύμφωνα με τον Ν. 4019/2011, Κοινωνική Οικονομία ορίζεται: "το σύνολο των οικονομικών, επιχειρηματικών, παραγωγικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων, οι οποίες αναλαμβάνονται από νομικά πρόσωπα ή ενώσεις προσώπων, των οποίων ο καταστατικός σκοπός είναι η επιδίωξη του συλλογικού οφέλους και η εξυπηρέτηση γενικότερων κοινωνικών συμφερόντων".

Ως φορέας της Κοινωνικής Οικονομίας, θεσπίζεται η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (Κοιν.Σ.Επ.). Είναι αστικός συνεταιρισμός με κοινωνικό σκοπό και διαθέτει εκ του νόμου την εμπορική ιδιότητα.

 

 
Φυσικά και είναι πολύ θετική η εμπειρία που αποκομίζουν όσοι συμμετέχουν σε συνεργατικά εγχειρήματα. Εδώ όμως πρέπει να τεθεί ένα ερώτημα: Ζουν από την εργασία που προσφέρουν σε αυτά; Ή μήπως η απλήρωτη εργασία, η χαμηλά αμειβόμενη και ανασφάλιστη εργασία που θεσμοθετείται από τις ΚΟΙΝΣΕΠ και άλλες «καινοτόμες» νομικές προσωπικότητες που μπαίνουν στη ζωή μας, είναι η εναλλακτική μορφή που παίρνει η αντιδραστική ουσία του καπιταλισμού της εποχής μας;
 
Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός συνεργατικού μέσου ενημέρωσης. Σε αυτό μπορεί να προσφέρουν εργασία μερικές δεκάδες άτομα. Το ότι δεν έχουν διευθυντή και λειτουργούν με συνελεύσεις και ομάδες εργασίας είναι μια θετική οπωσδήποτε κατάκτηση. Αλλά αυτή η κατάκτηση είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους από τη στιγμή που εργάζονται εθελοντικά. Δεν χρειάστηκε να πολεμήσουν γι’ αυτό. Πραγματική κατάκτηση θα ήταν στον όμιλο του ΣΚΑΙ οι εργαζόμενοι να οργανωθούν και να αποφασίζουν αυτοί για το περιεχόμενο του προγράμματος αμφισβητώντας το διευθυντικό δικαίωμα στην πράξη. Αυτή η πρακτική είναι που θα έφερνε ριζική ανατροπή στο σημερινό πολιτισμό. Γιατί οι πενήντα εθελοντές ενός διαδικτυακού μέσου, ακόμα και αν πάρουν μια επιχορήγηση από ένα κοινοτικό πρόγραμμα, δεν μπορούν να ανατρέψουν την ουσία στο χώρο της ενημέρωσης και του πολιτισμού - μπορούν να δώσουν ένα δείγμα γραφής που δεν θα εξαπλωθεί και πολύ όσο κυρίαρχα στην οικονομία και στην εξουσία είναι τα μονοπώλια - οι μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις.
 
Οι κοινωνικές πρακτικές όσο ωφέλιμες και αν είναι δεν μπορούν να επικρατήσουν αν δεν εφαρμοστούν στους κλάδους που κινούν την οικονομία και διαμορφώνουν την κύρια τάση της κοινωνίας. Και για να εξαπλωθούν, για να κατακτήσουν όλο το χώρο της οικονομίας και όχι μόνο την «κοινωνική οικονομία», χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια κυβέρνηση της Αριστεράς που θα βοηθά τους ανέργους να ιδρύουν συνεταιριστικά καφενεία ή επιχειρήσεις κοινωφελούς χαρακτήρα.
 
Κάτι ακόμα: η «αυτοδιαχείριση» στο έδαφος του καπιταλισμού δεν παράγει από μόνη της, όπως περίπου αναμένουν οι συντάκτες του άρθρου, αντικαπιταλιστική πολιτική συνείδηση. Αντίθετα μπορεί να ενισχύει στους συμμετέχοντες την αυταπάρνηση και τη διεκδίκηση της επιβίωσης, έστω και οριακά, του μέσου, της επιχείρησης που έχουν φτιάξει οι ίδιοι, μπορεί να ενισχύει αυτή τη στενομυαλιά της ιδιοκτησίας, και τον ανταγωνισμό προς τα έξω ή προς τα μέσα, ακόμα χειρότερα να εγκλωβίζει συνειδήσεις στο σχήμα της κοινωνικής επιχειρηματικότητας.
 
 
 

«Μ’ αυτή την ήττα [σ.σ. μετά την εξέγερση του Ιούνη του 1848] το προλεταριάτο περνά στο πίσω μέρος της επαναστατικής σκηνής. (...) Κατά ένα μέρος ρίχνεται σε δογματικούς πειραματισμούς, σε τράπεζες ανταλλαγών και σε εργατικούς συνεταιρισμούς, δηλαδή σ’ ένα κίνημα όπου παραιτείται από την ιδέα ν’ ανατρέψει τον παλιό κόσμο με το σύνολο των δικών του μεγάλων μέσων και προσπαθεί να πραγματοποιήσει την απολύτρωσή του πίσω από την πλάτη της κοινωνίας, με ιδιωτικό τρόπο, μέσα στους περιορισμένους όρους της ύπαρξής του και γι’ αυτό αναγκαστικά αποτυγχάνει».

18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη,Μαρξ -Ένγκελς, Διαλεχτά Έργα, τ.1, σελ. 29

 

 

 

Στο παραπάνω απόσπασμα ο Μαρξ δεν αφορίζει, εκτιμά μια συγκεκριμένη κατάσταση, ενώ θα επανέλθει στο θέμα των εργατικών συνεταιρισμών υποστηρίζοντας ότι έχουν νόημα αν στηρίζονται στις δυνάμεις της εργατικής τάξης και διατηρούν ανεξαρτησία από το κράτος, περιφρουρώντας τους πολιτικούς σκοπούς τους.
 
Οφείλουν σήμερα οι πρωτοπόρες δυνάμεις του κινήματος να μελετήσουν προσεκτικά την εμπειρία από τα όποια συνεργατικά εγχειρήματα και να δώσουν πολιτική κατεύθυνση στον αγώνα για την επιβίωση.
 
Εντελώς διαφορετικό, και πολύ σημαντικό, είναι το ζήτημα της λειτουργίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων που οι ιδιοκτήτες τους σκοπεύουν να κλείσουν. Οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν από το κράτος τη λειτουργία της επιχείρησης στο πλαίσιο ενός πολιτικού αγώνα με ευρύτερες στοχεύσεις. Βέβαια οι νόμοι λειτουργίας του καπιταλισμού δεν καταργούνται και τα περί αυτοδιαχείρισης αποτελούν ιδεαλιστική αντιστροφή της πραγματικότητας. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική αυτοδιαχείριση εντός του καπιταλισμού.
 
Το θέμα με τον κομουνισμό είναι ότι δεν βασίζεται στη συλλογικότητα μέσα στη φτώχεια. Βασίζεται στην ελευθερία από τη φτώχεια – στην απελευθερωμένη εργασία και δημιουργικότητα του καθενός ξεχωριστά που είναι γεμάτος νέες κοινωνικές και πολιτιστικές εμπειρίες. Ο κομουνισμός είναι η κοινωνία των ελεύθερα συνεταιριζόμενων παραγωγών, που ορίζει με διαφορετικά κριτήρια τον πλούτο και τις ανάγκες της.
 
Την ίδια στιγμή που παλεύουν μέσα στο σημερινό κίνημα και στους υπάρχοντες συσχετισμούς για δουλειά - ψωμί - παιδεία - ελευθερία οι κομουνιστές δεν κρύβουν τις επιδιώξεις τους και οργανώνονται από σήμερα για τις μεγάλες συγκρούσεις, που όντως δεν έρχονται κάθε μέρα, αλλά έρχονται και απαιτούν αμείλικτα στρατηγικές απαντήσεις.
   

Αντικομμουνιστική υστερία, για άλλη μια φορά, στο Ευρωκοινοβούλιο

Αντικομμουνιστική υστερία, για άλλη μια φορά, στο Ευρωκοινοβούλιο

Ανακοίνωση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, με αφορμή τη συζήτηση για την απαγόρευση του αντικομμουνιστικού κέντρου «Μεμόριαλ» στη Ρωσία

Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταγγέλλει την αντικομμουνιστική υστερία που, για μια ακόμη φορά, κυριάρχησε στο Ευρωκοινοβούλιο, με αφορμή τη συζήτηση για την αίτηση απαγόρευσης από τα ρωσικά δικαστήρια του «Ιδρύματος Μεμόριαλ», το οποίο ιδρύθηκε από το διαβόητο αντισοβιετικό Ζαχάροφ και στηρίζεται και χρηματοδοτείται από την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Το «Ιδρυμα Μεμόριαλ» λειτουργεί ως κέντρο για τη συκοφάντηση της Σοβιετικής Ενωσης και των πρωτόγνωρων κατακτήσεων του σοσιαλισμού, ως φορέας του καπιταλιστικού συστήματος για τη χειραγώγηση των εργαζομένων.
Το ΚΚΕ καταγγέλλει το προκλητικό κοινό ψήφισμα που πέρασε με την ψήφο του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελευθέρων, των Συντηρητικών Μεταρρυθμιστών, των Πρασίνων και του «Κόμματος των 5 αστέρων» του Μπ. Γκρίλο. Το ψήφισμα αυτό συνυπέγραψαν ευρωβουλευτές της GUE/NGL από το «Μέτωπο Αριστεράς» Γαλλίας (στο οποίο συμμετέχει το Γαλλικό ΚΚ), τη Γερμανική «Die Linke» και την «Αριστερή Συμμαχία της Φινλανδίας».
Σοβαρές ευθύνες έχει η ομάδα της GUE/NGL που καθοδηγείται από το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) και τα κόμματά του, ιδίως τη Γερμανική «Die Linke» και τον ΣΥΡΙΖΑ, η οποία κατέθεσε κι αυτή απαράδεκτο ψήφισμα, με το οποίο υπερασπίζεται το αντικομμουνιστικό αυτό κέντρο, βαφτίζοντάς το «οργάνωση υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Ο αντικομμουνισμός της ΕΕ, της πλουτοκρατίας και του πολιτικού της προσωπικού θα πέσει στο κενό.

Μια «ξεχασμένη» επέτειος...

Μια «ξεχασμένη» επέτειος...

Σαν χτες, πριν από 85 χρόνια, το 1929, ξέσπασε η διεθνής καπιταλιστική κρίση, η πρώτη φάση της οποίας διήρκεσε μέχρι το 1933. Η κρίση αυτή που έμεινε στην ιστορία ως το «Μεγάλο Κραχ» ή η «Μεγάλη Υφεση» («Great Depression») εκφράστηκε αρχικά με μια ραγδαία πτώση αξιών στο χρηματιστήριο της Wall Street της Νέας Υόρκης, στις 19 Οκτώβρη 1929, για να εξαπλωθεί γρήγορα σε όλο τον κόσμο. Η κρίση αγκάλιασε όλους τους τομείς της οικονομίας: Το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τη βιομηχανία, την αγροτική οικονομία, το εμπόριο και, βεβαίως, τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις. Η βιομηχανική παραγωγή στον καπιταλιστικό κόσμο μειώθηκε συνολικά κατά 38% (Γερμανία: -47%, ΗΠΑ: -46%, Ιταλία: -33%, Γαλλία: -31%, Βρετανία: -16,5%), ενώ οι άνεργοι ξεπέρασαν τα 35 εκατομμύρια (ΗΠΑ: 16 εκατ., Γερμανία: 5,5 εκατ., Βρετανία: 3 εκατ., Ιαπωνία: 2,8 εκατ., Γαλλία: 2,3 εκατ.)

***

Στο έδαφος αυτής της οικονομικής κρίσης, που συγκλόνισε τον καπιταλιστικό κόσμο, προβλήθηκε ως διέξοδος η εφαρμογή των προτάσεων του Βρετανού οικονομολόγου Μ. Κέινς για τόνωση της ζήτησης και εφαρμογή ενός προγράμματος κρατικών επενδύσεων κυρίως σε έργα υποδομών, με στόχο να επιταχυνθεί η καπιταλιστική ανάκαμψη, αλλά και ως μέθοδος για την αποφυγή της κρίσης στο μέλλον. Οι προτάσεις αυτές προβάλλονταν αντιπαραθετικά με την εφαρμογή της περιοριστικής πολιτικής που ακολουθούνταν από τις αστικές κυβερνήσεις μέχρι εκείνη την περίοδο. Οι προτάσεις του Μ. Κέινς εμφανίζονταν ως η μαγική συνταγή που θα δώσει οριστική και καθοριστική λύση στο πρόβλημα των οικονομικών κρίσεων του καπιταλισμού. Σε μεγάλη έκταση, αυτές οι προτάσεις εφαρμόστηκαν από την κυβέρνηση του Ρούσβελτ στις ΗΠΑ, στο πλαίσιο του λεγόμενου «New Deal» και σε ένα βαθμό στη χιτλερική Γερμανία.

***

Οι οπαδοί του Κέινς, όμως, λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Και ξενοδόχος είναι ο ίδιος ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Η κρίση δεν οφείλεται απλώς σε κάποιο πρόβλημα αναλογιών της καπιταλιστικής αγοράς ανάμεσα στο τι πουλιέται και τι μπορεί να αγοραστεί. Γι' αυτό και η παρέμβαση του αστικού κράτους για την αύξηση της ζήτησης, μέσω αύξησης των κρατικών επενδύσεων, δεν επαρκεί ούτε για να αποκαταστήσει την καπιταλιστική οικονομία, ούτε για να αποτρέψει τις μελλοντικές κρίσεις. Το πρόβλημα της καπιταλιστικής οικονομίας βρίσκεται στο ότι είναι παραγωγή με σκοπό το κέρδος από την απλήρωτη δουλειά των εργαζομένων. Το πρόβλημα είναι ότι οι κεφαλαιοκράτες λειτουργούν «αυθόρμητα», πάντα με κριτήριο το ποσοστό κέρδους και τις διακυμάνσεις του. Δηλαδή, όχι μόνο με κριτήριο αν κερδίζουν πολλά, αλλά αν το κέρδος τους τούς επιτρέπει να ξεπεράσουν τους άλλους κεφαλαιοκράτες σε ένα φρενήρη ανταγωνισμό μεταξύ τους. Σε μία παραγωγή, η οποία αποκτά ολοένα και περισσότερο κοινωνικό χαρακτήρα, αυτοί που αποφασίζουν για τις τύχες της είναι οι μεγαλομέτοχοι των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Πρόκειται για τη βασική αντίφαση του καπιταλισμού. Αυτή η αντίφαση αποτελεί τη «μήτρα» φαινομένων όπως: Αναρχία στην παραγωγή, αντίθεση ανάμεσα στην παραγωγή και την κατανάλωση, αντίθεση ανάμεσα στην επιδίωξη του μέγιστου κέρδους και το σχετικό περιορισμό της εκμεταλλευόμενης εργατικής δύναμης (λόγω τεχνολογικής προόδου) κ.λπ. Η όξυνση αυτών των αντιθέσεων - ανισορροπιών κατά τη φάση της ανόδου δημιουργεί, μετά από κάποιο σημείο, ασφυκτικές για την καπιταλιστική κερδοφορία συνθήκες. Σε αυτό το σημείο, το κεφάλαιο, σε όλες τις μορφές του (εμπορευματική, παραγωγική, χρηματική), εμφανίζεται «παραφουσκωμένο», για να συνεχίζει να λειτουργεί με επαρκές κέρδος. Για να αποκατασταθούν οι διαταραγμένες ισορροπίες στην καπιταλιστική οικονομία και, μέσω αυτών, πιο ευνοϊκές συνθήκες κερδοφορίας, χρειάζεται μια μεγάλη σε έκταση και βάθος καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, απαξίωση της εργατικής δύναμης (δηλαδή, υποτίμηση μισθών, εργατικών δικαιωμάτων, κατακτήσεων κ.λπ.) και καταστροφή κεφαλαίου (κλείσιμο επιχειρήσεων, απαξίωση εμπορευμάτων, πτώση της αξίας του χρήματος κ.λπ.) Η αποκατάσταση αυτή βεβαίως είναι προσωρινή, ακριβώς γιατί αφήνει άθικτη τη «μήτρα» των φαινομένων που οδηγούν στην κρίση, τη βασική αντίθεση του καπιταλισμού. Ετσι, από την πρώτη στιγμή της «επανεκκίνησης» (για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο που «φοριέται» τελευταία) ξεκινάει μια νέα κούρσα που θα φέρει τη νέα ανισορροπία.

***

Οι προτάσεις, λοιπόν, του Κέινς, όπου εφαρμόστηκαν, δεν κατάφεραν να δώσουν απάντηση ούτε στο πρόβλημα της καπιταλιστικής ανάκαμψης ούτε βεβαίως να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο νέας κρίσης. Και αυτό αποδείχτηκε περίτρανα τη δεκαετία του 1930. Το 1938 μια νέα οικονομική κρίση ξέσπασε που έδωσε παραπέρα ώθηση στην όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων μπροστά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πραγματική διέξοδος από τη διεθνή κρίση της δεκαετίας του 1930 δόθηκε μόνο με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η στροφή στην πολεμική βιομηχανία και σε υποδομές εξυπηρέτησης της πολεμικής προετοιμασίας (ένας κεϊνσιανισμός, δηλαδή, προσαρμοσμένος στις πολεμικές ανάγκες) και η μεγάλη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων που συντελέστηκε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (τα εκατομμύρια των νεκρών, οι τεράστιες καταστροφές σε υποδομές και μέσα παραγωγής) αποτέλεσαν το έδαφος για το πέρασμα σε μια φάση μεγάλης καπιταλιστικής ανάκαμψης με τα γνωστά αποτελέσματα των δεκαετιών 1950 - 1960.

***

Ολα αυτά έχουν σήμερα σημασία, γιατί διαπιστώνονται μεγάλες δυσκολίες στην καπιταλιστική ανάκαμψη για χώρες που έχουν ήδη βγει από την κρίση και σημαντικές δυσκολίες στην έξοδο από την κρίση για χώρες που ακόμα βρίσκονται σε αυτήν τη φάση ή στο κατώφλι του περάσματος σε φάση σταθεροποίησης. Στο έδαφος αυτό πυκνώνουν οι συζητήσεις και προβληματισμοί για το ενδεχόμενο μιας νέας ύφεσης στην Ευρωζώνη. Την ίδια στιγμή, σημειώνεται επιβράδυνση σε οικονομίες που χαρακτηρίζονταν από υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, όπως η Κίνα. Επίσης, όλα αυτά έχουν σημασία, γιατί ξαναζωντάνεψε η επίκληση του «κεϊνσιανισμού» ως μεθόδου διεξόδου από την κρίση. Βασικοί φορείς αυτών των αντιλήψεων είναι δυνάμεις που κινούνται γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, που προσπαθούν να προβάλουν ορισμένες «νεοκεϊνσιανές» προτάσεις ως νέες ιδέες και νέα πολιτική. Βεβαίως, στις σημερινές συνθήκες, στην πραγματικότητα αυτό που προτείνουν είναι ένα λίγο πιο επεκτατικό μείγμα διαχείρισης από αυτό που εφαρμόζει η κυβέρνηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι προτάσεις τους δεν αμφισβητούν ούτε τη δημοσιονομική πειθαρχία της ΕΕ ούτε τους ισοσκελισμένους ισολογισμούς. Θυμίζουμε, για την ιστορία, ότι ο Κέινς θεωρούσε τα ελλείμματα και το χρέος στη φάση της κρίσης ως φυσιολογική και αναγκαία συνέπεια των πρωτοβουλιών του αστικού κράτους για την υποβοήθηση της εξόδου από την κρίση.

***

Μπροστά, λοιπόν, στις σημερινές συνθήκες, που οι εξελίξεις της οικονομικής κρίσης σε συνδυασμό με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων δίνουν ένα άρωμα της δεκαετίας του 1930 είναι ένα ερώτημα αν οι εργαζόμενοι θα παρακολουθούν άπραγοι να τους φτωχαίνουν είτε με περιοριστικό είτε με επεκτατικό τρόπο, είτε με νεοφιλελεύθερο είτε με κεϊνσιανό, μέχρι να έρθει να δώσει την τελική λύση μια πιο γενικευμένη ιμπεριαλιστική σύγκρουση. `Η θα πρέπει από τώρα να αποδεσμευτούν από κάθε εκδοχή αστικής διαχείρισης, ακολουθώντας τη γραμμή της ταξικής οργάνωσης και πάλης της Λαϊκής Συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, προετοιμαζόμενοι και για τα χειρότερα που μπορεί να έρθουν.

Το «πρότυπο» μετανάστευσης της Αυστραλίας και η αποκατάσταση της αλήθειας

Το «πρότυπο» μετανάστευσης της Αυστραλίας και η αποκατάσταση της αλήθειας

Από παλιότερη κινητοποίηση εργαζομένων στο Σίδνεϊ

Associated Press

Το «μεταναστευτικό πρόγραμμα» της αυστραλιανής κυβέρνησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα ο νέος επίτροπος μετανάστευσης της ΕΕ, Δ. Αβραμόπουλος, κατά την παρουσίαση των θέσεών του, δηλαδή των κατευθύνσεων της Επιτροπής για το επόμενο διάστημα, εκθείασε ως πρότυπο το «μεταναστευτικό πρόγραμμα της Αυστραλίας».

Ας δούμε λοιπόν τι ακριβώς περιλαμβάνει το πρόγραμμα αυτό και πώς το βιώνουν οι Ελληνες μετανάστες από πρώτο χέρι.
Για το 2014 - 2015 η Αυστραλία, με απόφαση της κυβέρνησής της, θα δεχθεί 190.000 άτομα και συμπεριλαμβάνει τις παρακάτω μορφές μετανάστευσης. Μετανάστες μέσω οικογενειακής επανένωσης (60.885 βίζες), εξειδικευμένης εργασίας (43.990), επιχειρηματικής υποστήριξης (48.250), πολιτειακών κυβερνήσεων - επικράτειας και δημόσιων περιφερειακών φορέων (28.850), επιχειρηματικών επενδυτών (7.260), διακεκριμένα ταλαντούχα άτομα (200) και πρώην κατοίκους (565). Για την οικογενειακή επανένωση, βάζει ανυπέρβλητα εμπόδια στο μετανάστη να φέρει την οικογένειά του, ενώ με τις φετινές τροποποιήσεις καταργήθηκαν οκτώ κατηγορίες οικογενειακής επανένωσης. Οι διαδικασίες χειροτέρεψαν και έγιναν πιο δαπανηρές. Ιδιαίτερα οι γονείς καλούνται να καταβάλουν ποσά ακόμα και πάνω από $4.000 το άτομο και τα ανδρόγυνα πάνω από $5.000. Με γνώμονα αποκλειστικά τις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου, ακολουθεί αυστηρά ελεγχόμενη εισαγόμενη μετανάστευση τεχνικού - επιστημονικού δυναμικού. Υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια, όπως η σχετική νεαρή ηλικία (όχι πάνω από 50 χρόνων), η καλή γνώση των αγγλικών, πτυχίο, εμπειρία κλπ. Τα αστικά μέσα ενημέρωσης δεν έχασαν ευκαιρία και άρχισαν να διαδίδουν ότι: «Χιλιάδες μάγειροι, χτίστες και άτομα που τοποθετούν πλακάκια, θα μπορούν να μεταναστεύσουν στην Αυστραλία στο πλαίσιο του προγράμματος που αφορά τους ειδικευμένους τεχνίτες, χωρίς να χρειάζεται να βρίσκουν εκ των προτέρων εργοδότες που θα τους προσλάβουν...» Οι λανθασμένες εντυπώσεις που δημιουργούν αυτές οι ανακοινώσεις είναι βούτυρο στο ψωμί των κάθε λογής «συμβούλων μετανάστευσης», των πρακτόρων που εκμεταλλεύονται εργάτες, με δόλωμα την έκδοση βίζας και την εξασφάλιση δουλειάς, του κάθε είδους Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Οσοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν στην Αυστραλία πρέπει να γνωρίζουν ότι οι πιθανότητες να υποβάλουν αίτηση και να είναι επιτυχής είναι μηδαμινές και ότι βεβαίως χάνουν το χρηματικό ποσό που πρέπει να συνοδεύεται με την υποβολή της αίτησης ακόμα και σε περίπτωση μη έγκρισής της. Αλλωστε το οικονομικό έτος 2013 - 2014 είναι η καλύτερη απόδειξη. Ηρθαν μόλις 2 ειδικευμένοι Ελληνες εργαζόμενοι με αυτήν τη βίζα (μόνιμης παραμονής), όπως και τις προηγούμενες χρονιές, με εξαίρεση το 2012 - 2013, που μετανάστευσαν τελικά 14 άτομα παρά τις φιέστες που έστησαν η ελληνική κι η αυστραλιανή κυβέρνηση στην Αθήνα.

Πολλές κατηγορίες «βίζας» και πολλαπλές μέθοδοι εκμετάλλευσης

Η διάρκεια της λεγόμενης βίζας 457 είναι από μία ημέρα έως τέσσερα χρόνια. Πρέπει να έχεις συνάψει συμβόλαιο με εργοδότη, δεν μπορείς να τον αλλάξεις δίχως την έγκριση του υπουργείου και σε περίπτωση που διακοπεί η εργασία έχεις 28 ημέρες να επιστρέψεις στη χώρα σου. Με άλλα λόγια, είσαι αλυσοδεμένος δια νόμου με τον εργοδότη με συνέπεια τον ωμό εκβιασμό και την ένταση της εργοδοτικής τρομοκρατίας.
Οσο για τους υψηλούς μισθούς που διαφημίζονται, αυτοί εξανεμίζονται από τη μεγάλη ακρίβεια. Κατά πόσο η χώρα ήταν και είναι η γη της επαγγελίας για τους μετανάστες εργαζόμενους το δείχνει και η τελευταία απογραφή. Σχετικά με τους Ελληνες δείχνει ότι μετά από εξήντα χρόνια σκληρής εργασίας στη ξενιτιά, καθώς και τα παιδιά τους, το 5,4% δεν έχει κανένα εισόδημα, το δε 56,7% ,οι περισσότεροι δηλαδή, έχει εισόδημα ως 1.600 δολάρια το μήνα.
Σχετικά με τις υπόλοιπες κατηγορίες προσωρινής μετανάστευσης, τα μονοπώλια και οι διάφοροι επιχειρηματικοί όμιλοι έχουν τη δυνατότητα, μέσα από τη μεγάλη δεξαμενή των πάνω του ενός εκατομμυρίου που κατέχουν προσωρινή παραμονή με δικαίωμα εργασίας, να προσλαμβάνουν εργαζόμενους για όσο τους είναι αναγκαίοι, με τους κατώτατους μισθούς και δίχως άλλες απαιτήσεις. Τα πρώτα θύματα εκμετάλλευσης είναι οι 340.000 κάτοχοι βίζας σπουδαστές με ελαστικά ωράρια και μαύρη ανασφάλιστη εργασία και αυτοί που έρχονται ετησίως με τη βίζα εργασίας και τουρισμού, περίπου 240.000 που καλύπτουν κενά στον επισιτισμό - τουρισμό και σε εποχιακές εργασίες. Η διακρατική συμφωνία που υπογράφηκε πρόσφατα και με την ελληνική κυβέρνηση και αναμένεται να ισχύσει σύντομα θα δίνει ακόμα 500 μετανάστες φτηνό εργατικό δυναμικό. Αλλωστε, πριν εξήντα χρόνια κάπως έτσι ξεκίνησε και η μαζική μετανάστευση. Σήμερα οι όροι είναι ακόμη χειρότεροι από παλιά, μιας και όταν κλείσει η περίοδος δύο χρόνων προσωρινής παραμονής επιβάλλεται ρητά να επιστρέψεις στη χώρα καταγωγής σου. Η πείρα από τα προγράμματα μετανάστευσης της κυβέρνησης της Αυστραλίας, είτε με κυβέρνηση «εργατικών» είτε «φιλελεύθερων», αποδεικνύει ότι οι δουλειές που χρειάζονται κάποια ειδίκευση «προσφέρονται» κατά πλειοψηφία για φτηνά μεροκάματα και οι δουλειές που δε χρειάζονται κάποια ειδίκευση, πιο συγκεκριμένα εργασίες σε κλάδους όπως οι μεταφορές, η καθαριότητα, τα ξενοδοχεία, ο επισιτισμός, καθώς και οι εποχιακές εργασίες, όπως η συλλογή φρούτων και λαχανικών σε αγροκτήματα μονοπωλιακών ομίλων, «προσφέρονται» και για «μαύρη εργασία». Είναι αναγκαίο οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις να καταδικάσουν επίσης και την πρακτική των πολιτικών δυνάμεων στις ελληνικές κοινότητες μεταναστών, που παίζουν το ρόλο μεσάζοντα για την καπιταλιστική εργοδοσία στο να βρίσκει φτηνούς εργάτες.

Σχετικά με τη «μεγάλη απόβαση»

Τελευταία γίνεται ξανά πολύ συζήτηση μέσα από τα ΜΜΕ, με έρευνες για το μέγεθος του προβλήματος και τον αριθμό των Ελλήνων μεταναστών που έφτασαν πρόσφατα στην Αυστραλία και ιδιαίτερα για το οικονομικό έτος 2012 - 2013. Με καθυστέρηση δέκα μηνών από τότε που το υπουργείο μετανάστευσης παρουσίασε τα στοιχεία, σκόπιμα διογκώνουν τους αριθμούς και, ενώ ισχυρίζονται ότι εγκαταστάθηκαν 34.000 Ελληνες το οικονομικό έτος 2012 - 2013 στην Αυστραλία, προσμετρούν σε αυτόν τον αριθμό και τους 23.141 Ελληνες μόνιμους κάτοικους Αυστραλίας που είχαν πάει για διακοπές ή για επίσκεψη συγγενικών τους προσώπων στην Ελλάδα και ξαναεπέστρεψαν ύστερα από μικρή παραμονή. Ο πραγματικός αριθμός Ελλήνων που ήρθαν στην Αυστραλία ανήλθε το οικονομικό έτος 2012 - 2013 στους 9.168. Από αυτούς, 291 ήρθαν να εγκατασταθούν μέσω του μεταναστευτικού προγράμματος, 8.310 ήρθαν ως επισκέπτες και με διάφορες άλλες βίζες, ενώ 597 κάτοικοι ξαναεπέστρεψαν. Ανάλογη εισροή σημειώθηκε και στο οικονομικό έτος 2013 - 2014, οπότε και εισήλθαν συνολικά στη χώρα 9.259 άτομα ελληνικής καταγωγής.
Η διαστρέβλωση των αριθμών στα ΜΜΕ που διογκώνουν τη μετανάστευση στοχεύουν να ενισχύσουν το ρατσισμό ανάμεσα στους Αυστραλούς εργάτες.
Ο κύριος προορισμός εγκατάστασής τους ακολουθεί το δρόμο της παλιότερης μετανάστευσης, στη Μελβούρνη και το Σίδνεϊ και πολύ λιγότερο στο Κουήνσλαντ και στην Αδελαΐδα.

Η πραγματική κατάσταση των εργαζομένων στην Αυστραλία

Ορισμένα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά για την κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι στην Αυστραλία. Κοντά στα 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι απασχολούνται με μερική απασχόληση ως 15-20 ώρες τη βδομάδα. Οι άνεργοι ξεπερνούν τους 750.000, ενώ άλλοι τόσοι δεν καταγράφονται, γιατί ακόμα και αν απασχολούνται με μία ώρα εργασίας δε θεωρούνται άνεργοι, ενώ κάπου 200.000 Αυστραλοί αναζητούν κάθε χρόνο εργασία στο εξωτερικό. Αντί για μέτρα προστασίας των ανέργων επιδοτούν τους εργοδότες και αντί για δουλειά με δικαιώματα προσφέρουν ολιγόμηνες και κακοπληρωμένες «ευκαιρίες» για λίγους. Πάνω από 600.000 ντόπιοι εργαζόμενοι έχουν πέσει στα νύχια των δουλεμπορικών γραφείων, των επιχειρήσεων ενοικίασης εργαζομένων. Σε πολλούς χώρους εργασίας οι εργαζόμενοι προσλαμβάνονται με μπλοκάκι και ξαφνικά μετατρέπονται σε αυτοαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες. Μονάχα το 40% των εργαζομένων καλύπτονται με συλλογικές συμβάσεις, ενώ η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς αυξάνεται και ο φόβος της απόλυσης είναι καθημερινό φαινόμενο. Το χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης είναι βασικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα μόνο το 16% των εργαζομένων να συμμετέχουν στα συνδικάτα. Οι απόπειρες κατάργησης εργατικών δικαιωμάτων είναι συνεχείς, όπως και η ποινικοποίηση της απεργίας. Προωθείται αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 70 χρόνια και δουλειά μέχρι θανάτου και συντάξεις πείνας. Οι άστεγοι αντιστοιχούν ένας σε κάθε διακόσιους κατοίκους και ένας ανά τριακόσιους κατοικούν σε τροχόσπιτα.

Βουνό τα έξοδα και τα προβλήματα των νέων μεταναστών

Πρώτο και βασικό πρόβλημα για τους μετανάστες που έρχονται ή που καταφέρνουν να μείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι η εύρεση σπιτιού και τα υψηλά ενοίκια. Πρέπει να τρέξουν στα μεσιτικά γραφεία για να καταθέσουν προκαταβολή ενός ή δύο και τριών μηνών. Ενα δωμάτιο συγκατοίκησης στοιχίζει γύρω στα $800 το μήνα, ένα διαμέρισμα δύο δωματίων γύρω στα $1.200, ενώ ένα σπίτι τριών δωματίων γύρω στα $2.200. Για όσους έχουν μικρά παιδιά οι παιδικοί σταθμοί είναι απλησίαστοι, με ποσά της τάξης των 2.000 δολαρίων το μήνα. Ολοι οι προσωρινοί μετανάστες για την εκπαίδευση των παιδιών τους στα δημοτικά, στα γυμνάσια και λύκεια υποχρεούνται να πληρώνουν στα αυστραλιανά δημόσια σχολεία ποσά των δέκα χιλιάδων δολαρίων ετησίως. Την ίδια στιγμή δεν καλύπτονται για ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη από το Εθνικό Σύστημα Υγείας και θα πρέπει εκ των προτέρων να έχουν ιδιωτικές ασφάλειες. Οι σπουδαστές αντιμετωπίζουν επίσης τεράστια προβλήματα, διότι έχουν δικαίωμα να εργαστούν μόνο 20 ώρες τη βδομάδα και οι αποδοχές τους δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα του ενοικίου και της διατροφής τους, ενώ όσοι έχουν και οικογένεια βρίσκονται σε τραγική οικονομική θέση. Αναγκάζονται να εργαστούν πολλαπλές εργασίες χωρίς ανάπαυλα, ενώ η μαύρη ανασφάλιστη εργασία σπάει κόκαλα.

Αγώνας με αιτήματα ανακούφισης και υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μεταναστών

Οι Λέσχες Φίλων του ΚΚΕ στην Αυστραλία αγωνίζονται για πλήρη δικαιώματα στην αμοιβή, στην Υγεία, την Παιδεία και την Πρόνοια από την πρώτη ημέρα παραμονής των μεταναστών με διευκόλυνση, απλοποίηση και επιτάχυνση των διαδικασιών οικογενειακής επανένωσης και δωρεάν υποβολή όλων των αιτήσεων. Ιδιαίτερα στους γονείς και στα ζευγάρια απαιτούν να καταργηθούν όλα τα χρονοβόρα εμπόδια και τα υπέρογκα ποσά. Μόνιμη και σταθερή δουλειά και σε περίπτωση που χάσουν την εργασία τους να έχουν δικαίωμα στο επίδομα ανεργίας. Πλήρη ιατρική και ασφαλιστική κάλυψη για όλους και υπογραφή διακρατικών συμφωνιών για τη μεταφορά των ασφαλιστικών δικαιωμάτων τους. Σε όσους ζουν και εργάζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα, αν το θελήσουν να δίνεται σε αυτούς και στην οικογένειά τους για μόνιμη παραμονή. Δωρεάν δημόσια εκπαίδευση σε όλα τα παιδιά των μεταναστών και ειδική μέριμνα για τη μητρική τους γλώσσα. Αμεση στήριξη από το κράτος των σχολείων και των γηροκομείων που λειτουργούν οι ελληνικές κοινότητες σε όλες τις πολιτείες. Στους σπουδαστές να παρέχονται οι κρατικές φοιτητικές εστίες δωρεάν. Κατάργηση όλων των δουλεμπορικών γραφείων, της επινοικιαζόμενης εργασίας και των διάφορων ΜΚΟ, για άμεση ανακούφιση των μεταναστών μέσα από σύγχρονες κρατικές υπηρεσίες υποδοχής και αντιμετώπισης των άμεσων πιεστικών αναγκών τους. Καλούμε τους νεοφερμένους μετανάστες να συσπειρωθούν στους ελληνικούς εργατικούς συνδέσμους και τα συνδικάτα μαζί με τους Αυστραλούς εργαζομένους να παλέψουν για ίσα και αναβαθμισμένα εργατικά δικαιώματα για όλους.
Μέσα από αυτήν τη δράση μπορούν να μπουν εμπόδια. Σε αυτό το έδαφος είναι ανάγκη να συνειδητοποιείται ότι μόνο η ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου μπορεί να καταργήσει την ίδια την καπιταλιστική εκμετάλλευση, μπορεί να συμβάλει και στην αντιμετώπιση των αιτιών του μεταναστευτικού προβλήματος.

Σταύρος ΣΤΡΑΤΕΑΣ
Γραμματέας Λέσχης Φίλων του ΚΚΕ Μελβούρνης

Απάντηση στον Γιώργο Ρούση

Απάντηση στον Γιώργο Ρούση

Το παρακάτω, είναι τμήμα κειμένου που δημοσίευσε ο Γιώργος Ρούσης, στην ιστοσελίδα του iskra.gr, στις 23 του μήνα, με τίτλο «προβληματισμοί προς αναποφάσιστους αριστερούς».
(παρένθεση: Σημαντικός προβληματισμός του Γιώργου Ρούση, αποτελεί η αποστροφή του περί «ραγδαίες δεξιόστροφες μετακυλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες πραγματοποιούνται σε παγκόσμια πρώτη», όμως εμένα θα μου επιτραπεί να ασχοληθώ με τους προβληματισμούς του, σε ό,τι αφορά το ΚΚΕ)

“Από την άλλη μια ψήφος στο ΚΚΕ, στη βάση συναισθηματικών δεσμών που πολλοί αριστεροί έχουν με αυτό χάρη κυρίως στην ηρωική ιστορία του και της εκτίμησης ότι αυτό αντιστέκεται με συνέπεια, και δεν έχει εγκαταλείψει την επαναστατική, σοσιαλιστική προοπτική, θα πρέπει να συνδυαστεί και με μια σημαντική αρνητική επίπτωση της εκλογικής του ενίσχυσης .

Αυτή θα σημάνει για την ηγεσία του , επιδοκιμασία εκτός από την γραφειοκρατική δομή και λειτουργία του και την απαράδεκτη-έως και απάνθρωπη- στάση του απέναντι σε όσους του ασκούν αριστερή κριτική , και όλων των άλλων αρνητικών πτυχών της πολιτικής του.

Ειδικότερα θα σημάνει επιδοκιμασία του τραγικού σεχταρισμού του, της εκ μέρους του αποκήρυξης του προηγούμενου αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού μετωπικού του προγράμματος, της εκ μέρους του άρνησης μια μεταβατικής, μετωπικής, αντισυστημικής, προοπτικής με θεμέλια της τη λαϊκή πλειοψηφία και ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, η οποία ανταποκρινόμενη στο επίπεδο της λαϊκής συνειδητότητας θα δίνει λύση στα άμεσα προβλήματα, θα ανυψώνει αυτό το επίπεδο, και θα διευκολύνει την υλοποίηση του σοσιαλισμού, και τέλος σημαίνει επιδοκιμασία του εκ μέρους του εκθειασμού της πλέον μελανής περιόδου του υπαρκτού».”
Να μου επιτραπεί να επισημάνω τα παρακάτω :

α.α Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι ψήφος συνειδητοποιημένη, πολιτική, ταξική και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους όποιους «συναισθηματισμούς» επικαλείται ο Γ.Ρ..
α.β Το ΚΚΕ δεν το ψηφίζουν (μόνο) οι όποιοι «θολοί αριστεροί» κατά τον Γ.Ρ., αλλά κομμουνιστές, σοσιαλιστές, κυρίως όμως άνθρωποι που ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ τους κομμουνιστές, το ΚΚΕ, ότι ΔΕΝ πρόκειται να τους κοροϊδέψει, να τους απογοητεύσει.
α.γ. Η αρνητική «επίπτωση» της εκλογικής του ενίσχυσης, δεν αφορά το ίδιο αυτό καθ΄εαυτό το ΚΚΕ, αλλά, φίλε Γ.Ρ., το ίδιο το λαϊκό κίνημα !
Φαίνεται αυτό είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβει όποιος «βλέπει» τα πράγματα με την στενή έννοια της αστικής εξουσίας (δηλαδή, βόλεμα, προσωπική προβολή, ίδιον όφελος).
β.α. Η στήριξη (εκλογική ή άλλη) του ΚΚΕ, δεν αφορά την όποια … ηγεσία του (αυτή η εμμονή να μιλάνε για «ηγεσία» του ΚΚΕ, διαχωρίζοντας την, από την Οργανωμένη Βάση του, αρχίζει να γίνεται από κουραστική έως ύποπτη), αλλά όπως είπαμε και λίγο παραπάνω το Λαϊκό Κίνημα, τον ίδιο τον Ελληνικό λαό.
β.β. Ο … χαραχτηρισμός του μόλις πριν λίγο καιρό ψηφισθέντος, από το 19ο Συνέδριο του Κόμματος, Καταστατικού του ΚΚΕ, ως … «γραφειοκρατική δομή και λειτουργία», είναι τουλάχιστον ατυχής, κακεντρεχής, δείχνει παλαιοαντικομμουνιστικές εμμονές του πιο φαύλου και μαύρου παρελθόντος της χώρας μας.
Ο καθένας μπορεί να μην συμφωνεί με το Καταστατικό του Κόμματος, αλλά μέχρις εκεί !
Περισσότερος σεβασμός στο Καταστατικό ενός Κόμματος με την Ιστορία του ΚΚΕ, μάλλον θα ήταν ΤΟ ζητούμενο για διάφορους «αριστερούς» που έχουν βάλει ως σκοπό της ζωής τους (κατά πως φαίνεται) την κατασυκοφάντηση του ΚΚΕ – παριστάνοντας μάλιστα ότι κάνουν και … «αριστερή κριτική» !
Που βέβαια, όταν το Κόμμα, αναγκάζεται να απαντήσει αποστομωτικά, σε αυτήν την «κριτική», εισπράττει και την αήθη επίθεση περί … απαράδεκτης και … απάνθρωπης στάσης !!!
Αιδώς …
β.γ. Φυσικά, να ζητήσει κανείς από τον κ. Γ.Ρ., να μας πει ποιες ακριβώς εννοεί «αρνητικές πτυχές της πολιτικής του ΚΚΕ», μάλλον τζάμπα θα το κάνει !
γ.α. Τα περί «σεχταρισμού» ας μην τα σχολιάσω καν …
γ.β. Όμως, η εντελώς ανιστόρητη, άστοχη, απαράδεκτη, και πολιτικά χυδαία αναφορά του Γ.Ρ., για την ΔΗΘΕΝ … «αποκήρυξη» του ΑΑΔΜ (αν και εδώ που τα λέμε, ο Γ.Ρ., στην … πρεμούρα του να συκοφαντήσει το Κόμμα, «ξέχασε» την έννοια Δημοκρατικό) εκτός από μια αμετροέπεια, μια κοντόφθαλμη ας την πούμε κριτική, δείχνει και το ότι δεν διάβασε καθόλου μα καθόλου του Πρόγραμμα που εγκρίθηκε από το 19ο Συνέδριο, δεν κατάλαβε λέξη από την Πρόταση του ΚΚΕ για την Λαϊκή Συμμαχία, δεν αντιλήφθηκε τις αναφορές για την Λαϊκή Εξουσία, για την Πολιτική Συμμαχιών του ΚΚΕ.
Γενικά, δεν κατάλαβε ΤΙΠΟΤΑ !
γ.γ. Θα τελειώσω με μια … ερώτηση.
Τι εννοείς Γιώργο Ρούση με την έκφραση «μελανής περιόδου του υπαρκτού» ;;;
Ε ;;;
Μην μας αναγκάζεις να σκεφτούμε ότι παίρνεις «γραμμή» από … μακρινούς … τόπους !!!
(και … μακρινές … υπηρεσίες)

υ.γ.: Σιγά μην πάρω απάντηση …