Οι σοφιστείες του κ. Παυλίδη

Με σοφιστείες και εξυπνακισμούς προσπάθησε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέντευξή του στο Πρώτο Πρόγραμμα, να καλύψει την εικόνα που παρουσιάζουν αυτές στις μέρες το πολιτικό σύστημα και η Βουλή, με τη διάλυση και στις συγκολλήσεις κοινοβουλευτικών ομάδων, στις μετακινήσεις, αποπομπές και μεταγραφές βουλευτών.

Κάνοντας αναφορά στο σύντροφο Μπάμπη Χαραλάμπους και την εκλογή του ως Βουλευτή Κέρκυρας του ΚΚΕ, προσπάθησε να εμπλέξει το ΚΚΕ στα «μαγειρέματα» και τις διεργασίες, όπου πρωτοστατεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που προκειμένου να εξασφαλίσει τη συνέχεια στην αντιλαϊκή πολιτική στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο.

Τι αποδεικνύεται από όσα γίνονται και ο κ. Παυλίδης κάνει ότι δεν αντιλαμβάνεται; Ότι ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα  μοιάζουν σε όλα και για αυτό ακριβώς το λόγο οι βουλευτές δε έχουν πρόβλημα να μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο. Εννοείται ότι ενυπάρχουν και στοιχεία τυχωδιοκτισμού αυτών των πολιτικών προσώπων αλλά πάντως δε νιώθουν και πολύ άβολα αν από την αγκαλιά του εθνικιστή – ακροδεξιού Καμμένου (ο οποίος δηλώνει τώρα έτοιμος να ενσωματώσει στο κόμμα του ακόμα και βουλευτές που «ανεξαρτητοποιήθηκαν» από τη ναζιστική Χρυσή Αυγή) βρεθούν σε αυτή της «πρώτης φοράς Αριστεράς» του Τσίπρα. Τέτοιες διαδικασίες βέβαια δεν είναι πρωτόγνωρες και υποκριτικά διαρρηγνύουν τα ιμάτιά στις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και άλλα κόμματα.

Ο λαός δεν μπορεί να ξεχνά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς συνεχίζει το έργο των προηγούμενων και στο περιεχόμενο και στις διαδικασίες. Αυτοί που διαμαρτύρονταν για «fast track» διαδικασίες, νομοσχέδια μέσα στα Χριστούγεννα και τον Δεκαπενταύγουστο, έκαναν ακριβώς τα ίδια.  

Η σαπίλα του αστικού πολιτικού συστήματος πρέπει να αποτελέσει κριτήριο για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Διέξοδος για τον λαό δεν είναι η «εξυγίανση» και η «θωράκιση της λειτουργίας των θεσμών», το σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα δεν εξυγιαίνεται, δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκό. Διέξοδος προς το συμφέρον του λαού είναι μόνο η ενίσχυση του ΚΚΕ, που στέκεται με συνέπεια απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική και τα κόμματά της.

ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ

6/2/2019

Σχέδιο μαζικών πλειστηριασμών στη λαϊκή κατοικία

Την «πρόταση» αναφορικά με τη διάλυση του καθεστώτος δικαστικής προστασίας που έχει απομείνει για την πρώτη κατοικία στο πλαίσιο της διαχείρισης των «κόκκινων» τραπεζικών δανείων καταθέτει τις επόμενες μέρες η κυβέρνηση στους ευρωπαϊκούς «θεσμούς» (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), προκειμένου στη συνέχεια η νέα αντιλαϊκή παρέμβαση να πάρει το δρόμο για τη Βουλή.
Παράλληλα, κυβέρνηση και «θεσμοί» δρομολογούν τα νέα «συμπληρωματικά» κρατικά πακέτα στήριξης των εγχώριων τραπεζικών ομίλων, για την απαλλαγή τους από τα «βαρίδια» μέσω της παροχής εγγυήσεων και προνομίων, με στόχο να στηριχτούν οι ισολογισμοί των τραπεζών, αλλά και με την προσπάθεια για μαζική μεταφορά προβληματικών δανείων σε «επενδυτές» και άλλα κοράκια, που οσμίζονται «ευκαιρίες» για κέρδη γύρω από την υπόθεση.
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση δεν διστάζει και εδώ να βαφτίσει το κρέας ψάρι, παρουσιάζοντας τα μέτρα αυτά για τη στήριξη των τραπεζικών ομίλων και ευρύτερα της καπιταλιστικής κερδοφορίας, ως... προστασία της πρώτης κατοικίας, αλλά και επιστρατεύοντας νέους εκβιασμούς και τη γνωστή δηλητηριώδη λογική του μικρότερου τάχα κακού, με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Γ. Δραγασάκη, να λέει την περασμένη βδομάδα ότι είτε τα λαϊκά στρώματα θα πληρώσουν τα «σπασμένα» του κεφαλαίου με μαζικούς πλειστηριασμούς είτε με μια νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

***

Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από τον «ιδιοκτήτη» των «κόκκινων» δανείων (τράπεζες, funds και άλλα κοράκια), «κλειδωμένο» από τη συμφωνία κυβέρνησης και «θεσμών» είναι το ζήτημα της κλιμάκωσης των πλειστηριασμών, συμπεριλαμβανομένης βέβαια και της πρώτης κατοικίας.
Τα πλάνα των εγχώριων τραπεζικών ομίλων για την περίοδο 2019 - 2021 προκαλούν «ανατριχίλα»: Προβλέπουν τη μείωση των «κόκκινων» δανείων χαμηλότερα από το 20% της μάζας του συνολικού τραπεζικού δανεισμού από περίπου 48% σήμερα, ενώ παράλληλα θα κατεβάσουν τον πήχη της αξίας των ακινήτων που θα βγάζουν «στο σφυρί».
Τα παραπάνω σηματοδοτούν μια επιχείρηση κολοσσιαίων διαστάσεων, που αφορά ποσά πάνω από 50 δισ. ευρώ (μέχρι το 2021), με άξονες τους μαζικούς πλειστηριασμούς απέναντι στη λαϊκή στέγη, τις μεταβιβάσεις προβληματικών δανείων από τις τράπεζες σε funds καθώς και από τη «διαχείριση» των επιχειρηματικών δανείων.
Ολα αυτά «μεταφράζονται» μόνο για το 2019 σε πάνω από 40.000 πλειστηριασμούς ακινήτων, με στόχο ο αριθμός τους να φτάσει στα 130.000 μέχρι το τέλος του 2021. Ενώ, σύμφωνα με έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας, ποσό 12,9 δισ. ευρώ τελεί υπό το καθεστώς του ν. 3869/2010 (νόμος Κατσέλη) και, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται, «αναδεικνύεται ως ζήτημα ιδιαίτερης σημασίας η ταχεία εκδίκαση και εκκαθάριση των εν λόγω ανοιγμάτων».
Επίσης, όπως αναφέρεται, «η περαιτέρω ταχεία αποκλιμάκωση (στα "κόκκινα" δάνεια) καθίσταται πλέον καθοριστικής σημασίας, καθώς η επιτυχής αντιμετώπιση του προβλήματος (...) θα επιτρέψει στα πιστωτικά ιδρύματα να απελευθερώσουν κεφάλαια, τα οποία θα μπορέσουν να κατευθυνθούν στις πιο δυναμικές και εξωστρεφείς επιχειρήσεις».

***

Σε αυτό το φόντο, το αντιλαϊκό σφαγείο αναφορικά με την κλιμάκωση των πλειστηριασμών απέναντι στην πρώτη κατοικία της λαϊκής οικογένειας προσλαμβάνει ευρύτερες διαστάσεις και έρχεται να «χτίσει» πάνω σε όλα τα προηγούμενα αντιλαϊκά «έργα και ημέρες» της σημερινής όσο και των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Οι «επεξεργασίες» και οι «προτάσεις» που βρίσκονται στο τραπέζι μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν:
-- Την κατάργηση διάταξης (άρθρο 9) του νόμου 3869/2010 (λεγόμενος νόμος Κατσέλη) αναφορικά με τη δυνατότητα του δανειολήπτη να προσφύγει στα δικαστήρια προκειμένου να τύχει προστασίας για την πρώτη κατοικία. Αυτή η εξέλιξη έρχεται να σφίξει ακόμη περισσότερο τη θηλιά των εκβιασμών, αφήνοντας τα αδύναμα λαϊκά νοικοκυριά στο «έλεος» των τραπεζών.
-- Σε συνδυασμό με το παραπάνω, προωθούνται λύσεις στο πλαίσιο του «εξωδικαστικού συμβιβασμού» μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας που ήδη βρίσκεται σε λειτουργία σε ό,τι αφορά τα επιχειρηματικά χρέη.
-- Κατακρεουργούνται τα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια για την παρεχόμενη «προστασία» από πλειστηριασμούς. Ο κεντρικός άξονας αφορά τις λεγόμενες «εύλογες δαπάνες διαβίωσης», όπως αυτές προσδιορίζονται από τη στατιστική υπηρεσία (ΕΛΣΤΑΤ).
Τα νέα κριτήρια με το πλήρες φακέλωμα μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας θα περνούν από την «κρησάρα» του «εξωδικαστικού συμβιβασμού», ενώ ταυτόχρονα μπαίνουν και νέοι φραγμοί για προσφυγές στα δικαστήρια.
Την ίδια ώρα, με φόντο την ολοκληρωτική διάλυση της όποιας δικαστικής προστασίας έχει απομείνει για την πρώτη κατοικία λαϊκών νοικοκυριών, εξετάζεται η ενεργοποίηση υπάρχουσας νομοθετικής διάταξης για την επιδότηση «κόκκινων» στεγαστικών δανείων. Μάλιστα, το ποσό αυτό θα ενσωματωθεί στο «καλάθι» με τα λεγόμενα «αντίμετρα», που διαφημίζει η κυβέρνηση, τάχα ως αντιστάθμισμα στη γενίκευση των πλειστηριασμών. Βέβαια, η συγκεκριμένη ρύθμιση διευκολύνει τις τράπεζες να βάλουν στο «χέρι» τις απαιτήσεις τους, ενώ σφίγγει και τη θηλιά των εκβιασμών αφού η ένταξη αφορά στα φτωχότερα τμήματα του λαού σε συνδυασμό με την καταβολή ελάχιστων δόσεων και διακοπή της ενίσχυσης σε περίπτωση «καθυστέρησης» που υπερβαίνει την αξία τριών μηνιαίων δόσεων... Επιβεβαιώνεται δηλαδή και εδώ ότι τα υποτιθέμενα «φιλολαϊκά» μέτρα όχι μόνο δεν αποτελούν αντίβαρο της υπόλοιπης αντιλαϊκής πολιτικής αλλά επί της ουσίας συμπλήρωμά της.

***

Τα μέτρα αυτά, που έρχονται ως συνέχεια των δεκάδων αντιδραστικών μέτρων της «μνημονιακής» περιόδου (άρση «εμποδίων», ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, ένταση της καταστολής με «ιδιώνυμο» για τους πλειστηριασμούς κ.ο.κ.), επιβεβαιώνουν ότι, σε αντίθεση με την κυβερνητική προπαγάνδα, κάθε άλλο παρά βρισκόμαστε στο τέλος της αντιλαϊκής επίθεσης.
Ακριβώς το αντίθετο, αφού στα παραπάνω αποτυπώνεται γλαφυρά ότι τα κέρδη και τα «θέλω» του κεφαλαίου είναι ασυμβίβαστα με τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες: Το τάισμα των επιχειρηματικών ομίλων με νέο «ζεστό» χρήμα και φτηνό δανεισμό έχει ως προϋπόθεση, ανάμεσα σε άλλα, τους μαζικούς πλειστηριασμούς, τους εκβιασμούς στα λαϊκά στρώματα προκειμένου να «προσέλθουν στο ταμείο», συνολικά το χτύπημα των εργατικών - λαϊκών αναγκών.
Αυτές τις ανάγκες μπορεί να τις διεκδικήσουν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, με τη δική τους συμμαχία και τον οργανωμένο αγώνα, σε σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου που υπηρετούν κυβέρνηση και αστικά κόμματα. Δυναμώνοντας το ΚΚΕ παντού, που αποτελεί αποκούμπι τους στον αγώνα αυτό και δείχνει το δρόμο της ανατροπής της εξουσίας και της οικονομίας του κεφαλαίου που τους φορτώνει συνεχώς νέα βάρη και θυσίες δίχως τέλος.

Επικίνδυνο παζάρι

Τα όσα είπε κατά τη διάρκεια των κοινών δηλώσεών του με τον Τούρκο Πρόεδρο ο πρωθυπουργός, ότι ούτε εκείνος ούτε ο Ερντογάν «δεχόμαστε τη λογική της αδράνειας και της συμμόρφωσης με την πεπατημένη», γιατί «αναγνωρίζουμε ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε στην εποχή μας και στην περιοχή μας δεν μας επιτρέπουν να παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε αδιέξοδα», γεννούν πρόσθετα ερωτήματα και ανησυχίες για το τι συζητήθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Γιατί βεβαίως τα περί «αδράνειας» και «ενεργητικής» εξωτερικής πολιτικής τα έχει ξανακούσει ο ελληνικός λαός όλο το προηγούμενο διάστημα από τα κυβερνητικά χείλη, την ώρα ακριβώς που η κυβέρνηση αναλάμβανε ρόλο «σημαιοφόρου» στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και προχωρούσε στη ΝΑΤΟική συμφωνία των Πρεσπών, την ώρα που έστηνε επικίνδυνα σχήματα ευρωατλαντικής «σταθερότητας» στην Ανατολική Μεσόγειο, μεταξύ άλλων και με το κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ, και αναλάμβανε νέες επικίνδυνες ΝΑΤΟικές αποστολές, μετατρέποντας όλη την Ελλάδα σε στόχο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Αυτή είναι η «ενεργητική» εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση για την αναβάθμιση της αστικής τάξης στην περιοχή, ενώ αντίστοιχα και στην άλλη μεριά του Αιγαίου η τουρκική αστική τάξη όντως δεν μπορεί να κατηγορηθεί για «αδράνεια», αφού κλιμακώνει την επιθετικότητά της και προβάλλει με ακόμα μεγαλύτερη ένταση τις γνωστές απαράδεκτες διεκδικήσεις της σε Αιγαίο και Νοτιοανατολική Μεσόγειο, διατηρεί στρατούς κατοχής σε τρεις χώρες κ.ο.κ.
Από έναν τέτοιο διάλογο είναι φανερό ότι οι λαοί δεν έχουν να περιμένουν τίποτα καλό, πόσο μάλλον που οι «προκλήσεις» οι οποίες τον δρομολογούν και τον επιταχύνουν δεν είναι άλλες από τα «μαχαίρια» που έχουν βγει για τον έλεγχο του ενεργειακού πλούτου της περιοχής και των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, τα επικίνδυνα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, την προσπάθεια για μείωση της ρωσικής και της κινεζικής επιρροής, το κουβάρι δηλαδή των ανταγωνισμών που μπλέκεται όλο και πιο πολύ και όλο και πιο γρήγορα και στο οποίο συμμετέχουν οι αστικές τάξεις των δύο χωρών, η καθεμιά με το «ειδικό βάρος» της.
Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που η κυβέρνηση, ως «προτιμώμενος εταίρος» των ΗΠΑ, αναλαμβάνει το ρόλο «διαύλου» προς τον «ισχυρό και κρίσιμο» εταίρο τους στην περιοχή, την Τουρκία, κατά τις διατυπώσεις των πρόσφατων εκθέσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Το ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων γίνεται δηλαδή στοιχείο των παζαριών για να παραμείνει η Τουρκία στο ΝΑΤΟικό στρατόπεδο. Εξάλλου τα σχέδια συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου και της μοιρασιάς των ενεργειακών κυπριακών θαλάσσιων ζωνών με νέα διχοτομική «λύση» είναι ζωντανά. Ερωτήματα υπάρχουν και για άλλα ζητήματα, όπως η Θράκη κ.ά. Οι ανησυχίες λοιπόν είναι εύλογες.
Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι μιλάμε για διάλογο από χέρι εχθρικό και επικίνδυνο για τους δύο λαούς, που όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, αλλά τώρα είναι η ώρα να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο την αλληλεγγύη τους και την κοινή τους δράση ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των δύο αστικών τάξεων, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Κατάπτυστη ανακοίνωση του ΚΙΝΑΛ υπέρ του ακροδεξιού πραξικοπηματία της Βενεζουέλας Γουαϊδό

 

       

Κατάπτυστη ανακοίνωση τουΚΙΝΑΛ υπέρ του ακροδεξιού πραξικοπηματία της Βενεζουέλας Γουαϊδό 

Από atexnos3 στο Φεβ 6, 2019 Επικαιρότητα

 

Σε ένα κατάπτυστο ψήφισμα, η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του Κινήματος Αλλαγής (ΚΙΝΑΛ) υιοθετεί όλη την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα ενάντια στη Βενεζουέλα, δηλώνοντας ρητά την στήριξη της στον ακροδεξιό πραξικοπηματία Χουάν Γουαϊδό. 

Το ψήφισμα του ΚΙΝΑΛ – που μάλιστα φέρει τον τίτλο…. «ψήφισμα αλληλεγγύης προς το λαό της Βενεζουέλας» – ισχυρίζεται ότι η κατάσταση στη Βενεζουέλα είναι αποτέλεσμα «θεσμικής κρίσης που δημιούργησαν ο Μαδούρο και η κυβέρνηση του» (!), ενώ υπογραμμίζεται πως η θέση του κόμματος είναι… «δίπλα στην προοδευτική αντιπολίτευση της χώρας». Όπως φαίνεται, στο ΚΙΝΑΛ η έννοια “προοδευτικός” ταυτίζεται με πραξικοπηματίες-μαριονέτες των Ηνωμένων Πολιτειών που αυτοανακηρύσσονται «πρόεδροι».

Ενσωματώνοντας όλο το οπλοστάσιο των ψεμάτων που διαδίδονται ενάντια στη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, το ψήφισμα του ΚΙΝΑΛ αναφέρει ότι οι εκλογές του Μαϊου του 2018, όπου ο Νικολάς Μαδούρο εκλέχθηκε με μεγάλη πλειοψηφία και η αντιπολίτευση απείχε, «στερούνται δημοκρατικής νομιμοποίησης»! 

Το ψήφισμα του ΚΙΝΑΛ συνεχίζει γράφοντας μεταξύ άλλων: «Στο πλαίσιο αυτό, καλούμε σε αναγνώριση και σεβασμό του δημοκρατικά εκλεγμένου Κοινοβουλίου της χώρας, το οποίο έχει ένα καθοριστικό ρόλο να διαδραματίσει για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Αναγνωρίζουμε και στηρίζουμε τις προσπάθειες του Χουάν Γκουαϊντό, Πρόεδρου του νόμιμα εκλεγμένου Κοινοβουλίου, ο οποίος αναγνωρίζεται από ένα σημαντικό τμήμα της διεθνούς κοινότητας, ως μεταβατικός Πρόεδρος της Βενεζουέλας, για την επιτυχή μετάβαση στη Δημοκρατία.»

Στο ψήφισμα αλληλεγγύης του ΚΙΝΑΛ, επισημαίνεται ακόμη οτι η μόνη λύση είναι η επίλυση της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης με ειρηνικό τρόπο, η απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και η διαμόρφωση των αναγκαίων όρων και προϋποθέσεων για τη διεξαγωγή νέων εκλογών υπό τη επίβλεψη μιας ανεξάρτητης αρχής και διεθνών παρατηρητών.

Ασφαλώς, το κείμενο του Κινήματος Αλλαγής αποφεύγει κάθε αναφορά στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα ΗΠΑ-ΕΕ και συμμαχικών χωρών τους (Βραζιλία, Κολομβία, κλπ) απέναντι στο λαό της Βενεζουέλας, ενώ ενσωματώνει πλήρως την υποκριτική αμερικανοευρωπαϊκή ρητορική περί «καθεστώτος Μαδούρο» και «έλλειψης δημοκρατίας». 

Κανέναν δεν εκπλήσσει η στάση του ΚΙΝΑΛ. Οι ευρωβουλευτές του ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης του πραξικοπηματία Γκουαϊδό, ενώ οι «ευρωπαίοι σοσιαλιστές» και η περίφημη «σοσιαλιστική διεθνής», όπου ανήκει το κόμμα της Φώφης Γεννηματά, ακολουθούν κατά γράμμα την πολιτική γραμμή της στήριξης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ, ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ

Ένα πραξικόπημα βρίσκεται σε εξέλιξη στη Βενεζουέλα, προσπαθώντας να εξαφανίσει τον πρόεδρό της N.  Μαδούρο και να τοποθετήσει στη θέση του μια μαριονέτα των ΗΠΑ.

ΟΙ ΗΠΑ αναγνώρισαν αμέσως, από τις 23 Ιανουαρίου, ως προσωρινό πρόεδρο της Βενεζουέλας τον αυτοανακηρυχθέντα Χουάν Γκουαϊδό, άλλωστε δικό τους δημιούργημα είναι.  Οι 19 χώρες της ΕΕ, ανάμεσά τους Βρετανία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία κλπ. που προχώρησαν στην αναγνώριση την επομένη μέρα από τη λήξη του  ευρωπαϊκού τελεσίγραφου προς τον εκλεγμένο πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο για προκήρυξη εκλογών, δεν μπορούν να προκαλέσουν καμιά έκπληξη γι’ αυτή την ενέργεια. Η ΕΕ ανέκαθεν υποστήριζε κάθε ιμπεριαλιστική περιπέτεια των ΗΠΑ, από το Ιράκ ως τη  Λιβύη.  Η  δική μας κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που διατυμπάνιζε τις καλές της σχέσεις με το κόμμα του Ούγκο Τσάβες, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σ’  εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις και γι’ αυτό στο εσωτερικό θέλει να δίνεται η εντύπωση της  συμπαράστασης προς τη Βενεζουέλα, ενώ συγχρόνως όλο και περισσότερο ευθυγραμμίζεται με τη βασική πολιτική θέση της ΕΕ και ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ για την ανατροπή μιας κυβέρνησης, που στη δυτική προπαγάνδα ονομάζεται αλλαγή καθεστώτος και μάλιστα πάντα δικτατορικού, έχουν χρησιμοποιήσει  στρατιωτικά πραξικοπήματα που φέρνουν στην εξουσία μια πιο υπάκουη ηγεσία, οικονομικές κυρώσεις και δολοφονίες. Η Χιλή του Allende αποτελεί ένα καλό πρότυπο για το πώς μπορεί να ενεργήσει μια ιμπεριαλιστική δύναμη όταν απειλούνται τα συμφέροντά της.

          Στη Βενεζουέλα έχει ξεκινήσει εδώ και μέρες η πρώτη φάση της άμεσης επέμβασης του ιμπεριαλισμού. Κι είναι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός που, όπως φαίνεται, καθορίζει ζητήματα νομιμότητας σε μια άλλη χώρα, υπονομεύοντας κάθε ίχνος δημοκρατίας και ελευθερίας στην περιοχή, δημιουργώντας συνθήκες τέτοιες που να ευνοούν τα καρτέλ των ναρκωτικών και τις παραστρατιωτικές συμμαχίες. Το Καράκας εξελίσσεται σε  κομβικό σημείο, όπου διασταυρώνονται διάφορες κινήσεις και δράσεις που εκπορεύονται από ιμπεριαλιστικά κέντρα. Στον επόμενο διάστημα είναι πολύ πιθανόν πως θα εμφανιστούν οργανώσεις για ανθρώπινα δικαιώματα, παρατηρητήριο κοινωνικών συγκρούσεων, φωνές της αντιπολίτευσης που θα παρέχουν στοιχεία για νεκρούς και τραυματίες, για επεισόδια ανάμεσα σε αντιπολιτευόμενες ομάδες, για περιστατικά έλλειψης τροφίμων ή αδυναμία περίθαλψης και παρόμοια άλλα. Ανάμεσα σ’ αυτές τις οργανώσεις πολλές θα ισχυρίζονται, για να είναι πειστικές,  πως είναι αριστερές και προοδευτικές για να μετατραπούν σε αγαπημένους φίλους και αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης των κυρίαρχων μέσων πληροφόρησης.  Και μέσα απ’ αυτές τις οργανώσεις, τους ανθρώπους και τις δράσεις τους,  χάνεται ο ρόλος του ιμπεριαλισμού κι εμφανίζονται όλοι αυτοί ως μεγάλοι σταυροφόροι της δημοκρατίας.

           Όλη αυτή η ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν έχει οργανωθεί σε μια νύχτα. Οι αποκαλούμενες δημοκρατικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης οργανώθηκαν, χρηματοδοτήθηκαν, οπλίστηκαν αργά και κρυφά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αμαύρωσαν την εικόνα της Βενεζουέλας, δημιούργησαν μια αρνητική εικόνα της στο εξωτερικό, οργάνωσαν εναντίον της έναν οικονομικό πόλεμο. Όλα τα βάσανα του λαού της απεικονίστηκαν ως αποτυχίες των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησής του αθωώνοντας τις  ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

Ο Ούγκο Τσάβες με τις μεταρρυθμίσεις του μετασχημάτισε ένα μεγάλο μέρος των ενεργειακών εσόδων της Βενεζουέλας σε προγράμματα εκπαίδευσης, υγειονομικής περίθαλψης, στέγασης και κοινωνικής προόδου που ωφέλησαν μεγάλα τμήματα του φτωχού πληθυσμού, χωρίς όμως να συνοδεύονται από αλλαγές στο οικονομικό σύστημα. Η μείωση όμως των τιμών ενέργειας και  επιπλέον το μονομερές και παράνομο οικονομικό εμπάργκο των ΗΠΑ, το οποίο κόβει τη Βενεζουέλα από τις περισσότερες χρηματοπιστωτικές αγορές είχε συνέπειες που συνεπάγονται αυξημένες οικονομικές δυσκολίες για τον λαό της Βενεζουέλας. Προκαλείται ακόμα μεγαλύτερη έλλειψη βασικών αγαθών, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων και των φαρμάκων, και  καθίσταται σχεδόν αδύνατη η όποια  οικονομική ανάκαμψη, δεδομένου ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να δανειστεί ή να αναδιαρθρώσει το εξωτερικό της χρέος.

Κι αν, σύμφωνα με τις κατηγορίες,  η πρόσβαση σε επιδοτούμενα αγαθά προκάλεσε μια μαζική κερδοσκοπική μαύρη αγορά με τη διαφθορά να έχει εισχωρήσει στο κράτος και την κοινωνία, όμως εκατομμύρια  άνθρωποι από τον εξαθλιωμένο λαό της χώρας επωφελήθηκαν από το ριζοσπαστικό πρόγραμμα των κυβερνήσεων του Ούγκο Τσάβες και Ν. Μαδούρο.

            Αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα, με ενορχηστρωτή τις ΗΠΑ, εντάσσεται στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ η οποία τείνει να ακολουθεί ένα πολύ λογικό και καλά υπολογισμένο σχεδιασμό, που το καθιστά αποτελεσματικό, αλλά και αδίστακτο. Οι ΗΠΑ εξήλθαν από το Β παγκόσμιο πόλεμο μια παγκόσμια υπερδύναμη, η οποία επεδίωκε να επιβάλλει εκείνη την τάξη πραγμάτων, όπου οι ΗΠΑ θα ασκούσαν αδιαμφισβήτητη εξουσία σε περιοχές που περιλάμβαναν την Ανατολική Ασία, τη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική. Οι περιοχές αυτές παρείχαν πρώτες ύλες, αγορές, φθηνές πηγές εργασίας για εταιρείες και επενδυτές των ΗΠΑ. Βέβαια, οι αποδέκτες των αποτελεσμάτων της ανάπτυξης σ’ αυτές τις περιοχές δεν μπορούσε να ήταν οι άνθρωποι των χωρών, αλλά οι εταιρείες των ΗΠΑ. Και γι’ αυτό το λόγο, για να διασφαλιστεί πως οι πηγές πλούτου της Λατινικής Αμερικής, και όχι μόνο, θα παρέμεναν στην εξουσία της ιμπεριαλιστικής δύναμης θεωρήθηκαν απαραίτητες οι αμερικανικές παρεμβάσεις.

          Κι αν ένας βασικός λόγος των επεμβάσεων στη Βενεζουέλα είναι τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, όπως και στη Μ. Ανατολή,  ένας εξίσου σημαντικός λόγος γι’ αυτές έχει να κάνει και με το φαινόμενο του παραδείγματος. Εάν οι ΗΠΑ επιτρέψουν σε μια ανυπάκουη κυβέρνηση να παραμένει στην εξουσία εις βάρος των συμφερόντων τους μπορεί να παρακινήσει κι άλλες κυβερνήσεις και πληθυσμούς σε διαφοροποίηση της πολιτικής τους από τις ΗΠΑ.  Γιατί οι ΗΠΑ στην πραγματικότητα επιδιώκουν να ρυθμίζουν να …επιλέγονται οι ηγέτες και τα συστήματα διακυβέρνησης που θα δημιουργούν συνθήκες ευνοϊκές για τις εταιρείες και τους επενδυτές τους,  δηλ. ουσιαστικά μια συνέχεια των οικονομικών συστημάτων της εποχής της αποικιοκρατίας.

               Άλλωστε, οι ρίζες της σημερινής κατάστασης της Λατινικής Αμερικής και της σχέσης της με τη Δύση βρίσκονται στην εποχή της αποικιοκρατίας. Η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία δημιούργησε κι εκεί μια υπανάπτυκτη οικονομία που βασίζεται στην παραγωγή και εξαγωγή πρώτων υλών και αγροτικών προϊόντων, όπου μια μικρή ομάδα τοπικών ελίτ, που συνεργάστηκαν με τους Ισπανούς και Πορτογάλους αποίκους, ευημερούσαν. Ακόμα και μετά τα κινήματα ανεξαρτησίας, κι ενώ οι δυτικές χώρες εκβιομηχανίζονταν, συνέχιζαν να εφαρμόζουν οικονομικές πολιτικές βασισμένες στη γεωργία και τις πρώτες ύλες, με τους αποικιοκράτες της εποχής, την τότε υπερδύναμη την Βρετανία, να ευνοούν αυτή την εξέλιξη που δεν επέτρεπε να αναπτυχθεί μια ανεξάρτητη Λατινική Αμερική και να γίνει ισχυρός ανταγωνιστής.  

            Εν ολίγοις, τα όσα διαδραματίζονται στη Βενεζουέλα θα μπορούσαν να συνιστούν έναν οδηγό για την πραγματοποίηση μελέτης περίπτωσης που αφορά την ανάλυση μέσων και σκοπιμοτήτων του ιμπεριαλισμού.

Πρώην υποψήφιος βουλευτής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει ΚΚΕ!

«Κανένα πολιτικό κόμμα ή οργάνωση δεν μπορεί να θεωρηθεί αριστερό, αν πιστέψει ότι η αλλαγή της πραγματικότητας μπορεί να έρθει με ένα δημοψήφισμα»

Σε γραπτή δήλωσή του, ο υποψήφιος βουλευτής Καβάλας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (2015) Βασίλης Χονδρογιάννης εκφράζει τη στήριξή του στο ΚΚΕ.

Παραθέτουμε το κείμενο:

«Στις προηγούμενες περιφερειακές εκλογές, υπήρξα υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης Καβάλας, με τον συνδυασμό που στήριζε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Από τότε, κύλισε πολύ νερό στο «μύλο της ιστορίας» και ξεγυμνώθηκαν όλες οι αυταπάτες.

Η ίδια η ζωή έδειξε ότι τα επαναστατικά λόγια δεν σημαίνουν τίποτα και τα παίρνει ο άνεμος στις μεγάλες καμπές της ιστορίας, αν δεν υπάρχει από πίσω επιστημονική σκέψη, χρήση της εμπειρίας, στρατηγικός στόχος και δουλειά.

Δουλειά όπου χτυπάει η καρδιά των εργαζομένων, των μικρομεσαίων αγροτών, των φοιτητών, της εργαζόμενης, άνεργης, ημι-απασχολούμενης γυναίκας, των αυτοαπασχολούμενων και των συνταξιούχων.

Στη χώρα μας, τα παραπάνω χαρακτηριστικά, εδώ και 100 χρόνια, τα έχει ένα κόμμα με 3 γράμματα και είναι το ΚΚΕ.

Για τη στροφή μου προς το ΚΚΕ, καθοριστικό ρόλο έπαιξε το δημοψήφισμα του 2015.

Το «όχι» έγινε «ναι», πράγμα που υπήρξε για πολύ κόσμο, ένα χαστούκι το οποίο μας έκανε να ξαναθυμηθούμε την ιστορική εμπειρία της ανθρωπότητας στον 20ό αιώνα.

Καμιά αστική κυβέρνηση, ό,τι λεξιλόγιο και αν χρησιμοποιεί, δεν πρόκειται να πάρει φιλολαϊκά μέτρα, καθώς η ίδια η φύση της και ο ρόλος της είναι να υπηρετεί τα συμφέροντα των αστών.

Κανένα πολιτικό κόμμα ή οργάνωση δεν μπορεί να θεωρηθεί αριστερό, αν πιστέψει ότι η αλλαγή της πραγματικότητας μπορεί να έρθει με ένα δημοψήφισμα.

Κανένα κόμμα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί επαναστατικό, αν δεν μπορεί να δει ότι μόνο ο οργανωμένος λαός με συγκεκριμένη επιλογή και θέληση για τη ζωή του, μπορεί να φέρει την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης.

Κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από αυταπάτες για καλύτερη διακυβέρνηση, πολυσυλλεκτικές ακομμάτιστες συγκεντρώσεις, για αυτοδιαχείριση εντός καπιταλιστικού συστήματος και για ευκαιριακές πολιτικές συγκολλήσεις με μίνιμουμ περιεχόμενο.

Όλα δοκιμάστηκαν, και τα συμπεράσματα μπορούν να βγουν.

Στην καλύτερη περίπτωση, αυτές οι «νέες προτάσεις», που δεν είναι και τόσο νέες, απλά απέτυχαν, ενώ αυτές που πέτυχαν το σκοπό τους, μας έφεραν στην τραγική κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα.

Ενώ όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί χώροι (από την ακροαριστερά έως την ακροδεξιά) τσαλαβουτούσαν μέσα σε έναν ανέξοδο αντιμνημονιακό λόγο, το ΚΚΕ δεν το έκανε.

Τα χρόνια της κρίσης, είχε το θάρρος να πει τα πράγματα ως είχαν και ας ήταν εκτός του γενικότερου κλίματος «αδελφοσύνης» και «αγανάκτησης».

Όσο κάποιοι προσπαθούσαν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο με κυβερνητικές, εθνικιστικές ή υπερεπαναστικές αυταπάτες, στη λογική της κοινωνίας του θεάματος, το ΚΚΕ συνέχισε να παλεύει για την ενδυνάμωση του ταξικού εργατικού κινήματος.

Πάλεψε ώστε να βγουν μπροστά οι φτωχοί αγρότες, οι οποίοι διαλύονται από την ΕΕ και τις πολυεθνικές.

Στην τοπική «αυτοδιοίκηση», με όσες δυνάμεις έχει, δεν σταμάτησε να αναδεικνύει τον αντιδραστικό ρόλο της και τη θέση του μεσάζοντα της κυβέρνησης, της ΕΕ και των μονοπωλίων.

Δεν σταμάτησε να παλεύει ενάντια στα ΝΑΤΟικά σχέδια που φέρνουν τον πόλεμο στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Το ΚΚΕ δεν δίστασε να δώσει το χέρι του σε όποιον σηκώνεται.

Πολλοί, καθόλου αφελώς, προσπαθούν να πείσουν το λαό ότι το ΚΚΕ είναι ένα στείρο κόμμα. Ένα κόμμα του «όχι» σε όλα.

Δηλαδή, εγκαλούν το ΚΚΕ διότι δεν λέει «ναι» στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, στα ντόπια και ξένα αφεντικά.

Το εγκαλούν, διότι δεν λέει «ναι» στη συνέχιση εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Το κατακρίνουν, διότι δεν συναινεί στη συνέχιση της λιτότητας για τους πολλούς, για να κερδίζουν οι λίγοι.

Το εγκαλούν, διότι δεν θέλει να δεχτεί την ανθρωποφαγία, τον πόλεμο, την εκμετάλλευση, την κλοπή του ελεύθερου χρόνου και τη στέρηση της ολόπλευρης ανάπτυξης του ανθρώπου ως κοινωνικό ον.

Ναι λοιπόν, σε ό,τι είναι ενάντια στο λαό, πολύ καλά κάνει και λέει «όχι».

Και είναι χρέος όλων μας να το ενισχύσουμε, ώστε να συνεχίσει να βάζει εμπόδια σε όσα θέλουν να φέρουν για εμάς, χωρίς εμάς.

Αντίστροφα, όλοι αυτοί οι φίλοι του «ναι», πόσες φορές τόλμησαν να ψηφίσουν «ναι» σε πρόταση του ΚΚΕ, στη Βουλή, στην περιφέρεια, στους δήμους, σε τοπικό συμβούλιο;

Ποτέ και ο λόγος είναι ότι όλοι αυτοί βλέπουν το λαό ως γρανάζια της καπιταλιστικής τους μηχανής.

Σε όποιον δεν θέλει να εθελοτυφλεί, είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν πολλά κόμματα, αλλά μόνο 2 πολιτικές.

Αυτή της συνέχισης της κυριαρχίας του κεφαλαίου και αυτή του ΚΚΕ.

Για τους παραπάνω λόγους, αλλά και για όλους τους λόγους του κόσμου, θα πορευθώ μαζί με το ΚΚΕ, στηρίζοντάς το παντού».

Πηγή: 902.gr

Απειλές λογοκρισίας στη RAI για φιλοπροσφυγικό επεισόδιο του επιθεωρητή Μονταλμπάνο

Κατιούσα

Τα μυθιστορήματα του Αντρέα Καμιλέρι με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο δε χρειάζονται φυσικά συστάσεις, πολλώ δε μάλλον στο ιταλικό κοινό, που αγαπά εξίσου τα βιβλία με την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά, που προβάλλεται κατά διαστήματα από το 1998 ως σήμερα. Το πρώτο επεισόδιο για το 2019, με τίτλο “Η άλλη πλευρά του νήματος” είναι προγραμματισμένο για τις 11 Φλεβάρη, στο πρώτο κανάλι της RAI σκορπώντας ενθουσιασμό στα εκατομμύρια θαυμαστών του διασημότερου επιθεωρητή της γείτονος.
Το θέμα του επεισοδίου ωστόσο έχει διχάσει τα πνεύματα και έχει προκαλέσει ενόχληση στην ιταλική κυβέρνηση, ειδικότερα στην ξενοφοβική Λέγκα του Βορρά, αφού θέμα της είναι, εκτός από τη δολοφονίας μιας νεαρής μοδίστρας,  η διάσωση εκατοντάδων μεταναστών σε ακτή της Σικελίας. Η πολιτική θέση των δημιουργών γίνεται ξεκάθαρη από το πρώτο πλάνο και τον πρώτο διάλογο:
– Μοιάζει να έπεσε ένας νεαρός στη θάλασσα, μπορεί να το έσκασε, ίσως είναι κάποιος του ISIS, δε νομίζεις; λέει ένας αστυνομικός στο συνάδελφό του Μονταλμπάνο, με τον επιθεωρητή να κόβει τη συζήτηση: “Άντε πάλι αυτή ιστορία με τους τρομοκράτες που έρχονται με βάρκες”.
Οι φωνές ενόχλησης εκπροσώπων της κυβέρνησης αλλά και στελεχών της RAI είναι πολύ έντονες, με τη διευθύντρια της RAI 1 Τερέζα ντε Σάντις προς το παρόν να κρατά ήπιους τόνες και να δηλώνει πως “αυτή τη στιγμή δε μας αφορούν οι πολιτικές πολεμικές. Η μετανάστευση είναι ένα πολύ περίπλοκο θέμα που μας αφορά όλους, εδώ αντιμετωπίζεται ένα, υπάρχει παρουσίαση μιας οπτικής γωνίας”. Ωστόσο μια έμμεση μορφή λογοκρισίας έχει ήδη λάβει χώρα εκ μέρους της διοίκησης τις ιταλικής ραδιοτηλεόρασης, αφού μετά το επεισόδιο, που αναμένεται να συγκεντρώσει πάνω από 11 εκατομμύρια τηλεθεατές, αντί για το προγραμματισμένο κάθε Δευτέρα τοκ σόου “Che tempo fa” του Φάμπιο Φάτσιο, θα προβληθεί επεισόδιο της εκπομπής “Πόρτα – Πόρτα”, που κανονικά προβάλλεται τις Τρίτες. Ως πρόσχημα η διοίκηση επικαλείται τις τοπικές εκλογές στο Αμπρούτσο, ωστόσο δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς ότι η μεταβολή αυτή είναι άσχετη με τις φιλομεταναστευτικές θέσεις του Φάτσιο, ένθερμου πολέμιου της κυβέρνησης και ειδικότερα του υπουργού εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι. Η υπερβολική δόση ανθρωπιστικής αντιμετώπισης του προσφυγικού είναι κάτι που προσπαθεί να προλάβει η διοίκηση, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατήσει και την πίτα ολόκληρη και τον – κυβερνητικό – σκύλο χορτάτο.
Με πληροφορίες από ilmanifesto.it

«Γιατροί χωρίς σύνορα και ιατρική χωρίς όρια – Το νέο σουηδικό μοντέλο»

Κατιούσα

Ήδη από τη δεκαετία του 1980 η τηλεϊατρική στη Σουηδία είναι γεγονός. Σε ένα σύστημα υγείας (το σουηδικό) το οποίο χωλαίνει εδώ και αρκετά χρόνια και δέχεται βαριά κριτική από τους ίδιους τους Σουηδούς (η αναβάθμιση του συστήματος υγείας ήταν η κοινή δέσμευση που έκαναν όλα τα κόμματα προεκλογικά για να κερδίσουν τους ψηφοφόρους), οι μάνατζερ της υγείας αποφάσισαν να προχωρήσουν κι ένα βήμα παρακάτω.
Τι είναι όμως η τηλεϊατρική; Είναι η «συνάντηση» γιατρού/ασθενούς σε ένα εικονικό περιβάλλον μέσω της οθόνης του υπολογιστή. Χοντρικά, ο γιατρός είναι στο νοσοκομείο (ή όπου αλλού), ο ασθενής είναι στο σπίτι του, κάθονται μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών τους και έτσι γίνεται η εξέταση. Θεωρητικά και σε έκτακτες συνθήκες (π.χ. σε αποκλεισμένες και απομακρυσμένες περιοχές ή όταν ο ασθενής αδυνατεί να προσέλθει άμεσα σε δομή υγείας) θα μπορούσε η τηλεϊατρική να αποτελέσει μια προσωρινή λύση μέχρι ο ασθενής να μπορέσει να επισκεφθεί τη δομή υγείας (νοσοκομείο, κέντρο υγείας κλπ.). Παρόλα αυτά, φτάσαμε σήμερα να συζητάμε το προσωρινό να γίνει μόνιμο.
Στο σουηδικό μοντέλο υγείας τα πάντα μεταφράζονται σε αριθμούς, ο χρήστης των υπηρεσιών υγείας δεν είναι ασθενής, αλλά πελάτης και η σχέση κόστους/κέρδους είναι αυτή που καθορίζει την ποιότητα της παρεχόμενης φροντίδας.
Στη Σουηδία οι εργαζόμενοι στην υγεία χωρίζονται χονδρικά σε 4 κατηγορίες. Αυτοί που έχουν συμβόλαιο αορίστου χρόνου (fast anställd – full time), αυτοί που έχουν συμβόλαιο ορισμένου χρόνου (visstidskontrakt), αυτοί που δουλεύουν ως αναπληρωτές ωρομίσθιοι (tmvikarie) και οι λεγόμενοι «ενοικιαζόμενοι» (hyr anställd) οι οποίοι καλύπτουν ανάγκες για μικρό χρονικό διάστημα (λίγες εβδομάδες έως και λίγους μήνες). Πρόσφατα οι νομαρχίες που είναι υπεύθυνες για την υγεία αποφάσισαν πως οι ενοικιαζόμενοι γιατροί είναι ασύμφοροι οικονομικά (καμία αναφορά στο πόσο ασύμφοροι είναι για τον ασθενή ο οποίος κάθε φορά συναντάει διαφορετικό γιατρό για το ίδιο πρόβλημα) και πως δε θα προβούν σε περαιτέρω προσλήψεις υπό αυτό το καθεστώς. Από την άλλη, οι γιατροί με συμβόλαια αορίστου χρόνου δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες του πληθυσμού οπότε οι μάνατζερς κατέληξαν πως το πιο συμφέρον οικονομικά είναι να «προσλάβουν» γιατρούς των οποίων η φυσική παρουσία δεν κρίνεται απαραίτητη. Κάτι το οποίο ήδη συμβαίνει στη Σουηδία με την τηλεϊατρική. Στον παρακάτω πίνακα φαίνεται η χρήση της τηλεϊατρικής σε 4 νομαρχίες καθώς και ο τύπος εξέτασης στον οποίο την χρησιμοποιούν (Örebro universitet, 2015).

Τον τελευταίο χρόνο υπάρχει η σκέψη – η οποία έχει ενθουσιάσει τους Σουηδούς – για πρόσληψη αλλοδαπών γιατρών σε σουηδικά νοσοκομεία οι οποίοι όμως θα βρίσκονται στις χώρες τους. Για παράδειγμα ένας γιατρός από την Ισπανία θα μπορεί να προσληφθεί από κάποιο νοσοκομείο στη βόρεια Σουηδία χωρίς να χρειαστεί να μεταναστεύσει. Απλά θα συνδέεται ο υπολογιστής του στη Μαδρίτη με τον υπολογιστή του ασθενούς στο Umeå και έτσι θα γίνεται η εξέταση και η διάγνωση (Läkartidningen, 2018).
Μελέτες έχουν δείξει πως τόσο το σύστημα της τηλεϊατρικής όσο και το σύστημα του γιατρού από απόσταση δεν είναι ασφαλή  (Ekholm 2002, Blomstrand 2002, Yamaguchi et al 2009). Το κόστος όμως για τα νοσοκομεία είναι μικρότερο. Το κόστος ενός γιατρού που ζει στην Ισπανία ή στην Ελλάδα ή στην Ρουμανία και εργάζεται για τη Σουηδία είναι σαφώς μικρότερο από το κόστος ενός γιατρού που ζει και εργάζεται στη Σουηδία. Και αυτό είναι και το νόημα του εγχειρήματος. Να μειώσουμε το κόστος και όλο αυτό να το καμουφλάρουμε έτσι ώστε να έχουμε και τον ασθενή/πελάτη ευχαριστημένο. Ποιος θα πει όχι σε συνάντηση με γιατρό, κι ας είναι και εικονική, αν είναι να μην περιμένει τρεις και τέσσερις μήνες για να συναντήσει ένα γιατρό στο ΚΥ;
*Μέχρι το Σεπτέμβριο του 2019 θα έχει ολοκληρωθεί η μελέτη για την εισαγωγή του «γιατρού από απόσταση» οπότε και θα ξεκινήσει το πρόγραμμα. Ο σουηδικός ιατρικός σύλλογος δεν έχει πάρει ακόμη ξεκάθαρη θέση.

Ντρίπλα Νίκου Μέση-Βούτση

Κατιούσα

Ποιος Μέσι και κουραμπιέδες μάντολες. Την ντρίπλα του Νίκου Μέση – Βούτση δεν την έχει ο μπαρτσελονάτος, γιατί αυτός ο Μέση, ο δικός μας, μετά την αποβολή των δύο κεντρικών επιθετικών Κοτζιά- Καμμένου, ντριμπλάρει έναν (Ζουράρι), δύο (Δανέλλης) , τρεις (Παπαχριστόπουλος ), τέσσερις (Β. Κόκκαλης), σουτάρει και βαράει ένα δοκάρι (Κουντουρά) δεύτερο (Παπακώστα) και πετυχαίνει το 151ο γκοοοοοολλλλλ του!
Μετά απ’ αυτό άλλαξε ο κανονισμός και της ΦΙΦΑ σε ένδειξη αναγνώρισης του ταλέντου του.

*Όπου ΦΙΦΑ διαβάζετε  Φοβερή Ιδρωμένη Φθαρμένη Αριστερά.

Η ΤΗΛΕΪΑΤΡΙΚΗ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ, ΜΕ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ (!!)

«Γιατροί χωρίς σύνορα και ιατρική χωρίς όρια – Το νέο σουηδικό μοντέλο»

Το κόστος ενός γιατρού που ζει στην Ισπανία ή στην Ελλάδα ή στην Ρουμανία και εργάζεται για τη Σουηδία είναι σαφώς μικρότερο από το κόστος ενός γιατρού που ζει και εργάζεται στη Σουηδία. Και αυτό είναι και το νόημα του εγχειρήματος. Να μειώσουμε το κόστος και όλο αυτό να το καμουφλάρουμε έτσι ώστε να έχουμε και τον ασθενή/πελάτη ευχαριστημένο. Ποιος θα πει όχι σε συνάντηση με γιατρό, κι ας είναι και εικονική, αν είναι να μην περιμένει τρεις και τέσσερεις μήνες για να συναντήσει ένα γιατρό στο ΚΥ;

Ήδη από τη δεκαετία του 1980 η τηλεϊατρική στη Σουηδία είναι γεγονός. Σε ένα σύστημα υγείας (το σουηδικό) το οποίο χωλαίνει εδώ και αρκετά χρόνια και δέχεται βαριά κριτική από τους ίδιους τους Σουηδούς (η αναβάθμιση του συστήματος υγείας ήταν η κοινή δέσμευση που έκαναν όλα τα κόμματα προεκλογικά για να κερδίσουν τους ψηφοφόρους), οι μάνατζερ της υγείας αποφάσισαν να προχωρήσουν κι ένα βήμα παρακάτω.

Τι είναι όμως η τηλεϊατρική; Είναι η «συνάντηση» γιατρού/ασθενούς σε ένα εικονικό περιβάλλον μέσω της οθόνης του υπολογιστή. Χοντρικά, ο γιατρός είναι στο νοσοκομείο (ή όπου αλλού), ο ασθενής είναι στο σπίτι του, κάθονται μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών τους και έτσι γίνεται η εξέταση. Θεωρητικά και σε έκτακτες συνθήκες (π.χ. σε αποκλεισμένες και απομακρυσμένες περιοχές ή όταν ο ασθενής αδυνατεί να προσέλθει άμεσα σε δομή υγείας) θα μπορούσε η τηλεϊατρική να αποτελέσει μια προσωρινή λύση μέχρι ο ασθενής να μπορέσει να επισκεφθεί τη δομή υγείας (νοσοκομείο, κέντρο υγείας κλπ.). Παρόλα αυτά, φτάσαμε σήμερα να συζητάμε το προσωρινό να γίνει μόνιμο.

Στο σουηδικό μοντέλο υγείας τα πάντα μεταφράζονται σε αριθμούς, ο χρήστης των υπηρεσιών υγείας δεν είναι ασθενής, αλλά πελάτης και η σχέση κόστους/κέρδους είναι αυτή που καθορίζει την ποιότητα της παρεχόμενης φροντίδας.

Στη Σουηδία οι εργαζόμενοι στην υγεία χωρίζονται χονδρικά σε 4 κατηγορίες. Αυτοί που έχουν συμβόλαιο αορίστου χρόνου (fast anställd – full time), αυτοί που έχουν συμβόλαιο ορισμένου χρόνου (visstidskontrakt), αυτοί που δουλεύουν ως αναπληρωτές ωρομίσθιοι (tmvikarie) και οι λεγόμενοι «ενοικιαζόμενοι» (hyr anställd) οι οποίοι καλύπτουν ανάγκες για μικρό χρονικό διάστημα (λίγες εβδομάδες έως και λίγους μήνες). Πρόσφατα οι νομαρχίες που είναι υπεύθυνες για την υγεία αποφάσισαν πως οι ενοικιαζόμενοι γιατροί είναι ασύμφοροι οικονομικά (καμία αναφορά στο πόσο ασύμφοροι είναι για τον ασθενή ο οποίος κάθε φορά συναντάει διαφορετικό γιατρό για το ίδιο πρόβλημα) και πως δε θα προβούν σε περαιτέρω προσλήψεις υπό αυτό το καθεστώς. Από την άλλη, οι γιατροί με συμβόλαια αορίστου χρόνου δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες του πληθυσμού οπότε οι μάνατζερς κατέληξαν πως το πιο συμφέρον οικονομικά είναι να «προσλάβουν» γιατρούς των οποίων η φυσική παρουσία δεν κρίνεται απαραίτητη. Κάτι το οποίο ήδη συμβαίνει στη Σουηδία με την τηλεϊατρική. Στον παρακάτω πίνακα φαίνεται η χρήση της τηλεϊατρικής σε 4 νομαρχίες καθώς και ο τύπος εξέτασης στον οποίο την χρησιμοποιούν (Örebro universitet, 2015).

Τον τελευταίο χρόνο υπάρχει η σκέψη – η οποία έχει ενθουσιάσει τους Σουηδούς – για πρόσληψη αλλοδαπών γιατρών σε σουηδικά νοσοκομεία οι οποίοι όμως θα βρίσκονται στις χώρες τους. Για παράδειγμα ένας γιατρός από την Ισπανία θα μπορεί να προσληφθεί από κάποιο νοσοκομείο στη βόρεια Σουηδία χωρίς να χρειαστεί να μεταναστεύσει. Απλά θα συνδέεται ο υπολογιστής του στη Μαδρίτη με τον υπολογιστή του ασθενούς στο Umeå και έτσι θα γίνεται η εξέταση και η διάγνωση (Läkartidningen, 2018).

Μελέτες έχουν δείξει πως τόσο το σύστημα της τηλεϊατρικής όσο και το σύστημα του γιατρού από απόσταση δεν είναι ασφαλή  (Ekholm 2002, Blomstrand 2002, Yamaguchi et al 2009). Το κόστος όμως για τα νοσοκομεία είναι μικρότερο. Το κόστος ενός γιατρού που ζει στην Ισπανία ή στην Ελλάδα ή στην Ρουμανία και εργάζεται για τη Σουηδία είναι σαφώς μικρότερο από το κόστος ενός γιατρού που ζει και εργάζεται στη Σουηδία. Και αυτό είναι και το νόημα του εγχειρήματος. Να μειώσουμε το κόστος και όλο αυτό να το καμουφλάρουμε έτσι ώστε να έχουμε και τον ασθενή/πελάτη ευχαριστημένο. Ποιος θα πει όχι σε συνάντηση με γιατρό, κι ας είναι και εικονική, αν είναι να μην περιμένει τρεις και τέσσερις μήνες για να συναντήσει ένα γιατρό στο ΚΥ;

*Μέχρι το Σεπτέμβριο του 2019 θα έχει ολοκληρωθεί η μελέτη για την εισαγωγή του «γιατρού από απόσταση» οπότε και θα ξεκινήσει το πρόγραμμα. Ο σουηδικός ιατρικός σύλλογος δεν έχει πάρει ακόμη ξεκάθαρη θέση.