ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Μ’ αφορμή τις διαδικασίες για αναθεώρηση άρθρων του συντάγματος ξανάλθαν στο προσκήνιο ζητήματα όπως της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, πέρα από εκείνο των σχέσεων εκκλησίας και κράτους, ενώ η νομοθέτηση από την κυβέρνηση του τρόπου μοριοδότησης των υποψηφίων για το διορισμό τους στην δημόσια εκπαίδευση προκάλεσε αντιδράσεις από τους ενδιαφερόμενους κι έφερε στο προσκήνιο πάλι τη συζήτηση περί αξιοκρατίας. 

         Η εκπαίδευση έχει διαμορφωθεί κατά το παρελθόν από τις οικονομικές συνθήκες και τις ανάγκες της κοινωνίας, αντανακλώντας την κοινωνία στην οποία αναπτύσσεται.  Η ιστορία της εκπαίδευσης είναι μακρά και βασανιστική, αφού κάθε φορά διαφορετικές κοινωνικές τάξεις επιχειρούν  να ορίσουν τα αγαθά του πνευματικού πλούτου της κοινωνίας και να ελέγξουν ποιοι πρέπει να έχουν πρόσβαση σ’ αυτά. Κι αν στα χρόνια της φεουδαρχίας η εκκλησία κατείχε το προνόμιο της εκπαίδευσης, στα χρόνια της ανόδου του καπιταλισμού επικράτησε η δημόσια εκπαίδευση, όπου η σχολική διαδικασία κοινωνικοποίησης γίνεται επωφελής για το καπιταλιστικό σύστημα.  Γίνεται  ένας μηχανισμός που χρησιμοποιείται για να εκπαιδεύσει τους μαθητές να εσωτερικεύσουν τις αξίες, τις ιδέες και τις στάσεις της κυρίαρχης τάξης.

    Τα σχολεία λοιπόν όπως τα ξέρουμε είναι κεντρικά όργανα της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας και δεν είναι αιώνια και αμετάβλητα. Εμφανίζονται σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή  και επομένως τα εκπαιδευτικά ιδρύματα του σήμερα τείνουν να εξαφανιστούν ή να αλλάξουν μαζί με την κοινωνία που οδήγησε σ’ αυτά.
       Στην Ευρώπη, η ανερχόμενη  αστική τάξη, που αμφισβήτησε την φεουδαρχική, δεν βρήκε ανοικτά γι’ αυτήν τα παλιά σχολεία της καθολικής εκκλησίας για τους φεουδάρχες κυβερνώντες. Καθώς όμως οι παλιές σταθεροποιητικές επιρροές της εκκλησίας και της οικογένειας μειώνονταν, η αυξανόμενη εκβιομηχάνιση δημιούργησε μια νέα, ασταθή κατάσταση. Εργάτες σε άθλιες συνθήκες ρίχνονται όλοι  μαζί σε καταπιεστικά εργοστάσια και ορυχεία, και παλεύουν για βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους και γενικά για τα συμφέροντά τους, σχηματίζοντας συνδικάτα. Οι συνθήκες αυτές δημιούργησαν μια σοβαρή κρίση. Η εργατική τάξη ήταν απαιτητική και αγωνιζόταν για τα δικαιώματά της  απειλώντας τη δύναμη της αυξανόμενης καπιταλιστικής τάξης. Μια απάντηση σε αυτήν την απειλή, σε όλες σχεδόν τις καπιταλιστικές χώρες ήταν ένα σύστημα μαζικής εκπαίδευσης. Οι ανερχόμενοι καπιταλιστές δημιουργούν τα δικά τους σχολεία  και η  δημόσια εκπαίδευση εμφανίζεται σαν συνέπεια των συνθηκών που δημιουργούνται από την άνοδο του καπιταλισμού. Τα σχολεία παίζουν ρόλο όχι μόνο στην εκπαίδευση των εργαζομένων με την αυστηρή έννοια του όρου, δίνοντάς τους δηλ.  δεξιότητες για να είναι μέρος του παραγωγικού εργατικού δυναμικού, αλλά και στην αποδοχή  των κοινωνικών σχέσεων παραγωγής ακόμα και με τον τρόπο οργάνωσης ολόκληρου του σχολικού συστήματος. 
      Συγχρόνως, αν και αντανακλώνται τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης στο εκπαιδευτικό σύστημα, όμως η πορεία προς τη δημόσια εκπαίδευση δεν υπαγορεύτηκε απλώς από την αστική τάξη που επέτρεψε στους εργαζόμενους να αφιερώσουν χρόνο για μόρφωση και πολιτισμό. Στην πραγματικότητα είναι οι πλούσιοι που λαμβάνουν ποιοτική εκπαίδευση, ενώ για τους φτωχούς αρκεί η εκπαίδευση για ν’ ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της εργασίας. Άλλωστε, αυτά που μοιάζουν ως παραχωρήσεις προέκυπταν από τους αγώνες της εργατικής τάξης και επιβλήθηκαν παρά την αντίσταση των καπιταλιστών που έψαχναν κάθε δυνατό τρόπο για να τις εξουδετερώσουν. 
         Η δημόσια εκπαίδευση γίνεται μέρος μιας σύνθετης σχέσης μεταξύ των συμφερόντων της αστικής τάξης και της αντίστασης των εργαζομένων σ’ αυτή. Η σύγχρονη λοιπόν εκπαίδευση είναι προϊόν των αναγκών της αστικής τάξης,  αλλά είναι επίσης προϊόν ενός τεράστιου αγώνα για να διευρυνθεί και απελευθερωθεί από αυτήν. Η δημόσια  εκπαίδευση γίνεται, συν τοις άλλοις, ένας σημαντικός μηχανισμός για τη δημιουργία κοινωνικής συναίνεσης, διότι βασίζεται στην ιδέα ότι το σχολείο προσφέρει «ίσες ευκαιρίες» για όλους τους πολίτες. Κι αυτή η ιδέα της εκπαίδευσης είναι πολύ  ισχυρή για τη νομιμοποίηση του καπιταλισμού στους εργαζόμενους. Σύμφωνα με την καπιταλιστική ιδεολογία των ίσων ευκαιριών, όλα τα παιδιά ξεκινώντας  στο ίδιο σχολικό σύστημα, αν παρουσιάζουν διαφορές στα επιτεύγματά τους αυτές θα εξαρτώνται μόνο από τις ιδιαίτερες ικανότητες, τα κίνητρα και τις επιλογές τους, μένοντας έτσι εκτός κάδρου και …σχολικού συστήματος θέματα κοινωνικών τάξεων και οικονομικών προβλημάτων. Κι εδώ επαναλαμβάνεται η τυπική αστική θεωρία  που όπως βλέπει τη αγορά ως πανάκεια της ισότητας, έτσι βλέπει και το σχολείο ως ένα μηχανισμό αξιοκρατίας. Μόνο που η ιδέα των ίσων ευκαιριών στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος είναι, από μόνη της, μια πλάνη. Γιατί  κάθε  μορφή εκπαίδευσης είναι πολύ μακριά από το να είναι πολιτικά ουδέτερη, διότι δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τα ταξικά συμφέροντα. Η εκπαίδευση δεν είναι για μια υπερταξική κοινωνία και δεν διαμορφώνεται στο περιθώριο της πολιτικής ή της ταξικής πάλης, αντίθετα  είναι μια κεντρική περιοχή αυτού του αγώνα.
          Κι επειδή, κατά τη μαρξιστική ανάλυση, από τη μια  για να δημιουργηθεί ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα είναι απαραίτητο ν’ αλλάξουν οι κοινωνικές συνθήκες, αλλά από την άλλη συντελεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα για ν’ αλλάξουν οι υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες, γι’ αυτό απαιτείται η κατανόηση της τρέχουσας κατάστασης που οδηγεί στην απαίτηση και προάσπιση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης.

23 Φεβρουαρίου 1981: Ενα πραξικόπημα που δεν έγινε ποτέ…

Από herko

Στις 6.20 το απόγευμα της 23ης Φλεβάρη του 1981, μέσα στην κατάμεστη από βουλευτές και δημοσιογράφους αίθουσα της ισπανικής Βουλής, στο κέντρο της Μαδρίτης, ο αντισυνταγματάρχης της Πολιτοφυλακής Αντόνιο Τεχέρο ανεβαίνει στο βήμα και κολλά το περίστροφό του στον κρόταφο του προέδρου του Κοινοβουλίου. Ο Τεχέρο διατάζει τους βουλευτές να πέσουν στο πάτωμα, ενώ οι πολιτοφύλακες πυροβολούν με αυτόματα όπλα στον αέρα. Το συμβάν μεταδίδεται ζωντανά από εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο. Τα γεγονότα κυλούν πλέον με κινηματογραφική ταχύτητα.
Οι άνδρες της Πολιτοφυλακής, μιας παραστρατιωτικής οργάνωσης που βρίσκεται υπό τις διαταγές του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, συλλαμβάνουν όλους τους πολιτικούς που βρίσκονται στην αίθουσα, μεταξύ τους τον εντολοδόχο πρωθυπουργό, υπουργούς και πολιτικούς αρχηγούς. Ο Τεχέρο ανακοινώνει ότι σύντομα θα φτάσει στη Βουλή η «αρμόδια στρατιωτική αρχή». Εννοεί τον υπαρχηγό του γενικού επιτελείου Κορίν Αρμάδα, που προαλείφεται για αρχηγός της στρατιωτικής χούντας. Μια ώρα αργότερα στη Βαλένθια, ο άλλος συμπρωταγωνιστής του πραξικοπήματος, ο στρατιωτικός διοικητής της πόλης Μίλανς ντελ Μπος κηρύσσει το στρατιωτικό νόμο και βγάζει τα τανκς στους δρόμους.
Αμέσως μετά την κατάληψη του Κοινοβουλίου, ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος, έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη των κορυφαίων στελεχών του στρατού και της δημόσιας διοίκησης, θέτει σε εφαρμογή το σχέδιο «Διάνα» για την αντιμετώπιση πραξικοπημάτων. Στη 1.15 μετά τα μεσάνυχτα ο Χουάν Κάρλος εμφανίζεται στην τηλεόραση και καλεί το λαό να δείξει ψυχραιμία και εμπιστοσύνη στο Στέμμα.
Μετά από αυτό, ο Ντελ Μπος αποσύρει τα τανκς από τη Βαλένθια και ανακαλεί τις διαταγές, όμως ο Αρμάδα επιμένει. Σε λίγες ώρες οι πραξικοπηματίες αντιλαμβάνονται ότι είναι πλήρως απομονωμένοι και παραδίδονται.
Μέχρι σήμερα, όλοι υποστήριζαν ότι στην αντιμετώπιση του πραξικοπήματος το σημαντικότερο ρόλο έπαιξε ο βασιλιάς της Ισπανίας. Ομως, ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο «Το πραξικόπημα που δεν έγινε ποτέ», έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα. Ο συγγραφέας του, απόστρατος συνταγματάρχης Αμαντέο Ινγκλές, επικαλείται τις μαρτυρίες του Ντελ Μπος και του Αρμάδα, μέσα από τη φυλακή, και αποκαλύπτει ότι ο Χουάν Κάρλος ήταν πλήρως ενημερωμένος για την προετοιμασία του πραξικοπήματος και ενθάρρυνε μάλιστα τους δύο στρατηγούς για την πραγματοποίησή του. Σκοπός ήταν, όπως αποκαλύπτεται, να εμφανιστεί ο βασιλιάς ως θεματοφύλακας του δημοκρατικού πολιτεύματος και να εδραιωθεί η μοναρχία που δεχόταν πυρά, τόσο από ορισμένους νοσταλγούς του Φράνκο, όσο και από δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Εξάλλου, την ίδια άποψη υποστηρίζει στα απομνημονεύματά του και ο Τεχέρο.
Πηγή: Ριζοσπάστης

«Ελληνική Λύση» – Το ψηφοδέλτιο ως χαρτί υγείας!

 (vid)

Ψηφίζουμε Βελόπουλο για να μας πουλήσει κρασί από τον γάμο της Κανά!

Στηρίζουμε και ψηφίζουμε την «Ελληνική Λύση» του Κυριάκου Βελόπουλου και τους πολιτευτές του (απο)κόμματός του γιατί:

• Θα λείψουν από το Κοινοβούλιο ο Λεβέντης με τους Λεβέντηδες κι ο Καμμένος με τους Καμμένους και κάποιος ισάξιός τους πρέπει να τους αναπληρώσει στην παρωδία.

• Χρειάζεται μία ακόμα φωνή, εκτός από τη φωνή της Χρυσής Αυγής, η οποία να ζητάει να πυροβολούνται οι μετανάστες και οι πρόσφυγες που περνούν τα Ελληνικά σύνορα, που θα δίνει μάχες για να πάρουν νέες φοροαπαλλαγές οι έλληνες «πατριώτες» εφοπλιστές…

• Χρειάζεται μία στεντόρεια φωνή που να καλεί σε αποκλεισμό των φτωχών και των ανέργων, που να καλεί να αφαιρεθεί από τα θύματα της κρίσης το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, χρειάζεται μία φωνή που ίσως αύριο ζητήσει οι ταλαίπωροι να καίγονται στην πυρά ή να πετιούνται στον Καιάδα.

• Χρειάζεται ένα κόμμα που να κάνει χριστεμπόριο από την αίθουσα της Βουλής. Χρειάζεται τον Κυριάκο Βελόπουλο και τους πολιτευτές του να πουλούν χειρόγραφες επιστολές του Ιησού Χριστού από το βήμα της Βουλής.

Για τους παραπάνω λόγους και για άλλους παρόμοιους στηρίζουμε Κυριάκο Βελόπουλο.

Αντιμετωπίζουμε για μία ακόμη φορά το ψηφοδέλτιο ως χαρτί υγείας και αντί για βουλευτές επιλέγουμε διασκεδαστές!

Ψηφίζουμε τον Βελόπουλο και τους πολιτευτές του για να μην αισθάνονται μοναξιά στη Βουλή ο Μιχαλολιάκος με τους βουλευτές του.

Δεν μας αρκεί να ψηφίσουμε τους φασίστες που κουβαλάνε μαζί τους η Νέα Δημοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το ΠΑΣΟΚ!

Εμείς ψηφίζουμε για να εκλέξουμε αυθεντικούς φασίστες γιατί αυτούς ξέρουμε, αυτούς εμπιστευόμαστε και αυτοί μας αξίζουν!

Ψήφος στο Βελόπουλο και στους πολιτευτές του και που ξέρετε:

Μπορεί εκτός από χειρόγραφες επιστολές του Ιησού Χριστού να σας πουλήσουν και λίγο από το κρασί στο οποίο μετέτρεψε το νερό ο Χριστός στον γάμο της Κανά ή λίγα από τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια που πολλαπλασίασε ο Ιησούς ταΐζοντας 5.000 άτομα στο βουνό της Τιβεριάδας!

Καλή ψήφο, καλή όρεξη, στην υγειά σας και καλή χώνεψη!

Αίμα, Τιμή και… God Bless America, οι χρυσαυγίτες ενάντια στη Βενεζουέλα

 

Από atexnos3 στο Φεβ 24, 2019 Πολιτική

 

Θέλει ο… φασίστας να κρυφτεί και η χαρά δεν τον αφήνει. Έτσι και τα ναζιστικά αποβράσματα της Χρυσής Αυγής αδυνατούν να συγκρατήσουν τον ενθουσιασμό τους για τις πρόσφατες απόπειρες των ιμπεριαλιστών να φέρουν το χάος στη Βενεζουέλα με στόχο την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης Μαδούρο. 

Αναπαράγοντας όλη την επιχειρηματολογία των ΗΠΑ και των εγχώριων παπαγάλων τους (βλ. ΣΚΑΪ και λοιπά μέσα), οι χρυσαυγίτες κάνουν λόγο για «κατάσταση χάους» που «επικρατεί στην κομμουνιστική (sic) Βενεζουέλα». Ταυτόχρονα, σαν πιστά τσιράκια των ιμπεριαλιστών φονιάδων, δε χάνουν την ευκαιρία εκτός από την κατασυκοφάντηση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας, να στάξουν αντικομμουνιστικό δηλητήριο με εμετικές γκεμπελικές κορώνες τύπου «βλέπετε, δεν σκοτώνουν παιδιά μόνο οι σιωνιστές στην Παλαιστίνη, σκοτώνουν και οι πιο καλοί «μαθητές» τους, τα κομμούνια!». 

Ασφαλώς, τα χρυσαυγίτικα αποβράσματα δεκάρα τσακιστή δε δίνουν ούτε για τα παιδιά της Παλαιστίνης, ούτε για το λαό της Βενεζουέλας. Μοναδικός σκοπός τους είναι η υπεράσπιση των αφεντικών τους, των ιμπεριαλιστών, αυτών που ποτίζουν τη ρίζα του εθνικισμού και του φασισμού. Αυτός ήταν και είναι ο ρόλος τους. 

Γερμανοτσολιάδες στο παρελθόν, αμερικανοτσολιάδες σήμερα, οι φασίστες ήταν πάντα εχθροί του εργατικού-λαϊκού κινήματος, βαστάζοι του μεγάλου κεφαλαίου και απολογητές του ιμπεριαλισμού. Και πάντα πρόθυμοι να στηρίξουν, σαν πιστά μαντρόσκυλα, τα αμερικανοκίνητα πραξικοπήματα, από αυτά των απριλιανών εγκληματιών και του χασάπη Πινοσέτ, μέχρι τις μαριονέτες τύπου Γκουαϊδό…

Τα καμμένα φορτηγά και το «κατασκευασμένο» χάος στη Βενεζουέλα (ΒΙΝΤΕΟ) – Απειλούν να περάσουν «στην πράξη» οι ΗΠΑ 

 

Την απειλή πως η Ουάσιγκτον θα «περάσει στις πράξεις» για να «υποστηρίξει τη δημοκρατία» στη Βενεζουέλα, εκτόξευσε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, μετά την αποτροπή των πρώτων προσπαθειών τους να βάλουν πόδι στη χώρα με το πρόσχημα της «ανθρωπιστικής βοήθειας».  Ωστόσο, οι στημένες επιχειρήσεις στόχευαν να κατηγορήσουν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας για χρήση βίας … Συνεχίστε να διαβάζετε το Τα καμμένα φορτηγά και το «κατασκευασμένο» χάος στη Βενεζουέλα (ΒΙΝΤΕΟ) – Απειλούν να περάσουν «στην πράξη» οι ΗΠΑ.

Ατέχνως

Οι “εκσυγχρονιστές” και τα ξεπερασμένα δόγματα του ΚΚΕ

Διονύσης Μαλαπέτσας

Ο Καπετάν-Γιώτης σημείωνε πριν περίπου 30 χρόνια: “Την ξαναθυμήθηκαν την πιπίλα: “Σε ξεπερασμένα δόγματα επιμένει το ΚΚΕ!” Ποια είναι τα ‘ξεπερασμένα δόγματα”, άσπονδοι σύντροφοι και φίλοι; Την ίδια ερώτηση ακριβώς θα δανειστώ από τον Καπετάνιο και εγώ σήμερα και θα την απευθύνω σε όλους μας και όλους σας. Ποια είναι λοιπόν τα περί ων ο λόγος ξεπερασμένα δόγματα; Ακούω ξανά και ξανά το ίδιο κλισέ από τα χείλη είτε των φίλων είτε των εχθρών του ΚΚΕ. Η ίδια ατάκα από αριστερούς, κεντρώους και δεξιούς. Από προοδευτικούς, φιλελεύθερους και συντηρητικούς. Σε οποιοδήποτε ζήτημα και αν τεθεί, πριν καν ακούσουν τις θέσεις και το σκεπτικό του Κόμματος, απαντούν σχεδόν από εξαρτημένα αντανακλαστικά ή από ηλίθια συνήθεια, πως το ΚΚΕ είναι οπισθοδρομικό, πιστεύει σε ξεπερασμένες ιδέες και παρωχημένα δόγματα, σε τρύπιες σημαίες και ουτοπίες που δε θα βρουν ποτέ εφαρμογή. Ένα κλισέ που κοντεύει να ξεπεράσει σε γραφικότητα και ανοησία τα ανέκδοτα για τις ξανθιές, τους Πόντιους και τις γυναίκες οδηγούς. Ωστόσο νοιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω άπαντες, εχθρούς και φίλους, που αν μη τι άλλο μας πιστώνουν ομόφωνα την πολιτική συνέπεια των θέσεών μας. Α, όλα κι όλα, ασχέτως αν κάποιος διαφωνεί με τις απαρχαιωμένες μας θέσεις, μας αναγνωρίζει πως είμαστε δογματικά πιστοί και συνεπείς σε αυτές.
Τα τελευταία πέντε χρόνια μάλιστα, η ανοησία αυτή έλαβε νέα αξία, ένα άλλο ειδικό βάρος το οποίο αυξήθηκε από τη σύγκρουσή της με τον κομήτη του “ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς” του ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς όπως συμβαίνει σε κάθε σύγκρουση ενός μεγάλου σώματος (η μεγάλη ανοησία) με ένα αρκετά μικρότερο (η μικρότητα του δήθεν ηθικού πλεονεκτήματος) στο σύμπαν που μας περιβάλλει. Έτσι λοιπόν, από τότε που η “αριστερά” έγινε εξουσία σε αυτή τη χώρα (συγκυβερνώντας με φασίστες), αποφάσισε για να παραπλανήσει τις λαϊκές μάζες από τις αντιλαϊκές επιθέσεις που θα εξαπέλυε, να προχωρά και σε κάποιες δήθεν προοδευτικές και σαφώς πιασάρικες μεταρρυθμίσεις, με σκοπό να πιπιλά και την καραμέλα του δήθεν προοδευτικού, του δίκαιου που εν τέλει έγινε πράξη.
Κάπως έτσι τα βασικότερα προβλήματα που βασάνιζαν αυτή τη χώρα και το λαό της για χρόνια λύθηκαν ως δια μαγείας. Επιτέλους, καταργήθηκε το βάναυσο μέτρο της πρωινής προσευχής στα σχολεία, ο τρόπος με τον οποίο προλαβαίναμε και εμείς να μπούμε στην τάξη χωρίς απουσία την πρώτη ώρα. Παραλίγο να γινόταν και ο περιβόητος διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας, αλλά στις καθυστερήσεις έβγαλε γκολ το δεξί εξτρέμ του ιερατείου. Και αφού το Μαρξικό όπιο του λαού πήρε την πρόκριση, οι κυβερνητικοί έκαναν ντρίπλα και είπαν να ασχοληθούν με το καθ’ εαυτού όπιο. Και άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες σε ουσίες και οινοπνεύματα. Από την κάνναβη που θα μπορείς κάποια στιγμή ν’ αγοράζεις πια από το περίπτερο, τα 24ωρα ΑΤΜ ή το ψιλικατζίδικο, μέχρι την ηρωίνη, τη μεθαδόνη και κάθε άλλου είδους πρέζα, καθώς πλέον θα μπορείς να πας να τρυπιέσαι άνετα σε ευχάριστα διαμορφωμένους και φιλόξενους χώρους, ελεγχόμενες λέσχες θανάτου που επισήμως ονομάστηκαν κέντρα ελεγχόμενης χρήσης (διεθνώς shooting rooms). Διότι το πρόβλημα ήταν η χρήση υπό επίβλεψη και νομική ανοχή. Και μέσα σε όλα τα άλλα λύσαμε επιτέλους και το νομικό πρόβλημα της συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών που πλέον μπορούν ελεύθερα να συζούν και να αναγνωρίζονται ως ζευγάρια, να υιοθετούν παιδιά και να χαίρονται δημοσίως και άφοβα τον έρωτά τους. Μπορεί να μην ασχολήθηκαν βέβαια με το να λύσουν γονιδιακά προβλήματα της κοινωνίας μας όπως ο ρατσισμός, ο φασισμός, ο σκοταδισμός, η άγνοια, η απάνθρωπη αντιμετώπιση των ανθρώπων αυτών (ομοφυλόφιλων, ναρκομανών, μεταναστών κλπ.) από τους δήθεν νοικοκύρηδες και καθώς πρέπει φιλήσυχους που τους βρίζουν, τους απομονώνουν, τους περιθωριοποιούν και τους ραντίζουν με αγιασμούς ξορκίζοντάς τους λες και είδαν τον αντίχριστο. Παρά ταύτα πλέον μπορούν κάλλιστα να περπατούν δημοσίως σε ζευγάρια, κρατώντας χέρι-χέρι το σύντροφό τους και το παιδί τους. Τώρα αν οι μικρόνοοι συμπολίτες τους (συνανθρώπους δεν τους λες, είναι μεγάλη λέξη ο άνθρωπος) τους χλευάσουν ή τους πετάξουν ντομάτες, αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ας ήταν straight…
Μέσα στα υπόλοιπα προοδευτικά νομοθετήματα της πρώτης φοράς αριστερά περιλαμβάνονται και αποκρατικοποιήσεις, πλειστηριασμοί κατοικιών, ιδιωτικοποιήσεις βασικών κοινωνικών αγαθών, νομιμοποίηση των ναρκωτικών, “αξιοποίηση” κρατικής περιουσίας (αεροδρόμια, λιμάνια, μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, ενέργεια κλπ.) και όποιο άλλο μέτρο αντιλαϊκό μεν εκσυγχρονιστικό δε! Το οπισθοδρομικό ΚΚΕ τι λέει για όλα αυτά; Γιατί άραγε να καταψήφισε τέτοιες ριζικές μεταρρυθμίσεις που συνταράσσουν συθέμελα το κατεστημένο και ξεριζώνουν από τα σπλάχνα της κοινωνίας στερεότυπα αιώνων, οδηγώντας την στον εκσυγχρονισμό; Γιατί αρνείται να δει το λαμπρό μέλλον που έρχεται για τη χώρα και την οικονομία της όταν πλέον θα έχουμε επενδύσεις σε ναρκωτικά, καζίνο, ιδιωτικούς παρόχους ενέργειας, καρτέλ πετρελαϊκών που απομυζούν τον ορυκτό πλούτο της χώρας, ιδιωτική παιδεία, πολυεθνικές που προσφέρουν θέσεις σύγχρονης δουλείας με μισθούς των 500 ευρώ, πλήρως ιδιωτική ασφάλιση για υγεία και σύνταξη, hedge funds (δλδ. κοράκια) από τα οποία θα μπορούμε να νοικιάζουμε τα σπίτια μας που κάποτε αγοράσαμε, ξεπληρώναμε με αίμα για χρόνια και όταν πλέον μας έκοψαν μισθούς και αρχίσαν τις φοροεπιδρομές, τότε τα δάνειά μας κοκκίνησαν και για να μας σώσουν άλλη μια φορά τα ξεπούλησαν στα funds που δε γνωρίζουν σύνορα, όχι λόγω προλεταριακού διεθνισμού φυσικά, αλλά λόγω παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.
Ποια είναι αυτά τα ξεπερασμένα δόγματα στα οποία πιστεύει το ΚΚΕ και αγωνίζεται με κάθε τρόπο αφενός να βελτιώσει όσο το δυνατό αυτή τη σάπια κοινωνία και αφετέρου να κάνει παρόν το πραγματικό μέλλον, “να πάρει ζβάρα τα πάντα, να κάψει κάθε παλιό, κάθε σάπιο και μαύρο, για να βγει από μέσα ο πιο όμορφος ανθός’! Να κάνει πραγματικότητα το όνειρο, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό! Να κάνει πράξη τα αυτονόητα που 100 χρόνια πριν ήταν δεδομένα για 300.000.000 λαού! Με πυξίδα εκείνο τον Οχτώβρη του 1917, τότε που ‘ο πάγος έσπασε, τότε που ο δρόμος άνοιξε, τότε που ο δρόμος χαράχτηκε”! Αυτά είναι τα “ξεπερασμένα” δόγματα του ΚΚΕ σύντροφοι, φίλοι και διαφωνούντες. Αντέχετε να τα διαβάσετε; Αντέχετε να τα διανοηθείτε;
Ονειρευόμαστε, απαιτούμε και πολεμάμε για την κατάργηση ανθρώπου από άνθρωπο. Για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν για όλους υγεία, παιδεία και ασφάλιση. Τροφή, στέγη και δουλειά για όλους. Αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν συγκοινωνίες και τηλεπικοινωνίες. Καθολική δωρεάν πρόσβαση στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, στην ψυχαγωγία. Και σαφώς ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, για να στήσουμε όπως έλεγε ο Νίκος Μπελογιάννης έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων, όχι έναν κόσμο “φτιαγμένο” στα μέτρα τους. Έναν κόσμο στον οποίο δε χωράει τίποτα σάπιο και παλιό όπως οι λέξεις ρατσισμός, φασισμός, ξενοφοβία, ομοφοβία, ναρκωτικά, πορνεία, εκμετάλλευση, κακοποίηση γυναικών, παιδιών, ζώων. Αυτά και άλλα αυτονόητα για την ανθρώπινη ύπαρξη είναι τα ξεπερασμένα δόγματα στα οποία πιστεύει το ΚΚΕ. Και θα συνεχίσει να πιστεύει και να μάχεται για αυτά, για πάντα μέχρι τη νίκη (Hasta la Victoria siempre!). Μόνο του στο αστικό πολιτικό σύστημα (πλην Λακεδαιμονίων), αλλά με όλους εμάς και όλους εσάς που ονειρεύεστε μια κοινωνία ανθρώπων για να ζήσετε και να γεννήσετε τα παιδιά σας, όλους εμάς που καλεί να παλέψουμε μαζί του μέσα στη συντροφική αγκαλιά του, την οποία σκεπάζουν οι κόκκινες σημαίες μας, “οι βαμμένες μεσ’ το αίμα του λαού”.
Και για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε, ο Χαρίλαος σημείωνε πως “Πολλά μπορούν να αλλάξουν στο ιστορικό προτσές. Ένα μόνο δεν μπορεί να αλλάξει: Η ανάγκη για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας… ” Το ΚΚΕ σου απλώνει το χέρι, θα σηκωθείς; Θα έρθεις;

ΜΑΛΑΠΕΤΣΑΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Τι είδε και τι δεν είδε η δημοσιογράφος του ΑΠΕ και του ΠΡΙΝ στο συνέδριο των Ιδιωτικών Υπαλλήλων

Από iraklis3 

Μετά τις καταγγελίες της ΔΑΣ για το χθεσινό απαράδεκτο «ρεπορτάζ» του ΑΠΕ, το οποίο διαστρέβλωνε τα πραγματικά γεγονότα στο Συνέδριο της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, νεότερα στοιχεία έδειξαν ότι πάρα τον αρχικό ισχυρισμό αρμοδίων του ΑΠΕ ότι δεν υπήρχε δημοσιογράφος στο χώρο, τελικά δημοσιογράφος του πρακτορείου υπήρχε. Το κείμενο υπογράφει η Ιωάννα Καρδάρα, δημοσιογράφος του ΑΠΕ και τακτική αρθρογράφος – δημοσιογράφος του «ΠΡΙΝ» (ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ).
Στο κείμενό της είδε… «ένταση ανάμεσα σε μέλη του ΠΑΜΕ και σε μέλη της ΟΙΥΕ», και όχι την πραγματικότητα, δηλαδή την παρουσία και την επίθεση ένοπλων μπράβων ενάντια σε Σωματεία – μέλη της ΟΙΥΕ, ενάντια σε εκλεγμένους αντιπρόσωπους και σε συνδικαλιστές. Επιπλέον, το κείμενο του ΑΠΕ φρόντισε να αναπαράγει ανακοίνωση που είχε βγάλει πριν τρεις μέρες (!) η ηγεσία της ΟΙΥΕ, στην οποία αυτοί που έφεραν τους μπράβους στο Συνέδριο ισχυρίζονταν προκλητικά ότι «το ΠΑΜΕ ετοιμάζει ομάδες αποφασισμένων τραμπούκων»! Δεν είδε βέβαια η δημοσιογράφος του ΑΠΕ και του «ΠΡΙΝ» τις αλλεπάλληλες καταγγελίες σωματείων και του ΠΑΜΕ για το όργιο νοθείας των εργατοπατέρων και την ωμή εργοδοτική παρέμβαση… Ακόμα και στο εύστοχο δρώμενο με τις μαϊμούδες, είδε «εισβολή» συνέδρων της ΔΑΣ! Εισβολή πού; Στο Συνέδριο που ήταν εκλεγμένοι;
Μετά την ανοχή της κυβέρνησης και της αστυνομίας στους κουμπουροφόρους μπράβους και αυτούς που τους έφεραν, άξιος για την κυβέρνηση και ο μισθός της δημοσιογράφου του ΑΠΕ και του «ΠΡΙΝ»!
Πηγή: 902.gr

Ένα κείμενο για τον Εμπουκά Μαμασουμπέκ

Κατιούσα

Όταν είσαι από άλλο τόπο, δεν έχεις ούτε παρόν ούτε μέλλον. Είσαι αυτός ο Ξένος. Ο πρόσφυγας. Ο μετανάστης. Είσαι κάτι κακό για τούτη εδώ την κοινωνία. Κάτι νοσηρό που αλλοιώνει τον πολιτισμό της. Η Ζωή σου δεν έχει καμία απολύτως αξία. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα ελεύθερης βούλησης και επιλογής. Μια βάρκα σε ξέβρασε εδώ. Ήρθες εδώ όχι γιατί το επέλεξες αλλά γιατί οι συνθήκες σε ανάγκασαν. Τώρα παλεύεις μόνος. Μόνος, με τον ίδιο σου τον εαυτό, την οικογένεια σου, για να μπορέσεις να ζήσεις. Να μπορέσεις να σταθείς στα πόδια σου. Να μπορέσεις να ελπίζεις ξανά σε κάτι.

Το όνομα του ήταν Εμπουκά Μαμασουμπέκ. Η ελπίδα για κείνον και την οικογένεια του χάθηκε μέσα σε ένα αστυνομικό τμήμα. Το όνομα του ήταν Ζακ Κωστόπουλος. Η ελπίδα του χάθηκε κάπου στην Γλαδστώνος. Πέθανε στο δρόμο, λόγω ισχαιμικού επεισόδιου που προκλήθηκε από πολλαπλά τραύματα. Αν με ρωτούσες για τον υπαίτιο θα σου λεγα πως δεν είναι ένας. Ήταν πολλοί περισσότεροι. Από την μια αυτός που τον σάπισε στο ξύλο μέχρι θανάτου, αλλά και όλοι εμείς οι Κυρ Παντελήδες που κοιτούσαμε να αργοπεθαίνει και γύρίσαμε στα σπίτια μας σαν καλοί νοικοκυραίοι. Μπορεί να μην ήρθε από άλλο τόπο. Ήταν όμως ενα άλλοιωτικό παιδί. Ο Θάνατος του, όπως και ο θάνατος του Εμπουκά, του Σαχζάτ Λουκμάν, του Παύλου, του Αλέξανδρου, της Κανελλοπούλου, του Κουμη, του Καλτεζά, του Σωτήρη Πέτρουλα, του Νίκου Τεμπονέρα, της Βασιλακοπούλου, του Μπελογιάννη, του Τάσσου Τούση (ποιός μπορεί να βγάλει άλλωστε από τη μνήμη του, εκείνη τη μάνα, που θρηνεί πάνω από το άψυχο σώμα του γιου της. Τότε, είναι που ο Γιάννης Ρίτσος εμπνέεται και ξεκινά να γράφει τους πρώτους στίχους από τον «Επιτάφιο»)  είναι η έκφραση του εκφασισμού μιας κοινωνίας που σαπίζει . Ξέρεις, η μόνη απάντηση στον σκοταδισμό, το φασισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία είναι να αναζητάμε τον άνθρωπο όπου και αν βρίσκεται. Στον Κεμάλ,ο Γκάτσος έγραψε οτι αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.  Και όμως, αυτός ο κόσμος μπορεί και πρέπει να αλλάξει Κεμάλ. Για κείνη τη θηλιά που μας πνίγει, για το παρόν, αλλά και το μέλλον. Πρέπει να αλλάξει και θα αλλάξει!

«Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

 

Καλή συνέχεια

Από: hlektrikosthiseas.blogspot.com

Τζωρτζ Ουάσινγκτον-Από δουλοκτήτης πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ

Κατιούσα

O Τζώρτζ Ουάσινγκτον γεννήθηκε στη Βιρτζίνια ως ο μεγαλύτερος από τα έξι παιδιά του Αυγουστίνου και της Μαίρης Ουάσινγκτον. Η οικογένεια του ανήκε στη μεσαία τάξη και καταγόταν από την Αγγλία απ’ όπου είχε μεταναστεύσει ο προπάππος του Τζων μετά την άνοδο του Κρόμγουελ στην εξουσία που σήμανε απώλεια της περιουσίας του. Δεν είναι γνωστά πολλά στοιχεία για την παιδική του ηλικία, πέραν του γεγονότος ότι έλαβε ως την ηλικία των 15 τη βασική του μόρφωση κατ’ οίκον, ενώ ασχολήθηκε εντατικά και με τις φυτείες καπνού και τα κοπάδια του πατέρα του, ιδίως αφότου τον έχασε στα 11 του χρόνια. Από νεαρή ηλικία δούλευε ως τοπογράφος στην κομητεία του Κάλπερερ, του Φρέντερι και της Αυγούστα. Μετά το θάνατο του αδερφού του Λώρενς και της μοναχοκόρης αυτού λίγο αργότερα, ο Ουάσινγκτον κληρονόμησε τη μεγαλύτερη έκταση της Βιρτζίνια, το Όρος Βέρνον, ενώ αργότερα επεξέτεινε την περιουσία του αγγίζοντας τα 8000 εκτάρια.

Στις αρχές του 1750 άρχισε τη στρατιωτική του καριέρα, όταν διορίστηκε ταγματάρχης της πολιτοφυλακής της Βιρτζίνια, την περίοδο που οι Γάλλοι προσπαθούσαν να επεκταθούν στην κοιλάδα του Οχάιο, που είχε ασαφή σύνορα με τη Βιρτζίνια, προκαλώντας μεθοριακές συγκρούσεις. Ένα από αυτά τα επεισόδια, στα οποία πρωταγωνίστησε ο Ουάσινγκτον, σκοτώνοντας ένα Γάλλο διοικητή και εννέα άνδρες του στο Fort Duquesne, σήμανε την έναρξη του Γαλλοϊνδικού πολέμου. Η στρατιωτική του εμπειρία υπήρξε σε γενικές γραμμές απογοητευτική και ο ίδιος αποσύρθηκε από το σύνταγμά του της Βιρτζίνια στα τέλη του 1758, επιστρέφοντας στο Όρος Βέρνον. Λίγες εβδομάδες μετά παντρεύτηκε την πλούσια χήρα Μάρθα Κάστις, κι έτσι έγινε ένας από τους πιο πλούσιους γαιοκτήμονες της Βιρτζίνια, έχοντας στην κατοχή του πάνω από 100 σκλάβους. Υπάρχουν αντικρουόμενες μαρτυρίες για τη συμπεριφορά του προς αυτούς, φαίνεται πάντως πως δε διέφερε ιδιαίτερα από το μέσο όρο των ανθρώπων της τάξης του σε αυτό το θέμα εκείνα τα χρόνια, όπως μαρτυρούν και οι συχνές αποδράσεις σκλάβων από το όρος Βέρνον.

Τη δεκαετία που προηγήθηκε της Επανάστασης, ο Ουάσινγκτον παρά την αντίθεσή του σε επιμέρους πτυχές της βρετανικής αποικιακής πολιτικής, ήταν σαφώς αντίθετος στην πρόθεση των αποικιών της Αμερικής να κηρύξουν ανεξαρτησία, σταδιακά όμως μετατοπίστηκε στο αντιβρετανικό στρατόπεδο. Το Μάιο του 1775 ταξίδεψε στο Κογκρέσο της Φιλαδέλφειας ντυμένος στρατιωτικά, ώστε να δείξει την ετοιμασία του για πόλεμο. Διορίστηκε αρχιστράτηγος των αποικιών, λόγω του κύρους, της στρατιωτικής του εμπειρίας και του προσωπικού του χαρίσματος, αλλά κυρίως επειδή η επανάσταση είχε ξεκινήσει στη Νέα Αγγλία, που εκείνη την περίοδο ήταν οι μόνες αποικίες που επηρεάζονταν άμεσα από τα καταπιεστικά βρετανικά μέτρα. Η Βιρτζίνια ως μεγαλύτερη βρετανική αποικία έπρεπε να προβληθεί καθώς η Νέα Αγγλία χρειαζόταν και την υποστήριξη του αμερικανικού νότου. Το Μάρτιο του 1776 κατέλαβε τη Βοστώνη, ωστόσο απέτυχε να κρατήσει τη Νέα Υόρκη την ίδια χρονιά, υφιστάμενος συντριπτική ήττα και παράδοση 2.800 αντρών. Ωστόσο τις μέρες των Χριστουγέννων, κατόρθωσε να διασχίσει τον ποταμό Ντέλαγουερ και να επιτεθεί σε μισθοφορικές δυνάμεις των Βρετανών στο Τρέντον και λίγες μέρες αργότερα στο Πρίνστον. Σημείο καμπής υπήρξε η νίκη των αμερικανικών δυνάμεων στη μάχη της Σαρατόγκα, που παρακίνησε τη Γαλλία να πάρει ανοιχτά θέση υπέρ των διεκδικήσεων των αποικιών. Οι γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις που απεστάλησαν μαζί με το στόλο έδωσαν στους επαναστάτες το συγκριτικό πλεονέκτημα που τους έλειπε. Η ναυμαχία του Γιόρκταουν που έληξε με την παράδοση των Βρετανών στις 19 Οκτωβρίου 1781 έμελλε να σηματοδοτήσει το τέλος των εχθροπραξιών, παρότι εκείνη την εποχή δεν ήταν ακόμα σαφές ότι οι Βρετανοί θα αποσύρονταν. Επιπλέον, υπήρχε ο κίνδυνος στάσης των Αμερικανών στρατιωτών, απλήρωτων για χρόνια, που ο Ουάσινγκτον απέτρεψε πείθοντας το Κογκρέσο να χορηγήσει ένα πενταετές μπόνους το Μάρτη του 1783. Το Νοέμβρη εκείνης της χρονιάς, οι Βρετανοί εκκένωσαν τη Νέα Υόρκη και τις άλλες  πόλεις, σηματοδοτώντας την ανεξαρτησία των Αμερικανών, κι έτσι ο Ουάσινγκτον τον επόμενο μήνα παραιτήθηκε από αρχιστράτηγος κι επέστρεψε στα κτήματά του, τα οποία είχαν περιπέσει σε εγκατάλειψη τα χρόνια του πολέμου. Χάρη σε γενναία οικονομική ενίσχυση του Κογκρέσου κατόρθωσε και πάλι να ανακτήσει την ευμάρειά του. Το 1787 επανήλθε στην πολιτική δράση, καθώς τα Άρθρα της Συνομοσπονδίας με τα οποία η κεντρική εξουσία διαμοιραζόταν μεταξύ των πολιτειών, που όμως δεν ήταν ενωμένες και είχαν συχνές συγκρούσεις για συνοριακά και οικονομικά ζητήματα, δεν κατόρθωναν να δώσουν σταθερότητα στις ανεξάρτητες πια περιοχές. Εκλέχθηκε πρόεδρος της συντακτικής συνέλευσης που ψήφισε το Σύνταγμα των Ηνωμένων πολιτειών, το οποίο εγκρίθηκε τελικά οριακά μετά από σκληρές διαμάχες.

Το 1789 εκλέχθηκε πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο μόνος που έλαβε θετική ψήφο από κάθε μέλος του Συμβουλίου των Εκλεκτόρων, επίτευγμα ανεπανάληπτο στην αμερικανική ιστορία. Ορκίστηκε στην Νέα Υόρκη, τότε πρωτεύουσα του κράτους. Διόρισε ως στενούς του συνεργάτες σημαντικές μορφές όπως ο Αλεξάντερ Χάμιλτον και ο Τόμας Τζέφερσον, και συμβουλευόταν προσεχτικά τους υπουργούς του πριν λάβει αποφάσεις. Ωστόσο τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του είχε να αντιμετωπίσει τη λεγόμενη “Εξέγερση του Ουίσκυ” το 1792 στην ύπαιθρο της Πενσυλβάνια, όταν επέβαλε φόρους στα αποσταγμένα ποτά. Ηγήθηκε προσωπικά της εκστρατείας καταστολής, μπαίνοντας επικεφαλής πολιτοφυλακών από διάφορες πολιτείες.

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής τήρησε ουδετερότητα, όταν κατά τη διάρκεια της γαλλικής επανάστασης Γαλλία και Βρετανία βρέθηκαν εκ νέου αντιμέτωπες, προκαλώντας την οργή του Τζέφερσον, που έβλεπε με συμπάθεια τα επαναστατικά ιδανικά και πίεζε για τήρηση των παλαιών δεσμεύσεων της χώρας έναντι του συμμάχου της. Για τον Ουάσινγκτον, τα οφέλη μιας ειρήνης με τη Βρετανία ήταν μεγαλύτερα, καθώς διασφάλιζε τα σύνορα με τον τότε Βρετανικό Καναδά και παρεμπόδιζε το ενδεχόμενο νέου πολέμου που θα αποτελούσε τροχοπέδη για την οικονομία του νεοπαγούς κράτους. Κατά τη διάρκεια των δύο θητειών του ως προέδρου, μέτρο το οποίο τηρήθηκε απαρέγκλιτα με εξαίρεση την περίοδο του Φραγκλίνου Ρούζβελτ, ο Ουάσινγκτον είδε προς μεγάλη του αποστροφή το σχηματισμό πολιτικών κομμάτων, καθώς γύρω από τους συνεργάτες του Χάμιλτον και Τζέφερσον άρχισαν να σχηματίζονται τα κόμματα των Φεντεραλιστών και των Δημοκρατικών Ρεπουμπλικανών αντίστοιχα, θέτοντας τις βάσεις της δικομματικής εναλλαγής στην κυβέρνηση των ΗΠΑ που κρατά ως τις μέρες μας.

Νιώθοντας τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν, συνέθεσε με τη βοήθεια του Χάμιλτον τον αποχαιρετιστήριο λόγο του προς τον αμερικανικό λαό, προτρέποντας τον να τιμήσει την Ένωση (των πολιτειών) και να αποφύγει τις μονομερείς δεσμεύσεις στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Παραχώρησε την εξουσία στον Τζων Άνταμς στις αρχές του 1797 και επέστρεψε στο όρος Βέρνον, έχοντας πρώτα δώσει χάρη στους εξεγερμένους της Πενσυλβάνια. Πέρασε τα δυο τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολούμενος εντατικά με τις φυτείες του, που είχαν παραμεληθεί στη διάρκεια της προεδρίας του. Ένα βράδυ που γύρισε με το άλογό του εν μέσω χιονοθύελλας από τα κτήματά του, έφαγε δείπνο με βρεγμένα ρούχα κι έπεσε για ύπνο. Την επόμενη μέρα ξύπνησε με ερεθισμένο λαιμό ενώ τις επόμενες μέρες η υγεία του επιδεινώθηκε. Πέθανε τελικά το Δεκέμβρη του 1799, βυθίζοντας στο πένθος τη χώρα. Αλλά και στην Ευρώπη, τα νέα του θανάτου του έγιναν δεκτά με θλίψη, καθώς οι παλιοί του αντίπαλοι Βρετανοί του απέτισαν φόρο τιμής δια του στόλου τους, ενώ ο Ναπολέων διέταξε στην επικράτειά του δέκα μέρες πένθους. Στη διαθήκη του όριζε την απελευθέρωση των σκλάβων του Όρους Βέρνον μετά το θάνατο της γυναίκας του.

Νεοναζί σεκιουριτάς στη φύλαξη του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Ζάξενχάουζεν

Κατιούσα

Δεν είναι είδηση από την Ουκρανία ή από χώρες της Βαλτικής, αλλά από τη Γερμανία. Πράγματι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Ντόιτσε Βέλε, ένας τουλάχιστον νεοναζί βρέθηκε να εργάζεται στη φύλαξη του μνημείου του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Ζάξενχάουζεν. Τοπική εφημερίδα έφερε πριν λίγες μέρες το ζήτημα στο φως, προκαλώντας την αντίδραση του Άξελ Ντρέκολ, διευθυντή του ιδρύματος Μνημείων του Βραδεμβούργου, ο οποίος χαρακτήρισε “εντελώς απαράδεκτο” το περιστατικό και τονίζοντας πως το ίδρυμα δεν είχε καμία ενημέρωση για το θέμα.
Οι σύγχρονες “ευέλικτες” μορφές απασχόλησης και η ανάθεση φύλαξης μνημείων σε ιδιώτες, φαίνεται να κρύβονται πίσω από την υπόθεση, καθώς η εταιρεία City Control που είχε αναλάβει την προστασία του στρατοπέδου, προσέλαβε ως υπεργολάβο μια άλλη εταιρεία από το Κότμπους του Βραδεμβούργου, χωρίς να ενημερώσει, όπως υποχρεούνταν, την αναθέτουσα αρχή. Ο Ντρέκολ υποστηρίζει πως θα “εξετάσει πολύ προσεκτικά” το συμβάν και δήλωσε πως έχει τερματιστεί η συνεργασία με τον υπεργολάβο, ο οποίος από την πλευρά του θα καταφύγει στα δικαστήρια, αρνούμενος όσα του καταλογίζονται.
Η City Control, προσπαθεί να αποσείσει τις ευθύνες και να τα αποδώσει όλα στη “λανθασμένη συμπεριφορά ενός μεμονωμένου προσώπου” που ανήκει στον υπεργολάβο. Από την πλευρά τους, εξοργισμένοι εμφανίζονται επιζώντες του Ολοκαυτώματος και οι οικογένειές τους, καθώς όχι μόνο φαίνεται η φύλαξη να ανατίθεται σε ακροδεξιούς, αλλά και να υπάρχει παρουσία πολιτικών φορέων αυτού του φάσματος ως επισκεπτών. Αυτό είχε γίνει πχ τον περασμένο Ιούλη, όταν η επικεφαλής της ΚΟ της “Εναλλακτικής για τη Γερμανία”, Αλίς Βάιντελ, επισκέφτηκε το χώρο.
Ο Ντρέκολ πάντως, ιστορικός στο επάγγελμα, αν και θεωρεί πως υπάρχει αυξημένη δυναμική ρατσιστικών και αντισημιτικών απόψεων τα τελευταία χρόνια στη γερμανική κοινωνία, θεωρεί πως παραμένουν μεμονωμένα περιστατικά τα οποία δεν πρέπει να μεγεθύνονται, κι ότι οι νοσταλγοί του Χίτλερ παραμένουν απειροελάχιστη μειοψηφία μεταξύ των 850.000 επισκεπτών του Ζάξενχάουζεν, όπως και της εξοχικής κατοικίας του Χίτλερ στη Βαυαρία, την οποία ο ίδιος διηύθυνε παλιότερα.

ντιδήμαρχος στη Λαυρεωτική έβρισε και χτύπησε εργαζόμενη στο Δήμο!

Α

Κατιούσα

Ένα πολύ σοβαρό περιστατικό καταγγέλλει το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου και Ανατολικής Αττικής, καταδικάζοντας ενέργεια αντιδημάρχου του Δήμου Λαυρεωτικής που έβρισε και στη συνέχεια χειροδίκησε σε βάρος δημοτικής υπαλλήλου στη Δημοτική Ενότητα Κερατέας. Όπως σημειώνει με ανακοίνωσή του το ΕΚ:

«Τέτοιες ενέργειες εκτός από απαράδεκτες, είναι καταδικαστέες και θυμίζουν άλλες εποχές, εποχές μαύρες για τους εργαζόμενους και το λαό. Οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να παραμερίσουν τέτοιες συμπεριφορές και να δώσουν την απάντησή τους δυναμώνοντας τα σωματεία τους και πυκνώνοντας τις γραμμές του ταξικού κινήματος».

Με πληροφορίες από 902.gr