«Ζαλίζουν» οι προκλητικές αμοιβές των μεγαλοστελεχών της ΔΕΗ

Δεκάδες χιλιάδες ευρώ το χρόνο, «αποζημίωση» 600 ευρώ (όσο ένα μηνιάτικο του «λαουτζίκου»!) ανά συνεδρίαση για τα μέλη της διοίκησης, μπόνους και προνόμια για τα «άριστα» μεγαλοστελέχη της ΔΕΗ. Τα νούμερα κυριολεκτικά ζαλίζουν. Η κυβέρνηση μαζί τις αυξήσεις στα τιμολόγια (για τους πολλούς) δίνει «ζεστό» χρήμα στους μάνατζερ και τους διευθυντάδες της ΔΕΗ, ώστε να μπορούν να κινούνται στην «αγορά» και να ξεπουλήσουν πιο άνετα, ό,τι δεν έχει ξεπουληθεί. 
Αντιγράφουμε αποσπάσματα από το δημοσίευμα της «Εφ. Συν.» (ρεπορτάζ: Χαρά Τζαναβάρα) με τη σημείωση πως, τελικά, οι «άριστοι» της κυβέρνησης, όταν θέλουν να κάνουν αυξήσεις και δώσουν αμοιβές τα καταφέρνουν. Όπως και να το κάνουμε ο «άριστος» στον «άριστο» (της «αγοράς») συμπεριφέρεται… ανάλογα. Άλλο ο «άριστος» (της «αγοράς») και άλλο ο «απλός λαουτζίκος»…  

«Με βάση τις διατάξεις του νόμου 4643/2019, που εισηγήθηκε ο αρμόδιος υπουργός Κωστής Χατζηδάκης, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ Γ. Στάσσης θα λαμβάνει ετήσιες αποδοχές 200.000 ευρώ και μπόνους που θα φτάνουν έως τα 100.000 ευρώ, ενώ θα έχει στη διάθεσή του εταιρικό αυτοκίνητο πολλών κυβικών, που αυξήθηκαν με πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση, με κάλυψη “των συναφών δαπανών” (…)  Οι γενναιόδωρες αυξήσεις επεκτείνονται στους αναπληρωτές διευθύνοντες συμβούλους και στα υπόλοιπα διευθυντικά στελέχη, ο αριθμός των οποίων έχει αυξηθεί από τη νέα διοίκηση και αισίως φτάνουν τα 110 (…) Για άγνωστους λόγους, με διάταξη του 4643/2019, εξαιρέθηκε η ΔΕΗ από την υπουργική απόφαση του 2010 και τα στελέχη της θα μπορούν να χρησιμοποιούν αυτοκίνητα μεγαλύτερου κυβισμού από αυτά που ορίζονται για τον πρωθυπουργό. Ο επικεφαλής της κυβέρνησης δικαιούται όχημα 1.400 κυβικών και κόστους έως 18.000 ευρώ.

(…) Η απελευθέρωση των αμοιβών της διοίκησης της ΔΕΗ αιτιολογήθηκε στο όνομα της προσέλκυσης στελεχών από την αγορά. Η διοίκηση έχει ήδη συμπληρωθεί από δεύτερο αναπληρωτή διευθύνοντα σύμβουλο, που θα λαμβάνουν 120.000 ευρώ ετησίως ο καθένας, ενώ θα δικαιούνται μπόνους έως 60.000 ευρώ και αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού με κάλυψη των “συναφών δαπανών”. Δωρεάν αυτοκίνητο θα έχουν επίσης στη διάθεσή τους οι νέοι γενικοί διευθυντές και διευθυντές της ΔΕΗ, των οποίων οι ετήσιες αποδοχές ορίστηκαν σε 100 και 70 χιλιάδες ευρώ, αντιστοίχως. Αυξήθηκε επίσης από 400 σε 600 ευρώ η αποζημίωση ανά συνεδρίαση που θα λαμβάνουν τα μέλη της διοίκησης.

(…) Οι προκλητικές αυξήσεις των στελεχών της ΔΕΗ, με βάση την εισήγηση που υποβλήθηκε στην έκτακτη γενική συνέλευση, τεκμηριώνονται από μελέτη εξωτερικών συμβούλων (…).  Αντικείμενό της ήταν “ο προσδιορισμός ενός ευλόγου επιπέδου αμοιβών για τα ανώτερα και ανώτατα στελέχη της ΔΕΗ Α.Ε., με βάση τα ισχύοντα στην αγορά εργασίας του στελεχικού δυναμικού στην Ελλάδα και τις δυτικοευρωπαϊκές (sic) εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ενέργειας” (…)Στη συνέλευση παραβρέθηκε το 73,77% των μετόχων και η πρόταση έλαβε το 98,64% των παρόντων. Υπενθυμίζεται ότι το Δημόσιο ελέγχει το 51,123% των μετοχών της ΔΕΗ [το 43,12% μέσω του υπερταμείου (ΕΕΣΥΠ), το 17% μέσω ΤΑΙΠΕΔ και το 3,93% μέσω ΕΦΚΑ], ενώ το υπόλοιπο διατίθεται στο Χρηματιστήριο».

Κέρκυρα: 63χρονη γυναίκα πέθανε από το κρύο μέσα στο σπίτι της

Από iraklis3

Τραγικό θάνατο βρήκε μία 63χρονη γυναίκα από το κρύο μέσα στο σπίτι της στην Κέρκυρα.
Το συμβάν έγινε γνωστό, όταν γείτονές της την αναζήτησαν και την εντόπισαν νεκρή μέσα στο σπίτι της.
Το θάνατό της από το κρύο επιβεβαίωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ιατροδικαστής Κέρκυρας Ιωάννης Αϊβατίδης, που δήλωσε πως «ο θάνατος της άτυχης γυναίκας επήλθε από κρυοπληξία».
Η 63χρονη έμενε μόνη της, σε ένα μικρό σπίτι χωρίς θέρμανση, στην εβραϊκή συνοικία, στην Παλιά Πόλη της Κέρκυρας, στο κέντρο της πόλης και επαναφέρει με τραγικό τρόπο το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα λαϊκά νοικοκυριά με την εξασφάλιση της θέρμανσης εξαιτίας της πολιτικής που έχει τσακίσει τα εισοδήματα εργαζομένων και συνταξιούχων.

Γιατί ο Μητσοτάκης προσπάθησε να αρπάξει την ομπρέλα από τον άντρα της Αμερικανικής Προεδρικής Φρουράς;

       

09-01-2020

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βγαίνοντας από τον Λευκό Οίκο προσπάθησε να αρπάξει την ομπρέλα από τον άντρα της Αμερικανικής Προεδρικής Φρουράς. Γιατί προέβη σ’ αυτήν την ενέργεια ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Ήταν μια γκάφα ή μήπως ήταν απονενοημένη ενέργεια;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ήθελε να φύγει από τον Λευκό Οίκο με άδεια χέρια γιατί ήξερε πως όλοι στην Ελλάδα θα μιλήσουν για αποτυχία και φιάσκο κι έτσι, μιας και δεν πήρε τίποτα από τον Τραμπ, όρμησε να πάρει την ομπρέλα από τον άντρα της Προεδρικής Φρουράς για να πει ότι κάτι κατάφερε κι απέσπασε από τον Λευκό Οίκο. Κατόπιν όμως ο Έλληνας πρωθυπουργός, ενώ άρπαξε και τράβηξε την ομπρέλα, το μετάνιωσε και την άφησε γιατί φοβήθηκε ότι θα πουν πως όταν ο Θεός μοίραζε μυαλά αυτός κρατούσε ομπρέλα!

Αγκόπ

Βίαιη επίθεση ακροδεξιών Ινδουιστών σε βάρος αριστερών φοιτητών στο πανεπιστήμιο του Νέου Δελχί

Κατιούσα

Με ανοχή, ως και προσυνεννόηση με τις αρχές ασφαλείας του πανεπιστημίου Νεχρού στο Νέο Δελχί φαίνεται πως πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής επίθεσης σε φοιτητές και προσωπικό του ιδρύματος, που είχαν συγκεντρωθεί ενάντια στην αύξηση των διδάκτρων. Περίπου 100 ως 150 μασκοφόροι, οπλισμένοι με σιδερένια και ξύλινα κοντάρια, σφυριά και πέτρες επιτέθηκαν στους στους διαδηλωτές, ενώ εισέβαλαν και κατέστρεψαν κοιτώνες, τρομοκρατώντας τους ενοίκους τους. Περίπου 30 άνθρωποι τραυματίστηκαν, κάποιοι από αυτούς βαριά. Τα στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για ενέργεια που σχεδίασε η ακροδεξιά φοιτητική οργάνωση ABVP, που πρόσκεται στο εθνικιστικό ινδουιστικό κόμμα του πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι.
Η Άισε Γκος, εκπρόσωπος μαρξιστικών φοιτητικών οργανώσεων στο Πανεπιστήμιο Νεχρού, δήλωσε σε συνέντευξη τύπου τη Δευτέρα πως “Πρόκειται για οργανωμένη επίθεση. Επέλεξαν μεμονωμένα άτομα και τους επιτέθηκαν. Υπάρχει μια σαφής σύνδεση μεταξύ του προσωπικού ασφαλείας του πανεπιστημίου και των επιτιθέμενων. Δεν παρενέβησαν για να σταματήσουν τη βία”. Στα ινδικά μέσα προσπαθούν να παρουσιάσουν το συμβάν ως “σύγκρουση” μεταξύ αντίπαλων φοιτητικών οργανώσεων, ωστόσο τα όσα λέει οι φοιτήτρια επιβεβαιώνονται από τους αυτόπτες μάρτυρες, δημοσιογράφους που ήταν παρόντες και βίντεο που έχουν ανέβει στα ΜΚΔ.
Η επιλεκτική φύση των επιθέσεων φαίνεται από διάφορα παραδείγματα. Ένα εξ αυτών είναι πως έμειναν άθικτα τα πλαστικά λουλούδια στην πόρτα ενός πρώην μέλους της ABVP, ενώ λίγα μέτρα παραδίπλα το δωμάτιο φοιτητή από το Κασμίρ παραβιάστηκε με πυροσβεστήρα και οι εισβολείς το έκαναν άνω-κάτω. Βίντεο που ανέβασε στο τουίτερ μία δημοσιογράφος των Times of India, δείχνουν ξεκάθαρα δείγματα προσυνεννόησης αστυνομικών με επιτιθέμενους.

Οι δράστες όχι απλά δεν έχουν συλληφθεί, αλλά η αστυνομία έχει συλλάβει 20 από τα θύματα, ανάμεσά τους και η Γκος, που τραυματίστηκε στο κεφάλι στη διάρκεια της επίθεσης, για “βανδαλισμό”, κατόπιν μήνυσης από το προσωπικό ασφαλείας. Η φοιτήτρια δήλωσε ότι δεν κάμπτεται και ότι σε “κάθε σιδερένιο κοντάρι εναντίον φοιτητών θα απαντάμε με αντιπαράθεση και διάλογο”.

Η ένταση στα ινδικά πανεπιστήμια έρχεται να προστεθεί στο γενικότερο αναβρασμό που επικρατεί στη χώρα το τελευταίο διάστημα, μετά την πρόθεση της κυβέρνησης να εισαγάγει νόμο περί υπηκοότητας που θεωρείται ότι στρέφεται ευθέως κατά της πολυάριθμης μουσουλμανικής μειονότητας στη χώρα.
Με πληροφορίες από jungewelt.de

«Start up» στην εκμετάλλευση

Η ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών και η αξιοποίησή τους στην παραγωγή συνοδεύονται και από «καινοτόμα» εργασιακά πρότυπα, ουσιαστικά προσαρμόζοντας την εκμετάλλευση για την παραγωγή υπεραξίας στα νέα δεδομένα της εποχής. Οι σύγχρονοι εργαζόμενοι είναι πιο «στριμωγμένοι» από ποτέ στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, καθώς διευρύνεται διαρκώς η απόσταση ανάμεσα στις δυνατότητες που αντικειμενικά υπάρχουν για να ζήσουν με βάση τις σύγχρονες ανάγκες τους και τις συνθήκες μέσα στις οποίες αναγκάζονται σήμερα να δίνουν τη μάχη της επιβίωσης.
Οι «νέες» εργασιακές συνθήκες εμφανίζονται συχνά «φανταχτερές» και «στα μέτρα» των εργαζομένων - ιδιαίτερα για τους νέους επιστήμονες στην παραγωγή ή στην έρευνα. Στην πραγματικότητα, οι εξελίξεις στα μέσα παραγωγής όχι μόνο δεν οδηγούν σε γενική μείωση του χρόνου εργασίας, αλλά η ανάγκη του καπιταλισμού για κέρδος οδηγεί σε αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης. Οι εργαζόμενοι καταλήγουν να εργάζονται περισσότερες ώρες, με χαμηλούς μισθούς και πιο εντατικά, ενώ άλλοι είναι άνεργοι ή υποαπασχολούνται.

* * *

Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι και οι εργασιακές συνθήκες σε εταιρείες νέων τεχνολογιών και σε «νεοφυείς», «καινοτόμες» επιχειρήσεις, τις λεγόμενες «start ups». Η εργασία στις «start ups» παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να ασκεί «γοητεία». Εξυμνούνται το «ευχάριστο περιβάλλον», η συνεργασία σε «φιλικό» επίπεδο, ή προτάσσεται το «καρότο» της εξέλιξης αν η εταιρεία «πάει καλά» και εξαγοραστεί από έναν μεγάλο όμιλο. Δικαιώματα, ανθρώπινο ωράριο, αξιοπρεπείς μισθοί, ελεύθερος χρόνος δεν έχουν «και τόση σημασία» μπροστά στην «ικανοποίηση» που προσφέρει η εργασία σε μια τέτοια επιχείρηση ή στην προοπτική «να πετύχει το εγχείρημα».
Η υποτιθέμενη «ευχάριστη εργασιακή ατμόσφαιρα» επιχειρεί να θολώσει τις αληθινές εργασιακές σχέσεις. Την εμπειρία πρώην και νυν εργαζομένων σε «start ups» στη Γερμανία συγκέντρωσε η εφημερίδα «Die Zeit» μέσα από δηλώσεις των ίδιων: «Για να δημιουργηθεί μια τέτοια αίσθηση της εργασίας, επιστρατεύονται διάφορα τρικ: Για παράδειγμα, ένα ξύλινο ποδοσφαιράκι στο χώρο του διαλείμματος, ένας αποχυμωτής και ένα καλάθι με φρούτα στην κουζίνα. Ακούγεται υπέροχο. Ομως είναι;».

* * *

Οπως αναδεικνύει το ρεπορτάζ, στην ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία της Ευρώπης και μία από τις σημαντικότερες παγκοσμίως, μετά την πρόσληψη, το «φανταχτερό» εργασιακό περιβάλλον παύει να εντυπωσιάζει: Η «αίθουσα χαλάρωσης» δεν προσφέρει τίποτα στον εργαζόμενο, αν με το μισθό του δεν μπορεί να «αντέξει» ούτε το ενοίκιό του. Πόση ευχαρίστηση μπορεί να προσφέρει ένα δωρεάν φρούτο στον εργαζόμενο που πρέπει να κάθεται στο γραφείο έως τις 10 το βράδυ; Η πολυδιαφημισμένη «δυναμική ατμόσφαιρα» των «start ups» σημαίνει στην πραγματικότητα πως «οι "συνεργάτες" συνεχώς απολύονται και αντικαθίστανται από άλλους»...
Η καταιγίδα «παραπόνων» κατά των «start ups» από νέους εργαζόμενους στη Γερμανία αναδεικνύει πλευρές του «σύγχρονου εργαζόμενου». Αυτές είναι ορισμένες από τις πολλές απαντήσεις στο τι σημαίνει να δουλεύεις σε «start up»: «14 άτομα γύρω από ένα τραπέζι 16 ώρες τη μέρα». «Υπερωρίες δεν πληρώνουμε, αλλά καμιά φορά υπάρχει πίτσα». «Συχνά δεν πληρώνεσαι εγκαίρως, ούτε για το κανονικό ωράριο, αλλά ...είμαστε ομάδα». «Πίτσα για όλους! Μετά τις 11 τη νύχτα...». «Καναπές στην αίθουσα χαλάρωσης, στον οποίο κανείς δεν τολμά να ξεκουραστεί για να μη θεωρηθεί τεμπέλης». «"Θέση πλήρους απασχόλησης σε start - up με δυναμική ατμόσφαιρα" σημαίνει καλάθι με φρούτα αλλά χαμηλός μισθός, έτσι;». «Και "αίθουσα χαλάρωσης" αντί για Δώρο Χριστουγέννων...».

* * *

Το ανύπαρκτο ωράριο και η δουλειά «ήλιο με ήλιο» είναι μία ακόμα «σύγχρονη» μορφή εργασίας και ο νέος εργαζόμενος θα πρέπει να χωνέψει ότι θα περνάει όλη του τη μέρα στο γραφείο: «Το μάθημα γιόγκα (που το πληρώνεις μόνος σου) στην αίθουσα συσκέψεων μετά τις 6.30 μ.μ. είναι πραγματικό!». «Το ξύλινο ποδοσφαιράκι και το "play station" είναι σημαντικά. Για να μπορούμε να περνάμε εκεί τα βράδια μας...».
Οι εργαζόμενοι του χεριού και του πνεύματος, ιδιαίτερα οι νέοι σε ηλικία, είναι δέσμιοι αυτής της φοβερής αντίφασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που παρά την εξέλιξη της τεχνολογίας, την εκτόξευση της παραγωγικότητας και του παραγόμενου πλούτου, οδηγεί σε διαρκές τσάκισμα των δικαιωμάτων και των σύγχρονων αναγκών, σε δουλειά μέχρι τελικής πτώσης και άθλιους μισθούς, που δεν αρκούν συχνά ούτε για τα στοιχειώδη.
Τα νέα μέσα παραγωγής μπορούν να μπουν στην υπηρεσία της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας μόνο αν γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία, στο πλαίσιο ενός άλλου τρόπου οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, όπου η παραγωγή δεν θα βασίζεται στο κέρδος. Το νέο, αυξημένο επίπεδο παραγωγικότητας της εργασίας θα οδηγήσει ταυτόχρονα σε γενική, δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου, με ταυτόχρονη διεύρυνση των δυνατοτήτων ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών. Απελευθερώνοντας τους εργαζόμενους για άλλες δραστηριότητες που ολοκληρώνουν τον άνθρωπο, για αναψυχή, ανάπαυση, κοινωνικοποίηση, και βέβαια πάνω απ' όλα στη συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας, στη λήψη αποφάσεων και στον έλεγχο των αιρετών εκπροσώπων τους. Με αυτήν την προοπτική χρειάζεται σήμερα ιδιαίτερα οι νέοι εργαζόμενοι να οργανώσουν την πάλη τους για ζωή με δικαιώματα, για σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής.

Ε. Μ.

Το «ταμείο»

Το «ταμείο», που κάνουν από προχτές τα αστικά επιτελεία από την επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, δεν έχει καμία σχέση με το «ταμείο» που πρέπει να κάνει ο λαός από την επίσκεψη αυτή, που σηματοδότησε την ακόμα βαθύτερη εμπλοκή στα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια και γι' αυτό πρέπει να σημάνουν συναγερμός, επαγρύπνηση και κινητοποίηση απέναντι στα όσα δρομολογούνται.
Είτε στην εκδοχή της κυβέρνησης για την «πολύ πετυχημένη» επίσκεψη, είτε σε αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αστικών κομμάτων για το «φιάσκο» και τη «διάψευση των προσδοκιών», τα «κέρδη και οι ζημιές» μετριούνται με τη «ζυγαριά» των στόχων της αστικής τάξης.
Είναι άλλωστε οι δικές της «προσδοκίες» για αναβάθμιση του ρόλου της στην περιοχή, για κομμάτι από τη μοιρασιά της λείας, που δίνουν το πλαίσιο και τον τόνο τής ακόμα μεγαλύτερης εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, την οποία στηρίζουν «χωρίς δεύτερη κουβέντα» όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις.
Αντίθετα η αποτίμηση με τα κριτήρια αυτά είναι εξ ορισμού επικίνδυνη «παγίδα» για την εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα.
Την επιβεβαίωση άλλωστε δίνουν η ίδια η ατζέντα της επίσκεψης και τα όσα προέκυψαν.
Για την αστική τάξη, η ένταση των ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και της Αφρικής, οι άξονες και οι αντιάξονες που δημιουργούνται, αποτελούν «ευκαιρία» για να επιβεβαιώσει ότι η Ελλάδα είναι «σταθερός και προβλέψιμος» σύμμαχος των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, προμαχώνας τους και ταυτόχρονα ενεργειακός και εμπορικός κόμβος. Η εμπλοκή στα επιθετικά σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, όπως αυτά εξελίσσονται ενάντια στο Ιράν, είναι προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω.
Αυτό άλλωστε υπηρετούν η «ανανεωμένη» Συμφωνία για τις βάσεις που μετατρέπει τη χώρα σε απέραντο δολοφονικό ορμητήριο, οι συνεχείς συνεκπαιδεύσεις με ΗΠΑ και Ισραήλ, η αναβάθμιση των οπλικών συστημάτων, ώστε να υπηρετούν αυτούς τους σχεδιασμούς, τα στρατεύματα εκτός συνόρων και οι υπόλοιπες «διευκολύνσεις» προς ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.
Ο λαός, αντίθετα, το μόνο «αντάλλαγμα» που έχει να προσδοκά από όλα αυτά, είναι ότι μπαίνει ακόμα πιο βαθιά στο επίκεντρο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που δεν «διευθετούνται» μόνο με συμφωνίες αλλά και με πυραύλους, γίνεται μαγνήτης μεγάλων κινδύνων.
Για την αστική τάξη, οι δρομολογημένοι, όπως όλα δείχνουν, «επώδυνοι συμβιβασμοί» και οι αμερικανοΝΑΤΟικές «διευθετήσεις» στα Ελληνοτουρκικά - ανεξάρτητα από τη συζήτηση για το ποιος είναι ο πλέον «ενδεδειγμένος τρόπος» - προβάλλονται περίπου ως «αναπόφευκτη αναγκαιότητα», με δεδομένο ότι ο ανταγωνιστής - τουρκική αστική τάξη - είναι ισχυρότερος οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά και καθοριστικός για τη διαμόρφωση του συσχετισμού ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά μπλοκ στην περιοχή. Η Ελλάδα λοιπόν επιδιώκει να έχει κρίσιμο ρόλο στον σχεδιασμό ΗΠΑ - ΝΑΤΟ για τη διατήρηση της Τουρκίας στο «δυτικό στρατόπεδο» προκειμένου να αποκατασταθεί η «σταθερότητα» στη ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Ετοιμάζεται λοιπόν για συμβιβασμούς και διευθετήσεις που θα φέρουν απώλεια σε κυριαρχικά δικαιώματα και βέβαια νέους μεγάλους κινδύνους για το λαό, αφού στο πλαίσιό τους εκκολάπτονται οι επόμενοι πιο ισχυροί γύροι όξυνσης και αντιπαράθεσης.
Η επιδίωξη για τη μετατροπή της χώρας σε «ενεργειακό κόμβο» από και προς την ΕΕ συνδέεται με τα ευρωατλαντικά σχέδια απεξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο, παίζοντας ουσιαστικά με τους ανταγωνισμούς συμφερόντων πανίσχυρων μονοπωλίων της Ενέργειας που συγκρούονται στην περιοχή. Σε αυτήν τη βάση «λειτουργούν» και τα διάφορα σχήματα και συμμαχίες που θα στηρίζουν τον ευρωατλαντικό σχεδιασμό στην περιοχή, το «μέτρημα» των διαφόρων λυκοφιλιών.
Για τους εργαζόμενους και το λαό, όμως, το ταμείο είναι και εδώ ακριβώς το ανάποδο, αφού όχι μόνο δεν σηματοδοτεί την υποτιθέμενη «ασφάλεια», ευημερία και ειρήνη που του τάζουν τα αστικά επιτελεία, αλλά αντίθετα τα σχέδια αυτά περιπλέκουν παραπέρα τις ήδη πολύ μεγάλες αντιθέσεις, προσφέρουν και άλλη «καύσιμη ύλη» στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Με δυο λόγια, το «ταμείο» της αστικής τάξης και των ευρωατλαντικών σχεδιασμών που υπηρετούν όλες μαζί οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, πληρώνουν και θα πληρώσουν ακόμα περισσότερο ο λαός μας και όλοι οι λαοί της περιοχής.
Αυτός είναι ο βασικός λόγος ώστε στα σημερινά και στα αυριανά συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα να ακουστεί δυνατά, από χιλιάδες λαού, το αίτημα για καμία εμπλοκή - καμία συμμετοχή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, για να μη χρησιμοποιηθεί η χώρα μας ως ορμητήριο ή προγεφύρωμα πολεμικών επεμβάσεων, να ακυρωθεί η Συμφωνία Ελλάδας - ΗΠΑ για τις βάσεις, να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Μπροστά στην ξυλόσομπα…

Από Ηρακλής Κακαβάνης

Γράφει ο Ηρακλής Κακαβάνης //

Χειμώνας 83-84. Βελιγράδι ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Στο οδόστρωμα της 29ης Νοεμβρίου και το χιόνι στο πεζοδρόμιο ξεπερνά το μπόι μου. Ο πιο κρύος, ο πιο δύσκολος χειμώνας λένε. Πολύ το χιόνι, οι δρόμοι ανοιχτοί, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, λεωφορεία και τραμβάι, κυκλοφορούν.
Εγώ πεζός, πάω κάπου κοντά. Δίπλα στα γραφεία της «Πολίτικα», στη Nusiceva. Το σπίτι του Νούλωφ, του Ντάφακα και του Χρηστάρα. Όλο και κάποιος θα ήταν εκεί. Στέκι και καταφύγιο όταν δεν είχαμε παρέα. Είχε και ζέστα, όπως όλα τα σπίτια. Πρώτη φορά στη ζωή μου ζούσα σε σπίτι ζεστό, επισκεπτόμουν σπίτια ζεστά… Είδα «πώς ζει ο κόσμος»… Δε με πείραζε καθόλου το κρύο όταν χρειαζόταν να κυκλοφορήσω. Ποτέ κανείς, «Γιούγκος» ή ξένος, δεν ανησύχησε για τη θέρμανση.

Χειμώνας 82-83. Στο χωριό, στον παρολύμπιο κάμπο της Ελασσόνας. Αν δε ζήσεις το λίβα το καλοκαίρι και την παγωνιά το χειμώνα, δεν έχεις δει τίποτα. Κρύο… Περουνιάζει τα κόκαλα… Στους δρόμους, χωματόδρομοι ακόμη, έπρεπε να πάει μεσημέρι να λιώσει ο πάγος στις μικρές λακούβες και να σηκωθεί η πάχνη. Παίζαμε το πρωί προσπαθώντας να σπάσουμε τον πάγο με τη φτέρνα, και να μην σπάει με τίποτα…

Στο σπίτι καίει ασταμάτητα η σόμπα πετρελαίου. Δεν πάει πολύ που αντικατέστησε την ξυλόσομπα, η οποία χρησιμοποιούνταν και για μαγείρεμα, βλέπετε είχαν έρθει τα πετρογκάζ… Χώρια που έλυνε το ζήτημα του ανεφοδιασμού και απάλλασσε από τη βρωμιά του ξύλου και του κάρβουνου. Γιατί για να ζεσταθείς το χειμώνα έπρεπε να κάψεις ένα δάσος και δεν το είχες. Το κάρβουνο ήταν μια κάποια λύσις. Εκείνα τα μικρά μαύρα τουβλάκια διαρκούσαν πολύ περισσότερο από το ξύλο. Μα τι να το κάνεις. Το κρύο, κρύο… Πόσο να ζεστάνει η σόμπα; Τον ένα χώρο, εκεί που μαζεύονταν η οικογένεια και διαβάζαμε…. Ενίοτε, σε άλλο χώρο έκαιγε μαγκάλι, όταν ήταν να κάνουμε μπάνιο…

Σηκωνόταν η μάνα το πρωί, την άναβε, να ζεστάνει ο χώρος λίγο, να ντυθούμε για το σχολείο. Πώς να βγεις όμως κάτω από τη βελέντζα και να πας στο άλλο δωμάτιο; Έφερνε η μάνα τα ρούχα και ντυνόμασταν κάτω από τη βελέντζα… και καρφί για το καφενείο… μέχρι να έρθει το λεωφορείο για την Ελασσόνα
Στις 7.30 το πρωί το καφενείο ήταν γεμάτο. Οι μεγάλοι είχαν πιει ήδη τον καφέ και καναδυό «εικοσπεντάρια». Καρέκλα δεν έβρισκες, ούτε χώρο να σταθείς όρθιος δίπλα στη ξυλόσομπα, την τρίποδη σαν βαρέλι με το καπάκι από πάνω. Να ζεστάνουμε τα χέρια… Μπροστά καιγόμασταν, παίρναμε στροφή να ζεσταθούμε κι από πίσω… Το τεταρτάκι στο καφενείο ήταν το πιο ζεστό της ημέρας… Δίπλα ακριβώς στη σόμπα…
Το λεωφορείο χωρίς θέρμανση. Στο σχολείο με τη σόμπα πετρελαίου που όσο κι αν ήθελε (τέρμα τα γκάζια, στο 6 ο δείκτης) πάλι δεν κατάφερνε να ζεστάνει την αίθουσα.
Κρύα χρόνια, δύσκολα χρόνια…
Πέρασαν χρόνια αρκετά, οι καυστήρες, τα καλοριφέρ, οι ηλεκτρικοί θερμοσυσσωρευτές, τα κλιματιστικά, έγιναν προσιτά. Δυστυχώς πολύ γρήγορα κατέστησαν ανενεργά…

Πάνω από 6 χρόνια έχει να ανάψει η θέρμανση στην πολυκατοικία. «Καίει» τον άνεργο και χαμηλόμισθο η τιμή του πετρελαίου. Το ρεύμα, ακριβό, πανάκριβο. Ολες οι ελπίδες πάνω σε κάτι σόμπες αλογόνου… Και κάποιοι που έτυχε να έχουν τζάκι για τη θαλπωρή και την ατμόσφαιρα κάποιες στιγμές χαλάρωσης, δίνουν μάχη χαρακωμάτων όταν τους λένε ότι είναι ανθυγιεινό…

Θέρμανση θέλω και το τζάκι κάποιες ώρες, ατομικής περισυλλογής, οικογενειακής θαλπωρής και κοινωνικών συνευρέσεων. Και για να έχω θέρμανση προϋποθέτει δουλειά με αξιοπρεπή μισθό και φτηνό πετρέλαιο, φυσικό αέριο και ρεύμα. Γιατί να τα έχουν μόνο οι εφοπλιστές και οι βιομήχανοι τζάμπα;

Κρύο. Από παντού. Κάνει πολύ κρύο…

Λέτε να αρχίσουν να καταλαβαίνουν πώς δρα ο ιμπεριαλισμός;

Από iraklis3

Θέλω να είμαι αισιόδοξος. Ίσως οι ιμπεριαλιστικές βλέψεις της Τουρκίας βοηθήσουν να καταλάβουν κάποιοι το τι κάνει ευρύτερα ο ιμπεριαλισμός στην περιοχή μας.
Το είδαμε και πρόσφατα στη Λιβύη πόσο κάποιων χτύπησαν τα καμπανάκια για τη βούληση της Τουρκίας να εισβάλει στρατιωτικά προς βοήθεια της «διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης». Τότε να τους ενημερώσουμε πως οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι εξόπλιζαν τη Σαουδική Αραβία που επενέβη στον εμφύλιο της Υεμένης (δημιουργώντας τη μεγαλύτερη σήμερα ανθρωπιστική
κρίση), στο πλευρό της εκεί «διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης». Να οργιστούν και για αυτό. Όπως επίσης θα πρέπει να οργιστούν που τόσο καιρό δυτικοί και άλλοι μαζί με την Τουρκία εξόπλιζαν τα αντίπαλα στρατόπεδα στη Λιβύη.
Άλλοι δικαίως οργίστηκαν με τη δολοφονία από την Τουρκία στελέχους του PKK στο έδαφος του Ιράκ. Καλά έκαναν. Να τους ενημερώσουμε για τις εξωεδαφικές εκτελέσεις που κάνουν εδώ και χρόνια οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και σίγουρα και άλλοι; Μήπως για αυτήν την πρόσφατη στη Βαγδάτη;
Λέτε να αρχίσουν να καταλαβαίνουν πώς δρα ο ιμπεριαλισμός; Να είμαστε αισιόδοξοι;
Πηγή: Χαραυγή / Παλμ

Οι ειρωνείες στο Σαντιό Μανέ για τη σπασμένη οθόνη του κινητού και μια αποστομωτική απάντηση

Κατιούσα

Eξ ιδίων τα αλλότρια έσπευσαν να κρίνουν οπαδοί της Λίβερπουλ, αλλά και πολλοί χρήστες των ΜΚΔ, την εικόνα του άσου της Λίβερπουλ Σαντιό Μανέ, που μόλις ανακηρύχθηκε καλύτερος Αφρικανός ποδοσφαιριστής για το 2019, να κυκλοφορεί με κινητό που είχε εμφανώς σπασμένη οθόνη. Ειρωνείες και χλεύη αποτέλεσαν το ρεπερτόριο όσων αδυνατούσαν να καταλάβουν γιατί ο ακριβοπληρωμένος παίκτης δεν αντικατέστησε αμέσως την οθόνη ή ολόκληρο το κινητό. Απάντηση στη στενομυαλιά και τη μικροψυχία τους είχε δώσει όμως ήδη σε παλιότερη συνέντευξή του ο Σενεγαλέζος παίκτης, που δεν ξεχνάει τις ρίζες του και εμφανέστατα ιεραρχεί υψηλότερα την αλληλεγγύη στους συνανθρώπους του υψηλότερα από τα υλικά αγαθά. Σημείωνε λοιπόν ο Μανέ πως:

“Όταν ήμουν μικρός, η οικογένειά μου πεινούσε. Έπρεπε να δουλέψω στα χωράφια για να ζήσουμε και περάσαμε δύσκολες στιγμές για να επιβιώσουμε. Ακόμη και ποδόσφαιρο μικρός έπαιζα ξυπόλυτος. Πλέον όμως που κερδίζω αρκετά χρήματα από το ποδόσφαιρο, μπορώ να βοηθήσω τους ανθρώπους μου. Γιατί να έχω 10 Ferrari, 20 διαμαντένια ρολόγια ή δύο ιδιωτικά τζετ. Τι θα σήμαιναν για μένα ή για τον κόσμο αυτά; Προτιμώ με τα χρήματά μου να χτίσω σχολεία, ένα γήπεδο, να προσφέρω ρούχα, παπούτσια και τροφή σε ανθρώπους που είναι φτωχοί. Επίσης προσφέρω 70 ευρώ το μήνα σε κάθε άτομο σε μια φτωχή περιοχή της Σενεγάλης. Δεν έχω καμία ανάγκη να διαθέτω πολυτελή αυτοκίνητα ή σπίτια. Προτιμώ αντ’ αυτών οι συνάνθρωποί μου να παίρνουν ένα μερίδιο από όσα πρόσφερε σε μένα η ζωή».

Ο Μανέ δεν είναι κάποιος επαναστάτης, ούτε βέβαια υποστηρίζει πως η στάση του λύνει τα προβλήματα που κι ο ίδιος αντιμετώπισε στα παιδικά του χρόνια. Η συμπεριφορά του όμως σαφώς δεν έχει καμία σχέση με την αυτάρεσκη και ιδιοτελή αστική φιλανθρωπία και κάνει να φαίνονται ακόμα μικρότεροι όσους κρίνουν τους ανθρώπους από την ποιότητα και ποσότητα των υλικών αγαθών που διαθέτουν.

Ευρωπαϊκή Ένωση – Ανεργία, φτώχεια και ακριβή στέγη για εκατομμύρια ανθρώπους

Κατιούσα

Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία – τρεις από τις ισχυρότερες καπιταλιστικές οικονομίες της Ευρωζώνης – συγκεντρώνουν πάνω από τους μισούς ανέργους στην ΕΕ, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat.
Αν και η έκθεση βασίζεται σε στοιχεία του 2018, η κατάσταση – σημειώνεται – παραμένει η ίδια έως και τον περασμένο Οκτώβρη. Οι απασχολούμενοι στην ΕΕ ανέρχονταν τότε σε 241,5 εκατ., θριαμβολογώντας πως πρόκειται για «το υψηλότερο επίπεδο που έχουμε επιτύχει ποτέ», την ώρα που η μερική απασχόληση και άλλες ελαστικές εργασιακές σχέσεις έχουν «εκτοξευτεί». Στον όρο «απασχολούμενοι» συγκαταλέγονται και όσοι έχουν εργαστεί λίγες ώρες τη βδομάδα.
Βάσει αυτών των στοιχείων, η Ισπανία, η Γαλλία και η Ιταλία καταγράφουν 8,3 εκατ. ανέργους, που αντιστοιχεί στο 53,3% του συνολικού αριθμού ανέργων στην ΕΕ. Παράλληλα, υπογραμμίζονται οι «μεγάλες διαφορές σε περιφερειακό επίπεδο», εφόσον ορισμένες ζώνες σε Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία καταγράφουν ποσοστά ανεργίας άνω του 20%. Από την άλλη, κάποιες από τις χώρες της ΕΕ (Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία, Τσεχία και Βρετανία) έχουν ποσοστά ανεργίας ακόμη και κάτω του 4%, καταγράφοντας και έλλειψη εξειδικευμένου – κυρίως – εργατικού δυναμικού.
Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος της ανεργίας στο 7% – και μάλιστα σε μια περίοδο που έχει ξεπεραστεί η οικονομική ύφεση και υπάρχει ανάκαμψη στις οικονομίες της ΕΕ – αναδεικνύει πως το φαινόμενο της ανεργίας είναι σύμφυτο με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.
Ως προς την «ποιότητα της εργασίας» και παρά την αλματώδη επιστημονική και τεχνολογική εξέλιξη, η εποχιακή και η μερική εργασία είναι μορφές εργασίας που «θα αποτελέσουν το εφαλτήριο των εργασιακών σχέσεων για το μέλλον». Σύμφωνα με τη Eurostat, η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό τέτοιων μορφών εργασίας είναι η Ισπανία (πάνω από τους μισούς εργαζόμενους).
Επίσης – επισημαίνεται στην έκθεση – «η ισχυρή ανάκαμψη» όχι μόνο δεν μείωσε «το ποσοστό του πληθυσμού που ζει στα όρια της φτώχειας», αλλά αντιθέτως σημειώθηκε αύξηση, κατά 1 εκατ. ανθρώπους, μέσα στο 2018. Συνολικά, 86 εκατ. άνθρωποι (17,1%) στην ΕΕ διαβιούν με εισοδήματα κάτω του 60% του εθνικού μέσου εισοδήματος. Μάλιστα, σε κάποιες χώρες (Ρουμανία, Λουξεμβούργο, Ισπανία, Ιταλία) δεν μειώθηκε ο αριθμός των «φτωχών εργαζομένων», ακόμη κι αν αυξήθηκε ο λεγόμενος «κατώτατος μισθός».
Αλλο ένα σημαντικό πρόβλημα για τους λαούς της Ευρώπης είναι το κόστος της στέγασης, με 1 στους 10 Ευρωπαίους να πληρώνει «υπερβολικές δαπάνες» για την κατοικία, διαθέτοντας τουλάχιστον το 40% του εισοδήματός του. Για την Ελλάδα, η έκθεση συμπεραίνει πως είναι μία από τις χώρες με το υψηλότερο ποσοστό εξόδων για στέγαση, με το 40% των νοικοκυριών να δαπανά άνω του 40% των εισοδημάτων του για στέγη. Πάνω από τον μέσο όρο βρίσκονται επίσης η Βουλγαρία, η Βρετανία, η Δανία, η Γερμανία και η Ρουμανία, όπου φυσικά οι χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι πλήττονται περισσότερο.