Μέσα στους αγώνες οι εργαζόμενοι ενισχύουν το Κόμμα τους!

Η μάχη της Οικονομικής Εξόρμησης απαιτεί άριστη προετοιμασία, καλή οργάνωση, σταθερό - δημιουργικό έλεγχο, καλλιέργεια κλίματος ενθουσιασμού και στράτευσης. Ολα αυτά τα μέτρα η ΚΟ Πελοποννήσου τα παλεύει και κάθε χρόνο κάνει βήματα.
Ομως, το βασικότερο όλων είναι η κατανόηση ότι η μάχη αυτή δεν είναι ξεκομμένη από τη γενικότερη πολιτική μάχη. Η ολόπλευρη ισχυροποίηση του ΚΚΕ αφορά και τα γερά οικονομικά του Κόμματος, αλλά και το πολιτικό άνοιγμα με το κουπόνι στο χέρι, την ανακοίνωση, την αντιπαράθεση με όλο αυτόν τον αντικομμουνιστικό βόθρο για τα οικονομικά του ΚΚΕ.
Ο καθένας σύντροφος καταλαβαίνει, από την ίδια τη δράση του, ότι η Οικονομική Εξόρμηση δεν ξεχωρίζει από την καθημερινή μας πάλη αλλά πάει παρέα με τον κομμουνιστή εργαζόμενο - συνδικαλιστή στο εργοστάσιο, στο σχολείο, στην υπηρεσία, ότι πάει μαζί με τον αγρότη στο ελαιοτριβείο, στο συσκευαστήριο, στο χωράφι, ότι πάει μαζί με τον φοιτητή στο αμφιθέατρο.
Οσο πιο πλατιά κατανοείται αυτό από όλο και περισσότερους ανθρώπους που δίνουν τη μάχη πλάι στο Κόμμα, τόσο πιο καλά αποτελέσματα μπορούμε να έχουμε, να συνεχίζουμε με ρυθμούς που θα εξασφαλίζουν την κάλυψη του οικονομικού πλάνου, να συνεχίζουμε κερδίζοντας περισσότερους εργαζόμενους, λαϊκά στρώματα, νεολαία με το Κόμμα της εργατικής τάξης.

Παραδείγματα που ξεχωρίζουν

Κατά 31,33% καλύπτεται το πανελλαδικό πλάνο του ΚΚΕ. Η ΚΟ Πελοποννήσου βρίσκεται στη δεύτερη θέση, ανάμεσα στις Οργανώσεις, με 35,91%

Και στην Πελοπόννησο, που η Οργάνωσή μας έχει φτάσει στο 35,91% του πλάνου της, ξεχωρίζουν ορισμένα παραδείγματα από τη δράση των κομμουνιστών συνδικαλιστών σε χώρους δουλειάς, από τη δράση μας σε φάσεις όξυνσης της πάλης.
Εργαζόμενοι από την ανακύκλωση σκουπιδιών στην Τρίπολη και τη Λακωνία, κυρίως μετανάστες, αποφάσισαν να απεργήσουν παλεύοντας για τα δικαιώματά τους, για τη βελτίωση των συνθηκών δουλειάς κ.τ.λ. Η απόφασή τους αυτή ήταν αντικειμενικά κόντρα στην εργοδοσία, αλλά και στην εργοδοτική συνδικαλιστική πλειοψηφία του ΕΚ Αρκαδίας και της ΓΣΕΕ, που δεν έβλεπαν (ως συνήθως) μέχρι πρότινος καμιά ανάγκη για απεργία...
Οι κομμουνιστές συνδικαλιστές ακόμα και σε συνθήκες τέτοιες, που οξύνεται η ταξική πάλη, δεν έβαλαν όριο στη δράση τους ή «τείχη» ανάμεσα στην πολιτική και τη συνδικαλιστική παρέμβαση. Αλλωστε, οι σύντροφοί μας είναι μπροστάρηδες και γι' αυτό τους εμπιστεύονται οι συνάδελφοί τους, ανεξαρτήτως εθνικότητας και θρησκείας. Είναι γνωστοί κομμουνιστές που διακινούν το κουπόνι την ώρα αυτή της μάχης, της οργάνωσης της πάλης στο χώρο δουλειάς, συγκεντρώνοντας από τους εργάτες «2ευρα» για την επιτυχία της Οικονομικής Εξόρμησης του δικού τους Κόμματος!
Αντίστοιχα στη ΔΕΥΑ Μεσσηνίας, οι κομμουνιστές συνδικαλιστές είναι μπροστά για όλα τα προβλήματα των εργαζομένων, πρωτοστατούν στην οργάνωση της πάλης ενάντια στην αντεργατική επίθεση, καλλιεργούν την αλληλεγγύη, δεν διαχωρίζουν τους εργαζόμενους σε μόνιμους και συμβασιούχους.
Η μόνιμη οικονομική στήριξη του Κόμματος από έναν μεγάλο όγκο εργαζομένων στο συγκεκριμένο χώρο, η διακίνηση του «Ριζοσπάστη» δείχνουν ότι κατανοείται από ένα σημαντικό μέρος των εργαζομένων - ακόμα και αν έχει επιφυλάξεις για την πολιτική μας - ότι ένα ισχυρό ΚΚΕ είναι προς το συμφέρον τους.
Αυτοί οι εργαζόμενοι συνέβαλαν καθοριστικά στην έναρξη της Οικονομικής Εξόρμησης, την ίδια ώρα που έδιναν την επιτυχημένη μάχη να οργανώσουν απεργία με μαζική συνέλευση, κόντρα στα εμπόδια που βάζει ο αντιαπεργιακός νόμος του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ενθουσιασμός, η μαχητικότητα και η αυτοθυσία των κομμουνιστών στην Πελοπόννησο φάνηκαν και από το πανηγυρικό 1ο «κλείσιμο», την 1η Νοέμβρη, με γλέντια που οργανώσαμε στα κατά τόπους γραφεία μας και με τη συμμετοχή πολλών οπαδών και φίλων. Θα συνεχίσουμε με τον ίδιο ενθουσιασμό!

Θεόδωρος ΡΟΥΝΗΣ
Μέλος του Γραφείου της ΕΠ Πελοποννήσου του ΚΚΕ

Πώς ο φοβερός ιός της λύσσας μετατράπηκε σε ερευνητικό εργαλείο των νευροεπιστημών

Ο ιός της λύσσας μεγεθυμένος κατά ένα εκατομμύριο φορές. Το ακανθώδες περίβλημα γλυκοπρωτεϊνών του επιτρέπει να περάσει από νευρώνα σε νευρώνα

Με την ιδιότητα να μετατρέπει τα πιο ήρεμα κατοικίδια σε μανιασμένα κτήνη με αφρισμένα στόματα και με σχεδόν 100% ποσοστό θνησιμότητας, ο ιός της λύσσας υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες μάστιγες στην ανθρώπινη ιστορία. Δύο αιώνες επιστημονικής έρευνας αποκάλυψαν ότι ως αποτέλεσμα της βιολογικής εξέλιξης, ο ιός της λύσσας συνδυάζει την ικανότητα να μεταδίδεται μέσω του σάλιου από τα σαγόνια του μολυσμένου ζώου, με την ικανότητα να προκαλεί στο ζώο τη διάθεση μιας φρενίτιδας για να δαγκώσει.
Η λύσσα σκοτώνει ακόμη και σήμερα περίπου 60.000 ανθρώπους κάθε χρόνο. Ωστόσο, χάρη στους εμβολιασμούς και τη θέση σε καραντίνα των μολυσμένων ζώων, δεν προκαλεί πια τρόμο τουλάχιστον στον λεγόμενο αναπτυγμένο κόσμο. Αντίθετα, οι νευροεπιστήμονες έχουν βρει τρόπους να αξιοποιούν το παθογόνο μικρόβιο σε όφελος της ανθρωπότητας. Ο ιός της λύσσας έχει μοναδική ικανότητα να βρίσκει δρόμο από το σημείο του δαγκώματος έως τον εγκέφαλο, μεταπηδώντας αθόρυβα από νευρώνα σε νευρώνα, αποφεύγοντας έτσι την ανίχνευση από το ανοσοποιητικό σύστημα. Οι επιστήμονες κατάφεραν να τιθασεύσουν και να φιλτράρουν αυτήν την ικανότητα του ιού, ώστε να αποκαλύψουν τις συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων του εγκεφάλου (βλ. διάγραμμα).

Κουβάρι

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται από δισεκατομμύρια νευρώνες, που ο καθένας συνδέεται με χιλιάδες άλλους. Η χαρτογράφηση αυτού του πολύπλοκου δικτύου συνδέσεων μπερδεμένων σαν κουβάρι είναι απαραίτητη για την κατανόηση της λειτουργίας του οργάνου, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε πώς δημιουργούνται τα συναισθήματα και γενικότερα η συμπεριφορά, ως εκδήλωση της λειτουργίας του εγκεφάλου. Χρησιμοποιώντας τροποποιημένους ιούς λύσσας, οι ερευνητές μπορούν τώρα να παρατηρήσουν ποια είδη εισόδου πληροφοριών δέχεται ένας νευρώνας, πώς τα ηλεκτρικά σήματα ταξιδεύουν από τα μάτια στον εγκέφαλο και ποια είδη νευρώνων ελέγχουν τη θέση του σώματος, επιτρέποντάς μας να μην πέφτουμε. Οι νευροεπιστήμονες ελπίζουν ότι τέτοιες πληροφορίες θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε νευρολογικές διαταραχές, όπως η ασθένεια Πάρκινσον, ανοίγοντας το δρόμο για νέα καλύτερα φάρμακα για την αντιμετώπιση ή τη θεραπεία τους.

Χρησιμοποιώντας διαφορετικές εκδοχές του συστήματος delta-G (τροποποιημένης γλυκοπρωτεΐνης), οι νευροεπιστήμονες μελέτησαν τη λειτουργία διαφόρων κυκλωμάτων του νευρικού συστήματος των ποντικών για να μάθουν πώς αυτά συμβάλλουν στην αντίληψη και τη συμπεριφορά των ζώων. Απ' τις πρώτες επιλογές τους ήταν το οπτικό σύστημα. Οταν το φως μπει μέσα στο μάτι, τα νευρικά κύτταρα στο πίσω μέρος του αμφιβληστροειδούς, τα γαγγλιακά κύτταρα, μεταδίδουν σήματα στον εγκέφαλο. Οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι αυτές οι πληροφορίες μεταφέρονται σε ενδιάμεσες τοποθεσίες μέσα στον εγκέφαλο, πριν καταλήξουν στον εγκεφαλικό φλοιό, στη φαιά ουσία, όπου γίνεται η ανώτερου επιπέδου επεξεργασία τους. Διαπίστωσαν ότι πράγματι από νευρώνα σε νευρώνα τα οπτικά ερεθίσματα φτάνουν στον Πλευρικό Γονιδιακό Πυρήνα (ΠΓΠ), μια περιοχή μεταγωγής σημάτων στον εγκέφαλο.

Διαδρομές

Οι ερευνητές έδειξαν ότι ο ΠΓΠ περιέχει τρία διαφορετικά είδη νευρώνων, που το καθένα φαίνεται να επεξεργάζεται τις οπτικές πληροφορίες με διαφορετικό τρόπο. Λιγότερο από ένα τρίτο των νευρώνων εξυπηρετούν για τη μεταγωγή, κατευθύνοντας στο φλοιό τα σήματα που έρχονται από τον αμφιβληστροειδή. Περίπου ένα άλλο τρίτο των νευρώνων δέχεται συνδυασμούς διαφόρων σημάτων από το ένα μάτι και οι υπόλοιποι (κοντά στο 40%) δέχονται σήματα και από τα δύο μάτια. Ετσι παρότι ο ΠΓΠ βρίσκεται σε ένα πρώιμο στάδιο του οπτικού κυκλώματος, το μεγαλύτερο μέρος των νευρώνων του συνδυάζει πληροφορίες από πολλαπλές πηγές. Τα ευρήματα αυτά αναμένεται να φωτίσουν περισσότερο τη διαδικασία μέσω της οποίας ο εγκέφαλος ερμηνεύει τις πληροφορίες από τα μάτια.
Αλλοι ερευνητές μελέτησαν με το σύστημα delta-G τους νευρώνες του Πλευρικού Αιθουσιαίου Πυρήνα (ΠΑΠ), της περιοχής του εγκεφάλου που μας αποτρέπει από το να πέσουμε. Για παράδειγμα, όταν βρισκόμαστε μέσα στο μετρό και το τρένο φρενάρει απότομα, πριν καλά - καλά σκεφτούμε έχουμε μετακινήσει και σφίξει τα πόδια για να αντισταθμίσουμε την αδρανειακή δύναμη και ίσως έχουμε πιάσει και κάποιο στύλο για να κρατηθούμε. Πώς ο εγκέφαλος ενεργοποιεί τις κατάλληλες ομάδες μυών τόσο γρήγορα σε μια πλειάδα τέτοιων περιστάσεων; Αποκαλύφθηκε ότι ο ΠΑΠ των ποντικών περιέχει δύο ανατομικά διαφορετικά είδη νευρώνων, που το καθένα έχει διαφορετικές συνδέσεις προς το περιφερειακό νευρικό σύστημα. Μια ομάδα νευρώνων ενεργοποιείται πολύ γρήγορα, όταν ο εγκέφαλος αισθανθεί αστάθεια του σώματος, έτσι ώστε να εκταθούν τα άκρα για να αυξηθεί η βάση στήριξης του σώματος. Μετά, ενεργοποιείται η δεύτερη ομάδα νευρώνων του ΠΑΠ, δίνοντας εντολή για ενίσχυση και σταθεροποίηση των αρθρώσεων των άκρων, ώστε το σώμα να επιστρέψει στην αρχική του θέση. Οι ερευνητές μπορούσαν να ενεργοποιήσουν αυτούς τους νευρώνες απλώς ανάβοντας ένα μπλε φως μέσα στον ΠΑΠ, μέσω μιας λεπτής οπτικής ίνας. Οταν άναβε το φως, οι ποντικοί ρύθμιζαν τη θέση των άκρων τους, σα να ήθελαν να σταματήσουν μια πτώση, παρότι δεν έπεφταν εκείνη τη στιγμή.

Στην υπηρεσία του ανθρώπου

Τρίτη ομάδα ερευνητών διερεύνησε με το σύστημα delta-G το ζήτημα των λειτουργιών των νευρώνων που απελευθερώνουν ντοπαμίνη (που προκαλεί ευφορία), όταν το ζώο νιώθει ήδη ή αντιλαμβάνεται ότι επίκειται να νιώσει κάτι που το ευχαριστεί, π.χ. να γευτεί μια τροφή που του αρέσει πολύ. Οι νευρώνες αυτοί, στο επονομαζόμενο κύκλωμα ανταμοιβής, δέχονται πληροφορίες από διάφορες πηγές και οι επιστήμονες χρειαζόταν να μάθουν ποια είδη πληροφορίας φτάνουν σε ποιες ομάδες ντοπαμινεργικών νευρώνων. Διαπίστωσαν ότι μια ομάδα νευρώνων συγκεκριμένης περιοχής του εγκεφάλου δέχεται τις πληροφορίες, που σχετίζονται με το αν ένα ερέθισμα σχετίζεται με επερχόμενη ανταμοιβή και μια ομάδα σε άλλη περιοχή δέχεται τις πληροφορίες για την ποιότητα της ανταμοιβής (π.χ. πόσο αρέσει στο ζώο η τροφή). Η πρώτη ομάδα νευρώνων είναι ανάμεσα σε εκείνες που εκφυλίζονται στην ασθένεια του Πάρκινσον και μεγάλο μέρος των νευρωνικών συνδέσεων αυτής της ομάδας είναι προς μια ομάδα νευρώνων που συμμετέχει στον έλεγχο της κίνησης. Ο ηλεκτρικός ερεθισμός της τελευταίας ομάδας νευρώνων ήταν ήδη γνωστό ότι καταστέλλει τα συμπτώματα Πάρκινσον, αλλά τώρα οι επιστήμονες γνωρίζουν και άλλες ομάδες νευρώνων που συνδέονται ανάλογα με αυτήν και αποτελούν ενδεχόμενο επιπλέον στόχο της τεχνικής βαθέος εγκεφαλικού ερεθισμού.
Ο συνδυασμός των επιτευγμάτων της βιολογικής εξέλιξης με τη στοχευμένη γενετική μηχανική έδωσε στους νευροεπιστήμονες ένα πολύ ισχυρό εργαλείο. Τώρα οι ερευνητές στρέφονται στην αναζήτηση για τροποποιημένους ιούς που θα μπορούν να ανιχνεύσουν όχι την εισροή πληροφοριών σε νευρώνες, αλλά την εκροή απ' αυτούς. `Η άλλους που να εντοπίζουν μόνο τις ενεργές συνδέσεις μεταξύ νευρώνων, αποκαλύπτοντας τα κυκλώματα που συνδέονται με συγκεκριμένες συμπεριφορές. Ηρθε η εποχή οι ιοί που τρομοκρατούσαν τους ανθρώπους επί χιλιάδες χρόνια, να χρησιμοποιηθούν για να μας υπηρετήσουν.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

Η ασφάλεια και τα ταξί – Στιγμές από τα μέτρα ασφαλείας των παράνομων κομμουνιστών

Κατιούσα

Δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Σταύρου Κασιμάτη “Οι παράνομοι – Άνθρωποι και ντοκουμέντα”, στο οποίο εξιστορεί τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας που έπαιρναν οι κομμουνιστές ώστε να διαφεύγουν από τις ολοένα και πιο τελειοποιημένες μεθόδους της Ασφάλειας στα χρόνια του Εμφυλίου -και την αμέσως επόμενη περίοδο- υπό την καθοδήγηση των ξένων μυστικών υπηρεσιών.
Ακολουθώντας το σύνδεσμο, μπορείτε να δείτε την αναγγελία του θανάτου του Στ. Κασιμάτη στο Ριζοσπάστη της εποχής και περισσότερα για την πολιτική του διαδρομή -που τον έφερε στο “ΚΚΕ Εσ.” επηρεάζοντας προφανώς και τις μεταγενέστερες κρίσεις του για κάποια κρίσιμα γεγονότα. Δεν είναι παράδοξο πάντως πως έχει αποσιωπηθεί ότι οι δικές του αναφορές στην ουσία συντέλεσαν στην υποψία και το λανθασμένο συμπέρασμα της πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ ότι ο Ν. Πλουμπίδης έπαιζε ύποπτο ρόλο. Στο δεύτερο μικρότερο απόσπασμα του βιβλίου παρατίθεται μια μέθοδος της Ασφάλειας που δίνει εξήγηση στο πώς κατάφερνε να σπείρει τη σύγχυση στις γραμμές των παράνομων κομματικών οργανώσεων και να οδηγήσει σε κλίμα αμοιβαίας καχυποψίας τα στελέχη του μηχανισμού.

Μετά τις συλλήψεις του Αναστασιάδη και των άλλων, εγκατέλειψα το παράνομο σπίτι του Αδάμ Μολυβδά που διατηρούσαμε με τη γυναίκα του Σοφία και περιπλανιόμουν. Οι συνθήκες παρανομίας στην Ελλάδα για τους οργανωμένους κομμουνιστές ήταν δύσκολες και εξοντωτικές.
Όλοι οι παράνομοι χρησιμοποιούσαμε το ταξί για μεγάλες αποστάσεις αλλά και για πολυσύχναστους δρόμους, για το κέντρο και για άλλα επικίνδυνα σημεία. Για λόγους συνωμοτικούς, σταματούσαμε τα ταξί πριν από τον ακριβή προορισμό, πληρώναμε και συνεχίζαμε με τα πόδια. Προκαλούσαμε έτσι ερωτηματικά στους ταξιτζήδες που μας έβλεπαν να περπατάμε, ενώ το φυσιολογικό ήταν να φτάσουμε στον προορισμό μας με το ταξί. Αυτό το πρόσεξε και η Ασφάλεια. Την περίοδο 1948-1949 είχε βγάλει στην πιάτσα αρκετές δεκάδες ταξί με οδηγούς χαφιέδες που κατέβαιναν και έπιαναν αυτόν που περπατούσε σε μεγάλη απόσταση. Επίσης, αρκετές φορές αυτοί οι ίδιοι οδηγούσαν τον ύποπτο γι’ αυτούς επιβάτη κατευθείαν στην Ασφάλεια για εξακρίβωση, ανεξάρτητα απ’ την παραγγελία που τους έδινε για να τον πάνε κάπου.
Όταν ήταν να πάρω ταξί από το σπίτι της Σοφίας Μολυβδά έβγαινα πάντα μαζί της και με το παιδί. Δίναμε στον ταξιτζή ακριβή διεύθυνση παιδίατρου (συνήθως πηγαίναμε σε έναν στην οδό Μητροπόλεως). Κατεβαίναμε, χτυπούσαμε το κουδούνι, μας άνοιγαν, κλείναμε την πόρτα, περνούσαμε στην αίθουσα αναμονής. Κάνα δυο φορές ο μικρός εξετάστηκε. Εγώ εγκατέλειπα το ιατρείο υπολογίζοντας το χρόνο που θα έφευγε το ταξί.
Στο δρόμο, σε έλεγχο ταυτοτήτων, χρησιμοποιούσαν και τη μέθοδο του αιφνιδιασμού. Σε πλησίαζαν αθόρυβα από πίσω και ξαφνικά και απότομα σου ξεφώνιζαν “πώς σε λένε;”. Εσύ αυθόρμητα τους έλεγες το πραγματικό σου όνομα. Στη συνέχεια σου ζητούησαν ταυτότητα και έλεγχαν την πλαστότητά της. Είχαμε ολόκληρο μηχανισμό κατασκευής ταυτοτήτων. Αλλά το δικό μας πλαστό αστυνομικόσημο ήταν πιο σκούρο μπλε από το γνήσιο που ήταν πιο ανοιχτό. Έτσι έλεγχαν και το χρώμα του αστυνομικόσημου (εγώ είχα χρησιμοποιήσει το γνήσιο αστυνομικόσημο της μητέρας μου, αν και ποτέ σε μπλόκα δεν έδειξα ταυτότητα).
Συλλάμβαναν αυτούς που κυκλοφορούσαν σε έρημους δρόμους ακατάλληλες ώρες πχ 11 το πρωί, 4 το απόγευμα. Έπιαναν τους ακούρευτους, τους κιτρινιάρηδες (έκανα κρυφά ηλιοθεραπεία σε ταράτσα για να έχω φυσιολογικό χρώμα).
Στα μπλόκα εφάρμοζαν το παρακάτω σύστημα: Πριν από το στήσιμο ή τη μετακίνηση του μπλόκου, ομάδες αστυνομικών έπιαναν τους κάθετους δρόμους πέρα και πριν από το σημείο που γινόταν ο έλεγχος. Εσύ, βλέποντας από μακριά ότι πιο κάτω γίνεται έλεγχος, σταματούσες, παρατηρούσες και έκανες να φύγεις από τους πλάγιους δρόμους, όπου όμως την είχαν στημένη και σ’ έπιαναν. Πάντα, όταν αντιλαμβανόμουν μπλόκα, τραβούσα καταπάνω τους και όταν έφτανα, περνούσα φυσικά, χωρίς να βγάλω ταυτότητα. Ένα βράδυ, στην πλατεία Καπνικαρέας στην οδό Ερμού είχαν στήσει μπλόκο. Κατέβαινα την Ερμού και στην πλατεία τράβηξα δεξιά. Παρά το ύφος μου, κάποιος χαφιές επέμενε να του δείξω ταυτότητα. Εγώ προχωρούσα. Σταματάω μπροστά σ’ ένα σπίτι της πλατείας, στο σπίτι του δικηγόρου Ραγκαβή, προέδρου τότε της ΑΕΚ, που με φιλοξενούσε. Χτυπάω το κουδούνι. Ο χαφιές, όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκα μέσα, έφυγε.
Για το ραντεβού μας σε σπίτια παίρναμε ορισμένα μέτρα. Οι παλιές μέθοδοι: το παντζούρι να ‘ναι μισόκλειστο, η γλάστρα ή το κουρτινάκι, σήματα ότι το σπίτι είναι “καθαρό” και μπορούμε να πάμε, γίνανε γνωστά στην Ασφάλεια. Ή πίεζαν τους συλληφθέντες του σπιτιού, που τα μαρτυρούσαν, να τα εφαρμόσουν ή, αν οι ένοικοι δε μαρτυρούσαν, την έστηναν σε απέναντι σπίτια και έβλεπαν ποιοι παρατηρούν επίμονα το υπό παρακολούθηση σπίτι ή ξαναπερνούσαν έπειτα από λίγο ψάχνοντας πάλι για το σήμα. Έτσι πιάνονταν αρκετοί. Εμείς βάζαμε σήμα ότι όλα είναι εντάξει σε κολόνες, τοίχους κτλ τρεις τέσσερις ώρες πριν από το ρανεβού και σε απόσταση ένα δυο χιλιόμετρα απ’ το σπίτι.
Αν θέλαμε ένα ραντεβού που γινόταν κατά αραιά διαστήματα να γίνει γρηγορότερα, περνούσαμε συγκεκριμένη αγγελία σε συγκεκριμένη εφημερίδα. Αν θέλαμε να προκαλέσουμε μια δικαιολογία σε κάποιον για να πάρει άδεια απ’ τη δουλειά του και να ‘ρθει στην Αθήνα γιατί τον θέλαμε επειγόντως, του στέλναμε κατάλληλο γράμμα.
Είχαμε γιάφκα, ένα στέκι δηλαδή, για να παραλαμβάνουμε συνδέσμους από το εξωτερικό. Τη διεύθυνση τη στείλαμε τμηματικά την περίοδο που ήρθε ο Μπελογιάννης στην Αθήνα. Ήταν το σπίτι της Κάκιας Σταματέλου στην οδό Μάρκου Μουσούρου στο Μετς (βέβαια και ο άντρας της, πολιτικός μηχανικός, ήταν σύμφωνος, αλλά αυτή ήταν που είχε τη φλόγα μέσα της). Αντί να πηγαίνουμε κάθε τόσο να μαθαίνουμε αν ήρθε κανείς με τις γνωστές ενδεχόμενες συνέπειες, αναζητούσαμε και άλλους τρόπους. Είχα παρατηρήσει πως απ’ το σπίτι της Αγίας Φωτεινής στη Νέα Σμύρνη θα φαινόταν ενδεχομένως η γιάφκα μας. (Στην Αγία Φωτεινή είχα εγκατασταθεί κι εγώ, αργότερα, όταν έφυγε η Φ. Λαζάρου για το εξωτερικό στις αρχές του 1952). Αγοράσαμε κιάλια και βλέπαμε την ταράτσα του κτιρίου του διαμερίσματος της Κάκιας. Κανονίσαμε αν θα ΄ρχόταν κάποιος τότε, η Κάκια θα ξεσκόνιζε, θα άπλωνε στο σκοινί της ταράτσας μια κόκκινη βελέντζα που είχε, κάθε Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή στις 12. Τις ίδιες μέρες και ώρες εμείς θα κοιτούσαμε με κιάλια για τη βελέντζα. Έτσι χωρίς καθυστέρηση παίρναμε την πληροφορία. Μ’ αυτόν τον τρόπο παραλάβαμε μια μπαλαρίνα της Οπερά ντε Παρί που ήρθε με το συγκρότημα της Όπερας για παραστάσεις στην Αθήνα (την είχε στείλει το ΚΚΕ απ’ το μηχανισμό του Παρισιού). Μας έλεγε πως σε μια δεξίωση ο γνωστός διώχτης μας αρχιαστυνόμος Βρανόπουλος κορτάροντάς την την απείλησε ότι θα τη συλλάβει για να την κρατήσει περισσότερο στην Αθήνα. Κι αυτή τον ειρωνευόταν.
Στο σπίτι της Κάκιας είχα κάθε βδομάδα ραντεβού με τον Μπελογιάννη από τότε που ήρθε στην Αθήνα. Όταν δεν εμφανίστηκε την τελευταία φορά, κατάλαβα ότι κάτι κακό έγινε. Παρά τη σύλληψη του Μπελογιάννη το σπίτι της Κάκιας τελικά δεν το αχρήστευσα.

-.-

Παρατηρούσαμε τότε (θέλω να πω ότι μου έκαναν τότε εντύπωση) ορισμένα πράγματα. Πιάστηκε ο Αναστασιάδης αλλά δεν πιάστηκε ο καθοδηγούμενος απ’ αυτόν Νίκος Πλουμπίδης. Πιάστηκε όμως ο καθοδηγούμενος απ’ τον Πλουμπίδη βοηθός του Βαγγέλης Καβαδίας. Δεν πιάστηκε ο Πέτρος Διβέρης που τον καθοδηγούσε ο συλληφθείς Β. Καβαδίας. Όμως πιάστηκε ο Κιουρτσής που τον καθοδηγούσε ο Πέτρος Διβέρης για τη δουλειά του Δημοκρατικού Στρατού. Θα μπορούσα ν’ αναφέρω και άλλες παρόμοιες παρατηρήσεις. Αλλά αυτές τις έκανα πολύ αργότερα, όταν έμαθα περισσότερα.

Η “Ομπίντα” του Κοτανίδη κι οι αντικομμουνιστικές αρλούμπες για το Ζαχαριάδη

Κατιούσα

Τις προάλλες, ο ηθοποιός Γ. Κοτανίδης μίλησε στην εκπομπή “Άλλη Διάσταση” στην ΕΡΤ για την παράστασή του “Ομπίντα” (που σημαίνει πίκρα) σχετικά με τις τελευταίες ώρες του Νίκου Ζαχαριάδη στο Σοργκούτ της Σιβηρίας. Ξεπερνώντας μερικά στοιχεία, όπως την αδύναμη απεικόνιση του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη στο έργο ή το γεγονός πως η τελευταία πολιτική του πράξη -γιατί τέτοια ήταν η αυτοκτονία- παρουσιάζεται ως καρπός της προσωπικής του πικρίας (!;), αξίζει κανείς να παρακολουθήσει το δεκάλεπτο βίντεο και όσα λέει στον Κώστα Αρβανίτη ο Γ. Κοτανίδης.

Εκεί ξεκινάει με τη φοβερή εκτίμηση πως υπερασπίζεται το ΚΚΕ και την πολιτική του -ρίχνοντας τη μεγαλύτερη ευθύνη για τον εμφύλιο στους Άγγλους- και συνεχίζει χτυπώντας κι αναιρώντας αυτήν ακριβώς την πολιτική με όσα λέει. Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα διαβάσετε στο σημερινό άρθρο του Κ.Σ. στο Ριζοσπάστη, αφού δείτε πρώτα το βίντεο -για να αποκτήσετε δική σας άποψη- κι αφού σας ενημερώσουμε πως μετά από κάθε παράσταση, ακολουθεί και ιστορική-πολιτική συζήτηση, με διάφορους καλεσμένους, μεταξύ των οποίων είναι και ο Πασόκος Πολ Γερουλάνος… Γιατί, έτσι κι αλλιώς, για το σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε όλοι σύντροφοι. Ομπίντα…

Την Τρίτη 6/11, στην εκπομπή της ΕΡΤ1 «Αλλη διάσταση» του Κώστα Αρβανίτη, καλεσμένος ήταν ο ηθοποιός Γιώργος Κοτανίδης, προκειμένου να παρουσιάσει το θεατρικό του έργο «Ομπίντα», το οποίο αναφέρεται στις τελευταίες μέρες του Νίκου Ζαχαριάδη.
Με αφορμή το έργο, η συζήτηση επεκτάθηκε σε μια πολεμική εναντίον του ΚΚΕ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Εξάλλου, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ν. Ζαχαριάδης ή κάποια άλλη ηγετική προσωπικότητα, είτε του ΚΚΕ είτε του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αποκόπτεται τεχνητά από το κίνημα που τον γέννησε και τον ανέδειξε, προκειμένου να αξιοποιηθεί εναντίον του.
Στη συγκεκριμένη εκπομπή, λίγο – πολύ ειπώθηκε ότι για το τραγικό τέλος του Νίκου Ζαχαριάδη ευθύνεται η αντίληψη ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει πάντα δίκιο και ποτέ δεν προχωρά σε αυτοκριτική. Συσκοτίστηκε έτσι η διαρκής κριτική και αυτοκριτική επανεκτίμηση προηγούμενων Αποφάσεων και της Ιστορίας του από την πλευρά του ΚΚΕ, όπως και η αποκατάσταση του Ν. Ζαχαριάδη. Κι αυτό διότι η κριτική και αυτοκριτική του ΚΚΕ, σε αντίθεση με τις δήθεν αντικειμενικές κριτικές των κάθε λογής υπερασπιστών της καπιταλιστικής εξουσίας, προσανατολίζεται από το καθήκον της ενίσχυσης της ταξικής πάλης.
Με αυτήν την έννοια, αξιοποιώντας την ακριβοπληρωμένη σε αίμα και θυσίες πείρα του εργατικού – λαϊκού κινήματος και του ίδιου, το ΚΚΕ στιγματίζει τα λάθη και τις αδυναμίες του, προκειμένου να ενισχύσει την πάλη εναντίον της καπιταλιστικής εξουσίας και όχι την ίδια την καπιταλιστική εξουσία, όπως κάνουν οι κάθε λογής επικριτές του. Με αυτόν το στόχο και μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες κρίνει και τις ηγετικές προσωπικότητες του κινήματος, χωρίς να τις αποσυνδέει αντιεπιστημονικά από τις συνθήκες της εποχής τους και το κίνημα μέσα στο οποίο έδρασαν.
Επιπλέον, ο Γ. Κοτανίδης, επικαλούμενος τον ΣΥΡΙΖΑίο αντικομμουνιστή καθηγητή Γ. Θεοτοκά, φρόντισε να δώσει μία ανύπαρκτη διάσταση του Ν. Ζαχαριάδη, παρουσιάζοντάς τον ως πρόδρομο του «ευρωκομμουνισμού». Η συγκεκριμένη αντίληψη, η οποία απ’ ό,τι φαίνεται είναι της μόδας τελευταία, φανερώνει με τον καλύτερο τρόπο πώς η κυρίαρχη ιδεολογία, για να χρησιμοποιήσει έναν επαναστάτη μετά θάνατον εναντίον του κινήματος, δεν διστάζει να διαστρεβλώσει την ιδεολογική – πολιτική του ταυτότητα και τη δράση του.
Η μεγάλη προσφορά του Ν. Ζαχαριάδη στο εργατικό κίνημα και στο ΚΚΕ έγκειται ακριβώς στην καθοριστική του συνεισφορά στην ίδρυση και τον αγώνα του ΔΣΕ, ο οποίος εξ αντικειμένου αμφισβήτησε την αστική εξουσία στην Ελλάδα. Και αυτό πολύ απέχει τόσο από τις θέσεις και τις «συναισθηματικές φορτίσεις» «κριτικών», όπως ο Γ. Κοτανίδης, όσο και από τις θέσεις και τη δράση των «ευρωκομμουνιστών» και των προδρόμων τους, που την ίδια περίοδο βολεύονταν στις υπουργικές καρέκλες της αστικής διαχείρισης. Μέχρι και ότι είχε συλλάβει τη θέση περί «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής» (αλά ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή) ακούστηκε… Στην πραγματικότητα, «εξυμνούν» τον Ζαχαριάδη καταδικάζοντας ταυτόχρονα τη σημαντικότερη προσφορά του.
Τέλος, επειδή ως γνωστόν η πραγματικότητα μπορεί να ξεπεράσει και τη φαντασία του μεγαλύτερου σουρεαλιστή καλλιτέχνη, είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό ότι έπειτα από μία από τις παραστάσεις του έργου «Ομπίντα» θα μιλήσει για τον Ν. Ζαχαριάδη ο Παύλος Γερουλάνος! Συγχαρητήρια λοιπόν στον Γ. Κοτανίδη, αλλά και στην ΕΡΤ, που τελευταία αρέσκεται όλο και πιο συχνά στην εξεύρεση αφορμών για να προβάλλει πρόσωπα που είναι από πριν βέβαιο ότι εξαπολύουν αντικομμουνιστικές αρλούμπες.

Ο πόλεμος κατά της …«τρομοκρατίας» έχει σκοτώσει 500.000 ανθρώπους

Τουλάχιστον 500.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν αφότου οι ΗΠΑ και ΝΑΤΟ κήρυξαν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, σύμφωνα με μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα.
Η έκθεση του Ινστιτούτου Γουάτσον για τις Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Μπράουν κάνει λόγο για 480.000 έως 507.000 νεκρούς, σημειώνοντας ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων ίσως να είναι μεγαλύτερος.
Αυτός ο νέος απολογισμός «δείχνει μια αύξηση 110.000 θυμάτων σε σχέση με την προηγούμενη» καταμέτρηση, που δημοσιεύτηκε σε έκθεση τον Αύγουστο 2016, τόνισε το Πανεπιστήμιο με ανακοίνωσή του.
«Ακόμη και αν ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία συχνά παραβλέπεται από την κοινή γνώμη, τα μέσα ενημέρωσης και τους εκλεγμένους αξιωματούχους, η αύξηση στον αριθμό των νεκρών, δείχνει ότι αυτός ο πόλεμος παραμένει σφοδρός».
Στα θύματα που καταγράφει η μελέτη συγκαταλέγονται άμαχοι, αντάρτες, αστυνομικές δυνάμεις, δυνάμεις ασφαλείας καθώς και αμερικανοί στρατιωτικοί και μέλη συμμαχικών δυνάμεων.
Στο Ιράκ καταγράφεται ο μεγαλύτερος αριθμός αμάχων που έχασαν τη ζωή τους – μεταξύ 182.272 και 204.575. Ακολουθεί το Αφγανιστάν με 38.480 και το Πακιστάν με 23.372 αμάχους νεκρούς.
Περίπου 7.000 Αμερικανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.
«Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μάθουμε τον ακριβή απολογισμό αυτών των πολέμων», δήλωσε η Νέτα Κρόφορντ, συντάκτρια της έκθεσης, καθώς πολλά θύματα έχουν καταγραφεί ως μαχητές ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να ήταν άμαχοι, είτε γιατί άλλα θύματα δεν έχουν ακόμη καταμετρηθεί.
«Για παράδειγμα, δεκάδες χιλιάδες άμαχοι που σκοτώθηκαν στην μάχη για την ανακατάληψη (από τον ιρακινό στρατό και τους συμμάχους του) της Μοσούλης και άλλων πόλεων που ήλεγχε το Ισλαμικό Κράτος, οι σοροί τους μπορεί να μην έχουν ακόμη εντοπιστεί.

Ο απολογισμός της έκθεσης δεν περιλαμβάνει ανθρώπους που έχασαν την ζωή τους από έμμεσες επιπτώσεις από τον πόλεμο, όπως από ασθένειες ή από έλλειψη υποδοχών.

Άγαλμα κομμουνιστή παρτιζάνου σπάει το πόδι του Κροάτη φασίστα που το βανδάλισε

Κατιούσα

Βρήκε το δάσκαλό του 65χρονος Κροάτης, νοσταλγός του φασιστικού καθεστώτος τον Ουστάσι. Ο ηλικιωμένος κλώτσησε επανειλημμένα αντιφασιστικό μνημείο με στόχο να το ρίξει κάτω, κάτι το οποίο και κατάφερε, λαμβάνοντας όμως άμεσα την τιμωρία που του άξιζε, καθώς το γλυπτό έπεσε πάνω στο πόδι του και το έσπασε.
Το περιστατικό έγινε στην παράκτια πόλη του Σπλιτ και το άγαλμα ανήκε στον Rade Končar, έναν από τους σημαντικότερους κομμουνιστές αντάρτες, ηγέτες στον αγώνα κατά του καθεστώτος τον Ουστάσι, που συνεργάστηκε στενά με τους ναζί, υπεύθυνο για εκατοντάδες χιλιάδες δολοφονίες κυρίως Σέρβων, Κροατών αντιφασιστών, Εβραίων και Τσιγγάνων. Ο Rade συνελήφθη από τους Ιταλούς το 1942 κι εκτελέστηκε σε ηλικία μόλις 31 ετών μαζί με κομμουνιστές συντρόφους του. Οι τοπικές αρχές καταδίκασαν το σύμβαν ως “ωμό βανδαλισμό”, ενώ τα τοπικά μέσα καθώς και χρήστες των ΜΚΔ έκαναν λόγο για την “εκδίκηση” του αγάλματος. Ο κεντρώος πολιτικός Κρέσο Μπέλγιακ σχολίασε πως “Ο Rade Končar σπάει τα πόδια φασιστών 76 χρόνια αφότου τον τουφέκισαν”.
Ο δράστης, που αναμένεται να υποβληθεί σε επέμβαση δήλωσε αμετανόητος μπροστά στο δικαστή που τον ρώτησε αν ζητά επιείκια: “Δε θα ζητήσω έλεος ούτε θα είχα για σας!”.
Τα περιστατικά βανδαλισμών και καταστροφών αντιφασιστικών μνημείων ανέρχονται σε χιλιάδες κυριολεκτικά μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την ανακήρυξη της ανεξάρτητης Κροατίας το 1991, με τις αρχές να βρίσκονται στο στόχαστρο για την ανοχή σε αυτό το κύμα αποκαθήλωσης της ιστορικής μνήμης του αντιφασιστικού αγώνα, στο όνομα του κροατικού εθνικισμού και του αντικομμουνισμού.
Με πληροφορίες από: theguardian.com

ΠΑΜΕ: “Και στου βοδιού το κέρατο να κρυφτούν, θα βρουν μπροστά τους τους εργαζόμενους…”

Κατιούσα

Το ‘να χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το σύστημα.
Ή αλλιώς, μπάτσοι, εργατοπατέρες, δικαστικοί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί…
Οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ συναντιούνται με την πολιτική ηγεσία της αστυνομίας και την καλούν να τους προστατέψει και να εγγυηθεί με τις δυνάμεις της τη νοθεία τους και την απεργοσπαστική τους τακτική. Τα ίδια αφεντικά έχουν εξάλλου, την ίδια τάξη υπηρετούν, γιατί να μην έρθουν μεταξύ τους σε συνεννόηση;
Η ΓΣΕΕ ζητάει υψηλή προστασία από… “τραμπούκικες ενέργειες” και τα μεταφερόμενα στελέχη του ΠΑΜΕ στα οποία έχουν ασκηθεί διώξεις σε μια σειρά πόλεις και περιπτώσεις Εργατικών Κέντρων.
Το μακρύ χέρι του κράτους και της εργοδοσίας πρέπει να τιμήσει κι αυτό τη δική του επέτειο, τις πιο άθλιες πρακτικές από τις εποχές της μαύρης αντίδρασης, την αγαστή συνεργασία εργατοπατέρων και των κρατικών μηχανισμών καταστολής. Νιώθει μάλιστα τόσο περήφανο για αυτή τη συνάντηση, που δε νιώθει την ανάγκη να τηρήσει καν τα προσχήματα, για αυτό και προβάλλει ξεδιάντροπα στην ιστοσελίδα της με ανακοίνωση αυτό το “ευχάριστο γεγονός”.
Όσες φορές και να το επαναλάβει κανείς, όσες διαφορετικές διατυπώσεις κι αν χρησιμοποιήσει, η ουσία είναι μία: οι εργατοπατέρες από τη γραφειοκρατική ηγεσία της ΓΣΕΕ συναντούνται με το Υπουργείο στο οποίο υπάγεται η αστυνομία, ζητώντας την άμεση παρέμβασή του για να διασφαλιστεί ότι η ασυδοσία τους θα συνεχιστεί απρόσκοπτα, χωρίς ενοχλητικές αντιδράσεις.
Όπως σημειώνει όμως και το ΠΑΜΕ, σχολιάζοντας τη συνάντηση αυτή:
Και στου βοδιού το κέρατο να κρυφτούν, θα βρουν μπροστά τους τους εργαζόμενους

Το ΠΑΜΕ έπιασε στα πράσα ασφαλίτη στο συνέδριο του ΕΚ Θεσσαλονίκης

Κατιούσα

Η συνήθεια της ΕΛ.ΑΣ που έγινε λατρεία ξαναχτύπησε, αυτή τη φορά στη διάρκεια του συνεδρίου του ΕΚ Θεσσαλονίκης. Ο ασφαλίτης έγινε αντιληπτός στο χώρο του κτιρίου. από συνδικαλιστές που τον έπιασαν στα πράσα, εξαναγκάζοντάς τον να δείξει την ασφαλίτικη ταυτότητά του.  Αμέσως έσπευσε να τον σώσει ο ανώτερός του, λέγοντας πως είναι απλώς οδηγός του και μπήκε στο κτήριο για να πάρει έναν καφέ. Το μόνο που έλειπε ήταν η ατάκα της Αλίκης Βουγιουκλάκη από την “Μοντέρνα Σταχτοπούτα”: Με συγχωρείτε, ήταν τυχαίο.

Τα όργανα της ασφάλειας απέδειξαν για πολλοστή φορά οτι δρουν χέρι- χέρι με τους εργατοπατέρες και βασικά στην υπηρεσία τους. Οι προκλήσεις των τελευταίων είχαν αρχίσει από νωρίς, ενώ προσπάθησαν να αποκλείσουν από το συνέδριο τους αντιπρόσωπους του Συνδικάτου Οικοδόμων, προσπάθεια που έπεσε στο κενό, αλλά είναι ενδεικτική των προθέσεων και του “αντιπροσωπευτικού” συνεδρίου που θέλουν να κάνουν. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην “εργατομάνα” Φαρκαδόνα οι…πληθωριστικές ψήφοι οικοδόμων είναι πολύ ευπρόσδεκτες από τους ίδιους.

Την παρουσία του ασφαλίτικου μηχανισμού κατήγγειλε στα μέσα ενημέρωσης ο Λεωνίδας Στολτίδης εκ μέρους της «Εργατικής Ενότητας», ενώ ο Γιώργος Πέρρος, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ και μέλος της διοίκησης στη ΓΣΕΕ είπε: «Είναι από το συνδικαλιστικό της Ασφάλειας. Ήρθε εδώ να παρακολουθήσει το Συνέδριο, σταλμένος από την υπηρεσία του. Ξέρετε πριν λίγες μέρες η πλειοψηφία στη διοίκηση της ΓΣΕΕ έστειλε χαρτί στην κυρία Γεροβασίλη και ζήταγε παρουσία των ΜΑΤ και της Ασφάλειας προφανώς να γίνουν τα συνέδρια. Συνέδριο πραγματικό θα γίνει μόνο με την παρουσία των εργατικών συνδικάτων και των ίδιων των εργαζομένων. Όχι με την Ασφάλεια, όχι με την παρουσία στελεχών εκείνων των παρατάξεων που αποφάσισαν να φέρουν εδώ την Ασφάλεια. Θέλουν συνέδρια μακριά από τους εργαζόμενους. Εμείς θέλουμε συνέδριο ζωντανό, μαχητικό, δημοκρατικό, ανοιχτό στους εργαζόμενους, να ξεκινήσει με τους πραγματικούς αντιπροσώπους και όχι με τους νόθους των εργοδοτών και όποιων άλλων».

Ο ασφαλίτης παραδόθηκε στον διοικητή του, ενώ ακούγονταν δυνατά το σύνθημα «Συνδικάτα εργατών όχι των εργοδοτών».

Κραυγαλέες ομοιότητες

   Πηγή: Eurokinissi

Μια σειρά από κραυγαλέες ομοιότητες κρύβονται πίσω από τον καβγά της κυβέρνησης με τη ΝΔ αναφορικά με τις προτάσεις τους για τη συνταγματική αναθεώρηση. Κι αυτές οι ομοιότητες κάθε άλλο παρά συμπτωματικές είναι, αφού αφορούν τα βασικά ζητούμενα του κεφαλαίου που και οι δυο υπηρετούν.

Συγκεκριμένα, αυτά της θωράκισης του αστικού πολιτικού συστήματος και συνολικά του αστικού κράτους, της «σταθερότητας» στην εναλλαγή των αντιλαϊκών κυβερνήσεων, της συνταγματικής «κατοχύρωσης» όλων των αντεργατικών - αντιλαϊκών ανατροπών των προηγούμενων χρόνων, με τρόπο που να ανοίγει διάπλατα η πόρτα για επόμενα μέτρα και «εκσυγχρονισμούς» που έχουν ανάγκη οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Ολα τα παραπάνω εξηγούν τη «σύμπτωση απόψεων» σε προτάσεις που και οι δυο καταθέτουν με μικρές παραλλαγές, όπως είναι για παράδειγμα η μη διάλυση της Βουλής με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, η ενίσχυση του ρόλου του μέσα από την απευθείας εκλογή από το λαό, τα υπόλοιπα μέτρα για «σταθερούς κυβερνητικούς κύκλους» όπως η «εποικοδομητική ψήφος δυσπιστίας» κ.ά.


Στο κοινό αυτό έδαφος, αποκαλύπτεται και πόσο κάλπικες είναι οι διαχωριστικές γραμμές που στήνουν, περί «προόδου» και «συντήρησης» που παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, «υπευθυνότητας» και «λαϊκισμού» που αναμασάει η ΝΔ, παράλληλα με τις «αλληλοκατηγορίες» που εκτοξεύουν για το ποιος υπονομεύει τη «συναίνεση».

Τα «σκιάχτρα» που στήνουν, στον ανταγωνισμό τους για το ποιος μπορεί καλύτερα να υπηρετήσει από τη θέση της κυβέρνησης τα συμφέροντα της αστικής τάξης, γκρεμίζονται έτσι κι αλλιώς από τα ίδια τα «έργα και τις ημέρες» των ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ, ανεξάρτητα από διακηρύξεις. Ως προς αυτό, αρκεί να δει κανείς τα όσα ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει ως μέτρα «εμβάθυνσης της δημοκρατίας» και «κατοχύρωσης των κοινωνικών δικαιωμάτων».

Τέτοιες διακηρύξεις είναι «πουκάμισο αδειανό» για το λαό, όπως συμβαίνει με κάθε αστικό Σύνταγμα και επιπλέον αναιρούνται από άλλες τόσες αντίστοιχες «συνταγματικές προβλέψεις» και από την ίδια την πράξη. Σε τελική ανάλυση, αποτελούν το «καρότο» για την ενσωμάτωση του λαού στους στόχους της αστικής τάξης.

Γι' αυτό τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ αναμασούν διάφορα για συνταγματική θωράκιση του κοινωνικού δικαιώματος στην Υγεία, στην Πρόνοια, στην εργασία και αλλού, όταν στην πραγματικότητα, με τους νόμους τους, μετατρέπουν ολοένα και περισσότερο σε ατομική ευθύνη την πρόσβαση στην Υγεία ή την εξασφάλιση μιας στοιχειώδους σύνταξης.

Είναι δε τέτοιο το ...«χάσμα» των δύο, που προκειμένου να σχολιάσει τις αντιδραστικές προτάσεις της ΝΔ για συνταγματική κατοχύρωση της «δημοσιονομικής πειθαρχίας», ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνει να ισχυρίζεται ότι «είναι άλλο πράγμα η εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, στο πλαίσιο και των κανόνων της ΕΕ, να εφαρμόζει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και είναι άλλο αυτό να αποτελεί συνταγματική συνθήκη». Δηλαδή, «όχι Γιάννης, Γιαννάκης», αφού με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τη νύφη την πληρώνει ο λαός!

Από την άλλη, είναι τέτοιο το «προοδευτικό» πρόσημο των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να φέρνουν σε αμηχανία τα στελέχη της ΝΔ, που διαμαρτύρονται ότι η κυβέρνηση τους «κλέβει την μπουκιά απ' το στόμα», αντιγράφοντας τις θέσεις τους ακόμα και σε θέματα όπως οι σχέσεις κράτους - Εκκλησίας. Εκεί όπου ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο «προσπερνάει» το υπερώριμο αίτημα για πλήρη διαχωρισμό, αλλά «αναβαθμίζει» τον εναγκαλισμό των δύο, προσδίδοντας και επιχειρηματικά χαρακτηριστικά στις μεταξύ τους σχέσεις.

Ξανά και ξανά η πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι οι «τομές» που έχει ανάγκη ο λαός, δεν πρόκειται να έρθουν από τα «πάνω», με αλλαγές από τους σημερινούς και επίδοξους διαχειριστές του σάπιου συστήματος, αλλά μόνο σε σύγκρουση με την εξουσία του κεφαλαίου και όσους την υπηρετούν.

• Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Αποψή μας», του «Ριζοσπάστη», Παρασκευή 8 Νοέμβρη. 

902gr 

Αντικομμουνιστικές αρλούμπες

Την Τρίτη 6/11, στην εκπομπή της ΕΡΤ1 «Αλλη διάσταση» του Κώστα Αρβανίτη, καλεσμένος ήταν ο ηθοποιός Γιώργος Κοτανίδης, προκειμένου να παρουσιάσει το θεατρικό του έργο «Ομπίντα», το οποίο αναφέρεται στις τελευταίες μέρες του Νίκου Ζαχαριάδη.

Με αφορμή το έργο, η συζήτηση επεκτάθηκε σε μια πολεμική εναντίον του ΚΚΕ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Εξάλλου, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ν. Ζαχαριάδης ή κάποια άλλη ηγετική προσωπικότητα, είτε του ΚΚΕ είτε του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αποκόπτεται τεχνητά από το κίνημα που τον γέννησε και τον ανέδειξε, προκειμένου να αξιοποιηθεί εναντίον του.
Στη συγκεκριμένη εκπομπή, λίγο - πολύ ειπώθηκε ότι για το τραγικό τέλος του Νίκου Ζαχαριάδη ευθύνεται η αντίληψη ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει πάντα δίκιο και ποτέ δεν προχωρά σε αυτοκριτική. Συσκοτίστηκε έτσι η διαρκής κριτική και αυτοκριτική επανεκτίμηση προηγούμενων Αποφάσεων και της Ιστορίας του από την πλευρά του ΚΚΕ, όπως και η αποκατάσταση του Ν. Ζαχαριάδη. Κι αυτό διότι η κριτική και αυτοκριτική του ΚΚΕ, σε αντίθεση με τις δήθεν αντικειμενικές κριτικές των κάθε λογής υπερασπιστών της καπιταλιστικής εξουσίας, προσανατολίζεται από το καθήκον της ενίσχυσης της ταξικής πάλης.
Με αυτήν την έννοια, αξιοποιώντας την ακριβοπληρωμένη σε αίμα και θυσίες πείρα του εργατικού - λαϊκού κινήματος και του ίδιου, το ΚΚΕ στιγματίζει τα λάθη και τις αδυναμίες του, προκειμένου να ενισχύσει την πάλη εναντίον της καπιταλιστικής εξουσίας και όχι την ίδια την καπιταλιστική εξουσία, όπως κάνουν οι κάθε λογής επικριτές του. Με αυτόν το στόχο και μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες κρίνει και τις ηγετικές προσωπικότητες του κινήματος, χωρίς να τις αποσυνδέει αντιεπιστημονικά από τις συνθήκες της εποχής τους και το κίνημα μέσα στο οποίο έδρασαν.

Επιπλέον, ο Γ. Κοτανίδης, επικαλούμενος τον ΣΥΡΙΖΑίο αντικομμουνιστή καθηγητή Γ. Θεοτοκά, φρόντισε να δώσει μία ανύπαρκτη διάσταση του Ν. Ζαχαριάδη, παρουσιάζοντάς τον ως πρόδρομο του «ευρωκομμουνισμού». Η συγκεκριμένη αντίληψη, η οποία απ' ό,τι φαίνεται είναι της μόδας τελευταία, φανερώνει με τον καλύτερο τρόπο πώς η κυρίαρχη ιδεολογία, για να χρησιμοποιήσει έναν επαναστάτη μετά θάνατον εναντίον του κινήματος, δεν διστάζει να διαστρεβλώσει την ιδεολογική - πολιτική του ταυτότητα και τη δράση του.

Η μεγάλη προσφορά του Ν. Ζαχαριάδη στο εργατικό κίνημα και στο ΚΚΕ έγκειται ακριβώς στην καθοριστική του συνεισφορά στην ίδρυση και τον αγώνα του ΔΣΕ, ο οποίος εξ αντικειμένου αμφισβήτησε την αστική εξουσία στην Ελλάδα. Και αυτό πολύ απέχει τόσο από τις θέσεις και τις «συναισθηματικές φορτίσεις» «κριτικών», όπως ο Γ. Κοτανίδης, όσο και από τις θέσεις και τη δράση των «ευρωκομμουνιστών» και των προδρόμων τους, που την ίδια περίοδο βολεύονταν στις υπουργικές καρέκλες της αστικής διαχείρισης. Μέχρι και ότι είχε συλλάβει τη θέση περί «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής» (αλά ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή) ακούστηκε... Στην πραγματικότητα, «εξυμνούν» τον Ζαχαριάδη καταδικάζοντας ταυτόχρονα τη σημαντικότερη προσφορά του.
Τέλος, επειδή ως γνωστόν η πραγματικότητα μπορεί να ξεπεράσει και τη φαντασία του μεγαλύτερου σουρεαλιστή καλλιτέχνη, είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό ότι έπειτα από μία από τις παραστάσεις του έργου «Ομπίντα» θα μιλήσει για τον Ν. Ζαχαριάδη ο Παύλος Γερουλάνος! Συγχαρητήρια λοιπόν στον Γ. Κοτανίδη, αλλά και στην ΕΡΤ, που τελευταία αρέσκεται όλο και πιο συχνά στην εξεύρεση αφορμών για να προβάλλει πρόσωπα που είναι από πριν βέβαιο ότι εξαπολύουν αντικομμουνιστικές αρλούμπες.