Σοσιαλδημοκρατική υποκρισία για την γυναικεία (αν)ισοτιμία...

Γυναίκα εργαζόμενη σε γερμανική βιομηχανία

Από το 2016 το κρατίδιο του Βερολίνου διοικείται από την κόκκινη - κόκκινη - πράσινη συμμαχία ή γνωστή ως «βαθιά κόκκινη» συμμαχία. Μια «αριστερή» κρατιδιακή κυβέρνηση, που απαρτίζεται από το SPD (σοσιαλδημοκράτες), τη Linke (οπορτουνιστικό κόμμα, επικεφαλής του ΚΕΑ) και τους BUNDNIS 90/DIE GRUNEN (Πράσινοι).
Η συμμαχία αυτή, σύμφωνα με αστούς αναλυτές, θεωρείται ό,τι πιο αριστερό μπορεί να υπάρχει σε κρατιδιακό επίπεδο στη Γερμανία, αφού και τα τρία αυτά κόμματα προέρχονται από τον ευρύτερο «δημοκρατικό και προοδευτικό χώρο». Ως καλοί σύμμαχοι, μοίρασαν χωρίς ιδιαίτερες διαφωνίες την ...πίτα των υπουργείων, παίρνοντας μάλιστα το κάθε κόμμα το κομμάτι που ταίριαζε καλύτερα στο προφίλ του: Το SPD διοικεί π.χ. το υπουργείο Υγείας, Περίθαλψης και Ισοτιμίας, το υπουργείο Οικονομικών κ.λπ., το Linke διοικεί το υπουργείο Ενσωμάτωσης, Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, το υπουργείο Πολεοδομικής Ανάπτυξης και Κατοικίας κ.λπ. ενώ οι BUNDNIS 90/DIE GRUNEN, ανάμεσα σε άλλα, διοικούν το υπουργείο Περιβάλλοντος, Συγκοινωνιών και Κλιματικής Προστασίας.

Στάχτη στα μάτια του βερολινέζικου λαού

Θέλοντας απεγνωσμένα η συμμαχία να διατηρήσει στην κοινωνία το, υποτιθέμενο, αριστερό της προφίλ, προσπαθεί να κάνει το μαύρο άσπρο και να παρουσιάσει την αντιλαϊκή πολιτική της ως την αριστερή διέξοδο για τα προβλήματα του βερολινέζικου λαού.
Κάνουν ό,τι μπορούν για να εξωραΐσουν τον καπιταλισμό προσπαθώντας να αποδείξουν ότι φταίνε οι κακοί διαχειριστές, ενώ αν πέσει στα «σωστά χέρια», δηλαδή τα δικά τους, μπορεί να λειτουργήσει καλά και προς όφελος του λαού. Με ψίχουλα και διαχειριστικές πολιτικές κοροϊδεύουν τους εργαζόμενους και τους εθίζουν στον αντικομμουνισμό και στην αποδοχή της αιωνιότητας του καπιταλισμού, στη λογική του «μικρότερου κακού».
Από τα τελευταία κατορθώματα αυτής της «κόκκινης» συμμαχίας είναι η υιοθέτηση της πρότασης των σοσιαλδημοκρατών και των οπορτουνιστών για ανακήρυξη της 8ης Μάρτη, Παγκόσμιας Μέρας της Γυναίκας, ως νέας επίσημης αργίας της πόλης. Η επιλογή αυτή όχι μόνο δεν είναι τυχαία, αλλά πατάει προφανώς (όσο κι αν αποσιωπάται) πάνω στις σοσιαλιστικές παραδόσεις των Ανατολικογερμανών, που από το 1947 τιμούσαν στην DDR τις γυναίκες με ιδιαίτερο τρόπο, όσο και στην υιοθέτηση της Μέρας αυτής από την ΕΣΣΔ ως επίσημης αργίας.
Δεν είναι περίεργο, επομένως, που αμέσως ξεχύθηκε το αντικομμουνιστικό δηλητήριο από τα αστικά ΜΜΕ: «Σταλινικές/σοβιετικές» αποφάσεις, ταύτιση του Linke με την DDR κ.λπ. Ούτε παραξενεύει βέβαια, από την άλλη, ότι το Linke, εν ριπή οφθαλμού, απάντησε στις «συκοφαντίες» με δηλώσεις αποποίησης των «αυταρχικών καθεστώτων» και υιοθέτησης προοδευτικών φεμινιστικών ιδεών.
Είναι, τουλάχιστον, προκλητική η συμπεριφορά των οπορτουνιστών και των σοσιαλδημοκρατών, που τονίζουν σε κάθε ευκαιρία το «προοδευτικό» υπόβαθρο αυτής της απόφασης, αν δούμε τη συζήτηση που προηγήθηκε της απόφασης αυτής. Να σημειωθεί ότι το Βερολίνο έχει παράδοση στην αθεΐα, αφού επίσημα το 55% των Βερολινέζων είναι άθεοι ή χωρίς θρησκεία, σε αντίθεση με άλλα κρατίδια όπως της Βαυαρίας (70% καθολικοί, 18% προτεστάντες).
Στην κατεύθυνση, λοιπόν, της εξίσωσης των αργιών παγγερμανικά, η «αριστερή» κυβέρνηση του Βερολίνου ξεκίνησε να συζητάει πιθανές ημερομηνίες. Στο τραπέζι άρχισαν να πέφτουν βροχή οι προτάσεις με αντικομμουνιστικό περιεχόμενο, όπως η 9η Νοέμβρη (μέρα της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου), η 17η Ιούνη (ως μέρα της «αντίστασης», με αφορμή την απόπειρα αντεπανάστασης στην DDR το 1953), αλλά και ημερομηνίες όπως η 18η Μάρτη (μέρα της Επανάστασης του 1848), η 8η Μάη (ως μέρα της απελευθέρωσης από τους εθνικοσοσιαλιστές), η 31η Οκτώβρη (μέρα της Μεταρρύθμισης του Λούθηρου), κ.λπ. Παράλληλα, οι Χριστιανοδημοκράτες «εμπλούτισαν» τη συζήτηση με μια πρόταση για εκ περιτροπής αργίες... που θα εναλλάσσονται από χρονιά σε χρονιά.
Ο κατήφορός τους δεν έχει πάτο, αφού οι δηλώσεις τους μετά την υιοθέτηση της αργίας νουθετούν το λαό και ειδικά τις γυναίκες: Με το SPD να το βλέπει ως «ένδειξη της παραπέρα πορείας εξίσωσης των δικαιωμάτων μεταξύ ανδρών και γυναικών», το Linke να κάνει λόγο για «μέρα που πρέπει να μας θυμίζει την αδικία απέναντι στις γυναίκες» και με τους Πράσινους να ισχυρίζονται ότι «δεν θα είναι μια γιορτή, αλλά μέρα αγώνα». Από την άλλη, ο αντιπρόσωπος της Ενωσης Επιχειρηματιών του Βερολίνου - Βρανδεμβούργο, κυνικά μίλησε για χασούρα 160 εκατομμυρίων ευρώ από το Βερολίνο.
Κρύβουν καλά, και οι μεν, και οι δε, τις τεράστιες διαφορές με τις σοσιαλιστικές χώρες, στις οποίες δεν υπήρχε καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση. Η γυναίκα στηριζόταν σε όλες εκείνες τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές προϋποθέσεις για να συμμετέχει ισότιμα με τον άνδρα στην κοινωνική εργασία και στην κοινωνική δράση.
Οχι μόνο προσπαθούσαν να πολεμήσουν τις αναχρονιστικές συνήθειες και παραδόσεις των προηγούμενων εκμεταλλευτικών συστημάτων, αλλά ανέπτυξαν κοινωνικές υποδομές προστασίας της μητρότητας και της οικογένειας, δίνοντάς της τη δυνατότητα να έχει ελεύθερο χρόνο και να ασχοληθεί με τα κοινά που δεν περιοριζόταν μία μέρα το χρόνο, στις 8 Μάρτη.

Η πραγματικότητα για τις Βερολινέζες

Ρίχνοντας μια ματιά στις Βερολινέζες εργαζόμενες, εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί τη θρασύτητα και την ειρωνεία της απόφασης αυτής. Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους: 37% των γυναικών δουλεύουν με ημιαπασχόληση, με το ποσοστό να εκτοξεύεται στο 45% για τις γυναίκες με μεταναστευτικό υπόβαθρο, φωτίζοντας το γεγονός ότι οι μετανάστριες αποτελούν το πιο βαθιά εκμεταλλευόμενο και καταπιεσμένο κομμάτι της εργατικής τάξης.
Το 70% των γυναικών που δουλεύουν με τέτοιες εργασιακές σχέσεις, έχουν ολοκληρώσει επιτυχώς μια θέση μαθητείας, που όμως δεν τους βοήθησε στην εξασφάλιση μιας θέσης πλήρους εργασίας, σε αντίθεση με όσα προπαγανδίζει η «αριστερή» κυβέρνηση στα σχολεία και ειδικά στις νέες κοπέλες.
Οι τομείς στους οποίους απασχολούνται κυρίως οι γυναίκες είναι η Υγεία, η Κοινωνική Πρόνοια, η προσχολική φύλαξη και η Εκπαίδευση, με τα συμβόλαια απασχόλησης λιγότερο από 10 ώρες εβδομαδιαία να αγγίζουν το 58%, ειδικά στον κλάδο της κατ' οίκον περίθαλψης. Ο κανόνας που επικρατεί στην πόλη είναι ότι όσο λιγότερες είναι οι ώρες εργασίας, τόσο μεγαλύτερο το ποσοστό γυναικείας εργασίας στον κλάδο. Ενώ μόλις το 24% των γυναικών με παιδιά έχουν μια πλήρη θέση εργασίας.
Σε πείσμα των καιρών όμως και σε αντίθεση με την επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούν οι σοσιαλδημοκράτες ότι, δηλαδή, η ημιαπασχόληση βολεύει τη γυναίκα, γιατί μπορεί να συνδυάζει τάχα την καριέρα με την οικογένεια, οι στατιστικές τούς διαψεύδουν πανηγυρικά.
Το 15% των γυναικών που δουλεύουν με ημιαπασχόληση θα επιθυμούσαν πλήρη θέση, αλλά δεν τους δίνεται αυτή η δυνατότητα. Το 14% θεωρεί ότι η ημιαπασχόληση είναι ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει παραπέρα μόρφωση και να βρει στο μέλλον μια δουλειά πλήρους εργασίας! 19,3% είναι αναγκασμένες, λόγω των παιδιών ή ανθρώπων με αναπηρία στην οικογένεια, να δουλεύουν με ημιαπασχόληση, ενώ οι υπόλοιπες δεν μπορούν για λόγους υγείας. Γίνεται φανερό ότι οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις δεν είναι ζήτημα ατομικής επιλογής της γυναίκας, όπως παρουσιάζεται. Είναι πλευρά των αναγκαίων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων για να διαχειριστούν τις οξυμένες συνέπειες από την επέκταση της μισθωτής εργασίας στις γυναίκες, σε συνθήκες που συρρικνώνονται και εμπορευματοποιούνται οι κοινωνικές υποδομές στήριξης της μητρότητας, της οικογένειας.

Διαχειριστική πολιτική του μικρότερου κακού...

Την ίδια στιγμή, στο Βερολίνο το πρόβλημα με τις θέσεις σε παιδικούς σταθμούς είναι εκρηκτικό, αφού λείπουν τουλάχιστον 3.000 θέσεις... Η «λύση» που προτείνει η «αριστερή» κυβέρνηση, είναι να πάρει «προσωρινά» κάθε παιδαγωγός άλλο ένα παιδί στην ευθύνη του, όταν το σύστημα είναι ήδη στα όριά του, σύμφωνα με την αντιπρόσωπο των παιδαγωγών στους παιδικούς σταθμούς.
Πρόκειται για μέτρα και κατευθύνσεις που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη από τη σύγχρονη ανάγκη για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν φροντίδα και προσχολική αγωγή για όλα τα βρέφη και νήπια, για την ολόπλευρη ψυχοσωματική, διανοητική, κοινωνική τους ανάπτυξη.
Τέλος, η «βαθιά κόκκινη συμμαχία» στο θέμα της εκτόξευσης των ενοικίων στο Βερολίνο, που αυξήθηκαν μέχρι και 150% μόλις τα τελευταία τρία χρόνια, έρχεται να δώσει «σιροπάκι», «υποχρεώνοντας» τον ιδιοκτήτη να ενημερώνει προκαταβολικά τον ενοικιαστή στο συμβόλαιο για τις πιθανές αυξήσεις!!!
Η Linke, από την άλλη, υπόσχεται φρενάρισμα και έλεγχο στα ενοίκια (λες και μπορείς να πεις στον ιδιοκτήτη πόσο θα νοικιάσει την περιουσία του) και προτείνει να επιτρέπονται αυξήσεις μόνο εφόσον έχει γίνει ανακαίνιση στο σπίτι (από καιρό, όμως, γνώριμο τέχνασμα των κατασκευαστικών και μεσιτικών γραφείων, για να κάνουν εξώσεις και να αυξάνουν τα ενοικιαστήρια).
Γίνεται ξεκάθαρο, επομένως, ότι όσο «αριστερή» ή «κόκκινη» κι αν θέλει να λέγεται μια συμμαχία, το ζήτημα είναι οι πράξεις της... Κι αυτές δεν λένε ποτέ ψέματα! Η κατάσταση στο Βερολίνο, όπως και στην Ελλάδα με τον ΣΥΡΙΖΑ, συνεχώς χειροτερεύει για το λαό. Κάποια λίγα ψίχουλα είναι στάχτη στα μάτια, ενώ η ουσία παραμένει η ίδια: Πρόκειται για πολιτικές δυνάμεις ταγμένες ενάντια στο λαό και στις ανάγκες του.
Οι εργαζόμενοι μπορούν πλέον να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα, να δούνε την πραγματική εναλλακτική. Η μόνη διέξοδος για τους λαούς, για τους εργαζόμενους όλου του κόσμου, και της Γερμανίας, είναι η πάλη για την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών μας για να ανοίξουν ελπιδοφόροι δρόμοι για την ισοτιμία και τη χειραφέτηση της γυναίκας.
Στην κατεύθυνση αυτή οργανώνουν τη δράση τους και οι Επιτροπές Αγώνα στη Γερμανία, σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε πόλη, σε κάθε γειτονιά. Μια αργία παραπάνω στο Βερολίνο σίγουρα θα τις διευκολύνει!

ΖΩΟΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΜΕΣΩ ΦΑΣΜΑΤΟΜΕΤΡΙΑΣ ΜΑΖΑΣ

Νέα τεχνική ταυτοποίησης θραυσμάτων οστών αποκαλύπτει τις σχέσεις σύγχρονου ανθρώπου, Νεάντερταλ και Ντενίσοβαν

Οι αρχαιολόγοι επί το έργον στη σπηλιά Ντενίσοβα της Σιβηρίας. Ανάμεσά τους οι Τόμας Χάιαμ και Κατερίνα Δούκα

Η σπηλιά Ντενίσοβα, στους πρόποδες των ορέων Αλτάι νοτιοανατολικά του Νοβοσιμπίρσκ, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας εξελισσόμενης επιστημονικής επανάστασης στην κατανόηση του πώς συμπεριφέρθηκαν και αλληλεπίδρασαν οι πρόγονοί μας στην παλαιολιθική εποχή. Το είδος μας, ο άνθρωπος ο σοφός (Homo sapiens), εμφανίστηκε στην Αφρική πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Οταν άρχισε να εξαπλώνεται στην Ευρώπη και την Ασία συνάντησε άλλα είδη του ανθρώπινου γένους, όπως οι Νεάντερταλ, και μοιράστηκε τον πλανήτη μαζί τους επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν αυτά τα αρχαϊκά είδη εξαφανιστούν. Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι τα ανθρώπινα είδη συναντήθηκαν, επειδή οι σημερινοί άνθρωποι έχουν ένα μικρό ποσοστό DNA προερχόμενο από τους εξαφανισμένους συγγενείς μας, αποτέλεσμα της γενετικής διασταύρωσης ανάμεσα στον πρώιμο Homo sapiens και μέλη των άλλων ανθρώπινων ειδών. Εκείνο που δεν γνωρίζουμε είναι πού συναντήθηκαν, πόσο συχνά διασταυρώθηκαν γενετικά και πώς μπορεί να επηρέασε το ένα είδος το άλλο πολιτιστικά.

Θραύσματα ατάκτως ερριμμένα

Υπάρχουν αρκετές σημαντικές αρχαιολογικές ανασκαφές σχετιζόμενες με αυτήν τη μεταβατική περίοδο, που περιέχουν πέτρινα εργαλεία και άλλα τεχνουργήματα. Ομως πολλά από αυτά τα σημεία, συμπεριλαμβανόμενης της Ντενίσοβα, δεν έχουν ανθρώπινα απολιθώματα αρκετά πλήρη, ώστε να ταξινομηθούν σε κάποιο συγκεκριμένο είδος, με βάση τα φυσικά χαρακτηριστικά τους. Αυτή η απουσία παρεμποδίζει την ικανότητα των επιστημόνων να προσδιορίσουν ποιο είδος έκανε τι και πότε.

Μικροθραύσματα απολιθωμένων οστών. Πριν την τεχνική ZooMS η αναζήτηση εκείνων που προέρχονται από είδη του ανθρώπινου γένους ήταν σαν να ψάχνεις «βελόνα στ' άχυρα»

Τώρα μια τεχνική για την ταυτοποίηση αρχαίων θραυσμάτων οστών, γνωστή ως ζωοαρχαιολογία μέσω φασματομετρίας μάζας (ZooMS), επιτρέπει επιτέλους στους ερευνητές να αρχίσουν να απαντούν σε αυτά τα μακρόχρονα ερωτήματα. Αναλύοντας την πρωτεΐνη του κολλαγόνου που διατηρείται μέσα σε αυτά τα κατά τ' άλλα αδιάφορα κομματάκια οστών, μπορούν να εντοπίσουν εκείνα που προέρχονται από την οικογένεια των ανθρώπων και των μεγάλων πιθήκων και στη συνέχεια να προσπαθήσουν να ανακτήσουν DNA από αυτά τα δείγματα. Με τον τρόπο αυτό μπορούν να ανακαλύψουν το είδος στο οποίο ανήκε το θραύσμα οστού, αν ήταν Νεάντερταλ, άνθρωπος ο σοφός ή κάτι άλλο. Μπορούν επιπλέον να κάνουν ελέγχους για να προσδιορίσουν την ηλικία των θραυσμάτων.

Μέθοδος

Ο απευθείας προσδιορισμός της ηλικίας των θραυσμάτων είναι μια καταστροφική διαδικασία. Ενα μέρος του οστού πρέπει να θυσιαστεί για να γίνει η ανάλυση. Οι έφοροι των μουσείων δεν είναι πρόθυμοι να υποβάλουν πιο ολοκληρωμένα οστά σε τέτοια ανάλυση. Αλλά δεν έχουν καμιά αναστολή όταν πρόκειται για θρύψαλα οστών.
Η δυνατότητα προσδιορισμού της ηλικίας απολιθωμάτων που βρίσκονται μαζί με τεχνουργήματα, είναι πολύτιμη για σημεία όπως η Ντενίσοβα και άλλες ανασκαφές, που οι επιστήμονες ξέρουν ότι ήταν κατάλυμα πολλών ανθρώπινων ειδών στο παρελθόν. Πολλοί ερευνητές έχουν υποστηρίξει ότι τα συμβολικά και διακοσμητικά τεχνουργήματα που θυμίζουν τις σύγχρονες αντιληπτικές ικανότητες του ανθρώπου, οφείλονται αποκλειστικά στον Homo sapiens. Αλλοι όμως εκτιμούν ότι οι Νεάντερταλ και άλλα ανθρώπινα είδη επίσης κατασκεύαζαν τέτοια αντικείμενα και ίσως μετέφεραν μερικές από τις ικανότητες και τις παραδόσεις τους στον άνθρωπο τον σοφό, όταν συναντήθηκαν. Η ικανότητα ταυτοποίησης και χρονολόγησης των θραυσμάτων οστών σημαίνει ότι οι ερευνητές μπορούν να αρχίσουν να συνθέτουν το χρονολόγιο αυτών των τοποθεσιών με πολύ μεγαλύτερη λεπτομέρεια και να φωτίσουν ένα κρίσιμο κεφάλαιο της ανθρώπινης προϊστορίας.

Διασταύρωση

Το θραύσμα οστού από τη σπηλιά Ντενίσοβα που αποδείχτηκε ότι ανήκε σε κορίτσι με μητέρα Νεάντερνταλ και πατέρα Ντενίσοβαν

Οι ανασκαφές στη σπηλιά Ντενίσοβα άρχισαν τη δεκαετία του 1980 από Σοβιετικούς αρχαιολόγους. Η τοποθεσία έγινε, όμως, γνωστή διεθνώς το 2010, όταν επιστήμονες στο Ινστιτούτο Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία της Γερμανίας ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα της γενετικής ανάλυσης ενός οστού που βρήκαν στην Ντενίσοβα το 2008. Το DNA από το απολίθωμα, που ήταν κομμάτι οστού δακτύλου, αποκάλυψε ένα άγνωστο έως τότε είδος ανθρώπου, που ήταν το ίδιο κοντινό στους Νεάντερταλ, όπως και ο σύγχρονος άνθρωπος. Το οστό ανήκε σε ένα μικρό κορίτσι, μέλος μιας ανθρώπινης ομάδας, στην οποία οι επιστήμονες αναφέρονται σήμερα με το όνομα Ντενίσοβαν. Από τότε μέχρι σήμερα, αρκετά άλλα οστά και δόντια ανθρώπων έχουν ανακαλυφθεί στα θρύψαλα από τις ανασκαφές, πολλά από τα οποία ανήκουν σε Ντενίσοβαν και άλλα σε Νεάντερταλ.
Γνωρίζουμε σήμερα από γενετικές αναλύσεις ότι οι Νεάντερταλ και οι Homo sapiens διασταυρώθηκαν τουλάχιστον τρεις φορές τα τελευταία 100.000 χρόνια και ότι αναμείχθηκαν και Νεάντερταλ με Ντενίσοβαν και Homo sapiens με Ντενίσοβαν. Ως αποτέλεσμα, η αντίληψη που υπήρχε από παλιά ότι ο άνθρωπος ο σοφός εξαπλώθηκε από την Αφρική και εξάλειψε τα άλλα είδη του ανθρώπινου γένους, μέσα σε μια στιγμή έδωσε τη θέση της σε ένα πιο περίπλοκο σενάριο, αλληλοδιασταύρωσης και ανταλλαγής γονιδίων ανάμεσα στα είδη.

Η «βελόνα στα άχυρα»

Ο Τόμας Χάιαμ, του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και η Κατερίνα Δούκα, του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ ξεκίνησαν να ασχολούνται πριν από έξι χρόνια με το πρόβλημα της χρονολόγησης των κομματιών οστών της Ντενίσοβα. Τα 135.000 κομμάτια οστών που έχουν ανασκαφεί από το 2008 έως σήμερα στην Ντενίσοβα είναι ιδιαίτερα μικροσκοπικά, καθώς η σπηλιά διαχρονικά ήταν και χώρος όπου φώλιαζαν διάφοροι θηρευτές, κυρίως ύαινες, οι οποίοι μασούσαν τα κόκαλα που έβρισκαν. Ετσι το 95% των θραυσμάτων ήταν πρακτικά άχρηστο για σκοπούς ταξινόμησης. Αντίθετα το DNA που παρέμενε στα οστά ήταν σε πολύ καλή κατάσταση εξαιτίας της σταθερής και μόνιμα υπό το μηδέν θερμοκρασίας στη σιβηριανή σπηλιά. Και τα δύο πληρέστερα γονιδιώματα προϊστορικών ανθρώπων που έχουν ανακτηθεί προέρχονται από θραύσματα οστών της Ντενίσοβα. Το να βρεθούν τα θραύσματα που προέρχονται από ανθρώπους, μέσα στο πλήθος των κομματιών οστών, ήταν σαν να ψάχνει κανείς «βελόνα στ' άχυρα». Εκεί ήταν που οι δύο ερευνητές και οι ομάδες τους εφάρμοσαν με επιτυχία την τεχνική της ζωοαρχαιολογίας μέσω φασματομετρίας μάζας. Πολλά θραύσματα ανθρώπινων οστών θα έμενα ίσως για πάντα αταυτοποίητα στην αφάνεια, αν δεν υπήρχε η ZooMS.

Η πρώτη παρτίδα θραυσμάτων αποδείχτηκε ότι περιείχε οστά από μαμούθ, ύαινες, άλογα, ταράνδους, μαλλιαρούς ρινόκερους, όλα τα είδη ζώων της εποχής των παγετώνων, αλλά τίποτα από το ανθρώπινο γένος. Η δεύτερη παρτίδα έκρυβε την ανακάλυψη, υπό τη μορφή του δείγματος DC1227, που αποδείχτηκε ότι ανήκε σε 13χρονο κορίτσι, που έζησε πριν από 90.000 έως 100.000 χρόνια και είχε μητέρα Νεάντερταλ και πατέρα Ντενίσοβαν.
Αλλη επιστημονική ομάδα, εφαρμόζοντας την τεχνική ZooMS στα ευρήματα από το Grotte du Renne στη Βουργουνδία της Γαλλίας, επιβεβαίωσε ότι τα 28 θραύσματα οστών Νεάντερταλ, που εντοπίστηκαν, βρίσκονται στο ίδιο στρώμα με εξελιγμένα εργαλεία και διακοσμητικά τεχνουργήματα, άρα οι Νεάντερταλ ήταν οι κατασκευαστές τους και όχι οι Homo sapiens.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΝΙΚΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΗΣ (1903 - 1967)

«Γράφω, για να αλλάξω τον κόσμο»...

Ο Νίκος Κατηφόρης γεννήθηκε στον Αγιο Πέτρο Λευκάδας το 1903. Αφού τελείωσε το Δημοτικό και το Ελληνικό Σχολείο, το 1918 φοιτά στο Γυμνάσιο της Λευκάδας, όπου έρχεται σε επαφή με τη σοσιαλιστική κίνηση. Στη συνέχεια πηγαίνει στην Αθήνα, όπου σπουδάζει νομικά και ήδη το 1921, μπολιασμένος πια με τα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, ξεκινάει αγωνιστική δράση. Οπως ο ίδιος απομνημονεύει, «μαζί με τον Φίτσο, τον Βιτσιώρη, τον Τσουκαλά, τον Καρούσο, τον Γονή κ.ά. και με τις οδηγίες του Πικρού κάναμε την πρώτη επιστημονική επίθεση στη Νομική Σχολή κατά του καθηγητή μας της Πολιτικής Οικονομίας Μ. Γουναράκη και μαζί του πήραμε το "βάπτισμα του πυρός».¹
Από το 1927 θα ασκήσει το δικηγορικό επάγγελμα στην Αθήνα, ενώ το 1930 θα παντρευτεί τη φιλόλογο Ειρήνη Βενιζέλου, με την οποία θα κάνουν δύο παιδιά, το Γιώργο και τη Ράνια.
Στις 28.11.1930 έγινε στο Στρατοδικείο Ιωαννίνων η δίκη των εφτά φαντάρων του μαρτυρικού Καλπακίου. Η καταδικαστική για τους κομμουνιστές στρατιώτες απόφαση ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών. Ανάμεσα στις σημαντικές προσωπικότητες των Γραμμάτων και των Τεχνών που ύψωσαν φωνή διαμαρτυρίας υπήρξε και ο Νίκος Κατηφόρης.
Εδρασε στον συνδικαλιστικό τομέα των λογοτεχνών ως γενικός γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (1946 - 1953) και μέλος του ΔΣ της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (1950 - 1967).
Πέθανε σχετικά πρόωρα στις 30.3.1967 στην Αθήνα, ενώ νοσηλευόταν στο Δημοτικό Νοσοκομείο. Πιο πριν είχε μεταβεί για νοσηλεία στις σοσιαλιστικές χώρες.
Σε τιμητική εκδήλωση που έγινε για τον συγγραφέα στην Αθήνα, στις 8.3.2002, η κόρη του στον σύντομο χαιρετισμό της ανέφερε και τα εξής: «Μα γιατί, μπαμπά, γράφεις συνεχώς; Τον ρωτούσα. Γράφω, για να αλλάξω τον κόσμο, μου απαντούσε με ένα περίεργο χαμόγελο στα χείλη, με μια έξαρση στο βλέμμα».²

Συνεργάτης περιοδικών και εφημερίδων

Δημοσίευσε λογοτεχνικά κείμενα και κριτικά δοκίμια σε διάφορα περιοδικά του Μεσοπολέμου, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν οι «Νέοι Πρωτοπόροι» (1931 - 1936), στη συντακτική ομάδα των οποίων ανήκε για ένα διάστημα. Από το 1924, διαδεχόμενος στη στήλη του χρονογραφήματος τον Κώστα Παρορίτη, συνεργάστηκε με τον «Ριζοσπάστη».
Για μια περίπου δεκαετία, κινούμενος ανάμεσα στη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία, προσπαθεί με τα χρονογραφήματά του να εκλαϊκεύσει θέσεις του ΚΚΕ, αντλώντας υλικό από την καθημερινή ζωή και αξιοποιώντας την επικαιρότητα. Ορισμένα από τα βασικά θέματα που τον απασχολούν είναι οι άθλιες συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης και των ξωμάχων, το γυναικείο ζήτημα, η πατριδοκαπηλία και ο μιλιταρισμός του αστικού κράτους, οι μηχανισμοί καταπίεσης, χειραγώγησης και καταστολής που χρησιμοποιεί.
Οπως είναι φυσικό, στα κείμενά του αυτά τον απασχολούν και οι μεγάλοι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες της περιόδου. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση βρίσκεται anteportas και η «κοινωνική σταθερότητα», την οποία διακηρύσσουν και εφαρμόζουν στην Ελλάδα από το Δεκέμβρη του 1926 οι αστικές κυβερνήσεις, βρίσκει απέναντί της τον εργαζόμενο λαό, που το 1927 αλλά και στη συνέχεια πραγματοποιεί μεγάλες απεργιακές και άλλες αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
Το χρονογράφημα του Κατηφόρη στον «Ριζοσπάστη», με τον τίτλο «Απεργία», στις 26.1.1928, γράφει χαρακτηριστικά: «Οπού πεθάνει με πολλούς, λέει ο λόγος, το χάρο δε φοβάται. (...) Βέβαια, η απεργία δεν είναι θάνατος. Είναι όμως αγώνας, είναι πάλη, είναι η οξύτερη μορφή της νόμιμης άμυνας των εργατών αντίκρυ στην επίθεση της μπουρζουαζίας».

Η «πρόσληψη» του έργου του και επιδράσεις

Ο Νίκος Κατηφόρης ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη του πεζού λόγου (διήγημα, μυθιστόρημα, χρονογράφημα, κριτικό δοκίμιο) και με το θέατρο. Το έργο του όμως δεν έχει μελετηθεί και δεν έχει αξιολογηθεί επαρκώς. Οι αναφορές στις Ιστορίες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας είναι ανεπαρκείς, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι οι Κ. Θ. Δημαράς, Λ. Πολίτης, M. Vitti και R. Beaton δεν αναφέρουν στα οικεία τους έργα ούτε καν το όνομά του.
Το έργο του Κατηφόρη δέχτηκε επιδράσεις από την πρόσφατη τότε νεοελληνική παράδοση, τους πρωτοπόρους σοσιαλιστές Κωνσταντίνο Θεοτόκη και Κώστα Χατζόπουλο, αλλά και από τον Κ. Παρορίτη και ιδίως τον Δημοσθένη Βουτυρά. Επίσης, επηρεάστηκε δημιουργικά από τη ρωσική και σκανδιναβική λογοτεχνία.

Πότε πρωτοπαρουσιάζεται στη λογοτεχνία

Πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό «Η Διάπλασις των Παίδων» το 1913, η πρώτη του όμως ουσιαστικά εμφάνιση στα νεοελληνικά Γράμματα έγινε με τη δημοσίευση του αντιπολεμικού διηγήματος «Ειρήνη» στον «Νουμά» στις 19.9.1920, στον απόηχο δηλαδή της Συνθήκης των Σεβρών. Το πρώτο βιβλίο του, με τίτλο «Τραβώντας στην τρέλα», εκδόθηκε το 1922. Πρόκειται για συλλογή δύο διηγημάτων, η οποία περιλαμβάνει ένα ομώνυμο διήγημα και ένα ακόμη με τίτλο «Οι καμπάνες του φόβου». Ο Γ. Τσουκαλάς, που υπογράφει τον πρόλογο του μικρού αυτού τόμου, σημειώνει ανάμεσα σε άλλα τα εξής: «Αν ο τεχνίτης πρέπει να είναι ο αντίλαλος, η απήχησις της κοινωνίας, ανάμεσα στην οποία ζει, μπορούμε να πούμε αδιστάκτως, ότι ο κ. Κατηφόρης επέτυχε στο έργο του»³, ενώ ο Γ. Κορδάτος έγραψε γι' αυτό επαινετική κριτική στον «Ριζοσπάστη».

«Το ανοιχτό παράθυρο» (1926)

Η δεύτερη σειρά διηγημάτων του Κατηφόρη κυκλοφόρησε το 1926. Οι οδυνηρές συνέπειες του δεκαετούς πολέμου (Βαλκανικοί, Α΄ Παγκόσμιος, Μικρασιατική Εκστρατεία), η φτώχεια και η εξαθλίωση που τον διαδέχτηκαν, δίνονται με ρεαλισμό και κάποια «λαογραφική» διάθεση στο διήγημα «Ερμο κούτσουρο», ενώ το διήγημα «Η νέα Μαγδαληνή», γραμμένο με πικρό χιούμορ και σατιρική διάθεση, ονοματίζει στον τίτλο του μια γαϊδουρίτσα που «αντικαθιστά» στη ζωή του κεντρικού ήρωα την πρόωρα και άδικα χαμένη γυναίκα του, που πέθανε όταν γεννούσε το μοναχοπαίδι τους.

«Οσο κρατάει το σκοτάδι» (1929)

Με αυτό το βιβλίο, το οποίο τυπώθηκε και κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά που ψηφίστηκε στην Ελλάδα το αντικομμουνιστικό «Ιδιώνυμο» αλλά και ξέσπασε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, ο Κατηφόρης εισέρχεται σε ένα πιο ώριμο στάδιο της πεζογραφικής του πορείας. Ο τίτλος του αρθρώνεται από μιαν ανανταπόδοτη δευτερεύουσα χρονική πρόταση που στο θέμα της ενσωματώνει - άμεσα δηλωμένο κατά το ένα σκέλος - ένα συνηθισμένο εκφραστικό σχήμα της πρώτης μεσοπολεμικής δεκαετίας, την αντίθεση «σκοτάδι - φως», αφού συγχρόνως υπαινίσσεται με έμμεσο τρόπο τις κοσμοϊστορικές και νωπές τότε αλλαγές που συντελούνταν με την Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση και την επίδρασή της στην εργατική τάξη της Ελλάδας και όλου του κόσμου.
Υπονοεί, επίσης, τη γνώση που τεκμηριώνει η μαρξιστική επιστήμη ότι το σκοτάδι, δηλαδή η βάρβαρη και απάνθρωπη εκμεταλλευτική κοινωνία, είναι προσωρινό, αφού η αντικατάσταση του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό είναι διαλεκτικά και νομοτελειακά αναπόφευκτη. Οπως όμως και στον τίτλο, έτσι και στα περιεχόμενα πεζογραφήματα, ο Κατηφόρης δεν προτείνει άμεσα λύσεις ούτε αποκαλύπτει με σαφήνεια την ταυτότητα του ταξικού δυνάστη, παρόλο που περιγράφει καταστάσεις και προβλήματα των ανθρώπων της ελληνικής μεσοπολεμικής κοινωνίας με έντονη δραματικότητα, ψυχογραφική δύναμη και ευθύβολο ρεαλισμό. Για το «Οσο κρατάει το σκοτάδι», το οποίο έτυχε γενικά θετικής υποδοχής από την κριτική, έγραψαν - μεταξύ άλλων - ο Γ. Κοτζιούλας, ο Ν. Λαπαθιώτης, ο Κ. Παρορίτης, ο Αντ. Τραυλαντώνης, ο Στ. Τσακίρης, ο Π. Χάρης κ.ά.

Τα μεσοπολεμικά του μυθιστορήματα

Το πρώτο μισό της επόμενης δεκαετίας απασχόλησαν τον Κατηφόρη πιο μεγάλες συνθέσεις. Το 1930 έγραψε και εξέδωσε το μυθιστόρημα «Η πιάτσα», όπου πρωταγωνιστεί μια νεαρή γυναίκα βίαια προλεταριοποιημένη. Στην «πιάτσα», δηλαδή στην καπιταλιστική κοινωνία, ακόμη και οι πιο στενές συγγενικές σχέσεις γίνονται σχέσεις αγοραπωλησίας, ενώ σε όλες γενικά τις ανθρώπινες σχέσεις κυριαρχούν η ψευτιά και η συμβατικότητα.
Το 1935 κυκλοφόρησε το δεύτερο μυθιστόρημά του, «Η διχτατορία του Σατανά». Με αυτό το μυθιστόρημα, παρά τις καλοπροαίρετα αρνητικές κριτικές του Τ. Αγρα και της Αλ. Αλαφούζου - από διαφορετική σκοπιά καθεμιά -, ο Κατηφόρης προλέγει και προβλέπει τόσο το τεταρτοαυγουστιανό ιδεολόγημα του «γ΄ ελληνοχριστιανικού πολιτισμού» και τον αντικομμουνιστικό διωγμό που θα εξαπολύσει η μεταξική δικτατορία, όσο και τη φρίκη και τον τρόμο που θα σκορπίσουν τα επόμενα χρόνια σε όλη πια την Ευρώπη ο ναζισμός και ο φασισμός. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι η δικτατορία της 4ης Αυγούστου απαγόρευσε την κυκλοφορία του, ενώ όσα αντίτυπα βρέθηκαν στα βιβλιοπωλεία κατασχέθηκαν και κάηκαν, όπως συνηθιζόταν τότε από τους χιτλεροφασίστες και τους εγχώριους θαυμαστές τους.
Παρόλο που το παρόν άρθρο ασχολήθηκε κυρίως με το μεσοπολεμικό έργο του Κατηφόρη, αξίζει να σημειώσουμε ότι σημαντικό είναι το έργο του τόσο κατά τη δεκαετία του '40 όσο και στη συνέχεια. Ορισμένα από τα έργα του διαβάστηκαν και αγαπήθηκαν ιδιαίτερα: «Ο Αρχοντας κι άλλα διηγήματα» (1945), «Οταν εσκάβαμε τον ουρανό» (μυθιστόρημα, 1964), «Ο Καρχαρίας και τα εννέα κύματα» (μυθιστόρημα, 1965), «Οι Φασουλήδες» (θεατρικό, 1945), «Ο Φωτεινός» (θεατρική διασκευή του ομώνυμου ποιήματος του Αρ. Βαλαωρίτη, 1959) κ.ά.

Η ενασχόλησή του με το θέατρο

Ο Κατηφόρης πρωτοεμφανίστηκε ως θεατρικός συγγραφέας το 1931 με τη σάτιρα «Οι λύκοι και τα πρόβατα», όπου διακωμωδείται η τρομοκρατία της τότε αστικής δημοκρατίας. Το έργο αυτό θα ανεβαζόταν σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη από το «Προλεταριακό Θέατρο», όμως ο αστυνομικός διευθυντής, αν και το έργο τού ήταν άγνωστο, απαγόρευσε το ανέβασμά του, απόφαση που επικυρώθηκε από τον υπουργό Εσωτερικών Β. Καραπαναγιωτίδη. Το «Ιδιώνυμο» μπορεί να βασίλευε, ωστόσο από τότε το έργο άρχισε να παίζεται στα πεταχτά και ανοργάνωτα από ερασιτεχνικούς εργατικούς θιάσους. Το 1934 εκδόθηκε το θεατρικό του έργο «Το μεράκι του άρχοντα», το οποίο παίχτηκε επί σκηνής το 1939 σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν από τον θίασο Κοτοπούλη.
Οπως γράφει ο Κ. Γεωργουσόπουλος, «ο Νίκος Κατηφόρης υπήρξε συγγραφέας ρεαλιστής με κοινωνιστικές ιδέες, βαθύς γνώστης της ψυχολογίας των τάξεων και σπουδαίος χειριστής της γλώσσας. Το θέατρό του ήταν αδρό, γερά χτισμένο και με συγκρούσεις γνήσιες και πειστικές. Αξιοσημείωτη είναι η διαγραφή των χαρακτήρων και η σατιρική του ματιά».⁴
Παραπομπές:
1. Νίκος Κατηφόρης, «Ο νεκρός των παλιών Πρωτοπόρων. Πέτρος Πικρός, ο άνθρωπος και το έργο του», στο Αφιέρωμα στον Πέτρο Πικρό, Επιθεώρηση Παιδικής Λογοτεχνίας, «Καστανιώτης», 1986, σ.σ. 19 - 23.
2. Ράνια Ν. Κατηφόρη, «Χαιρετισμός», στο «Νίκος Γ. Κατηφόρης 1903 - 1967». Τιμητική εκδήλωση, Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, 2003, σ. 15.
3. Επαμ. Γ. Μπαλούμης, «Η πεζογραφία του '20. Μεσοπόλεμος», «Ελληνικά Γράμματα», 1996, σ. 184.
4. Κώστας Γεωργουσόπουλος, «Κατηφόρης, Νίκος», λήμμα στην εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα», τ. 32, σ. 385.

Μπάμπης ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Χουάν Γκουαιντό: Για «πρόεδρος», ένας πράκτορας-δολοφόνος της CIA και η αιματοβαμμένη διαδρομή του,

Πριν από τις 22 Ιανουαρίου, ελάχιστοι πολίτες της Βενεζουέλας είχαν ακούσει το όνομα Juan Guaidó. Η ιστορία του άγνωστου «πολιτικού» ξεκίνησε δεκατέσσερα χρόνια πριν, όταν μια ομάδα από δεξιούς φοιτητές της αντιπολίτευσης επιλέχθηκαν για «εκπαίδευση», από ένα «πρόγραμμα» αποκατάστασης της «Δημοκρατίας» στη Βενεζουέλα.

Στις 5 Οκτωβρίου 2005, με τη δημοτικότητα του Τσάβες στο αποκορύφωμά της, οι πέντε φοιτητές έφτασαν στο Βελιγράδι, στη Σερβία, για να ξεκινήσουν την εκπαίδευση τους.
Οι φοιτητές εκπαιδεύτηκαν από το Κέντρο Εφαρμοσμένων Μη Βίαιων Δράσεων και Στρατηγικών, (CANVAS). Η ομάδα αυτή χρηματοδοτείται κατά κύριο λόγο από το Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία, παράρτημα της CIA, σε συνεργασία με το Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο και το Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο για τις Διεθνείς Υποθέσεις. Το CANVAS, το οποίο έχει στενή σχέση και με την «αντιεξουσιαστική» Otpor, (που χρηματοδοτούνταν από Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία, το USAID και το Ινστιτούτο Albert Einstein, με σκοπό την ανατροπή Μιλόσεβιτς), καθοδηγείται ιδεολογικά από τον Gene Sharp, (τον λεγόμενο «Clausewitz του μη βίαιου αγώνα»), συνεργάτη του αναλυτή της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Άμυνας, (DIA), Robert Helvey. Βασικό θέμα της συνεργασίας τους ήταν η εκπόνηση ενός σχεδίου υβριδικού πολέμου, με στόχο κράτη που αντιστέκονται στην μονοπωλιακή κυριαρχία της Ουάσινγκτον.
Το 2007 ο Guaidó μετακόμισε στην Ουάσιγκτον για να εγγραφεί στο Πρόγραμμα Διακυβέρνησης και Πολιτικής Διαχείρισης στο Πανεπιστήμιο George Washington υπό την κηδεμονία του οικονομολόγου Luis Enrique Berrizbeitia, ενός από τους κορυφαίους νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους της Λατινικής Αμερικής. Ο Berrizbeitia ήταν πρώην εκτελεστικός διευθυντής του ΔΝΤ, ο οποίος πάνω από μια δεκαετία εργάστηκε στον ενεργειακό τομέα της Βενεζουέλας υπό το ολιγαρχικό καθεστώς που απομακρύνθηκε από τον Τσάβες.
Εκείνη τη χρονιά, ο Guaidó οργάνωνε βίαιες συγκεντρώσεις μετά την άρνηση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας να ανανεώσει την άδεια του Radio Caracas Televisión (RCTV),ενός ιδιωτικού σταθμού που διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στο πραξικόπημα του 2002 εναντίον του Τσάβες.
Τότε δημιουργήθηκε και μια ομάδα στελεχών», η «Generation 2007», με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος της Βενεζουέλας. Βασικός συνεργάτης του Guaidó ήταν ο «ακτιβιστής» Yon Goicoechea, ο οποίος την επόμενη χρονιά, ανταμείφθηκε για τις προσπάθειές του με το βραβείο Milton Friedman του Ινστιτούτου Cato για την προώθηση της ελευθερίας, μαζί με ένα βραβείο αξίας 500.000 δολαρίων, το οποίο επένδυσε στην οικοδόμηση του πολιτικού δικτύου Liberty First (Primero Justicia).
(Ο Φρίντμαν, βέβαια, ήταν ο νονός των διαβόητων νεοφιλελεύθερων Chicago Boys που εργάσθηκαν στη Χιλή, υπό τον ηγέτη της δικτατορίας Πινοσέτ, για να εφαρμόσουν τις πολιτικές ριζικής δημοσιονομικής λιτότητας «δόγμα σοκ». Και το Ινστιτούτο Cato είναι το ερευνητικό think tank , που ιδρύθηκε από τους αδερφούς Koch, δυο κορυφαίους δωρητές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, οι οποίοι έχουν γίνει επιθετικοί υποστηρικτές της άκρας δεξιάς στην Λατινική Αμερική).
Η «Generation 2007»συνεργαζόταν στενά με την ακροδεξιά ομάδα JAVU. Εκείνη τη χρονιά ο Guaidó εντάχθηκε στο κόμμα Voluntad Popular του Leopoldo López, πρώτου ξαδέρφου του Thor Halvorssen, ιδρυτή του Αμερικανικού Ιδρύματος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το οποίο επίσης χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ.
Το 2010, η Voluntad Popular και οι ξένοι υποστηρικτές της επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν τη χειρότερη ξηρασία που είχε χτυπήσει τη Βενεζουέλα για δεκαετίες. Μεγάλη έλλειψη ηλεκτρικής ενέργειας είχε αναστατώσει τη χώρα εξαιτίας της έλλειψης νερού, που ήταν απαραίτητη για την υδροηλεκτρική ενέργεια. Η παγκόσμια οικονομική ύφεση και η πτώση των τιμών του πετρελαίου επιδείνωσαν την κρίση, προκαλώντας δημόσια δυσαρέσκεια.
Σε αυτό τη συγκυρία, η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας επιδοτήθηκε με 40-50 εκατομμύρια δολάρια από αμερικανικές κυβερνητικές οργανώσεις όπως η USAID και το Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία, σύμφωνα με έκθεση του ισπανικού think-tank, του Ινστιτούτου FRIDE. Πολλά εκατομμύρια επίσης διακινήθηκαν μέσω προσωπικών λογαριασμών.
Τον Νοέμβριο του 2010, σύμφωνα με μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας που υπέκλεψαν οι υπηρεσίες ασφαλείας της Βενεζουέλας και παρουσίασε ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Miguel Rodríguez Torres, ο Guaidó, ο Goicoechea, επικεφαλής ομάδας από «ακτιβιστές» παρακολούθησαν πενθήμερο σεμινάριο στο ξενοδοχείο Fiesta Mexicana στην πόλη του Μεξικού, από εκπαιδευτές της Otpor και τον Ότο Ράιτ, ενός φανατικού Κουβανέζου εξόριστου που εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών του Τζορτζ Μπους και του δεξιού Κολομβιανού προέδρου Αλβάρο Ουρίμπε.
Στο ξενοδοχείο Fiesta Mexicana, τα ηλεκτρονικά μηνύματα ανέφεραν ότι ο Guaidó και οι συνάδελφοί του εργάσθηκαν γύρω από ένα σχέδιο για την ανατροπή του προέδρου Hugo Chavez δημιουργώντας χάος μέσω βίαιων διαδηλώσεων.
Τρεις προσωπικότητες της βιομηχανίας πετρελαίου – Gustavo Torrar, Eligio Cedeño και Pedro Burelli – φέρεται ότι κάλυψαν τα έξοδα των 52.000 δολλαρίων για τη διεξαγωγή της συνάντησης. Ο Torrar είναι ένας αυτοαποκαλούμενος «ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», του οποίου ο μικρότερος αδελφός Reynaldo Tovar Arroyo είναι εκπρόσωπος στη Βενεζουέλα της ιδιωτικής μεξικανικής εταιρείας πετρελαίου Petroquimica del Golfo, η οποία έχει συνάψει σύμβαση παλιά με το κράτος της Βενεζουέλας.
Ο Cedeño, είναι ένας φυγάς επιχειρηματίας της Βενεζουέλας που διεκδικεί άσυλο στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο Pedro Burelli πρώην σύμβουλος της JP Morgan και πρώην διευθυντής της εθνικής πετρελαϊκής εταιρείας Βενεζουέλας της Βενεζουέλας (PDVSA).
Επιστρέφοντας στο Καράκας, ο Guaidó ,οργάνωσε τα guarimbas, σημεία ελέγχου σε γειτονιές, ελεγχόμενα από την αντιπολίτευση. Περίπου 43 πολίτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των guarimbas του 2014. Τρία χρόνια αργότερα, το 2017, οργανώθηκαν πάλι, προκαλώντας μαζική καταστροφή δημόσιων υποδομών και προχωρώντας σε σειρά δολοφονιών υποστηρικτών της κυβέρνησης. 126 άτομα δολοφονήθηκαν, πολλοί από τους οποίους ήταν Τσαβίστας. Σε πολλές περιπτώσεις, οι υποστηρικτές της κυβέρνησης κάηκαν ζωντανοί από τις ένοπλες συμμορίες.
Συνηθισμένη τακτική των guarimbas ήταν η guaya, ο αποκεφαλισμός ή θανάσιμος τραυματισμός μοτοσικλετιστών, με τη χρήση ατσάλινων συρμάτων κατά μήκος των δρόμων.
Ηγετικά στελέχη της αντιπολίτευσης συνελήφθησαν για δολοφονίες, χρήση και κατοχή εκρηκτικών υλών και όπλων, ενώ ο Leopoldo López, σύμφωνα με σημειώματα διπλωματών των ΗΠΑ, που διέρρευσαν στα Wikileaks, ήταν «τόσο αλαζονικός, που δεν θα μπορούσε να συσπειρώσει την αντιπολίτευση». Είχε έρθει η ώρα του Guaidó.
Το Δεκέμβριο του 2018 ο Guaidó «επισκέφθηκε» την Ουάσιγκτον για το χρίσμα.
Στις 11 Ιανουαρίου, τη σελίδα Wikipedia του Guaidó την επεξεργάστηκαν 37 φορές profile makers των ΗΠΑ, ώστε να σβήσουν τα ίχνη των προηγούμενων «δραστηριοτήτων» του.
Το κόμμα του έχει όμως απαξιωθεί εντελώς και στο εσωτερικό της Βενεζουέλας και στα πλαίσια της αντιπολίτευσης καθώς θεωρείται κυρίως υπεύθυνο για την κατάτμηση της, έτσι κι αλλιώς, έντονα αποδυναμωμένης αντιπολίτευσης. Στις δημοσκοπήσεις δεν ξεπερνάει ποτέ το 20%, καθώς, σύμφωνα με αναλυτές η πλειοψηφία του πληθυσμού «δεν θέλει πόλεμο, αυτό που θέλουν είναι μια λύση».
Αλλά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επιλέχθηκε από την Ουάσιγκτον: Σκοπός των ΗΠΑ δεν είναι μια, οποιουδήποτε τύπου πολιτική λύση, στη Βενεζουέλα, αλλά η πλήρης καταστροφή της χώρας και μετατροπή της σε «μη κράτος», κατά τα πρότυπα των σχεδίων των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια.
Και ο πράκτορας-δολοφόνος Guaidó είναι το κατάλληλο πρόσωπο.

Παραδομένη σε ακροδεξιές πολιτοφυλακές με ανοχή του δημάρχου η πόλη Κότμπους στη Γερμανία

Κατιούσα

Ασφυκτική είναι η κατάσταση στη γερμανική πόλη Κότμπους, όπου ο δήμος, με την πλήρη ανοχή του στη δράση ακροδεξιών ομάδων και την καθαρά αντιμεταναστευτική του στάση, καλλιεργεί ένα κλίμα μισαλλοδοξίας και επιθέσεων σε πρόσφυγες και μεταάστες. Αυτή την περίοδο η πόλη δεν αποτελεί προορισμό προσφύγων, ωστόσο ο χριστιανοδημοκράτης δήμαρχος Χόλγκερ Κελχ ζητά να σταματήσει η ροή οριστικά η ροή προσφύγων στην πόλη, επικαλούμενος πως ο δήμος έχει ήδη απορροφήσει τον προβλεπόμενο αριθμό που του αναλογούσε κι αυτό παρότι υπάρχουν ελεύθερες θέσεις σε διαμερίσματα και άλλες δομές φιλοξενίας. Πριν λίγο καιρό ο ίδιος δήμος είχε προκαλέσει αίσθηση, όταν ζητούσε μέσω του επίσημου λογαριασμού στο τουίτερ να δοθεί «εισιτήριο για την πατρίδα τους» στους πρόσφυγες που είχαν «εξαντλήσει το δικαίωμα φιλοξενίας τους».
Στο ίδιο κλίμα κινείται και η πλειονότητα του τοπικού τύπου, που διαδίδει μονόπλευρα προπαγάνδα με κύρια πηγή την αστυνομία και ακροδεξιές ομάδες, ενώ σπάνια μόνο καταγράφεται η άποψη των ίδιων των προσφύγων, που ολοένα και πιο συχνά γίνονται θύματα λεκτικών ή άλλων επιθέσεων. Δεξιές πολιτοφυλακές έχουν κατακλύσει την πόλη, δημιουργώντας «ζώνες προστασίας», χωρίς οι αρχές να κάνουν τίποτε για να τις περιορίσουν. Μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν είναι παράξενο που οι τοπικές δημοσκοπήσεις φέρνουν πρώτο κόμμα την ξενοφοβική «Εναλλακτική για τη Γερμανία» με 30%. Παρόλαυτα, υπάρχουν πολλοί κάτοικοι που οργανώνονται κατά του ρατσισμού, της αστυνομικής αυθαιρεσίας που υποβάλλει σε πολύ συχνότερους ελέγχους τους μετανάστες και υποστηρίζουν τους πρόσφυγες, που συχνά ζουν σε πολύ άσχημες συνθήκες, χωρίς αξιοπρεπή περίθαλψη και νομική στήριξη. Στους ενήλικες συχνά απαγορεύεται να εργαστούν και στα παιδιά να πάνε σχολείο, ενώ και οι νυχτερινές απελάσεις αυξάνονται. Συνήθης πρακτική είναι και ο εγκλεισμός σε απομονωμένα στρατόπεδα, ακόμα και πάνω από τη νομικά καθορισμένη ανώτατη προθεσμία των έξι μηνών.
Με πληροφορίες από junge welt

Άδωνις Γεωργιάδης: ο φασίστας με τη ζάχαρη άχνη

Παναγιώτης Κολέλης

Για όσους δεν το πήρανε χαμπάρι, την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ, Άδωνις Γεωργιάδης, είχε την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του στο γήπεδο «Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι. Όσο και να θέλεις να μην ασχοληθείς μαζί του, δεν γίνεται, όταν τα κομμάτια της πρωτοχρονιάτικης πίτας που έκοψε ήταν τόσο ψεύτικα, τόσο υποκριτικά, τόσο αντιπροσωπευτικά της ακροδεξιάς πολιτικής που εκπροσωπεί. Γιατί όσο και να προσπαθεί από τότε που μεταπήδησε στη ΝΔ από το ακροδεξιό ΛΑ.Ο.Σ να φανεί περισσότερο κεντροδεξιός, φιλελεύθερος και δημοκράτης (;), η αλήθεια είναι πως δυσκολεύεται να τα καταφέρει. Πνίγεται κάτω από ρόλους που δεν του ταιριάζουν.

Πάμε να δούμε τα κομμάτια της πρωτοχρονιάτικης πίτας που έκοψε και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Πρώτο κομμάτι: «Εμείς το κόβουμε πάντα στον Ιησού Χριστό και την εκκλησία του». Ποιος είναι, όμως, ο «Ιησούς Χριστός και η εκκλησία» που εκπροσωπεί ο Άδωνις Γεωργιάδης;

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ως υπουργός υγείας το 2014 δήλωνε πως «σιχαίνεται τους κομμουνιστές», ενώ δύο χρόνια αργότερα δήλωνε πως «σε όποια χώρα κι αν πας, αν πεις ότι είσαι κομμουνιστής, σε βάζουν φυλακή».

Από την άλλη μεριά, ο μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, Αμβρόσιος, το 2018 φωτογραφιζόταν με βουλευτές της Χρυσής Αυγής και δήλωνε: «προτιμώ να με αποκαλείτε φασίστα, όχι όμως κατσαπλιά… Ούτε αντάρτη και προδότη. Φασίστα ναι, κατσαπλιά ποτέ».

Ο Θεός που εκπροσωπεί ο Άδωνις και ο Αμβρόσιος, λοιπόν, είναι ο Θεός του σκοταδισμού, της απανθρωπιάς και της εκμετάλλευσης. Φαντάζομαι πως όσοι πιστεύουν πραγματικά στον Θεό, δεν θα έχουν στον νου τους έναν Θεό σαν κι αυτόν.

Δεύτερο κομμάτι: «Θα το κόψουμε για την Ελλάδα μας». Ποιος είναι, όμως, ο τρόπος με τον οποίο αγαπάει την Ελλάδα ο Άδωνις;

Στις 22 Οκτωβρίου του 2014 είχε δηλώσει: «Έχω ψηφίσει όλα τα μνημόνια. Τα ψηφίζω με δόξα, με τιμή και με καμάρι από το πρώτο».

Παλιότερα, όταν ήταν ακόμα στο ΛΑ.Ο.Σ, ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε πει σε εκπομπή του: «Το 1974 η οικονομία μας ήταν κούκλα, η οικονομία μας ήταν σε μεγέθη ανάλογα της Δανίας», αναπαράγοντας τα γνωστά ανιστόρητα κλισέ πως η χούντα δεν άφησε χρέη. Την ίδια πάνω κάτω περίοδο, βρίσκουμε τον Άδωνι να φωνάζει σε βίντεο τη γνωστή φράση του υπουργού Προπαγάνδας του Χίτλερ, Γιόσεφ Γκέμπελς, «θα ξαναγυρίσουμε και θα τρέμει η γη».

Το 2002, στο ψηφοδέλτιο του ΛΑ.Ο.Σ μαζί με τον Άδωνι Γεωργιάδη, ήταν υποψήφιοι νομαρχιακοί σύμβουλοι τέσσερα στελέχη της Χρυσής Αυγής, μεταξύ των οποίων και ο γνωστός Ηλίας Παναγιώταρος, ενώ ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ, Γιώργος Καρατζαφέρης, δήλωνε στο Alter και στον Νίκο Ευαγγελάτο πως η «Χρυσή Αυγή είναι πατριωτική» και πως οι τέσσερις υποψήφιοι της Χρυσής Αυγής «δεν είναι υπέρ του Χίτλερ».

Δεν πάει, επίσης, πολύ καιρός (2006) που ο Άδωνις Γεωργιάδης διαφήμιζε στην εκπομπή του το ναζιστικό κατασκεύασμα «οι Εβραίοι: Όλη η αλήθεια», του γνωστού φασίστα, Κώστα Πλεύρη, που γράφει μεταξύ άλλων στο βιβλίο: «Αι απόψεις του Αδόλφου Χίτλερ διά τους Εβραίους ήσαν απολύτως ορθαί». Ο κύριος αυτός υπήρξε μεταξύ άλλων σύμβουλος του Αρχηγείου Στρατού επί χούντας, δηλώνοντας πως «είναι τιμή μου που συνειργάσθην με το Στρατιωτικό Καθεστώς της 21ης Απριλίου» (Ελευθεροτυπία, 2007).

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να περιγράφουμε τα «ανδραγαθήματα» του κυρίου Γεωργιάδη, αλλά νομίζω πως είναι σαφές από τα παραπάνω ποια Ελλάδα αγαπάει. Ο Άδωνις δεν αγαπάει τον λαό της Ελλάδας, αγαπάει τους επιχειρηματίες, τους βιομήχανους και τους εφοπλιστές της Ελλάδας. Αν πραγματικά θέλετε να δείτε έναν άνθρωπο που αγάπαγε τον λαό της Ελλάδας και τον ήθελε «νοικοκύρη στο τόπο του», δεν έχετε παρά να διαβάσετε τα λόγια του κομμουνιστή, Νίκου Μπελογιάννη, κατά την απολογία του τον Φλεβάρη του 1952, λίγο πριν τον εκτελέσουν: «Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».

Με το αίμα του Μπελογιάννη και εκατομμυρίων άλλων αγωνιστών νικήθηκε και ο φασισμός. Κι αυτό, η ιστορική μνήμη που κάποιοι παλεύουν να αναθεωρήσουν δηλαδή, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του κυρίου Γεωργιάδη αυτή τη στιγμή.

Τρίτο κομμάτι: «Θα το κόψουμε ειδικά για τη Μακεδονία μας».

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, που σήμερα έχει βγει τάχα μου στα κάγκελα για τη Μακεδονία και χύνει κροκοδείλια δάκρυα γι’ αυτήν, τον Ιούλιο του 2017 υποστήριζε πως «η εθνική θέση από το 2008 είναι σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων». Αν υποθέσουμε ότι άλλαξε άποψη – συνηθίζει, άλλωστε, τις κωλοτούμπες – τότε εύκολα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως όταν γίνει η κυβέρνηση η ΝΔ, ένα από τα πρώτα πράγματα που θα κάνει είναι να ακυρώσει τη συμφωνία των Πρεσπών. Μία συμφωνία, που σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της ΝΔ πάντα «προκαλεί εθνικό πένθος για όποιον μέσα του έχει λίγη εθνική ευαισθησία» (Βουλή, 23/01/2019).

Κι, όμως… Ο Άδωνις Γεωργιάδης σε συνέντευξή του στη εφημερίδα Παραπολιτικά (25/01/2019) δήλωσε: «εφόσον αυτή η συμφωνία έχει κυρωθεί, αποτελεί διεθνή συμφωνία και το κράτος έχει συνέχεια». Σε ποιο κράτος αναφέρεται ο κύριος Γεωργιάδης; Στο αστικό κράτος, στο οποίο γίνονται μετατοπίσεις βουλευτών και αναπροσαρμογές πολιτικών κομμάτων, έτσι ώστε να μη διακινδυνεύονται ποτέ τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Στην ίδια συνέντευξη είπε: «το μείζον που ήταν η ένταξή τους στο ΝΑΤΟ, έχει ήδη κριθεί». Όσο σίγουροι είμαστε, λοιπόν, πως ο κύριος Γεωργιάδης δεν πρόκειται να πει ποτέ κακή κουβέντα για το ΝΑΤΟ, άλλο τόσο σίγουροι είμαστε πως όταν μιλάει για τη Μακεδονία, μιλάει για να πάρει καμία ψήφο παραπάνω, ψαρεύοντας στα θολά νερά του εθνικισμού.

Τέταρτο κομμάτι: «Για τον πρόεδρό μας, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, για να γίνει ισχυρός πρωθυπουργός το 2019».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτός για τον οποίο ο Άδωνις Γεωργιάδης έλεγε τον Ιούνιο του 2011 πως είναι «βαθύπλουτος γόνος που ανήκει στην κατηγορία εκείνων που δεν χρειάζεται να εργάζονται ποτέ στη ζωή τους άρα δεν έχει καμία ανάγκη για οτιδήποτε όσον αφορά τη λύση των πραγματικών προβλημάτων της ζωή». Αλλά τότε ήταν στο ΛΑ.Ο.Σ, δεν πιάνεται. Σωστά;

Πέμπτο κομμάτι: «Για τον Αντώνη Σαμαρά».

Ο Αντώνης Σαμαράς, αυτός για τον οποίο ο Άδωνις έλεγε το 2014 στον Real fm πως «είναι ο καλύτερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης», είναι ταυτόχρονα κι αυτός για τον οποίο ο Άδωνις πάλι έλεγε όταν ήταν στο ΛΑ.Ο.Σ πως «είναι ο αχρηστότερος υπουργός εξωτερικών από καταβολής ελληνικού κράτους».

Επίσης, ο Αντώνης Σαμαράς είναι αυτός που έκλεισε την ΕΡΤ μέσα σε ένα βράδυ. Είναι αυτός που είχε σαν Γενικό Γραμματέα του υπουργικού του συμβουλίου και στενό του συνεργάτη, τον Τάκη Μπαλτάκο, που δήλωνε το καλοκαίρι του 2013 σε συζήτηση με δημοσιογράφους στη Βουλή, πριν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, πως «είναι απευκταίο, αλλά όχι απίθανο το ενδεχόμενο η Ν.Δ. να υποχρεωθεί να κυβερνήσει με τη συνεργασία της Χρυσής Αυγής». Είναι στην τελική αυτός που πρόσφατα, τον Δεκέμβριο του 2018, από το βήμα του 12ου συνεδρίου της ΝΔ, έκλεινε για μία ακόμη φορά το μάτι στον φασισμό λέγοντας «χαβιάρι και φαγοπότι με Άρη Βελουχιώτη».

Δεν έκοψε άλλα κομμάτια ύστερα ο Άδωνις. Ο κόσμος φώναζε «Άδωνι γερά να φύγει η αριστερά» και αυτός έλεγε χαριτολογώντας πως «δεν χρειάζεται να κάνει πολλά πράγματα» (για να φύγει), επειδή «τα κάνει όλα ο Τσίπρας». Να και σε κάτι που συμφωνούμε, Άδωνι, αλλά μόνο σε αυτό.

Παρακάτω δεν άντεξα ν’ ακούσω. Έμαθα, βέβαια, μετά πως βρέθηκαν εκεί δύο από τους πιο «έγκριτους και αντικειμενικούς» δημοσιογράφους που διαθέτουμε στην Ελλάδα, ο Άρης Πορτοσάλτε και ο Κώστας Μπογδάνος, που δεν παρέλειψαν φυσικά να σχολιάσουν – «έγκριτα και αντικειμενικά» βεβαίως βεβαίως – την εκδήλωση στους προσωπικούς τους λογαριασμούς κοινωνικής δικτύωσης.

Στο τέλος τραγούδησαν όλοι μαζί το «Μακεδονία ξακουστή», πουλώντας ψευτοπατριωτισμό, αποδεικνύοντας πως δεν ήταν ένας τελικά ο φασίστας με τη ζάχαρη άχνη την Κυριακή στο γήπεδο «Σπύρος Λούης». Ήταν περισσότεροι… Κι ακόμα περισσότεροι είναι αυτοί που ανέχονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τον φασισμό στην καθημερινότητά τους, που του προσφέρουν νομιμοποίηση και του δίνουν δύναμη.

Μην ξεχνάτε, όμως, όλοι σας πως την άνοδο του φασισμού τη δεκαετία του 30′ ακολούθησε η νίκη του Κόκκινου Στρατού. Να το έχετε αυτό στο νου σας για να θυμάστε πως το «πιο μεγάλο σκοτάδι είναι πάντα πριν από το ξημέρωμα».

Το πιο ντροπιαστικό ριάλιτι φέτος το είδαμε στο ελληνικό YouTube

 

Η φτήνια δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της τηλεόρασης

Δύσκολα βλέπεις το βίντεο ως το τέλος. Όσο εκπαιδευμένος κι αν είσαι στη φτήνια των reality, όσες φορές κι αν έχεις γίνει θεατής της φιλανθρωπίας των πλούσιων μέσα από στημένες ειδήσεις και πληρωμένες καταχωρήσεις, το θέαμα παραείναι σκληρό.

Τέσσερις youtubers μετράνε 1.000 ευρώ δίπλα από μία πισίνα και καλούν ντελιβεράδες, για να τους τα μοιράσουν ως ελεημοσύνη μεταμφιεσμένη σε φιλοδώρημα. Αυτό είναι το στόρι και γίνεται μόνο χειρότερο.

Το σπίτι έχει παντού κάμερες. Μέσα, έξω, στην είσοδο, καμία αντίδραση των ντελιβεράδων δεν ξεγλιστρά, ούτε η έκπληξη, ούτε η ευγνωμοσύνη, ούτε η συγκίνηση, είναι όλα εκεί εν αγνοία τους, βορά στις ορέξεις του εφηβικού fan base των youtubers που βαριέται γρήγορα. Ένα κακό new age reality που σε καλεί να το κλείσεις απ' το πρώτο λεπτό, από τη στιγμή που ακούς έναν απ' αυτούς τους τέσσερις να φωνάζει ενθουσιασμένος "ΕΙΠΑΜΕ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ".


Μπορώ να καταλάβω γιατί δεν φοβήθηκαν τις αντιδράσεις που θα προκαλούσαν, αυτήν την άγνοια κινδύνου που επιδείκνυαν, όσο μετρούσαν 1.000 ευρώ με φόντο μία πισίνα. Στο μυαλό τους αυτό το απρόσμενο φιλοδώρημα φάνταζε ως μία πράξη δικαιοσύνης, πίστευαν ότι έτσι θα το εκλάβει και ο μέσος θεατής τους.

Με την κοινωνική αδικία να έχει οξυνθεί, τα ξεροκόμματα να έχουν μετονομασθεί σε μισθούς και επαγγέλματα που μετράνε νεκρούς -όπως του ντελιβερά- να θεωρούνται τα πλέον αναλώσιμα, αυτοί οι άνθρωποι πίστεψαν ότι διορθώνουν μία άσχημη κατάσταση. Έχει να κάνει με τη λογική της αποκατάστασης της αδικίας, της επανόρθωσης, άσχετα αν δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι η φιλανθρωπία υπό αυτή τη μέθοδο έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Άσχετα, αν δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν την αλληλεγγύη από την ελεημοσύνη και όλα τα βάζουν κάτω απ' την ομπρέλα του "ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ"!!!
Οι φιλανθρωπικές πρακτικές, όπως αυτή του βίντεο, εξευτελιστικές για κάθε άνθρωπο, μετατρέπουν σε αντικείμενα τους παθητικούς αποδέκτες της βοήθειας, διαιωνίζοντας την πίστη στο ιεραρχικό σύστημα, στο "εμείς" και "αυτοί", στο οι "πάνω" και οι "κάτω". Ο εργαζόμενος έχει δικαιώματα, έχει αξιοπρέπεια, δεν είναι ένα γιουτιουμπικό προϊόν για να του πετάς λεφτά και να του ζητάς να χορέψει για να σου δώσει views. Με το εξοργιστικό "μοιράσαμε 1.000 ευρώ σε ντελιβεράδες" (και δείτε τι έγινε) εντείνουν την κοινωνική και πολιτισμική υποτίμηση αυτών των ομάδων, δεν την αμβλύνουν.
Το επόμενο βήμα αυτών των ανθρώπων ποιο μπορεί να είναι; Θα άντεχες για παράδειγμα να δεις μερικές Μαρίες Αντουανέτες να σταματούν τη νύχτα στην Αιόλου και να μοιράζουν από 3.000 ευρώ σε άστεγους, με μοναδικό αντάλλαγμα την ευκαιρία να ηδονιστούν απ' τα βλέμματα ευγνωμοσύνης των "κατώτερών" τους;

Πώς θα σου φαινόταν κάποιοι να σταματήσουν ένα απ' τα παιδιά που μοιράζει φυλλάδια και να του τα αγόραζαν όλα για 3.000 ευρώ, με αντάλλαγμα απλώς τη βιντεοσκόπηση (και επομένως τη μετέπειτα εμπορική εκμετάλλευση της καλοσύνης τους); Πώς θα σου φαινόταν να γεμίσει το ίντερνετ από τα επεισόδια μίας τέτοιας ατελείωτης ναρκισσιστικής σαπουνόπερας;

Και πόσο αφελές να πιστεύει κανείς ότι τα χρήματα είναι ικανά από μόνα τους να εξαγοράσουν την ισότητα. Έτσι αμβλύνονται οι διακρίσεις; Έτσι καταπολεμάται ο αποκλεισμός; Αν αυτή τη στιγμή σε καλέσει το αφεντικό σου στο γραφείο του και σου δώσει στο χέρι 1.000 ευρώ, αυτό που θα κάνει στην ουσία θα είναι να μικρύνει ή να μεγαλώσει την απόσταση μεταξύ σας;

Η μόνη απάντηση σε αυτήν την ματαιόδοξη παράκληση για προσοχή και ιντερνετική επιβράβευση είναι η αλληλεγγύη ως μία κοινή αμφίδρομη εμπειρία, αυτή που αποτελεί τη βάση για την ενεργή συμμετοχή των πολιτών, αυτή που είναι ευθεία, οριζόντια, σέβεται τον δέκτη και δεν δίνει βορρά στις κρυφές κάμερες ενός σπιτιού την ανάγκη και τον πόνο του. Η αλληλεγγύη αποτελεί μια πρακτική που αμφισβητεί επί της ουσίας τις μορφές καταπίεσης, σε αντίθεση με τη φιλανθρωπία που ενθαρρύνει την φωνή των ισχυρών να ακούγεται δυνατότερα από ό, τι της αξίζει σε μία κοινωνία, τσαλαπατημένη απ' τους ίδιους τους "ευεργέτες" της.

Αλληλεγγύη σημαίνει "ρήξη". Θα έδιναν πιστεύεις 1.000 ευρώ σε έναν Πακιστανό στο φανάρι που θα τους ζητούσε να καθαρίσει τα τζάμια ή κάτι τόσο controversial θα μείωνε τα χειροκροτήματα που τόσο απελπισμένα κυνηγούν;

Κανονικά κάπου εδώ θα έπρεπε να πω "δεν αμφισβητώ τις καλές προθέσεις των παιδιών, να βοηθήσουν ήθελαν κι αυτά, αλλά ίσως ο τρόπος τους να ήταν κάπως..." κτλ. Συγγνώμη, αλλά ας είμαστε λίγο σοβαροί, τις αμφισβητώ, δεν πιστεύω καθόλου στις καλές προθέσεις τους. Πιστεύω στο "κάνε subsribe" που φώναξαν στον ντελιβερά τη στιγμή που έφευγε με τα λεφτά τους, φωνάζοντας ουσιαστικά το ίδιο και σε όσους είδαν το βίντεο... Πιστεύω στα χρήματα που περιμένουν να βγάλουν απ' το YouTube, είτε απευθείας λόγω των views, είτε μέσω μελλοντικών διαφημίσεων, απ' τις ίδιες που ζουν τόσοι και τόσοι youtubers, influencers κτλ. Το ίδιο δηλαδή που πιστεύω για κάθε παρουσιαστή reality, είτε λέγεται Βίκυ Χατζηβασιλείου, είτε λέγεται παρουσιαστής-"ΟΥΑΟΥΥΥΥ, ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ"!!!

Απ' την άλλη, καταλαβαίνω πόσο ξεπερασμένο είναι -δυστυχώς- το 2019 να μιλάς για τα ethics των realities, αλλά δεν μπορώ να μη σημειώσω και το αυτονόητο, ότι με αυτό το ντροπιαστικό βίντεο εισέβαλαν στην προσωπική ζωή ενός ανθρώπου.

Και όχι μόνο εισέβαλαν, αλλά προκειμένου να πάρουν το κατάλληλο "εμπορικό υλικό" για το κανάλι τους, τη διαμόρφωσαν κιόλας. Τι εννοώ:

Έχεις μία κάμερα κρυφή, που καταγράφει τις κινήσεις του ντελιβερά, κάτι που είναι από μόνο του εξοργιστικό έτσι κι αλλιώς. Εκείνη τη στιγμή όμως, δεν σου φτάνει που καταγράφεις τη συμπεριφορά του εν αγνοία του, αλλά του δίνεις και ένα επιπλέον ερέθισμα -εν προκειμένω ζεστά λεφτά στο χέρι- και πλέον καταγράφεις τη νέα συμπεριφορά του, όπως εσύ τη δημιούργησες με το ερέθισμά που του έδωσες. Μπορεί να πονέσει, μπορεί να κλάψει, μπορεί να γελάσει, μπορεί να ορμήσει να σε χτυπήσει, μπορεί να κάνει το οτιδήποτε. Εκείνη τη στιγμή εσύ κρατάς τα σκοινιά, κουνάς τα λεφτά μπροστά στη μαριονέτα σου κι εμείς σε βλέπουμε γεμάτοι από ετεροντροπή για τον πάτο που έχεις πιάσει.

Μοιάζει με χάσιμο χρόνο να εξοργίζεσαι με τέτοιους τύπους, αλλά οι 'Άλλοι' -έτσι λέγονται αυτοί οι youtubers- είναι το σύμπτωμα ενός μεγαλύτερου προβλήματος, που περιλαμβάνει και το "δεν πρόκειται να μας καταλάβεις, δεν είσαι ένας από μας, βρίσκεσαι έξω απ' τα τείχη αυτού που έχει οικοδομηθεί μέσα στο YouTube". Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο, υπήρχε από πάντα ως δομικό στοιχείο σχεδόν σε όλες τις νεανικές αντικουλτούρες και υποκουλτούρες που έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς. Όπως το punk εξαιρούσε απ' το target group του ένα 55άρη τραπεζικό, έτσι και αυτοί οι τύποι εξαιρούν απ' το target group τους, σχεδόν όλους τους ενήλικες. Απευθύνονται στο κινητό που κρατά στο χέρι του ένας 14χρονος, γι΄αυτό και πολλές φορές τέτοια βίντεο περνούν κάτω απ' το αντιληπτικό ραντάρ όσων είναι σε ηλικία, έστω να μπορούν να ψηφίζουν. Εκτός κι αν -όπως και στην περίπτωση αυτού του βίντεο- φτάσει μέχρι τα sites που μπαίνουν άνθρωποι άνω των 18 και δουν τι συμβαίνει σε αυτήν τη γραφική και καθόλου ανώδυνη γωνιά του ίντερνετ.

Αυτοί οι μεμονωμένοι νάρκισσοι έρχονται και φεύγουν, η ημερομηνία λήξης τους, κάνει τα γάλατα στο ψυγείο να παινεύονται για το πόσο περισσότερο αντέχουν πριν χαλάσουν. Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί οι συγκεκριμένοι, το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ρόδα ματαιόδοξης ηλιθιότητας θα συνεχίσει να γυρίζει, αυτόνομη και μακριά απ' τα βλέμματα των πολλών, μέχρι μάλλον να περάσουμε όλοι από κάτω της.

Πηγή: One man

Αναρτήθηκε από TRASH

ΤΙ ΛΕΤΕ ? ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΩΝ -ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ- ΝΑ ΞΑΝΑΜΑΤΩΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ?

 

Ο φα­σι­σμός μπαί­νει από πα­ντού στο «σπίτι»

Του Στέ­λιου Κα­νά­κη //

Όπου σπίτι, εκεί­νη η μικρή – ελά­χι­στη γα­λα­ζο­πρά­σι­νη κου­κί­δα σ’ ένα, μάλ­λον, άπει­ρο σύ­μπαν στο χρόνο και στο χώρο. Σ’ αυτόν τον ελά­χι­στο, όμορ­φο αλλά και άσημο πλα­νή­τη όπου συ­ντε­λεί­ται το θαύμα της έλ­λο­γης ζωής, ο φα­σι­σμός επε­λαύ­νει για δεύ­τε­ρη φορά στην ιστο­ρία του.

Ου­κρα­νία, Πο­λω­νία, χώρες της Βαλ­τι­κής, Ουγ­γα­ρία, Αυ­στρία, Ιτα­λία. Στη Βουλ­γα­ρία (βλέπε φω­το­γρα­φία) ανε­μί­ζουν οι σβά­στι­κες στους δρό­μους. Οι Πο­λω­νοί νε­ο­να­ζοί δια­δη­λώ­νουν μέχρι την πύλη του Άου­σβιτς με αντι­ση­μι­τι­κά συν­θή­μα­τα. Στο Ισ­ρα­ήλ οι δο­λο­φό­νοι σιω­νι­στές κι η κα­ριό­λα υπουρ­γός πο­λι­τι­σμού τους που νιώ­θει υπε­ρή­φα­νη επει­δή είναι φα­σί­στρια. Στην Βρα­ζι­λία ο Μπολ­σο­νά­ρο, στις ΗΠΑ ο φα­σί­στας Τραμπ. Στη χώρα μας οι ακρο­δε­ξιοί νο­μι­μο­ποιού­νται και τα υπάν­θρω­πα φα­σι­στοει­δή ξε­μυ­τί­ζουν.

Χώρες βομ­βαρ­δί­ζο­νται ανη­λε­ώς και δια­λύ­ο­νται, χι­λιά­δες οι νε­κροί, άλλες χι­λιά­δες οι πρό­σφυ­γες και οι πνιγ­μέ­νοι στη Με­σό­γειο.

Μια χού­φτα άν­θρω­ποι στον κόσμο δια­φε­ντεύ­ουν τον πλού­το της αν­θρω­πό­τη­τας, απο­μυ­ζά­νε το αίμα της.

Οι λαοί όταν δεν βομ­βαρ­δί­ζο­νται ακόμη, πει­νά­νε, εξα­θλιώ­νο­νται, εκ­μαυ­λί­ζο­νται. Άνερ­γοι, υπο­σι­τι­ζό­με­νοι, χωρίς δι­καιώ­μα­τα, παρόν και μέλ­λον.

Ένα κο­ρι­τσά­κι δια­βά­ζει κάτω απ’ τη λάμπα του δρό­μου γιατί σπίτι της δεν έχει φως, έγρα­ψε ο τύπος. Ποιος μέ­τρη­σε πόσα άλλα – εκα­τομ­μύ­ρια παι­δά­κια πα­σχί­ζουν να ξε­φύ­γουν απ’ την μοίρα που επι­φυ­λάσ­σουν στην τάξη τους.

Η Γη, αυτή η μικρή γα­λα­ζο­πρά­σι­νη κου­κί­δα, σκο­τει­νιά­ζει. Την πλα­κώ­νει ξανά ο φα­σι­σμός. Οι μέρες προ­μη­νύ­ο­νται πιο μαύ­ρες κι απ’ τις νύ­χτες με τους εφιάλ­τες μας.

«Έτσι κι αλ­λιώς η Γη θα γίνει κόκ­κι­νη». Μπο­ρού­με όμως να δια­λέ­ξου­με: «Ή κόκ­κι­νη από ζωή ή κόκ­κι­νη από θά­να­το».

Με προσχήματα απέναντι στα αγροτικά αιτήματα

Μετά τις πρωτοφανείς διώξεις σε βάρος στελεχών του οργανωμένου αγροτικού κινήματος με το «καλημέρα» των αγροτικών κινητοποιήσεων στα μπλόκα, η κυβέρνηση, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και τα φιλοκυβερνητικά (και όχι μόνο) ΜΜΕ έχουν περάσει στο δεύτερο στάδιο της ύπουλης προσπάθειας να καλλιεργήσουν τον περιβόητο «κοινωνικό αυτοματισμό» ενάντια στον δίκαιο αγώνα που δίνουν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι σε όλη τη χώρα.
Σε αλλεπάλληλες δηλώσεις του υπουργού, σε τίτλους και ρεπορτάζ, παρουσιάζονται οι αγωνιζόμενοι αγροτοκτηνοτρόφοι ως «υπερβολικοί και αδιάλλακτοι», ως «αρνητές του διαλόγου», με αφορμή το γεγονός ότι δεν πραγματοποιείται συνάντηση των αγροτών με την κυβέρνηση. Ομως, η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο τον υπουργό και συνολικά στην κυβέρνηση.

***

Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Στ. Αραχωβίτης, επιμένει στις προσκλήσεις του για μια προσχηματική συνάντηση με τους αγρότες, στην οποία από τη μεριά της κυβέρνησης θα συμμετέχουν μόνο η ηγεσία και οι υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου του.
Σπεύδει μάλιστα να προσθέσει ότι ο «διάλογος» σε αυτήν τη συνάντηση θα γίνει στη βάση των «δημοσιονομικών δεδομένων» της οικονομίας, όπερ εστί μεθερμηνευόμενον... «λεφτά για τους αγρότες δεν υπάρχουν»! Η επίκληση στα «δημοσιονομικά δεδομένα» είναι η πάγια τακτική της κυβέρνησης κάθε φορά που απορρίπτει τις δίκαιες εργατικές - λαϊκές διεκδικήσεις, την ίδια ώρα που δεν σταματά να εξασφαλίζει νέα προνόμια, ενισχύσεις και απαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο.
Παράλληλα, με συνεχείς δηλώσεις του στα ΜΜΕ, παρουσιάζοντας μια εικονική πραγματικότητα, ο υπουργός ισχυρίζεται ότι η «κυβέρνηση της Αριστεράς» έχει ήδη επιλύσει τάχα τα μεγάλα προβλήματα της αγροτιάς! Προσπαθεί να αποκρύψει το γεγονός ότι είναι η ίδια η κυβερνητική πολιτική και η εφαρμογή της ΚΑΠ της ΕΕ αυτές που οξύνουν τα προβλήματα που βγάζουν τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους ξανά στους δρόμους.

***

Οι αγωνιζόμενοι αγρότες δηλώνουν ότι η συνάντηση στην οποία προσκαλεί ο υπουργός θα είναι για τα προσχήματα και όχι για τα αιτήματα. Επισημαίνουν πως δεν είναι διατεθειμένοι να συναντηθούν «για καφέ και για το θεαθήναι», υπενθυμίζοντας ότι μόλις πριν από λίγο καιρό, στις 14/12/2018, υπήρξε συνάντηση της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων μαζί του, η οποία απέβη άκαρπη, με τον ίδιο μάλιστα να δηλώνει αναρμόδιος για πολλά από τα αγροτικά αιτήματα.
Επιμένουν, λοιπόν, στην πρόταση για συνάντηση με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και κλιμάκιο αρμόδιων υπουργών, όπως αποφασίστηκε στην πανελλαδική σύσκεψη των μπλόκων, ώστε να υπάρξουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις και, ταυτόχρονα, να αρθούν και οι δικαιολογίες περί αναρμοδιότητας. Μια πρόταση που είναι ενταγμένη στην κατεύθυνση της αγωνιστικής διεκδίκησης, καθώς, όπως έχουν τονίσει οι αγωνιζόμενοι αγρότες, στα μπλόκα δεν βγήκαν για να συζητήσουν γενικώς και αορίστως, να επαιτήσουν, να παρακαλέσουν, αλλά για να αγωνιστούν και να διεκδικήσουν.

***

Το γεγονός ότι ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης απορρίπτει αυτήν την πρόταση ένα πράγμα δείχνει: Οτι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να δεσμευτεί αρμοδίως και συγκεκριμένα για την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων της αγροτιάς. Γι' αυτό και υπεκφεύγει, επιχειρώντας, παράλληλα, να παραπλανήσει την «κοινή γνώμη» και να τη στρέψει κατά των αγροτών.
Και έχει δίκιο να ανησυχεί η κυβέρνηση, αφού βλέπει ότι, παρά τις συνεχείς, αγωνιώδεις προσπάθειες της ίδιας και τη βοήθεια που παίρνει από τους κάθε λογής «παρατρεχάμενους», δεν τα καταφέρνει να διαμορφώσει κλίμα «λαϊκής εχθρότητας» και «κοινωνικού αυτοματισμού» σε βάρος της αγωνιζόμενης αγροτιάς.
Αντιθέτως, διαμορφώνεται κλίμα πλατιάς εργατικής - λαϊκής συμπαράστασης και αλληλεγγύης στον δίκαιο αγώνα των αγροτών, το οποίο όσο περνούν οι μέρες και τα μπλόκα παραμένουν στη θέση τους και ενισχύονται, τόσο δυναμώνει.
Η κλιμάκωση της πάλης των αγροτοκτηνοτρόφων, το κύμα λαϊκής αλληλεγγύης, επιβεβαιώνουν πως ό,τι και να κάνουν ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όσα ψέματα κι αν σκαρφιστούν, όσους ελιγμούς και υπεκφυγές κι αν επιχειρήσουν, δεν θα μπορέσουν ούτε την αλήθεια να κρύψουν, ούτε την πραγματικότητα να αναποδογυρίσουν.

«Ιστορικοί» κίνδυνοι

Τα περί «ιστορικής μέρας», τα πανηγύρια και οι έπαινοι από τα χείλη των ΑμερικανοΝΑΤΟικών, που συνόδευσαν την έγκριση του πρωτοκόλλου ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ την Τετάρτη, αποτελούν από μόνα τους ένα πολύ μεγάλο «καμπανάκι» για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής.
Οι δηλώσεις του γγ του ΝΑΤΟ ότι η συμφωνία αποτελεί «κέρδος για το ΝΑΤΟ» και ότι θα βοηθήσει στην ενίσχυση της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, όσο και οι νέες προειδοποιήσεις προς τη Ρωσία, ότι «δεν έχει το δικαίωμα να προσπαθήσει να αρνηθεί σε μια χώρα την ένταξή της στο ΝΑΤΟ», επιβεβαιώνουν τον μοναδικό λόγο, για τον οποίο δρομολογήθηκε και «έτρεξε» η υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών, από τους σημαιοφόρους των σχεδιασμών ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, δηλαδή την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Και αυτή δεν είναι άλλη από την ενίσχυση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, τα σχέδια «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» που σηματοδοτούν ταυτόχρονα κλιμάκωση των ανταγωνισμών με τη Ρωσία και την Κίνα, πάνω στους δρόμους του αερίου, του πετρελαίου, του εμπορίου.
Η ισχυροποίηση του ιμπεριαλιστικού οργανισμού όχι μόνο δεν σηματοδοτεί «ενίσχυση της ασφάλειας», όπως προκλητικά παπαγαλίζουν ξανά από χτες τα κυβερνητικά στελέχη, αλλά σημαίνει νέους μεγάλους κινδύνους για τους λαούς όλης της περιοχής, που γίνονται κυριολεκτικά στόχος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Το επιβεβαιώνουν η ίδια η επιθετική στρατηγική της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, τα σχέδια για τα «τρία τριαντάρια» και για «στρατιωτική κινητικότητα» για τη μετακίνηση στρατιωτικών δυνάμεων στην κατεύθυνση περικύκλωσης της Ρωσίας. Οι πρόσφατες αποφάσεις για τα πυρηνικά μεσαίου βεληνεκούς, με την κυβέρνηση μάλιστα να αναλαμβάνει και εδώ ρόλους στο πλαίσιο της πυρηνικής στρατηγικής της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας. Οι δεκάδες ασκήσεις - πρόβες πολέμου με τη συμμετοχή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και βέβαια το σπάρσιμο όλης της περιοχής με βάσεις εφόρμησης των ιμπεριαλιστών, όπου και πάλι η κυβέρνηση πρωταγωνιστεί, δίνοντας κυριολεκτικά «γη και νερό» σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.
Βήματα στα ΝΑΤΟικά σχέδια, όπως αποτυπώνονται εξάλλου και σε αυτήν τη συμφωνία, όσο και στα ευρωατλαντικά που «παίρνουν σειρά», από τις «διευθετήσεις» με την Αλβανία έως τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Σερβίας και Κοσόβου, σημαίνουν νέα παιχνίδια με τη φωτιά, παραπέρα φούντωμα των εθνικισμών και των αλυτρωτισμών, ρίχνουν στο τραπέζι σχέδια για αλλαγές συνόρων.
Παράλληλα, η διαδικασία για την επικύρωση του πρωτοκόλλου ξεγυμνώνει, για μια ακόμα φορά, και όλες τις πλαστές διαχωριστικές γραμμές που αξιοποιούν τα αστικά κόμματα στις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις και για τον εγκλωβισμό του λαού στους στόχους του κεφαλαίου.
Η πλειοδοσία των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων κατά τη διάρκεια της χτεσινής συζήτησης στην επιτροπή της Βουλής σε ό,τι αφορά τη στήριξη του «ευρωατλαντικού προσανατολισμού» της χώρας, οι διαγκωνισμοί με τον ΣΥΡΙΖΑ για το ποιος είναι ΝΑΤΟικότερος των ΝΑΤΟικών, ποιος είναι ο «διαχρονικός» και ποιος ο «όψιμος» υπέρμαχος των σχεδίων των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και ΕΕ, είναι παραπάνω από αποκαλυπτικά.
Δείχνουν αυτό που προσπαθούν να κρύψουν από την πρώτη μέρα, πίσω από τις φωνές και τον «αχό» της ονοματολογίας: «Κοσμοπολίτες» και εθνικιστές είναι ζυγισμένοι και στοιχισμένοι στον στόχο της «αναβάθμισης» της αστικής τάξης στην περιοχή, στόχος που σημαίνει ακόμα βαθύτερη εμπλοκή στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ.
Απέναντι στα σχέδια των κεφαλαίου - ΗΠΑ - ΝΑΤΟ που υπηρετούν με ζήλο κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, απέναντι στην επικίνδυνη εμπλοκή και την ισχυροποίηση της δολοφονικής συμμαχίας στα Βαλκάνια χρειάζεται να βρεθεί ο λαός μας, δυναμώνοντας την αλληλεγγύη και την κοινή πάλη με τους γειτονικούς λαούς ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια.