Ούτε κοκόρια, ούτε κότες. Γεράκια!

Ούτε κοκόρια, ούτε κότες. Γεράκια!

Πέρασε ήδη ένας χρόνος συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ένας χρόνος διαχείρισης

για λογαριασμό του κεφαλαίου, με μνημόνια και σκληρά μέτρα για το λαό.

Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, απ' την αστική τάξη ντόπια και ξένη

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης έκανε, στον ΣΚΑΪ, την

ομολογία ότι οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών επέλεξαν να στηρίξουν

τον ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση, όταν διαπίστωσαν ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις

«δεν τράβαγαν», με στόχο να ψηφιστεί τρίτο μνημόνιο και αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις.

Στον ΣΥΡΙΖΑ ανατέθηκε και αυτός ανέλαβε ευχαρίστως, τη βρώμικη δουλειά που

αδυνατούσαν να ολοκληρώσουν οι προκάτοχοί του, λόγω της λαϊκής αγανάκτησης και

της δυσκολίας που είχαν τα παραδοσιακά κόμματα του κεφαλαίου να εγκλωβίζουν

πλέον το λαό. Ήδη η ντόπια αστική τάξη είχε επιλέξει τον ΣΥΡΙΖΑ, ως αντικαταστάτη

του ΠΑΣΟΚ, που κατέρρεε, αφήνοντας κενό στον κεντροαριστερό πόλο του

δικομματισμού. Το κεφάλαιο πόνταρε στην ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να χειραγωγήσει το

λαό και να τον ενσωματώσει, ενώ θα έκανε τη βρώμικη δουλειά, καθώς το πλασάριζαν

ως «αριστερό» κόμμα, με διασυνδέσεις στο κίνημα, με «καθαρό ποινικό μητρώο».

«Λαϊκή εντολή» στην αντιλαϊκή πολιτική

Ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας απευθυνόμενος στο ετήσιο Φόρουμ «Επενδύστε στην

Ελλάδα» που έγινε στη Νέα Υόρκη, ισχυρίστηκε ότι διαθέτει τη «λαϊκή εντολή να

προχωρήσει το ταχύτερο δυνατό η εφαρμογή του προγράμματος» και

πως «εκμεταλλευόμαστε την ευρεία συναίνεση, για να προωθήσουμε μια σειρά

δραστικών μεταρρυθμίσεων »...

Δημιουργική ασάφεια στο λαό – Αντεργατική σαφήνεια στο κεφάλαιο

· Καμαρώνουν που εφαρμόζουν σκληρή αντιλαϊκή ταξική πολιτική, υπέρ του

κεφαλαίου, παραμυθιάζοντας τα λαϊκά στρώματα ότι υλοποιούν έναν «αναγκαίο

τακτικό ελιγμό προκειμένου να παραμείνουμε ζωντανοί και όρθιοι, να δώσουμε με

καλύτερους όρους τη μεγάλη μάχη για την αναδιανομή (...)και προστασία των

εργαζομένων και των μικρών και μεσαίων στρωμάτων» (Τσίπρας, Κ.Ε. 12/2015).

· Παραδίδουν τα σπίτια της φτωχολογιάς στα γεράκια των τραπεζικών κολοσσών και

χύνουν κροκοδείλια δάκρυα. « (...)την κοινωνία την θέλουμε να πιέζει ... Η

διαμαρτυρία απευθύνεται στους δανειστές, σε αυτούς που πιέζουν και για την

πρώτη κατοικία …», δήλωνε ο γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Ρήγας, πετώντας

την ευθύνη και ρίχνοντας το μπαλάκι στην ΕΕ, το κατά ΣΥΡΙΖΑ, «κοινό μας σπίτι».

· Ανατρέπουν τον χαρακτήρα της Κοινωνικής Ασφάλισης, όσα δικαιώματα απέμειναν

και υποστηρίζουν ανερυθρίαστα ότι πασχίζουν για τη σωτηρία μας. «Είμαστε

υποχρεωμένοι - ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει με τη διαπραγμάτευση - να

πάρουμε μέτρα για το ασφαλιστικό σύστημα (...) βεβαίως θα υπάρξει μια μεγάλη

ασφαλιστική μεταρρύθμιση (...), σε σχέση με την οικονομική δυνατότητα της

χώρας και με την οικονομική δυνατότητα των ασφαλιστικών ταμείων αυτήν τη

στιγμή», υποστήριζε η Όλγα Γεροβασίλη.

· Οδηγούν τους αγρότες στο ξεκλήρισμα ενώ δηλώνουν δεξιά - αριστερά ότι θα

υπάρξει ειδική μέριμνα (Β. Αποστόλου) ή ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους

επαγγελματίες (Σ. Φάμελλος), ποντάροντας στη λογική του «διαίρει και βασίλευε».

· Υπέγραψαν μνημόνια συνειδητά, επειδή αυτό προστάζουν τα συμφέροντα του

ντόπιου κεφαλαίου και εκβιάζουν το λαό με άτακτη χρεοκοπία και απειλές: «'Η

συμφωνία με κάποιους δυσμενείς όρους (…) ή grexit (…)αποδεχόμενοι και μέτρα

που δεν είναι ούτε της λογικής μας ούτε της άποψής μας» έλεγαν.

Τα γενέθλια

Ο ΣΥΡΙΖΑ γιόρτασε τον ένα χρόνο στην κυβέρνηση, με συγκέντρωση στο

κλειστό γήπεδο του Τάε Κβον Ντο και ομιλητή τον Αλ. Τσίπρα. Χωρίς ντροπή νέες

υποσχέσεις μοιράστηκαν για τις θυσίες που πιάνουν τόπο, αντιγράφοντας συνταγές

του ΠΑΣΟΚ.

Γεράκια!

Σήμερα, όμως, οι μάσκες έχουν πέσει. Οι κοκορομαχίες στην ΕΕ ήταν ο

αναγκαίος ελιγμός, για να σερβίρουν στον λαό, ως «αναγκαίο συμβιβασμό» το 3ο

μνημόνιο. Δεν ήταν κότες που φοβήθηκαν τη Γερμανική ηγεμονία στην λυκοσυμμαχία

των μονοπωλίων, απλά εφάρμοσαν τις επιλογές της αστικής τάξης για παραπέρα

τσάκισμα των λαϊκών δικαιωμάτων, για άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας του

κεφαλαίου. Για να επενδύσουν τα γεράκια, για να βρουν κερδοφόρα διέξοδο τα

λιμνάζοντα κεφάλαια, πολυεθνικά και ντόπια που καραδοκούν για τις

ιδιωτικοποιημένες εκτάσεις και υποδομές, τα κόκκινα δάνεια, τα σκουπίδια, το

κουφάρι της Δημόσιας Υγείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης, κι αυτά με

εξαθλιωμένους εργαζόμενους-σύγχρονους δούλους.

Κίνημα «ισοδύναμων μέτρων» ή κίνημα ανατροπής;

Ο υπουργός Οικονομικών, Ε. Τσακαλώτος, αξίωνε το κίνημα να γίνει

χειροκροτητής της κυβερνητικής πολιτικής: «Για να επιτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ τους στόχους

του ως κυβέρνηση, πρέπει να ξαναβρούμε αυτήν την ισορροπία μεταξύ κυβέρνησης και

κινήματος. (...) Θα ήμουν ευχαριστημένος αν (…) σε κάθε διαδήλωση προτεινόταν μια

εναλλακτική ιδέα». Το χατίρι αυτό δεν θα του το κάνουμε, να στρέφεται η μια

κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, προτείνοντας ισοδύναμα μέτρα. Τέτοιο κοινωνικό

αυτοματισμό δεν θα δουν απ’ το εργατικό – λαϊκό κίνημα.

Ο λαός μπορεί και πρέπει να σφραγίσει τις εξελίξεις

Η διάψευση των προσδοκιών από τη συγκυβέρνηση δεν πρέπει να οδηγήσει στην

απογοήτευση και το συμβιβασμό. Πρέπει να βγάλουμε συμπεράσματα, ότι δεν

υπάρχουν Σωτήρες, δεν είναι θέμα προσώπων ή άλλου μείγματος πολιτικής. Είναι

ζήτημα αλλαγής τάξης στην εξουσία. Μπορεί και πρέπει η εργατική τάξη και όλος ο

εργαζόμενος λαός να σφραγίσει τις εξελίξεις. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να πάρει στα

δικά του χέρια την ανασύνταξη του κινήματος σε ταξική κατεύθυνση. Κάθε

εργαζόμενος, αγρότης, αυτοαπασχολούμενος, φοιτητής, άνεργος, νέος, κάθε γυναίκα

του λαού, πρέπει να οργανωθεί στο εργατικό ταξικό σωματείο, στον αγροτικό σύλλογο,

στις λαϊκές επιτροπές της γειτονιάς και του χωριού, παντού. Χρειάζεται λαϊκή συμμαχία

για να αποκρούσουμε τους πλειστηριασμούς στη λαϊκή κατοικία και την επαγγελματική

στέγη των μικροεπαγγελματιών, για να μην τολμήσουν να ψηφίσουν το νόμο-

λαιμητόμο για την Κοινωνική Ασφάλιση. Με τη μαχητική δράση του κινήματος στους

τόπους δουλειάς, στα σχολεία και τις σχολές, στα χωριά και τις γειτονιές, μπορούμε όχι

μόνο να αποτρέψουμε τα αντιλαϊκά μέτρα, αλλά και να ανοίξουμε δρόμο για να

συνειδητοποιήσει ο λαός τη δύναμή του και να παλέψει για την ανασύνταξη του

κινήματος, για τη Λαϊκή Συμμαχία και τη δική του Εργατική Λαϊκή εξουσία.

Τζένη Σκέμπρη

μέλος της ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ 

Αγροτικό

 Αγροτικό

Δε θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερο γνώστη της κατάστασης στο αγροτικό ζήτημα (άλλο αν και μένα οι παππούδες μου ήταν αγρότες), αλλά δε νομίζω πως χρειάζεται να είσαι ειδικός, για να καταλάβεις μερικά βασικά πράγματα.

Η κυβέρνηση θεωρεί τους αγρότες υποκινούμενους, ενώ αυτοί κατεβαίνουν στο δρόμο, γιατί έχουν θέμα επιβίωσης και για να μην οδηγηθούν στο ξεκλήρισμα. Και πιθανότατα φοροφυγάδες, όπως ειπώθηκε χτες από επίσημα χείλη στα πλαίσια μιας συνάντησης, που δείχνει τις προθέσεις της κυβέρνησης και πώς εννοεί τη μηδενική βάση συζήτησης. Κατά τα άλλα, ζητάει καλή πίστη και διάλογο, για να κερδίσει χρόνο, τώρα που έχει ανοιχτό το μέτωπο του ασφαλιστικού και να επανέρθει πιθανότατα την άνοιξη, που οι γεωργικές εργασίες θα είναι στο φουλ και οι αγρότες δε θα μπορούν να τις εγκαταλείψουν, για να κινητοποιηθούν μαζικά, όπως τώρα.

Όταν λέμε "φοροφυγάδες", εννοούμε βασικά τους αγρότες που δεν μπορούν να πληρώσουν και να ανταποκριθούν στα διαβόητα αντικειμενικά κριτήρια που έχουν θεσπιστεί και θεωρούν πως εφόσον έχεις χωράφια, ένα τρακτέρ που ενδεχομένως το ξεπληρώνεις ακόμα και ένα ή δύο παιδιά, πάει να πει πως αντικειμενικά σου περισσεύει μια μικρή περιουσία για να φορολογηθείς, ακόμα κι αν έχει καταστραφεί η σοδειά σου μες στη χρονιά.

Η ΝΔ που πουλάει αντιπολιτευτικό προφίλ και έχει ΚΑΠοια επιρροή στους αγρότες, είναι αυτή που ξεπούλησε την Αγροτική Τράπεζα (ένα βασικό πυλώνα στήριξης των καλλιεργητών) και ανέβασε τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 χρόνια για ένα τόσο βαρύ κι απαιτητικό επάγγελμα! Σε μια δεκαετία, που θα βγαίνουν θεωρητικά στη σύνταξη, όσοι φτάνουν τα 62 κι έχουν κλείσει 40 χρόνια ασφαλισμένοι, είναι ζήτημα πόσοι αγρότες θα έχουν ξεκληριστεί και πόσοι θα έχουν επιβιώσει, για να παραμείνουν στο χώρο.

Σε κάθε περίπτωση, είναι από αντιφατικό έως διασκεδαστικό να βλέπεις την αντιπολίτευση υποχρεωμένη, για τους δικούς της λόγους, να υποστηρίξει αυτές τις κινητοποιήσεις, αλλά να είναι έτοιμη να καταδικάσει το κλείσιμο των δρόμων, δηλ τα μπλόκα και τις κινητοποιήσεις, προτού καν αυτό συμβεί. Ναι στη διεκδίκηση, όχι στον αγώνα κι άλλες τέτοιες εξαλλοσύνες. Αν είναι να 'ρθει θε να ρθει από μόνος του ένας στόχος, αλλιώς θα προσπεράσει.

Την ίδια στιγμή, παραμένει πάντα στην εφεδρεία της κυβέρνησης και του συστήματος ο κοινωνικός αυτοματισμός, με τη μία κοινωνική ομάδα/τάξη να στρέφεται εναντίον της άλλης. Κι αν πριν από μερικά χρόνια είχε ΚΑΠοια πέραση αυτό το επιχείρημα για την καταστροφή της οικονομίας, σήμερα ακούγεται εντελώς κωμικό και υποκριτικό να κρούουν καμπανάκι κινδύνου, όσοι οδήγησαν τους αγρότες και τον ελληνικό λαό σε οικονομική καταστροφή.

Στην ίδια αμήχανη "αντιπολιτευτική" θέση βρίσκονται και μερικά ιδιωτικά κανάλια, που άλλαξαν προσωρινά το γνωστό τροπάριο για τις επιδοτήσεις και τα καγέν. Αλλά πέραν των άλλων έχουν να 'αντιμετωπίσουν' και τον υπέροχο λαϊκό αυθορμητισμό της αγροτιάς, που δεν καταλαβαίνει από τηλεοπτικό σαβουάρ βιβρ και πετάει στον αέρα φράσεις, πχ για τα κωλομάγουλά τους που έχουν παγώσει (περιμένοντας την ζωντανή σύνδεση με το στούντιο) κι άλλα τέτοια ωραία.

Μια εμπειρική απάντηση στο ερώτημα "ποιοι είναι οι δικοί μας αγρότες" είναι η εξής: αυτοί που δεν τους βγάζουν συχνά στα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά κάθε φορά που θα βγουν, ξεχωρίζουν γιατί έχουν συγκροτημένο, ζωντανό λόγο κι επιχειρήματα. Μπορείτε να δείτε εδώ πχ τη χτεσινή εμφάνιση του εκπροσώπου του μπλόκου της Νίκαιας (που θα μπορούσαμε να την πούμε και Κοκκινιάς, αλλά τότε θα παρέπεμπε σε πολύ διαφορετικές καταστάσεις) και να αναζητήστε το αντίστοιχο βίντεο από το χτεσινό Ενικό του Χατζηνικολάου (όπου ήταν κι ο Κουμπούρης, αλλά οι δικοί μας μιλάνε σταθερά μετά τα μεσάνυχτα, μη τύχει και τους δει κάνας εργαζόμενος, που έχει πρωινό ξύπνημα).

Αν έχω καταλάβει καλά, υπάρχουν πάνω από 50 μπλόκα, από τα οποία ασκούμε επιρροή σε καμιά 15αριά περίπου, κι ανάμεσά τους στο μπλόκο της Νίκαιας, που είναι το πιο μαζικό σε όλη την Ελλάδα, κι όταν μαζεύονταν οι αγρότες, τα συγκεντρωμένα τρακτέρια ήταν τόσο πολλά, που έκλεισαν όντως, για ένα διάστημα, την εθνική οδό από τη συμφόρηση.
Στα υπόλοιπα παίζει μπάλα κυρίως η ΝΔ, και ελάχιστα οι χρυσαυγίτες, πχ στον Ισθμό της Κορίνθου, όπου οι αγρότες έβαλαν πανό με το σύνθημα "ή ταν ή επί τας".

Αυτό βέβαια για το οποίο δε μιλάει κανείς αντιπολιτευόμενος, πλην Λακεδαιμονίων -και δεν εννοώ τους Κορίνθιους με το Σπαρτιατικό σύνθημα- είναι η ταμπακέρα, δηλ η ρίζα του προβλήματος: η ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) της ΕΕ, που αντιμετωπίζεται ως θέσφατο, αλλά στέλνει με μαθηματική ακρίβεια τη φτωχή αγροτιά στον Καιάδα. Κι έχει ιδιαίτερη σημασία πως μιλάμε για έναν από τους πλέον πολύπαθους χώρους, που τον έριξαν στο λάκκο των λεόντων με το δόλωμα πως θα τρώει με χρυσά κουτάλια, πουλώντας τα προϊόντα του σε όλες τις χώρες της Κοινής Αγοράς.

Ίσως από μια μακροσκοπική άποψη, ο καπιταλισμός να κάνει για εμάς τη δουλειά ως γεροτυφλοπόντικας και να σκάβει το δικό του λάκκο, εξαφανίζοντας όλα τα μικρομεσαία στρώματα και οδηγώντας του μικροϊδιοκτήτες καλλιεργητές στην προλεταριοποίηση και την αγκαλιά της εργατικής τάξης.
Αναρωτιέμαι όμως κατά πόσο μπορούμε να βλέπουμε μονοσήμαντα αυτή τη διαδικασία, αφενός γιατί τίποτα δε γίνεται αυτοματοποιημένα (πόσο μάλλον η αλλαγή κι η ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων), αφετέρου γιατί υποθηκεύονται σε βάθος χρόνου οι παραγωγικές δυνατότητες αυτού του τόπου, με τη σχεδιασμένη εγκατάλειψη παραδοσιακών καλλιεργειών.

Αναρωτιέμαι επίσης σε ποιο βαθμό (και με ποιον τρόπο) ισχύει ο κλασικός διαχωρισμός ανάμεσα στη συντηρητική ύπαιθρο, όπου οι αλλαγές είναι αργές και ανεπαίσθητες, και τα αστικά κέντρα με τους ραγδαίους μετασχηματισμούς, τη συγκεντρωμένη εργατική τάξη, αλλά και τη μεγαλύτερη αποξένωση στις κοινωνικές σχέσεις. Μια διαφορά που αποτυπώνεται ακόμα εν μέρει στην εκλογική συμπεριφορά αυτών των στρωμάτων, αλλά είναι ζήτημα σε ποιο βαθμό διατηρεί την παλιά της αξία ως ερμηνευτικό σχήμα, τουλάχιστον για τις συνθήκες της σημερινής Ελλάδας.

Σε κάθε περίπτωση, οι αγρότες έχουν μπροστά τους, για διαλέξουν, είτε τη συνολική ρήξη με ένα σύστημα που τους αφανίζει βάση σχεδίου, είτε την προοπτική ενός (στην καλύτερη) αργού, βασανιστικού θανάτου, στα πλαίσιά του. Τρίτος δρόμος (που τον δοκίμασαν κι αυτόν, ανεπιτυχώς, στη δεκαετία με τις βάτες) δεν μπορεί να υπάρξει.

Η πολλαπλή χρησιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα

Η πολλαπλή χρησιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του αποδείχτηκαν μέσα σ' ένα χρόνο «πολυεργαλείο» για το κεφάλαιο και τις βλέψεις του.
Στηρίχτηκε απ' αυτό προκειμένου να αναλάβει τη διακυβέρνηση, με την προσδοκία να υλοποιήσει τα αντιλαϊκά μέτρα που οι προηγούμενοι αδυνατούσαν να διεκπεραιώσουν. Για να κάνουν δηλαδή τη βρώμικη δουλειά, «τρέχοντας» αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, αναγκαίες όμως για την κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Συνέβη περίπου αυτό που ομολόγησε ο Γ. Βαρουφάκης σε πρόσφατη συνέντευξή του: «Η ιστορία ξεκινάει από τον Ιούνη 2014, όταν ο κ. Σόιμπλε και κάποια κομβικά στοιχεία, αν θέλετε, της τρόικας έχασαν την εμπιστοσύνη τους στον κ. Σαμαρά. Ηξεραν ότι χρειάζεται ένα 3ο μνημόνιο, δεν εμπιστεύονταν μετά τις ευρωεκλογές ιδίως, παρά το δώρο της δήθεν εξόδου στις αγορές του Απριλίου, είδαν ότι η ΝΔ δεν τράβαγε και αποφάσισαν να διακινδυνεύσουν με μια ανατροπή του κ. Σαμαρά ή να αφήσουν τον κ. Σαμαρά στην τύχη του, ώστε να εκλεγούμε εμείς και να γίνει αυτό που έγινε, να περάσει το 3ο μνημόνιο με 250 ψήφους».

***

Ταυτόχρονα, η ανάδειξή του σε βασικό «παίχτη» του αστικού πολιτικού συστήματος υπηρετούσε άλλη μία αδήριτη ανάγκη του κεφαλαίου, την αποκατάσταση της ισορροπίας στο αστικό πολιτικό σύστημα μετά την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Η ταχεία σοσιαλδημοκρατικοποίησή του και η ανασυγκρότηση του πόλου της σοσιαλδημοκρατίας πραγματώθηκε μέσω του ΣΥΡΙΖΑ, όπου βρήκαν φιλόξενη στέγη στελέχη και παράγοντες του μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ.
Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί σαν καταλύτης για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος στο σύνολό του, ώστε να είναι σε θέση να εγγυάται την εναλλαγή στη διαχείριση και την απρόσκοπτη εφαρμογή της πολιτικής που έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Οι εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία βεβαιώνουν ότι και σε αυτό το πεδίο ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε χρήσιμος στο σύστημα.

***

Εκείνο το στοιχείο, όμως, που έκανε την αστική τάξη να ποντάρει πάνω του, ήταν οι διαβεβαιώσεις που της παρείχε για την ικανότητά του να χειραγωγήσει το λαό στα προτάγματά της. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέχτηκε και για να υπονομεύσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα, να το αποπροσανατολίσει με κάλπικα διλήμματα τύπου «μνημόνιο - αντιμνημόνιο». Να εξαερώσει τη δυναμική που είχε αναπτύξει, να ανακόψει τον όποιο ριζοσπαστισμό είχε αναπτυχθεί και να εγκλωβίσει την πάλη στην αδιέξοδη προσμονή της κυβερνητικής εναλλαγής αρχικά και αργότερα στην έκβαση της διαπραγμάτευσης. Ετσι, το κόμμα που ζήτησε απ' το λαό να το στηρίξει για να αντιπαλέψει τα μνημόνια, έφτασε να του ζητά τη στήριξη σε μια διαπραγμάτευση για την υπογραφή νέων μνημονίων και σήμερα τη συναίνεσή του στην υλοποίηση παλιών και νέων μνημονίων!
Αυτά μπορεί να ήταν τα άμεσα, αλλά δεν ήταν τα μόνα πεδία όπου ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο σύστημα. Αξιοποιήθηκε για την αμαύρωση κάθε σκέψης για ρήξη με το κεφάλαιο και της σοσιαλιστικής προοπτικής, την οποία επικαλούταν και συνεχίζει να επικαλείται ως «απώτερο στόχο». Αξιοποιήθηκε για να καλλιεργήσει σε μαζική κλίμακα την απογοήτευση και το συμβιβασμό. Δεν είναι μόνο ότι υπερασπίστηκε τη λογική του ευρωμονόδρομου, το στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης ως στόχο που θα φέρει τη διέξοδο για το λαό, όταν για λογαριασμό αυτού του στόχου σήμερα τσακίζονται εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Δεν είναι μόνο ότι συνηγόρησε στο ότι είναι μονόδρομος για το λαό η πολιτική στήριξης του κεφαλαίου, δικαιώνοντας την αντιλαϊκή πολιτική όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Είναι ότι με τη συνολική του στάση τού έδωσε «πάτημα» σε ισοπεδωτικούς ισχυρισμούς όπως «όλοι ίδιοι είστε», «την είδαμε και την αριστερά» κ.ά., όπως παλιότερα το ΠΑΣΟΚ με τη στάση του είχε συμβάλει να ταυτιστεί ο σοσιαλισμός με την πολιτική διαχείριση του καπιταλισμού που άσκησε τη δεκαετία του 1980, τη διαφθορά και τα σκάνδαλά του.

***

Ακόμα και σήμερα που οι μάσκες έχουν πέσει, εξακολουθεί να προσφέρει υπηρεσίες στο κεφάλαιο. Οχι μόνο υλοποιώντας τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις που αυτό χρειάζεται για να θωρακίσει μια προοπτική ενίσχυσης κερδών και ανταγωνιστικότητας, αλλά και παίζοντας τον εποικοδομητικό του ρόλο στο αστικό πολιτικό σύστημα, διαμορφώνοντας κριτήρια υπεύθυνης αντιπολίτευσης, τα οποία απευθύνει στα άλλα κόμματα της διαχείρισης, με το βλέμμα όμως στραμμένο στις λαϊκές συνειδήσεις. Ετσι, δηλώνει «κάναμε κι εμείς λάθη ως αντιπολίτευση», καλώντας τη σημερινή αντιπολίτευση να μην τα επαναλάβει, αλλά να περιοριστεί στην κατάθεση προτάσεων. Οι περιστάσεις, άλλωστε, απαιτούν να εκπέμπονται στο λαό σήματα ενιαίας στάσης, να «εκπαιδεύεται» σε εξίσου «υπεύθυνη» συμπεριφορά, δηλαδή σε υποταγή στο σύστημα που τον γονατίζει.
Για όλα αυτά και άλλα το σύστημα τον χρειάζεται και γι' αυτό τον καλούν, παρά την κριτική - πολλές φορές δριμεία - που του ασκούν ορισμένοι εκπρόσωποί του, να τελειώσει τη δουλειά που έχει ξεκινήσει, να προχωρήσει μέχρι τέλους.

Λάσπη και απειλές

Λάσπη και απειλές

Λάσπη, απειλές, «συμπάθεια», «κατανόηση» και εκκλήσεις για διάλογο εναλλάσσει η κυβέρνηση στην τακτική της απέναντι στους αγρότες που βρίσκονται στα μπλόκα.
Μέχρι πριν από λίγες μέρες, ο υπουργός Εργασίας ισχυριζόταν ότι οι φτωχοί και μεσαίοι αγρότες θα έπρεπε να λένε κι «ευχαριστώ», επειδή η κυβέρνηση ψήφισε μεν το τρίτο μνημόνιο, αλλά τα μέτρα που προωθεί για το Ασφαλιστικό συνιστούν «παράλληλο πρόγραμμα» που αναιρεί τάχα τις συνέπειες του μνημονίου για τη φτωχομεσαία αγροτιά.
Τέτοιο είναι το θράσος τους! Βλέποντας, όμως, ότι οι αγρότες ούτε καλλιεργούν, ούτε τρώνε κουτόχορτο, τις τελευταίες μέρες άλλαξαν τροπάρι και άρχισαν τις απειλές και τους εκβιασμούς.
Ετσι, η κυβερνητική εκπρόσωπος είπε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι «αν δεν παλέψουμε σκληρά, μπορεί να επικρατήσει η άποψη του ΔΝΤ» και να υπάρξει μείωση συντάξεων. Κουνώντας το δάχτυλο στους αγρότες, πρόσθεσε ότι χωρίς τη μεταρρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση, υπάρχει κίνδυνος να μην καταβάλλονται συντάξεις τα επόμενα χρόνια.
Ωμός εκβιασμός, που δεν απευθύνεται μόνο στους αγρότες, αλλά σε όλους όσοι αντιπαλεύουν σήμερα τα αντιασφαλιστικά σχέδια της κυβέρνησης.
Με το ίδιο προκλητικό ύφος, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης ισχυρίστηκε χτες ότι οι αγρότες φοροδιαφεύγουν συστηματικά, ότι τα εισοδήματά τους αυξάνονται τα τελευταία χρόνια, όχι όμως και η φορολογία τους και ότι ο ΟΓΑ επιβιώνει χάρη στις εισφορές του κράτους, δηλαδή των υπόλοιπων φορολογούμενων.
Δεν υπάρχει πιο αισχρή προσπάθεια να ενεργοποιηθεί ο κοινωνικός αυτοματισμός, απ' αυτή που κάνει με ψέματα και κατασκευασμένα στοιχεία ο αρμόδιος υπουργός. Αναπαράγοντας μάλιστα κι αυτός τις ίδιες απειλές, είπε ότι «εάν αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι, η βασική σύνταξη του ΟΓΑ, του αγρότη, θα πάει σε βάθος χρόνου, το 2027, σε μηδέν» και ότι αν δεν κλείσει η «αξιολόγηση» με ψηφισμένο το Ασφαλιστικό, η χώρα θα βγει εκτός ΕΕ.
Εν κατακλείδι, ζητάει από τους αγρότες να προσέλθουν στο τραπέζι του διαλόγου, χαρακτηρίζοντάς τον «μονόδρομο». Η κυβέρνηση βάζει τους αγρότες να διαλέξουν το δικό της σχέδιο - λαιμητόμο για το Ασφαλιστικό, με την απειλή ότι στη γωνία παραμονεύει το χειρότερο της τρόικας.
Τους ζητάει, δηλαδή, να διαλέξουν με ποιο σχοινί θα τους κρεμάσει, αφού όπως κι αν καταλήξει στο τέλος το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, οι συνέπειες για τη μικρομεσαία αγροτιά δεν είναι αναστρέψιμες και επιταχύνεται το ξεκλήρισμά της.
Επίσης, τα κυβερνητικά στελέχη δεν λένε κουβέντα για τα άλλα αιτήματα που βάζουν οι μικρομεσαίοι αγρότες, όπως αυτά εκφράζονται στο πλαίσιο πάλης της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής των Μπλόκων. Ετσι, «κάνουν την πάπια» για τις συνέπειες της ΚΑΠ, την οποία προωθούν απαρέγκλιτα, όπως και για το κόστος παραγωγής που αυξάνεται και σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό τους.
Η κυβέρνηση ασκεί πιέσεις στους αγρότες να τους σύρει σε «διάλογο» για το πόσα ακόμα θα χάσουν. Ρίχνει το «τυράκι» των «διορθώσεων», για να ακυρώσει το δίκαιο αίτημα για απόσυρση του νομοσχεδίου.
Οι απειλές δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες. Οι ελιγμοί της κυβέρνησης θα ακυρώνονται όσο περισσότερο ο αγώνας της αγροτιάς απεγκλωβίζεται από παραλλαγές της ίδιας πολιτικής που τους συνθλίβει. Οσο δε συμβιβάζονται με την άθλια κατάσταση που ζούσαν έως τώρα, με τους μισούς να μην έχουν Ασφάλιση και όσοι έχουν να παίρνουν συντάξεις πείνας.
Οσο στο κίνημα δυναμώνει το ρεύμα που παλεύει για αλλαγή του συσχετισμού, διεκδικώντας κοινωνικο-ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους στο ύψος των σύγχρονων αναγκών, με ευθύνη του κράτους, αξιοπρεπές εισόδημα για τους παραγωγούς, φτηνά και ποιοτικά προϊόντα για όλο το λαό.

ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ Φοράει στους πρόσφυγες «βραχιολάκια» για ένα πιάτο φαΐ!

ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ

Φοράει στους πρόσφυγες «βραχιολάκια» για ένα πιάτο φαΐ!

«

Μαρκάρουν» τους πρόσφυγες στη Μ. Βρετανία. Συγκεκριμένα, μια ιδιωτική εταιρεία, η «Clearsprings Ready Homes», που είχε σύμβαση με την κυβέρνηση για τη διεκπεραίωση αιτούντων άσυλο, απαίτησε από πρόσφυγες να φοράνε κόκκινα βραχιολάκια για να μπορούν να παραλαμβάνουν τροφή από αρμόδια γραφεία. Η πρόταση προκάλεσε αντιδράσεις και οι ίδιοι οι πρόσφυγες κατήγγειλαν ότι δέχτηκαν ενοχλήσεις από ντόπιους, ενώ αναφέρθηκαν και καταγγελίες ότι σημαδεύτηκαν με κόκκινο χρώμα σπίτια όπου διαμένουν πρόσφυγες ...θυμίζοντας το μαρκάρισμα που έκαναν οι ναζί σε όσους θεωρούσαν εχθρούς τους. Πάντως, χαρακτηριστικό τού τι περιμένει τους πρόσφυγες σε χώρες της ΕΕ είναι η κυριακάτικη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών της Αυστρίας, Σεμπάστιαν Κουρτς, ότι δεν αποκλείει το ξέσπασμα βίαιων επεισοδίων στα σύνορα της χώρας του, όταν τεθούν σε εφαρμογή τα αυστηρά μέτρα που η αυστριακή κυβέρνηση αποφάσισε πρόσφατα να λάβει. «Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πρόσφυγες συμπεριφέρονται ειρηνικά. Αλλά φυσικά, είναι πιθανό κάποιος να προσπαθήσει να ασκήσει βία (σ.σ. βία κατά πάνοπλων αστυνομικών!) εναντίον των αστυνομικών και των στρατιωτών. Και ναι, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε άσχημες εικόνες», είπε ο Σ. Κουρτς.

Στο μεταξύ, η Γερμανία ακολουθεί τη Δανία, τη Φινλανδία και την Ελβετία στην πρακτική της κατάσχεσης (βλ. αρπαγής) τιμαλφών και μετρητών από πρόσφυγες που εισέρχονται στη χώρα για την αυτοχρηματοδότηση της παραμονής τους. Οι αρχές της Βαυαρίας έχουν αρχίσει ήδη να εφαρμόζουν το μέτρο, σύμφωνα με δημοσίευμα του βρετανικού «Independent». Κατά τον Βαυαρό υπουργό Εσωτερικών, Γιόακιμ Χέρμαν, οτιδήποτε έχει αξία μεγαλύτερη από 750 ευρώ, μπορεί να κατάσχεται νόμιμα από το κράτος. Στη γειτονική Βάδη-Βυρτεμβέργη, οι αιτούντες άσυλο μπορούν μόνο να έχουν στην κατοχή τους χρήματα και τιμαλφή αξίας 350 ευρώ. Ο Αϊντάν Οζογκουζ, επίτροπος ενσωμάτωσης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, δήλωσε στην εφημερίδα «Bild» ότι οι αρχές εφαρμόζουν την ομοσπονδιακή νομοθεσία, που ορίζει ότι οι πρόσφυγες πρέπει να χρηματοδοτήσουν πρώτα με ίδια μέσα την παραμονή τους πριν πάρουν κρατική βοήθεια, ενώ η Γερμανία διώχνει ανθρώπους που θέλουν να ζητήσουν άσυλο σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ Νέοι αιματηροί βομβαρδισμοί

ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Νέοι αιματηροί βομβαρδισμοί

Οι βομβαρδισμοί και παραβιάσεις της λεγόμενης συμφωνίας εκεχειρίας στην Ανατολική Ουκρανία από τις δυνάμεις της αντιδραστικής κυβέρνησης του Κιέβου, συνεχίστηκαν όλες τις προηγούμενες μέρες και υπήρξαν τραυματισμοί αμάχων. Εξι χωριά (Ζαμπίτσεβο, Μπελοκαμένκα, Νοβολάπσα, Ζαΐτσεβο, Βεσίλοε, Σπαρτάκ) στην αυτοαποκαλούμενη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ, τον θύλακα που ελέγχουν οι πολιτοφυλακές που αντιτίθενται στην πραξικοπηματική κυβέρνηση του Κιέβου. Δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν, ενώ άλλοι τέσσερις τραυματίστηκαν ανάμεσά τους και μια 57χρονη γυναίκα και η 15χρονη εγγονή της, που είναι σε σοβαρή κατάσταση μετά από βομβαρδισμό δίπλα σε σχολείο στο Ζαΐτσεβο. Επίσης, ο ουκρανικός στρατός ανακοίνωσε το θάνατο ενός στρατιώτη στην Ανατολική Ουκρανία από νάρκη και τον τραυματισμό ενός άλλου.
Οπως δήλωσε ο διοικητής των πολιτοφυλάκων Εντουάρντ Μπασούριν, 17 φορές από το φθινόπωρο του 2014 έχει επιχειρηθεί να υπάρξει κατάπαυση του πυρός, αλλά συνεχώς παραβιάζεται. Ετσι και οι συναντήσεις της λεγόμενης Ομάδας Επαφής του Μινσκ, δεν καταλήγουν ουσιαστικά στην υλοποίηση των όσων κάθε φορά αποφασίζονται. Χτες, επίσης, η ουκρανική κυβέρνηση μέσω του διαπραγματευτή της πρώην Προέδρου της Ουκρανίας, Λεονίτ Κούτσμα, δήλωσε ότι δεν μπορεί να γίνουν τοπικές εκλογές πριν διευθετηθεί το ζήτημα της ασφάλειας των συνόρων. Με αυτόν τον τρόπο, συνεχίζονται οι διαφορετικές ερμηνείες της συμφωνίας του Μινσκ του Σεπτέμβρη του 2014, που ήταν από την αρχή με πολλές λεγόμενες «δημιουργικές ασάφειες».

Ένας χρόνος Σύριζα

 Ένας χρόνος Σύριζα

Ένας συναγωνιστής τουιτεράς (που αν εξέφραζε συνολικά το χώρο του, μέχρι και μέτωπο -που λέει ο λόγος- θα μπορούσαμε να φτιάξουμε), βλέποντας χτες στο τάε κβο ντο την πανηγυρική ομιλία του Τσίπρα (που σα γνήσια ντίβα, δεν έβγαινε στη σκηνή μέχρι να γεμίσει το στάδιο), τιτίβισε πως άρχισε να έχει αμφιβολίες μη τυχόν κι είναι αντεπαναστάτης, που δε στηρίζει την αριστερή κυβέρνηση, με όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά που ισχυρίζεται πως έχει καταφέρει μέσα σε έναν χρόνο.

Κι ήταν στιγμές που η υποκρισία ξεχείλιζε από το ταβάνι και θα μπορούσε να γεμίσει και πολύ μεγαλύτερα στάδια, ακολουθώντας ευθέως αντίστροφη πορεία με τον αυθόρμητο ενθουσιασμό στις κερκίδες (και πόσο αυθόρμητες αντιδράσεις περίμενε κανείς αλήθεια με τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας στην είσοδο για το φιλτράρισμα, μη τυχόν παρεισφρήσει κάποιος περίεργος αντεπαναστάτης, σαν το συναγωνιστή που λέγαμε, και με το σιωπηλό, αθόρυβο πάταγο του γενικού μουδιάσματος, ακόμα και των πλέον καλόπιστων) και φτάνοντας στο άκρο της τραγικής ειρωνείας.

Πχ όταν ο Τσίπρας έπιανε στο στόμα του το Βάρναλη και τους στίχους του Οδηγητή για το Λένιν, που είχε κι αυτός στα κοντά επέτειο, οπότε δε θα μπορούσε να τη γλιτώσει. Ή με τη στοχοποίηση των γραβατοφόρων διαδηλωτών (ευτυχώς για τον Κατρούγκαλο που είχε πάει με αγωνιστικό ένδυμα και δεν τον πήρε η μπάλα) από τον casual κυβερνητικό λόχο, γιατί τα ράσα κάνουν τον Παππά. Με το αυτοσαρκαστικό βιντέακι, που θα μπορούσε να είναι και δάχτυλος της Ελληνοφρένειας, με σύνθημα για τους παλιούς και νέους συμμάχους, και πλάνα από τον Γιουνκέρ και το Ντράγκι (οι θεσμοί είναι φίλοι μας). Ή με τις (παπανδρεϊκές) σπόντες προς το δεξιό, νεοφιλελεύθερο Μητσοτάκη (αυτό το ακούσαμε καμιά δεκαριά φορές, γιατί ο ετεροπροσδιορισμός από τους προηγούμενους είναι το τελευταίο καταφύγιο που τους έχει απομείνει), γιατί πρέπει να επιλέξει στρατόπεδο και δεν μπορεί να είναι και με τις κινητοποιήσεις και με τους δανειστές, και με το χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα.
Λίγο ακόμα και θα του έβαζε το δίλημμα: ή με το κεφάλαιο ή με το λαό. Που το έχει απαντήσει κι αυτός, επιλέγοντας (στην τύχη) το πρώτο.

Τι να σχολιάσει αλήθεια κανείς από τη χτεσινή ομιλία; Ή από το υψηλότατο επίπεδο του κόσμου που παραβρέθηκε, και το οποίο αποτυπώνεται ανάγλυφα στην περήφανη ορθογραφία "ψιλά το κεφάλι Αλέξη" από μια εκστασιασμένη θαυμάστρια, αν και θα μου πεις πως αυτά είναι "ψηλά γράμματα" για να κρίνεις το σύνολο και τις πολιτικές του ανορθογραφίες, που είναι πολύ πιο σοβαρές. Ή στην ενθουσιασμένη κυρία με την πικέτα για τα φτερά που της έδωσε η αριστερά και δε θα τα προδώσει. Και τα οποία τα πρόβαλλε με τόσο ζήλο, λες και διαφήμιζε κάποια νέα επαναστατική σερβιέτα. Σύριζα, τώρα και με φτερά. Η επανάσταση στις σερβιέτες (που ενέχει και το παρασύνθημα "έρχονται οι Ρώσοι"), γιατί αλλού... σωθήκαμε.
Προσοχή μόνο μην πετάξουν πολύ ψηλά, καθώς εφοδεόυν προς τον ουρανό και τους κάψει τα φτερά ο ήλιος, για να την πατήσουν όπως ο Ίκαρος. Ή όπως το κογιότ από το καρτούν, με τις απίθανες πατέντες για ιπτάμενους ήρωες, που κατέληγαν πάντα στον καιάδα της ΕΕ, με ένα ειρωνικό μιτ-μιτ να ηχεί στην ατμόσφαιρα, σαν προεκλογική δέσμευση.

Και τι να πει κανείς για τις λέξεις, που πίσω τους έρχεται ασθμαίνοντας ο Αλέξης, για να λεηλατήσει συνθήματα, να ποδοπατήσει αξίες και ιδανικά, να τα κάνει να χάσουν το νόημά τους, να εκφυλιστούν, να αδειάσουν από περιεχόμενο, για να απομείνει η κούφια κυβερνητική προπαγάνδα.
Τι άλλο να πεις για τον κατήφορο της ΠΦΑ, χωρίς να φανεί ότι πανηγυρίζεις χαιρέκακα για τη δικαίωσή σου, κι ότι κουνάς επιτιμητικά το δάχτυλο στον κόσμο;
Τι καινούριο να ειπωθεί και να γραφτεί που να μην έχει επισημανθεί και να μην το έχει καταλάβει ο κόσμος;

Ας περιοριστούμε λοιπόν στην επανάληψη κάποιων βασικών σημείων.
Ο 1 χρόνος Σύριζα μοιάζει πάρα πολύ με εορταστικές εκδηλώσεις για τα 20χρονα από την πρώτη κυβέρνηση Σημίτη, με τα ίδια κούφια εκσυγχρονιστικά συνθήματα (προχωράμε μπροστά, ξεμπερδεύουμε με το παλιό) και την ίδια αντιλαϊκή πολιτική (ασφαλιστικό, καταστολή, ευρωμονόδρομος). Οι αγροτικές κινητοποιήσεις που είναι σε εξέλιξη, δίνουν μια πρώτης τάξης ευκαιρία στην ΠΦΑ να επισφραγίσει αυτήν τη μετάλλαξή της (αν μπορούμε ακόμα να μιλάμε για τέτοια) με την επίκληση και τη λειτουργία του κοινωνικού αυτοματισμού, επικουρικά προς το κνούτο της εξουσίας.

Ο ένας χρόνος Σύριζα μοιάζει βασικά με ανασκόπηση του 15' και των πυκνών πολιτικών διακυμάνσεων-εξελίξεων που είχε. Η είσοδος του οποίου είχε συμπέσει με προεκλογική περίοδο και έτσι κύλησε κι όλο το έτος, με αλλεπάλληλες κάλπες, ακόμα και στη ΝΔ, που διερχόταν τη δική της εσωτερική κρίση. Αν κάποιοι τώρα βλέπουν σε αυτό μια γιορτή της δημοκρατίας και αλλεπάλληλες νίκες του κυρίαρχου ελληνικού λαού, στην πραγματικότητα δεν κοιτάζουν τίποτα άλλο παρά το μανδύα της ήττας του, που τον έθεσε στο περιθώριο και τον οδήγησε στην απογοήτευση, στα πρόθυρα της κατάθλιψης.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο και ουσιαστικά προσχεδιασμένο έγκλημα της ΠΦΑ, που μένει πίσω της, σαν παρακαταθήκη για το αστικό, πολιτικό σύστημα. Μεγαλύτερο και από το πολιτικό ξέπλυμα του μαύρου μνημονιακού μετώπου και της ΝΔ.

Εδώ μπορείτε να δείτε κι ένα άλλο κείμενο της κε του μπλοκ για τον ένα χρόνο επιτυχίες και σαξές στόρι της ΠΦΑ.

Χρήματα και τιμαλφή των προσφύγων κατάσχει τώρα και η Γερμανία

 Χρήματα και τιμαλφή των προσφύγων κατάσχει τώρα και η Γερμανία

Πηγή: in.gr

 

 

 

Βερολίνο, Γερμανία

Η Γερμανία ακολουθεί την Δανία και την Ελβετία στην αμφιλεγόμενη πρακτική της κατάσχεσης τιμαλφών και μετρητών από πρόσφυγες που εισέρχονται στη χώρα για την... αυτοχρηματοδότηση της παραμονής τους.

Οι αρχές της Βαυαρίας, όπου εισέρχεται μεγάλος αριθμός προσφύγων από την Αυστρία, έχουν αρχίσει ήδη να εφαρμόζουν το μέτρο που καταγγέλλεται και προκαλεί αντιδράσεις διεθνώς, σύμφωνα με δημοσίευμα του βρετανικού Independent.

Κατά τον Βαυαρό υπουργό Εσωτερικών Γιόακιμ Χέρμαν ο,τιδήποτε έχει αξία μεγαλύτερη από 750 ευρώ μπορεί να κατάσχεται νόμιμα από το κράτος. Στη γειτονική Βάδη-Βυρτεμβέργη, οι αιτούντες άσυλο μπορούν μόνο να έχουν στην κατοχή τους χρήματα και τιμαλφή αξίας 350 ευρώ.

Ο Άινταν Όζογκουζ, επίτροπος ενσωμάτωσης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, δήλωσε στην εφημερίδα Bild ότι οι αρχές εφαρμόζουν την ομοσπονδιακή νομοθεσία που ορίζει ότι οι πρόσφυγες πρέπει να χρηματοδοτήσουν πρώτα με ίδια μέσα την παραμονή τους πριν λάβουν κρατική βοήθεια.

Ανάλογες πολιτικές έχουν ξεσηκώσει οργή σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όμως έγιναν δεκτές χωρίς ιδιαίτερη αντίδραση στη Γερμανία, όπου τα πρόσφατα γεγονότα στην Κολωνία μετέβαλαν τη στάση έναντι του 1,1 εκατ. προσφύγων που δέχθηκε η χώρα πέρυσι και έσφιξαν περαιτέρω τον κλοιό γύρω από την πολιτική των ανοιχτών συνόρων της Άνγκελα Μέρκελ.

Πάντως, η Ούλα Γέλπκε, βουλευτής του αριστερού Die Linke, επέκρινε ως «υπερβολικό» το μέτρο της κατάσχεσης τιμαλφών και χρημάτων από τους πρόσφυγες, τονίζοντας ότι «όσοι αιτούνται άσυλο ασκούν θεμελιώδες δικαίωμα».

Με σημαία τα «ατομικά δικαιώματα» καταργούν τα κοινωνικά δικαιώματα και τροφοδοτούν νέες

Με σημαία τα «ατομικά δικαιώματα» καταργούν τα κοινωνικά δικαιώματα και τροφοδοτούν νέες διακρίσεις

Με αφορμή την εξαγγελία ίδρυσης ιδιωτικού σχολείου στην Ατλάντα των ΗΠΑ για ομοφυλόφιλους, αμφισεξουαλικούς και διαφυλικούς (trans) μαθητές

Από την ιστοσελίδα του σχολείου

Με αφορμή την ψήφιση νέου νόμου για την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια, έγινε πολλή συζήτηση για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων, με κορυφαία την ομιλία του πρωθυπουργού στη Βουλή. Υποστήριξε ότι η νέα ρύθμιση κατοχυρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισοτιμία απέναντι στο νόμο, τα ίσα δικαιώματα απέναντι στη ζωή και στο θάνατο, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού. Αν και είναι πρόκληση αυτές οι υποκριτικές κραυγές της κυβέρνησης και των κομμάτων που ευθύνονται για το σφαγιασμό κοινωνικών δικαιωμάτων - τα οποία κατακτήθηκαν με σκληρούς ταξικούς αγώνες στην Ελλάδα και παγκόσμια - αξίζει να δούμε πλευρές της στρεβλής αντίληψης περί δικαιωμάτων στις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ δεν είναι μόνο κορυφαία καπιταλιστική δύναμη παγκοσμίως, είναι κορυφαία και στην παραγωγή αντιδραστικών, εκφυλιστικών φαινομένων.
Το E-Radio.gr, στις 8 Γενάρη 2016, έδωσε την εξής είδηση: «Το Pride School Atlanta είναι το πρώτο ιδιωτικό σχολείο που θα καλύπτει ηλικιακά Νηπιαγωγείο, Γυμνάσιο και Λύκειο, προσφέροντας σε ομοφυλόφιλους, αμφισεξουαλικούς και διαφυλικούς (trans) μαθητές, όχι μόνο μόρφωση, αλλά και ένα ασφαλή χώρο. Αναμένεται να λειτουργήσει το Σεπτέμβριο του 2016 και απευθύνεται επίσης και σε καθηγητές της LGBT κοινότητας. Το σχολείο θα είναι ανοιχτό και σε οποιονδήποτε άλλο μαθητή νιώθει πως δεν λαμβάνει την υποστήριξη που χρειάζεται για τη διαφορετικότητά του, όπως διευκρινίζει ο ιδρυτής του, Christian Zsilavetz, διαφυλικός καθηγητής, μιλώντας στο The Atlanta Journal - Constitution. Τα δίδακτρα θα κυμαίνονται περίπου στα 13.000 δολάρια, με οικονομικές διευκολύνσεις για παιδιά και γονείς που δε θα μπορούν να ανταπεξέλθουν. Το ίδρυμα θα λειτουργήσει επίσης ως κίνητρο στους LGBT μαθητές, ώστε να μην εγκαταλείπουν τις κοινότητές τους για πόλεις όπως η Νέα Υόρκη. Η κίνηση έρχεται να προστεθεί σε άλλες παρόμοιες πρωτοβουλίες, όπως οι τουαλέτες ουδέτερου φύλου και τα νέου τύπου πρακτορεία μοντέλων της Ινδίας για διεμφυλικά άτομα...».
Οσο και αν φαίνεται ως «σενάριο επιστημονικής φαντασίας», πρόκειται για προσπάθεια «γκετοποίησης» μερίδας μαθητών της Ατλάντα, που οι γονείς τους θα καταβάλλουν και το αντίστοιχο αντίτιμο. Ο ιδρυτής του συγκεκριμένου σχολείου, επικαλούμενος το σεβασμό στη διαφορετικότητα, όπως εκφράζεται και στο σεξουαλικό προσανατολισμό, ενισχύει τη διάκριση και το στιγματισμό των μαθητών, που θα διδάσκονται επίσης από καθηγητές της ΛΟΑΔΚΙ (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, διαφυλικοί, queer, μεσοφυλικοί) κοινότητας.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, καλούν τους μαθητές να αποφασίσουν αν θα πάνε σε ένα σχολείο με straight παιδιά ή σ' ένα σχολείο που τα παιδιά «νιώθουν διαφορετικά» (βέβαια είναι απορίας άξιον ποιος θα παίρνει την απόφαση στην περίπτωση ενός παιδιού νηπιαγωγείου, γυμνασίου κ.λπ.), με ιδιαίτερες συνέπειες στην κοινωνικοποίηση των μαθητών.

Βολικές για το σύστημα διαχωριστικές γραμμές

Τι έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό το εγχείρημα;
Πρώτον, τέτοιες πρακτικές είναι έκφραση ανορθολογικών θεωριών, που - από την πιο τρυφερή ηλικία - το αγόρι ή το κορίτσι μπαίνει σε μια κοινωνική μονάδα διαπαιδαγώγησης που το απομονώνει από την αντικειμενική αντίληψη της ύπαρξης δύο φύλων, στη βάση της ιδεαλιστικής και ανορθολογικής άποψης: «Σημασία δεν έχει τι είσαι αντικειμενικά με βάση τα βιολογικά, κοινωνικά χαρακτηριστικά, αλλά πώς αισθάνεσαι, πώς καθορίζεις/προσδιορίζεις εσύ τον εαυτό σου υποκειμενικά». Υποτίθεται ότι η συγκεκριμένη δομή αξιοποιείται για την προστασία των παιδιών από τις διακρίσεις με βάση το σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Αυτές οι αντιλήψεις και πρακτικές όχι μόνο δεν έχουν καμιά σχέση με την επιβεβλημένη ανάγκη η κοινωνία να προστατεύει οποιαδήποτε και οποιονδήποτε απέναντι σε κοινωνικές διακρίσεις, σε ρατσιστικές, λεκτικές και σωματικές επιθέσεις, αλλά συμβάλουν στην αναπαραγωγή τέτοιων φαινομένων στη βάση της γκετοποίησης των ομοφυλόφιλων.
Δεύτερο, είναι πολύ βολικό για το σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο να διαμορφώνονται πλαστές διαχωριστικές γραμμές με βάση την ατομική «διαφορετική ταυτότητα», την ατομική επιλογή μορφής συμβίωσης, ικανοποίησης της σεξουαλικότητας και η αντίστοιχη διεκδίκηση δικαιωμάτων, ακόμα και με μορφή «κινήματος». Αποσκοπεί σε κάτι βαθύτερο. Με τη «χρυσόσκονη» του ατομικού δικαιώματος, κρύβεται ότι όσο επικρατεί η ατομική - καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, κοινωνικά δικαιώματα όπως η μόνιμη και σταθερή δουλειά, η μόρφωση, η υγεία, η κοινωνική πρόνοια, ο ελεύθερος χρόνος, ο αθλητισμός, πολιτισμός, δε θα ικανοποιούνται.
Την ίδια στιγμή, καλλιεργείται η αποδοχή ότι ο οποιοσδήποτε βαθμός ικανοποίησής τους θα είναι προϊόν ενός οικονομικού συμβολαίου μεταξύ δύο ανθρώπων, οικονομικής εξάρτησης, δηλαδή, του ενός από τον άλλον, όπως για παράδειγμα μέσω του γάμου. Ομως, δεν είναι ο πολιτικός γάμος ή το Σύμφωνο Συμβίωσης (υποτίθεται πιο χαλαρά), η κοινωνική σχέση μέσω της οποίας μπορεί και πρέπει να κατοχυρώνεται το δικαίωμα, ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, ηλικία, θέση στην εργασιακή διαδικασία και στην κοινωνία. Εξάλλου, ιστορικά η οικογένεια, ως κοινωνική μορφή, δε διαμορφώθηκε ως θεσμός ικανοποίησης της σεξουαλικότητας, αλλά ως θεσμός αναπαραγωγής του είδους και εν μέρει αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης.

Συλλογική δράση και διεκδίκηση για τα κοινωνικά δικαιώματα και ανάγκες

Τα κοινωνικά δικαιώματα δεν ικανοποιούνται ούτε με μεγαλόπρεπα λόγια περί «ισονομίας», ούτε με την επίκληση της δήθεν «ελευθερίας» της ατομικής επιλογής (π.χ. ατομική ασφάλιση, γάμος κ.λπ.). Διεκδικούνται και κατακτώνται με τη συμμετοχή στους κοινωνικούς, ταξικούς αγώνες, ενάντια σε αυτούς που σφαγιάζουν τα δικαιώματα ή τη δυνατότητα ικανοποίησής τους, γιατί η δική τους θέση στην κοινωνία τρέφεται από τη στέρηση των πολλών, της πλειοψηφίας όσων εργάζονται ως μισθωτοί, ως αυτοαπασχολούμενοι.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι η διεκδίκηση ικανοποίησης κοινωνικών δικαιωμάτων με βάση την ατομική επιλογή μορφής συμβίωσης, την ικανοποίηση της σεξουαλικότητας. Αλλωστε, οι ανάγκες, τα δικαιώματα έχουν ιστορικό, κοινωνικό περιεχόμενο, με βάση τις οικονομικές και πολιτικές συνθήκες οργάνωσης της κοινωνίας.
Οι πολιτικές προϋποθέσεις για την ικανοποίησή τους σε ανώτερο επίπεδο και ανεπιστρεπτί μπορούν να μπουν με τη συμμετοχή και των νέων από τις εργατικές - λαϊκές οικογένειες στη συλλογική πάλη για την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, με κριτήριο τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.
Η συμμετοχή στη συλλογική, κοινωνική δράση είναι στοιχείο για την ανάπτυξη της προσωπικότητας καθενός και καθεμιάς, την καλλιέργεια των ικανοτήτων και κλίσεων που έχει. Αντίθετα, όταν κυριαρχούν στη συνείδηση και δράση της νέας γενιάς ο ατομισμός, στρεβλές αντιλήψεις περί «ατομικής ταυτότητας», βρίσκεται ο καθένας και η καθεμιά απομονωμένος/-η απέναντι στο σύστημα που γεννά τις κοινωνικές ανισοτιμίες και διακρίσεις.
Αραγε, τι έχουν να πουν για το συγκεκριμένο δημοσίευμα οι υπερασπιστές της αστικής αντίληψης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ατομική ιδιαιτερότητα - διαφορετικότητα; Και μάλιστα όταν αυτές οι πρακτικές επεκτείνονται σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία για την κοινωνικοποίηση του παιδιού, του έφηβου, που το σχολείο παίζει καθοριστικό ρόλο. Τελικά, η πρωτοβουλία δημιουργίας τέτοιου τύπου σχολείου διευκολύνει να σπάνε τα «στερεότυπα» στην κοινωνία ή ενισχύει το στιγματισμό;
Μετά την κατηγοριοποίηση των σχολείων στις περισσότερες πολιτείες της Αμερικής με βάση το εισόδημα των οικογενειών, διαμορφώνοντας σχολεία - γκέτο για τα παιδιά των μεταναστών, των εργατών και αντίστοιχα σχολεία για παιδιά από αστικές οικογένειες, τώρα ανοίγει ο δρόμος για νέα κατηγοριοποίηση των μαθητών. Οχι μόνο στερούν από εκατομμύρια παιδιά των λαϊκών οικογενειών στην Αμερική το δικαίωμα στη μόρφωση, στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στην Κοινωνική Ασφάλιση, έρχονται να θέσουν και νέα κριτήρια διάκρισης.

Της
Βιβής ΔΑΓΚΑ
Η Βιβή Δάγκα είναι υπεύθυνη του Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για την Ισοτιμία και τη Χειραφέτηση της Γυναίκας

Η «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση» στην υπηρεσία του κεφαλαίου

Η «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση» στην υπηρεσία του κεφαλαίου

Η αντίφαση του καπιταλισμού στο προσκήνιο: Επαναστατικοποιεί τις παραγωγικές δυνάμεις, αλλά λόγω των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων φρενάρει τις τεράστιες δυνατότητες να βελτιωθεί η ζωή των ανθρώπων

Στο εμφανώς πιο στρατοκρατούμενο φέτος - λόγω των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων - θέρετρο της διεθνούς πλουτοκρατίας στο Νταβός της Ελβετίας έγινε αυτή τη βδομάδα, όπως συνηθίζεται κάθε χρόνο στις αρχές Γενάρη, η 46η διοργάνωση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Πρόκειται για τη γνωστή σύναξη καπιταλιστών, διευθυντικών στελεχών μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, των πολιτικών τους εκπροσώπων και διασημοτήτων της «σοουμπίζ», που ασχολούνται με φλέγοντα διεθνή ζητήματα και υποτίθεται προσπαθούν να βρουν λύσεις σε προβλήματα που η ίδια η καπιταλιστική βαρβαρότητα που υπηρετούν δημιουργεί.
Για την ιστορία, θυμίζουμε ότι η διοργάνωση αυτή πρωτοξεκίνησε το 1971 ως ευρωπαϊκό φόρουμ από τον οικονομολόγο, καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Γενεύης, Κλάους Σβαμπ, γιο Ελβετού βιομήχανου, και στη συνέχεια καθιερώθηκε ως μια παγκόσμια διοργάνωση που σήμερα αποτελεί μια - υποτίθεται - Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση, «όμιλο σκέψης», που έχει παγκόσμια δικτύωση με κυβερνήσεις, επιχειρήσεις, αστικά επιτελεία, πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα. Βεβαίως, στηρίζεται από πάνω από 1.000 μεγάλα μονοπώλια σε όλους τους κλάδους και αξιοποιείται από αυτά για την προώθηση των συμφερόντων τους για να κλείνουν τις δουλειές τους και να προμοτάρουν τα εμπορεύματά τους. Ταυτόχρονα, το Φόρουμ αντικειμενικά γίνεται πεδίο έκφρασης ανταγωνισμών ανάμεσα στις αστικές τάξεις, όπως φάνηκε με τις συζητήσεις για το μέλλον της Ευρωζώνης, της Κίνας, τις νέες δυνατότητες που ανοίγονται για την αστική τάξη του Ιράν μετά την άρση των διεθνών κυρώσεων, ή τις συζητήσεις για το Κυπριακό και τη «λύση» του, προκειμένου να διευκολυνθούν οι μπίζνες των μονοπωλίων.

Ασύλληπτη επιστημονική πρόοδος σε φόντο καπιταλιστικής βαρβαρότητας

Φέτος, ωστόσο, το κεντρικό θέμα της διοργάνωσης ορίστηκε να είναι η λεγόμενη «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση». Ως τέτοια ορίζεται η πλήρης αυτοματοποίηση της βιομηχανικής παραγωγής, η μαζική ένταξη νέων τεχνολογιών όπως η ρομποτική, η λεγόμενη τεχνητή νοημοσύνη (όπου εντάσσονται και τα διάφορα οχήματα χωρίς οδηγό, οι έξυπνες συσκευές, τα έξυπνα σπίτια κ.λπ.), η νανοτεχνολογία, οι τρισδιάστατες εκτυπώσεις, η γενετική και η βιοτεχνολογία, η ψηφιακή λειτουργία, η αντικατάσταση πολλών εργασιών των ανθρώπων από εξελιγμένες μηχανές. Με λίγα λόγια, η ραγδαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, που θα επηρεάσει την παραγωγή, την εργασία και τη ζωή των ανθρώπων.
Βεβαίως, την ίδια ώρα που σχεδιάζονται τέτοια μεγαλόπνοα σχέδια με αυτοματισμούς και ψηφιακά διασυνδεδεμένα συστήματα, από τα 7,5 δισεκατομμύρια του πληθυσμού της Γης, πάνω από το 1/4 στερείται ακόμα και ηλεκτρικό ρεύμα ή πόσιμο νερό, για να μη μιλήσουμε για άλλες στοιχειώδεις ανάγκες. Αυτός, λοιπόν, είναι ο σύγχρονος καπιταλιστικός κόσμος των τεράστιων αντιθέσεων και ανισορροπιών, τόσο μεταξύ διαφορετικών κρατών, αλλά και μέσα στις ίδιες τις χώρες. Ετσι, στις πιο εξελιγμένες καπιταλιστικά χώρες που πρωτοστατούν στην «τέταρτη επανάσταση», η φτώχεια και η ανέχεια δεν μπορούν να κρυφτούν και εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν δίπλα στα υπερσύγχρονα αυτοματοποιημένα συστήματα από τα οποία πλουτίζουν λίγοι.
Σε πολλά τραπέζια συζήτησης με διάφορους εμπειρογνώμονες, διευθυντικά στελέχη, επιστήμονες, ερευνητές, πολιτικούς, διατυπώθηκαν οι τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν στο σύγχρονο κόσμο, «ευλογήθηκαν γένια» για πρωτοπόρες και καινοτόμες ιδέες και πατέντες που μπορούν να φέρουν μπόλικο χρήμα, που ήταν και το ζητούμενο όλων, αλλά δεν μπόρεσαν να κρυφτούν και προβλήματα και προκλήσεις του μέλλοντος. Ετσι, στα υλικά του Φόρουμ ήταν και μια έρευνα του οργανισμού αυτού και τα συμπεράσματά της για το μέλλον της εργασίας που οργανώθηκε σε 15 χώρες, τις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικά, όπου βρίσκουν και αναμένεται να βρουν πιο άμεση εφαρμογή οι νέες τεχνολογίες και προδιαγράφουν έναν πραγματικό εφιάλτη για εκατομμύρια εργαζόμενους. Στην έρευνα συμμετείχαν στελέχη επιχειρήσεων από 9 κλάδους της βιομηχανίας από τις εξής χώρες: Αυστραλία, Βραζιλία, Κίνα, Γαλλία, Γερμανία, Ινδία, Ιταλία, Ιαπωνία, Μεξικό, Νότια Αφρική, Τουρκία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και ενδεικτικά από χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και του Αραβικού Συνδέσμου, που αναφέρονται στο 65% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού.

Ο εφιάλτης για εκατομμύρια εργαζόμενους

Εκεί εξετάστηκαν οι επιπτώσεις της «τέταρτης επανάστασης» και το τι εργαζόμενους χρειάζεται και σε ποιους νέους κλάδους. Ετσι διαπιστώνεται ότι μόνο γι' αυτές τις χώρες και μόνο έως το 2020 αναμένεται να χαθούν 7,1 εκατομμύρια θέσεις εργασίας, με τις μεγαλύτερες απώλειες λόγω του ότι θα αντικατασταθούν από εξελιγμένες μηχανές, επίσης λόγω αύξησης της τηλεϊατρικής στους τομείς της υγειονομικής περίθαλψης και στους τομείς της Ενέργειας και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ενώ υπολογίζεται ότι θα υπάρξει αύξηση θέσεων εργασίας στους τομείς της πληροφορικής, των μαθηματικών, της αρχιτεκτονικής, της μηχανικής. Βεβαίως, αυτές οι νέες θέσεις περίπου 2 εκατομμύρια δεν μπορούν να υπερκαλύψουν τη μαζική ανεργία. Επίσης, οι γυναίκες αναμένεται να πληγούν αναλογικά περισσότερο. Κατά άλλες εκτιμήσεις αυτά τα νούμερα μάλλον είναι αρκετά υποτιμημένα και η πραγματικότητα θα είναι πολύ χειρότερη.
Επειδή, λοιπόν, αυτή είναι η εξέλιξη (θα εξηγήσουμε παρακάτω ότι στον καπιταλισμό εμφανίζεται ως νομοτέλεια) τα διάφορα επιτελεία των αστών, που βρέθηκαν και στο Νταβός, «ψάχνουν» τρόπους να αμβλύνουν την κατάσταση. Μιλάνε για επενεκπαίδευση και επανακατάρτιση του εργατικού δυναμικού, για ευαισθησία από την πλευρά των επιχειρήσεων, πράγμα βέβαια που είναι σε αντίθετη κατεύθυνση από την επιδίωξη για μεγιστοποίηση του κέρδους, που είναι και το μοναδικό κίνητρο για τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.
Ιδιαίτερα σήμερα, που συνεχίζεται η δυσκολία επίτευξης δυναμικών ρυθμών ανάπτυξης σε μια σειρά ισχυρές καπιταλιστικές χώρες, στο φόντο της πτώσης της τιμής των εμπορευμάτων και της διεθνούς τιμής του πετρελαίου, των προβλέψεων για επιβράδυνση της ανάπτυξης στην Κίνα, τη μικρή ανάπτυξη στις ΗΠΑ, την ασθενή ανάπτυξη στην ΕΕ, τη στασιμότητα στην Ιαπωνία, την οικονομική κρίση στη Ρωσία και τη Βραζιλία, τα περί ευαισθησίας των καπιταλιστών για το καλό των ανθρώπων ή του φυσικού περιβάλλοντος είναι φληναφήματα που δεν τα πιστεύουν ούτε τα μικρά παιδιά.

Νομοτέλεια μόνο η σοσιαλιστική οργάνωση της κοινωνίας

Αυτό όμως που εμφανίζουν ως νομοτέλεια οι καπιταλιστές, που λένε κυνικά «τι να κάνουμε θα έχει και ...κάποια θύματα η εξέλιξη και ανάλαβε εσύ ατομικά να μη συγκαταλέγεσαι σε αυτά», δεν είναι τίποτε άλλο παρά το γεγονός ότι ο καπιταλισμός που επαναστατικοποιεί τις παραγωγικές δυνάμεις, λόγω των εκμεταλλευτικών παραγωγικών του σχέσεις τις στρέφει ενάντια στους εργάτες. Οι νέες τεχνολογίες είναι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων άρα και των μέσων παραγωγής στις σημερινές συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος και η αξιοποίησή τους στην παραγωγική διαδικασία είναι ενταγμένες στις ανάγκες του κεφαλαίου. Ο εργαζόμενος, επειδή δεν του ανήκουν τα μέσα παραγωγής, καταστρέφεται σαν παραγωγική δύναμη με την πτώση της τιμής της εργατικής δύναμης και με την ανεργία, γίνεται αντικείμενο πιο εξελιγμένης αλλά στυγνής εκμετάλλευσης που άλλοτε γίνεται πιο έντονη ή παίρνει νέες μορφές.
Τα νέα πολύ πιο αποδοτικά μέσα παραγωγής, τα απίστευτα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα μπορούν να αξιοποιηθούν στην κοινωνική παραγωγή για τη λαϊκή ευημερία. Βασική προϋπόθεση να ανατραπεί ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Γιατί τι αποδεικνύουν όλες αυτές οι παραγωγικές δυνατότητες, που ανέδειξε η συλλογική προσπάθεια της ανθρωπότητας, οι επιστήμονες, οι ερευνητές που εξέλιξαν τις γνώσεις των προκατόχων τους σε μια διαδικασία που είναι αέναη; Οτι υπάρχουν όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις και δυνατότητες για να ζήσει η ανθρωπότητα πολύ καλύτερα. Μπορούν να κατοχυρωθούν νέα εργατικά λαϊκά δικαιώματα. Με τέτοια τεράστια δυνατότητα αύξησης της παραγωγκότητας της εργασίας μπορεί να εξασφαλιστεί η μείωση του εργάσιμου χρόνου για τους εργαζόμενους, καλύτερη ποιότητα ζωής, με περισσότερο ελεύθερο χρόνο, ώστε κάθε μέλος της κοινωνίας να αναπτύσσει ολόπλευρα όλες του τις ικανότητες. Μια τέτοια οργάνωση της παραγωγής και της ζωής μόνο ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός μπορεί να εξασφαλίσει για την ανθρωπότητα. Η ιστορική εμπειρία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τις άλλες χώρες έδειξε αυτές τις δυνατότητες, ακόμα και με λιγότερο αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις σε σχέση με τη σημερινή εποχή. Ακόμη και τα λάθη και οι παρεκκλίσεις, που οδήγησαν αντί στην παραπέρα ανάπτυξη των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής στην επιστροφή στην καπιταλιστική βαρβαρότητα μας δείχνουν την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Βεβαίως, τα επιτελεία του Φόρουμ του Νταβός αυτό ακριβώς θέλουν να αποφύγουν, γιατί θα σημάνει το τέλος της δυνατότητάς τους να ξεζουμίζουν την παγκόσμια εργατική τάξη και γι' αυτό προσπαθούν να εξωραΐσουν την πραγματικότητα και εμφανίζονται ως δήθεν ευαίσθητοι για τα προβλήματα των ανθρώπων. Είναι και αυτό μέρος του ιδεολογικοπολιτικού πολέμου, συνολικά του ταξικού πολέμου, που πρέπει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά και αποφασιστικά το επαναστατικό κίνημα.

Δ. Κ.