ΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΝΕΧΟΣΑΣΤΕ ή ΥΠΟΘΑΛΠΕΤΕ ΠΝΙΓΟΥΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ 6 ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ

Διαδρομές απελπισίας… 

Έξι άνθρωποι πνίγονται στη Μεσόγειο κάθε μέρα

 ΣΟΦΙΑ ΧΟΥΔΑΛΑΚΗ   4 Φεβρουαρίου 2019

Έξι άνθρωποι πνίγονται στη Μεσόγειο κάθε μέρα. Να το πούμε άλλη μια φορά γιατί δεν το χωράει εύκολα ο νους. Κάθε μέρα, για το 2018, είχαμε 6 νεκρούς στην προσπάθειά τους να φύγουν από εμπόλεμες ζώνες, από την απειλητική ένδεια και τον άμεσο κίνδυνο της ζωής, για να φτάσουν στην Ευρώπη.

Μια θάλασσα είχαμε, να βαφτίζουμε στην αλμύρα τις αγωνίες μας και μας την έχουν μετατρέψει σε νεκροταφείο. Κανονικά, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε να την πλησιάσουμε με τα μαγιό μας, όπως ντρεπόμαστε να μπούμε σε εκκλησία ημίγυμνοι. 

Μια θάλασσα είχαμε, μια Μεσόγειο που έχει θρέψει τους αρχαιότερους πολιτισμούς, που έχει χαρίσει στην τέχνη τις ομορφότερες εικόνες και έχει φωτίσει τις ζωές μας με τα πιο πορφυρά δειλινά. Τώρα, τι μας έχουν αφήσει εκείνοι, που σφυροκοπούν τις χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής στα δυτικά καμίνια του εκδημοκρατισμού τους;

Μας έχουν αφήσει να μετράμε πτώματα, κάποια να τα βρίσκουμε και άλλα να τα εικάζουμε. Μας έχουν αφήσει με ειδήσεις που συνήθως ξεκινούν κάπως έτσι:

«Άκαρπες οι έρευνες για τον εντοπισμό όσων επέβαιναν στη βάρκα, μεταξύ των αγνοουμένων ήταν και παιδιά»

Το 2018, η θάλασσά μας κατάπιε 2.275 ψυχές. Συνολικά, έφθασαν στην Ευρώπη (δια θαλάσσης σε Ιταλία, Ισπανία, Μάλτα και Ελλάδα) περίπου 116.647 άνθρωποι. Η αναλογία όσων πνίγηκαν στη διαδρομή είναι ένας άνθρωπος  για κάθε πενήντα έναν (1/51) που έμπαιναν στις βάρκες των δουλεμπόρων. Μόνο στο Αιγαίο πνίγηκαν επιβεβαιωμένα 187 άνθρωποι, ενώ σε άλλα μονοπάτια – κυρίως στα σύνορά μας με την Τουρκία – χάθηκαν 136.

Σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (η έκθεση εδώ), το πιο επικίνδυνο χερσαίο διασυνοριακό πέρασμα της Ευρώπης είναι μέσω Έβρου. Από τους ανθρώπους που κατάφεραν τελικά να φτάσουν ως την πατρίδα μας, το 37% ήταν παιδιά, το 23% γυναίκες και το 40% άνδρες. 

Αξίζει να σημειώσουμε, ότι ανάμεσα σ’ αυτά τα παιδιά υπήρξαν πάνω από 1.900 που ταξίδευαν μόνα τους, ασυνόδευτα, απροστάτευτα και εκτεθειμένα στους πιο άγριους κινδύνους. Οι κύριες χώρες προέλευσής τους ήταν η Συρία, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Στην ίδια έκθεση ο ΟΗΕ αναφέρει ότι στην Ελλάδα, μέχρι το τέλος του 2018, καταγράφηκαν συνολικά 3.700 ασυνόδευτα παιδιά, εκ των οποίων μόνο το ένα τρίτο (1/3) βρίσκεται σήμερα σε κατάλληλες δομές. Σχεδόν 750 απ’ αυτά, είτε είναι άστεγα, είτε έχουν εξαφανιστεί. Παιδιά που μπήκαν στη χώρα μας, κυνηγημένα και κατασπαραγμένα από όσα συνάντησαν στη διαδρομή τους, εξαφανίστηκαν εδώ, στη χώρα μας, στη γειτονιά μας.

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες εξέφρασε στην ελληνική κυβέρνηση τις ανησυχίες της, αρκετές φορές, κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, αφού αποκαλύφθηκε ότι στους χώρους που έχουν προωθηθεί κάποια απ’ αυτά τα παιδιά, απειλείται η ακεραιότητά τους σε τέτοιο βαθμό που χρειάζονται τη συνοδεία αστυνομικού ακόμα και για να πάνε στην τουαλέτα. 

Σε έναν από τους «χώρους φιλοξενίας» σε ελληνικό νησί, φαίνεται (σύμφωνα πάντα με τη σχετική έκθεση), ότι το κοντέινερ που στεγάζει μια ομάδα ανήλικων κοριτσιών είναι τόσο μικρό που τα παιδιά, υποχρεώνονται να ξαπλώνουν εκ περιτροπής, καθώς δεν χωράνε όλα μαζί.  

Την χρονιά που μας πέρασε η χώρα μας είδε αύξηση των προσφυγικών ροών κατά 45% σε σχέση με το 2017. Κατά τη διάρκεια του έτους, κατάφεραν να φτάσουν ως εδώ 50.500 άνθρωποι, οι 32.500 μέσω θάλασσας και οι 18.000 από ξηράς.

Η «ενοχλητική» αύξηση της δυναμικής του ΚΚΕ

Παρατηρούμε εσχάτως μια ενόχληση από κάποιους, για την ακρίβεια ένα «τσούξιμο», επειδή σημαντικό κομμάτι ενός κόσμου πρόκειται στις επόμενες εκλογές να στηρίξει το ΚΚΕ.

Είτε προέρχεται από το Κόμμα και βρέθηκε σε άλλους χώρους, πάντα όμως δίνοντας αγώνες με ανιδιοτέλεια και συνέπεια, χωρίς να χτυπά δημόσια το ΚΚΕ.

Είτε προέρχεται από άλλους πολιτικούς χώρους, αλλά προσεγγίζει το ΚΚΕ, βλέποντας ότι στην παρούσα στιγμή, αποτελεί τον μοναδικό φορέα αντίστασης και προοπτικής.

Και στις δύο περιπτώσεις, είτε κόσμος επιστρέφει στον φυσικό του χώρο είτε τον προσεγγίζει για πρώτη φορά, το ΚΚΕ δεν απαιτεί πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων ούτε δηλώσεις μετανοίας, όπως κάποιοι κακοπροαίρετοι διαδίδουν.

Άλλωστε όπως είπε και ένας πολύ καλός φίλος, δηλώσεις μετανοίας, ζητούσαν οι εκπρόσωποι της εθνικοφροσύνης, από τους κομμουνιστές, για να αποκηρύξουν τις ιδέες τους.

Είναι εκπληκτικό πάντως ότι στο συγκεκριμένο θέμα, υπάρχει απόλυτη ταύτιση, συριζαίων, λαετζήδων και λοιπών αναχωμάτων.

Κατανοούμε πλήρως τον λόγο της βαθιάς ανησυχίας τους και του κομπλεξικού μίσους τους.

Ένα ΚΚΕ ισχυρό, σημαίνει αντίστοιχα μείωση των δυνάμεων του οπορτουνισμού και του ρεφορμισμού, των κάθε λογής κυρκόσπορων, οπαδών του Πιλάφα, ψευτοτροτσκιστών και «αριστερών» του υφάλμυρου ύδατος.

Αυτά όσον αφορά την δυναμική που αναπτύσσεται ως στήριξη στο ΚΚΕ, η οποία μακάρι να εκφραστεί στην κάλπη, αλλά κυρίως στο ταξικό κίνημα.

Μιας και πιάσαμε τα πολιτικά, να αναφερθούμε όσο το δυνατόν πιο σύντομα και στα θέματα της επικαιρότητας.

Τα όσα ιλαροτραγικα παρακολουθουμε στην λειτουργία της αστικής δημοκρατίας, οδηγούν στην πλήρη απαξίωση και κατάπτωση της πολιτικής.

Αποτελούν «βούτυρο στο ψωμί» της ακροδεξιάς, που ονειρεύεται στρατηγούς και συνταγματαρχες, να μας σώσουν από την σαπίλα.

Και φυσικά ένα μεγάλο μέρος του λαού, ασπάζεται τέτοιες απόψεις, με κύρια ευθύνη, του πολιτικού τέρατος, που λέγεται σύριζα, το οποίο όχι μόνο ξεφτίλισε και ισοπέδωσε αξίες και οράματα, αλλά νομιμοποιεί τον ακροδεξιό κακοήθη λαϊκισμό.

Στις καθαυτό εξελίξεις, όλα δείχνουν μεγάλη ήττα του μορφώματος, το οποίο πολύ δύσκολα θα φτάσει μέχρι το τέλος της τετραετίας, δηλαδή τον Οκτώβριο.

Η συντριβή του Μαΐου, είναι δίκοπο μαχαίρι για τον τζίφριζα:

Όταν ο πολίτης δεν σε θέλει για δήμαρχο, περιφερειάρχη και ευρωβουλευτή, θα σε θέλει για βουλευτή και να τον κυβερνήσεις;

Ξέχωρα, ότι από τον Μάϊο και μετά, ο καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.

Το που θα καταλήξει όλη αυτή η άθλια παράσταση του Καμμένου με τον Τζίφρα, θα το μάθουμε λίαν συντόμως.

Είναι φως φανάρι ότι ο Καμμένος ξέρει πολλά και τους κρατάει στο χέρι, και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα πλήξουμε καθόλου μέχρι την διεξαγωγή των εκλογών.

Τρεις νεκροί εργάτες κάθε μέρα στην Ιταλία – Κάλεσμα των κομμουνιστών για οργάνωση της ταξικής πάλης

Κατιούσα

Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα που τα εργατικά «ατυχήματα» εκτοξεύονται, αφήνοντας ολοένα και περισσότερους νεκρούς στον αγώνα για την επιβίωση. Ίδια και χειρότερη εμφανίζεται η κατάσταση στη γειτονική Ιταλία, όπου πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκαν τα στοιχεία των εργατικών ατυχημάτων για το 2018. Σύμφωνα με αυτά σημειώθηκαν 1133 δυστυχήματα με θανατηφόρα έκβαση, δηλαδή 3 νεκροί εργάτες κάθε μέρα, δηλαδή αύξηση που αντιστοιχεί σε 10,1% για το ίδιο διάστημα το 2017. Πιο «επικίνδυνος» μήνας αναδείχτηκε ο Αύγουστος, ενώ σε σχέση με το ’17 η αύξηση παρατηρείται και στα δυστυχήματα με περισσότερους από έναν νεκρό, σε ποσοστό 60%.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι η αύξηση των νεκρών δεν αφορά μόνο τους τόπους εργασίας, αλλά και τον αριθμό όσων πέθαναν καθ’οδόν από και προς το χώρο δουλειάς τους. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα πριν λίγες βδομάδες, όταν στις 9 Γενάρη 47χρονος εργάτης έχασε τη ζωή του σε τροχαίο γυρνώντας σπίτι του μετά από 12ωρη βάρδια. Η εντατικοποίηση της εργασίας, αλλά και ο μεγαλύτερος μέσος όρος ηλικίας των εργαζομένων, λόγω των υψηλών συνταξιοδοτικών ορίων επιτείνουν το πρόβλημα, σε συνδυασμό με τα συχνά ελλιπή μέτρα ασφαλείας στο όνομα του κέρδους. Ενδεικτικό είναι πως πάνω από τους μισούς νεκρούς εργάτες είναι σε ηλικία 50 – 69 ετών.
Ελαφρά αύξηση παρουσιάζουν και τα ελαφρύτερα ατυχήματα, που ανήλθαν σε 641.261 μέσα στο 2018, ποσοστό ενισχυμένο κατά 0.9% σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση, ενώ μεταξύ των αλλοδαπών εργαζομένων αυτή η αύξηση εκτοξεύεται στο 9.3%.
Ίδια μαύρη εικόνα και στις επαγγελματικές ασθένειες, που αυξήθηκαν κατά 2,5%, ιδίως τα μυοσκελετικά προβλήματα. Βιομηχανία και υπηρεσίες είναι οι κλάδοι που πλήττονται περισσότερο από θανατηφόρα περιστατικά και επαγγελματικές ασθένειες. Πιο πρόσφατο θύμα ένας οικοδόμος στη Ματέλικα που έπεσε στο κενό στη διάρκεια επισκευών κτιρίου που είχε χτυπηθεί από σεισμό το 2016. Η κυβέρνηση Λέγκας – 5 αστέρων, παρά το υποκριτικό της ενδιαφέρον για τα «καταθλιπτικά νούμερα» που θυμίζουν «απώλειες σε καιρό πολέμου» δεν έχει κάνει τίποτε για να εξασφαλίσει μέτρα προστασίας των εργαζομένων, αντιθέτως μείωσε κατά 32% τις εργοδοτικές εισφορές στην Υπηρεσία Ασφαλίσεων Εργατικών Ατυχημάτων INAIL, μια εξοικονόμηση 410 εκ. ευρώ για τα αφεντικά μόνο μέσα σε ένα χρόνο.
Στο θέμα αναφέρθηκε ο Τζόρτζιο Αποστόλου, υπεύθυνος του Τμήματος Εργασίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, σημειώνοντας μεταξύ άλλων πως «Οι κομμουνιστές δε θεωρούμε αυτούς τους νεκρούς «ατυχήματα», αλλά δολοφονίες που προκαλεί ένα βάρβαρο κοινωνικό σύστημα εκμετάλλευση.», προσθέτοντας πως «μόνη αποτελεσματική λύση με προοπτική είναι η ένταση της οργάνωσης της ταξικής πάλης, για να σταματήσει η σφαγή των εργατών και να ανοίξει ο δρόμος προς μια άλλη κοινωνία με επίκεντρο τις ανάγκες, τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του εργαζόμενου λαού και όχι την εξουσία και τα κέρδη λίγων εκμεταλλευτών».
Με πληροφορίες από lariscossa.it

Κρύβουν τη σκληρή πραγματικότητα

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από «Τα Νέα Σαββατοκύριακο» 

 

  Πηγή: Eurokinissi

Αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα «Τα Νέα Σαββατοκύριακο» άρθρο του Νίκου Μαυροκέφαλου, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και της Διοίκησης του ΕΚΑ, για τον κατώτερο μισθό:  

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε ο πιο συνεπής και ικανός διαχειριστής της αντεργατικής πολιτικής. Τα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν αυθεντική συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Υλοποιήθηκε κατά γράμμα η στρατηγική του κεφαλαίου, όπως αυτή προσδιοριζόταν από τις αποφάσεις της ΕΕ και της Λευκής Βίβλου, για μεγαλύτερη ευελιξία στην απασχόληση και ταυτόχρονα μεγάλο πετσόκομμα σε ασφαλιστικά και μισθολογικά δικαιώματα.


Η κυβέρνηση, υλοποιώντας τον αντεργατικό μνημονιακό νόμο Βρούτση, δυναμώνει την προπαγάνδα της για τις δήθεν «καλύτερες μέρες που έρχονται» και παράλληλα επιδιώκει να συσκοτίσει την σκληρή πραγματικότητα για τους εργαζόμενους. Επιδιώκει να ξεχαστεί ότι η ίδια συνέχισε εδώ και τέσσερα χρόνια να τους κρατά στη φτώχεια και την εκμετάλλευση, κρατώντας τους μισθούς στα άθλια επίπεδα των 586€ και ακόμα πιο κάτω για τους νέους ανθρώπους. Να κρύψει το γεγονός ότι βάζει τις ΣΣΕ στο γύψο, ότι η φοροληστεία θα εξανεμίσει σύντομα την όποια μικρή αύξηση. Να συσκοτίσει και να εξωραΐσει τις αρνητικές συνέπειες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στη ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας.

Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα και τα αποτελέσματα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Εξαντλητικά ωράρια και χαμηλοί μισθοί, υποαπασχόληση και εργασιακές σχέσεις - λάστιχο, που αγγίζουν πλέον το 60%, εκατοντάδες νεκροί και σακατεμένοι στους χώρους δουλειάς, ένταση της εργοδοτικής τρομοκρατίας και της κρατικής καταστολής ενάντια σε όσους αγωνίζονται, διεύρυνση της φοροληστείας και των χαρατσιών, των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών.

Την ίδια στιγμή, οι επιχειρηματικοί όμιλοι συνεχίζουν να αυγαταίνουν τα κέρδη τους και να εντείνουν την εκμετάλλευση, βασισμένοι και στο νομοθετικό πλαίσιο που «κληροδότησαν» η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ και εκείνος με τη σειρά του, φρόντισε και φροντίζει να το κάνει ακόμα πιο αντιδραστικό. Γι’ αυτό έχει πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, από τη Μέρκελ, τον Τράμπ και το ΔΝΤ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μαζί και η ΝΔ, όπως και τα άλλα αστικά κόμματα, καλούν τους εργαζόμενους να κάνουν νέες θυσίες για να εξασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλιακών ομίλων, ξορκίζοντας ως «παρωχημένες πολιτικές» και «ανεδαφικές διεκδικήσεις που υπονομεύουν την ανάπτυξη» και τα δίκαια αιτήματα των συνδικάτων, του ΠΑΜΕ, που σχετίζονται με την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων και των οικογενειών τους.

Το ΚΚΕ κατέθεσε πρόταση νόμου, 2 φορές, υιοθετώντας την πρόταση 530 συνδικαλιστικών οργανώσεων, για την άμεση επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και την κατάργηση του κατάπτυστου νόμου «Βρούτση-Αχτσιόγλου».

Η πρόταση νόμου απορρίφθηκε πανηγυρικά από την κυβέρνηση και τους συνοδοιπόρους της, αποδεικνύοντας ξανά την προσήλωσή της στο μνημονιακό αντιλαϊκό πλαίσιο. Ανέφεραν προκλητικά ότι θεωρούν τα 751 ευρώ ως “μαξιμαλιστικό” στόχο, ως "μη ρεαλιστικό"!

Το ΚΚΕ αποκαλύπτει και αγωνίζεται ενάντια στην εργασιακή ζούγκλα που έχουν επιβάλει κυβέρνηση και επιχειρηματικοί όμιλοι. Προβάλλει ότι δεν είναι μονόδρομος για την εργατική τάξη και το λαό μας η πολιτική των θυσιών, των αντιλαϊκών νόμων, του μικρότερου κακού. Αλλά η οργάνωση και η πάλη για τις σύγχρονες ανάγκες τους, η προοπτική του αγώνα ενάντια στην κυριαρχία των μονοπωλίων και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

902gr

Δελτίο Κομινφόρμ - Φλεβάρης 2019

Κλείνοντας έντεκα χρόνια ζωής το μπλοκ -ή μάλλον εννιάμισι χρόνια πραγματικής ζωής και άλλον ενάμιση που προχωρά με κεκτημένη ταχύτητα και πάνω στις πλάτες των αναγνωστών που το κρατάν ζωντανό- συνεχίζει με κινητήρια δύναμη τη βάση του και τα δικά της σχόλια.

Συζήτηση επί παντός επιστητού, με τις εκλογές να έρχονται -εμπρός βήμα ταχύ- τα συριζοτρόλ να αυξάνουν ρυθμούς, θυμίζοντας τις μέρες του 15', και τις Συμπληγάδες του δικομματισμού (που είναι βασικά η Σκύλλα και η Χάρυβδη από άλλο μυθολογικό ανέκδοτο) να είναι έτοιμες να συνθλίψουν κάθε διαφορετική φωνή, εντείνοντας την πόλωση, όσο μπορούν.

Έχουν ένα νέο δικομματισμό να θρέψουν. Και ένα μεγάλο συνασπισμό να ετοιμάσουν. Όχι της αριστεράς και της προόδου, αλλά κυβερνητικό. Αν και προς το παρόν, επιστρέφουν μάλλον στην εποχή των αυτοδυναμιών.

Σχόλια για κάθε τι που προκύπτει στην επικαιρότητα, για αυτά που ήδη έχουν προκύψει, για κείμενα της Κατιούσα -αρκεί να υπάρχει λόγος να γίνει εδώ- για ψυχολογικά ανισόρροπους τουιτεράδες, για όλα αυτά που απασχολούν τον απλό, καθημερινό εργάτη στα γιαπιά και τους χώρους δουλειάς.

Καλός, νηφάλιος σχολιασμός. Και μην αφήστε ένα Μηλιό να σας χωρίζει, με την "ενωτική" του διάθεση.

ΤΟΝ ΤΟΜΠΡΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΟΙ "ΖΑΙΟΙ" ?

Νέα αποκαλυπτικά στοιχεία για το θέμα των συνακροάσεων - υποκλοπών στο τηλεφωνικό κέντρο της ΚΕ του ΚΚΕ, που εδραιώνουν το συμπέρασμα ότι η κωλυσιεργία των εμπλεκόμενων αρμόδιων για τη διερεύνηση της υπόθεσης αρχών οδηγεί στο κουκούλωμα της υπόθεσης, φέρνει σήμερα στη δημοσιότητα ο «Ριζοσπάστης». 

Ως γνωστόν, το τελευταίο κρούσμα καταγράφηκε την Παρασκευή 18 Γενάρη 2019 (έχει γίνει παρέμβαση της εισαγγελέα του Αρείου Πάγου), δύο και πλέον χρόνια μετά το πρώτο κρούσμα στις 30 Νοέμβρη 2016. 

Τότε, το ΚΚΕ είχε καταγγείλει αμέσως το γεγονός και, με αφορμή την καταγγελία, η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου είχε διατάξει κατεπείγουσα έρευνα.

Θυμίζουμε ότι την περασμένη βδομάδα, στο φύλλο της 26-27 Γενάρη, ο «Ριζοσπάστης» αποκάλυψε πως:

-- Δεν έγινε ουσιαστικός επιτόπιος έλεγχος από τεχνικούς της ΑΔΑΕ στις εγκαταστάσεις και τα συστήματα του παρόχου.

-- Τα στοιχεία του ελέγχου που αντλήθηκαν, ακριβώς επειδή δεν έγινε ουσιαστικός επιτόπιος έλεγχος, είναι ελλιπή.

-- Η ΑΔΑΕ αρκέστηκε αποκλειστικά και μόνο στα στοιχεία που ο ίδιος ο πάροχος έδωσε μετά από σχετικό γραπτό αίτημα. Δηλαδή πρόκειται για στοιχεία που όχι μόνο δεν επαρκούν, αλλά θα μπορούσε να ήταν οποιαδήποτε στοιχεία θέλει να δώσει η εταιρεία - πάροχος.

«Εγώ το έκανα...»

Σήμερα, τα στοιχεία που φέρνει ο «Ριζοσπάστης» στη δημοσιότητα, συμπληρώνουν θεαματικά ένα ακόμα μέρος ενός περίεργου «παζλ», που όταν ολοκληρωθεί, θα μπορέσει να διαπιστώσει κάποιος εύκολα σωρεία γεγονότων που συνηγορούν πως μάλλον κάποιοι δεν ήθελαν να ασχοληθούν σοβαρά με μια τόσο κρίσιμη υπόθεση.

Κι αυτό γιατί προφανώς είχαν τους λόγους τους, τους οποίους πρέπει να εξηγήσουν...

Πιο συγκεκριμένα, σήμερα αποκαλύπτουμε τα εξής:

-- Πληροφορίες κάνουν λόγο πως, λίγες μέρες μετά την πρώτη καταγγελία του ΚΚΕ το Δεκέμβρη του 2016, άγνωστο πρόσωπο επικοινώνησε με την ΑΔΑΕ και είπε πως είναι ο «φυσικός αυτουργός» των παρεμβάσεων στο τηλεφωνικό κέντρο του ΚΚΕ!

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι για άλλη μια φορά αμείλικτα:

-- Αληθεύει ότι υπήρξε τέτοιο τηλεφωνικό ή ηλεκτρονικό μήνυμα στα γραφεία της ΑΔΑΕ, από πρόσωπο που παρουσιάστηκε ως «αυτουργός» των τηλεφωνικών συνακροάσεων;

-- Αν ναι, τι ακριβώς έκανε η ΑΔΑΕ; Ερεύνησε η ίδια αυτό το σοβαρό στοιχείο; Πώς το αξιοποίησε; Το περιέλαβε στις εκθέσεις και τα πορίσματά της και πώς το αξιολόγησε;

-- Η κρατική Ασφάλεια, που με εντολή εισαγγελέα διερεύνησε την υπόθεση, τι έρευνα ακριβώς έκανε για αυτό το σημαντικό στοιχείο και μέχρι ποιο σημείο έφτασε; Συνεργάστηκε με τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και ποια ήταν τα αποτελέσματα;

-- Τελικά, οι κρατικές υπηρεσίες «αδυνατούν» να ανακαλύψουν τα πρόσωπα πίσω από τέτοιες ενέργειες;

`Η μήπως επέλεξαν τη βολική για το κουκούλωμα οδό της αντιμετώπισης μίας τόσο σοβαρής υπόθεσης ως... «φάρσας»;

Νόμιμες και παράνομες συνακροάσεις

Στο δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» την περασμένη βδομάδα, ένα από τα σοβαρά θέματα που αποκαλύψαμε, αφορούσε τις λεγόμενες «νόμιμες και παράνομες συνακροάσεις». Σήμερα, επαναφέρουμε αυτό το θέμα, γιατί φαίνεται πως ορισμένοι που ασχολούνται με την υπόθεση θεωρούν ότι εκεί βρίσκεται το ζουμί της ιστορίας...

Οπως γράφαμε λοιπόν: «Είναι γνωστό ότι οι υπηρεσίες του κρατικού μηχανισμού πολύ συχνά αξιοποιούν μία πρακτική παρακολουθήσεων, επικαλούμενες διάφορους λόγους. Ονομάζεται "νόμιμη συνακρόαση". Και μάλιστα υπάρχουν ειδικά συστήματα "νόμιμης συνακρόασης". 

Πηγές που γνωρίζουν καλά αυτά τα θέματα είπαν στον "Ριζοσπάστη" πως "συνακροάσεις γίνονται και παράνομα", με την έννοια ότι δεν έχει προηγηθεί η απαραίτητη δικαστική διάταξη. Αρα, λοιπόν, εδώ εγείρονται τρία κρίσιμα ερωτήματα:

-- Εγινε επιτόπιος ή άλλου είδους έλεγχος στα συστήματα νόμιμης συνακροάσεως, τόσο του παρόχου όσο και των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών, προκειμένου να διερευνηθεί το ενδεχόμενο να γίνονταν παρανόμως συνακροάσεις από υπαλλήλους αυτών των φορέων χωρίς την απαραίτητα δικαστική διάταξη;

-- Το δεύτερο ζήτημα αφορά τον έλεγχο στα αρχεία πρόσβασης των σχετικών συστημάτων συνακροάσεων που τηρούνται στις κρατικές υπηρεσίες. Εγινε σχετικός έλεγχος στα αρχεία πρόσβασης των σχετικών συστημάτων και υποσυστημάτων;

-- Με βάση τα παραπάνω πολύ σοβαρά θέματα, για τα οποία ακόμα είναι άγνωστο το τι ακριβώς έχει γίνει και το εάν έχει γίνει κάτι, γεννάται ένα τρίτο ερώτημα: Μπορεί η ΑΔΑΕ να πιστοποιήσει ότι δεν έγινε τέτοιου είδους πρόσβαση; Οτι δηλαδή δεν υπήρξε νόμιμη ή παράνομη συνακρόαση, στην οποία κάποιοι ενέπλεξαν και το τηλεφωνικό κέντρο της ΚΕ του ΚΚΕ στον Περισσό; 

Θα μπορούσε βέβαια να πει κάποιος ότι το παραπάνω ερώτημα είναι αστείο, εάν αναλογιστούμε πως η ΑΔΑΕ όχι μόνο έχει άρτιες τεχνικές δυνατότητες και μέσα, αλλά επιπλέον έχει και την απόλυτη νομιμοποίηση να κάνει τις σχετικές έρευνες ως συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξάρτητη αρχή...».

Επαναλαμβάνουμε προς όλους όσοι είναι αρμόδιοι για την έρευνα των συνακροάσεων - υποκλοπών:

Ο «Ριζοσπάστης» τις επόμενες μέρες θα συνεχίσει τη δημοσίευση στοιχείων από τη δημοσιογραφική έρευνα σχετικά με τη συγκεκριμένη υπόθεση. Και θα περιμένουμε τις απαντήσεις στα πολύ σοβαρά ερωτήματα που προκύπτουν...

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

Αμείλικτα ερωτήματα από αποκαλυπτικά στοιχεία του «Ριζοσπάστη» (26/1/2019)

Οχι άλλη κωλυσιεργία για τις συνακροάσεις (24/1/2019)

Γιατί όλο και περισσότεροι Ρώσοι αναπολούν την ΕΣΣΔ;

Τα στοιχεία είναι, λίγο – πολύ, γνωστά. Στο δημοψήφισμα του 1991, υπέρ της διατήρησης της ΕΣΣΔ ψήφισε το 77% του πληθυσμού, σχεδόν ομοιόμορφα σ’ όλες τις Σοβιετικές Δημοκρατίες.

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος για την διατήρηση της ΕΣΣΔ

Όμως τα σχέδια του Ρήγκαν, του Γκορμπατσόφ και του Γιέλτσιν ήταν άλλα.

Από τότε, σχεδόν κάθε χρόνο, γίνονται δημοσκοπήσεις σε πολλές χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, όπου τα αποτελέσματα είναι συντριπτικά υπέρ της ανωτερότητας (για τον πολύ κόσμο) του σοσιαλιστικού συστήματος.

Πολύ πρόχειρα βρήκα:

• Το 2001 το 57% των Ρώσων επιθυμεί:

«Την επιστροφή στην εποχή της Σοβιετικής Ένωσης και θεωρεί ότι το σοβιετικό σύστημα ήταν καλύτερο».

• Το 2003 οι μισοί Ρώσοι δήλωναν ότι επιθυμούσαν:

«Μια νέα επανάσταση των μπολσεβίκων».

Ήταν μάλλον πρόσφατα τα γεγονότα κι η εμπειρία του καπιταλισμού δεν είχε εμπεδωθεί ακόμα.

Από κει και πέρα τα ποσοστά εκτοξεύονται

• Το 2006, στη Ρωσία το 68%, στην Ουκρανία το 59%, στη Λευκορωσία το 52%, εμφανίζονται

«Μετανιωμένοι για τη διάλυση της ΕΣΣΔ».

• Το 2009, το 60% των Ρώσων πολιτών νοιώθουν

«Βαθιά θλίψη για το τέλος της ΕΣΣΔ».

• Tο 2012, πάνω από 56% των Ρώσων

«μετανιώνουν για το τέλος της ΕΣΣΔ».

• Το 2013, το 66%  συμφωνούν ότι:

«Το σοβιετικό καθεστώς εξασφάλιζε ανώτερο πολιτιστικό και οικονομικό επίπεδο, στους λαούς της ΕΣΣΔ».

• Το 2016, τα ποσοστά ήταν ακόμα πολύ ψηλά.

Στη Ρωσία το 64%, στην Ουκρανία το 60%, στην Αρμενία το 71%, στο Αζερμπαϊτζάν το 69%, στη Λευκορωσία το 53%, στη Μολδαβία το 60%, στη Γεωργία το 51%, στο Καζακστάν το 61% και στο Κιργιστάν το 60%, συμφωνούν ότι:

«Το βιοτικό επίπεδο ήταν καλύτερο τότε».

Ακόμα και στις ηλικίες 18-24 ετών, όπου λείπει η προσωπική εμπειρία και είναι κρίσιμη η επίδραση του αντικομουνισμού, την ίδια απάντηση δίνει ικανό ποσοστό, που σε κάποιες περιπτώσεις αγγίζει και το 50%.

Αποτελέσματα δημοσκόπησης στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ για το 2016

• Σε άλλη δημοσκόπηση τον ίδιο χρόνο, η απόλυτη πλειοψηφία των Ρώσων (58%) επιθυμούν:

«την επανασύσταση της ΕΣΣΔ και του σοσιαλιστικού συστήματος».

Το 56% των πολιτών θεωρούν:

«Την ανατροπή της ΕΣΣΔ αρνητικό γεγονός»,

ενώ το 51% θεωρούν ότι:

«η ανατροπή θα μπορούσε να αποφευχθεί».

Τα ποσοστά αυτά ήταν μέχρι εκείνη τη στιγμή τα υψηλότερα των τελευταίων χρόνων.

• Το 2018, οι πολίτες που δήλωσαν πως:

«Αναπολούν τη Σοβιετική Ένωση»,

έφτασαν σε συνολικό ποσοστό 66%, που είναι ρεκόρ για την τελευταία δεκαετία.

Μάλιστα, υπέρ της ΕΣΣΔ δεν τάχθηκαν μόνο όσοι είχαν ζήσει τον σοσιαλισμό, αλλά και πολλοί νέοι ηλικίας 18-24 ετών, με εξίσου εντυπωσιακά ποσοστά.

Παρόμοια στοιχεία υπάρχουν κι από δημοσκοπήσεις στις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

30 χρόνια μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ, οι πολίτες δεν έχουν ξεχάσει το σοσιαλισμό.

Ακόμα κι αυτοί που δεν τον έζησαν ούτε σαν μωρά. Και δεν έχουν αποδεχτεί την «Δημοκρατία» και την «ανοιχτή οικονομία».

Γιατί λοιπόν αναπολούν την ΕΣΣΔ;

• Γιατί αυτοί ξέρουν πια και τα δύο συστήματα. Κι η σύγκριση στη ζωή τους είναι «βιωματική» κι όχι λόγια.

Αυτοί κάνουν τη σύγκριση με πραγματικά δεδομένα και δεν φτιάχνουν τη γνώμη τους ακούγοντας τις προπαγάνδες του αντικομουνισμού, όπως οι λαοί της δύσης.

• Γιατί τα επιχειρήματα, που ακούνε εδώ και 30 σχεδόν χρόνια, για την ανωτερότητα του καπιταλισμού, από δω τους μπαίνουν κι από κει τους βγαίνουν.

Αυτοί ξέρουν ότι είναι προσχηματικά και ψεύτικα.

Βλέπουν ότι οι υποσχέσεις του καπιταλισμού δεν έχουν κανένα ψήγμα αλήθειας που να αφορά τους πολλούς, τους εργαζόμενους, τους αγρότες, το λαό.

• Γιατί έμαθαν ότι «ανθρώπινα δικαιώματα» για τον καπιταλισμό είναι να περνά καλά και να προστατεύεται ο κάθε Αμπράμοβιτς, ο κάθε Σολζενίτσιν κι ο κάθε Σαββίδης, όποιο κι αν είναι το ανθρώπινο κόστος.

Ενώ αυτοί είχαν συνηθίσει ότι «ανθρώπινα δικαιώματα» είναι η εργασία, η μόρφωση, η κατοικία, η περίθαλψη, η πρόνοια, η σύνταξη, η υγεία, ο πολιτισμός, ο ελεύθερος χρόνος, η δημιουργία, η επιστήμη.

• Γιατί είδαν ότι η δημοκρατία κι η δικαιοσύνη του καπιταλισμού, είναι πουτάνες που «κάθονται» σ’ αυτόν που δίνει πιο πολλά.

• Γιατί είδαν τι διαφορά έχουν οι λέξεις «δικαίωμα» που έλεγαν στο σοσιαλισμό, από τη λέξη «ευκαιρία» που λένε τώρα στον καπιταλισμό.

• Γιατί είδαν ότι ο καπιταλισμός «είναι το καλύτερο σύστημα, αλλά έχει λίγες θέσεις».

Κι όσο βαθαίνει, τόσο οι θέσεις γίνονται και λιγότερες. Κι οι άλλοι στον Καιάδα.

Γιατί διαβάζουν κι αυτοί τις έρευνες που δείχνουν ότι:

«Το 1% των ανθρώπων έχει το 90% του πλούτου».

Ενώ αυτοί ξέρουν ότι ο Σοσιαλισμός είναι

«Το χειρότερο σύστημα γι’ αυτούς που δε δουλεύουν και θέλουν να ζουν σαν βασιλιάδες από τη δουλειά των υπόλοιπων».

Κι αντίστροφα, ξέρουν για ποιον είναι κακός ο καπιταλισμός και καλός ο σοσιαλισμός.

• Γιατί αυτοί έμαθαν να ζουν στην ηρεμία, στην ασφάλεια, έμαθαν να έχουν δεδομένα αδιαπραγμάτευτα για το αύριο.

Κι ύστερα ξύπνησαν σε μια κοινωνία που προσκυνά το κέρδος και γι’ αυτό παράγει άγχος, ανασφάλεια, ναρκωτικά, πορνεία, έγκλημα.

Σ’ ένα σύστημα που δε μπορεί να αντιμετωπίσει τα τέρατα που γεννάει … ή καλύτερα που δε θέλει να τα αντιμετωπίσει γιατί όλα αυτά έχουν μεγάλο … κύκλο εργασιών.

• Γιατί βλέπουν τι γίνεται σ’ ολόκληρο τον κόσμο τώρα που «λείπει» η Σοβιετική Ένωση και δεν τους αρέσει. Όπως δεν αρέσει και σε κανένα λογικό άνθρωπο.

• Γιατί είδαν ότι ο καπιταλισμός είναι πόλεμος και φασισμός. Και φοβούνται πολύ, γιατί στον επόμενο πόλεμο δε θα υπάρχει Κόκκινος στρατός.

Μάνος Δούκας

Πηγή: Κατιούσα

“Δεν ήταν δυστύχημα, ήταν έγκλημα” – Χιλιάδες Βραζιλιάνοι στο δρόμο κατά της ιδιοκτήτριας εταιρείας μετά από εκατόμβη νεκρών σε φράγμα

Κατιούσα

Τη θλίψη διαδέχεται η οργή στο βραζιλιάνικο κρατίδιο Μίνας Ζεράις, όπου για δεύτερη φορά μετά το 2015 καταρρέει φράγμα ορυχείου, σκορπίζοντας το θάνατο σε τουλάχιστον 121 ανθρώπους, αριθμός που αναμένεται να εκτοξευθεί λόγω των εκατοντάδων αγνοούμενων. Χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν κατά της εταιρείας Σαμάρκου, υπεύθυνης για το δυστύχημα του 2015, όταν μετά από κατάρρευση φράγματος σκοτώθηκαν 19 άνθρωποι σε παρακείμενο χωριό.
Αυτή τη φορά, υπεύθυνη είναι η μεταλλευτική εταιρεία Βάλι, η οποία είναι συνιδιοκτήτρια της Σαμάρκου. Στις 25 Γενάρη το φράγμα κοντά στην πόλη Μπρουμαντζίνιου έσπασε, βυθίζοντάς την κάτω από τόνους λάσπης, στο χειρότερο ως τώρα δυστύχημα ορυχείων στην ιστορία της χώρας.
Χιλιάδες διαδηλωτές εδώ και πέντε μέρες απαιτούν την απόδοση δικαιοσύνης για τα συνεχή εταιρικά εγκλήματα με συνθήματα όπως “Δεν ήταν δυστύχημα, ήταν έγκλημα”. Το Βραζιλιάνικο Λαϊκό Μέτωπο, που πρωτοστατεί σε κινητοποιήσεις κατά μεταλλευτικών επιχειρήσεων σε όλη τη χώρα, διοργάνωσε συγκέντρωση στην έδρα της Βάλι στο Μπέλο Οριζόντε, ενώ εκατοντάδες διαδηλωτές έκλεισαν δρόμο κοντά στο Μπρουμαντζίνιο για να μη φτάσουν στο μέρος φορτηγά της εταιρείας. Μέχρι στιγμής έχουν συλληφθεί τρεις εργαζόμενοι και δυο μηχανικοί που δούλευαν για λογαριασμό της Βάλι. Σύμφωνα με εσωτερική έρευνα, η επιχείρηση γνώριζε ήδη από πέρσι ότι τμήματα των περιοχών κοντά στο φράγμα με πληθώρα τοξικής λάσπης ήταν έτοιμα να καταρρεύσουν, με την εταιρεία να χαρακτηρίζει το έγγραφο ως «απλό σχέδιο προετοιμασίας» σύμφωνα με τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς. Τα ακριβή αίτια πάντως δεν έχουν ακόμα διευκρινιστεί, με τις κρατικές αρχές να κάνουν λόγω για υγροποίηση των υλικών του φράγματος, όπως είχε συμβεί και το 2015.
Η καταστροφή αυτή αποτελεί πρόκληση για την ακροδεξιά κυβέρνηση Μπολσονάρου, που προσπαθεί αν ισορροπήσει μεταξύ της διαχείρισης της οργισμένης κοινής γνώμης και της φιλοεπιχειρηματικής της πολιτικής, που προβλέπει ακόμα μεγαλύτερη χαλάρωση των περιβαλλοντικών και άλλων κανονισμών ασφαλείας στο όνομα της μεγαλύτερης «ανάπτυξης».
Με πληροφορίες από telesurtv.net