Ανάμεσα στα πολλά νέα στοιχεία που αναγνώστηκαν στο δικαστήριο και
στοιχειοθετούν την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης, διαβάστηκαν και
μηνύματα του κατηγορούμενου βουλευτή Ηλιόπουλου, στα οποία
αποκαλύπτεται η συνεργασία του Μπαλτάκου με τη ναζιστική οργάνωση και οι
συναντήσεις του με ηγετικά στελέχη της πριν τη δολοφονία Φύσσα. Ο
Ηλιόπουλος δεν διστάζει να χαρακτηρίσει τον Μπαλτάκο “βαμμένο Χρυσή
Αυγή”.
Δειτε τα μηνύματα με ημερομηνία 21/8/2013, λίγες βδομάδες πριν τις επιθέσεις στο ΠΑΜΕ και στον Παύλο Φύσσα:
Τα
μηνύματα αυτά, καθώς και αντίστοιχες επικοινωνίες που προκύπτουν από το
κινητό Κασιδιάρη, “καίνε” το βίντεο που δημοσιοποίησε ο τελευταίος με
τη γνωστή μυστική συνομιλία, αφού αποδεικνύουν ότι ο Μπαλτάκος ήταν
συνεργάτης της ναζιστικής συμμορίας.
Την “από τα παλιά” σχέση Μιχαλολιάκου-Μπαλτάκου είχε εξάλλου
αποκαλύψει ο πρώτος και σε ομιλία του στη Βουλή, επιχειρώντας να
“εκθέσει” τον (πρώην) συνεργάτη του.
Ξεκινώ μια προσπάθεια να
καταδείξω πως λειτουργεί ο φασιστικός διαδικτυακός μηχανισμός της
παραπληροφόρησης και της διασποράς ψεκασμένων ειδήσεων, που από το 2008 και μετά το ξέσπασμα της κρίσης στις ΗΠΑ έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις.
Ο σκοπός των εμπνευστών αυτών των άρθρων δεν είναι πάντα προφανής. Αυτό που προσπαθούν να πετύχουν πέρα από την εσκεμμένη παραπληροφόρηση είναι η δημιουργία κλίματος ενάντια σε ανθρώπους ή και ομάδες που είναι διαχρονικά στοχευμένες από τους φασίστες.
Ο βαθύτερος στόχος όμως είναι άλλος κι αρκετά πιο επικίνδυνος:
Η δηλητηρίαση της λογικής των προοδευτικών και κυρίως των νέων ανθρώπων ενισχύοντας τα ανθρωποφαγικά αντανακλαστικά
τους κι η μαζική υιοθέτηση φασιστικών κι εθνικιστικών επιχειρημάτων,
κάνοντας την προπαγάνδα του συστήματος και των φασιστών πιο εύκολη και ταυτόχρονα ολοένα και πιο δύσκολη την αντιμετώπιση και τη συσπείρωση του λαού σε ταξικό προσανατολισμό.
Κι εδώ ισχύει το ΑΞΙΩΜΑ:
«Όσο μεγαλύτερο το ψέμα, τόσο πιο πιστευτό γίνεται!»
Μέσα από τις ίδιες ιστοσελίδες που μπορεί να είναι ακόμα κι αθλητικές, εμφανίζονται πολλές φορές άρθρα καθαρά πολιτικού χαρακτήρα που έχουν ως στόχο να συσκοτίσουν τις αιτίες της δομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού
παρουσιάζοντας ως φταίχτες τους πολιτικούς γενικά, τους 300 της βουλής,
τα λαμόγια, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους μικρομαγαζάτορες, τους
μετανάστες κτλ κτλ.
Γενικά
τέτοιου είδους άρθρα έχουν σαν πυρήνα την διαστρεβλωμένη αιτία της
παγκόσμιας κρίσης, που παρουσιάζεται όχι ως δομικό φαινόμενο του
συστήματος, που επαναλαμβάνεται μάλιστα κάθε 20-30 χρόνια,
αλλά σαν κάτι το τοπικό, σαν κάτι το ιδιαίτερο, σαν μια συνωμοσία κάποιων σκοτεινών και αόρατων «κέντρων»που πίσω τους κρύβονται οι ξένοι, οι εβραίοι, οι προδότες του «έθνους», οι κομμουνιστές κτλ,
και που όλοι αυτοί συνεργάζονται με οργανώσεις με εντελώς αποκρυφιστικό τρόπο λειτουργίας έχοντας ως στόχο να πλήξουν μόνο τους Έλληνες, το «Ελληνισμό» και τον «Ορθόδοξο πολιτισμό» γενικότερα.
Τέτοια άρθρα βρίθουν από «αποκαλύψεις» που είτε είναι εντελώς ψευδείς κι είναι δύσκολο για κάποιον με λίγες γνώσεις να διασταυρώσει,
είτε είναι κατασκευασμένες ειδήσεις ή δηλώσεις, που πάλι πρέπει να
αφιερώσεις πολύτιμο χρόνο για να αποδείξεις την παντελή αναξιοπιστία
τους.
Κάθε τέτοιο άρθρο διαπνέεται από την γκεμπελική προπαγάνδα:
«Πες, πες, στο τέλος κάτι θα μείνει».
Η μαζική και συντονισμένη διάδοση – από συγκεκριμένες σελίδες – τέτοιων άρθρων ή «ειδήσεων» – χωρίς καμιά απολύτως εξακρίβωση – δεν είναι ούτε τυχαία ούτε ασυνείδητη ή «ερασιτεχνική».
Γίνεται κατά συρροή κι εξακολούθηση σχεδόν πάντα από τα ίδια σάιτ πού μάλιστα χαίρουν ευρείας αποδοχής.
Δεκάδες «δημοσιογραφικές» ιστοσελίδες αναλαμβάνουν ως εργολαβία το έργο αυτό, που τις πιο πολλές φορές έχει φασιστική ή κρυφο-φασιστική πηγή κι η οποία πρέπει οπωσδήποτε, για ευνόητους λόγους να αποκρυφτεί.
Το «παράδοξο» εμφανίζεται όταν τέτοιες ειδήσεις αναπαράγονται κι από αρκετά σάιτ που έχουν «αντιφασιστικό» προφίλ, αλλά αυτό δείχνει πως λειτουργούν σαν δούρειος ίππος, σαν φερετζές, για να περνάνε τα μηνύματα πιο εύκολα και πιο στοχευμένα.
Με το που θα εμφανιστεί για
πρώτη φορά ένα τέτοιο άρθρο, το πολύ μέσα σε μια – δύο ώρες δεκάδες
τέτοια σάιτ θα την αναπαράξουν, δίνοντας το καθένα ως αρχική πηγή το άλλο κι έτσι δεν φαίνεται πουθενά η πραγματική (φασιστική) προέλευση.
Μέσα σε 12 ώρες μεγάλα ειδησεογραφικά μέσα αναπαράγουν αυτούσια την είδηση χωρίς κανέναν έλεγχο, καμιά διασταύρωση και πάντα τα άρθρα αυτά εμφανίζονται ανώνυμα!
Μετά τη βρώμικη δουλειά της περαιτέρω διάδοσης αναλαμβάνουν οι «ψεκασμένοι» χρήστεςστα
Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (facebook κυρίως αλλά και tweeter) και φτάνει
η αναπαραγωγή να γίνεται ακόμα κι από τα αθώα-θύματα της
κρυφο-φασιστικής προπαγάνδας.
Ο μηχανισμός είναι πολύ συγκεκριμένος και πατάει σχεδόν πάντα σε κάποιον από τους παρακάτω άξονες:
Σε θεωρίες συνωμοσίας
Στην Αρχαιολατρεία – Αρχαιοπληξία
Στους ήρωες του 1821
Στην ελληνική «ανωτερότητα»
Σε «προφητείες»
Στο θρησκευτικό φανατισμό
Στην «αγάπη» προς την «πατρίδα»
Στα συναισθήματα οργής και απογοήτευσης που διακατέχουν το λαό και περισσότερο τους μικροαστούς
Ακόμα ένα χαρακτηριστικό τέτοιων ψεκασμένων ειδήσεων είναι η υπερπροβολή της Ρωσίας (ξανθό γένος), του Πούτιν (εμφανίζεται πάντα ως σύμμαχος και προστάτης των ορθόδοξων λαών), του Αγίου Όρους (ειδικά οι μονές που είναι ρωσικής επιρροής) και τώρα τελευταία και του Τράμπ.
Η φρασεολογία των ψεκασμένων τίτλων είναι επίσης χαρακτηριστική κι έχει καταντήσει λίγο έως πολύ τετριμμένη.
Τίτλοι ειδήσεων με λέξεις ή φράσεις όπως: «ΣΟΚ», «ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ», «Θα τρίβετε τα μάτια σας»,«Δείτε τώρα», «Έκτακτη είδηση», «Συμβαίνει τώρα», «Φρίκη»και άλλες παρόμοιες φράσεις παραπέμπουν περισσότερο στην περιέργεια και στο κουτσομπολιό παρά στη λογική των αναγνωστών.
Τις περισσότερες φορές η μασκαρεμένη «είδηση», είτε είναι απλά υπερβολική, είτε πλήρως παραπλανητική.
Κι έχει ως κύριο σκοπό το γρήγορο κέρδος της σελίδας από διαφημίσεις, από την απότομη αύξηση της επισκεψιμότητας, μέσω της εκβίασης των αναγνωστών να κάνουν κλικ (click farming).
Αυτός ο τρόπος προβολής είναι σχετικά ακίνδυνος, αλλά μας κοστίζει χρόνο και δεν προσφέρει καμιά ουσιαστική πληροφορία!
Όταν όμως οι παραπάνω εκφράσεις συνδυαστούν με μια από τις παρακάτω φράσεις ή λέξειςτότε η «είδηση» είναι 100% από κρυφο-φασιστική εώς ανοιχτά φασιστική πηγή και μάλιστα χωρίς καμιά απολύτως εξαίρεση!
Μεγάλη προσοχή
Σε άρθρα, βίντεο και εικόνες που χρησιμοποιούν τις παρακάτω λέξεις ή φράσεις:
Νέα ΤάξηΠραγμάτων (για Καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό ούτε λόγος)
Έθνος (για αστική ή εργατική τάξη ούτε λόγος)
Έλληνες ή Ελληνική Φυλή (παντελής απουσία ταξικού διαχωρισμού και πάντα σε αντιπαράθεση με τους ξένους)
Δείτε το πριν το κατεβάσουν! (αλήθεια πότε είδατε κάτι και μετά κατέβηκε;)
Να γιατί! (εξήγηση από τις «σχολές» Λιακόπουλου, Βελόπουλου και Πλεύρη)
Λάθρο ή Λαθρομετανάστες (αυτομάτως χτυπά το θύμα)
Κατάλαβες τώρα γιατί; (με μεγάλη δόση αλαζονείας)Ισλαμοφασισμός (προσπάθεια να κρύψουν την φασιστική ιδεολογία των συντακτών)
Διαδώστε!! (Κρίμα τέτοιο σανό να το φάμε μόνοι μας, μη μας πουν και μονοφαγάδες)
Κατοχική κυβέρνηση
Δοσίλογη κυβέρνηση
Πατριώτη (πάντα σε αντιπαράθεση με τους «προδότες»)
Μεταπολίτευση
Ξεπουλάνε την Πατρίδα
Προδότες του έθνους (γενικά και αόριστα, πάλι χωρίς ταξικό διαχωρισμό)
Αφύπνιση ή Ξυπνάτε (μιλούν σαν πεφωτισμένοι)
Συνέλληνες (Μια λέξη πραγματικά βγαλμένη στα χρόνια της κρίσης, για γέλια)
Τέτοιες ιστοσελίδες είναι δεκάδες κι εδώ θα αναφέρω μονάχα τις πολύ «βαριές» περιπτώσεις από την δική μου εμπειρία (σε παρένθεση οι ιδιοκτήτες ή οι διευθυντές):
Βέβαια στο διαδίκτυο υπάρχουν και κάποιες -δυστυχώς όμως ελάχιστες- ιστοσελίδες οι οποίες ασχολούνται αποκλειστικά με την επαλήθευση ή την κατάρριψη των ψεκασμένων ειδήσεων με την πιο γνωστή από αυτές τη «Ελληνικές απάτες»ellinikahoaxes.gr, (χωρίς κι αυτή να αποφεύγει τα λάθη)
Σαν υπεύθυνοι χρήστες του διαδικτύου λοιπόν, είναι σίγουρα καλύτερο να αναπαράγουμε ειδήσεις για τις οποίες είμαστε απολύτως βέβαιοι για την ισχύ τους και τις έχουμε διασταυρώσει.
Αποφεύγουμε
να κοινοποιήσουμε μια είδηση που αποσκοπεί μόνο στο να διεγείρει τα
ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ μας σε βάρος της αλήθειας και της λογικής.
Με τον τρόπο αυτό προστατεύουμε τις επαφές μας, αλλά και αξιοπιστία μας.
Καλύτερα λοιπόν είναι να μειώσουμε την ποσότητα των κοινοποιήσεων και να αρχίσουμε να δίνουμε μεγαλύτερη έμφαση στην ποιότητα.
Με αυτό τον τρόπο βάζουμε ένα σοβαρό
εμπόδιο στην φασιστική ιδεολογική διασπορά και πάμε ένα βήμα μπρος την
υπόθεση της ενημέρωσης των φίλων μας.
Κι όταν διαπιστώσουμε ότι μια ιστοσελίδα παραπλανεί συστηματικά τους αναγνώστες της, η ΜΟΝΗ τιμωρία που επιβάλλεται και την πονά πραγματικά, είναι η δημόσια καταγγελία της κι η οριστική διακοπή της επισκεψιμότητας.
Μόνο έτσι θα περάσουμε το μήνυμα
στους διαχειριστές της ότι δεν πρέπει να μας βλέπουν ως πρόβατα, που
μας πουλάνε σανό, αλλά ως σκεπτόμενοι άνθρωποι που αξίζουμε κάθε
σεβασμό.
Δεν
ήταν εργάτης που έπεσε από τη σκαλωσιά, δεν ήταν ναυτικός που πνίγηκε,
δεν ήταν «σκουπιδιάρης» να σκοτωθεί όταν το σαπάκι απορριματοφόρο του
Δήμου έπεσε σε γκρεμό. «Έπεσε στο καθήκον», λες και οι υπόλοιποι
σκοτώθηκαν ενώ έκαναν σκι ή όταν προσέκρουσε το κότερό τους σε κάποια
ξέρα της Καραϊβικής.
Γι' αυτό και οι χήρες των πρώτων θα
υποχρεωθούν να ζήσουν χωρίς καμία σύνταξη, όπως είχε πει και ο Βερύκιος
«να στρώσουν τον κώλο τους να δουλέψουν» ενώ η χήρα του Γιώργου
Μπαλταδώρου ο οποίος κάρφωσε ένα Μirage επειδή έπαθε βέρτικο, σύμφωνα με
ανακοίνωση της Ένωσης Απόστρατων Αξιωματικών Αεροπορίας, θα λάβει ως
σύνταξη το ποσόν των 3.102 ευρώ καθαρά.
Και φυσικά και ορθώς η
χήρα του Μπαλταδώρου έπρεπε να λάβει αυτή τη σύνταξη, την ίδια ωστόσο
ακριβώς έπρεπε να λαμβάνουν οι οικογένειες κάθε εργαζόμενου ή
εργαζόμενης που χάνει τη ζωή του εξ αιτίας της εργασίας του, και μάλιστα
κατά κανόνα χωρίς ο ίδιος να φταίει γι' αυτό αλλά επειδή οι εργοδότες
θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους με όσο γίνεται λιγότερα «περιττά»
έξοδα, με πρώτα φυσικά «περιττά» τα μέτρα ασφαλείας.
Στην
ανακοίνωση της ΕΑΑ γίνεται λόγος (και πολύ σωστά) για την ανάγκη
προστασίας των οικογενειών «και ειδικά των παιδιών» που μένουν πίσω. Και
που κανένας εργάτης δεν την έχει εξ αιτίας των μνημονίων (και όχι
μόνον). Το να κάνεις συνεπώς ειδική επίκληση στην εξαίρεση των Μνημονίων
που ευνοεί τον δικό σου κλάδο, ως να ανήκεις σε μια ανώτερη φυλή που
χρήζει ειδικής μεταχείρισης, είναι μάλλον έξω από κάθε ηθική αν όχι και ο
απόλυτος ορισμός της συντεχνιακής αθλιότητας.
Η ανακοίνωση:
«Με
αφορμή τον άδικο χαμό του πιλότου μας, Σγού (Ι) Μπαλταδώρου Γεωργίου,
μας γνωρίζεται από το ΓΛΚ/ΤΜΗΜΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, ότι σύμφωνα με
το ν. 4387/16, άρθρο 4, παρ. 2(ε), η σύνταξη της συζύγου με τα δύο τέκνα
αυτής, θα διαμορφωθεί στο μικτό ποσό των 3.300€, μείον 6% υπέρ
υγειονομικής περίθαλψης 198€ και πληρωτέο ποσό 3.102€ (ΣΥΝΤΑΞΗ
ΚΑΤΑΛΗΚΤΙΚΟΥ ΒΑΘΜΟΥ ΓΕΕΘΑ)”.
Ο χαμός ενός ανθρώπου δεν μπορεί να
καλυφθεί ούτε με το χρυσάφι όλου του κόσμου. Από την άλλη οι οικογένειες
που μένουν πίσω πρέπει να συνεχίσουν τη ζωή τους.
Ειδικά τα παιδιά. Και γι’ αυτό η οικονομική τους στήριξη είναι απαραίτητη.
Οι πεσόντες εν υπηρεσία και ένεκα αυτής σύμφωνα με το νόμο Κατρούγκαλου δεν υπόκεινται στις μνημονιακές κρατήσεις.
Γι’ αυτό και η οικογένεια του Σμηναγού έχει κι άλλα δικαιώματα για τα οποία έχει ενημερωθεί».
Διήγημα της Έλλης Αλεξίου, γραμμένο το 1938, μέσα στη μεταξική
δικτατορία. Από τα λιγότερο γνωστά. Ευαίσθητη γραφή, τρυφερή και τολμηρή
ματιά για ένα θέμα που ακόμα και στις μέρες μας εξακολουθεί να είναι
ταμπού, την ψυχική αρρώστια.
Διαβάζοντας το σήμερα μετά από τόσα χρόνια ο κάθε αναγνώστης μπορεί
να διακρίνει συμβολισμούς και υπαινιγμούς σχετικούς με τον περιορισμό
της ανθρώπινης ελευθερίας, την εξόντωση των πουλιών από τους κυνηγούς,
την καταστροφή της φύσης και να προβληματιστεί για το μέγεθος της
ψυχικής επαφής και της κατανόησης στις σχέσεις των ανθρώπων.
Μέσα στ’ όνειρο
Τι σημασία έχει πως δεν το κατάλαβε
κανείς. Η ίδια μια φορά το κατάλαβε, πως περνούσε μια βαρειάν αρρώστια.
Μπορεί μάλιστα για απόδειξη να σας φέρει και μάρτυρα ένα γνωστό της, να
σας το πιστοποιήσει και κείνος πως από την πρώτη, την κατάπρωτη στιγμή
την ήξερε την αρρώστια της. Ήτανε μεσημέρι και γύριζε από τη δουλειά
της, φορτωμένη τετράδια, που τονέ συνάντησε ακριβώς απόξω από το
ξενοδοχείο απέναντι στο Δημαρχείο.
– Σε χάσαμε! της είπε. Τι γίνηκες;
– Ναι…αλήθεια…Χάθηκα…
Κ’ ύστερα δείχνοντας τα τετράδια:
– Αλλά ξέχασα πως άρχισε πάλι η
δουλειά σας. Φρίκη! κι όλα αυτά για διόρθωση! και πήρε και ξεφύλλισε δυό
– τρία. Μα το καθένα θα σου τρώει είκοσι λεπτά…
– Τα τρώει …Τι σημασία έχει…δε μου φταίνε τα παιδιά, ούτε τα τετράδια τους, που χάθηκα. Είναι που είμαι άρρωστη.
– Άρρωστη; Τι έχετε; Δε σας φαίνεται.
– Περνάω κάποιαν αρρώστια της ψυχής…
Ήτανε της ψυχής γι’ αυτό δεν τη
μάντεψε κανένας. Οι γύρω και οι γιατροί, γυρεύουνε συμπτώματα, θένε να
δούνε· ν’ ακούσουν· να μετρήσουν· ως εκεί φτάνει η ικανότητά τους. Ό,τι
απόκριση τούς δώσουνε τα θερμόμετρα, τα στηθοσκόπια και οι ραδιοακτίνες
τη βάζουνε κάτω, ανοίγουνε ύστερα τα βιβλία τους και βρίσκουνε την
αρρώστια. Έχει όμως εκατομμύρια άλλες αρρώστιες, που αυτοί μήτε τις
φαντάζονται. Οι πολλές, οι περίεργες, οι άξιες λόγου, δε βρίσκονται
καταγραμμένες πουθενά.
Την ήξερε λοιπόν και την
παρακολουθούσε σ’ όλη της την πορεία βήμα προς βήμα. Συχνά μάλιστα
μονολογούσε: «να’ χω το νου μου, να μη χάσω τίποτα· που αν γιάνω, να
καθήσω καμιάν ώρα να τη γράψω. Είναι τόσο αλλόκοτη, σίγουρα κανένας
άλλος πάνω στη γη δεν την έχει περάσει· και δε θα πρέπει με κανέναν
τρόπο να πάει χαμένη, πρέπει να μείνει χάριν της επιστήμης».
Μα σήμερα βλέπει πως η επιθυμία της
θα μείνει ανεκπλήρωτη, γιατί κάτι που δοκίμασε να εξιστορήσει έχει ειρμό
και λογική, μόνο όσο βαστάνε τα συμπτώματα. Ύστερα…τίποτα. Αιτία είναι,
που τον καιρό της κρίσης έπαθε η ίδια μιαν αφαίρεση, ένα σκοτείνιασμα
του λογικού, ένα ανακάτωμα. Όλα μπερδεύονταν μπροστά στα μάτια της.
Γεγονότα, εποχές, ανθρώποι…κ’ έτσι ανακατεμένα κι αξεδιάλυτα απομείνανε
στην ανάμνησή της.
Πρώτο και κύριο ενώ, δίχως καμιάν
αντίρρηση, είναι ένας άνθρωπος που ζει μέρα νύχτα μέσα στην πολιτεία και
διαγκωνίζεται μέρα νύχτα με συνανθρώπους του κ’ ενώ είναι ώριμη στα
χρόνια, όλο τον καιρό της αρρώστιας είχε την εντύπωση πως ζει μέσα σ’
ένα δάσος. Πως γύρισε χρόνια και χρόνια πίσω και πως δεν την έλεγαν πια
Ανθή, παρά Βάντα. Και το δάσος δεν έχει άγρια θηρία ούτε ήμερα. Είναι
όμως γεμάτο από απειρία πουλιών σε απερίγραπτη ποικιλία: μικρά, μεγάλα,
αποδημητικά, που έρχονταν και φεύγανε, πολύχρωμα και μονόχρωμα, ωδικά
και υδρόβια, με κείνα τα ξέχωρα ποδάρια τους, τα ενωμένα με τη μεμβράνη,
τις μακρυές γάμπες και τη μακρυά μύτη. Και το δάσος, τόπους – τόπους,
είχε λίμνες και βαλτόνερα με βούρλα και καλαμιώνες, άσυλα για τις πάπιες
και τις μπεκάτσες. Η Ανθή θυμάται τη διαμονή της μέσα στο δάσος και την
πιάνει δέος φοβερό! Σε κάθε λεπτό αντίκρυζε κυνηγούς, που βημάτιζαν
ύπουλα με σηκωμένα τα όπλα, που σκόπευαν, έτοιμοι να χτυπήσουν, κι
ολημερίς δεν άκουγε παρά πυροβολισμούς, που διασταυρώνονταν δεξιά κι
αριστερά της. Η ατμόσφαιρα ήτανε γεμάτη από επιθανάτια σκουξίματα
πουλιών, κι άμα σήκωνε το κεφάλι της ψηλά, δεν έβλεπε παρά πουλιών
διαδρομές, που σα διάττοντες γεμίζανε το στερέωμα πετώντας από κορφή σε
κορφή δεντρού κι από πύκνωμα σε πύκνωμα. Η Ανθή πίστευε πως ήρθε η
συντέλεια του καιρού για κείνη και για το φτερωτό κόσμο. Κ’ ενώ όλα αυτά
τα τρυφερά πλάσματα επικαλούνταν τη βοήθειά της φωνάζοντάς της: Βάντα!
Βάντα! αυτή ένιωθε να’ ναι ένα αδύναμο, ξυπόλυτο, κατάξανθο πραματάκι,
ξεχασμένο σ’ αυτή την απλωσιά, τρομοκρατημένος, που κινδύνευε και το
ίδιο και κρυβόταν από δω και ζάρωνε από κει, μην την πάρει καμιά σφαίρα!
Χάμω σε πολλά σημεία η γης ήτανε κόκκινη από αίμα πουλιών που
χτυπήθηκαν, μα είχαν τη δύναμη να κάμουν ακόμη μερικά βήματα, ως να
κρυφτούν κάτω απ’ τους θάμνους και να ξεψυχήσουν εν ειρήνη…
Πώς γινότανε να ζει τούτη τη διπλή
ζωή ανάμεσα δάσους και πόλης; Πώς μπόρεσε να γυρίσει τόσα χρόνια πίσω;
Είναι αλήθεια πως το γύρισμα ήτανε τραγικό· γιατί κάθε δευτερόλεπτο είχε
την επίγνωση, πως χάνονται πολύτιμα χρόνια έτσι, δίχως επανόρθωση. Αν
και σ’ ονειροφαντασία, είχε ζωηρή τη συναίσθηση για τα αξιολάτρευτα
χαμένα νιάτα! Έτρεχε πάνω – κάτω σαστισμένη, σαν παιδί που αποζητάει
μάνα, που δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει! Και σαν συχνά στην έξαλλή της
τρεχάλα, άκουγε πυροβολισμό, κι αντιλαμβανότανε ψηλά πως ένας διάττοντας
πάει να σβήσει χτυπημένος, συνερχότανε για μια στιγμή, τον
παρακολουθούσε στα τραγικά στερνά κι αδέξιά του φτερουγίσματα, ψηλά στον
αιθέρα, ώσπου στα κατατελευταία γινότανε ένα τοσοδά πραματάκι άψυχο,
που τραβούσε πια ίσια κατά κάτω, δίχως προσπάθεια κι αντίσταση, και
μάλιστα βιαστικό, στο ξαναγύρισμά του στη γη. Άπλωνε τότες η Ανθή με
χτυποκάρδι τις παλάμες της, κ’ έτρεχε, ζυγιάζοντας με το μάτι το σημείο
της πτώσης, όπως έκανε παιδί παίζοντας με το τόπι, και κατάφερνε πάντα
ν’ αδράξει το σκοτωμένο πουλί στον αέρα! Γέμιζε η φούχτα της από ένα
ζεστό, ναι ολόζεστο, πουπουλένιο πτωματάκι, ποικιλόχρωμο: χρυσάφι,
πράσινο ή γαλάζιο κ’ ήτανε μαρτυρικό τον καιρό της κρίσης να νιώθει τα
δάχτυλά της αιματοβαμμένα και να της φαίνεται, πως έχουνε μεταβληθεί σε
μικροσκοπικά φέρετρα…Η ιδέα τούτη τόσο της είχε καρφωθεί, που τα δάχτυλά
της είχανε χάσει τη σταθερότητά τους κι άμα έκανε να τ’ απλώσει,
τρεμούλιαζαν!…
Κ’ ένα πρωινό, δεν ξέρει πώς,
ξεθαρρεύτηκε κομμάτι κι ανοίχτηκε σ’ ένα ξέφωτο· και ξαφνικά ούτε
κατάλαβε το πότε, ούτε το από πού, ήρθε ίσια κατά πάνω της μια σφαίρα,
που της διαπέρασε το στέρνο πέρα για πέρα…ακούμπησε τα χέρια της στο
σημείο της πληγής, κλονίστηκε κ’ έπεσε. Απόμεινε πολλή ώρα χάμω
σωριασμένη, ενώ τα πουλιά διασταυρώνονταν πάντα από πάνω της και
επικαλούνταν τη βοήθειά της: Βάντα! Βάντα! Άμα σηκώθηκε, παρατήρησε τα
χέρια της: περίεργη πληγή! Πέρα ως πέρα! είπε σιγανά, κι όμως ούτε
σταγόνα αίμα δε φαίνεται πουθενά…Τραβήχτηκε γυρεύοντας ένα μέρος πιο
σκιασμένο να φυλαχτεί. Πονούσε κ’ έτρεμε· μα έπρεπε κάπως να φυλαχτεί,
μη δεχτεί κει στο ξέφωτο και δεύτερη σφαίρα, γιατί είχε δει πλήθος φορές
πουλί να το χτυπάει ο κυνηγός απανωτά δυό και τρεις φορές, ενώ από την
πρώτη κιόλας σφαίρα ήτανε πληγωμένο!…Τα πόδια της είχανε ματώσει από τα
κλαδιά και τις πέτρες, μα δεν τους έδινε σημασία. Την πονούσανε, προτού
πάρει κείνη τη σοβαρή πληγή του στήθους, μα τώρα αυτά τα μικροπράγματα
θα κοίταζε; Κι όλο φυλαγόταν· όλο κι οπισθοχωρούσε. Κόντευε πια να
κρυφτεί πίσω απ’ τα σκίνα, όταν ξάφνου, ακριβώς όπως στα πουλιά, δέχτηκε
συγχρόνως, από δυό, αντίθετες όμως, μεριές, δυό ακόμη σφαίρες ίσια πάνω
στο στέρνο, που κι αυτές τη διαπεράσανε πέρα για πέρα! Ξεκινούσαν από
διαφορετικά σημεία, μα κι αυτό δεν είναι φαινόμενο πρωτοφανέρωτο. Η Ανθή
το είχε δει κι αυτό πολλές φορές να γίνεται στα πουλιά! Δυό και τρεις
κυνηγοί να σμίγουνε και να χτυπούνε το ίδιο θήραμα. Και ύστερα μάλιστα
να συνερίζονται για το τίνος η σφαίρα είχε δόσει το καίριο χτύπημα, το
θανάσιμο πλήγμα, σε ποιον ανήκε η τιμή του θανάτου!…
Κανένας δεν μπορεί να πει πόσον καιρό
να’ μεινε αναίσθητη κάτω από τα σκίνα! Κανένας δεν ήτανε παρών, που να
είδε και να ξέρει να πει.
Να ήτανε η ζωή στο δάσος
ονειροφαντασία, που τη ζούσε μονάχα τις νύχτες; Μα σήμερα, μετά την
αρρώστια, βρίσκεται να ξέρει πλήθος πράματα για τα πουλιά. Διδάσκεται
άραγε κανείς μέσα στα όνειρά του; Ίσως. Αν δεν ήτανε μια αρρώστια, κ’
είχε τότε διατηρήσει το λογικό της, θα μπορούσε να ξέρει στα σίγουρα με
ποιον τρόπο μπήκαν στο μυαλό της αυτά τα πράματα, για τα ταξιδέματα και
τα έθιμα των πουλιών. Ξέρει να διηγηθεί ιστορίες για την ερωτική τους
πίστη και τα τσαχπίνικα πετάγματα του καθενός. Ξέρει ακόμη να σου
μιλήσει για τους εχθρούς τους. Έμαθε τα μυστικά των ντουφεκιών και του
μπαρουτιού, και τα κυνηγετικά σύνεργα τής είναι οικεία…Πώς γίνεται ένα
τέτοιο θαύμα; Στη ζωή της, στην πολιτεία που έζησε, τα είδη αυτά τής
είναι άγνωστα κι ανύπαρχτα. Πού τα σπούδασε λοιπόν; σε ποιον κόσμο;
Η μυρουδιά του πεύκου και του
θυμαριού, όλο κείνο τον καιρό της αγωνίας, στέκει στην όσφρησή της
ανακατωμένη με τη μυρουδιά του μπαρουτιού. Το έδαφος χάμω ήταν γεμάτο
από αδειανά, σκόρπια φυσέκια και πούπουλα. Οι απάγγιες λακούβες ήσανε
γεμάτες φτερά, και τα χαμόκλαδα δίνανε την εντύπωση σαν φυτείες
μπαμπακιού τον καιρό της συγκομιδής, σάμπως τα πούπουλα να ήσαν ο καρπός
τους. Κι αλλού πάλι οι πλούσιες απλωμένες στρωμνές των φτερών
προσφέρονταν κλίνη στ’ αδειανά, αχρηστεμένα φυσέκια, θύματα και θύτες
αγκαλιασμένοι στον αιώνιον ύπνο! Τα πούπουλα μέσα στο αθώο, παιδιάτικο,
μυαλό τους είχανε ξεχάσει την ιστορία της γενιάς τους.
Η Ανθή προσπερνώντας και βλέποντάς τα
μονολογούσε: «Ώστε έτσι συμβαίνει! Για τα θύματα της ζωής, δεν υπάρχει
σωτηρία καμιά; Και μετά θάνατο παίζουνε τον ίδιο άχαρο ρόλο;…μα όχι!»
Και πλησίαζε, κ’ έστελνε στο κενό ένα μάταιο μάθημα: «Μα επιτέλους λίγη
αξιοπρέπεια! έλεγε στα πούπουλα. Λίγη ντροπή! Τούτα κατέστρεψαν όλη σας
τη γενιά κι’ ακόμη τα χαϊδολογάτε, ντροπή! αηδία!»
Ύστερα αλάφρωνε τα πούπουλα από το
βάρος των φυσεκιών και σηκώνοντάς τα ψηλά τα σκόρπαγε στον αέρα: «εσάς,
τους έλεγε, άλλος είναι ο προορισμός σας».
Η ατμόσφαιρα όλον ‘κείνο τον καιρό
ήτανε, θυμάται βαρειά και σκοτεινή. Έμοιαζε να’ ναι φθινόπωρο. Ένα
ατέλειωτο φθινόπωρο. Τα σύννεφα ήσανε μαύρα, βαριά από βροχή, μα δεν
έβρεχε. Η βροχή είναι ανασασμός κι’ απελευθέρωση και τέτοιο δε συνέβηκε.
Σ’ όλα τα γύρω ζούσε και παραμόνευε αγωνία θανάτου. Όλα γύρευαν να
γλιτώσουν, να σωθούν. Τα κραξίματα και τα σκουξίματα των πουλιών ήσανε
φοβισμένα και πένθιμα. Ο φτερωτός κόσμος ζούσε μόνο ψάχνοντας για
καταφύγιο. Η Ανθή έλεγε: «τι πανωραία φύση! μόνο να μπορούσε να
ημερέψει, να γαληνέψει, να βασιλέψει επιτέλους αιθρία! Να φύγει η
διάχυτη αγωνία και τα πουλιά να πετούν πάλι ξένοιαστα όπως τα θυμότανε
παιδί, που κανένας δε σκεφτότανε να χτυπήσει! Να σβήσει από τ’ αφτιά της
ο αέναος ήχος του τουφεκιού! Ν’ αφήσει η οσμή του καπνού και του
μπαρουτιού αγνή κι αμόλευτη τη μοσχοβολιά του πεύκου και του θυμαριού!…
Και κάποτες, άγνωστο πότε, άρχισαν ν’
αραιώνουν οι κυνηγετικές στολές. Άδειαζε το δάσος. Οι κυνηγοί σήμερα
ένας, αύριο άλλος, τραβούσαν για τις πατρίδες τους. Ήτανε τόσοι πολλοί,
που η αναχώρηση τους στην αρχή δε γίνηκε αντιληπτή, μα σε δυό – τρεις
μήνες κ’ η Ανθή το κατάλαβε πως το δάσος άλλαζε όψη, γλύκαινε· και δεν
άργησε η στιγμή που ούτε ίχνος κυνηγού δεν ασκήμιζε την όψη του δάσους.
Τα πουλιά τραγουδούσαν αλλοιώτικα τραγούδια. Σα να τόνιζαν ύμνους και
νικητήρια εμβατήρια…και μια νύχτα ανοίξανε πια και οι εφτά ουρανοί.
Γέμισαν τα ποτάμια νερό, ξεχείλισαν οι λακκούβες, καθάρισε και ξεπλύθηκε
το ματωμένο έδαφος. Οι φονικοί κύλινδροι των φυσεκιών εξαφανίστηκαν
παρασυρμένοι απ’ το νερό ή αλλάξανε σχήμα και δε θύμιζαν πια την
προέλευσή τους…Τύχαινε να συναντήσεις κάποιον εδώ, κάποιον εκεί,
μουσκεμένους, παραμορφωμένους, ακίνδυνους.
Η Ανθή είχε χάσει την τραγική
κατάξανθη νεότητα του δάσους, μα δεν την ένοιαζε. Είχε ξανά γίνει ώριμη,
μα απαλλαγμένη από την αγωνία του θανάτου. Κ’ είχε τόση χαρά, που δεν
μπορούσε να το πιστέψει πως ο κίνδυνος πέρασε, πως είχε κερδίσει τη ζωή
της. Παρά μόνο έτρεχε από δω κ’ έτρεχε από κει, μέσα στο ημερωμένο δάσος
και φώναζε και ρωτούσε! Ζεις Ανθή; κι ο αντίλαλος του δάσους τής
αποκρινότανε: Ζεις Ανθή! Και πάλι σε λίγο ξαναρωτούσε, κλαίγοντας από
χαρά: Ζεις Ανθή; και πάλι ο αντίλαλος σταθερά, καθαρά τής αποκρινόταν:
Ζεις Ανθή!
Μια μέρα ξανασυνάντησε κείνο το γνωστό της στο δρόμο:
– Μου είχατε πει κάποτε πως ήσαστε άρρωστη. Τώρα πώς πηγαίνετε;
– Καλύτερα. Ναι! Καλά. Ξαστέρωσε ο
ουρανός. Κι’ αν φοβάμαι για κάτι, είναι μήπως η βαρειά κείνη αρρώστια
αφήσει πάνω μου τα σημάδια της. Μη μου μείνει κανένα ελάττωμα…
– Μα δεν είπατε πως επρόκειτο για αρρώστια της ψυχής;
– Ναι, μα τι σημαίνει…ίσως κι αυτές φεύγοντας ν’ αφήνουνε κατά κάποιο τρόπο τα ίχνη της διαβάσεώς τους πάνω στον άνθρωπο.
– Α μπα! μη φοβάστε! Έχω ακούσει για
πολλές αρρώστιες του κορμιού, μα για της ψυχής δε μου μίλησε κανένας
ποτέ. Τα ιατρικά βιβλία δεν αναφέρουν τίποτα σχετικό.
Και χτες – καλά το είχε φοβηθεί –
είχε πάρει το δρόμο της ακρογιαλιάς συντροφιά με το πιο αγαπημένο της
πρόσωπο πάνω στη γη. Πηγαίναν οι δυό τους χέρι – χέρι. Από τις δυό
καρδιές τους ξεχείλιζε όση μπορεί να γίνει τρυφερότητα και λατρεία ενός
ανθρώπου για έναν άλλον. Κάθισαν σε μια προεξοχή, ένα υψωματάκι πάνω απ’
τη θάλασσα, κι αγνάντευαν πέρα το πέλαγος γαληνεμένοι. Το βράδυ
ερχότανε σιγά κ’ οι δυο καρδιές τους πλημμύριζαν από όση γίνεται
μεγαλύτερη ευτυχία πάνω στη γη. Δεν είχαν ανάγκη να πούνε λέξη· ούτε για
το πόσο ευτυχείς είναι…και κει, η αγαπημένη αυτή ύπαρξη της Ανθής
κάρφωσε τα ωραία του μάτια σ’ ένα ωρισμένο σημείο του ουρανού:
– Πρόσεξε! της λέει. Εκεί! Να! Εκεί! δε βλέπεις; δε διακρίνεις; Γρήγορα! εκεί! Μα γρήγορα!
– Πού; Πού; αποκρινόταν σαστισμένη η Ανθή. Δε διακρίνω τίποτα. Πού δείχνεις;
– Ούτε ακούς κατά κει χουρχουρίσματα πουλιών;
– Ούτε βλέπω, ούτε ακούω!
– Είναι περάσματα από πάπιες, ξαναείπε το αγαπημένο πρόσωπο. Τώρα είναι ο καιρός τους…
Η νύχτα πέρασε πολύ ταραγμένη.
Ζωντάνεψε όλος κείνος ο παλιός κόσμος του δάσους. Βούιζαν και
φυσομανούσαν τα δέντρα, και τα πουλιά είχαν αναστατωθεί. Για μια στιγμή η
Ανθή φοβήθηκε πως η αρρώστια θα ξανακυλούσε. Μα όχι. Τα οράματα
διαλύθηκαν μόλις άρχισε να χαράζει.
Αν οι εφιάλτες της ψυχής είχανε
μελετηθεί, όπως και οι αρρώστιες του κορμιού, θα ξέρανε βέβαια όσοι μάς
αγαπούνε τι ευαισθησίες το πέρασμά τους άφησε πάνω μας και θα μας
προφυλάγανε, τουλάχιστον όσο να δυναμώσουμε, έτσι που κάνουν οι μανάδες
για τα μικρά τους:
«του απόμεινε, λένε, ευαισθησία στα
αφτιά του· και πρέπει ακόμη να το φυλάγουμε…» Στην Ανθή, που
προαισθανότανε τον κίνδυνο και ζητούσε να ξεφύγει, ήθελε να τόνε
παρακάμψει κ’ έλεγε: «Όχι! όχι! Δε βλέπω τίποτα! Όχι! δεν ακούω
τίποτα!…» Το πιο αγαπημένο της πρόσωπο πάνω στη γη, επέμενε, έλεγε,
έδειχνε, αγωνιζόταν: «Να! Να! Εκεί! Γρήγορα. Κοίτα!…» Κ’ ήτανε το ίδιο
σα να την πονούσε το ένα της πόδι και κείνο την υποχρέωνε να περπατάει
ακριβώς με το πονεμένο.
Αθήνα 1938
Έλλης Αλεξίου, Άπαντα (8) Μυστήρια, διηγήματα, Καστανιώτης, Αθήνα 1978, 2η έκδοση
«… Διηγήματα που προσκαλούν τον
αναγνώστη σε περιηγήσεις πίσω από την επιφάνεια των πραγμάτων, σε
εκείνους τους αθέατους τόπους όπου άλλοτε κρύβονται και άλλοτε
διαφυλάσσονται τα απόρρητα της ανθρώπινης ψυχής.»
Με τα μεγάλα, συνήθως σκούρα γυαλιά του, την έντονη φαλάκρα και τη
στρατιωτική του στολή, ο Βόιτσεκ Γιαρουζέλσκι, που έφυγε από τη ζωή σαν
σήμερα πριν τέσσερα χρόνια, έμοιαζε βγαλμένος από αντικομμουνιστική
καρικατούρα γελοιογράφου. Το όνομά του συνδέθηκε κυρίως με την επιβολή
του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία το 1981, οι περισσότεροι ξεχνούν
όμως ότι σε τελική ανάλυση η στάση τους προς την αντεπαναστατική
διαδικασία στη χώρα ήταν μάλλον εφεκτική, αν όχι διαλλακτική, ενώ μετά
τις ανατροπές διακήρυξε την “αποτυχία” του κομμουνισμού, δηλώνοντας
“σοσιαλδημοκράτης”. Κάτι που δεν εμπόδισε το λυσσώδες αντικομμουνιστικό
πολιτικό κατεστημένο της καπιταλιστικής Πολωνίας να προσπαθεί με κάθε
τρόπο να τον κάνει να πληρώσει δικαστικά τα υποτιθέμενα “εγκλήματά” του,
ακόμα και τα τελευταία χρόνια της ζωής του που μπαινόβγαινε στα
νοσοκομεία με την ευχή να μην ξαναβγεί, όπως τουλάχιστον διατεινόταν η
σύζυγός του.
Κάποτε, όταν τον είχαν ρωτήσει γιατί φορά σκούρους φακούς ακόμα και
σε ήπιο φωτισμό, ο ίδιος απάντησε: “Γιατί η ζωή μου ήταν γεμάτη
τυφλώσεις”. Η απάντηση αυτή είχε και κυριολεκτικό περιεχόμενο, καθώς ως
νεαρός είχε μαζί με τον πατέρα του μεταφερθεί στη Σιβηρία από τον
Κόκκινο Στρατό το 1941, μετά την κατάληψη της Λιθουανικής πόλης στην
οποία είχε καταφύγει η οικογένεια για να γλιτώσει από τη ναζιστική
κατοχή της Πολωνίας. Εκεί εργάστηκε σε ορυχείο, δραστηριότητα που του
άφησε μια μόνιμη βλάβη στα μάτια, ενώ ένα χρόνο αργότερα έχασε και τον
πατέρα του από δυσεντερία.
Γεννήθηκε στο Κούροφ του Λούμπλιν στις 6 Ιούλη 1923 από οικογένεια
της κατώτερης αριστοκρατίας και έλαβε αυστηρά καθολική σχολική
εκπαίδευση. Το 1943 μπήκε στην Αντίσταση κατά των ναζί, πολεμώντας σε
στρατιωτική μονάδα προσκείμενη στην ΕΣΣΔ, ενώ την περίοδο 1945-1947
συμμετείχε στην αντιμετώπιση των ένοπλων αντικομμουνιστικών ομάδων στην
Πολωνία. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος του Ενωμένου Εργατικού Κόμματος
Πολωνίας, ενώ παράλληλα ανήλθε γρήγορα στην στρατιωτική ιεραρχία, χάρη
και στη στήριξη του στρατάρχη του Κόκκινου Στρατού Ροκοσόφσκι, υπουργού
Άμυνας. Το 1956, έγινε στα 33 του ο νεαρότερος Πολωνός στρατηγός και το
1968 υπουργός άμυνας, συμμετέχοντας στην αποστολή πολωνικών δυνάμεων για
την επέμβαση στην Τσεχοσλοβακία, ενέργεια για την οποία απολογήθηκε
αργότερα.
Ο Γιαρουζέλσκι πρώτος από αριστερά σε νεαρότερη ηλικία.
Το 1981, κι ενώ η-στηριγμένη στη CIA και τον πάπα πρωτίστως-
συνδικαλιστική οργάνωση “Αλληλεγγύη” του Λεχ Βαλέσα εξαπλωνόταν στο
εσωτερικό της χώρας, φέρνοντας πολύ κοντά το ενδεχόμενο της
αντεπανάστασης, ο Γιαρουζέλσκι έγινε αρχικά πρωθυπουργός και μετέπειτα
γραμματέας του ΕΕΠ. Στις 13 Δεκέμβρη έλαβε την απόφαση που θα σφράγιζε
την υστεροφημία του, επιβάλλοντας το στρατιωτικό νόμο, ενόψει νέου γύρου
κινητοποιήσεων που είχε εξαγγείλει η “Αλληλεγγύη” λίγες μέρες πριν.
Αξίζει να σημειωθεί πάντως πως ο ίδιος νωρίτερα είχε έρθει σε επαφές με
την ηγεσία της οργάνωσης, ενώ αργότερα παρουσίαζε την απόφασή του ως
“πρόληψη” μιας σοβιετικής στρατιωτικής επέμβασης στα πρότυπα της
Ουγγαρίας (1956) και της Τσεχοσλοβακίας (1968), ισχυριζόμενος μάλιστα
ότι είχε λάβει την έγκριση του τότε αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους
του πρεσβύτερου στη λογική του “μικρότερου κακού”. Κανένα από τα σκέλη
των ισχυρισμών αυτών δεν έχει αποδειχτεί ως σήμερα, ενώ ο ίδιος τότε
ηγέτης της ΕΣΣΔ, Γιούρι Αντρόποφ είχε δηλώσει στις 10 Δεκέμβρη στο
Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ ότι δεν υπήρχε πρόθεση αποστολής στρατευμάτων
στην Πολωνία, ακόμα κι αν ήταν να πέσει στα χέρια της “Αλληλεγγύης”. Μην
ξεχνάμε εξάλλου ότι ήταν η εποχή κατά την οποία ήδη η ΕΣΣΔ εμπλεκόταν
στον αιματηρό και πολυδάπανο πόλεμο του Αφγανιστάν. Επί Γιέλτσιν
εμφανίστηκαν στοιχεία που επιβεβαιώναν την απροθυμία των Σοβιετικών να
επέμβουν στρατιωτικά, δεν έχει όμως αποσαφηνιστεί αν και ποια ακριβώς
σχέδια είχαν για την αντιμετώπιση της πολωνικής κρίσης.
Χωρίς λοιπόν να έχει ξεκαθαρίσει ιστοριογραφικά το τοπίο για τις
ακριβείς συνθήκες επιβολής του στρατιωτικού νόμου, το μόνο σίγουρο εκ
του αποτελέσματος και του τρόπου εφαρμογής του είναι πως δε συνοδευόταν
από κάποιο σχέδιο που θα έδινε ώθησε στη σοσιαλιστική προοπτική,
τσακίζοντας ταυτόχρονα και τη ρίζα των αντεπαναστικών κινήσεων στη χώρα.
Οι ηγέτες της “Αλληλεγγύης”, όπως και ο ίδιος ο Βαλέσα απεστάλησαν σε
αγροτικού τύπου φυλακές στα πολωνοσοβιετικά σύνορα, κινώντας τα νήματα
της παράνομης δράσης της οργάνωσης από εκεί, χωρίς τη δρακόντεια
καταστολή που θα ανέμενε κανείς σε ένα στρατιωτικό καθεστώς, την ώρα που
ο Βαλέσα συνέχισε να βρίσκεται σε επαφή με τον Ιωάννη Παύλο το Β’,
βασικό πολιτικό και οικονομικό αιμοδότη της αντεπανάστασης, ενώ λίγα
χρόνια μετά φάνηκε να έχει αποδεχτεί τα τετελεσμένα. Έτσι, το 1986 έδωσε
αμνηστία στο Βαλέσα και τον κύκλο του, ενώ η Αλληλεγγύη επανιδρύθηκε ως
νόμιμη κίνηση, συνεχίζοντας να σαμποτάρει, κυρίως μέσω απεργιών, την
οικονομική ζωή της χώρας, με στόχο την κατάληψη της εξουσίας. Ο ίδιος ο
Γιαρουζέλκσι όχι απλώς την αποδέχτηκε, αλλά σχεδόν την επιδίωξε, όπως
παραδεχόταν ο ίδιος ο Βαλέσα: “Κανείς δεν τον ανάγκασε να έλθει σε
συνεννόηση με την “Αλληλεγγύη”. Κι όμως το έκανε”. Μετά τις λεγόμενος
συναντήσεις της “Στρογγυλής Τραπέζης” μεταξύ κυβέρνησης και
“Αλληλεγγύης” την άνοιξη του 1989, ακολούθησαν οι πρώτες “ελεύθερες”
εκλογές στην Πολωνία, όπου οι αντεπαναστάτες επικράτησαν θριαμβευτικά,
ενώ λόγω των συμφωνιών του μαζί τους ο Γιαρουζέλσκι παρέμεινε ως το
Δεκέμβρη του 1990 πρόεδρος της χώρας, παραδίδοντας μετέπειτα το αξίωμά
του στο Λεχ Βαλέσα, και ζητώντας “συγγνώμη” από την κοινή γνώμη.
Ο Γιαρουζέλσκι είχε μια “ιδιαίτερη” σχέση με την Ελλάδα, κυρίως χάρη
στη σχέση του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήταν ο μόνος ηγέτης της
ΕΟΚ που δεν καταδίκασε την επιβολή στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία,
επιβάλλοντας μάλιστα και την καρατόμηση του τότε υφ. Εξωτερικών του Ασημάκη Φωτήλα εν πτήσει.
Αργότερα γινόταν ο πρώτος πρωθυπουργός δυτικής χώρας που επισκεπτόταν
το Γιαρουζέλσκι, που ανταπέδωσε την επίσκεψη, ενώ στην ελληνική έκδοση
του βιβλίου του “Στο δρόμο της αλλαγής” (Ανδρέα ζεις) δεν ξεχνά να
ευχαριστήσει την ελληνική κυβέρνηση για την “έντιμη” στάση της. Το
βιβλίο από μόνο είναι χρήσιμο για να πάρει κανείς μια ιδέα του
ιδεολογικού κλίματος της εποχής, με το Γιαρουζέλσκι να κλίνει την
“αυτοδιαχείριση” σε όλες τις πτώσεις και το μεταφραστή να δίνει ρέστα,
όπως με το κάτωθι αριστούργημα:
Απ’ όλα τα μέρη καταφθάνουν λόγια υποστήριξης. Βλέπω
μήπως τη δυνατότητα πραγματοποίησης αυτών των καθηκόντων, της εκτέλεσης
των αποφάσεων του συνεδρίου; Μάλιστα. Τη βλέπω. (Και παρακάτω:) Μπροστά
στον τεράστιο χαβαλέ του πληθωρισμού και στην ερήμωση της αγοράς,
πολλαπλασιάζονται πάλι οι απαιτήσεις, αιτήματα για αύξηση μισθών, κλπ.
Δυστυχώς απ’ αυτή την άποψη οι εργασίες του ΙΧ Συνεδρίου συνοδεύονται
από ένα άσχημο ακομπανιαμέντο.
Όσο να πεις, είναι δύσκολο το έργο μετάφρασης ενός -κατά την εισαγωγή
του πονήματος- “από τους καλύτερους ομιλητές στην πολωνική ζωή της
μεταπολεμικής περιόδου”, θεωρούμε όμως ότι εν προκειμένω ο αρμόδιος
στάθηκε στο ύψος του. Σε παρόμοιο πασοκικό-τριτοδρομικό (sic) ύφος, το
βιβλίο του Γιάννη Καψή “Κουβεντιάζοντας για την Πολωνία”, που συνομιλεί
με ηγέτες (πλην των Γιαρουζέλσκι-Βαλέσα) αμφότερων των πλευρών για να
καταλήξει στο συμπέρασμα πως τα πράγματα δεν ήταν και τόσο άσχημα στην
Πολωνία. Γιατί κάθε εποχή έχει τον Καψή που της αξίζει.
Οι συνειρμοί με τα “πράσινα άλογα” της Αλλαγής είναι αναπόφευκτοι…
Από τη “δική μας” πλευρά, αδιαμφισβήτητα ξεχωρίζει η θρυλική (λέμε
τώρα) μπροσούρα “Η Πολωνία κι εμείς”, το τότε μέλους της Κ.Ε του
κόμματος (περασμένες μου οπορτούνες, του σοσιαλισμού χαλάσματα) Νίκου
Κοτζιά, την οποία μαζί με άλλα κείμενα της περιόδου χαρακτήριζε “ανοησίες”,
σε σχετική ερώτηση του Σπήγκελ, όταν είχε πρωτοβγει ο Σύριζα στην
εξουσία. Το ποιος ήταν ο ανόητος στην περίπτωση Κοτζιά το έμαθε το λαϊκό
κίνημα με το δύσκολο τρόπο, που λένε κι οι Αγγλοσάξωνες…Η υπόθεση της
Πολωνίας έγινε επίσης αιτία ή αφορμή να αποχωρήσουν από το κόμμα ο Νίκος
Μπίστης και ο Φώντας Λάδης, βαριές απώλειες για το χώρο της κωμωδίας
και του πολιτισμού αντίστοιχα. Ο καραφλός στρατηγός άφησε το αποτύπωμά
του και σε τραγούδι της εποχής, όταν ο Τζίμης Πανούσης, την περίοδο που
εκτός από τον αιώνιο αντι-κκεδισμό του διέθετε και χιούμορ, μας
πληροφορούσε για τα σεξουαλικά κατορθώματα του Πολωνού ηγέτη σε κεντρική
πλατεία των Αθηνών:
Πάρε το πτυχίο σου κι ένα μηχανάκι
κι έλα ξημερώματα στο μοναστηράκι
Κάτσε ανακούρκουδα στο σταθμό του τρένου
ρίχνε ξύδι στις πληγές του κάθε σταυρωμένου
Έχει κολλήσει η επανάσταση βλεννόρροια
κουμουνιστές την έχουν κλείσει σε φυτώρια
και οι εκδότες καθορίζουνε τα όρια
Πάρε τη βασίλισσα σαν τρελός σε σκάκι
νύχτα με πανσέληνο στου Καραϊσκάκη
κι άμα δεις βρυκόλακες, κόκκινους φιλάθλους
ψήσ’ τους για να βάλουν σφυροδρέπανα στους τάφους
Ο Γιαρουζέλσκι κάνει πίπες στην Ομόνοια
κι εσύ χτυπιέσαι με κουμπιά και ηλεκτρόνια
Με ιδιαίτερη ένταση τις τελευταίες
δεκαετίες παρατηρείται το εξής φαινόμενο: μια συνεχής εισαγωγή και
εξαγωγή διαφορετικών εννοιών που προσπαθούν να περιγράψουν την πολιτική
κατάσταση και το διεθνές σύστημα (παγκοσμιοποίηση, μεταμοντερνισμός,
πολυπολικότητα, μεταδημοκρατία κ.λπ.). Παράλληλα, συχνές μετατοπίσεις
στην οικοδόμηση του κυρίαρχου λόγου που με όρους μαζικής πολιτικής,
προπαγάνδας, θεάματος, κουλτούρας και ιδεολογίας προσπαθεί να
εκλαϊκεύσει, να εξειδικεύσει τις βασικές στρατηγικές επιλογές του
κεφαλαίου στο σώμα της κοινωνίας, στο σώμα των ψηφοφόρων, ώστε να τύχουν
υποστήριξης.
Σ’ αυτή την διπλή κίνηση
δημιουργείται το εξής χάσμα: ενώ η πολιτική θεωρία, ακόμα και η αστική,
εν μέρει αντιλαμβάνεται τα φαινόμενα με όρους ιστορικότητας,
τοποθετημένα σε συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο και ως προϊόν αλλαγών και
μετασχηματισμών (βέβαια, μη συνδέοντάς τα πάντα με την οικονομική βάση,
αλλά αυτονομώντας τα στη σφαίρα της πολιτικής), από την άλλη ο με όρους
μαζικής πολιτικής κυρίαρχος λόγος τα μεταφράζει είτε στατικά και τυχαία
ως φυσικά φαινόμενα που κάπως κάποτε απλώς προκύπτουν, είτε αφελώς
ψυχολογικοποιώντας τα ως προϊόντα αλλαγής λόγω προσωπικών ηθικών
επιλογών των ηγετών/κυβερνόντων, είτε μεταφυσικά ως συνωμοσίες.
Μεταφράζει, δηλαδή, τις αλλαγές ως κάποιου είδους διασαλεύσεις μιας
υποτιθέμενης κανονικότητας.
Αυτή η ανάγκη για νέες έννοιες και
νέες εκλαϊκευμένες εξηγήσεις των αιτιών και των λύσεων έρχεται
εσπευσμένα στο προσκήνιο λόγω της τρέχουσας ιστορικής περιόδου. Η κρίση
στην οικονομία και η υποχώρηση της κοινωνίας ωθούν το πολιτικό σύστημα
σε διαρκείς αναμορφώσεις, στην αναζήτηση δηλαδή ενός νέου «κέντρου
ισορροπίας» του, ενός κυρίαρχου λόγου που θα ενσωματώνει τα νέα δεδομένα
της οικονομίας και της κοινωνίας στην ιδεολογία, που θα προβάλλει με
πειστικότητα τα νέα διλήμματα και θα επανδρώνει τις αστικές πολιτικές
δυνάμεις με νέων χαρακτηριστικών πρόσωπα. Επειδή αυτές οι πολιτικές
επιλογές σε περίοδο κρίσης είναι εξαιρετικά προσωρινές και προκύπτουν
περισσότερο ως προϊόν νευρικότητας και όχι ως προϊόν κάποιας σίγουρης
και σταθερής κατεύθυνσης που θα λειτουργεί σε κάποιο βάθος χρόνου σαν
«αυτόματος πιλότος», επειδή αυτές οι πολιτικές επιλογές δεν προσφέρουν
λύσεις, με συνέπεια η νευρικότητα να εντείνεται, προκύπτει και η
λεγόμενη κρίση αντιπροσώπευσης ως το εξής κυκλικό σχήμα: οικονομική
κρίση – αναμόρφωση αστικής ιδεολογίας –αποτυχία των προτεινόμενων λύσεων
– πολιτική αποτυχία φορέων/προσώπων – πολιτική κρίση αντιπροσώπευσης –
νέα αναμόρφωση. Το σχήμα αυτό παρατηρείται στα μέχρι πρόσφατα πιο
σταθερά πολιτικά συστήματα της Ε.Ε. και των ΗΠΑ.
Στη βάση αυτή μπορεί να εξηγηθεί
το χάσμα μεταξύ πραγματικότητας και αστικής ιδεολογίας ως ψευδούς
συνείδησης: κάτι που είναι δυναμικό και μετασχηματίζεται διαρκώς στον
άξονα του χρόνου, όπως ο καπιταλισμός και τα πολιτικά του παράγωγα, κάτι
που αποτελεί μια δυναμική διαδικασία με διαρκείς αλλαγές και άρα
δυνατότητα ριζικής αλλαγής του, αντ’ αυτού ερμηνεύεται ως κάτι το
στατικό, ως κάτι εφοδιασμένο με πανανθρώπινη ηθική και αιώνια σταθερές
αξίες – έννοιες ως σαν αυτές να μην ήταν προϊόν της ιστορικής
διαδικασίας, αλλά κάποιο είδος οικουμενικών θεϊκών εντολών. Από αυτή την
στατική ανάγνωση, ερμηνεία και αντίληψη μιας δυναμικής διαδικασίας,
όπως είναι η ζώσα ιστορία, προκύπτουν μια σειρά φετιχισμών και
ιδεολογημάτων, με τη βοήθεια των οποίων επιχειρείται να στηθούν κάθε
φορά νέα ιδεολογικά δίπολα και πολιτικές ενσωματώσεις ως εξής: από τη
μία βρίσκονται οι «πανανθρώπινες αξίες» εντός του καπιταλισμού
(ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα κ.λπ.) ανανοηματοδοτημένες κοσμοπολίτικα
στις νέες συνθήκες, από την άλλη οι νέες αξίες – ανάγκες που προκύπτουν
ως αντιδραστική εθνικιστική ανανοηματοδότηση των προηγούμενων ή και ως
επιλεκτική/ολική άρνησή τους. Το φάσμα είναι τεράστιο και αντιστοιχεί σε
διάφορα πολιτικά μείγματα διακυβέρνησης και κυρίαρχης ιδεολογίας σε όλο
τον κόσμο.
Ένας από αυτούς τους φετιχισμούς
που βρίσκεται στον «προοδευτικότερο» πόλο του κυρίαρχου ιδεολογικού
διπόλου αφορά την έννοια της δημοκρατίας. Αυτή η έννοια της δημοκρατίας
εξ’ αρχής έχει συγκεκριμένο επίθετο ως το βασικό της κατηγόρημα: είναι
μία ιστορική μορφή δημοκρατίας, η αστική δημοκρατία ενός αναπτυγμένου
καπιταλισμού. Το πολύ συγκεκριμένο αυτό επίθετο (αστική) που εκφράζει
και τα πλαίσια, τις ιδιότητες του αφηρημένου ουσιαστικού (δημοκρατία)
επιμελώς, σκοπίμως και μεθοδικά αποκρύπτεται από τον κυρίαρχο λόγο στην
προσπάθειά του να κατασκευάσει κάτι το ενιαίο, πάντα αληθινό και πάντα
ισχύων. Συνέπεια αυτού είναι μια καλή και φυσιολογική λειτουργία της
αστικής δημοκρατίας να θεωρείται apriori ως το ανώτερο στάδιο κοινωνικής προόδου, ως το ανώτερο στάδιο ανάπτυξης της ανθρωπότητας.
Από εδώ «δικαιολογούνται» και οι
παντός φύσης επιλεκτικές «εξαγωγές δημοκρατίας» σε όλο τον κόσμο: η
αποικιοκρατία και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις προς την κατάκτηση δήθεν
πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του πολίτη στις υπανάπτυκτες
χώρες, οι αραβικές ανοίξεις και οι πορτοκαλί επαναστάσεις. Από εδώ
δικαιολογείται και η βασική στρατηγική, το κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα της
σημερινής και χθεσινής σοσιαλδημοκρατίας που για να ενσωματώσει
προοδευτική μερίδα της κοινωνίας απευθύνει την κριτική της σε έννοιες
όπως ο νεοφιλελευθερισμός ή η μεταδημοκρατία: πρέπει να υπάρξει μια
«ανανοηματοδότηση», μια «επανεπινόηση», μια «επανεκκίνηση», μια
«επανεφεύρεση» της δημοκρατίας στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ και τον κόσμο ή,
απλούστερα, πρέπει το ρολόι της ιστορίας να γυρίσει αναίμακτα στην
καπιταλιστική ανάπτυξη του 1945-1973.
Σ’ αυτή την ανάγνωση, οι
σιδερένιοι νόμοι του καπιταλισμού είτε αγνοούνται παντελώς, είτε
συσκοτίζονται μέσα σε μία πολιτική βουλησιαρχία, μέσα σε μία πολιτική
πάλη, όπου η όλο και καλύτερη λειτουργία της αστικής δημοκρατίας
αποτελεί τη βασική μεθοδολογία σταδιακής αλλαγής της κοινωνίας·
το βασικό πεδίο πάλης εδώ είναι το κράτος και οι κρατικοί μηχανισμοί
που στέκονται αυτόνομοι και υπεράνω του οικονομικού συστήματος. Σ’ αυτό
το πλαίσιο, αυτομάτως αναγορεύονται ως απόλυτα κυρίαρχες οι έννοιες που
σχετίζονται με τις ομάδες πίεσης και την ατομική ευθύνη: η ιδιότητα του
πολίτη και η δημοκρατική ηθική, τα ΜΜΕ και η προπαγάνδα, τα σκάνδαλα και
η έλλειψη ηθικού πλεονεκτήματος, η δημοκρατική διακυβέρνηση, η μη
άσκηση βίας, η ασφάλεια· η εύρυθμη γενικά λειτουργία με όρους αντιπροσώπευσης της κοινωνίας από την πολιτική.
Σταδιακά, η ευθύνη μεταφέρεται
στον αόριστο μέσο πολίτη που είτε δεν είναι «ενεργός», είτε δεν είναι
«ενημερωμένος», είτε δεν είναι «ευαισθητοποιημένος», είτε είναι «θύμα
νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας» και αφήνεται στο να υποχωρούν τα
δημοκρατικά του δικαιώματα. Έτσι, προκύπτει ως αυτονομημένη από την
υπόλοιπη πραγματικότητα η πολεμική π.χ. εναντίον των ΜΜΕ, εναντίον
φαιδρών πολιτικών προσώπων, εναντίον αφηρημένα του νεοφιλελευθερισμού
κ.λπ., ενώ αυτό που τίθεται ως σκοπός αυτής της πολεμικής είναι να
«ακούγεται περισσότερο» η φωνή του πολίτη, να «διευρυνθεί» η δημοκρατία
σε μια αέναη πορεία προς την τελειότητα και την αψεγάδιαστη λειτουργία
της.
Η αστική δημοκρατία, όμως, δεν είναι ούτε αυτονόητη, ούτε αποτελεί προϊόν εγγύησης από τον καπιταλισμό.
Ένα προϊόν εγγύσης που δήθεν κάποιες νεόκοπες ιδεολογίες, όπως ο
νεοφιλελευθερισμός, ή κάποιοι άφρονες την διασαλεύουν χωρίς προηγούμενο
και χωρίς έγκριση. Αντίθετα, αυτονόητος είναι ο καπιταλισμός και
αυτονόητη είναι η επιλογή της καλύτερα ταιριαστής στρατηγικής σε κάθε
ιστορική περίοδο, είτε για την βέλτιστη διαχείρισή του, είτε γιατί δεν
μπορεί να κάνει αλλιώς στο κυνήγι της αύξησης του μέσου ποσοστού
κέρδους. Η παραδοχή αυτή ανοίγει το πεδίο, αφού ακυρώνει την αυτονόητη
αντιστοίχιση «ηθικής του καπιταλισμού» ως «ηθικής της (αστικής)
δημοκρατίας». Οδηγεί στη διαπίστωση πως σε όλο το χώρο του
εποικοδομήματος δεν υπάρχει κανενός είδους αστικό ταμπού, δεν υπάρχει
κανενός είδους ιδεολογικοπολιτικός λόγος που να μην μπορεί ανά πάσα
στιγμή να ακουστεί, να καταστεί κυρίαρχος και να επιστρατευτεί στην
υπηρεσία του καπιταλισμού. Η μαύρη προπαγάνδα, τα εξόφθαλμα ψέματα, τα
κραυγαλέα φαιδρά πολιτικά πρόσωπα, οι συνωμοσιολογίες, ο φασισμός κι ο
ρατσισμός, οι δικτατορίες, οι πόλεμοι και η προσφυγοποίηση τεράστιων
πληθυσμών, η καταδίκη και στοχοποίηση των θυμάτων·
όλα αποτελούν επιλογές – πτυχές του συστήματος και όχι διασαλεύσεις
του, σε όλα επιτρέπει να υπάρχουν και ως πράξεις και ως λόγοι. Σε τελική
ανάλυση δεν υπάρχει τίποτα άλλο στο εποικοδόμημα παρά μόνο πόλεμος
θέσεων. Και από τη συνισταμένη αυτού του συσχετισμού δυνάμεων των θέσεων
και πρακτικών προκύπτει το «κέντρο ισορροπίας» του κυρίαρχου λόγου, η
κυρίαρχη ιδεολογία που ορίζει σε εξαιρετικά ρευστές περιόδους μόνο
προσωρινά τι είναι επιτρεπτό να υποστηρίζεται, τι είναι με την ευρεία
έννοια πολιτικά ορθό και τι όχι.
Αυτός ο δίχως όρια και δίχως
ταμπού πόλεμος θέσεων αποτελεί – στο βαθμό που αναγνωρίζεται – για την
σοσιαλδημοκρατική οπτική ένα σχήμα περίπου θρησκευτικού είδους ατομικής
και συλλογικής ελευθερίας εντός του καπιταλισμού: ο καπιταλισμός (θεός)
επιτρέπει την ελεύθερη έκφραση και κυκλοφορία απόψεων (αφήνει ελεύθερο
στον άνθρωπο να επιλέξει το καλό ή το κακό), έτσι ώστε ο πολίτης μέσω
της δημοκρατικής του αγωγής (θρησκευτική πίστη και άσκηση) να επιλέγει
πάντα τις δημοκρατικές λύσεις (να επιλέγει το καλό – θεό).
Στο τέλος, βέβαια, το δημοκρατικό και ηθικό (το καλό – ο θεός) πάντα
θριαμβεύει και έτσι θεμελιώνεται η ελευθερία του πολίτη (η ελευθερία του
ανθρώπου) ως ελεύθερη επιλογή της δημοκρατίας.
Αρνείται να αναγνωρίσει αυτή η
οπτική πως η απάντηση δεν μπορεί να είναι η ακολούθηση της καλύτερης εκ
των προτεινόμενων επιλογών του συστήματος, αλλά η κατάργηση του
δικαιώματός του να διατηρεί όλη την βεντάλια των επιλογών στα χέρια του.
Το ξεπέρασμα, η διαλεκτική άρση των μορφών πολιτικής που έφερε στο
προσκήνιο της ιστορίας με νέες, καθαρά δημοκρατικές που θα εκπορεύονται
από και θα αντιστοιχούν στις ανώτερες σχέσεις παραγωγής, σε μια
απελευθερωμένη κοινωνία.
Πριν μια βδομάδα περίπου ο 85χρονος σκιτσογράφος Ντίτερ Χάνιτς έχασε
τη θέση του στην εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung, μετά τη δημοσίευση
σκίτσου που σατιρίζει το Νετανιάχου με στολή της νικήτριας της
Γιουροβίζιον και έντονα χαρακτηριστικά (αυτιά, μύτη κλπ) να πετάει έναν
πύραυλο με το άστρο του Δαβίδ αναφωνώντας “Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ”,
ενώ και το V της λέξης Eurovision έχει αντικατασταθεί από το άστρο του
Δαβίδ.
Το σκίτσο αυτό ερμηνεύθηκε από πολλές πλευρές ως αντισημιτικό, μεταξύ
άλλων από τον υπεύθυνο για θέματα αντισημιτισμού της γερμανικής
κυβέρνησης, Φέλιξ Κλάιν, αλλά και ορισμένους ιστορικούς, που το
συνέκριναν με εκείνα που δημοσίευε το ναζιστικό αντισημιτικό έντυπο “Der
Stuermer” την περίοδο της Βαϊμάρης κι επί Χίτλερ. Η εφημερίδα
απολογήθηκε και απέλυσε πάραυτα το σκιτσογράφο, ο οποίος θεώρησε
“υπερβολική” την αντίδραση, λέγοντας πως “δε μετανιώνει” για το σκίτσο
και πως οι συγκρίσεις με ναζιστικά σκίτσα είναι βαθιά προσβλητικές και
ψευδείς. Δεν ήταν λίγοι και όσοι, συνάδελφοί του αλλά και ερευνητές του
αντισημιτισμού, όπως ο Βόλφγκανγκ Μπεντς, ο οποίος δήλωσε πως δε
διακρίνει κανένα από τα συνήθη αντισημιτικά στερεότυπα στο σκίτσο, ενώ
το άστρο του Δαβίδ, εκτός από θρησκευτικό, είναι και πολιτικό σύμβολο,
αφού εικονίζεται στην ισραηλινή σημαία.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι βαθύτεροι λόγοι της απόλυσης δεν
έχουν να κάνουν τόσο με τις κατηγορίες του αντισημιτισμού, που εννοείται
βέβαια ότι εξακολουθεί να είναι ένα ευαίσθητο ζήτημα ιδιαίτερα στη
Γερμανία, αλλά κυρίως με το γεγονός της άσκησης κριτικής στην πολιτική
του Ισραήλ. Είναι πολύ πιθανό δηλαδή μια παρόμοιας έμπνευσης, αλλά
διαφορετικής εκτέλεσης καρικατούρα να επεφύλασσε την ίδια στο δημιουργό
της, ή τουλάχιστον την έντονη επίκρισή τους.
Αυτό όμως δε σημαίνει την άκριτη ταύτιση με το σκιτσογράφο εν
προκειμένω, όχι μόνο γιατί κάθε άλλο παρά αντισυστημικός μπορεί να
χαρακτηριστεί κάποιος που έχει παραλάβει σειρά κρατικών “μεγαλόσταυρων”
στη Γερμανία, αλλά και γιατί η γραμμή υπεράσπισής που επέλεξε ο ίδιος για τον εαυτό του
είναι τουλάχιστον προβληματική. Πρώτον διότι ο ισχυρισμός του πως
ζωγράφισε το άστρο σκέτο και όχι ως σημαία στη ρουκέτα επειδή “δεν είχε
χώρο” είναι τουλάχιστον φαιδρός. Δεύτερον διότι για να απαλλαγεί από
υποψίες ότι δεν τηρεί ίσες αποστάσεις, καμαρώνει για σκίτσα του που
προέβαλαν τον Άσαντ ως σφαγέα. Τρίτον γιατί ενώ δηλώνει πως “διατηρεί το
δικαίωμά του να ασκεί κριτική στο Ισραήλ, ως Γερμανός” (και γιατί ως
Γερμανός δηλαδή κι όχι απλώς ως πολίτης με μισό γραμμάριο συνείδηση;),
στην πραγματικότητα σε σχετική δημοσιογραφική ερώτηση αρνείται ότι
παρουσιάζει το Ισραήλ ως επιτιθέμενο, κι ότι η ρουκέτα είναι απλώς
“σύμβολο του νικητήριου τροπαίου”, το οποίο χρησιμοποιεί προπαγανδιστικά
ο Νετανιάχου στην κόντρα του με το Ιράν.
Το σημαντικότερο όμως είναι πως προβαίνει μετά σε έναν συμψηφισμό,
που, για όσους έχουν και την παραμικρή εξοικείωση με τη σύγχρονη
γερμανική ιστορία, είναι ίδιον ενός ακραία συντηρητικού, αν όχι και
καθαρά ακροδεξιού λόγου στη Γερμανία. Έτσι λοιπόν ο Χάνιτς διατείνεται
πως δε θα μπορούσε να είναι αντισημίτης, γιατί ως Σουδήτης (μέλος της
γερμανικής μειονότητας της Τσεχοσλοβακίας, που στήριξε φανατικά το
Χίτλερ κι εκδιώχθηκε γι’αυτό μετά τον πόλεμο) “γνωρίζει πώς είναι να σε
καταδιώκουν”, πώς είναι “να σε φτύνουν στο δρόμο” και ότι για ένα χρόνο
μετά τον πόλεμο και πριν φύγει για τη Γερμανία, έπρεπε να φέρει “λευκό
περιβραχιόνιο”, εξισώνοντάς το εμμέσως πλην σαφώς με το κίτρινο αστέρι
που υποχρεούνταν να φορούν οι Εβραίοι στη ναζιστική Γερμανία.
Ο Χάνιτς μπορεί όντως να μην είναι αντισημίτης, αλλά με την ίδια του
την επιχειρηματολογία δίνει την καλύτερη τροφή σε όσους προσπαθούν να
εξισώνουν κάθε κριτική στην πολιτική του ισραηλινού κράτους με τον
αντισημιτισμό. Κι αυτό είναι εξίσου επικίνδυνο με τη λογοκρισία που
πολλά αστικά ΜΜΕ της Δύσης εφαρμόζουν με πρόσχημα τον αντισημιτισμό σε
οποιονδήποτε τολμήσει να αμφισβητήσει το αφήγημα των φονικών
Παλαιστινίων με τους χαρταετούς και τις πέτρες που αναγκάζουν τον
Ισραηλινό στρατό να τους ρίχνει στο ψαχνό.
Επί
35 ολόκληρα λεπτά την Πέμπτη το μεσημέρι, μέσα από τα στούντιο της
κρατικής τηλεόρασης, η υπουργός Εργασίας επιχειρούσε να στηρίξει το
παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης» που τάχα φέρνουν στους εργαζόμενους και
το λαό η κυβέρνηση και το «τέλος των μνημονίων». Παρουσιάζοντας όλη τη
βεντάλια της «εικονικής πραγματικότητας» που λανσάρει η κυβέρνηση για τα
Εργασιακά και το Ασφαλιστικό, επανέλαβε τα περί «στόχου για αύξηση του
κατώτατου μισθού», εξήγγειλε για πολλοστή φορά την «επαναφορά των
θεμελιωδών αρχών στις Συλλογικές Συμβάσεις» μετά τον Αύγουστο, καμάρωσε
για τον... «υπερπλεονασματικό» ΕΦΚΑ και γιατί οι συντάξεις... δεν θα
πέσουν κάτω από τα 300 ευρώ (!), επανέφερε το παραμύθι της μελλοντικής
«επαναδιαπραγμάτευσης» των νέων βάρβαρων περικοπών στις συντάξεις, που
έχει ήδη ψηφίσει η κυβέρνηση!
Τι δεν είπε σε αυτά τα 35 λεπτά
για όλα τα παραπάνω η υπουργός; «Ξέχασε» να αναφέρει τη σαφή δέσμευση
της κυβέρνησης, καταγεγραμμένη ρητά και στο «αναπτυξιακό σχέδιό» της,
ότι ο κατώτατος μισθός θα ορίζεται με βάση τον μνημονιακό νόμο Βρούτση
(ν. 4172/2013), με απόφαση του αστικού κράτους και όχι με ελεύθερες
συλλογικές διαπραγματεύσεις. Καθοριστικό κριτήριο στο νόμο της ΝΔ και
στο «αναπτυξιακό σχέδιο» του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ανταγωνιστικότητα και η
παραγωγικότητα, η διασφάλιση δηλαδή των κερδών του κεφαλαίου! «Ξέχασε»,
επίσης, η υπουργός ότι η κυβέρνηση πουθενά στο «αναπτυξιακό σχέδιο» δεν
αναφέρεται σε κατάργηση του αίσχους του «υποκατώτατου» μισθού για τους
νέους εργαζόμενους. Και φυσικά «ξέχασε» και τη νέα μείωση του
αφορολόγητου, που θα φέρει νέα αφαίμαξη στο εισόδημα των εργαζομένων.
Καλλιτεχνική
απεικόνιση των δίδυμων διαστημοσυσκευών GRACE-FO. Οι δύο κόκκινες και η
λευκή γραμμή αναπαριστούν τις ακτίνες που εκπέμπουν τα δύο σκάφη για να
υπολογίζουν τη μεταξύ τους απόσταση σε κάθε χρονική στιγμή
Οι
δύο αμερικανογερμανικοί δορυφόροι GRACE-FO, συνεχιστές του προγράμματος
παρατήρησης του κύκλου του νερού στον πλανήτη, που είχε ξεκινήσει το
2002 με το δίδυμο των προκατόχων τους, τους δορυφόρους GRACE, τέθηκαν με
επιτυχία, στις 22 Μάη, σε τροχιά ύψους 490 χιλιομέτρων πάνω από την
επιφάνεια της Γης. Ο πύραυλος Falcon 9 της «SpaceX», με τον οποίο
εκτοξεύτηκαν από τη στρατιωτική βάση Βάντερμπεργκ στην Καλιφόρνια, έθεσε
στη συνέχεια σε υψηλότερη τροχιά και 5 νέους δορυφόρους του αστερισμού
τηλεπικοινωνιακών δορυφόρων Iridium.
Οι δίδυμοι δορυφόροι
απελευθερώθηκαν σε αντίθετες κατευθύνσεις με σχετική μεταξύ τους
ταχύτητα 0,3 μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Ετσι, ο δορυφόρος που κινείται προς
τη Γη θα κατέβει σταδιακά σε χαμηλότερη τροχιά, πράγμα που σημαίνει ότι
θα βρεθεί να προηγείται ως προς εκείνον που απομακρύνεται από τον
πλανήτη. Μερικές μέρες αργότερα, όταν η μεταξύ τους απόσταση γίνει 220
χιλιόμετρα (η βέλτιστη για τις επιστημονικές παρατηρήσεις που θα
πραγματοποιήσουν), ο χαμηλότερος δορυφόρος θα πυροδοτήσει τα ακροφύσια
πλοήγησης ώστε να ανέβει στο ύψος του άλλου, που επίσης θα πυροδοτήσει,
ώστε να σταματήσει να απομακρύνεται, για να βρεθούν τελικά στο ίδιο
ύψος.
Πολλά από τα πιεστικά ερωτήματα που καλείται να απαντήσει η
επιστημονική μελέτη του κλίματος εξαρτώνται από τη λεπτομερή γνώση της
κίνησης του νερού στη Γη. Αλλά η παρακολούθηση του κύκλου του νερού σε
παγκόσμια κλίμακα με ακρίβεια δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το νερό μπορεί
να είναι σε κοινή θέα σε μια λίμνη, ή να βρίσκεται υπόγεια, στον
υδροφόρο ορίζοντα. Μπορεί να εξατμιστεί από τη θερμότητα του ηλιακού
φωτός που λούζει την επιφάνεια της Γης, ή να αποθηκευτεί για αιώνες
στους πάγους των παγετώνων. Μπορεί να βρίσκεται σχεδόν οπουδήποτε, πάνω
στην επιφάνεια του πλανήτη, στην ατμόσφαιρα ή κάτω από το έδαφος, από
τους σωλήνες ύδρευσης και αποχέτευσης του σπιτιού μας έως το Νότιο Πόλο.
Ανεξάρτητα
από το αν είναι σε στερεή, υγρή ή αέρια μορφή, αν είναι ορατό ή αόρατο,
έχει μια ιδιότητα που δεν αλλάζει: Τη μάζα του, που ασκεί, όπως κάθε
μάζα, βαρυτική έλξη. Παρακολουθώντας τις ανεπαίσθητες διαφορές της
βαρύτητας σε κάθε σημείο της υδρογείου, η αποστολή GRACE κατέγραψε
λεπτομερώς τις κινήσεις του νερού από το 2002 έως το 2017, από την
κορυφή των Ιμαλαΐων, έως τα βάθη των ωκεανών και μέχρι βαθιά μέσα στο
έδαφος. Η αποστολή GRACE-FO (Follow-On) θα συνεχίσει με πιο εξελιγμένα
τεχνολογικά μέσα το ίδιο έργο παρατήρησης των αλλαγών της κατανομής του
νερού στον πλανήτη. Η διατήρηση επί δεκαετίες της συνεπούς καταγραφής
των κλιματολογικών δεδομένων και των κινήσεων του νερού είναι κρίσιμη
τόσο για την κατανόηση των βραχυπρόθεσμων μεταβολών του κλίματος όσο και
των μακροπρόθεσμων. Κι αυτό επειδή μερικά κλιματολογικά μοτίβα
εκτυλίσσονται σε βάθος δεκαετιών και μόνο με μακρόχρονη παρατήρηση
μπορεί κανείς να εκτιμήσει αν μια πολύχρονη τάση είναι αντιπροσωπευτική
μιας μακροπρόθεσμης αλλαγής που συντελείται.
Η αποστολή,
κόστους 430 εκατομμυρίων δολαρίων, θα έχει πενταετή χρονική διάρκεια.
Για τον υπολογισμό της απόστασης μεταξύ των δίδυμων σκαφών
χρησιμοποιούνται ακτίνες λέιζερ που στέλνει το ένα στο άλλο. Οι
οφειλόμενες στις ελαφρές μεταβολές της τοπικής βαρύτητας αυξομειώσεις
της απόστασης συνδυάζονται με ακριβή γνώση των θέσεων των δύο δορυφόρων
με βάση το σύστημα GPS, τη θέση και τον προσανατολισμό τους με βάση τους
ανιχνευτές άστρων που διαθέτουν και τις μη βαρυτικές δυνάμεις αδρανείας
που μετρώνται από επιταχυνσιόμετρα, ώστε τελικά να υπολογιστεί η
κατανομή μάζας στο τμήμα της επιφάνειας της Γης, που βρίσκεται κάθε
στιγμή κάτω από τους δορυφόρους GRACE-FO.
Στις
επιτυχίες της προηγούμενης αποστολής GRACE περιλαμβάνονται ο εντοπισμός
της απώλειας μάζας από τους παγετώνες της Γροιλανδίας, της Ανταρκτικής
και των ορέων των ηπείρων, ο υπολογισμός της συνολικής μάζας γλυκού
νερού στον πλανήτη, ο εντοπισμός μεταβολών στα βαθιά ωκεάνια ρεύματα και
σειρά άλλων ζητημάτων, που έγιναν αντικείμενο 4.300 ερευνητικών
δημοσιεύσεων!
1.
Τα δίδυμα σκάφη κινούνται με την ίδια ταχύτητα πάνω από τον ωκεανό 2.
Καθώς το πρώτο πλησιάζει μια ορεινή μάζα, έλκεται ισχυρότερα λόγω του
ελαφρώς ισχυρότερου βαρυτικού πεδίου και απομακρύνεται λίγο από το
δεύτερο. 3. Το πρώτο σκάφος απομακρυνόμενο από τη μάζα επιβραδύνεται,
ενώ επιταχύνεται το δεύτερο. 4. Επιβραδύνεται και το δεύτερο, μέχρι που
να ξανααποκτήσουν και τα δύο την ίδια ταχύτητα πάνω από τον ωκεανό
Τα
μηνύματα αυτά, καθώς και αντίστοιχες επικοινωνίες που προκύπτουν από το
κινητό Κασιδιάρη, “καίνε” το βίντεο που δημοσιοποίησε ο τελευταίος με
τη γνωστή μυστική συνομιλία, αφού αποδεικνύουν ότι ο Μπαλτάκος ήταν
συνεργάτης της ναζιστικής συμμορίας.
Τα
μηνύματα αυτά, καθώς και αντίστοιχες επικοινωνίες που προκύπτουν από το
κινητό Κασιδιάρη, “καίνε” το βίντεο που δημοσιοποίησε ο τελευταίος με
τη γνωστή μυστική συνομιλία, αφού αποδεικνύουν ότι ο Μπαλτάκος ήταν
συνεργάτης της ναζιστικής συμμορίας.
