Η Συνεκμετάλευση είναι ΕΔΩ

Ο Πατριωτισμός των εφοπλιστών είναι Αδιαπραγμάτευτος: γεωτρύπανα της οικογένειας Αγγελοπούλου χρησιμοποιεί η Τουρκία!

Σχόλιο Δικτύου Σπάρτακος:

Οι εφοπλιστές είναι αυτοί που διατηρούν προνομιακή σχέση με κυβέρνηση ΝΔ και αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ

Απολαμβάνουν Αφορολόγητα
και Φοροαπαλλαγές.
 

Είναι αυτοί που ελέγχουν τα κανάλια - ραδιόφωνα - εφημερίδες και παίζουν όλη μέρα πόλεμο με την Τουρκία...

 

Απαιτώντας από την νεολαία να γίνει κρέας στα κανόνια για τις ΑΟΖ και τα ενεργειακά κοιτάσματα. Όμως παράλληλα κλείνουν δουλειές με το καθεστώς Ερντογάν και κερδίζουν έναν πακτωλό χρημάτων.

Τα τουρκικά γεωτρύπανα που απειλούν με ελληνο-τουρκικό πόλεμο τους λαούς του Αιγαίου ήταν ιδιοκτησίας οικογένειας Αγγελοπούλου!!!

Διαβάζουμε σχετικό σχόλιο και δημοσίευμα:

"....Τα δύο γεωτρύπανα της οικογένειας Αγγελόπουλου (της γνωστής Γιάννας που θα μας φτιάξει την γιορτή για τα 200 χρόνια από την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων), πωλήθηκαν σε τιμή κάτω του κόστους στην Τουρκία.

Η αγοραπωλησία έγινε μέσα από τριγωνικές και πολυγωνικές μεθοδεύσεις με πολλές οφσορ και άλλου χαρακτήρα εταιρείες μπλεγμένες σε αυτήν.

Το Deep Sea Metro I το μετονόμασαν σε «Φατίχ» (πορθητή) κατά τον Mωάμεθ Β, κατακτητή της Κωνσταντινούπολης και το Deep Sea Metro ΙΙ σε «Γιαβούζ», κατά τον Γιαβούζ Σελίμ, τον πρώτο Οθωμανό σουλτάνο που αυτοονομάστηκε χαλίφης...."  Giorgos Chloros

Διαβάστε και εδώ: Οικογένεια Αγγελοπούλου – Στη 2η θέση της λίστας μετά ονόματα των 163 μεγαλοδοσιλόγων της κατοχής

Η περιπέτεια ενός πλωτού γεωτρύπανου

Το «Deep Sea Metro II» είναι ένα πλωτό γεωτρύπανο έκτης γενιάς, που έχει μήκος 229 μ. και μπορεί να πραγματοποιεί γεωτρήσεις βάθους έως 10.000 ποδών.

Το πλωτό γεωτρύπανο «Fatih», που απέπλευσε προχθές από τον κόλπο της Νικομήδειας, όπου βρισκόταν αγκυροβολημένο τους τελευταίους πέντε μήνες, με κατεύθυνση την Ανατολική Μεσόγειο έχει ενδιαφέρουσα ιστορία. Πρόκειται για το υπερσύγχρονο «Deep Sea Metro II» που έως τα μέσα του 2015 ήταν πλοίο ελληνικών συμφερόντων, καθώς ανήκε κατά 60% σε εταιρεία της Γιάννας και του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Η ιστορία του «Deep Sea Metro II» αρχίζει πριν από 10 χρόνια. Ηταν το ένα από τα δύο πλωτά γεωτρύπανα που το ζεύγος Αγγελόπουλου παρήγγειλε στα ναυπηγεία της Hyundai στη Νότιο Κορέα. Τα πλοία παραλήφθηκαν το 2011. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η ίδια η κ. Αγγελοπούλου βάφτισε το «Deep Sea Metro I». Υπολογίζεται πως τα δύο πλοία κόστισαν περί τα 860 εκατ. δολ. έκαστο. Για να συγκεντρωθούν τα κεφάλαια, συνήφθησαν μεγάλα ομολογιακά δάνεια με διεθνείς τράπεζες. 

Ο κ. Θόδωρος Αγγελόπουλος διατηρεί πολυετή συνεργασία με τη μεγάλη νορβηγική ναυτιλιακή εταιρεία Odfjell, η θυγατρική της οποίας Odfjell Drilling απέκτησε το 40% των δύο πλωτών γεωτρυπάνων. Ωστόσο, η κατακρήμνιση των τιμών του πετρελαίου και του αερίου κατέστησε ασύμφορη τη ναύλωση των πλοίων αυτών από επίδοξους πελάτες, δηλαδή από κράτη που επιδίωκαν την ανακάλυψη «μαύρου» χρυσού στα ανοικτά των ακτών τους. Οι επενδυτές εγκλωβίστηκαν στην επένδυσή τους.

Στα μέσα της δεκαετίας τα γεωτρύπανα παρέμεναν κατά τεκμήριο ανενεργά. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι το πρώτο από αυτά, το «Deep Sea Metro I» ναυλώθηκε το 2015 από την VietGazprom του Βιετνάμ έναντι 255 χιλ. δολ. την ημέρα (από 423.000 δολ. ημερησίως βάσει προηγούμενου συμβολαίου του ίδιου πλοίου με την British Petroleum). Το δεύτερο πλοίο, «Deep Sea Metro II», παρέμεινε αγκυροβολημένο στα ανοιχτά της Βραζιλίας έπειτα από προβλήματα που ανέκυψαν στη συνεργασία με την εθνική εταιρεία υδρογονανθράκων Petrobras. 

Μάλιστα, στα μέσα του 2014 κυκλοφόρησαν φήμες ότι η προσέγγιση της Γιάννας Αγγελοπούλου με τον Αλ. Τσίπρα σκοπό είχε να διαμορφωθούν οι συνθήκες για την ενοικίαση των γεωτρύπανων από την ελληνική και την κυπριακή κυβέρνηση για την έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων σε ελληνικά και κυπριακά ύδατα. 

Οι πληροφορίες αυτές διαψεύστηκαν από την κ. Αγγελοπούλου. Στις 13 Μαΐου 2015, η Γιάννα και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος αποφάσισαν να απεμπλακούν από την επένδυση. Οι εταιρείες τους έπαψαν να καλύπτουν τις οφειλές που είχαν συσσωρευθεί λόγω της δανειοδότησης που είχε παράσχει η αμερικανική θυγατρική της γερμανικής τράπεζας VTB για την κατασκευή των πλοίων στα ναυπηγεία της Hyundai στη Νότιο Κορέα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του διεθνούς ναυτιλιακού Τύπου, οι εταιρείες συμφερόντων του κ. Αγγελόπουλου εξακολουθούν να διατηρούν την κυριότητα του «Deep Sea Metro I», ωστόσο οι πληροφορίες αυτές διαψεύδονται από τον ίδιο τον κ. Αγγελόπουλο.

Η πώληση

Το δεύτερο γεωτρύπανο, το «Deep Sea Metro II», πέρασε από τα μέσα του 2015 στην τράπεζα VTB που είχε χορηγήσει το δάνειο για την κατασκευή του. Με τη μεσολάβηση της Mayesi Hammoud, δικηγόρου της κορυφαίας δικηγορικής εταιρείας VanEps Kunneman VanDoorne που ειδικεύεται στο ναυτικό δίκαιο στην περιοχή της ολλανδικής Καραϊβικής, προχώρησε η πώληση του πλοίου. H κ. Hammoud δεν απάντησε σε ερωτήσεις που απέστειλε η «Κ» για τη διαδικασία της αγοραπωλησίας.

Το πλοίο πωλήθηκε στις 30 Μαρτίου 2016 στη ναυτιλιακή εταιρεία Chalfont Shipping που εδρεύει στον αμερικανικής εποπτείας φορολογικό παράδεισο Marshal Islands του Ειρηνικού Ωκεανού. Η «Κ» επικοινώνησε με το Ληξιαρχείο (Registry) των Marshal Islands και επιβεβαίωσε ότι η Chalfont Shipping ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2016, δηλαδή λίγες ημέρες προτού αγοράσει το πλοίο προς 210 εκατ. δολ. 

Σύμφωνα, όμως, με ασφαλείς πηγές ειδικών στην ίδρυση offshore είναι πιθανόν να πρόκειται για τη μεταφορά στους Νήσους Μάρσαλ της offshore με το ίδιο όνομα που ιδρύθηκε στη Μ. Βρετανία το 1969 και μεταφέρθηκε στον Παναμά τον Ιούνιο του 1980 από τον αείμνηστο δικηγόρο ναυτιλιακών ζητημάτων Κωνσταντίνο Γεωργιόπουλο. Δεν γνωρίζουμε την ιδιοκτησιακή δομή της Chalfont, αν και μια εταιρεία με το ίδιο όνομα, δηλαδή Chalfont Shipping, εμφανίζεται με διεύθυνση ίδια με τη διεύθυνση της Odfjell Drilling στο Kokstad της Νορβηγίας.

Το φθινόπωρο του 2017, η Chalfont μεταπώλησε το «Deep Sea Metro II» στην Turkish Petroleum προς 210 εκατ. δολ. – δηλαδή χωρίς κανένα κέρδος! Η «Κ» απέστειλε γραπτώς ερωτήσεις για το «Deep Sea Metro II», συμπεριλαμβανομένης της ερώτησης για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Chalfont Shipping, στον Θόδωρο και στη Γιάννα Αγγελοπούλου. 

Στην γραπτή απάντησή του ο κ. Αγγελόπουλος επιβεβαιώνει ότι το «Fatih» είναι το «Deep Sea Metro II» και τονίζει: 

«Η εταιρεία συμφερόντων του κ. Θόδωρου Αγγελόπουλου METRO EXPLORATION συμμετείχε επενδυτικά από το 2008 με ποσοστό 60% στην εταιρεία Deep Sea Metro Holding με το υπόλοιπο 40% να ανήκει στην Odfjell Drilling, η οποία ήταν και διαχειρίστρια των πλοίων. Η εταιρεία Chloe Marine, ιδιοκτήτρια του πλοίου “Deep Sea Metro II” ήταν 100% θυγατρική της Deep Sea Metro Holding». 

Σε ό,τι αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Chalfont Shipping, ο κ. Αγγελόπουλος τονίζει ότι «ουδεμία απολύτως ανάμειξη είχε με την αγοραπωλησία του “Deep Sea Metro II” από την τράπεζα DVB καθότι είχε μεταβιβάσει το σύνολο των μετοχών του στη METRO EXPLORATION κατά τη 13η Μαΐου 2015, στην επενδυτική εταιρεία NT REFECTIO XIII και έκτοτε δεν είχε και δεν έχει οποιαδήποτε ανάμειξη με τις εξελίξεις των πλοίων που ανήκαν στην Deep Sea Metro Holding». Μια απλή έρευνα στο Internet δείχνει ότι η εταιρεία NT REFECTIO XIII είναι νομικό πρόσωπο που ιδρύθηκε στις 27 Μαρτίου 2015 στο Οσλο της Νορβηγίας.

Το «Deep Sea Metro II» είναι ένα πλωτό γεωτρύπανο έκτης γενιάς, που έχει μήκος 229 μέτρα και μπορεί να πραγματοποιεί γεωτρήσεις βάθους έως 10.000 ποδών (3,3 χλμ.). Είναι κορυφαίο στο είδος του και οι Τούρκοι το απέκτησαν κυριολεκτικά σε τιμή ευκαιρίας, αφού κανένας δεν ενδιαφέρεται πλέον για τέτοια πλοία εκτός αν είναι κράτος με συγκεκριμένες βλέψεις. Το «Deep Sea Metro II» αναχώρησε από το νορβηγικό λιμάνι Hoylandbaygda όπου βρισκόταν και έφτασε στην Τουρκία λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 30ής προς την 31η Δεκεμβρίου 2017, και συγκεκριμένα στις 01.17. Παρέμενε αγκυροβολημένο στον Κόλπο της Νικομήδειας και άλλαξε όνομα σε 

«Fatih».

Εδώ και μήνες διακινούνταν σε διπλωματικούς και πολιτικούς κύκλους της Αθήνας η πληροφορία ότι «το γεωτρύπανο θα ενεργοποιηθεί τον Ιούνιο στην ΑΟΖ της Κύπρου». Οι γνωρίζοντες επισημαίνουν ότι η διεκδίκηση από την Αγκυρα «μεριδίου» στους υδρογονάνθρακες της Κύπρου εν ονόματι της τουρκοκυπριακής κοινότητας ισοδυναμεί με προσπάθεια εμπέδωσης της διχοτόμησης της νήσου μέσω της de facto αποδοχής του διαχωρισμού των δικαιωμάτων επί του υποθαλάσσιου πλούτου. 

Και αν αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω μιας συμφωνίας επίλυσης του Κυπριακού, μπορεί, θεωρητικά, να προωθηθεί με μια μονομερή ενέργεια, όπως η ενεργοποίηση του πλωτού γεωτρύπανου σε σημείο που υποτίθεται ότι «ανήκει» στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Αυτό είναι που καθιστά το «Deep Sea Metro II» ένα πολύτιμο όπλο στα χέρια της Αγκυρας. Χωρίς αυτό δεν θα μπορούσε να «τρυπήσει» στα νερά της Κύπρου.

ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

diktiospartakos

Το Twitter μας μπλόκαρε, το Ατέχνως δεν πτοείται ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ – ΣΤΗΡΙΞΤΕ μας

Από iraklis3

Από τις 31 Οκτωβρίου 2019 το twitter μπλόκαρε (ανέστειλε οριστικά κατά την διατύπωσή του) το λογαριασμό μας Ατέχνως (@Atexnos14). Την ίδια περίοδο μπλόκαρε, σε παγκόσμια κλίμακα, λογαριασμούς μέσων ενημέρωσης και προσώπων. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε το μπλοκάρισμα κουβανικών μέσων ενημέρωσης και προσώπων) (cubadebete μαζί με τους δημοσιογράφους του μέσου κλπ. ).
–Το Ατέχνως διατηρούσε μόνο ένα λογαριασμό (αυτόν ο οποίος ανεστάλη).
— Στο συγκεκριμένο λογαριασμό κοινοποιούσαμε ΜΟΝΟ τις αναρτήσεις του site atexnos.gr, τίποτε άλλο πέραν αυτών.
— Ο λογαριασμός ήταν καθημερινά ενεργός και μέσω αυτού ενημερώνονταν μερικές εκατοντάδες ακόλουθοι. Δεν ήταν ιδιαίτερα μαζικός λογαριασμός, αλλά δεν ήταν ευκαταφρόνητος ο αριθμός των ακολούθων.
— Ο εν λόγω λογαριασμός δεν είχε εμπλακεί πότε σε συζητήσεις, ούτε είχε ιστορικό σχολίων. Τρία σχόλια συνολικά από τη δημιουργία του το Δεκέμβρη του 2014 κι αυτά διευκρινιστικά.
Στις 31 Οκτωβρίου ο λογαριασμός του Ατέχνως ανεστάλη χωρίς καμία προηγούμενη ενημέρωση. Λίγες ημέρες μετά ανεστάλη λογαριασμός μέλους της συντακτικής ομάδας του Ατέχνως ιδιαίτερα μαζικός και με διεθνή απήχηση.
Ο λογαριασμός του συνεργάτη μας επανήλθε μετά την υποβολή εκ μέρους του αντιρρήσεων – ένστασης. Το Ατέχνως από την πρώτη στιγμή χρησιμοποίησε τη δυνατότητα που το ίδιο το twitter δίνει και υπέβαλε τις αντιρρήσεις του, εξηγώντας ότι είναι ένα δημοσιογραφικό μέσο Ενημέρωσης και ουδέποτε παραβίασε τους όρους που το μέσο κοινωνικής δικτύωσης θέτει.  Η απάντηση από το twitter ήταν η παραμπομπή στην ενότητα των όρων του που αφορά τη ρητορική μίσους και βίας, εξτρεμισμού κλπ.
Επανήλθαμε με νέα ένσταση όπου εξηγούσαμε ότι σε καμία περίπτωση η ύλη του web site atexnos.gr παραβιάζει κάποιους από τους όρους αυτούς. Λάβαμε μία αυταρχική και αμετάκλητη απόφαση με διαφορετική αυτή τη φορά αιτιολογία:

Η αιτιολόγηση, η χρονική συγκυρία και ο αυταρχικός απόλυτος (και με μεγάλη χρονική καθυστέρηση απαντήσεις, η τελευταία στις 25/11/2019) δείχνουν ότι δεν είναι μία τυχαία αλγοριθμική απόφαση αλλά αποτέλεσμα των ποικίλων τρόπων χειραγώγησης του μέσου και «εξαφάνισης» ενοχλητικών φωνών, φωνών που πολεμούν και αμφισβητούν την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων.
Το Ατέχνως είναι ένα μέσο με έντονο αντιιμπεριαλιστικό και αντινατοϊκό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα είναι ένα μέσο με ισχυρή παρουσία στην υπεράσπιση της Κούβας και της ενίσχυσης της αλληλεγγύης στο λαό της Κούβας. Ο αριθμός και μόνο των σχετικών αναρτήσεών μας είναι ένα ισχυρό τεκμήριο. Πρόσφατα και αφού προηγήθηκε το μπλοκάρισμα μας από το twitter, λάβαμε ειδοποίηση δύο φορές από το facebook ότι ο λογαριασμός μας παραβιάζει τους όρους με δημοσιεύσεις που έχουν σε τίτλο ή φωτό το πολιτικό σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι». Το ίδιο σύνθημα μαζί με άλλες αντιιμπεριαλιστικές αναρτήσεις ήταν η αφορμή να «ρίξει» το facebook τη μαζικότερη κόκκινη ομάδα «Τα Τρία Κόκκινα Γράμματα» (πλέον των 22.000 ακολούθων), ομάδα στην οποία διαχειριστής ήταν ο διαχειριστής του Ατέχνως Ηρακλής Κακαβάνης (τη νέα σελίδα που την αντικατέστησε την έριξε το facebook σήμερα 3/1/2020).
Είναι προφανές ότι η «ρητορική βίας, μίσους και εξτρεμισμού» κλπ. που μας καταλογίζει το twitter αφορά πολιτικά συνθήματα και θέσεις οι οποίες είναι κοινός τόπος του φιλειρηνικού κινήματος τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια.
Πιθανά να «συνεκτιμήθηκαν» και οι μαχητικές μας δημοσιεύσεις γα τη Χρυσή Αυγή, οι οποίες πάντα στόχευαν στην εγκληματική φύση του φασισμού, στα ηγετικά στελέχη – φορείς της εγκληματικής ιδεολογίας και σε όσους διέπραξαν εγκλήματα.
Η εμπλοκή του twitter στα γεωπολιτικά παιχνίδια των ΗΠΑ δεν είναι άγνωστη. Πρόσφατο παράδειγμα οι 4.500 πλαστοί λογαριασμοί στο twitter τις ημέρες του πραξικοπήματος στη Βολιβία. Λογαριασμοί που προωθούσαν την ετικέτα #BoliviaNoHayGolpe, που σημαίνει “δεν υπάρχει πραξικόπημα στη Βολιβία”, κάνοντας κοινοποιήσεις και βοηθώντας το θέμα να είναι στα δημοφιλή, έτσι ώστε να επηρεαστεί η διεθνείς κοινή γνώμη. Ο ρόλος του στην αποκαλούμενη Αραβική Άνοιξη ή το ρητό αίτημα της τότε υφυπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον στο διοικητικό συμβούλιο του twitter, ώστε να μην διακόψουν τις υπηρεσίες τους για τη προγραμματισμένη συντήρηση στους διακομιστές της στις πιο καυτές ημέρες της λεγόμενης «Πράσινης Επανάστασης», για να μπορούν οι αυτοαποκαλούμενοι ιρανοί ακτιβιστές να καταγγείλουν την απάτη των εκλογών, τις διαδηλώσεις του λαού και την καταπίεση της κυβέρνησης αυτής της χώρας. Το Twitter εκπλήρωσε την εντολή του Υπουργείου Εξωτερικών. Αργότερα έγινε γνωστό ότι οι περισσότεροι ακτιβιστές που έστειλαν τα tweets τους ήταν στην αμερικανική επικράτεια και ότι αυτές οι πράξεις προκάλεσαν περίπου 20 θανάτους. Και αρκετά ακόμη παραδείγματα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της λογοκρισίας και της σταδιακής εξαφάνισης ενοχλητικών φωνών, εκτιμούμε ότι λογοκρίθηκε και και ο λογαριασμός του twitter. Το Ατέχνως θα κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες να γνωστοποιηθεί το θέμα και θα ζητήσει κατ’ αρχήν τη στήριξη της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, δεδομένου ότι το Ατέχνως είναι δημοσιογραφικό μέσο, το οποίο στηρίζεται σε επαγγελματίες δημοσιογράφους μέλη της ΕΣΗΕΑ και άλλων δημοσιογραφικών ενώσεων.
Μα πάνω απ’ όλα θέλουμε τη δική σας στήριξη, στο νέο μας λογαριασμό ο οποίος δημιουργήθηκε ημέρες μετά το μπλοκάρισμα. Μπορείτε πλέον να μας βρείτε ΕΔΩ. Είναι ένας καινούριος λογαριασμός που για να χτιστεί και να αποκτήσει την προηγούμενη μαζικότητα απαιτείται αρκετός καιρός ίσως και χρόνια. Ήδη έχει προκληθεί ζημιά στο Ατέχνως και έχει περιοριστεί η εμβέλειά του εξαιτίας της λογοκρισίας από το twitter.

ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΚΥΠΡΟΥ - ΙΣΡΑΗΛ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΓΟ «EAST MED»

 

«Αγωγός» νέων κινδύνων με τη σφραγίδα ενεργειακών κολοσσών και σχεδιασμών ΗΠΑ - ΝΑΤΟ

 

 

Eurokinissi

Με στόχο την προώθηση του αμερικανοΝΑΤΟικού σχεδιασμού και των επικίνδυνων ευρωατλαντικών «διευθετήσεων» στην Ανατολική Μεσόγειο για τις μπίζνες του κεφαλαίου, υπογράφτηκε χτες στο Ζάππειο η διακρατική συμφωνία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ για τον αγωγό φυσικού αερίου «East Med» από τους υπουργούς Ενέργειας των τριών χωρών, Κ. Χατζηδάκη, Γ. Στάινιτς και Γ. Λακκοτρύπη, παρουσία των πρωθυπουργών της Ελλάδας και του Ισραήλ, Κυρ. Μητσοτάκη και Μπ. Νετανιάχου αντίστοιχα, και του Προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη.

 Σε απόδειξη μάλιστα της αστικής διακομματικής συναίνεσης και σε αυτό το ζήτημα, στη φιέστα παρευρέθηκαν και οι αρμόδιοι πρώην υπουργοί των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Μανιάτης και Γ. Σταθάκης αντίστοιχα.

Ακολούθησαν δηλώσεις των τριών ηγετών, στις οποίες δεν έλειψαν οι διαβεβαιώσεις ότι στόχος είναι να προχωρήσει ο ευρωατλαντικός σχεδιασμός για «μείωση της ενεργειακής εξάρτησης» της ΕΕ και των Δυτικών Βαλκανίων από το ρωσικό φυσικό αέριο, όπως και τα σχέδια των επιχειρηματικών ομίλων των τριών χωρών για γεωστρατηγική τους αναβάθμιση. Δεν έλειψαν επίσης - παρά τις κάλπικες διακηρύξεις κυβερνητικών κύκλων ότι η υπογραφή για τον αγωγό διασφαλίζει τάχα τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Κύπρου απέναντι στις διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης - τα μηνύματα προς Αγκυρα ότι «η πόρτα είναι ανοιχτή» για τη συμμετοχή της στο έργο, αλλά και συνολικά για «διευθετήσεις» για τη μοιρασιά του ενεργειακού πλούτου.


Συγκεκριμένα, ο Κυρ. Μητσοτάκης τόνισε ότι η συμφωνία είναι «επιστέγασμα μιας νέας εταιρικής γεωπολιτικής σχέσης» που οικοδομείται συστηματικά τα τελευταία χρόνια, χαιρετίζοντας ξεχωριστά ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ που συνέβαλαν σε αυτήν την κατεύθυνση, και ισχυρίστηκε ότι ο αγωγός - «μαγνήτης» των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών - θα συμβάλει τάχα στην ειρήνη και σταθερότητα της περιοχής.

Δείχνοντας και τις επιδιώξεις της αστικής τάξης, είπε ότι ο αγωγός θα αναβαθμίσει τον περιφερειακό ρόλο Ελλάδας και Κύπρου στη Μεσόγειο, δίνοντας παράλληλα «γεωστρατηγικό βάθος» στη συνεργασία με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, ενώ επικαλέστηκε τις «παραδοσιακές σχέσεις» τη χώρας με την Αίγυπτο και τον λεγόμενο «μετριοπαθή μουσουλμανικό κόσμο» «απέναντι σε αδιέξοδους αναθεωρητισμούς».

Στάθηκε επίσης στο γεγονός ότι ο αγωγός εξυπηρετεί το στόχο για επίτευξη «ενεργειακής ανεξαρτησίας» της ΕΕ και σέβεται το λεγόμενο Διεθνές Δίκαιο, προσθέτοντας σε μια τέτοια βάση ότι το έργο στηρίζεται από τις ΗΠΑ. Επικαλέστηκε γι' αυτό τον πρόσφατα ψηφισμένο στη Γερουσία νόμο «East Med Act», που αποτυπώνει το «ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την ασφάλεια στην περιοχή» και την «υποστήριξη» στην Ελλάδα ως «στρατηγικό εταίρο σε ενεργειακά ζητήματα», θέματα που όπως είπε θα συζητήσει με τον Τραμπ την επόμενη βδομάδα στην Ουάσιγκτον.

Εξέφρασε την ελπίδα σύντομα να μετάσχει στο σχέδιο και η Ιταλία και ξανάστειλε μήνυμα στην τουρκική αστική τάξη ότι ο αγωγός «δεν αποτελεί απειλή για κανέναν», ότι τα τριμερή σχήματα συνεργασίας «δεν στρέφονται κατά κανενός» και ότι η «περιφερειακή συνεργασία» με ευρωατλαντική σφραγίδα είναι «πάντοτε ανοιχτή σε όλους», με προϋπόθεση να σέβονται «το Διεθνές Δίκαιο και τους κανόνες καλής γειτονίας».

Δεν παρέλειψε να επιστρατεύσει και τα υποτιθέμενα «οφέλη» που θα έχουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, με τα γνωστά παραμύθια περί «δουλειών» και «φτηνότερου φυσικού αερίου», που έχουν βέβαια διαψευστεί κατ' επανάληψη σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Μπ. Νετανιάχου σημείωσε ότι «προσκαλούμε όποια χώρα το επιθυμεί να συμμετάσχει», ενώ ο Ν. Αναστασιάδης είπε ότι η υλοποίηση του αγωγού θα συμβάλει στη διασφάλιση του ενεργειακού ανεφοδιασμού της ΕΕ. Υποστήριξε κι αυτός ότι η σημασία του αναγνωρίζεται και από τις ΗΠΑ, ότι τέτοιες συνεργασίες δεν στρέφονται εναντίον της όποιας τρίτης χώρας και ότι όποια χώρα το επιθυμεί είναι «καλοδεχούμενη».

Τριμερής και διμερείς

 

Είχαν προηγηθεί τριμερής συνάντησή τους, όπως και διμερείς Μητσοτάκη - Αναστασιάδη και Αναστασιάδη - Νετανιάχου, και γεύμα Μητσοτάκη - Νετανιάχου, στο οποίο παρευρέθηκε και ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών Ν. Δένδιας.

Για τη συνάντηση Μητσοτάκη - Νετανιάχου, από πλευράς Μεγάρου Μαξίμου αναφέρεται ότι «επιβεβαίωσαν τη στενή σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα και στο Ισραήλ και συζήτησαν την εμβάθυνση της διμερούς συνεργασίας σε πολλά μέτωπα, όπως η αμυντική βιομηχανία, οι επενδυτικές ροές και ο τουρισμός».

Στο περιθώριο της υπογραφής της συμφωνίας, νωρίς το απόγευμα πραγματοποιήθηκε τριμερής συνάντηση και των υπουργών Ενέργειας, όπου σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές συζητήθηκαν τα θέματα της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης - Κύπρου - Ισραήλ και το επικείμενο (15 - 16 Γενάρη) «East Med Gas Forum», με στόχο τη μετεξέλιξή του σε μόνιμο οργανισμό συνεργασίας. 
Είχε προηγηθεί το μεσημέρι στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η υπογραφή του Προσυμφώνου Συνεργασίας (Letter of Intent) μεταξύ της ΔΕΠΑ και της «Energean Oil & Gas», για την προμήθεια φυσικού αερίου μέσω του αγωγού.

Επιπλέον, ο Ν. Δένδιας είχε χτες τηλεφωνική επικοινωνία με τον ύπατο εκπρόσωπο της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφαλείας, Γ. Μπορέλ. Επισήμως η συνομιλία εστιάστηκε στις τελευταίες εξελίξεις στη Λιβύη, ενώ ο υπουργός ενημέρωσε σχετικά με την υπογραφή της συμφωνίας για τον «East Med».

«Συμβολικού περιεχομένου» υπογραφή

 

Στο μεταξύ, και οι κυβερνητικοί κύκλοι παραδέχονταν χτες πως η υπογραφή για τον αγωγό έχει περισσότερο πολιτικό - «συμβολικό» περιεχόμενο, αφού η κατασκευή του ή όχι (σε βάθος 6 - 10 χρόνων, αν τελικά πραγματοποιηθεί) πέρα από τους γεωπολιτικούς παράγοντες θα εξαρτηθεί και από την οικονομική του «βιωσιμότητα».

Είναι άλλωστε κοινό μυστικό ότι από τα σχέδια που έχουν πέσει στο τραπέζι για τη μεταφορά των κοιτασμάτων της ΝΑ Μεσογείου προς το ευρωπαϊκό σύστημα φυσικού αερίου, πρόκειται για το πιο απαιτητικό, σύνθετο και κοστοβόρο σχέδιο.
Ενδεικτικά είναι και τα στοιχεία από τις προκαταρκτικές μελέτες που διέρρεαν οι κυβερνητικοί κύκλοι, σύμφωνα με τα οποία το κόστος μεταφοράς του φυσικού αερίου μέσω του «East Med» εκτιμάται στα 2,81 δολάρια ανά MMBtu (εκατομμύριο Btu) ή 3,50 δολάρια ανά MMBtu. Το κόστος εξαγωγής του φυσικού αερίου σε υγροποιημένη μορφή (LNG) μέσω Αιγύπτου κυμαίνεται από 3,65 δολάρια ανά MMBtu έως 4,50 δολάρια ανά MMBtu, με την Αίγυπτο βέβαια να διαθέτει και το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στην περιοχή. Μακράν το μικρότερο κόστος μεταφοράς είναι μέσω αγωγού προς την Τουρκία, οπότε και προβλέπεται κόστος της τάξης των 0,97 δολαρίων ανά MMBtu.

Σε ό,τι αφορά τα τεχνικά στοιχεία του αγωγού, σύμφωνα με τις προβλέψεις θα έχει συνολικό μήκος 1.872 χλμ., εκ των οποίων περίπου 1.335 χλμ. υποθαλάσσιο τμήμα και μάλιστα σε πολύ μεγάλα βάθη, έως και τριών χιλιομέτρων, και 537 χλμ. χερσαίο. Η αρχική του δυναμικότητα ορίζεται στα 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα (ΔΚΜ) φυσικού αερίου ετησίως, με προοπτική να αυξηθεί έως 20 ΔΚΜ το χρόνο, και ο προϋπολογισμός του έχει υπολογιστεί μεταξύ 5,2 δισ. και 5,9 δισ. ευρώ.

Ριζοσπάστης  Παρασκευή 3 Γενάρη 2020

Γύμνια και «επιτελικότητα»

Η γύμνια του κρατικού μηχανισμού, ακόμα και για τη στοιχειώδη προστασία της περιουσίας και της ζωής του λαού, έχει κάνει πλέον ρουτίνα τις απαράδεκτες εικόνες, όπως αυτές που είδαμε τις προηγούμενες μέρες στην Εθνική οδό, όπου χιλιάδες οδηγοί έμειναν για ώρες εγκλωβισμένοι σε μερικούς πόντους χιόνι και ενώ υποτίθεται ότι «ο κρατικός μηχανισμός ήταν σε πλήρη ετοιμότητα», μαζί και η διαχειρίστρια εταιρεία, που μασουλάει εκατομμύρια ευρώ από επιδοτήσεις και διόδια.
Τα παραπάνω συμπληρώνονται με εικόνες από χωριά, όπως στα Βίλια, δίπλα στο Θριάσιο των εκατοντάδων βιομηχανιών, που έμειναν αποκλεισμένα μέσα στις γιορτές και χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, σε πολικές θερμοκρασίες ...απολαμβάνοντας την «απελευθέρωση της Ενέργειας». Αλλά και λίγα χιλιόμετρα παραπέρα, ηλικιωμένοι και νεότεροι εργάτες, όπως οι μετανάστες στα Καλύβια, που ζουν μέσα στη φτώχεια, πνίγονται δηλητηριασμένοι από αυτοσχέδια μαγκάλια.
Με λίγα λόγια, έχει γίνει πλέον συνήθειο, μπαίνοντας στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, να μην υπάρχει κακοκαιρία που δεν θα αφήσει πίσω της νεκρούς και σακατεμένους. Που δεν θα αποκαλύψει τις τραγικές ελλείψεις σε υποδομές και μέσα προστασίας. Που δεν θα φανερώσει ότι υποχρεώσεις που αφορούν το ίδιο το κράτος μετατρέπονται σε ατομική ευθύνη, δηλαδή σε κατάρα για τα φτωχά εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά.
Κι όμως... Το κράτος που έδειξε ξανά, με άλλη κυβέρνηση αυτήν τη φορά, την αναποτελεσματικότητά του, είναι το ίδιο κράτος που «επιτελικά» δεν έχει αφήσει παραπονεμένους τους επιχειρηματικούς ομίλους.
Είναι το ίδιο κράτος που θωρακίζεται με χιλιάδες νόμους και διατάγματα, όπως με το πρόσφατο «αναπτυξιακό» πολυνομοσχέδιο, για να γίνει πιο «φιλικό» στις επενδύσεις, που βάζει τους επιχειρηματίες να ελέγχουν τον εαυτό τους για τις μπίζνες τους, εξασφαλίζοντάς τους μια πολύμορφη ασυλία.
Είναι το ίδιο κράτος που, από τη μία, αφήνει στο σκοτάδι και στο ψύχος λαϊκά νοικοκυριά ακόμα και μέσα στα αστικά κέντρα και, από την άλλη, παρέχει σχεδόν τζάμπα ρεύμα στους βιομηχάνους. Που, από τη μία, διαφημίζει τα «οφέλη» της αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου από επιχειρηματικούς κολοσσούς και της κατασκευής αγωγών αερίου και, από την άλλη, επιτρέπει να σκοτώνονται από μαγκάλια οι σύγχρονοι φτωχοδιάβολοι στα παραπήγματα της εργοδοσίας.
Είναι το ίδιο κράτος που, από τη μία, παίρνει μέτρα για τον περιορισμό των διαδηλώσεων και των απεργιών, ώστε να μη θίγεται το «δικαίωμα στη μετακίνηση» και, από την άλλη, με λίγο χιόνι κόβεται η βασικότερη οδική αρτηρία της χώρας, μετατρέποντας σε εφιάλτη τις λίγες ανάσες αναψυχής των λαϊκών οικογενειών.
Είναι το ίδιο κράτος που αποδεικνύεται τόσο «αποτελεσματικό» στη φορομπηξία και την αρπαγή του λαϊκού εισοδήματος, που είναι «ικανότατο» στο να μην αφήνει κανέναν να ξεφύγει από το «δόκανο» των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών, όμως είναι «ανίκανο» να εξοπλίσει με εκχιονιστικά κάθε δήμο και Περιφέρεια που πλήττεται το χειμώνα από χιονοπτώσεις.
Αυτό το «επιτελικό κράτος» δεν «βούλιαξε στα χιόνια», όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, για να αντιπολιτευτεί τη ΝΔ. Αλλωστε, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν έπαψαν να είναι «είδηση» τα θύματα από τα φυσικά φαινόμενα.
Αυτό που «βουλιάζει στα χιόνια» και «πνίγεται» στις πλημμύρες, που «καίγεται στις πυρκαγιές» και καταρρέει μαζί με τα χαλάσματα μετά από κάθε σεισμό, είναι οι αυταπάτες που μοιράζουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ότι ένα σύστημα που λειτουργεί με κριτήριο την καπιταλιστική κερδοφορία μπορεί να προστατέψει και το λαό.
Σήμερα, τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, η «ψηφιακή επανάσταση» μπορούν πράγματι να κάνουν πολύ καλύτερη τη ζωή της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, να ικανοποιήσουν την ανάγκη για πολιτική προστασία όταν την έχει ανάγκη ο λαός, δηλαδή και στις πιο ακραίες καταστάσεις.
Αυτή η δυνατότητα «φωτίζει» και τη λύση, που βρίσκεται σε μια ριζικά διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας, όπου οι λαϊκές ανάγκες δεν θα θεωρούνται βαρίδια, ούτε πεδία κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Σε αυτήν την κοινωνία η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών - ανάμεσά τους και η προστασία της ζωής του λαού - μπαίνει στο επίκεντρο, γίνεται κίνητρο για την ανάπτυξη.
Μια τέτοια κοινωνική οργάνωση έχει προϋπόθεση να φύγει από τη μέση το καπιταλιστικό κέρδος, με την οικονομία να βρίσκεται στα χέρια των εργαζομένων, με λαϊκή κοινωνική ιδιοκτησία όλου του πλούτου, των παραγωγικών μονάδων, των υποδομών, που προϋποθέτει άλλη εξουσία, των εργαζομένων, του λαού και όχι των λίγων, των επιχειρηματικών ομίλων.

Οι Γερμανοί οδηγοί είναι πιο προσεκτικοί, οι Ολλανδοί οι πιο ήρεμοι, οι Σουηδοί οι πιο αγχωμένοι και οι Έλληνες οι πιο επικίνδυνοι

Από iraklis3 

Οι Γερμανοί και οι Γερμανίδες είναι οι περισσότερο προσεχτικοί/ές οδηγοί σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι δε Ολλανδοί και οι Ολλανδές οι περισσότερο ήρεμοι/ες. Αυτά είναι τα αποτελέσματα έρευνας του ευρωβαρομέτρου σχετικά με την οδηγική ασφάλεια που πραγματοποιήθηκε το 2019 σε συνεργασία με το ίδρυμα Fondation Vinci Autoroutes και στην οποία πήραν μέρος πολίτες (12.418 άτομα) της Γαλλίας, της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ισπανίας, της Μ. Βρετανίας, της Ιταλίας, της Σουηδίας, της Ελλάδας, της Πολωνίας, της Ολλανδίας και της Σλοβακίας.
Ιδιαίτερα προσεχτικοί κατά τη διάρκεια της οδήγησης αποδείχθηκαν οι Γερμανοί (82%), ακολουθούμενοι από τους Έλληνες (78%) και τους Ιταλούς με το ίδιο ποσοστό, ενώ λίγο πιο κάτω βρίσκονται οι Γάλλοι με 77%.
Πιο ήρεμοι κατά τη διάρκειας της οδήγησης αποδείχθηκαν οι Ολλανδοί με 68% και ακολουθούν οι Πολωνοί και οι Σλοβάκοι με 67% και οι Ισπανοί με 66%. Οι Έλληνες βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις των κρατών της Ευρώπης με 49%. Οι ‘Αγγλοι αποδεικνύονται οι πιο ευγενικοί οδηγοί με 50% και τους ακολουθούν οι Βέλγοι με 44%. Λιγότερο ευγενικοί είναι οι Ιταλοί με 17% με τους Έλληνες να βρίσκονται περίπου στην μέση του πίνακα με 26%.
Περισσότερο ευάλωτοι σε παραβάσεις είναι οι Άγγλοι (9%) και ακολουθούν οι Ολλανδοί (8%) και οι Βέλγοι (7%) με τους Ελληνες να βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις (3%).
Αναλύοντας τα στοιχεία της έρευνας του ευρωβαρόμετρου διαπιστώνουμε ότι περισσότερο αγχωμένοι οδηγοί στην Ευρώπη είναι οι Σουηδοί (58%) και ακολουθούν οι Γερμανοί (52%) και οι Ολλανδοί (42%) με τους Ελληνες να βρίσκονται στην μέση του πίνακα με 30%.
Ένας στους δύο Έλληνες (50%), σύμφωνα με την έρευνα, αποδείχθηκε ότι οδηγάει επικίνδυνα, με τους Ιταλούς να ακολουθούν με 44% και τους Γάλλους με 40%. Λιγότερο επικίνδυνα οδηγούν οι Σουηδοί με ποσοστό 11%.
Τέλος, όσον αφορά την ανευθυνότητα κατά τη διάρκεια της οδήγησης μόνο (σε σχέση με τα υψηλότερα ποσοστά των Ευρωπαίων οδηγών) το 36% των Σουηδών οδηγών είναι ανεύθυνοι και θέτουν σε κίνδυνο την ζωή τους, με τους Πολωνούς (68%) και τους Έλληνες (58%) να φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις της ανευθυνότητας.

Να δεις τι σου ‘χω για μετά – Πολιτική ανασκόπηση της δεκαετίας του 2010-2019

 

01-01-2020

Η δεκαετία φαίνεται από τη μια να αφήνει πολύ κόσμο συντηρητικότερο από πριν, από την άλλη κάτι μοιάζει πάλι να κινείται το τελευταίο διάστημα στους δρόμους, τους χώρους δουλειάς και τα αμφιθέατρα, το οποίο μένει να μας δείξει από το 2020 και μετά το βάθος και τη δυναμική του.

Κατιούσα

Η δεκαετία του 2010 είναι ακόμα πολύ νωπή για να την αποτιμήσουμε με την απαραίτητη απόσταση και νηφαλιότητα, το μόνο σίγουρο είναι ότι έχει ήδη περάσει στην ιστορία ως σημείο καμπής στην ελληνική μεταπολιτευτική ιστορία, τόσο που αρκετοί τη θεωρούν και το οριστικό κλείσιμο του πολυθρύλητου “κύκλου της μεταπολίτευσης”, ο οποίος βέβαια ανοιγοκλείνει από τη δεκαετία του ’80 και ανά πενταετία περίπου έκτοτε.

Η οικονομική κρίση, που έφτασε αρχικά ως καθυστερημένο απόνερο του παγκόσμιου καπιταλιστικού κραχ του 2008, έφερε αλλαγές που έμοιαζαν τεκτονικές, αν και κάποιες φορές απλώς επιβεβαίωσαν τη γνωστή ρήση από το Γατόπαρδο, πως “για να μείνουν όλα ίδια, πρέπει να αλλάξουμε τα πάντα”.

Η ελληνική κοινωνία μοιάζει να αντιμετώπισε τη βίαιη πτώση του βιοτικού της επιπέδου και το ξερίζωμα όπως το πένθος, περνώντας από τα πέντε στάδια της άρνησης, του θυμού, της διαπραγμάτευσης, της κατάθλιψης και της αποδοχής, αν και τελευταία χρόνια τα δυο στάδια μοιάζουν να συνυπάρχουν αρμονικά. Αυτό διαπιστώνεται τόσο από τα σκαμπανεβάσματα του εργατικού κινήματος και των διαδηλώσεων τα τελευταία χρόνια, όσο και από τις ανασυνθέσεις του πολιτικού σκηνικού, που έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, προσθέτοντας για μεγάλο διάστημα και ναζιστικά αξεσουάρ, κρατώντας έτσι εγκλωβισμένο τον κόσμο στις ράγες του συστήματος.

Η δεκαετία φαίνεται από τη μια να αφήνει πολύ κόσμο συντηρητικότερο από πριν, από την άλλη κάτι μοιάζει πάλι να κινείται το τελευταίο διάστημα στους δρόμους, τους χώρους δουλειάς και τα αμφιθέατρα, το οποίο μένει να μας δείξει από το 2020 και μετά το βάθος και τη δυναμική του. Το μόνο σίγουρο είναι πως και για τα επόμενα 10 και όσα χρόνια χρειαστούν, χαμένες είναι μόνο οι μάχες που δε δόθηκαν.

Ένα πρωινό στο Καστελόριζο – Η είσοδος στα μνημόνια

Πριν γίνει διάσημο για τους λάθος λόγους με την ΑΟΖ, το Καστελόριζο έγινε ένα ωραίο Μπιρσιμικό σκηνικό για το δάνειο από το ΔΝΤ και την είσοδο στα μνημόνια. Ο ΓΑΠ θα συναντούσε αργότερα στον δρόμο φανταστικούς συνταξιούχους που χάριζαν οικειοθελώς το εισόδημά τους, για να σωθεί η χώρα. Εκείνη τη μέρα πάντως διάλεξε μια μοβ, πένθιμη γραβάτα (βασικός όρος της αστικής πολιτικής σκηνής μες στη δεκαετία) που προμήνυε το δικό του πολιτικό τέλος, μόλις έναν χρόνο μετά, αλλά αυτή ήταν η μικρότερη απώλεια, συγκριτικά με τα δικαιώματα και τους μισθούς που μπήκαν στη λαιμητόμο.

Πολύς κόσμος βυθίστηκε στην απόγνωση, κάποιοι οδηγήθηκαν στην αυτοχειρία, κι ένας εξ αυτών θέλησε να δώσει πολιτικό νόημα σε αυτήν την πράξη, δίνοντας τέλος στη ζωή του στην Πλατεία Συντάγματος, για να αφυπνιστούν οι υπόλοιποι. Πολύ περισσότεροι ήταν αυτοί που βγήκαν στους δρόμους, για να διαδηλώσουν -ένας στους τέσσερις Έλληνες, σύμφωνα με κάποιες έρευνες. Εκεί χρειάστηκαν διαφορετικές μέθοδοι εξουδετέρωσης, όπως η απελπισία που βαφτίστηκε “ελπίδα”. Αλλά αυτό είναι άλλο ιστορικό κεφάλαιο.



Ναι, αλλά για το τι έγινε πριν τη Μαρφίν δε λέτε τίποτε – Η χαμένη άνοιξη του 2010

Η γενική απεργία της 5ης Μάη ήταν πιθανότατα η μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων 30 ετών. Οι τρεις ξεχωριστές συγκεντρώσεις ουσιαστικά ενώθηκαν. Κάποια ρεπορτάζ γράφουν πως ο κόσμος έφτανε από το Πεδίο του Άρεως ως τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, με αρκετά πυκνές γραμμές. Την ίδια μέρα περνούσε από τη Βουλή το πρώτο μνημόνιο, με τις πρώτες απώλειες για τον κυβερνητικό λόχο, το ακροδεξιό δεκανίκι του ΛΑΟΣ να το υπερψηφίζει και τη ΝΔ του Σαμαρά να παριστάνει τη λαϊκή αντιπολίτευση.

Αλλά το βαθύ παρακράτος φρόντισε να ανακόψει τη δυναμική των κινητοποιήσεων, τρέφοντας τα ΜΜΕ με αυτό που ζητούσαν. Εκείνη ήταν εξάλλου η πρώτη φορά που έσπασε μια απεργία στα κανάλια (για να καλύψουν την έκτακτη είδηση) και έτσι έκτοτε ορίζεται σε διαφορετική ημέρα για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ, θεωρητικά για να μπορούν να προβάλουν τις απεργιακές συγκεντρώσεις -κάτι που προφανώς δε συνέβη ποτέ.

Πολλά ακούστηκαν για πιθανή σύνδεση της ενέργειας με επιχειρηματικά συμφέροντα -που ήθελαν να βγάλουν έναν ανερχόμενο παίκτη έξω από το παιχνίδι- ενώ ακόμα και αναρχικές συλλογικότητες καταδίκασαν την ενέργεια ως αυτό ακριβώς που ήταν: προβοκατόρικη. Αυτό που αποσιωπήθηκε συστηματικά από το μαύρο μπλοκ της αντίδρασης και την ιδεολογική του ηγεμονία στα ΜΜΕ, ήταν οι εγκληματικές ευθύνες της εργοδοσίας που άφησε έγκλειστους τους υπαλλήλους της τράπεζας, αδιαφορώντας για τη ζωή τους και τη σωματική τους ακεραιότητα. Ο αναρχικός που είχε συλληφθεί ως φυσικός αυτουργός αθωώθηκε ομόφωνα το 2016, ενώ από πλευράς Marfin οι ευθύνες προσωποποιήθηκαν μόλις σε τρία στελέχη της τράπεζας, τα οποία έλαβαν ποινές ανασταλτικού κατά βάση χαρακτήρα για ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Την επόμενη ημέρα έγινε μία ακόμα θλιβερή άμαζη σύναξη με κεράκια μπροστά από το κτίριο της καμένης τράπεζας, με καθαρά τηλεοπτικό χαρακτήρα, ως επικοινωνιακός αντιπερισπασμός στο λαϊκό ποτάμι -η ορμή του οποίου όντως κάμφθηκε το επόμενο διάστημα. Έμεινε όμως η κλασική φιλελέ εξυπνάδα “ναι αλλά για τη ΜΑΡΦΙΝ δε λέτε τίποτα”, που χρέωνε την προβοκάτσια στο λαϊκό κίνημα, επιχειρώντας τον πιο άθλιο συμψηφισμό…



Τίποτα δεν πάει χαμένο – Οι 200 μέρες απεργίας στη Χαλυβουργία

Η πιο σημαντική απεργία των τελευταίων χρόνων, που κράτησε εννιά μήνες και μπορεί να μην κυοφόρησε τη νίκη, ήταν όμως πολύτιμη παρακαταθήκη και έδωσε μια σειρά μαθήματα. Μάθημα αγώνα, αξιοπρέπειας. Μάθημα για τη βασική κι αναντικατάστατη αλληλεγγύη της τάξης μας. Πολύτιμο μάθημα ακόμα και για τους λόγους που δεν κέρδισε αυτός ο αγώνας, αφού οι εργάτες στη μονάδα του Βόλου πίστευαν πως θα τύχουν καλύτερης μεταχείρισης αν πιστέψουν τις υποσχέσεις του Μάνεση και συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις. Γιατί οι αγώνες μας μπορούν να μας προσφέρουν πολύτιμα διδάγματα, ακόμα και μέσα από την ήττα. Και βασικά, τέτοιοι αγώνες δεν μπορούν να λογίζονται ως ήττες. Γιατί έμαθαν στους εργάτες να έχουν ψηλά το κεφάλι και να μην το σκύβουν για να βρουν ψίχουλα στο πάτωμα και να ξεγελάσουν την ντροπή τους.



Να καεί, να καεί – Οι πλατείες των αγανακτισμένων

Τι σχέση έχουν οι σφιγμένες, υψωμένες γροθιές με τις μούντζες; Τι σχέση έχει το μαζικό κίνημα ή οι απεργιακοί αγώνες με τις κυριακάτικες και τις απογευματινές βόλτες στην πλατεία Συντάγματος και αλλού; Πόση ελπίδα μπορεί να κρύβουν συνελεύσεις που αποφασίζουν πως δε θέλουν κόμματα και πολιτικές ιδιότητες; Που είχαν ομάδες να δέρνουν οργάνωση επειδή τόλμησε να εμφανιστεί με το σφυροδρέπανο; Που έβλεπαν με καχυποψία ακόμα και τα εργατικά σωματεία; Και πώς μπορούν οι πλατείες, όπου είχε απαγορευτεί η παρουσία κομμάτων, να πριμοδοτούν τελικά την εκλογική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ -στην κάτω πλευρά- και της Χρυσής Αυγής -στην πάνω πλευρά με τα εθνικιστικά σύμβολα, άσχετα από την επίσημη αρνητική θέση του εκλογικά ασήμαντου εκείνη τη στιγμή κόμματος- ή των μετέπειτα ΑΝΕΛ, που ψάρευαν σε θολά νερά; Πόσο αφυπνισμένες ήταν τελικά οι συνειδήσεις που φώναζαν estamos despiertos ya και μούντζωναν τη Βουλή, με βασικό τους σύνθημα το “ΟΥΣΤ”; Και πώς θα μπορούσαν να μπολιαστούν με άλλα χαρακτηριστικά, για να βαθύνει η ανάλυση και το πολιτικό τους κριτήριο;

Για πολλούς (και) οι πλατείες δεν ήταν η απάντηση, αλλά το ερώτημα. Το ζητούμενο είναι όμως να αξιοποιείς την πείρα, για να θέτεις τα σωστά ερωτήματα και να μην αναλώνεσαι σε επιλογές κλειστού τύπου, που μένουν πάντα εντός του συστήματος και το υπηρετούν πιστά, ακόμα και αν φαίνεται να το αμφισβητούν -ή μάλλον το υπηρετούν καλύτερα, ακριβώς για αυτόν το λόγο…



Όταν η πραγματικότητα δε συμφωνεί με τις αντι – ΠΑΜΕ εμμονές μας – Η 20ή Οκτώβρη και ο θάνατος του Κοτζαρίδη

Η 19η Οκτώβρη του 2011 ήταν η πρώτη μέρα μιας 48ωρης απεργίας. Η απεργιακή συγκέντρωση μπορεί να ήταν πιο μαζική και από τις 5 Μάη της περασμένης χρονιάς, μία από τις μεγαλύτερες των πολλών τελευταίων ετών. Μπροστά απ’ τη Βουλή δεν υπήρχαν μπλοκ του ΠΑΜΕ ως δικαιολογία για όποιον ήθελε να κάνει έφοδο στη Βουλή. Αντ’ αυτού, τα μπλοκ με τους κουκουλοφόρους επιτέθηκαν σε ένα μπλοκ της ΟΛΜΕ, χωρίς προφανή λόγο.

Την επόμενη μέρα, εξαπέλυσαν επίθεση ενάντια στα μπλοκ του ΠΑΜΕ, που ήταν στο Σύνταγμα, πετώντας πέτρες και μολότοφ στο ψαχνό, και δίνοντας πάτημα στην αστυνομία να πνίξει την πλατεία με χημικά, για να διαλύσει τη μεγάλη συγκέντρωση. Ο οικοδόμος Δ. Κοτζαρίδης άφησε την τελευταία του πνοή στο Σύνταγμα. Η μυθολογία και τα διάφορα αφηγήματα που χτίστηκαν μεθοδικά στη συνέχεια, δεν μπορούν να αμφισβητήσουν τα γεγονότα, που είναι πεισματάρικα…



“Αυθεντικό ακτιβιστικό κίνημα” – Η άνοδος της Χρυσής Αυγής 2010-2013

Η πρώτη γεύση ήρθε με το ποσοστό στο Δήμο της Αθήνας το 2010, με τα κανάλια να επιδίδονται σε ρεπορτάζ ξεπλύματος της ρατσιστικής ψήφου, εμφανίζοντας σταμπαρισμένους χρυσαυγίτες ως “αγανακτισμένους κατοίκους του Αγ. Παντελεήμονα”, με πρώτη και καλύτερη την καταδικασθείσα για επίθεση με μαχαίρι μετέπειτα Θέμιδα Σκορδέλη. Το 2012 ήρθε η εκτόξευση του πανελλαδικού ποσοστού, που παρέμενε για αρκετά χρόνια ισχυρό, ακόμα και όταν κανείς δεν μπορούσε να ισχυριστεί πως δε γνώριζε τι είναι η νεοναζιστική συμμορία.

Για τον αστικό πολιτικό κόσμο και τα κυρίαρχα ΜΜΕ, βέβαια, δεν υπήρχε ποτέ αυτό το άλλοθι. Κάποιοι έστηναν ψεύτικα ρεπορτάζ για τις αγαθοεργίες των νεοναζί που περνούσαν τις γιαγιάδες απέναντι. Άλλοι ονειρεύονταν μια σοβαρή χρυσή αυγή χωρίς αίματα και τάγματα κρούσης. Άλλοι κανόνιζαν χαλαρές συνεντεύξεις με το φυρερίσκο και τα στελέχη της, για να δείξουν τάχα πως δε φοβούνται το τέρας και πως μπορούν να το αποδομήσουν, με ομοιοπαθητική μέθοδο, φτιάχνοντας το προφίλ του. Στο ενδιάμεσο κουτσομπολίστικες ιστοσελίδες και μεσημεριανές εκπομπές φρόντιζαν να μας κρατούν πάντα ενήμερους για τα ειδύλλια του Κασιδιάρη, ενώ πλειάδα σκυλοτραγουδιστών, αλλά και πιο… βυζαντινοί τροβαδούροι εξέφραζαν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά τη στήριξή τους στον “τσαμπουκά” της ΧΑ.”Σοβαροί” αστοί πολιτικοί, αφού είχαν ολοκληρώσει τη διαπόμπευση οροθετικών γυναικών, εκθείαζαν το “αυθεντικό ακτιβιστικό κίνημα” των παιδιών με τα τατού σβάστικες και Ζιγκ Χάιλ.  Και όλοι μαζί έπεσαν από τα σύννεφα στη δολοφονία του Φύσσα. Εντάξει, μπορούν να ρίχνουν ένα χαστούκι στην Κανέλλη, νερό στη Δούρου, να βγάζουν από τη μέση ενοχλητικούς Πακιστανούς ποδηλάτες, να ρίχνουν δολοφονικό ξύλο με λοστούς σε μέλη του ΠΑΜΕ. Αλλά όχι και μαχαίρι ρε παιδιά. Και ας ήταν για το ποδόσφαιρο…

Η ελληνική κοινωνία είχε εκφασιστεί πολύ πριν προκύψει η άνοδος της χρυσής αυγής για να το πιστοποιήσει. Η ελληνική αστική τάξη και οι πολιτικοί-τηλεοπτικοί της εκπρόσωποι καλλιεργούσαν για χρόνια ιδέες και “αξίες” που έγιναν το έδαφος για να ευδοκιμήσει ο φασισμός. Και αν τώρα η συμμορία των νεοναζί μοιάζει να μπαίνει στο χρονοντούλαπο και τα κεφάλια της πηδάνε από το καράβι για να γλιτώσουν, μπορεί να μείνει μια χρυσή εφεδρεία ή να επιστρέψει με άλλο πρόσωπο, πατώντας πάνω στην ανεμελιά μας και σε κάποια παραγωγή με ωραία πλάνα…



“Ε όχι και μαχαίρι” – Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η δίκη της ΧΑ

Τα μαντρόσκυλα των εφοπλιστών χτύπησαν στο Πέραμα. Και αφού είδαν πως δεν κινείται κανείς και μπορούν να ενεργούν ασύδοτοι, πήραν το μήνυμα να συνεχίσουν, έχοντας το ακαταλόγιστο. Χτυπώντας στις περιοχές που ήταν κάποτε κόκκινες και διατηρούν ακόμα πυρήνες και εστίες αντίστασης, για να δώσουν το μήνυμα. Ο Παύλος ήταν εκεί και έγινε σύμβολο, γιατί έμεινε να αντισταθεί, γιατί δεν έσκυψε το κεφάλι. Κι αν δεν ήταν αυτός, θα ερχόταν με μαθηματική ακρίβεια κάποια άλλη δολοφονία, όσο τα φίδια ένιωθαν πως μπορούν να λειτουργούν με λυμένα χέρια. Στο ενδιάμεσο τους τα έδεσαν προσωρινά, αλλά εξίμισι χρόνια μετά το έγκλημα παραμένει ατιμώρητο, γιατί οι ρίζες του προχωράνε βαθιά, πολύ πιο πέρα από τον Ρουπακιά και τους χρυσαυγίτες.

Τελικά μπορεί να τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο. Τελικά μπορεί να πήρε φόρα μόνος του και να έπεσε πάνω στο μαχαίρι. Τελικά κανείς δε φταίει και κανείς δεν οργάνωσε τίποτα. Αυτό λέει η εισαγγελική πρόταση, που πιθανότατα θα ανατραπεί από την τελική απόφαση, μένει όμως για να θυμίζει πόσο βαθιές είναι οι ρίζες του φασισμού και τα χρυσαυγίτικα δεκανίκια.



Κόκκινα γαλατικά χωριά – Οι δημοτικές εκλογές του 2014, ο Κώστας Πελετίδης και η παρακαταθήκη των κομμουνιστών δημάρχων

Κάποιοι μίλησαν για το “φαινόμενο Πελετίδης”, γιατί τους είναι πάντα βολικό να μιλάνε για πρόσωπα και όχι για το πολιτικό τους στίγμα. Η Πάτρα ήταν η πιο χαρακτηριστική περίπτωση που έδειχνε τι μπορεί να κάνει μια κόκκινη δημοτική αρχή, εδώ και τώρα, σε αυτό το πλαίσιο, με τους τόσο ασφυκτικούς όρους, δείχνοντας έναν άλλο δρόμο. Χωρίς εργολάβους, χωρίς υποταγή στη λογική του κέρδους, στο πλευρό των συμβασιούχων, των εργαζόμενων, των απεργών. Με αστείρευτες πρωτοβουλίες, όπως τη μαραθώνια πορεία κατά της ανεργίας, που άφησε εποχή. Και με δημοφιλία-απήχηση που έσπειρε τον πανικό στους αντιπάλους τους, ωθώντας τους σε φαιδρές μεθόδους αντιπολίτευσης -από τους Ρότινγκ Κράιστ που τάχα λογοκρίθηκαν, τη “βίλα” Πελετίδη, μέχρι το αποτεφρωτήριο που ετοιμάζει ο Δήμος.

Η Πάτρα ήταν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά όχι το μόνο. Υπήρχε το Χαϊδάρι, η Καισαριανή, η Πετρούπολη και η Ικαρία -ο κόκκινος βράχος. Η Πάτρα όμως είναι ο τρίτος δήμος της χώρας, που έκανε το σύστημα να αντιδρά πιο έντονα, σχεδόν σπασμωδικά, ιδίως όταν είδε πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αποτρέψει την πανηγυρική επανεκλογή του Πελετίδη.



Το ΠΑΣΟΚ είναι εκεί κάπου στην εντατική – Το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν πεθαίνει αλλά φυτοζωεί

Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης δε θα μπορούσε παρά να κλείσει μαζί με εμβληματικούς θεσμούς-οργανισμούς που το στιγμάτισαν. Όπως την Ελευθεροτυπία που στήριζε την Αλλαγή ελέγχοντας την εξουσία, το ΜΕΓΚΑ της ύστερης Μεταπολίτευσης του εκσυγχρονισμού και ασφαλώς το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που συνδέεται με όλα τα παραπάνω.

Όλο το πολιτικό σκηνικό άπλωσε και αναδιπλώθηκε σα βεντάλια, αλλά στη φάση της αναδίπλωσης υπήρξαν παράπλευρες απώλειες, με το ΠΑΣΟΚ να είναι η βασικότερη εξ αυτών. Αρχικά είχαμε ένα, δύο, χίλια, πολλά ΠΑΣΟΚ -και ΔΗΜΑΡ και Δημαρά και ΣΥΡΙΖΑ- επικράτησε όμως ο νόμος της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης των Πασόκων σε έναν πολιτικό φορέα που δεν ήταν άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για το κανονικό ΠΑΣΟΚ, αποδείχτηκε πολύ ΠΑΣΟΚ για να πεθάνει και πολύ ΠΑΣΟΚ για να συνεχίσει να ζει όπως πριν, οπότε απλώς φυτοζωεί, ενώ προσπάθησε να αλλάξει και όνομα (ΚΙΝΑΛ) χωρίς να ξεγελά κανέναν.



Η ελπίδα έρχεται και δε μας καταδέχεται – Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ και η “Πρώτη Φορά Αριστερά”

Το ΠΑΣΟΚ πέθανε, ζήτω το νέο ΠΑΣΟΚ. Τα κόκαλα των αγωνιστών της Καισαριανής τρίζουν ακόμα από το σκηνοθετημένο σόου, αμέσως μετά τις εκλογές του Γενάρη του ’15.  Το ίδιο και εκείνα στη Μακρόνησο, όπου πήγαν εκδρομή αναψυχής τα κυβερνητικά στελέχη για αριστερές σέλφι. Ακόμα ηχούν στα αυτιά, ιστορικές φράσεις όπως “και τα μισά να κάνει…” ή “έστω και ένα να έκανε…”. Τελικά έκανε πολύ περισσότερα, αλλά για την άλλη πλευρά, κερδίζοντας τα εύσημα του ΣΕΒ, κυρίως όμως την ανυπόκριτη αγάπη του Τζέφρι Πάιατ που όργωσε την Ελλάδα επιδεικνύοντάς την. Και ας κατέβαιναν κάποιοι στις “ανάσες αξιοπρέπειας” στηρίζοντας κριτικά την κυβέρνηση. Και τελικά δεν ήταν ούτε Αριστερά, ούτε πρώτη φορά -το συγκεκριμένο έργο το είχαμε ξαναδεί επί Αλλαγής, σε εποχές πολύ καλύτερων διεθνών συσχετισμών, οικονομικής συγκυρίας και με πολύ πιο ταλαντούχους πρωταγωνιστές…



Όταν λέμε όχι, εννοούμε όχι ακριβώς – Το Δημοψήφισμα του 2015

Το ΟΧΙ αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ΝΑΙ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε την αντιμνημονιακή στολή του, ενάντια στους όρους των δανειστών κι υπέρ ενός πιο ήπιου μνημονίου. Ενώ ο Τσίπρας είπε εξ αρχής πως ήθελε τη λαϊκή ετυμηγορία ως διαπραγματευτικό χαρτί, το οποίο κάηκε νωρίς, πριν καν περάσουν 17 ώρες. 
Κι όσοι έρπονταν πίσω από τον ηγέτη με την έρπη, αφρίζοντας ενάντια στην απόφαση του ΚΚΕ για ένα πραγματικό όχι στην τραγική για το λαό φαρσοκωμωδία, έβαλαν ως σύνθημα το “ΟΧΙ μέχρι τέλους”, εξαφανίστηκαν όμως από τους δρόμους, περνώντας τα διάφορα στάδια της κατάθλιψης.

Τελικά προδόθηκε ο λαός που ψήφιζε “όχι” ή κατάλαβε τι ακριβώς ψήφιζε και για αυτό εξέλεξε ξανά τον ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, δίνοντας στα στελέχη του τον αέρα μιας απίστευτης αλαζονείας; Σε κάθε περίπτωση, το δικό του “ΟΧΙ” έγινε ξεκάθαρο “ΝΑΙ” την αμέσως επόμενη ημέρα, στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών -τα πρακτικά του οποίου δε βγήκαν ποτέ στη δημοσιότητα. Και μόνο ο ΓΓ του ΚΚΕ αποχώρησε, καταγγέλλοντας την κοροϊδία, την οποία είχε επισημάνει εξ αρχής το κόμμα του.



Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα – Τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό reloaded

Μπορεί να έχουμε δώσει γη και ύδωρ στο κεφάλαιο, που λυμαίνεται τους πόρους, τα λιμάνια και τις πρώτες ύλες, αλλά “το όνομά μας είναι η ψυχή μας”. Η Νατοϊκή Αριστερά προώθησε μια συμφωνία για την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ, ως δερβέναγα της περιοχής. Και ο εθνικιστικός κορμός βγήκε στους δρόμους, έστω και πιο άμαζα σε σχέση με τις ορίτζιναλ σκοπιανοφάγες συνάξεις του ’92, σε ένα ακροδεξιό φεστιβάλ, με διάφορα καλτ στιγμιότυπα, για γέλια και για κλάματα -από τον ξεβράκωτο διαδηλωτή έως τη μαθητική πορεία με το άλογο-Βουκεφάλα. Κυρίως το δεύτερο, αν σκεφτεί κανείς το εθνικιστικό δηλητήριο που χύθηκε εξ απαλών ονύχων στις συνειδήσεις πολλών μικρών παιδιών, με τους χρυσαυγίτες να καθοδηγούν ουσιαστικά κάποιες καταλήψεις με το έτσι θέλω -χωρίς αποφάσεις μαθητών και συνελεύσεων, αλλά και τις δυνάμεις της ΚΝΕ να τους χαλάνε τη σούπα σε πολλά σχολεία ακόμα και στη Βόρεια Ελλάδα.

Οι δεξιοί ανακάλυψαν με δέος ότι τα ΜΑΤ όντως μας ψεκάζουν και μας δέρνουν, όταν διαδηλώνουμε. Ενώ ο Μίκης Θεοδωράκης χάλασε μια και για πάντα την υστεροφημία του, με την παρουσία του στο εθνικιστικό συλλαλητήριο και το ξέπλυμα στους χρυσαυγίτες -που αγαπάνε τη χώρα με έναν τρόπο… λίγο εριστικό!



“Δεν ξέρανε καλό κολύμπι” – Η πύρινη κόλαση στο Μάτι 2018

Το μόνο πιο εξοργιστικό από την ανείπωτη τραγωδία με τους εκατό νεκρούς, ήταν η άθλια πολιτική της διαχείρισης. Ένα θέατρο σκιών, για να φανεί πως ο πρωθυπουργός δε γνώριζε ότι υπάρχουν θύματα, όταν έστηνε σόου μπροστά στις κάμερες. Και ότι ο κρατικός μηχανισμός (κυβέρνηση και Περιφέρεια) έκανε ό,τι μπορούσε. Για να ξεπλύνει τη στάχτη από τα χέρια των υπευθύνων.

Και αν αυτά έγιναν τις πρώτες στιγμές, υπό καθεστώς πίεσης και πανικού, υπήρχε και συνέχεια ως επιβεβαίωση. Η άθλια συνέντευξη τύπου Τόσκα και Τζανακόπουλου, με τις προκλητικές απαντήσεις. Και η αλήστου μνήμης υπόσχεση πως θα γκρεμιστούν όλα τα αυθαίρετα που κλείνουν τη διέξοδο προς τη θάλασσα. Οι βόλτες του Καμμένου ανάμεσα σε πυρόπληκτους, τους οποίους σχεδόν έβριζε με θράσος on camera. Οι δηλώσεις της Ελένης Αυλωνίτου ότι ίσως και να φταίνε οι μειωμένες ικανότητες κολύμβησης των κατοίκων για τις τόσες απώλειες. Η Δούρου να επιχειρεί συστηματικά να αυτοθυματοποιηθεί για να συγκαλύψει τις ευθύνες της περιφέρειας.

Ποιος έχασε όμως την ντροπή για να την βρουν στην κυβέρνηση…



Αριστεία με τσεκούρι – Η επιστροφή της ΝΔ στην εξουσία

Το καλύτερο βιογραφικό της χώρας απέδειξε ότι ιστορίες για εξωγήινους στον Υμηττό δεν αποτελούν εμπόδιο για τον πρωθυπουργικό θώκο, ούτε τα αστειάκια για το “γκαντέμη Κούλη” που συνεχίζονται αμείωτα στους πρώτους μήνες της θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η παραδοσιακή αστική παράταξη επέστρεψε αναβαπτισμένη, έχοντας απορροφήσει σχεδόν τα πάντα στα ακροδεξιά της, με υποσχέσεις για “ανόρθωση της μεσαίας τάξης”, που πρόσφατα μάθαμε ότι τοποθετείται κάπου στα 500 ευρώ το μήνα, αλλά και πατώντας στη συκοφάντηση του όρου “αριστερά” που επέφερε η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων.

Η γαλάζια διακυβέρνηση ξεκίνησε ορεξάτη και τσεκουράτη, αποφασισμένη να αξιοποιήσει το momentum της μετεκλογικής ανοχής και της περιρρέουσας και εντέχνως καλλιεργούμενης από φίλια ΜΜΕ συντηρητικοποίησης, καταργώντας ό,τι είχε μείνει από το πανεπιστημιακό άσυλο, σχεδιάζοντας την πλήρη διάλυση του ασφαλιστικού και του δικαιώματος στην απεργία, ακόμα και στις διαδηλώσεις, μελετώντας ακόμα χειρότερα αντιμεταναστευτικά μέτρα από τους προκατόχους της και κυρίως επιδεικνύοντας γλυκιά αναγκαστικότητα με ντου της αστυνομίας σε πανεπιστήμια, ταράτσες ακόμα και φιλήσυχων νοικοκυραίων και κατά συρροήν ξεβρακώματα διαδηλωτών, αλλά και απλών περαστικών.

Από την άλλη, η ολομέτωπη επίθεση της κυβέρνησης με το καλημέρα φαίνεται πως ξυπνάει ή ενισχύει κινηματικά αντανακλαστικά, σε εργασιακούς αλλά κυρίως εκπαιδευτικούς χώρους, όπως και σε έναν κόσμο που επί 4,5 χρόνια είχε περάσει από τον ενθουσιασμό, στην απογοήτευση και την παραίτηση. Άλλος ένας λόγος που το 2020 προδιαγράφεται εξαιρετικά κρίσιμο και ενδιαφέρον και ευκαιρία για οριστική αντιστροφή του κλίματος σχετικής ή απόλυτης νηνεμίας του προηγούμενου διαστήματος.

“Άκουσα ότι θα γυριστούν ταινίες του Σειρηνάκη, σας ενδιαφέρει;” – Σεξιστικό “χιουμοράκι” του Τζιτζικώστα προς τις υπαλλήλους της Περιφέρειας

Κατιούσα

Πώς μια συνάντηση με τους υπαλλήλους του Δήμου για ανταλλαγή ευχών, μπορεί να βγάλει τον -όχι και τόσο καλά κρυμμένο- Δαπίτη από μέσα σου; Η απάντηση στο παρακάτω βίντεο (το οποίο έχει τη δική του ενδιαφέρουσα ιστορία, καθώς ανέβηκε από τοπικό μέσο, για να κατέβει στη συνέχεια, μετά από τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, είχε όμως σωθεί και αναπαραχθεί από άλλα ΜΜΕ).

Οι εργαζόμενοι δώρισαν στον Περιφερειάρχη μανικετόκουμπα-κλακέτες, εν όψει της δημιουργίας κινηματογραφικού στούντιο στη Θέρμη. Ο εκπρόσωπός τους είπε χαριτολογώντας πως οι εργαζόμενες θέλουν να εμφανιστούν σε κάποια ταινία με “χαρούμενο ρόλο” και ο “Τζίτζι” έκανε ρελάνς στο χιούμορ, λέγοντας:

-Από τις πρώτες ταινίες θα είναι του Σειρηνάκη. Σας ενδιαφέρει;

Σας δουλεύουμε γιατί μπορούμε – Η “Αυγή” παθαίνει έκλαμψη και θυμάται τη Μόρια πρωτοχρονιάτικα

Κατιούσα

Θαύματα μεγαλύτερα κι από αυτά των Χριστουγέννων για τους πιστούς συμβαίνουν από τότε που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας η ΝΔ. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά είναι η επάνοδος της μνήμης των Συριζαίων σε μια σειρά ζητήματα, όπως η αστυνομική βία και οι συνθήκες διαβίωσης προσφύγων και μεταναστών. Προκαλεί πραγματικά συγκίνηση ως εκ τούτου, ότι η “Αυγή” ανακαλύπτει ξανά τη Μόρια, με ένα σπαραξικάρδιο πρωτοσέλιδο που διαφημίζει το οδοιπορικό της εφημερίδας στον καταυλισμό, ψέγοντας την κυβέρνηση της ΝΔ και τα ΜΜΕ που την ¨ξέχασαν”. Σε αντίθεση με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν ξεχνούσε ποτέ να μας πει πόσο καλά τα περνούσαν οι πρόσφυγες στο στρατόπεδο όταν ήταν κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας κάποιες αδυναμίες του ως αντιπολίτευση, όπως για παράδειγμα, ότι βιάζονταν παιδιά, αλλά μόλις μία φορά στο εξάμηνο.
Για το λόγο αυτό η “Αυγή” περίπου καμαρώνει για την πρότερη κατάσταση, γράφοντας “Όταν φιλοξενούσε 3500 πρόσφυγες, ήταν ντροπή, τώρα που φιλοξενεί 19000 πρόσφυγες, έγινε αόρατη”. Καταρχάς να πούμε ότι ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Τζανακόπουλος προ λίγων μηνών υποστήριξε υπερήφανος σχεδόν ότι το κόμμα του είχε αφήσει τη Μόρια με 5000 πρόσφυγες, αλλά δε θα τα χαλάσουμε στις αριθμητικές λεπτομέρειες. Επειδή η θεραπεία της αμνησίας λειτουργεί κάπως επιλεκτικά, για να τη βοηθήσουμε θα υπενθυμίσουμε στους συντάκτες της “Αυγής” πως όταν τα διεθνή ΜΜΕ και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων μιλούσαν για “ντροπή της Ευρώπης”, αυτοκτονικό ιδεασμό παιδιών και φριχτές συνθήκες διαβίωσης, στη διακυβέρνηση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Εννοείται φυσικά πως η ΝΔ όχι μόνο συνεχίζει στην ίδια ρότα, αλλά βαθαίνει την αντιμεταναστευτική πολιτική, που αποτέλεσε εξάλλου και ένα από τα βασικά σημεία της προεκλογικές της ατζέντας. Αλλά το μόνο που δε μας έχουν πει ακόμα τα επικοινωνιακά επιτελεία της Κουμουνδούρου, είναι πως μέχρι τον Ιούλη του 2019 η Μόρια ήταν “Νέος Παρθενών”.
Ο δικομματικός καβγάς για το ποιος πρόσφερε λιγότερη φρίκη σε πρόσφυγες και μετανάστες είναι από τα πιο αποκρουστικά σημεία της έτσι κι αλλιώς ανούσιας εν πολλοίς κοκορομαχίας ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό γιατί αφορά ανθρώπινες ψυχές που βασανίζονται με τον πιο σκληρό και απάνθρωπο τρόπο, χωρίς να φταίνε σε τίποτε παρά μόνο στο ότι γεννήθηκαν στη φτώχεια ή σε κάποιο θέατρο εκτόνωσης του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Η Μόρια ήταν, είναι και θα είναι κολαστήριο και το αν έχει ροζ ή γαλάζιες αποχρώσεις δεν απασχολεί καθόλου τους αθώους που θα αλλάξουν χρονιά στοιβαγμένοι κατά χιλιάδες μέσα στο κρύο σε έναν ξένο τόπο χωρίς καμία βεβαιότητα για το μέλλον. Όσα φιλικά χτυπήματα κι αν δέχτηκαν ενδεχομένως στην πλάτη από τους απεσταλμένους της “πονόψυχης” εφημερίδας.

Τη νύχτα που το χιόνι σκέπασε την πόλη

Κατιούσα

Τη νύχτα που το χιόνι σκέπασε την Αθήνα και τον Πειραιά, αυτό το λίγο χιόνι που δεν βάσταξε περισσότερο από μια μέρα, άκουσα μια διαμαρτυρία κι ένα παράπονο από τα πιο αυθεντικά. Ακριβώς έξω από το παράθυρο του δωματίου που κοιμάμαι είναι ένα δέντρο. Ίσως πάνω στο δέντρο αυτό, ίσως κάτω από το γείσο του παραθύρου μου ή της στέγης — δε μπορούσα να καταλάβω — άκουσα με το ξημέρωμα το κελάδημα ενός πουλιού. Μια φωνή παγωμένη, που ζητούσε έλεος. Όλα ήταν σκεπασμένα και τα πουλιά, όπως και τα άγρια ζώα, δεν έχουν σπίτια, δεν έχουν οικονομίες, δεν έχουν δική τους πρόνοια.
Και σκέφτηκα όλη τη γη σκεπασμένη — όπως και πραγματικά ήταν εκείνες τις μέρες — παγωμένη, αδύναμη να προσφέρει βοήθεια σ’ εκατομμύρια τέτοια πλάσματα, που τα πήγαινε και τα ’φερνε ο αγέρας μέσα στον λευκό αυτό θάνατο. Αν μπορούσε να συγκεντρώσει κανείς τις φωνές εκείνων των ημερών, θα συγκέντρωνε έναν απέραντο θρήνο από βελάσματα προβάτων, από ουρλιάσματα λύκων, από μουγκανίσματα βοδιών. Τίποτα δε θα μπορούσε να σώσει τις συμπαθητικές νυφίτσες, τα κουνάβια, τους σκίουρους, τους ασβούς, τα κοτσύφια, τις τσίχλες, τους καλογιάννους.
Μέσα στη βαριά αχλύ της φορτωμένης ατμόσφαιρας κοπάδια πουλιών πήγαιναν κι έρχονταν, συμβολίζοντας το αδιέξοδο της ζωής που παλεύει — που πάλεψε κυρίως — να ξεπεράσει τις φοβερές δυνάμεις των στοιχείων της φύσεως. Και σκέφτηκα τότε τα πολύ παλιά χρόνια που κι ο άνθρωπος δεν είχε σπίτια κι οικονομίες, τότε πού όλη η ζωή, στο σύνολό της ήταν εκτεθειμένη στο έλεος των παγετώνων. Πώς μπόρεσε και επέζησε αυτή η  ζωή; Πρόκειται για ένα θαύμα που μας πιστοποιεί πως η ίδια η ζωή είναι ένα θαύμα. Δεν είναι θαύμα μόνο η γέννησή της κι η διαμόρφωσή της. Το ίδιο θαύμα είναι κι η επιβίωσή της, ένα θαύμα που το κάνει επίκαιρο ο φοβερός αυτός χειμώνας, που όχι μόνον εδώ στην Ελλάδα, αλλά και στην άλλη Ευρώπη περικύκλωσε εφέτος ολόκληρη τη ζωή.
Γλάροι και κύκνοι, έμειναν με τα πόδια αγκιστρωμένα στους πάγους των θαλασσών ή των λιμνών, περιμένοντας τον ήλιο να ευδοκήσει να τους λυτρώσει από το μεγάλο αυτό μαρτύριο. Αλλά κι ο άνθρωπος, ο βασιλεύς αυτός των επινοήσεων και της προνοίας, δεν έμεινε έξω από την πολιορκία. Είχα πιει νερό στο Μικρό Χωριό, που το χόρεψε η γη κι οι βράχοι με τα έλατα έπεσαν πάνω του με πάταγο και το σκέπασαν. Απειλητικές βροχές κι απειλητικά ποτάμια, χιόνια που δεν άφηναν τίποτα ακάλυπτο, ξυπνούν μέσα στο αίμα μας φοβερές μνήμες, προγονικούς θορύβους, προγονικούς φόβους και προγονικές γενναιότητες.
Και μας θυμίζουν πως η ζωή πάνω στον πλανήτη μας υπήρξε μία, που αντεπεξήλθε νικήτρια εναντίον του κοινού εχθρού κι απορεί κανείς, πώς ένα τμήμα της, το τμήμα του ανθρώπινου γένους μπόρεσε κι έκαμε μεταξύ του χιλιάδες πολέμους, ματώνοντας τη γη, τα χιόνια και τα ποτάμια, ξεσκιζόμενο κι αλληλοσπαρασσόμενο μεταξύ του, ενώ απέναντι στον κοινό εχθρό, στη φύση, δεν θα είχε να αντιπαρατάξει παρά μόνο την ειρήνη και τη φιλία μεταξύ του, αυτή τη μόνη εκ βάθους και εξ ύψους βοήθεια στην οποία θα μπορούσε να υπολογίζει για την περισσότερή του ασφάλεια και για την πληρέστερη ευτυχία του.

Έργο της Εύας Μελά

Το πουλί που άκουσα στο παράθυρό μου το πρωί που το χιόνι σκέπασε την πόλη, δεν κελαηδούσε όπως τις άλλες μέρες. Έκανε μια αίτηση αγάπης προς τα συνάδελφα πλάσματα, όπως τόσες και τόσες ανθρώπινες υπάρξεις εγκατεσπαρμένες κατά μάζες απάνω σ’ αυτή την υδρόγειο, πού έχουν ν’ αντιμετωπίσουν δυο σκληρότητες: τον άνθρωπο και τη φύση. Και που κάναν αίτηση αγάπης και προς τους δύο, απευθυνόμενοι μόνο στον πρώτο.

Κείμενο του Νικηφόρου Βρεττάκου, δημοσιευμένο στην περιοδική έκδοση «Δρόμοι της Ειρήνης», τον Φλεβάρη του 1963.

Τα ευτυχισμένα χρόνια μου στον σοσιαλισμό στην Ουγγαρία

Από Πάνος Αλεπλιώτης

Επιμέλεια Πάνος Αλεπλιώτης // 

Η Zsuzsanna Clark γεννήθηκε το 1968 στην Ουγγαρία και το 1999 μετακόμισε στην Αγγλία στον Άγγλο σύζυγό της. Στο βιβλίο της “Αλληλεγγύη και Γκούλας”, το εθνικό φαγητό της Ουγγαρίας, που κυκλοφόρησε πριν 10 χρόνια, όταν κάποιοι γιόρταζαν τα 20 χρόνια της πτώσης του τείχους, περιγράφει τα χρόνια της στην Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα του βιβλίου με τίτλο:

-Ευτυχισμένη όπως ο σκίουρος πάνω στο δέντρο, γράφει αναφερόμενη στα παιδικά της χρόνια σαν πιονέρος η Zsuzsanna Clark. 
Όταν με ρωτάνε πως ήταν η ζωή μου πίσω από το “Σιδηρούν παραπέτασμα” τις δεκαετίες του 70 και του 80 περιμένουν οι περισσότεροι ιστορίες για την Μυστική Αστυνομία, ουρές για ψωμί και άλλες άσχημες εκφράσεις της ζωής σε ένα μονοκομματικό κράτος.

Απογοητεύονται σχεδόν όλοι όταν τους εξηγώ πως η πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική και ότι η κομμουνιστική Ουγγαρία δεν ήταν καθόλου μια κόλαση στην γη αλλά αντίθετα ένα πολύ ευχάριστο μέρος για να ζει κανείς.

Οι κομμουνιστές έδιναν σε όλους εγγυημένη πρόσληψη, καλή σχολική εκπαίδευση και δωρεάν Υγεία και Πρόνοια.

Το καλύτερο όμως από όλα ήταν το αίσθημα της υπέρμετρης συντροφικότητας ένα αίσθημα που δεν υπάρχει στην καινούργια μου χώρα την Μ. Βρετανία αλλά ούτε και στην σημερινή Ουγγαρία όταν την επισκέπτομαι.

 Ο κόσμος τότε εμπιστευόταν ο ένας τον άλλον και μοιραζόμασταν ότι είχαμε.

Γεννήθηκα στην πόλη Esztergom της βόρειας Ουγγαρίας το 1968. Κατάγομαι από εργατική οικογένεια, η μητέρα μου Julianna γεννήθηκε το 1939 στην ανατολική Ουγγαρία στις πιο φτωχές  περιοχές της χώρας. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια 
Άφησε το σχολείο στα 11 και άρχισε να δουλεύει στα χωράφια. Έπρεπε να σηκώνεται στις 4 το πρωί και να περπατά 5 μίλια για να αγοράσει ένα ψωμί. Όταν ήταν μικρό παιδί πεινούσε τόσο πολύ που περίμενε δίπλα στην κότα για να πάρει το αυγό και το έπινε ωμό. Οι συνθήκες ήταν δύσκολες τα πρώτα χρόνια του κομμουνισμού.  
Όταν ανέλαβε ο Janos Kadar, η Ουγγαρία μεταβλήθηκε “στο πιο ευτυχισμένο στρατόπεδο” της Ανατολικής Ευρώπης. Είχαμε ίσως τις περισσότερες ελευθερίες από οποιασδήποτε άλλη κομμουνιστική χώρα. Ένας ιδιότυπος “Γκούλας κομμουνισμός” επικράτησε στην χώρα. 
Μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις ήταν οι ευκαιρίες για ελεύθερο χρόνο και διακοπές για όλους. 
Πριν τον πόλεμο οι διακοπές ήταν προνόμιο της υψηλής και μεσαίας τάξης. Τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο οι περισσότεροι Ούγγροι δούλευαν σκληρά για την ανοικοδόμηση της χώρας έτσι ώστε να μην υπάρχουν ευκαιρίες για διακοπές.

Την δεκαετία όμως του 60 πολλά θέματα και πλευρές της ζωής βελτιώθηκαν.
 Στα τέλη της δεκαετίας όλοι μπορούσαν να ταξιδέψουν χάριν ενός δικτύου κέντρων διακοπών που χρηματοδοτούνταν με επιδοτήσεις από τα συνδικάτα τις επιχειρήσεις και τους συνεταιρισμούς.
Οι γονείς μου εργάζονταν στην πόλη Dorog στην κρατική επιχείρηση κατασκευής δίσκων βινύλιου Hungaroton και έτσι πηγαίναμε διακοπές στις εγκαταστάσεις παραθέρισης στην λίμνη Balaton αυτή που ονομάζουμε “θάλασσα της Ουγγαρίας”. 
Οι γονείς μου στην αυλή μας είχαν ζώα και λαχανικά όπως και πολλοί Ούγγροι που ζούσαν στην επαρχία. Είχαμε 50 κοτόπουλα, γουρούνια, κουνέλια, πάπιες, περιστέρια και χήνες. Είχαν την δυνατότητα να πωλούν κρέας στους φίλους πέρα από την δική μας διατροφή. Γεμίζαμε μαξιλάρια και παπλώματα με τα φτερά και τα πούπουλα από τις χήνες.

Η κυβέρνηση αντιλαμβανόταν την αξία της εκπαίδευσης και του πολιτισμού. 
Πριν τον κομμουνισμό οι δυνατότητες για τα παιδιά των αγροτών και της εργατικής τάξης των πόλεων όπως εγώ, ήταν περιορισμένες. Όλα άλλαξαν μετά τον πόλεμο.
Το σύστημα του Λυκείου μετά τα 14 χωριζόταν και σε ειδικές και σε επαγγελματικές σχολές.
Υπήρχαν επίσης βραδινά σχολεία για παιδιά και ενήλικες. Οι γονείς μου που είχαν αφήσει το σχολείο από παιδιά πήγαιναν στα τμήματα μαθηματικών, ιστορίας, Ουγγρική λογοτεχνία και γραμματική.

Λάτρευα τα σχολικά μου χρόνια και ιδιαίτερα την συμμετοχή μου στους πιονιέρους, μια δράση που υπήρχε σε όλες τις κομμουνιστικές χώρες. 
Πολλοί άνθρωποι στην Δύση πίστευαν πως η δράση αυτή ήταν για να γίνει πλύση εγκεφάλου στους νέους στην κομμουνιστική ιδεολογία. Το να είσαι όμως πιονέρος σου έδινε απαραίτητες γνώσεις για την ζωή για το χτίσιμο σχέσεων φιλίας και μας δίδαξε την σημασία να εργάζεσαι για το καλό της κοινωνίας. “Μαζί για όλους” ήταν το σύνθημά μας και έτσι μας ενθάρρυναν να σκεφτόμαστε.
Σαν πιονέρος όταν είχες καλές επιδόσεις στα μαθήματα, στην κοινή εργασία και στους σχολικούς αγώνες έπαιρνες για βραβείο μια συμμετοχή σε κατασκήνωση. Πήγαινα κάθε χρόνο αφού συμμετείχα σε όλες τις σχολικές δραστηριότητες: αγώνες, γυμναστική, στίβο,στην χορωδία, σκοποβολή, λογοτεχνία και στην βιβλιοθήκη.
Την τελευταία βραδιά στην κατασκήνωση των πιονιέρων το καλοκαίρι ανάβαμε φωτιά και τραγουδούσαμε “Είμαστε τόσο ευτυχισμένοι όσο ένας σκίουρος πάνω στο δέντρο” χαρούμενοι που θα πάμε στα σπίτια μας και λυπημένοι που θα φεύγαμε.

Σήμερα ακόμη και αυτοί που δεν θεωρούν τον εαυτό τους κομμουνιστή θυμούνται τις ημέρες σαν πιονέρος με μεγάλη χαρά.
Στα σχολεία δεν υπήρχαν αυτό που αποκαλείται “προοδευτικές” εκπαιδευτικές μέθοδοι που κυριαρχούσαν στην Δύση. 

Οι εκπαιδευτικές απαιτήσεις ήταν αυστηρές, το ίδιο και η πειθαρχία.
Ο αγαπημένος μου καθηγητής μας δίδαξε πως αν δεν κατέχεις την Ουγγρική γραμματική δεν θα μπορείς να εκφράσεις την σκέψη και τα αισθήματά σου.
Για να πάρεις άριστα επιτρεπόταν μόνο ένα λάθος. 
Είχαμε προφορικές εξετάσεις σε κείμενα που μαθαίναμε να απαγγείλουμε απέξω και κατόπιν δεχόμασταν ερωτήσεις για τα κείμενα. Σε πολλές περιπτώσεις απήγγειλα στίχους σε εθνικές και άλλες σχολικές γιορτές.

Ο πολιτισμός ήταν κάτι πολύ σημαντικό για την κυβέρνηση. Όλοι θα μπορούσαν να απολαύσουν την καλύτερη μουσική, λογοτεχνία και χορό. Όχι μόνο οι λίγοι.

Αυτό σήμαινε μεγάλη χρηματοδότηση σε φορείς, ορχήστρες, όπερα, Θέατρο και κινηματογράφο. Τα εισιτήρια ήταν επιδοτούμενα από το κράτος και προσιτά.
Πολιτιστικά κέντρα υπήρχαν σε κάθε πόλη και χωριό, οι εργαζόμενοι είχαν πρόσβαση στις σκηνές με μεγάλους καλλιτέχνες.
Το πρόγραμμα της τηλεόρασης ήταν φτιαγμένο έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στις προτεραιότητες της κυβέρνησης για  πολιτισμό για όλους . Δεν επέτρεπε την αποβλάκωση.
Οι περισσότερες παραγωγές ήταν εθνικές αλλά υπήρχαν προγράμματα από τις άλλες ανατολικές χώρες αλλά και από την Δύση.

Ταυτόχρονα υπήρχε και πρόβλεψη ώστε να μην μετατραπούν οι τηλεθεατές σε σακιά πατάτας του καναπέ.

 Κάθε Δευτέρα έκλειναν οι σταθμοί για να ευνοήσουν ” οικογενειακές βραδιές” αλλά και βραδιές “οικογενειακού προγραμματισμού”. Σίγουρα οι στατιστικές θα μπορούσαν να αποδείξουν την αποτελεσματικότητα του μέτρου. 
Δεν υπήρχε βομβαρδισμός διαφημίσεων με προϊόντα που δεν χρειαζόμασταν. 
Στα νεανικά μου χρόνια φορούσα όπως και οι άλλοι μεταχειρισμένα ρούχα. Η σχολική μου τσάντα ήταν τσάντα του εργοστασίου που δούλευαν οι γονείς μου.
 Είναι μεγάλη η διαφορά από την σημερινή Ουγγαρία και Αγγλία που τα παιδιά σνομπάρονται όταν φοράνε αθλητικά ρούχα “λάθος” μάρκας.

Ο πατέρας μου όπως οι περισσότεροι άνθρωποι την περίοδο του κομμουνισμού δεν ήταν “τρελαμένος” με τα λεφτά.  Ήταν μηχανικός αυτοκινήτων και βοήθησε ένα Δυτικό τουρίστα που έπαθε βλάβη. Αρνήθηκε να πάρει χρήματα ούτε καν για μια μπύρα. 
Ήταν αφύσικο έλεγε να βοηθήσεις κάποιον που βρίσκεται σε ανάγκη και να πάρεις χρήματα.
Όταν έπαψε ο κομμουνισμός στην Ουγγαρία όχι μόνο ξαφνιάστηκα αλλά λυπήθηκα όπως και πολλοί άλλοι. Υπήρχαν κάποιοι που διαδήλωναν εναντίον της κυβέρνησης, εγώ δεν συμμετείχα όπως και η πλειοψηφία των συνηθισμένων ανθρώπων.
Η φωνή μας, η φωνή των ανθρώπων που η ζωή τους έγινε καλύτερη στον κομμουνισμό δεν ακούγεται. Αντίθετα ακούγεται η φωνή πλούσιων μεταναστών ή από αντικομμουνιστές παράγοντες που έχουν τις δικές τους επιδιώξεις.
Είχε και αδύνατες πλευρές ο κομμουνισμός. Όπως ο περιορισμός στα ταξίδια στην Δύση με ένα κάθε δύο χρόνια, ενώ ήταν απεριόριστα για τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Υπήρχε κάποια αχρείαστη γραφειοκρατία και κάποιοι περιορισμοί στην δημόσια κριτική. 
Παρόλα αυτά πιστεύω πως τα θετικά είναι πολύ περισσότερα όταν δεις την μεγάλη εικόνα.
Είκοσι χρόνια μετά όλα τα θετικά βήματα έχουν καταστραφεί.
Οι άνθρωποι δεν έχουν πια σίγουρη δουλειά. Η φτώχεια και η εγκληματικότητα αυξάνεται. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης δεν μπορούν πλέον να πάνε στην όπερα ή στο θέατρο. Όπως και στην Αγγλία η τηλεόραση αποβλακώνει και ο Big Brother που δεν υπήρχε στο κομμουνισμό, σήμερα υπάρχει.
Το χειρότερο από όλα είναι πως η συντροφικότητα έχει εξαφανιστεί.
Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουμε εμπορικά κέντρα, πολυκομματικότητα, κινητά και ίντερνετ. 
Έχουμε όμως χάσει πολλά περισσότερα.
Zsuzsanna Clark