Ηλίας Μαυροσκούφης “Φανερά και κρυμμένα”

Κατιούσα

Ο Ηλίας Μαυροσκούφης είναι ένας νέος αυτοδίδακτος τραγουδοποιός. ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη χροιά της φωνής του, τον ξεχωριστό λόγο του και τις χαρακτηριστικές μουσικές φόρμες με τις οποίες ντύνει τα τραγούδια του. Γνωστός στο κοινό έγινε το 2014 όπου στους 4ους Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, τιμήθηκε με το βραβείο κοινού και με ειδική εύφημο μνεία από την κριτική επιτροπή για το τραγούδι «Βάζω Φωτιά», σε στίχους, μουσική και ενορχήστρωση του ίδιου. Έκτοτε γράφει τα τραγούδια του, παίζει μουσική στο δρόμο αλλά και σε μουσικές σκηνές ενώ παράλληλα δουλεύει στο στούντιο τα τραγούδια του για την πρώτη δισκογραφική του δουλειά. Ανάμεσα σε όλα τα άλλα, ταξιδεύει ανά την Ελλάδα παρουσιάζοντας τραγούδια που αγαπά, δοκιμάζοντας νέα, διασκευάζοντας παλαιότερα. ‘’Φανερά και Κρυμμένα’’ όπως ο τίτλος της φετινής παρουσίας του. Ενορχηστρώσεις με βιολοντσέλο, φλάουτο, κιθάρα, άλλοτε κρουστά ή κοντραμπάσο φανερώνουν πως πρόκειται για μια παράσταση όπου συναντάμε το παλιό με το καινούργιο, τη δύση με την ανατολή, μα πάνω απ΄ όλα εισπράττουμε, ξεχωριστές ερμηνείες, ήχους νοσταλγικούς και λόγια όπου μας βάζουν σε σκέψεις και μας ταξιδεύουν.

Τα “Φανερά και κρυμμένα”, ουσιαστικά σηματοδοτούν την έναρξη παραστάσεων βασισμένη στην επερχόμενη 1η δισκογραφική του δουλειά.
Μαζί του οι μουσικοί:
Στέφανος Χατζηαναγνώστου στο φλάουτο
Σταύρος Παργινός στο τσέλο
Τρίτες 12,19 & 26 Φεβρουαρίου 2019 – ζωντανά στο παραδοσιακό καφενείο “Οι Θεσσαλοί” (Μελενίκου 2, Βοτανικός).
Ώρα έναρξης: 21.30 – Είσοδος ελεύθερη

***

Ο Ηλίας Μαυροσκούφης ξεκίνησε από μικρή ηλικία να ασχολείται αυτοδίδακτα με την κιθάρα και τη τη συγγραφή στίχων. Από τότε έχει καταφέρει να ξεχωρίσει ως τραγουδοποιός για την ιδιαίτερη χροιά της φωνής του μέσα από τα τραγούδια του.
Το 2014 διακρίθηκε στους 4ους Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού −με εμπνευστή τον Δημήτρη Παπαδημητρίου− στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, με το βραβείο κοινού και με ειδική εύφημο μνεία από την κριτική επιτροπή για το τραγούδι «Βάζω Φωτιά», σε στίχους, μουσική και ενορχήστρωση του ίδιου ενώ και το 2013 είχε προκριθεί στην τελική βραδιά των 3ων Αγώνων με το τραγούδι του με τίτλο “Χαμένος”. Το 2015 μελοποίησε, ενορχήστρωσε κι ερμήνευσε ποιήματα του Μανόλη Αναγνωστάκη “Στο παιδί μου”, και του Νικηφόρου Βρεττάκου “Μεταρσίωση”, για την παράσταση “Νέοι συνθέτες μελοποιούν Έλληνες ποιητές” ενώ και το 2016 συμμετέχει με δύο παιδικά τραγούδια, “Νάρκισσος” και η “Αιώνια χελώνα Βενταβάνγκ” σε στίχους, μουσική, ενορχήστρωση και ερμηνεία του ίδιου για την παράσταση “Μύθοι του κόσμου γίνονται τραγούδια για παιδιά” στην κεντρική σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και τεχνών. Έχει διασκευάσει το τραγούδι “Πως να σωπάσω” ενώ μετά από πρόταση του Μελωδία FM 99,2, διασκεύασε το τραγούδι του Παύλου Παυλίδη «Τώρα Αρχίζω και θυμάμαι». Τον Ιούνιο του 2016 ερμηνεύει το τραγούδι “Τώρα ξέρω” σε στίχους και μουσική του Μαρίνου Καρβελά και στην ενορχήτρωση-φωητικά του Αλέξανδρου Καψοκαβάδη. Μέσα στο 2019 αναμένεται να κυκλοφορήσει η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με ενορχηστρωτή και μόνιμο συνεργάτη του, τον φλαουτίστα Στέφανο Χατζηαναγνώστου.

Ο Στέφανος Χατζηαναγνώστου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου έκανε και τα πρώτα του βήματα ως επαγγελματίας μουσικός. Σπούδασε φλάουτο με την Σοφία Σταυροπούλου στο Δημοτικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, και τώρα ζει και εργάζεται στην Αθήνα από το 2012. Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται και ως ενορχηστρωτής στη δισκογραφία αλλά και σε παραστάσεις. Έχει εμφανιστεί στο Ηρώδειο υπό την σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου, στο Atheneaum με τον Μάνο Αβαράκη αλλά και σε πολλές μουσικές σκηνές της Αθήνας αλλά και θέατρα με πληθώρα καλλιτεχνών όπως Μανόλης Ανδρουλιδάκης, Ζωή Τηγανούρια, Παντελής Θαλασσινός, Μίλτος Πασχαλίδης, Στέφανος Ψαραδάκος και άλλοι. Είναι ιδρυτικό μέλος του γκρουπ Gitante με πολλές εμφανίσεις, και συνεργασίες σε όλη την Ελλάδα όπως με την ηθοποιό Ελένη Γερασιμίδου, τον συνθέτη-ουτίστα Αλέκο Βρέττο και τον συνθέτη-σολίστ της φυσαρμόνικας Μάνο Αβαράκη. Στον χώρο του έντεχνου τραγουδιού έχει δουλέψει με πολλούς νέους καλλιτέχνες όπως τους Θοδωρή Καρέλλα, Κώστα Βογιατζή και συνεργάζεται μόνιμα με τους τραγουδοποιούς Γιώργο Μητρογιαννόπουλο, Ηλία Μαυροσκούφη και Γρηγόρη Νικολόπουλο. Σαν ενορχηστρωτής έχει αναλάβει αρκετές παραγωγές που λάβαν χώρα σε χώρους όπως το ΣΕΦ, στο ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ στον Σταυρό του Νότου και σε άλλες μικρότερες σκηνές αλλά και αρκετά δίσκογραφικά project με τους παραπάνω συνεργάτες του. Τέλος σαν συνθέτης ετοιμάζει την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά σε συνεργασία με την στιχουργό Ανθή Μητροπέτρου.

Ο Σταύρος Παργινός γεννήθηκε στην Αθήνα. Στην ηλικία των οχτώ ετών ξεκίνησε το μουσικό του ταξίδι μαθαίνοντας μαντολίνο στην Κλασική Μαντολινάτα Αθηνών με δάσκαλο τον Μιχάλη Βαϊνδηρλή. Παράλληλα, ξεκίνησε τις σπουδές του ως τσελίστας στο Ελληνικό Ωδείο στην Αθήνα στην τάξη της Ντάνας Χατζηγεωργίου από όπου και πήρε το δίπλωμά του με άριστα. Έχει συμπράξει με διάφορα σύνολα μουσικής και ορχήστρες. Είναι μέλος του Κουαρτέτου εγχόρδων Arcadea,μέλος τρίο εγχόρδων (μαζί με την Luminita Macavei και την Liu Jing) από το 2005,μέλος των Oticons Ensemble ερμηνεύοντας έργα σύχρονης κινηματογραφικής μουσικής των P. Glass,W. Mertens, M. Nyman και άλλων και του Duo Έμπνεος (φλάουτο-βιολοντσέλο). Επίσης έχει εμφανιστεί σε θεατρικές παραγωγές ως μουσικός επί σκηνής.Είναι καθηγήτης τσέλου και μουσικής δωματίου σε διάφορα ωδεία στην Αθήνα. Ως βιολοντσελίστας και μαντολινίστας έχει συμμετάσχει σε διάφορες ελληνικές ορχήστρες, σε θεατρικές και δισκογραφικές παραγωγές, ενώ παράλληλα αποτελεί σταθερό μέλος σε ensembles μουσικής δωματίου και σχημάτων ποικίλων μουσικών κατευθύνσεων. 

Dysfunctional Attitude: 5 φορές που τα χώσαμε στον κυρίαρχο μηδενισμό

Drugitiz

Κάθε εποχή στην πορεία της Ιστορίας έχει και τις αντίστοιχες κυρίαρχες ιδέες οι οποίες “ντύνουν” το zeitgeist της κοινωνίας. Ο post-soviet καπιταλισμός, ο καπιταλισμός της κρίσης και της εμπέδωσης του TINA, o καπιταλισμός της εποχής που ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος στέκεται σαν αόρατη απειλή πάνω από τα κεφάλια όλων μας, είναι η εποχή που τα αδιέξοδα και η απογοήτευση γεννάνε τη γενικευμένη κατάθλιψη. Κατάθλιψη η οποία με τη σειρά της εκφράζεται μέσα από το σύγχρονο μηδενισμό, ο οποίος μετατρέπεται σε κυρίαρχη ιδεολογία: ο κόσμος είναι σκατά, αλλά είναι όπως είναι και το αποδεχόμαστε. Εμείς είμαστε σκουπίδια και μισούμε τον εαυτό μας, δεν αξίζουμε καλύτερα, και το αποδεχόμαστε. Δεν υπάρχει ελπίδα, και το αποδεχόμαστε. Ατομισμός, υποκειμενισμός, μισανθρωπισμός, απελπισία. Στην καλύτερη, διαμαρτυρία (ακόμα και “εξεγερτική”, βίαιη) χωρίς προοπτική. Το να ονειρεύεσαι αλλαγές είναι πασέ, το να γίνεσαι συγκεκριμένος και αναλυτικός για αυτές έχει βαπτιστεί έγκλημα.

Ο σύγχρονος μηδενισμός είναι ύπουλος: παρότι είναι ιδεολογία της κυριαρχίας, δεν έρχεται με το κουστούμι της κανονικότητας, με την παραδοσιακή προσέγγιση του “επίσημου”. Ντύνεται εναλλακτικό, “διαφορετικό”, ακόμα και “εξεγερτικό”. Δεν έρχεται από τις σελίδες αστικών εφημερίδων αλλά από αλτερνατιβ websites. Δεν έρχεται από μεσήλικες με γραβάτες, αλλά από “κουλ τυπάκια” με συχνά περίεργη εμφάνιση. Δεν είναι κλασικισμός, είναι ποπ. Δεν σου παρουσιάζεται σαν “κανονικό”, αλλά είναι εξίσου κανονιστικός με την προηγούμενη κυρίαρχη αφήγηση.

Η έκφρασή του πιάνει ένα τεράστιο φάσμα: Από τον ακαδημαϊκό και καθημερινό μεταμοντερνισμό, στα memes και σελίδες σε social media, στην (πολλές φορές εξαιρετική) τέχνη, ακόμα και στιγμές πολιτικής “αντίστασης”. Από κονδυλοφόρους του συστήματος μέχρι ανθρώπους που αναπαράγουν την κυρίαρχη αφήγηση χωρίς να το συνειδητοποιούν και από έμπορους απογοήτευσης μέχρι τίμιους (και αρκετές φορές ιδιοφυείς) καλλιτέχνες που εκφράζουν το κυρίαρχο πνεύμα της εποχής, παντού κυριαρχεί ένα κοινό νήμα. Αυτό της παραδοχής της κατάστασης και της απόσυρσης από την ελπίδα για αλλαγή.

Στα δικά μας. Όποιος ξέρει τη μουσική μας, ξέρει ότι δεν τα πάμε καλά με όλο αυτό. Έχουμε ένα διαρκές μέτωπο με την κατάπτωση αυτή, όχι με την άνεση αυτού που την κρίνει αφ’ υψηλού και από απόσταση, αλλά με την ειλικρίνεια αυτού που την κοιτάει στα μάτια κάθε μέρα. Και εμείς είμαστε άνθρωποι με ψυχιατρικά και ψυχολογικά θέματα, και εμείς βλέπουμε τη μαυρίλα του κόσμου και νοιώθουμε να μας καταλαμβάνει. Δεν αλέξουμε της κατάστασης, έχουμε και εμείς τις αδυναμίες μας και τις αντιφάσεις μας. Και αν κατά περίπτωση κάνουμε τέχνη λίγο πιο “σκούρα”, αυτό δεν είναι για να γιορτάσουμε την παρακμή αλλά για να ουρλιάξουμε μέσα της. Και κάνουμε την επιλογή να μην αφήσουμε να μας νικήσει. Σε κάθε μας βήμα επιμένουμε να προσπαθούμε για αυτό. Πεταμένοι μέσα σε ένα κόσμο που μισεί στείρα, μισούμε με καύσιμο την αγάπη. Αγάπη για τον άνθρωπο, για το μέλλον, για την ελπίδα- μισούμε τους εχθρούς τους.

Γροθιά στο μαχαίρι λοιπόν, και ο κόσμος θα αλλάξει. Επαναστατική αισιοδοξία όπως και να ‘χει, ειδάλλως ας πάμε σπίτια μας. Ψάχνουμε ελπίδα σε όσους ψάχνουν ελπίδα.

Σκέψου ή ψόφα. Σκατά στην κουλτούρα της παραίτησης.

https://www.youtube.com/watch?v=vXPqL-GKqMA

Ρουφιάνοι δεν θα γίνουμε για να έχουμε να ζούμε, στην πίεση μα τους την έχουμε στημένη. Δε θα μας κόψουν τη μιλιά, ποιος τη γαμά την απάθεια.

https://www.youtube.com/watch?v=e7wJqhIW4Bg

Τον εαυτό σου μην τον βρίζεις, αξίζεις. Αυτοεκτίμηση μηδέν θα πει τιμή χαμηλή.

Η αποτυχία δε παγώνει την εξέλιξη. Πάμε εξέγερση.

H κατάθλιψή μου μπορείς να πεις ότι είναι εργατικό ατύχημα, η δυστυχία τους το συλλογικό μας στοίχημα. Φόρα την ιδεολογία που σου ταιριάζει από τη μεταμοντέρνα μπουτίκ.

Οι αγωνιστές και τα «ναυάγια» της ταξικής πάλης!

Στην πραγματική ριζοσπαστική αριστερά, δεν ταιριάζει η απογοήτευση
Οι καπιταλιστές δουλεύουν με σχέδιο, θέλουν μια δήθεν αριστερά, κοσμοπολίτισσα, σαλονάτη, ευαίσθητη μέχρι εκεί που δεν τους ακουμπά

Αφορμή για το κείμενο, κάποια σκυμμένα μάτια παλιών συντρόφων που είτε χάθηκαν, είτε κλονίστηκαν, απογοητεύθηκαν, αλλά κατά βάθος πίστεψαν ότι το ΚΚΕ και η ΚΝΕ ήταν ό,τι καλύτερο προέκυψε στη ζωή τους μέχρι σήμερα.

Παιδιά ακόμη, κάπου εκεί στην αρχή της μεταπολίτευσης, φάνταζε σαν πραγματικότητα η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Τουλάχιστον αυτό καταγραφόταν στην εφηβεία μας, ο ενθουσιασμός και το πάθος μας ήταν η δυναμική για το νέο κόσμο, το σοσιαλισμό.

Θες λοιπόν το νέο για το κίνημα, ήταν η ίδρυση της ΚΝΕ, η νόμιμη δράση πλέον του ΚΚΕ. Ο Σοσιαλισμός δίπλα μας και οι κατακτήσεις.

Όλα ήταν νωπά γύρω μας. Η Εθνική Αντίσταση, ο ΔΣΕ.

Ζωντανοί θρύλοι, μπαρουτοκαπνισμένοι αντάρτες του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, της ΟΠΛΑ. Σμιλεμένα πρόσωπα από τα ξερονήσια και τις υγρασίες των φυλακών ήταν ανάμεσά μας, ως φάροι και παράδειγμα ανιδιοτέλειας στους αγώνες μας.

Κάθε αναφορά τους και μια σπίθα για αγώνα, για το όνειρο, για το σοσιαλισμό.

Ειλικρινά. Επιτρέψτε μου να τονίσω ότι, καμία σχέση δεν έχουν τα παραπάνω με όσους προσκύνησαν και υπηρετήσαν τα άγια του καπιταλισμού. Θα ήταν προσβολή και ανεντιμότητα απέναντι στην ηθική και την αξιοπρέπεια.

Επίσης, το κείμενο δεν αφορά όσους σήμερα σεργιανούν επαγγελματικά με την ιδιότητα του πάλαι ποτέ αριστερού και ας το έφερε έτσι η ριμάδα η ζωή κάποτε,

εκεί που πέθαιναν να τους φυσήξουμε στο στόμα, δίνοντας πνοή στο πιο βρώμικο παιχνίδι τους, τη διάλυση του ΚΚΕ.

Τι να τους προσμετρήσουμε; Άλλωστε σήμερα αποδείχθηκε πως οι πολιτικές που εκπορεύτηκαν απ’ τα συρτάρια της CIA και από άλλες μυστικές υπηρεσίες, είχαν στόχο την ανατροπή του σοσιαλισμού και τη διάλυση του κομμουνιστικού κινήματος.

Όλα είναι στο φως και θα βγουν και άλλα.

Από που να αρχίσουμε και που να τελειώσουμε…

Άλλοι, την πήραν πιο πονηρά. Αφού δεν κατάφεραν να διαλύσουν το ΚΚΕ, μέσα από ένα απίστευτα ραφιναρισμένο αντικομμουνισμό δεν άφησαν πόλη και χωριό που να μην λοιδόρησαν τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού, το ΚΚΕ, τα στελέχη του, τους αγώνες του.

Δεν τα κατάφεραν. Έχυσαν δηλητήριο, ακύρωσαν την ταξική πάλη, καλλιέργησαν το συμβιβασμό και κυβερνούν τελικά, εν ονόματι των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών.

Σε αυτή τους την διαδρομή, έκαναν όμως την πιο μεγάλη ατιμία.

Σπίλωσαν τις αγωνιστικές παραδόσεις της αριστεράς, την ταύτισαν με τα κόμματα και τις κυβερνήσεις που, έτσι και αλλιώς, απλόχερα στηρίζουν τα συμφέροντα των καπιταλιστών στην Ελλάδα και διεθνώς μέσα από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Όσο για τα πρώην στελέχη του ΚΚΕ που κούρνιασαν επί καρέκλας στην Κουμουνδούρου τότε και επί υπουργικών κλπ. κυβερνητικών, προσωπικά μου θυμίζουν εκείνους τους τελειωμένους που κατά καιρούς χρησιμοποιούσε η αστική τάξη για να κάνει την δουλειά της και μετά τους πετούσε σα λεμονόκουπες στα καλάθια της πολιτικής εξαπάτησης.

Αλήθεια, τι σχέση μπορεί να έχει η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ με αυτές τις ιστορικές παραδόσεις τις αριστεράς;

Φωτογραφικά περνάνε οι μεγάλοι αγώνες της αριστεράς ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, η μάχη για τα δημοκρατικά δικαιώματα, το 1-1-4, η Αντί-ΕΦΕΕ, οι αγωνιστικές παραδόσεις της Νεολαίας Λαμπράκη, η αντιδικτατορική πάλη.

Για τους συντρόφους μας που περπατήσαμε και ανδρωθήκαμε από τα υψηλότερα ιδανικά της πάλης για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου, δεν υπάρχει περίπτωση να χαμηλώσουμε τα μάτια,

ιδιαίτερα τώρα που συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ, του μοναδικού κόμματος που ενστερνίστηκε το παραπάνω υπέρτατο ανθρώπινο αξίωμα.

Οφείλουμε να κοιταχτούμε στα ίσια. Στα μάτια.

Τα μάτια μας δεν θα κρύψουν τίποτε.

Τα μάτια μας θα τα πουν όλα, αλλά δεν θα δικαιώσουν ποτέ τον καπιταλισμό και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.

Τα μάτια μας σύντροφοι των 50 χρόνων της ΚΝΕ και των 100 χρόνων του ΚΚΕ, δεν θα βουρκώσουν από το θυμό για τις ήττες.

Θα δακρύσουν από το πείσμα του δίκιου των αγώνων που περπατήσαμε και περπατάμε.

Τα μάτια μας σύντροφοι, δεν θα μας πουν ότι αυτό που ζούμε, είναι το όνειρο που παλέψαμε.

Πόσο αριστερός μπορεί να αισθάνεται κανείς, γνωρίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε την ταφόπλακα στην Κοινωνική Ασφάλιση, απογείωσε τη φοροληστεία, άνοιξε το δρόμο για μαζικούς πλειστηριασμούς λαϊκών περιουσιών, ακόμη και της πρώτης κατοικίας.

Έκανε πράξη τον πιο διακαή πόθο του κεφαλαίου, που είναι το ξήλωμα του δικαιώματος στην απεργία.

Να κοιταχτούμε σύντροφοι σήμερα στα μάτια με όρους ταξικού κινήματος.

Με όρους δουλειάς και ζωής, μετρώντας τις πισώπλατες μαχαιριές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, γέννημα και θρέμμα της αστικής τάξης από τα απομεινάρια του οπορτουνισμού και της σοσιαλδημοκρατίας.

Να κοιταχτούμε στα μάτια με όρους συμπόρευσης, στο μέτρο των δυνατοτήτων και των αναγκών που επιβάλλει η ανασυγκρότηση του εργατικού ταξικού κινήματος και υπάρχουν δεκάδες κινήματα που μπορούμε να ξεδιπλώσουμε το μέτωπο της ανατροπής, αυτό που πονάει πραγματικά τους καπιταλιστές, το ταξικό κίνημα και τους αγώνες του.

Στην πραγματική ριζοσπαστική αριστερά, δεν ταιριάζει η απογοήτευση. Η εξαπάτησή της ήταν μέρος του σχεδίου, ενός σχεδίου που άφησε πίσω ουρές, συνειδητά για επανεγκλωβισμούς.

Ξέρουμε, οι καπιταλιστές δουλεύουν με σχέδιο, θέλουν μια δήθεν αριστερά, κοσμοπολίτισσα, σαλονάτη, ευαίσθητη μέχρι εκεί που δεν ακουμπά την αστική τάξη.

Αυτή είναι η πραγματική αριστερά; Των συνθηκολογήσεων; Της υποταγής και της διεκπεραίωσης;

Ή αριστερά των ταξικών και κοινωνικών αγώνων ενάντια στην αδικία και το κεφάλαιο;

Κανένα αριστερό συναίσθημα δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στην λογική όρθιο, όταν αυτό υποθάλπει την βαρβαρότητα του αστικού συστήματος.

Ίσως ο θυμός, το μίσος, η αγανάκτηση να είναι το ζητούμενο για νέες συγκροτημένες, συντεταγμένες με το ταξικό κίνημα και τη συμπόρευση με το ΚΚΕ, να προκύπτει ως ώριμη ανάγκη.

Επίκαιρα όσο ποτέ τα ερωτήματα που έθεσε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας, σε άρθρο του στο «enikos.gr» , ερωτήματα που κάθε καλοπροαίρετος αριστερός οφείλει να απαντήσει και να σταθεί στο μπόι των αγώνων του.

«…Ποιός χαμήλωσε ακόμα περισσότερο τις απαιτήσεις του κόσμου της εργασίας, της επιστήμης, της προόδου;

Ποιός θέλει καθηλωμένο το εργατικό λαϊκό κίνημα, ενταγμένο πλήρως στο σύστημα, να παλεύει ουσιαστικά για την ανάπτυξη της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου;

Να βάζει στόχους στα όρια του εφικτού, δηλαδή στα όρια της φτώχειας;

Ποιός ξέπλυνε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και μάλιστα στο πρόσωπο του Τραμπ;

Ποιός κοροϊδεύει ότι η ΕΕ των καπιταλιστών μπορεί να εξανθρωπιστεί;

Ποιός τελικά βγάζει λάδι, αποθεώνει ένα σάπιο σύστημα όταν καλλιεργεί αυταπάτες ότι μπορεί η καπιταλιστική ανάπτυξη να είναι δίκαιη, δηλαδή και οι καπιταλιστές να κερδίζουν και οι εργαζόμενοι να ευημερούν;

Ποιός άρπαξε την ευκαιρία για να επιτεθεί με λύσσα στην πρώτη προσπάθεια της εργατικής τάξης να οικοδομήσει το δικό της κράτος, το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε;

Απευθυνόμαστε σε όσους νιώθουν αριστεροί, ριζοσπάστες, σε όσους δεν ακολούθησαν τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ…

Απευθυνόμαστε σε όσους λένε:

«Ευτυχώς σ’ αυτή τη χώρα υπάρχει Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, υπάρχει ταξικό εργατικό κίνημα, υπάρχει το ΠΑΜΕ».

Η διέξοδος για το λαό βρίσκεται στην πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, η οποία είναι και η μόνη ρεαλιστική γιατί είναι η μόνη πραγματικά φιλολαϊκή.

Είναι η μόνη που μπορεί να δώσει διέξοδο στο κίνημα, στο λαό, να σημάνει πραγματική ανάταση και σαφή προοπτική πάλης, γιατί η διέξοδος βρίσκεται στο δρόμο της σύγκρουσης με το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, για να οικοδομήσουμε μια νέα κοινωνία, που στην εξουσία θα βρίσκεται η εργατική τάξη, ο λαός».

Kώστας Πελετίδης: Τους χαλάσαμε την «πιάτσα» γιατί απειθαρχήσαμε

«Δεν ήμασταν τα ”καλά παιδιά”, που θα υπηρετούσαν τα συμφέροντα των λίγων. Ήμασταν απέναντι σε κάθε αντιδραστική πολιτική, σε ΕΕ, σε κυβερνήσεις, σε περιφερειακές αρχές, ήμασταν σε ”άλλο μήκος κύματος”, στην ”άλλη όχθη”, δεν διστάσαμε να απειθαρχήσουμε εν γνώσει των συνεπειών, όταν μας καλούσαν να συμβιβαστούμε “ως προς τας υποδείξεις”. Δεν καθίσαμε με σταυρωμένα τα χέρια, δεν ήμασταν παρατηρητές, δεν λέγαμε ότι η υπεράσπιση των λαϊκών δικαιωμάτων δεν είναι στην αρμοδιότητά μας. Ότι εμείς είμαστε για τα τοπικά προβλήματα και η κυβέρνηση για τα γενικά. Μπήκαμε μπροστά για τη δουλειά, για το μεροκάματο, για το σύνολο των αναγκών της πόλης μας, του πατραϊκού λαού. Τους χαλάσαμε την πιάτσα, εδώ και πανελλαδικά».

Ο Κώστας Πελετίδης, μίλησε σήμερα σε μια μαζική και δυναμική συγκέντρωση στο γήπεδο της ΕΑΠ, στον δημόσιο απολογισμό για το έργο της δημοτικής αρχής.
Σε μια συγκέντρωση με ουσία και αγωνιστικό παλμό ο κομμουνιστής δήμαρχος αναφέρθηκε στις διεκδικήσεις και τις κατακτήσεις του πατραϊκού λαού, αλλά και τους αγώνες που έρχονται, με σταθμό τις ερχόμενες δημοτικές εκλογές. Ο Κώστας Πελετίδης, εκ νέου υποψήφιος δήμαρχος με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», μεταξύ άλλων, παρουσίασε τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες οι οποίοι θα συνεχίσουν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και που με τον πατραϊκό λαό θα δώσουν προοπτική σε νέες κατακτήσεις. 

Ολόκληρη η ομιλία του Κώστα Πελετίδη εδώ. Ακολουθεί το βίντεο με ολόκληρη την εκδήλωση του απολογισμού της δημοτικής αρχής της Πάτρας.

Κόντρα σε όσους είναι μέρος του προβλήματος και όσους είναι ντυμένοι φίλοι… – Κινητοποίηση και στη Χίο για να μπει τέλος στην αθλιότητα των hot-spot

Κατιούσα

Η ΕΓ Χίου της ΑΔΕΔΥ, όπου υπάρχει πλειοψηφία με αγωνιστικό προσανατολισμό και πρόσημο, καλεί τους μαζικούς φορείς του νησιού σε κοινή δράση για το προσφυγικό, με το αγωνιστικό πλαίσιο που υπάρχει και σε άλλα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου: να κλείσουν τα hot-spot και να απεγκλωβιστούν οι πρόσφυγες.
Την ανακοίνωση την αλιεύσαμε από τον προφίλ του Μάρκου Σκούφαλου (εκπαιδευτικός και υποψήφιος δήμαρχος Χίου με τη ΛΑ.ΣΥ), που σχολιάζει μεταξύ άλλων πως αυτοί που ενοχλήθηκαν από την πρωτοβουλία για το κάλεσμα δεν ήταν μόνο όσοι είναι μέρος του προβλήματος αλλά και κάποιοι που έρχονται ντυμένοι ως φίλοι και δεν άφησαν στην άκρη τα αντι-ΚΚΕ σύνδρομά τους και τις μικροψυχίες για ένα λεπτό θέμα, σαν το προσφυγικό.
Ακολουθεί το κείμενο του καλέσματος.

ΕΓ ΧΙΟΥ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΦΟΡΕΙΣ ΓΙΑ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ
ΧΙΟΣ 1/2/2019
Αγαπητοί κύριοι.
Η ΕΓ Χίου της ΑΔΕΔΥ σε πρόσφατη συνεδρίαση της αποφάσισε ομόφωνα να σας απευθύνει την παρακάτω ανοιχτή επιστολή-κάλεσμα.
Παίρνοντας υπόψη την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο νησί μας και στα νησιά μας με αφορμή το προσφυγικό και τις διαχρονικές ευθύνες των πολιτικών, τόσο των κυβερνήσεων, όσο και της ΕΕ, σας απευθύνει κάλεσμα κοινής δράσης με το παρακάτω πλαίσιο που πρέπει να σημειώσουμε ότι είναι το κοινό πλαίσιο 13 φορέων της Σάμου, με στόχο να αγωνιστούν για να βρεθεί μια λύση, προς όφελος των νησιών μας και των προσφύγων. Προς επίρρωση των λεγομένων μας συνημμένα θα βρείτε και το αντίστοιχο της Σάμου.
«Θεωρούμε ότι το κλείσιμο του hotspot και ο απεγκλωβισμός προσφύγων και μεταναστών από το νησί και τη χώρα είναι η μόνη λύση που θα φέρει αποτέλεσμα στην εκρηκτική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο νησί, στα προβλήματα που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι αλλά και ο ντόπιος πληθυσμός.
Η κυβέρνηση συστηματικά μας κοροϊδεύει, μας εμπαίζει και αδιαφορεί για το ανθρωπιστικό έγκλημα που με την ανοχή της συντελείται στο νησί μας. Έχει τεράστια ευθύνη, όπως και κάθε άλλος που στηρίζει τις επιλογές της και την πολιτική αυτή, για τη συμφωνία που έχει υπογράψει με την Τουρκία και την Ε.Ε. που οδηγεί στον εγκλωβισμό αυτών των ανθρώπων στο νησί μας, για την εξαθλίωσή τους, για το ότι αργοπεθαίνουν σε μια πόλη, σε ένα νησί με πολλά προβλήματα με σοβαρές επιπτώσεις σε βάρος της τοπικής κοινωνίας.
Ο λαός της Χίου όλα αυτά τα χρόνια σήκωσε και σηκώνει το βάρος του προσφυγικού και στέκεται με αλληλεγγύη σε αυτούς τους ανθρώπους που είναι θύματα των πολεμικών επεμβάσεων και της οικονομικής εκμετάλλευσης στις χώρες τους, ξεριζωμένοι από τις πατρίδες τους και τις εστίες τους για τα κέρδη των ισχυρών, που δημιουργούν χιλιάδες θύματα, φτώχια, πολέμους και προσφυγιά. Δεν ανεχόμαστε άλλο να ζουν άνθρωποι μέσα στις λάσπες, το κρύο, τη βροχή με τρωκτικά, ευάλωτοι σε ασθένειες και κακουχίες. Εκφράζουμε με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη μας και τη συμπόνια μας σε αυτούς τους ανθρώπους και καταγγέλλουμε ρατσιστικές επιθέσεις σε βάρος τους.
Διεκδικούμε και απαιτούμε:
Εδώ και τώρα να κλείσει το hotspot στη Χίο και στα άλλα νησιά.
Να απεγκλωβιστούν οι πρόσφυγες και μετανάστες από το νησί με προτεραιότητα στους ασθενείς, στις ευάλωτες ομάδες και επιτέλους οι Υπηρεσίες Ασύλου να απεγκλωβίσουν τους πρόσφυγες στους οποίους έχει δοθεί άσυλο και παρά τη θέληση τους κρατούνται και παραμένουν «όμηροι» στο νησί. Να μεταφερθούν στην ηπειρωτική χώρα σε κέντρα με ανθρώπινες συνθήκες και από εκεί σε όποια χώρα επιθυμούν.
Να μεταφερθούν οι υπηρεσίες ασύλου από το νησί στην Ηπειρωτική Ελλάδα.
Στη Χίο να διατηρηθεί μόνο ένας μικρός χώρος υποδοχής, καταγραφής, ταυτοποίησης και πρωτοβάθμιας περίθαλψης, όπου θα διαμένουν για μικρό χρονικό διάστημα μέχρι την έκδοση πιστοποιητικού υγείας.
Να καταργηθεί η συμφωνία κυβέρνησης-Ε.Ε.-Τουρκίας που εγκλωβίζει αυτούς τους ανθρώπους στα νησιά μας.
Τα προβλήματα στον τομέα της Υγείας, καθημερινά διογκώνονται και η κυβέρνηση δείχνει χαρακτηριστική αναλγησία, αδιαφορεί και κωφεύει. Έχουμε φτάσει στο σημείο να δυσκολεύονται να καλυφθούν στοιχειώδεις ανάγκες των κατοίκων του νησιού μας λόγω των χρόνιων ελλείψεων σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό καθώς και σε ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό. Το νοσοκομείο αντικειμενικά δεν μπορεί να ανταπεξέλθει αφού επιβαρύνεται και με χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες επειδή η κυβέρνηση δεν έχει μεριμνήσει για επαρκείς δομές υγείας μέσα στο hotspot. Οι εξουθενωμένοι εργαζόμενοι του νοσοκομείου εργάζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες όλο το 24ωρο προσπαθώντας να εξετάσουν και να νοσηλεύσουν ντόπιους ασθενείς και πρόσφυγες-μετανάστες με σοβαρότατα προβλήματα υγείας και έξαρση νοσημάτων, τα οποία επιδεινώνονται με τις συνθήκες που ζουν μέσα στο hotspot.
Απαιτούμε και διεκδικούμε:
Να προσληφθούν τώρα γιατροί στις απαιτούμενες ειδικότητες σύμφωνα με τις οξυμένες ανάγκες του νοσοκομείου.
Άμεση στελέχωση του νοσοκομείου, όλων των μονάδων υγείας στο νησί καθώς και του ΕΚΑΒ. Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των κλάδων και ειδικοτήτων. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων και των επικουρικών
Άμεσο ξεκίνημα των εργασιών στην Παθολογική κλινική.
Πλήρης στελέχωση του ιατρείου μέσα στο ΚΥΤ.
Για όλα αυτά τα ζητήματα θεωρούμε ότι ο Χιακός λαός πρέπει ενιαία, μαζικά και οργανωμένα να παλέψει και να κινητοποιηθεί.
Για το λόγο αυτό προτείνουμε Παγχιακή Απεργιακή Κινητοποίηση, σε εύλογο χρόνο, αν εκτιμάτε ότι θα είμαστε σε θέση σε αμεσότερο χρόνο, στις 7/2/2019 όπως έχει προγραμματιστεί στα γειτονικά νησιά της Σάμου και της Μυτιλήνης, ή δράση που θα αποφασίσουν οι συμμετέχοντες φορείς, για να διατρανώσουμε την αντίθεσή μας για όλα αυτά που μας έχουν φέρει σε οριακή κατάσταση διεκδικώντας τη λύση τους ΕΔΩ και ΤΩΡΑ!
Για την καλύτερη οργάνωση της απεργίας ή της όποιας κινητοποίησης αποφασισθεί, προτείνουμε να γίνει συνάντηση των φορέων, στον Οίκο Χίου Διδασκάλου την Δευτέρα στις 4/2/2019 στις 6μ.μ, προκειμένου συγκροτηθεί Οργανωτική Επιτροπή η οποία θα επιμεληθεί και θα αποφασίσει τις δράσεις και τη διοργάνωση της απεργιακής κινητοποίησης και σε κάθε περίπτωση για την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με το πλαίσιο αγώνα που σας αναφέραμε.
Καλούμε όλους τους συλλόγους, φορείς, σωματεία επαγγελματιών, εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, επιστημόνων, το λαό του νησιού μας να συνεδριάσουν άμεσα, να συζητήσουν με τα μέλη τους, να πάρουν αποφάσεις συμμετοχής και όλα τα απαραίτητα μέτρα για την επιτυχία της συγκεκριμένης δράσης.
Αναμένουμε την απάντησή σας σε επικοινωνία.

Οι σοφιστείες του κ. Παυλίδη

Με σοφιστείες και εξυπνακισμούς προσπάθησε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέντευξή του στο Πρώτο Πρόγραμμα, να καλύψει την εικόνα που παρουσιάζουν αυτές στις μέρες το πολιτικό σύστημα και η Βουλή, με τη διάλυση και στις συγκολλήσεις κοινοβουλευτικών ομάδων, στις μετακινήσεις, αποπομπές και μεταγραφές βουλευτών.

Κάνοντας αναφορά στο σύντροφο Μπάμπη Χαραλάμπους και την εκλογή του ως Βουλευτή Κέρκυρας του ΚΚΕ, προσπάθησε να εμπλέξει το ΚΚΕ στα «μαγειρέματα» και τις διεργασίες, όπου πρωτοστατεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που προκειμένου να εξασφαλίσει τη συνέχεια στην αντιλαϊκή πολιτική στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο.

Τι αποδεικνύεται από όσα γίνονται και ο κ. Παυλίδης κάνει ότι δεν αντιλαμβάνεται; Ότι ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα  μοιάζουν σε όλα και για αυτό ακριβώς το λόγο οι βουλευτές δε έχουν πρόβλημα να μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο. Εννοείται ότι ενυπάρχουν και στοιχεία τυχωδιοκτισμού αυτών των πολιτικών προσώπων αλλά πάντως δε νιώθουν και πολύ άβολα αν από την αγκαλιά του εθνικιστή – ακροδεξιού Καμμένου (ο οποίος δηλώνει τώρα έτοιμος να ενσωματώσει στο κόμμα του ακόμα και βουλευτές που «ανεξαρτητοποιήθηκαν» από τη ναζιστική Χρυσή Αυγή) βρεθούν σε αυτή της «πρώτης φοράς Αριστεράς» του Τσίπρα. Τέτοιες διαδικασίες βέβαια δεν είναι πρωτόγνωρες και υποκριτικά διαρρηγνύουν τα ιμάτιά στις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και άλλα κόμματα.

Ο λαός δεν μπορεί να ξεχνά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς συνεχίζει το έργο των προηγούμενων και στο περιεχόμενο και στις διαδικασίες. Αυτοί που διαμαρτύρονταν για «fast track» διαδικασίες, νομοσχέδια μέσα στα Χριστούγεννα και τον Δεκαπενταύγουστο, έκαναν ακριβώς τα ίδια.  

Η σαπίλα του αστικού πολιτικού συστήματος πρέπει να αποτελέσει κριτήριο για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Διέξοδος για τον λαό δεν είναι η «εξυγίανση» και η «θωράκιση της λειτουργίας των θεσμών», το σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα δεν εξυγιαίνεται, δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκό. Διέξοδος προς το συμφέρον του λαού είναι μόνο η ενίσχυση του ΚΚΕ, που στέκεται με συνέπεια απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική και τα κόμματά της.

ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ

6/2/2019

Σχέδιο μαζικών πλειστηριασμών στη λαϊκή κατοικία

Την «πρόταση» αναφορικά με τη διάλυση του καθεστώτος δικαστικής προστασίας που έχει απομείνει για την πρώτη κατοικία στο πλαίσιο της διαχείρισης των «κόκκινων» τραπεζικών δανείων καταθέτει τις επόμενες μέρες η κυβέρνηση στους ευρωπαϊκούς «θεσμούς» (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), προκειμένου στη συνέχεια η νέα αντιλαϊκή παρέμβαση να πάρει το δρόμο για τη Βουλή.
Παράλληλα, κυβέρνηση και «θεσμοί» δρομολογούν τα νέα «συμπληρωματικά» κρατικά πακέτα στήριξης των εγχώριων τραπεζικών ομίλων, για την απαλλαγή τους από τα «βαρίδια» μέσω της παροχής εγγυήσεων και προνομίων, με στόχο να στηριχτούν οι ισολογισμοί των τραπεζών, αλλά και με την προσπάθεια για μαζική μεταφορά προβληματικών δανείων σε «επενδυτές» και άλλα κοράκια, που οσμίζονται «ευκαιρίες» για κέρδη γύρω από την υπόθεση.
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση δεν διστάζει και εδώ να βαφτίσει το κρέας ψάρι, παρουσιάζοντας τα μέτρα αυτά για τη στήριξη των τραπεζικών ομίλων και ευρύτερα της καπιταλιστικής κερδοφορίας, ως... προστασία της πρώτης κατοικίας, αλλά και επιστρατεύοντας νέους εκβιασμούς και τη γνωστή δηλητηριώδη λογική του μικρότερου τάχα κακού, με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Γ. Δραγασάκη, να λέει την περασμένη βδομάδα ότι είτε τα λαϊκά στρώματα θα πληρώσουν τα «σπασμένα» του κεφαλαίου με μαζικούς πλειστηριασμούς είτε με μια νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

***

Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από τον «ιδιοκτήτη» των «κόκκινων» δανείων (τράπεζες, funds και άλλα κοράκια), «κλειδωμένο» από τη συμφωνία κυβέρνησης και «θεσμών» είναι το ζήτημα της κλιμάκωσης των πλειστηριασμών, συμπεριλαμβανομένης βέβαια και της πρώτης κατοικίας.
Τα πλάνα των εγχώριων τραπεζικών ομίλων για την περίοδο 2019 - 2021 προκαλούν «ανατριχίλα»: Προβλέπουν τη μείωση των «κόκκινων» δανείων χαμηλότερα από το 20% της μάζας του συνολικού τραπεζικού δανεισμού από περίπου 48% σήμερα, ενώ παράλληλα θα κατεβάσουν τον πήχη της αξίας των ακινήτων που θα βγάζουν «στο σφυρί».
Τα παραπάνω σηματοδοτούν μια επιχείρηση κολοσσιαίων διαστάσεων, που αφορά ποσά πάνω από 50 δισ. ευρώ (μέχρι το 2021), με άξονες τους μαζικούς πλειστηριασμούς απέναντι στη λαϊκή στέγη, τις μεταβιβάσεις προβληματικών δανείων από τις τράπεζες σε funds καθώς και από τη «διαχείριση» των επιχειρηματικών δανείων.
Ολα αυτά «μεταφράζονται» μόνο για το 2019 σε πάνω από 40.000 πλειστηριασμούς ακινήτων, με στόχο ο αριθμός τους να φτάσει στα 130.000 μέχρι το τέλος του 2021. Ενώ, σύμφωνα με έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας, ποσό 12,9 δισ. ευρώ τελεί υπό το καθεστώς του ν. 3869/2010 (νόμος Κατσέλη) και, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται, «αναδεικνύεται ως ζήτημα ιδιαίτερης σημασίας η ταχεία εκδίκαση και εκκαθάριση των εν λόγω ανοιγμάτων».
Επίσης, όπως αναφέρεται, «η περαιτέρω ταχεία αποκλιμάκωση (στα "κόκκινα" δάνεια) καθίσταται πλέον καθοριστικής σημασίας, καθώς η επιτυχής αντιμετώπιση του προβλήματος (...) θα επιτρέψει στα πιστωτικά ιδρύματα να απελευθερώσουν κεφάλαια, τα οποία θα μπορέσουν να κατευθυνθούν στις πιο δυναμικές και εξωστρεφείς επιχειρήσεις».

***

Σε αυτό το φόντο, το αντιλαϊκό σφαγείο αναφορικά με την κλιμάκωση των πλειστηριασμών απέναντι στην πρώτη κατοικία της λαϊκής οικογένειας προσλαμβάνει ευρύτερες διαστάσεις και έρχεται να «χτίσει» πάνω σε όλα τα προηγούμενα αντιλαϊκά «έργα και ημέρες» της σημερινής όσο και των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Οι «επεξεργασίες» και οι «προτάσεις» που βρίσκονται στο τραπέζι μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν:
-- Την κατάργηση διάταξης (άρθρο 9) του νόμου 3869/2010 (λεγόμενος νόμος Κατσέλη) αναφορικά με τη δυνατότητα του δανειολήπτη να προσφύγει στα δικαστήρια προκειμένου να τύχει προστασίας για την πρώτη κατοικία. Αυτή η εξέλιξη έρχεται να σφίξει ακόμη περισσότερο τη θηλιά των εκβιασμών, αφήνοντας τα αδύναμα λαϊκά νοικοκυριά στο «έλεος» των τραπεζών.
-- Σε συνδυασμό με το παραπάνω, προωθούνται λύσεις στο πλαίσιο του «εξωδικαστικού συμβιβασμού» μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας που ήδη βρίσκεται σε λειτουργία σε ό,τι αφορά τα επιχειρηματικά χρέη.
-- Κατακρεουργούνται τα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια για την παρεχόμενη «προστασία» από πλειστηριασμούς. Ο κεντρικός άξονας αφορά τις λεγόμενες «εύλογες δαπάνες διαβίωσης», όπως αυτές προσδιορίζονται από τη στατιστική υπηρεσία (ΕΛΣΤΑΤ).
Τα νέα κριτήρια με το πλήρες φακέλωμα μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας θα περνούν από την «κρησάρα» του «εξωδικαστικού συμβιβασμού», ενώ ταυτόχρονα μπαίνουν και νέοι φραγμοί για προσφυγές στα δικαστήρια.
Την ίδια ώρα, με φόντο την ολοκληρωτική διάλυση της όποιας δικαστικής προστασίας έχει απομείνει για την πρώτη κατοικία λαϊκών νοικοκυριών, εξετάζεται η ενεργοποίηση υπάρχουσας νομοθετικής διάταξης για την επιδότηση «κόκκινων» στεγαστικών δανείων. Μάλιστα, το ποσό αυτό θα ενσωματωθεί στο «καλάθι» με τα λεγόμενα «αντίμετρα», που διαφημίζει η κυβέρνηση, τάχα ως αντιστάθμισμα στη γενίκευση των πλειστηριασμών. Βέβαια, η συγκεκριμένη ρύθμιση διευκολύνει τις τράπεζες να βάλουν στο «χέρι» τις απαιτήσεις τους, ενώ σφίγγει και τη θηλιά των εκβιασμών αφού η ένταξη αφορά στα φτωχότερα τμήματα του λαού σε συνδυασμό με την καταβολή ελάχιστων δόσεων και διακοπή της ενίσχυσης σε περίπτωση «καθυστέρησης» που υπερβαίνει την αξία τριών μηνιαίων δόσεων... Επιβεβαιώνεται δηλαδή και εδώ ότι τα υποτιθέμενα «φιλολαϊκά» μέτρα όχι μόνο δεν αποτελούν αντίβαρο της υπόλοιπης αντιλαϊκής πολιτικής αλλά επί της ουσίας συμπλήρωμά της.

***

Τα μέτρα αυτά, που έρχονται ως συνέχεια των δεκάδων αντιδραστικών μέτρων της «μνημονιακής» περιόδου (άρση «εμποδίων», ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, ένταση της καταστολής με «ιδιώνυμο» για τους πλειστηριασμούς κ.ο.κ.), επιβεβαιώνουν ότι, σε αντίθεση με την κυβερνητική προπαγάνδα, κάθε άλλο παρά βρισκόμαστε στο τέλος της αντιλαϊκής επίθεσης.
Ακριβώς το αντίθετο, αφού στα παραπάνω αποτυπώνεται γλαφυρά ότι τα κέρδη και τα «θέλω» του κεφαλαίου είναι ασυμβίβαστα με τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες: Το τάισμα των επιχειρηματικών ομίλων με νέο «ζεστό» χρήμα και φτηνό δανεισμό έχει ως προϋπόθεση, ανάμεσα σε άλλα, τους μαζικούς πλειστηριασμούς, τους εκβιασμούς στα λαϊκά στρώματα προκειμένου να «προσέλθουν στο ταμείο», συνολικά το χτύπημα των εργατικών - λαϊκών αναγκών.
Αυτές τις ανάγκες μπορεί να τις διεκδικήσουν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, με τη δική τους συμμαχία και τον οργανωμένο αγώνα, σε σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου που υπηρετούν κυβέρνηση και αστικά κόμματα. Δυναμώνοντας το ΚΚΕ παντού, που αποτελεί αποκούμπι τους στον αγώνα αυτό και δείχνει το δρόμο της ανατροπής της εξουσίας και της οικονομίας του κεφαλαίου που τους φορτώνει συνεχώς νέα βάρη και θυσίες δίχως τέλος.

Επικίνδυνο παζάρι

Τα όσα είπε κατά τη διάρκεια των κοινών δηλώσεών του με τον Τούρκο Πρόεδρο ο πρωθυπουργός, ότι ούτε εκείνος ούτε ο Ερντογάν «δεχόμαστε τη λογική της αδράνειας και της συμμόρφωσης με την πεπατημένη», γιατί «αναγνωρίζουμε ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε στην εποχή μας και στην περιοχή μας δεν μας επιτρέπουν να παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε αδιέξοδα», γεννούν πρόσθετα ερωτήματα και ανησυχίες για το τι συζητήθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Γιατί βεβαίως τα περί «αδράνειας» και «ενεργητικής» εξωτερικής πολιτικής τα έχει ξανακούσει ο ελληνικός λαός όλο το προηγούμενο διάστημα από τα κυβερνητικά χείλη, την ώρα ακριβώς που η κυβέρνηση αναλάμβανε ρόλο «σημαιοφόρου» στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και προχωρούσε στη ΝΑΤΟική συμφωνία των Πρεσπών, την ώρα που έστηνε επικίνδυνα σχήματα ευρωατλαντικής «σταθερότητας» στην Ανατολική Μεσόγειο, μεταξύ άλλων και με το κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ, και αναλάμβανε νέες επικίνδυνες ΝΑΤΟικές αποστολές, μετατρέποντας όλη την Ελλάδα σε στόχο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Αυτή είναι η «ενεργητική» εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση για την αναβάθμιση της αστικής τάξης στην περιοχή, ενώ αντίστοιχα και στην άλλη μεριά του Αιγαίου η τουρκική αστική τάξη όντως δεν μπορεί να κατηγορηθεί για «αδράνεια», αφού κλιμακώνει την επιθετικότητά της και προβάλλει με ακόμα μεγαλύτερη ένταση τις γνωστές απαράδεκτες διεκδικήσεις της σε Αιγαίο και Νοτιοανατολική Μεσόγειο, διατηρεί στρατούς κατοχής σε τρεις χώρες κ.ο.κ.
Από έναν τέτοιο διάλογο είναι φανερό ότι οι λαοί δεν έχουν να περιμένουν τίποτα καλό, πόσο μάλλον που οι «προκλήσεις» οι οποίες τον δρομολογούν και τον επιταχύνουν δεν είναι άλλες από τα «μαχαίρια» που έχουν βγει για τον έλεγχο του ενεργειακού πλούτου της περιοχής και των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, τα επικίνδυνα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, την προσπάθεια για μείωση της ρωσικής και της κινεζικής επιρροής, το κουβάρι δηλαδή των ανταγωνισμών που μπλέκεται όλο και πιο πολύ και όλο και πιο γρήγορα και στο οποίο συμμετέχουν οι αστικές τάξεις των δύο χωρών, η καθεμιά με το «ειδικό βάρος» της.
Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που η κυβέρνηση, ως «προτιμώμενος εταίρος» των ΗΠΑ, αναλαμβάνει το ρόλο «διαύλου» προς τον «ισχυρό και κρίσιμο» εταίρο τους στην περιοχή, την Τουρκία, κατά τις διατυπώσεις των πρόσφατων εκθέσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Το ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων γίνεται δηλαδή στοιχείο των παζαριών για να παραμείνει η Τουρκία στο ΝΑΤΟικό στρατόπεδο. Εξάλλου τα σχέδια συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου και της μοιρασιάς των ενεργειακών κυπριακών θαλάσσιων ζωνών με νέα διχοτομική «λύση» είναι ζωντανά. Ερωτήματα υπάρχουν και για άλλα ζητήματα, όπως η Θράκη κ.ά. Οι ανησυχίες λοιπόν είναι εύλογες.
Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι μιλάμε για διάλογο από χέρι εχθρικό και επικίνδυνο για τους δύο λαούς, που όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, αλλά τώρα είναι η ώρα να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο την αλληλεγγύη τους και την κοινή τους δράση ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των δύο αστικών τάξεων, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Κατάπτυστη ανακοίνωση του ΚΙΝΑΛ υπέρ του ακροδεξιού πραξικοπηματία της Βενεζουέλας Γουαϊδό

 

       

Κατάπτυστη ανακοίνωση τουΚΙΝΑΛ υπέρ του ακροδεξιού πραξικοπηματία της Βενεζουέλας Γουαϊδό 

Από atexnos3 στο Φεβ 6, 2019 Επικαιρότητα

 

Σε ένα κατάπτυστο ψήφισμα, η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του Κινήματος Αλλαγής (ΚΙΝΑΛ) υιοθετεί όλη την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα ενάντια στη Βενεζουέλα, δηλώνοντας ρητά την στήριξη της στον ακροδεξιό πραξικοπηματία Χουάν Γουαϊδό. 

Το ψήφισμα του ΚΙΝΑΛ – που μάλιστα φέρει τον τίτλο…. «ψήφισμα αλληλεγγύης προς το λαό της Βενεζουέλας» – ισχυρίζεται ότι η κατάσταση στη Βενεζουέλα είναι αποτέλεσμα «θεσμικής κρίσης που δημιούργησαν ο Μαδούρο και η κυβέρνηση του» (!), ενώ υπογραμμίζεται πως η θέση του κόμματος είναι… «δίπλα στην προοδευτική αντιπολίτευση της χώρας». Όπως φαίνεται, στο ΚΙΝΑΛ η έννοια “προοδευτικός” ταυτίζεται με πραξικοπηματίες-μαριονέτες των Ηνωμένων Πολιτειών που αυτοανακηρύσσονται «πρόεδροι».

Ενσωματώνοντας όλο το οπλοστάσιο των ψεμάτων που διαδίδονται ενάντια στη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, το ψήφισμα του ΚΙΝΑΛ αναφέρει ότι οι εκλογές του Μαϊου του 2018, όπου ο Νικολάς Μαδούρο εκλέχθηκε με μεγάλη πλειοψηφία και η αντιπολίτευση απείχε, «στερούνται δημοκρατικής νομιμοποίησης»! 

Το ψήφισμα του ΚΙΝΑΛ συνεχίζει γράφοντας μεταξύ άλλων: «Στο πλαίσιο αυτό, καλούμε σε αναγνώριση και σεβασμό του δημοκρατικά εκλεγμένου Κοινοβουλίου της χώρας, το οποίο έχει ένα καθοριστικό ρόλο να διαδραματίσει για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Αναγνωρίζουμε και στηρίζουμε τις προσπάθειες του Χουάν Γκουαϊντό, Πρόεδρου του νόμιμα εκλεγμένου Κοινοβουλίου, ο οποίος αναγνωρίζεται από ένα σημαντικό τμήμα της διεθνούς κοινότητας, ως μεταβατικός Πρόεδρος της Βενεζουέλας, για την επιτυχή μετάβαση στη Δημοκρατία.»

Στο ψήφισμα αλληλεγγύης του ΚΙΝΑΛ, επισημαίνεται ακόμη οτι η μόνη λύση είναι η επίλυση της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης με ειρηνικό τρόπο, η απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και η διαμόρφωση των αναγκαίων όρων και προϋποθέσεων για τη διεξαγωγή νέων εκλογών υπό τη επίβλεψη μιας ανεξάρτητης αρχής και διεθνών παρατηρητών.

Ασφαλώς, το κείμενο του Κινήματος Αλλαγής αποφεύγει κάθε αναφορά στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα ΗΠΑ-ΕΕ και συμμαχικών χωρών τους (Βραζιλία, Κολομβία, κλπ) απέναντι στο λαό της Βενεζουέλας, ενώ ενσωματώνει πλήρως την υποκριτική αμερικανοευρωπαϊκή ρητορική περί «καθεστώτος Μαδούρο» και «έλλειψης δημοκρατίας». 

Κανέναν δεν εκπλήσσει η στάση του ΚΙΝΑΛ. Οι ευρωβουλευτές του ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης του πραξικοπηματία Γκουαϊδό, ενώ οι «ευρωπαίοι σοσιαλιστές» και η περίφημη «σοσιαλιστική διεθνής», όπου ανήκει το κόμμα της Φώφης Γεννηματά, ακολουθούν κατά γράμμα την πολιτική γραμμή της στήριξης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ, ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ

Ένα πραξικόπημα βρίσκεται σε εξέλιξη στη Βενεζουέλα, προσπαθώντας να εξαφανίσει τον πρόεδρό της N.  Μαδούρο και να τοποθετήσει στη θέση του μια μαριονέτα των ΗΠΑ.

ΟΙ ΗΠΑ αναγνώρισαν αμέσως, από τις 23 Ιανουαρίου, ως προσωρινό πρόεδρο της Βενεζουέλας τον αυτοανακηρυχθέντα Χουάν Γκουαϊδό, άλλωστε δικό τους δημιούργημα είναι.  Οι 19 χώρες της ΕΕ, ανάμεσά τους Βρετανία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία κλπ. που προχώρησαν στην αναγνώριση την επομένη μέρα από τη λήξη του  ευρωπαϊκού τελεσίγραφου προς τον εκλεγμένο πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο για προκήρυξη εκλογών, δεν μπορούν να προκαλέσουν καμιά έκπληξη γι’ αυτή την ενέργεια. Η ΕΕ ανέκαθεν υποστήριζε κάθε ιμπεριαλιστική περιπέτεια των ΗΠΑ, από το Ιράκ ως τη  Λιβύη.  Η  δική μας κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που διατυμπάνιζε τις καλές της σχέσεις με το κόμμα του Ούγκο Τσάβες, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σ’  εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις και γι’ αυτό στο εσωτερικό θέλει να δίνεται η εντύπωση της  συμπαράστασης προς τη Βενεζουέλα, ενώ συγχρόνως όλο και περισσότερο ευθυγραμμίζεται με τη βασική πολιτική θέση της ΕΕ και ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ για την ανατροπή μιας κυβέρνησης, που στη δυτική προπαγάνδα ονομάζεται αλλαγή καθεστώτος και μάλιστα πάντα δικτατορικού, έχουν χρησιμοποιήσει  στρατιωτικά πραξικοπήματα που φέρνουν στην εξουσία μια πιο υπάκουη ηγεσία, οικονομικές κυρώσεις και δολοφονίες. Η Χιλή του Allende αποτελεί ένα καλό πρότυπο για το πώς μπορεί να ενεργήσει μια ιμπεριαλιστική δύναμη όταν απειλούνται τα συμφέροντά της.

          Στη Βενεζουέλα έχει ξεκινήσει εδώ και μέρες η πρώτη φάση της άμεσης επέμβασης του ιμπεριαλισμού. Κι είναι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός που, όπως φαίνεται, καθορίζει ζητήματα νομιμότητας σε μια άλλη χώρα, υπονομεύοντας κάθε ίχνος δημοκρατίας και ελευθερίας στην περιοχή, δημιουργώντας συνθήκες τέτοιες που να ευνοούν τα καρτέλ των ναρκωτικών και τις παραστρατιωτικές συμμαχίες. Το Καράκας εξελίσσεται σε  κομβικό σημείο, όπου διασταυρώνονται διάφορες κινήσεις και δράσεις που εκπορεύονται από ιμπεριαλιστικά κέντρα. Στον επόμενο διάστημα είναι πολύ πιθανόν πως θα εμφανιστούν οργανώσεις για ανθρώπινα δικαιώματα, παρατηρητήριο κοινωνικών συγκρούσεων, φωνές της αντιπολίτευσης που θα παρέχουν στοιχεία για νεκρούς και τραυματίες, για επεισόδια ανάμεσα σε αντιπολιτευόμενες ομάδες, για περιστατικά έλλειψης τροφίμων ή αδυναμία περίθαλψης και παρόμοια άλλα. Ανάμεσα σ’ αυτές τις οργανώσεις πολλές θα ισχυρίζονται, για να είναι πειστικές,  πως είναι αριστερές και προοδευτικές για να μετατραπούν σε αγαπημένους φίλους και αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης των κυρίαρχων μέσων πληροφόρησης.  Και μέσα απ’ αυτές τις οργανώσεις, τους ανθρώπους και τις δράσεις τους,  χάνεται ο ρόλος του ιμπεριαλισμού κι εμφανίζονται όλοι αυτοί ως μεγάλοι σταυροφόροι της δημοκρατίας.

           Όλη αυτή η ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν έχει οργανωθεί σε μια νύχτα. Οι αποκαλούμενες δημοκρατικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης οργανώθηκαν, χρηματοδοτήθηκαν, οπλίστηκαν αργά και κρυφά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αμαύρωσαν την εικόνα της Βενεζουέλας, δημιούργησαν μια αρνητική εικόνα της στο εξωτερικό, οργάνωσαν εναντίον της έναν οικονομικό πόλεμο. Όλα τα βάσανα του λαού της απεικονίστηκαν ως αποτυχίες των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησής του αθωώνοντας τις  ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

Ο Ούγκο Τσάβες με τις μεταρρυθμίσεις του μετασχημάτισε ένα μεγάλο μέρος των ενεργειακών εσόδων της Βενεζουέλας σε προγράμματα εκπαίδευσης, υγειονομικής περίθαλψης, στέγασης και κοινωνικής προόδου που ωφέλησαν μεγάλα τμήματα του φτωχού πληθυσμού, χωρίς όμως να συνοδεύονται από αλλαγές στο οικονομικό σύστημα. Η μείωση όμως των τιμών ενέργειας και  επιπλέον το μονομερές και παράνομο οικονομικό εμπάργκο των ΗΠΑ, το οποίο κόβει τη Βενεζουέλα από τις περισσότερες χρηματοπιστωτικές αγορές είχε συνέπειες που συνεπάγονται αυξημένες οικονομικές δυσκολίες για τον λαό της Βενεζουέλας. Προκαλείται ακόμα μεγαλύτερη έλλειψη βασικών αγαθών, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων και των φαρμάκων, και  καθίσταται σχεδόν αδύνατη η όποια  οικονομική ανάκαμψη, δεδομένου ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να δανειστεί ή να αναδιαρθρώσει το εξωτερικό της χρέος.

Κι αν, σύμφωνα με τις κατηγορίες,  η πρόσβαση σε επιδοτούμενα αγαθά προκάλεσε μια μαζική κερδοσκοπική μαύρη αγορά με τη διαφθορά να έχει εισχωρήσει στο κράτος και την κοινωνία, όμως εκατομμύρια  άνθρωποι από τον εξαθλιωμένο λαό της χώρας επωφελήθηκαν από το ριζοσπαστικό πρόγραμμα των κυβερνήσεων του Ούγκο Τσάβες και Ν. Μαδούρο.

            Αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα, με ενορχηστρωτή τις ΗΠΑ, εντάσσεται στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ η οποία τείνει να ακολουθεί ένα πολύ λογικό και καλά υπολογισμένο σχεδιασμό, που το καθιστά αποτελεσματικό, αλλά και αδίστακτο. Οι ΗΠΑ εξήλθαν από το Β παγκόσμιο πόλεμο μια παγκόσμια υπερδύναμη, η οποία επεδίωκε να επιβάλλει εκείνη την τάξη πραγμάτων, όπου οι ΗΠΑ θα ασκούσαν αδιαμφισβήτητη εξουσία σε περιοχές που περιλάμβαναν την Ανατολική Ασία, τη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική. Οι περιοχές αυτές παρείχαν πρώτες ύλες, αγορές, φθηνές πηγές εργασίας για εταιρείες και επενδυτές των ΗΠΑ. Βέβαια, οι αποδέκτες των αποτελεσμάτων της ανάπτυξης σ’ αυτές τις περιοχές δεν μπορούσε να ήταν οι άνθρωποι των χωρών, αλλά οι εταιρείες των ΗΠΑ. Και γι’ αυτό το λόγο, για να διασφαλιστεί πως οι πηγές πλούτου της Λατινικής Αμερικής, και όχι μόνο, θα παρέμεναν στην εξουσία της ιμπεριαλιστικής δύναμης θεωρήθηκαν απαραίτητες οι αμερικανικές παρεμβάσεις.

          Κι αν ένας βασικός λόγος των επεμβάσεων στη Βενεζουέλα είναι τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, όπως και στη Μ. Ανατολή,  ένας εξίσου σημαντικός λόγος γι’ αυτές έχει να κάνει και με το φαινόμενο του παραδείγματος. Εάν οι ΗΠΑ επιτρέψουν σε μια ανυπάκουη κυβέρνηση να παραμένει στην εξουσία εις βάρος των συμφερόντων τους μπορεί να παρακινήσει κι άλλες κυβερνήσεις και πληθυσμούς σε διαφοροποίηση της πολιτικής τους από τις ΗΠΑ.  Γιατί οι ΗΠΑ στην πραγματικότητα επιδιώκουν να ρυθμίζουν να …επιλέγονται οι ηγέτες και τα συστήματα διακυβέρνησης που θα δημιουργούν συνθήκες ευνοϊκές για τις εταιρείες και τους επενδυτές τους,  δηλ. ουσιαστικά μια συνέχεια των οικονομικών συστημάτων της εποχής της αποικιοκρατίας.

               Άλλωστε, οι ρίζες της σημερινής κατάστασης της Λατινικής Αμερικής και της σχέσης της με τη Δύση βρίσκονται στην εποχή της αποικιοκρατίας. Η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία δημιούργησε κι εκεί μια υπανάπτυκτη οικονομία που βασίζεται στην παραγωγή και εξαγωγή πρώτων υλών και αγροτικών προϊόντων, όπου μια μικρή ομάδα τοπικών ελίτ, που συνεργάστηκαν με τους Ισπανούς και Πορτογάλους αποίκους, ευημερούσαν. Ακόμα και μετά τα κινήματα ανεξαρτησίας, κι ενώ οι δυτικές χώρες εκβιομηχανίζονταν, συνέχιζαν να εφαρμόζουν οικονομικές πολιτικές βασισμένες στη γεωργία και τις πρώτες ύλες, με τους αποικιοκράτες της εποχής, την τότε υπερδύναμη την Βρετανία, να ευνοούν αυτή την εξέλιξη που δεν επέτρεπε να αναπτυχθεί μια ανεξάρτητη Λατινική Αμερική και να γίνει ισχυρός ανταγωνιστής.  

            Εν ολίγοις, τα όσα διαδραματίζονται στη Βενεζουέλα θα μπορούσαν να συνιστούν έναν οδηγό για την πραγματοποίηση μελέτης περίπτωσης που αφορά την ανάλυση μέσων και σκοπιμοτήτων του ιμπεριαλισμού.