ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΘΕΣΗ Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΖΩΗΣ

Την Κυριακή 16 Φλεβάρη συζητήθηκε αίτημα του Κερκυραϊκού Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων, που σε συνεργασία με τον Παγγερκυραϊκό Σύνδεσμο Αυτοαπασχολούμενων Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων και με την βοήθεια της Λαϊκής Συσπείρωσης Ιονίων Νήσων, κατατέθηκε στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Το αίτημα αφορούσε την κατάργηση παλαιότερης απόφασης του Περιφερειακού Συμβουλίου (2018), για την επέκταση των ωραρίων λειτουργίας των καταστημάτων μέχρι στις 12 το βράδυ και την προάσπιση-κατοχύρωση της αργίας της Κυριακής.

Από την πρώτη στιγμή οι περιφερειακοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας (ΝΔ "εξαρτημένη") όσο και της μειοψηφίας (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ "ανεξάρτητη", ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ και Χρυσή Αυγή) "πάγωσαν" στο αντίκρισμα των εργαζόμενων και των αυτοαπασχολούμενων, που κατέκλισαν τον χώρο της συνεδρίασης. Δεν άργησαν παράλληλα να "πέσουν οι μάσκες" και να φανεί από πίσω το αποκρουστικό πρόσωπο της μεγαλοεργοδοσίας! Από την αρχή έντονη ήταν η επιθετικότητα και τα ειρωνικά σχόλια όλων αυτών απέναντι σε εργαζόμενους και αυτοαπασχολούμενους, που δικαίως διαμαρτύρονταν για μέτρα που παίρνει η Περιφέρεια, ώστε να αυγατίζουν τα κέρδη τους μια χούφτα παράσιτων, σε βάρος της ζωής μας!

Χωρίς να μπορούν να αντικρούσουν τα όσα ανέφερε εισηγητικά ο Μπάμπης Χαραλάμπους από την πλευρά της Λαϊκής Συσπείρωσης, όσο ο  Πρόεδρος του Κερκυραϊκού Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Σπύρος Κανταρέλης, προσπάθησαν να "τινάξουν στον αέρα" την συνεδρίαση, ώστε να μην συζητηθεί το θέμα. Αμέσως εμφανίστηκε ο "πρόθυμος" για αυτήν την δουλειά, ο χρυσαυγίτης περιφερειακός σύμβουλος Αϊβατίδης, που με την ανοχή και σε απόλυτη συγχορδία (αν όχι σε συνεννόηση) με το προεδρείου, την πλειοψηφία αλλά και με τους περιφερικούς συμβούλους της μειοψηφίας (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ "ανεξάρτητη", ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ), με προκλήσεις, απειλές και χυδαίο αντικομμουνισμό διαμόρφωσε τις προϋποθέσεις, ώστε να διακοπεί η συνεδρίαση. Μάλιστα ο πρόεδρος του συμβουλίου, ρίχνοντας το "φταίξιμο" στους παρευρισκόμενους απείλησε ότι η συνεδρίαση θα συνεχιστή κεκλεισμένω των θυρών...

Κάτω όμως από την ανυποχώρητη και αποφασιστική στάση εργαζόμενων και αυτοαπασχολούμενων, εξαναγκάστηκαν να ξαναρχίσουν τη συνεδρίαση. Έτσι, πέρασαν στο σχέδιο Β... Τον λόγο πήρε αμέσως η Περιφερειάρχης και, υπό μορφή διαγγέλματος, τόνισε ότι όσα έχουν ψηφιστεί είναι προς την σωστή κατεύθυνση, καθώς είναι απαραίτητα για την ενίσχυση της "εξωστρέφειας" της Περιφέρειας, την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και με δύο λόγια της "ανάπτυξής" τους και πως οι εργαζόμενοι δεν έχουν λόγο ανησυχίας, καθώς η Περιφερειακή Αρχή μεριμνά για την τήρηση της νομιμότητας! Μετά από αυτές τις δηλώσεις "την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια" όπως σχεδόν και το σύνολο της πλειοψηφίας, περιφρονώντας για ακόμα μια φορά τους παρευρισκόμενους, με στόχο τελικά να μην συζητηθεί το θέμα. Κάτω όμως από τις αντιδράσεις των συγκεντρωμένων, ο "θίασο" της πλειοψηφίας εξαναγκάστηκε να επιστρέψει στην θέση του και να ακούσει αυτά που έχουν να του πουν!

Και οι τοποθετήσεις όμως των άλλων περιφερειακών συμβούλων της αντιπολίτευσης ήταν πάνω-κάτω στο ίδιο μήκος κύματος. Μάλιστα ο πρώην περιφερειάρχης του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια αποστροφή του λόγου του, είπε πως το χάσμα των θέσεων των εργαζόμενων και της μεγαλοεργοδοσίας (όπως εκφράζεται από την Διοίκηση του Εμπορικού Συλλόγου Κέρκυρας, την ΓΣΕΒΕ κ.ά.) είναι αγεφύρωτο και πως η Περιφέρεια λαμβάνει τέτοιες αποφάσεις (σαν την προαναφερόμενη για τα ωράρια που είχε εισηγηθεί ο ίδιος) καθώς έχει επιλέξει πλευρά!!!

Περίσσεψε επίσης η υποκρισία καθώς όλοι τους δήλωναν την συμπόνια τους για τα όσα τραβάνε εργαζόμενοι και αυτασχολούμενοι από τις δικές τους αποφάσεις αλλά την ίδια στιγμή, υπό μορφή νουθεσίας, καλούσαν τους παρευρισκόμενους να είναι ρεαλιστές καθώς η τουριστική κίνηση και τα κέρδη της μεγαλοεργοδοσίας από αυτήν δεν πρέπει να θιγούν στο παραμικρό, γιατί έτσι όλοι θα έχουν να κερδίσουν!!! Παράλληλα, έριξαν το φταίξιμο στους εργαζόμενους που δέχονται να δουλεύουν υπερωρίες και Κυριακές και που δεν καταγγέλλουν στις αρμόδιες αρχές τους εργοδότες τους που δεν τους δηλώνουν, λες και οι εργαζόμενοι το κάνουν από επιλογή και όχι κάτω από την εργοδοτική βία και τρομοκρατίας...

Υποτιμώντας μάλιστα απροκάλυπτα τη νοημοσύνη εργαζομένων και αυτοαπασχολούμενων, η αντιπεριφερειάρχης Κέρκυρας (ΝΔ), υπεραμύνθηκε της παλιάς απόφασης για τα ωράρια του πρώην Περιφερειάρχη (ΣΥΡΙΖΑ), κάνοντας αναφορά και διαβάζοντας επιλεκτικά τμήματά της, λες και οι παρευρισκόμενη δεν ήξεραν ανάγνωση...! Αλλά και οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας και της "ανεξάρτητης" ΝΔ από την Λευκάδα, προσπαθώντας να παρουσιάσουν το μαύρο ως άσπρο, ισχυρίστηκαν ότι δεν υπερψήφισαν πριν λίγες ημέρες απόφαση για άνοιγμα των καταστημάτων και τις 52 Κυριακές του έτους στο νησί τους, πράγμα που, κάτω από τις έντονες αντιδράσεις του Σωματείου μας, εξαναγκάστηκαν τελικά να παραδεχτούν...

Έτσι, όλοι αυτοί καταψήφισαν την πρόταση εργαζόμενων και αυτοαπασχολούμενων για χάρη της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων. Κάτω βέβαια από τις έντονες αντιδράσεις και την πίεση εργαζόμενων και αυτοαπασχολούμενων που βρίσκονταν στην αίθουσα, προχώρησαν σε ελιγμό, βάζοντας ως ανώτατο όριο για τα καταστήματα που μπορούν να ανοίγουν, τα 250 m².

Η παραπάνω απόφαση είναι πολύ μακριά από αυτό που είναι προς το κοινό συμφέρον εργαζομένων και αυτοασχολούμενων. Δείχνει όμως ότι μπορούμε να τους πιέσουμε. Δείχνει τα περιθώρια και την δύναμη που έχουμε όταν παλεύουμε με ταξική κατεύθυνση, σε μια προοπτική να αποσπούμε κατακτήσεις, ανοίγοντας παράλληλα τον δρόμο της ικανοποίησης των δικών μας σύγχρονων αναγκών! Είναι επίσης αποκαλυπτική για τον ρόλο που παίζουν όλες αυτές οι δυνάμεις ("ανεξάρτητες και εξαρτημένες"), ως το μακρύ χέρι της κεντρικής εξουσίας.

Στο πλαίσιο αυτό καλούμε τους εργαζόμενους να συσπειρωθούν στο Σωματείο μας, να παλέψουν μέσα από αυτό, να το δυναμώσουν με κάθε τρόπο ακόμα περισσότερο, να δώσουν δύναμη στη δύναμή τους! Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να βαδίσουμε και θα τον βαδίσουμε!

Όλοι αύριο 18 Φλεβάρη στην ΑΠΕΡΓΙΑ! Όλοι στις 10 το πρωί στο Εργατικό Κέντρο Κέρκυρας

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΟΥ

Web: http://sidypker.blogspot.gr

FB: kerkyraikossyndesmosidiotikonypallilon

e-mail: pamesidypker@gmail.com, Τηλ.: 6978404989

Eπικίνδυνo για τη σωματική ακεραιότητα μαθητών και εκπαιδευτικών το Γυμνάσιο – Λύκειο Αγίου Νικολάου του Δήμου Σιθωνίας

Κατιούσα

Ερώτηση προς τους υπουργούς Παιδείας και Θρησκευμάτων και Εσωτερικών κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Γιάννης Δελής και Λεωνίδας Στολτίδης για το Γυμνάσιο – Λύκειο Αγίου Νικολάου του Δήμου Σιθωνίας (ΠΕ Χαλκιδικής).

«Οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές του Γυμνασίου – Λυκείου στον Άγιο Νικόλαο του Δήμου Σιθωνίας (ΠΕ Χαλκιδικής) βιώνουν μία κατάσταση παρατεταμένης εγκατάλειψης όσον αφορά το κτιριακό τους συγκρότημα. Αιτία είναι το γεγονός πως δεν έχουν γίνει σοβαρά έργα συντήρησης και ανακαίνισης εδώ και μια δεκαετία, παρ’ όλες τις διαχρονικές κινητοποιήσεις των μαθητών και τις επανειλημμένες υποσχέσεις των εκάστοτε Δημοτικών Αρχών.
Η κατάσταση που παρουσιάζει το σχολικό κτίριο είναι επικίνδυνη για τη σωματική ακεραιότητα μαθητών και εκπαιδευτικών: Κουφώματα όπου δεν υπάρχει πλέον ξύλο να βιδώσει ο μεντεσές, αίθουσες δίχως πόρτα, παράθυρα που μπάζουν βροχή κι αέρα με αποτέλεσμα να χάνεται θερμότητα ή να πλημμυρίζει η αίθουσα εκδηλώσεων/γυμναστήριο, ετοιμόρροποι σοβάδες από ταβάνια, σπασμένα τζάμια, άβαφο κτίριο μέσα-έξω, καμένες λάμπες στις αίθουσες διδασκαλίας, τουαλέτες που έχουν να ανακαινισθούν από την εποχή που κτίστηκε το σχολείο (1976), βρύσες που στάζουν, πρίζες ξεχαρβαλωμένες – εκτεθειμένες, ενώ έχει αποκλειστεί με ταινία η ανατολική περιοχή του κτιρίου γιατί ξεκολλούν κομμάτια μπετόν από την κρηπίδα.
Σύμφωνα με τα παραπάνω ερωτώνται οι κ. Υπουργοί, σε ποιες επείγουσες ενέργειες θα προβεί η κυβέρνηση για την επαρκή κρατική χρηματοδότηση του Γυμνασίου – Λυκείου στον Άγιο Νικόλαο του Δήμου Σιθωνίας (ΠΕ Χαλκιδικής), ώστε να γίνουν όλες οι απαραίτητες επιδιορθωτικές εργασίες στο σχολείο για την ασφαλή και αξιοπρεπή λειτουργία του».

(Η φωτογραφία είναι από παλιότερη αγωνιστική κινητοποίηση των μαθητών του σχολείου – πηγή φωτογραφίας: halkidikifocus.gr)

ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Διαφημίζοντας ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Γ. Βρούτσης  τη νέα ασφαλιστική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Μητσοτάκη υποστηρίζει πως ο νέος ασφαλιστικός νόμος, που στην ουσία θωρακίζει νομικά και συμπληρώνει τον προηγούμενο του Κατρούγκαλου, «δημιουργεί ένα ελκυστικό, ανταποδοτικό ασφαλιστικό σύστημα, που καλλιεργεί την ασφαλιστική συνείδηση σε όλους», ενώ  στα θετικά του νέου νόμου περιλαμβάνεται η «γενναία μείωση των ασφαλιστικών εισφορών». Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν τολμά ακόμα ξεκάθαρα να  αμφισβητήσει τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση, ενώ στην πραγματικότητα επιμένει στο συνταξιοδοτικό σύστημα των τριών πυλώνων,  με έναν πυλώνα  την πενιχρή εθνική σύνταξη που εγγυάται το κράτος, έναν δεύτερο τα επαγγελματικά ταμεία  και έναν τρίτο τις ιδιωτικές εταιρείες ασφάλισης.  

            Κι έτσι σιγά –σιγά αντικαθίσταται η κοινωνική ασφάλιση με ένα ιδιωτικό σύστημα ατομικών λογαριασμών συνταξιοδότησης. Γίνεται ατομική ευθύνη του καθενός η ασφάλιση, προς επίρρωση μιας αφηρημένης ελευθερίας που επιτρέπει τους εργαζόμενους εντός του καπιταλισμού να αρπάζουν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάζονται, με το όνειρο του πλουτισμού. Έχοντας  λοιπόν …την απαράμιλλη ελευθερία οι εργαζόμενοι να επενδύουν στα καπιταλιστικά προϊόντα που επιλέγουν, το τελικό επίδομα συνταξιοδότησης θα εξαρτιέται αποκλειστικά από το μέγεθος των εισφορών τους, αφού οι συντάξεις τους θα εξαρτώνται από τις συσσωρεύσεις των προηγούμενων εξοικονομήσεων, και την επιτυχία του επενδυτικού σχεδίου τους, που μπορεί να περιλαμβάνει χρηματιστήριο, ομόλογα κλπ.

        Η ανάγκη για δραστική μεταρρύθμιση του δημόσιου και υποχρεωτικού συνταξιοδοτικού συστήματος, με  το πρόσχημα της  οικονομικής μη βιωσιμότητας του εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού και τις ανισορροπίες στην κοινωνική ασφάλιση, είναι ένα ζήτημα που άρχισε να παρουσιάζει σημαντική δημοσιότητα στις αρχές της δεκαετίας του '90. Χρησιμοποιήθηκαν και στη χώρα μας τέτοιες δικαιολογίες για να γίνει αποδεκτή η μείωση των παροχών που εγγυάται το δημόσιο, δρομολογώντας από τότε  -όταν με το νόμο του  Δ. Σιούφα στην κυβέρνηση του Κων. Μητσοτάκη διαφοροποιούνται τα ασφαλιστικά δικαιώματα ανάλογα με τη χρονολογία της πρώτης ασφάλισης και  χειροτερεύουν οι όροι συνταξιοδότησης γι΄ όλους- τη μετάβαση σε ένα ιδιωτικό συνταξιοδοτικό σύστημα.

               Αυτό συνεπάγεται την εγκατάλειψη ενός διανεμητικού συστήματος βασισμένου στην αρχή της αλληλεγγύης μεταξύ των γενεών, όπου οι ενεργοί εργαζόμενοι πληρώνουν για τις συντάξεις των πρώην εργαζομένων που συνέβαλαν στην ανάπτυξη, την εκπαίδευσή τους και τη δημιουργία της απαραίτητης υποδομής για την εργασία τους. Αντί γι’ αυτό κάθε εργαζόμενος είναι αυτοδύναμος, εξοικονομώντας ένα χρηματικό ποσό για να εξασφαλίσει επαρκή συνταξιοδοτική κάλυψη. Η πρόθεση αυτή δικαιολογείται πάντοτε από την ιδέα της μη βιωσιμότητας του δημόσιου συστήματος, που συνδυάζεται με τα υποτιθέμενα «αποδεικτικά στοιχεία», ότι η αγορά είναι μακροπρόθεσμα πιο αποδοτική από το δημόσιο σύστημα παροχής και βέβαια συνδυάζεται και με τη μείωση γενικά της κοινωνικής πρόνοιας υπέρ της ιδιωτικοποίησης της παροχής δημόσιων υπηρεσιών όπως είναι η υγειονομική περίθαλψη.

Αυτό που αποφεύγεται όμως να λέγεται είναι πως  η οικονομική δύναμη των συνταξιοδοτικών ταμείων είναι τέτοια, που όποιος έχει πρόσβαση σ’ αυτό το τεράστιο χρηματικό ποσό θα έχει πρόσβαση σε τεράστια οικονομική και πολιτική εξουσία. Αν λοιπόν με την ιδιωτικοποίηση της συνταξιοδότησης στην καπιταλιστική Δύση καταλήξουν τα συνταξιοδοτικά ταμεία χρηματιστηριακά προϊόντα να τα διαχειρίζονται μια χούφτα τράπεζες, το αποτέλεσμα δεν θα είναι βέβαια να δημιουργείται πλούτος όπως διαφημίζουν, αλλά απλώς η αναμόχλευσή του προς όφελος του κεφαλαίου.

         Όταν το αστικό προλεταριάτο γέμιζε τα εργοστάσια του δέκατου ένατου αιώνα, χιλιάδες τραυματίες, άρρωστοι και ηλικιωμένοι εργάτες είχαν ανάγκη από βοήθεια για να επιβιώσουν. Η οργάνωσή τους σε συνδικάτα με πρωτοπόρους κομμουνιστές και σοσιαλιστές τους έδωσε δύναμη να απαιτήσουν συντάξεις για εκείνους που «είναι πολύ ηλικιωμένοι για να εργαστούν και είναι πολύ νέοι για να πεθάνουν». Προσπαθώντας το κεφάλαιο να εξασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη πότε με σιδερένια γροθιά πότε με παραχωρήσεις, ανάλογα με την πίεση και τη δυναμική του εργατικού κινήματος, αναγκάστηκε να  θεσπίσει συντάξεις για το εργατικό δυναμικό και  μετά τον β παγκόσμιο πόλεμο και υπό την πίεση του  αντιστασιακού κινήματος και της αίγλης της Σοβιετικής Ένωσης, προπαγάνδιζε ως καπιταλιστική παραχώρηση το κράτος πρόνοιας.  

        Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος το κυρίαρχο σύστημα είδε την ευκαιρία να μετατρέψει την κρατική εγγύηση της  κοινωνικής ασφάλειας σε ένα παιχνίδι μετοχών με τη συνταγή της ιδιωτικοποίησής της που θα εξασφαλίσει νέα πεδία κερδοφορίας στο κεφάλαιο. Κι είναι λοιπόν αυτό το σύστημα της καπιταλιστικής απληστίας που με λογιστικές μελέτες και επιστημονικοφανή συμπεράσματα για το δημογραφικό πρόβλημα δηλώνει αδυναμία να διατεθούν οι πόροι που απαιτούνται για την επαρκή στήριξη των ηλικιωμένων, την εκπαίδευση των παιδιών, την περίθαλψη των εργαζομένων.

             Κι ενώ  η φύση της εργασίας αλλάζει καθιστώντας την οκτάωρη εργασία παρωχημένη, γιατί  η αυτοματοποίηση κάνει πραγματικότητα  τη συρρίκνωση του χρόνου εργασίας χωρίς να περιορίζεται ο πλούτος που παράγεται, η κερδοφορία του κεφαλαίου επιμένει στην απομύζηση των εργαζομένων που όταν δεν έχουν σημασία για την παραγωγή απορρίπτονται όπως και από  άλλες πτυχές της κοινωνίας.

            Για  όλους τους εργαζόμενους σε κάποια στιγμή της ζωής τους η ανεργία, η έλλειψη στέγης, η φτώχεια, η ασθένεια κλπ. πάντα υπάρχει ο κίνδυνος από απειλή να γίνουν πραγματικότητα. Γι’ αυτό όλοι χρειάζονται το δίχτυ της κοινωνικής ασφάλισης, γι’ αυτό εργαζόμενοι  και συνταξιούχοι θα πρέπει να αγωνιστούν για την κοινωνική ασφάλιση που προστατεύει από τις αναπόφευκτες κρίσεις που βιώνουμε στα καπιταλιστικά συστήματα. 

         Μπορούμε λοιπόν να απουσιάζουμε από τις αυριανές κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό;

              

Μνμ Αλληλεγγύης απ΄το ΕΚ Μασσαλίας για την Απεργία 18/2 στην Ελλάδα.

Ο Olivier Mateu, ΓΓ του ΕΚ Μασσαλίας της CGT, στέλνει το δικό του μήνυμα αλληλεγγύης στο ΠΑΜΕ και την εργατική τάξη της Ελλάδας, εν όψει της αυριανής απεργίας:

Αγαπητοί σύντροφοι του ΠΑΜΕ, εργαζόμενοι της Ελλάδας Σας στέλνουμε τον αδελφικό χαιρετισμό μας από το ΕΚ της CGT στην ευρύτερη περιοχή της Μασσαλίας.
Σας ευχόμαστε καλή επιτυχία στην απεργία σας και τη διαδήλωση στις 18 Φλεβάρη, για να υπερασπιστείτε την Κοινωνική Ασφάλιση, τα δικαιώματά σας.
Αυτή η επίθεση είναι παρόμοια με αυτή στη Γαλλία. Είμαστε από τις 5 Δεκέμβρη σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις για να υπερασπιστούμε το συνταξιοδοτικό μας σύστημα.

Είτε είναι εδώ, είτε είναι στην Ελλάδα, η πολιτική που αντιμετωπίζουμε είναι η ίδια, το αντίπαλο στρατόπεδο έχει τους ίδιους στόχους: να διαλύσει ό,τι σχετίζεται με την αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών και μεταξύ των εργαζομένων και να ιδιωτικοποιήσει τα πάντα.
Σας βεβαιώνουμε με αποφασιστικό τρόπο ότι δε θα αφήσουμε να περάσει αυτή η επίθεση.
Είμαστε ενάντιοι σε πολιτικές επιλογές δεκαετιών που έχουν στόχο να μας κλέψουν τον πλούτο που παράγουμε, και εδώ και στην Ελλάδα, επιτίθενται στο δικαίωμά μας να έχουμε σύνταξη, να γεράσουμε αξιοπρεπώς.
Καμία απαισιοδοξία, καμία μοιρολατρία! Το μόνο που έχουμε να κάνουμε όλοι και όλες είναι να δεσμευτούμε μαζί στον αγώνα. Μπορούμε όλοι μαζί να κερδίσουμε, γιατί έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, γιατί διεκδικούμε κοινωνική δικαιοσύνη.
Κουράγιο σε όλους. Όλοι μαζί θα τους διαλύσουμε. Ζήτω οι εργαζόμενοι που αγωνίζονται. Ζήτω η CGT. Ζήτω το ΠΑΜΕ. Ζήτω η ΠΣΟ (Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία). Τα λέμε σύντομα.

Αλίευση από Π.Α.ΜΕ και κατιούσα Παρουσίαση: Viva La Revolucion

Φακέλωμα διαδηλωτών με βιντεοκάμερες

Η κυβέρνηση προχωρά με γρήγορους ρυθμούς στην υλοποίηση του μέτρου της καταγραφής με κάμερες των αστυνομικών επιχειρήσεων. Αυτό προκύπτει και από τη δήλωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στη δευτερολογία του, κατά τη συζήτηση Επίκαιρης Ερώτησης στη Βουλή για την αστυνομική βία και καταστολή.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η αστυνομία για την εφαρμογή του μέτρου θα χρησιμοποιήσει την τεχνογνωσία και εμπειρία των ειδικών κατασταλτικών δυνάμεων της Γαλλικής Αστυνομίας (CRS), όπου μετεκπαιδεύονται Ελληνες αξιωματικοί των ΜΑΤ στις πρακτικές διαδικασίες καταγραφής με κάμερες των αστυνομικών επιχειρήσεων και διαδηλώσεων. Η μετεκπαίδευση αφορά τόσο την καταγραφή με μικροκάμερες προσαρμοσμένες στις επιχειρησιακές στολές, όσο και με φορητές κάμερες που φέρονται από τον χειριστή αστυνομικό. Επίσης, περιλαμβάνει εκπαίδευση και στην καταγραφή με κάμερες προσαρμοσμένες στα επιχειρησιακά αυτοκίνητα που χρησιμοποιούν οι ειδικές μονάδες, καθώς και στα περιπολικά αυτοκίνητα.
Σημειώνεται ότι αξιωματικοί της Ελληνικής Αστυνομίας και ιδιαίτερα των Ειδικών Μονάδων Καταστολής έχουν μετεκπαιδευτεί από τη CRS στο Παρίσι και σε τακτικές καταστολής των λαϊκών κινητοποιήσεων και στη χρήση κατασταλτικών μέσων και τεχνολογίας, που στη συνέχεια έγινε χρήση τους και στη χώρα μας, όπως πρόσφατα με τα όπλα εκτόξευσης σφαιρών από καουτσούκ.

* * *

Το μέτρο αυτό η κυβέρνηση επιχειρεί να το παρουσιάσει ως μέσο που θα διασφαλίσει την αντικειμενικότητα στις περιπτώσεις καταγγελιών για την αστυνομική βία. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη το χαρακτήρισε «μέτρο αποτρεπτικό της παραβατικότητας». Εκτιμάται ότι σε πρώτη φάση στη χώρα μας θα χρησιμοποιηθεί μια κάμερα από κάθε διμοιρία των ΜΑΤ και όχι μικροκάμερα στη στολή του κάθε αστυνομικού.
Στην ουσία πρόκειται για μέτρο αναβάθμισης της καταστολής και του φακελώματος. Η στόχευση είναι η αστυνομία να καταγράφει τις κινητοποιήσεις του λαού και να συλλέγει υλικό σε βάρος αγωνιστών του λαϊκού κινήματος, το οποίο θα διαχειρίζεται καταπατώντας ακόμη και τα στοιχειώδη προσωπικά δεδομένα. Οι κάμερες δεν καταργούν, ούτε είναι μέσο ελέγχου της αστυνομικής βίας. Αντίθετα, τη νομιμοποιούν γιατί κάνουν αποδεκτή τη βία του αστικού κράτους, μέσα στο πλαίσιο των αντιδραστικών νόμων που καθορίζει το δόγμα «νόμος και τάξη».

Γιώργος ΠΑΛΙΟΥΡΑΣ
Υποστράτηγος Αστυνομίας ε.α.

Ζούγκλα

Θα αρκούσε μια ενδεικτική μόνο καταγραφή των κλάδων και των χώρων δουλειάς που βρέθηκαν στην επικαιρότητα το τελευταίο διάστημα για να φανεί το μέγεθος της κυβερνητικής κοροϊδίας, ότι η ανάπτυξη φέρνει «περισσότερες και πιο καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας», όπως ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός, μιλώντας τις προάλλες στη Βουλή για τα Εργασιακά.
Δεν είναι όμως μόνο οι συμβασιούχοι που απολύονται κατά εκατοντάδες από τα νοσοκομεία, οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ και της ΔΕΗ, οι εργαζόμενοι στις τράπεζες, οι εργάτες της Ανακύκλωσης στο Ηράκλειο, στα Λιπάσματα Καβάλας, στην ΕΒΖ. Είναι οι εμποροϋπάλληλοι στα μεγαλοκαταστήματα και στα «εκπτωτικά χωριά», όπου καταργείται οριστικά η αργία της Κυριακής. Είναι οι χιλιάδες νέοι που δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί στον Επισιτισμό - Τουρισμό. Είναι οι εργαζόμενοι σε όλους τους κλάδους, στους οποίους συμπιέζονται ο μέσος μισθός και τα εργασιακά - ασφαλιστικά δικαιώματα, για να πολλαπλασιάζονται τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
Ολοι όσοι παλεύουν για το μεροκάματο, καμιά σχέση δεν έχουν με τους «ικανοποιημένους εργαζόμενους», χωρίς τους οποίους δεν μπορεί «να υπάρχουν και ακμαίες επιχειρήσεις», όπως ισχυρίστηκε ο Κυρ. Μητσοτάκης στην ομιλία του στη Βουλή, διαφημίζοντας τη «συμφωνία αλήθειας», με την οποία δεσμεύτηκε προεκλογικά στους επιχειρηματικούς ομίλους για μείωση της φορολογίας, διευκολύνσεις στην «επιχειρηματικότητα», πρόσβαση σε ρευστότητα, με την προϋπόθεση ότι θα ...φροντίζουν τους εργαζομένους τους!
Δεν δίστασε μάλιστα να παρουσιάσει τα άγρια μέτρα, με τα οποία εμπλούτισε την αντεργατική φαρέτρα της εργοδοσίας, ως «συμβολή» στην ανάπτυξη των επιχειρήσεων προς όφελος των εργαζομένων και των ανέργων, με το επιχείρημα ότι μπορούν ευκολότερα να προσλαμβάνουν, επειδή ο νόμος τούς δίνει τη δυνατότητα και ευκολότερα να απολύουν!
Η κυβέρνηση της ΝΔ οξύνει την αντεργατική επίθεση και προσφέρει νέα εργαλεία στους ομίλους να εντείνουν την εκμετάλλευση. Η ζούγκλα όμως στην αγορά εργασίας δεν προέκυψε τους τελευταίους εφτά μήνες, όσο κι αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε στην ίδια συζήτηση να παρουσιάσει μαγική εικόνα και να κάνει το μαύρο άσπρο, σε ό,τι αφορά τα αντεργατικά «επιτεύγματα» της δικής του κυβερνητικής θητείας.
Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις, θα βρεις από κάτω κι έναν νόμο του ΣΥΡΙΖΑ, που προστέθηκε σ' αυτούς των προηγούμενων κυβερνήσεων και πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα την αντεργατική επίθεση, είτε μιλάμε για τη διάλυση του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, είτε για τους κλαδικούς μισθούς, είτε για την «ευελιξία» στην αγορά εργασίας, είτε για το δικαίωμα στην απεργία, είτε για τα δουλεμπορικά, είτε, είτε...
Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού τόσο η κυβέρνηση όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα παρουσιάζουν την καπιταλιστική ανάπτυξη ως προϋπόθεση για τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, κρύβοντας ότι αυτή προϋποθέτει ένταση της εκμετάλλευσης, χειροτέρευση των όρων δουλειάς και αμοιβής, ακόμα και σε χώρους που οι μισθοί εμφανίζονται σχετικά καλύτεροι από τη συντριπτική πλειοψηφία των κλάδων.
Ανεξάρτητα λοιπόν από τις οριακές αυξομοιώσεις στα στατιστικά στοιχεία, που χρησιμοποιούν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για να συντηρούν τον καβγά του «καταλληλότερου» στην κυβερνητική εναλλαγή, η αλήθεια παραμένει ότι έξι στις δέκα νέες θέσεις εργασίας είναι μερικής, προσωρινής ή εκ περιτροπής εργασίας, ότι ο μέσος μεικτός μισθός στη μερική απασχόληση δεν ξεπερνάει τα 400 ευρώ και ότι στο σύνολο της οικονομίας, οι απολύσεις στη διάρκεια ενός έτους ισούνται με το σύνολο του εργατικού δυναμικού (!) που δείχνει και το μέγεθος της «ευελιξίας» στην αγορά εργασίας.
Αυτή είναι επομένως η ανάπτυξή τους. Κι όπως κι αν την ονομάσουν, «βιώσιμη», «δίκαιη» ή αλλιώς, δεν «συναντιέται» πουθενά με την ανάγκη για σύγχρονα δικαιώματα των εργαζομένων. Αντίθετα, προϋποθέτει το διαρκές πρεσάρισμά τους, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση είναι για την «αποτυχία» της να αυξήσει τους ρυθμούς ανάπτυξης στο ύψος που υποσχόταν προεκλογικά και να εγγυηθεί ότι αυτή θα είναι «διατηρήσιμη».
Με αφορμή και τη σημερινή απεργία, οι εργαζόμενοι καλούνται να δώσουν με τη μαζική συμμετοχή τους μια καθαρή απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου, κλιμακώνοντας τον αγώνα για ΣΣΕ με πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, κατάργηση των αντεργατικών νόμων, σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους, μείωση και όχι αύξηση του εργάσιμου χρόνου, σύγχρονα εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Η συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ ανήγγειλε συνέδριο με την συμμετοχή Κούλη, Χρυσαυγίδη, ΣΕΒ, Πρέσβη ΗΠΑ, Εισαγγελέα Αρείου Πάγου, Τάνκς, ΜΑΤ και ΝΑΤΟ...

 

Μόνο τα τανκς δεν κατεβάζει η κυβέρνηση για να κρατήσει την καρέκλα του ο Παναγόπουλος και τα υπόλοιπα μέλη της συνδικαλιστικής μαφίας. Στη σημερινή κατ’ όνομα μόνο συνεδρίαση της ΓΣΕΕ, αποφάσισαν μια άνευ προηγουμένου διαδικασία – παρωδία, καθ’ ομολογίαν τους εμπνευσμένη στα γραφεία του ΣΕΒ και του πρωθυπουργού. Όρισαν λοιπόν, ενάντια σε κάθε έννοια καταστατικού, χωρίς καμία νομιμοποίηση από τους εργαζόμενους, το συνέδριο της ΓΣΕΕ να γίνει με διαδικασίες εξπρές σε πολυτελές ξενοδοχείο στο Καβούρι στις 25 Φλεβάρη, μακριά από τους εργαζόμενους, χωρίς καμία συζήτηση, μόνο και μόνο για να στηθούν άρον – άρον κάλπες που θα επισφραγίσουν το κατάπτυστο γάντζωμα της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ στις καρέκλες της.

Αρωγός σε αυτή την προσπάθεια θα είναι προσωπικά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Υπουργός Προ. Πο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Τουλάχιστον θα δούμε για πρώτη φορά ποιους ακριβώς εννοεί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη όταν λέει πως χειροκροτάνε όπου περνάει η αστυνομία. Στην ανακοίνωσή της, η ΔΑΣ, αφού καταδικάζει τις απαράδεκτες και ανήκουστες μεθοδεύσεις της συνδικαλιστικής μαφίας, υπενθυμίζει την πρότασή της για ένα κανονικό συνέδριο σε μέρος και μέρες που θα αποφασιστούν από την ίδια την ηγεσία της ΓΣΕΕ και προειδοποιεί ότι οι εργαζόμενοι δε θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια:

Για ακόμα μια φορά η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ (Παναγόπουλος – Κιουτσούκης – Βασιλόπουλος – Καραγεωργόπουλος) επιβεβαίωσε το εργοδοτικό – κυβερνητικό της πρόσωπο και το χαρακτηρισμό που δικαίως της έχουν αποδώσει οι εργαζόμενοι, ως συνδικαλιστική μαφία.

Στη σημερινή «συνεδρίαση» της Ε.Ε. της ΓΣΕΕ έριξαν και το τελευταίο «φύλλο συκής» και παρουσίασαν την απόφαση που πάρθηκε, κατά τα λεγόμενά τους στα γραφεία του ΣΕΒ και στο πρωθυπουργικό γραφείο, για να επιβληθεί μία κατάπτυστη διαδικασία για την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος της πατρίδας μας.

Ένα – κατ’ όνομα μόνο – «συνέδριο» λίγων ωρών στις 25 Φλεβάρη

στο καλά φυλασσόμενο πολυτελές ξενοδοχείο «ΑΠΟΛΛΩΝ» στο Καβούρι Αττικής. Διάρκειας τόσο όσο χρειάζεται για να γεμίσει μία κάλπη, με συνοπτικές διαδικασίες που δεν προβλέπονται από κανένα καταστατικό σωματείου ούτε καν εξωραϊστικού συλλόγου υπό τη “προστασία” της κυβέρνησης και την άμεση επέμβαση της για την υλοποίηση του σχεδιασμού. Ανήγγειλαν μάλιστα ότι αυτή την πρωτοφανή διαδικασία για το συνδικαλιστικό κίνημα θα εποπτεύει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κος Μητσοτάκης (!), ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου (!) και ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη (!) με παρουσία πολυπληθούς αστυνομικής δύναμης και άλλων κατασταλτικών δυνάμεων. Και όλη αυτή η κινητοποίηση … στρατού και αεροπορίας για να κρατήσει την καρέκλα του ο Παναγόπουλος και η παρέα του!

Μπροστά σε αυτόν τον πλήρη εξευτελισμό και το αδιέξοδο, ακόμα και την ύστατη στιγμή, οι εκλεγμένοι με τη ΔΑΣ στην Ε.Ε. της ΓΣΕΕ απεύθυναν πρόταση για πραγματοποίηση συνεδρίου με τις προβλεπόμενες καταστατικές διαδικασίες σε μέρος και ημερομηνίες που θα αποφασίσει η ίδια ηγεσία της ΓΣΕΕ!

Συνέδριο με τις διαδικασίες του καταστατικού της Συνομοσπονδίας που αφορούν τόσο τη νομιμοποίηση των συνέδρων όσο και τη χρονική διάρκεια του συνεδρίου, προκειμένου να τοποθετηθούν οι παρατάξεις, οι αντιπρόσωποι, να γίνει συζήτηση για τα ζητήματα που αφορούν τους εργαζόμενους και να αποφασίσουν με δημοκρατικές διαδικασίες.

Από την στιγμή που επικαλούνται την πλειοψηφία, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από την αποδοχή μιας τέτοιας πρότασης την οποία τους ξανακαταθέτουμε. Αυτές οι διαδικασίες, εξάλλου, ακολουθήθηκαν στο Συνέδριο του ΕΚΑ, του μεγαλύτερου Εργατικού Κέντρου της χώρας, με τη συμφωνία των αντίστοιχων εκεί παρατάξεων. Πήραν μέρος όχι λίγες δεκάδες, αλλά 1202 αντιπρόσωποι που εκπροσώπησαν 104.000 ψηφίσαντες εργαζόμενους στα σωματεία! Πήραν αποφάσεις και ψήφισαν για την νέα διοίκηση του ΕΚΑ χωρίς ΜΑΤ, κρατική επέμβαση, τραμπουκισμούς, αποκλείοντας με δημοκρατικές διαδικασίες νόθους και εργοδότες.

Η πρόταση αυτή, όχι μόνο απορρίφθηκε από τη συγκεκριμένη ηγετική ομάδα, αλλά και απαντήθηκε με μπόλικο αντικομουνισμό, ύβρεις, απειλές και τρομοκρατία, παραπέμποντας σε άλλες «αλήστου μνήμης» εποχές.

Για να διατηρήσουν τις καρέκλες και το μηχανισμό τους, για να συνεχίσουν να βάζουν θηλιά στο λαιμό των εργαζόμενων, προσπαθούν να επιβάλουν μια δήθεν «συνεδριακή» διαδικασία, στην πράξη μια καθαρά εκλογική διαδικασία – πραξικόπημα.

Η κυβέρνηση φέρει μεγάλη ευθύνη! Καμιά δουλειά δεν έχει να παρεμβαίνει και να καθορίζει τις διαδικασίες του συνδικαλιστικού κινήματος!

Οι σύνεδροι των εργαζομένων θα περνούν από τον έλεγχο και την έγκριση της αστυνομίας και μπροστά στον Μητσοτάκη, τον Εισαγγελέα και τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, θα καλούνται να αποφασίσουν «ελεύθερα» την επιλογή τους στο μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση της χώρας;

Αυτό θα γραφτεί στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ας γνωρίζουν ότι θα δώσουν λόγο στους εργαζόμενους, οι οποίοι δε θα μείνουν με τα χέρια σταυρωμένα.

Κατιούσα

Όταν οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και του Πόντου ήταν «τουρκόσποροι» και «όψιμοι Έλληνες»

Από atexnos2019 atexnos2019 

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας. Τότε ήταν οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο. Θύματα της ιμπεριαλιστικής «Μεγάλης Ιδέας» και του κεμαλικού εθνικισμού διέσχιζαν το Αιγαίο για να σωθούν.
Όσοι κατάφερναν να πατήσουν σε ελληνικό έδαφος, στο έδαφος της «μητέρας πατρίδας», έρχονταν αντιμέτωποι με το ρατσισμό των ελλαδιτών. «Τουρκόσπορους» τους ανέβαζαν, «όψιμους έλληνες» τους κατέβαζαν. Πρωτοστατούντες στο ρατσισμό αυτό ήταν όσοι παρίσταναν τους υπερπατριώτες, τους «ελληναράδες» της εποχής.
Διαβάζουμε στην εφημερίδα «Μακεδονία» στις 21/4/1932: «Κατά την άθλιαν των λογικήν οι βουλευταί του Λαϊκού κόμματος θεωρούν πότε τους Πόντιους ως απογόνους των Σελτζούκων, άλλοτε υβρίζουν τους Μικρασιάτας και τους Θράκας ως Τουρκόσπορους και τώρα τους εκ του Βορρά πρόσφυγας ως Βουλγάρους»!

Ο Γ. Σεφέρης, γεννημένος στα Βουρλά της Μικρασίας, σημείωνε: «Για τους ανθρώπους του Κωνσταντίνου εμείς που είχαμε ανατραφεί μόνο με μια μεγάλη λαχτάρα, την Ελλάδα, ήμασταν οι Τουρκόσποροι…» (Γ. Σεφέρης, Χειρόγραφο Σεπτ. ΄41, Αθήνα 1972, σ. 10-11).

Για τα ελλαδίτικα ρατσιστόμουτρα της εποχής, οι ένοχοι για την φτώχεια και την ανέχεια που είχε επιβάλλει στη χώρα η αστοτσιφλικάδικη ολιγαρχία ήταν οι πρόσφυγες. Χαρακτηριστική η φράση που αποτυπώνεται στο βιβλίο του Θέμου Κορνάρου «Το ξεκίνημα μιας γενιάς»: «Εμείς δεν έχουμε να φάμε, δε χωράμε στην ψωροκώσταινα, κι ορίστε κι ενάμιση εκατομμύριο τουρκόσποροι να σου παρασταίνουνε τους ρωμηούς και να γυρεύουνε μερτικό από τη γη μας» (Θ. Κορνάρος, Το ξεκίνημα μιας γενιάς. Από τα βαλτονέρια της Μεγάλης Ιδέας, εκδ. Χρόνος, Αθήνα, σ. 73.).
Ακόμη κι’ όταν έβρισκαν προσωρινή εγκατάσταση κάπου, οι πρόσφυγες της Μικρασίας και του Πόντου αντιμετωπίζονταν με ρατσιστική χολή. «Τα πάντα παρεδόθησαν εις τους κύνας και ουδείς εσκέφθη ποτέ να εγείρη την χείρα με την κατάλληλον ράβδον ίνα εγκαταλείψωσι ούτοι τα ιερά και άσυλα εις α τόσον θρασέως εγκατεστάθησαν. Το ανάκτορον του Αγγέλου Μιχαήλ μετετράπη εις κοιτώνας προωρισμένους να στεγάζωσι τους αστέγους της φατρίας» σημείωνε στις 25/9/1924 άρθρο στην εφημερίδα «Πρόσκοπος του Ιονίου» (Σπ. Μουρατίδης, Πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, Πόντου και Ανατολικής Θράκης στην Κέρκυρα (1922-1932), Αθήνα, εκδ. Θεμέλιο, 2005, σ. 169-171).
Οι ομόδοξοι και ομοεθνείς ξεριζωμένοι της Μικράς Ασίας ήταν «σκύλοι» που δεν δικαιούνταν ούτε μισό μέτρο της «ιερής» ελληνικής γης. Ένα μέρος του πληθυσμού τους είδε σαν «εισβολείς» που ήρθαν να τους πάρουν τη γη, τα σπίτια, τις δουλειές.

Στον Τύπο της εποχής υπάρχει πληθώρα αναφορών για κάταχρηση εξουσίας και βιαιοπραγίες «παλαιοελλαδιτών» ανώτερων κρατικών υπαλλήλων σε βάρος προσφύγων. Σε άρθρο της εφημερίδας «Παμπροσφυγική», στις 2 Νοέμβρη 1924, περιγράφονταν οι αυθαιρεσίες ενός συνταγματάρχη στη Δράμα ο οποίος «κατελάμβανε βιαίως τας προσφυγικάς οικίας και διέσυρε εις τας οδούς τα γυναικόπαιδα» (Πηγή: Κατσάπης Κ, «Αντιπαραθέσεις μεταξύ Γηγενών και Μικρασιατών Προσφύγων στην Ελλάδα», 2002, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Μ. Ασία).

Τον ίδιο Νοέμβρη του 1924, στο Κιούπκϊοι της Μακεδονίας (η σημερινή Πρώτη Σερρών), οπλισμένες ομάδες γηγενών, δρώντας σαν τάγματα εφόδου, επιτέθηκαν σε οικισμό προσφύγων «ετραυμάτισαν 17 πρόσφυγας, το πλείστον γυναίκας, πυρπολήσαντες τας σκηνάς, τους σταύλους, τους αχυρώνας, λεηλατήσαντες και τας αποσκευάς…» (Εφ. «Παμπροσφυγική», 9 Νοέμβρη 1924).

100 χρόνια μετά…

Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας. Σήμερα είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες από την Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Θύματα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ εγκατέλειψαν τις εστίες τους, έπεσαν θύματα δουλεμπόρων, στοίβαξαν τα κορμιά τους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους σε βάρκες, σαπιοκάραβα, φορτηγά και ότι άλλο βρήκαν, με κίνδυνο της ζωής τους, για να γλυτώσουν από τη βαρβαρότητα των πολέμων. Όπως οι μικρασιάτες και οι πόντιοι πρόσφυγες πριν από έναν αιώνα.

Το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, που αποτελεί πηγή των πολέμων και της δυστυχίας, είναι αυτό που ευθύνεται για το ξερίζωμα των ανθρώπων. Τους οποίους, αφού τους ξεριζώσει από τις εστίες τους, στην συνέχεια τους στιγματίζει ως αποδιοπομπέους τράγους για τα δεινά της κοινωνίας. Πριν έναν αιώνα ο «εχθρός» ήταν οι «τουρκόσποροι» της Μικρασίας και του Πόντου, σήμερα είναι οι «λαθροεισβολείς» από τη Μέση Ανατολή.

Εκείνοι που σήμερα καμώνονται τους «υπερπατριώτες», πρωτοστατώντας στις εκδηλώσεις ρατσισμού και μίσους για τους «βρωμιάρηδες λαθρομετανάστες» που «εισβάλλουν στην πατρίδα μας», είναι οι ίδιοι που αν ζούσαν τη δεκαετία του 1920 θα κυνηγούσαν τους «τουρκόσπορους» και «σελτζούκους» ομογενείς του Πόντου και της Σμύρνης.
Για να τελειώνουμε: Ιδεολογικό όπλο της αστικής τάξης, ο ρατσισμός είχε και έχει πάντοτε το ίδιο απεχθές, απάνθρωπο πρόσωπο. Η μήτρα που τον γεννά δεν είναι άλλη από το άδικο, σάπιο και ιστορικά ξεπερασμένο εκμεταλλευτικό σύστημα – τον καπιταλισμό. Γι’ αυτό και η πάλη ενάντια στο ρατσισμό, την ξενοφοβία, τον φασισμό δε μπορεί παρά να είναι αναπόσπαστα ενταγμένη στον συνολικό αγώνα για την ανατροπή του συστήματος που τους γεννά και τους αναπαράγει.

Πρώτη δύναμη η Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία η οποία αύξησε ψήφους και ποσοστά

  

Την πρώτη θέση κατέλαβε στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας η Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία (ΔΑΣ), το ψηφοδέλτιο στο οποίο συμμετέχουν συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ και άλλοι αγωνιστές εργαζόμενοι, αυξάνοντας τις δυνάμεις της σε ψήφους και ποσοστά, στις αρχαιρεσίες του 31ου Συνεδρίου του ΕΚΑ.


Σε σχετικό δελτίο Τύπου τονίζει τα εξής:

«Ολοκληρώθηκαν οι αρχαιρεσίες του 31ου Συνεδρίου του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, του μεγαλύτερου Εργατικού Κέντρου της χώρας, στο οποίο ψήφισαν 1.214 αντιπρόσωποι, εκπροσωπώντας 104.000 εργαζόμενους από 267 σωματεία όλων των κλάδων της Αθήνας.

Η Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία (ΔΑΣ), το ψηφοδέλτιο στο οποίο συμμετέχουν συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ και άλλοι αγωνιστές εργαζόμενοι, αύξησε τις δυνάμεις του τόσο σε ψήφους όσο και σε ποσοστά, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση. Τη ΔΑΣ εμπιστεύτηκε η πλειοψηφία του σώματος του Συνεδρίου, αυξάνοντας τις ψήφους των αντιπροσώπων από 322 σε 345 και από 26,9% σε 28,7%.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το αποτέλεσμα για τους αντιπροσώπους στη ΓΣΕΕ. Για αντιπροσώπους στη ΓΣΕΕ, η ΔΑΣ αύξησε τη δύναμη της, από 4 αντιπροσώπους σε 6.
Αυτή είναι η δυνατή απάντηση των εργαζόμενων της Αθήνας απέναντι στην πρωτοφανή κυβερνητική-εργοδοτική επίθεση για τη χειραγώγηση των συνδικάτων, την προσπάθεια για επιβολή ''σιγής νεκροταφείου''. Είναι ισχυρή απάντηση στην προσπάθεια να μπει η εργοδοσία στα συνδικάτα ακόμα και με φυσική παρουσία. Είναι η πιο δυνατή απάντηση στη ''συνδικαλιστική μαφία'' της ΓΣΕΕ, που οργανώνει από κοινού με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, συνέδριο - παρωδία σε άγνωστο τόπο, στις 25 Φλεβάρη για να νομιμοποιήσει τις αθλιότητες και τη νοθεία.


Οι αρχαιρεσίες ολοκλήρωσαν με επιτυχία το 31ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας που ξεκίνησε την προηγούμενη εβδομάδα με συζήτηση και αποφάσεις στο ΣΕΦ.
Καλούμε όλους τους εργαζόμενους της Αθήνας να παλέψουν για την επιτυχία της πανεργατικής απεργίας που αποφάσισε το συνέδριο του ΕΚΑ για τις 18 Φλεβάρη, ενάντια στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα που φέρνει η κυβέρνηση της ΝΔ, το νόμο Κατρούγκαλου - Βρούτση.

Όλοι στον αγώνα!

Όλοι στα Προπύλαια, στις 10.30 π.μ.!

Συνεχίζουμε τον αγώνα για ''συνδικάτα εργατών, όχι των εργοδοτών''!». 

Αναλυτικά τα αποτελέσματα των αρχαιρεσιών του 31ου Συνεδρίου

 

 

Αναρτήθηκε από Γκαγκάριν

«Άδολες συνεντεύξεις σε δόλιους καιρούς»: Ελένη Πολυγένη

Από iraklis3

Ο Χρήστος Δημούλας, μίλησε με την Ελένη Πολυγένη, στη στήλη του Ατέχνως για νέους δημιουργούς, «Άδολες συνεντεύξεις σε δόλιους καιρούς».

Γεννηθείσα το 1979.Σπούδασε ανώτερα θεωρητικά στο πιάνο και στην Δραματική Σχολή του Δήμου Αγίας Βαρβάρας Αττικής ηθοποιός, ασχολούμενη με το θέατρο της επινόησης και την περφόρμανς. Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές: ”Γράμματα σε μαυροπίνακα” (Εκδόσεις Δωδώνη-2009), ”Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα” (Εκδόσεις Poema-2012), ” H χώρα των παράδοξων πραγμάτων”σ τις εκδόσεις ”Το Κεντρί”(2014), ”Τα δευτερόλεπτα των ζωντανών στιγμών” (εκδόσεις Γαβριηλίδης-2017). Συμμετέχει στα συλλογικά έργα: ”Μονόλογοι συγγραφέων” στις εκδόσεις ”Βακχικόν”το 2015 και στην ”Ανθολογία ποιητών 2015-2017” στις εκδόσεις” 24 γράμματα” το 2018.Έχει βιβλιοπωλείο στην Πάτρα στ’ οποίο κι εργάζεται.

***
— Το 2009 θεωρούσες μεταξύ άλλων ότι ”αγγίζουμε δειλά την χαρά μέσα σε γιορτές θολών παραισθήσεων”. Ήμασταν τότε στα πρόθυρα της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας. Από μι’ άλλη πλευρά ιδωμένη η φράση-στίχος σου, συγκέντρωνε την πιστότητα μιάς εικόνας που όντως υπήρχε και πριν την έλευση αυτής της κρίσης. Τι λες δέκα χρόνια μετά γι’αυτόν τον στίχο, θα εξακολουθεί να ισχύει ή έπαψε η ισχύ του;
Η αλήθεια είναι οτι ο στίχος αυτός δεν εκφράζει πλέον τόσο τον σημερινό εαυτό μου, δηλαδή, αν ήθελα να πω κάτι ανάλογο τώρα, θα το έλεγα διαφορετικά. Ωστόσο, αν επικεντρωθώ μόνο στο περιεχόμενό του, όντως υπάρχουν πάντα πράγματα που λειτουργούν ως «παραισθησιογόνα», προσφέροντας μιαν επίφαση χαράς σε μια κοινωνία που υποφέρει από ανισότητες, καταπίεση και άγχος επιβίωσης. Από αυτή τη σκοπιά ίσως να έχει ακόμα ισχύ ο στίχος, αλλά αυτό θα πρέπει να το κρίνουν οι αναγνώστες.
— Θέατρο επινοήσης, περφόρμανς, μουσική, ποίηση, κριτικά άρθρα… Απ’ όλα αυτά με τα οποία ασχολήθηκες, ποιο είδος τέχνης εκφράζει ευκρινέστερα την καλλιτεχνική σου πλευρά Έλενα; 
Καλώς ή κακώς έχω κάνει εδώ και κάποια χρόνια την επιλογή μου, διάλεξα την ποίηση, κι αυτό από μόνο του κάτι σημαίνει. Αν και εξακολουθώ να αγαπώ το θέατρο και τη μουσική, η οικονομική μου κατάσταση δεν επιτρέπει να ασχολούμαι με όλα αυτά μαζί. Θα το έκανα σίγουρα αν κατάφερνα να βιοπορίζομαι επαρκώς μέσω της τέχνης, πράγμα που για μένα, όπως και για πολλούς άλλους καλλιτέχνες είναι αδύνατον. Οσον αφορά το κριτικό δοκίμιο, δεν νομίζω ότι ευνοεί ακριβώς την καλλιτεχνική μου πλευρά, αλλά μάλλον μια πιο λόγια πτυχή της, που δεν ξέρω αν μου ταιριάζει τόσο πολύ.

— Λογοτεχνικό είδος στ’ οποίο θέλεις να ασκηθείς περισσότερο κι ως τώρα δεν το έχεις καταφέρει όπως θέλεις, υπάρχει;
Θα με ενδιέφερε πολύ να ασχοληθώ με την πεζογραφία, χωρίς ακόμα να έχω κατασταλάξει στο είδος. Αν και πάντα με δυσκόλευε, τον τελευταίο καιρό με ελκύει ιδιαίτερα κι έχω στραφεί προς τα κει. Ιδανικά θα ήθελα να προκύψει ένα υβριδικό είδος και ας μην κατατάσσεται εύκολα σε κατηγορίες, γιατί μου αρέσει πολύ ο πειραματισμός με διαφορετικές φόρμες. Ακόμα και αν δεν τα καταφέρω πολύ καλά, μου αρκεί ότι θα το ‘χω προσπαθήσει.
— Ποια είναι τα διαφοροποιά στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της έναντι άλλων γυναικών της λογοτεχνίας μας και σε τραβάνε στην προτίμηση της Γιολάντας Πέγκλη;
Αυτό που με τράβηξε εξαρχής στην ποίηση της Πέγκλη ήταν η έντονη σωματικότητα που προσδίδει στο ποίημα, ότι το κάνει να μοιάζει με ζωντανό οργανισμό. Πρόκειται για μια αξιοσημείωτη ικανότητα που στην περίπτωση της Πέγκλη προκύπτει φυσικά και αβίαστα, είναι κάτι πηγαίο και μοναδικό. Αυτό το στοιχείο προσδίδει επίσης στα ποιήματά της θεατρικότητα με την πολύ μοντέρνα έννοια, δηλαδή μια θεατρικότητα που έχει να κάνει με το σώμα, τους ήχους, την εκφορά των λέξεων, τις ανάσες. Και είναι κάτι που με κάνει να συμμετεχω κι εγώ σωματικά στην ανάγνωση του ποιήματος, όχι μόνο διανοητικά, με προκαλεί κατά κάποιον τρόπο να το μιλήσω, να το ζωντανέψω. Η Πέγκλη ήταν στην ουσία ο λόγος που ασχολήθηκα με το δοκίμιο και μια πραγματική έμπνευση για μένα, και εύχομαι να πάρει στα ελληνικά γράμματα τη θέση που της αξίζει.

— Η θλίψη ακόμα είναι για σένα σαν μία όμορφη γυναίκα έξυπνη,ψηλοτάκουνη,που στενοχωριέται πολύ εύκολα ή άλλαξες γνώμη;
Άλλαξα γνώμη, τώρα τη βλέπω περισσότερο σαν μια γυναίκα αρκετά κουρασμένη, γύρω στα σαράντα, μοναχική, που ζει μια μονότονη ζωή σε μια επαρχιακή πόλη.
6. Απάνω στα έργα τέχνης,κρέμεται η γύμνια του δημιουργού τους;
Ναι, αφού ο δημιουργός πάντα εκτίθεται.
— Οι δημιουργοί της τέχνης βοηθάνε να καλυφθεί η φυσική γύμνια του πρόσφυγα,η οικονομική της απολυμένης εγκύου, η ιστορική του μαθητή,η κοινωνική γύμνια της συνείδησης;
Ίσως περισσότερο βοηθάνε να αποκαλυφθεί αυτή η γύμνια. Το πώς θα καλυφθεί είναι ένα πρακτικό ζήτημα. Δεν είμαι τόσο ρομαντική ώστε να πιστεύω ότι κάνοντας τέχνη αυτομάτως αλλάζεις την κοινωνία. Θεωρώ πως, για παράδειγμα, στην περίπτωση του πρόσφυγα είναι ίσως πιο αποτελεσματικό να του πας ρούχα αντί να γράψεις ένα ποίημα. Δεν υποβαθμίζω τη σημασία της τέχνης, έχει σίγουρα τη δύναμη να επηρεάζει συνειδήσεις, αλλά αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο έργα που διαθέτουν ένα πολύ ξεχωριστό χάρισμα επικοινωνίας και επιδραστικότητας. Η τέχνη δεν αντικαθιστά σε καμία περίπτωση τον κοινωνικό αγώνα, μπορεί να τον συμπληρώσει, μπορεί ίσως και να τον εμπνεύσει, όμως μόνο όταν είναι πραγματικά χαρισματική.
— Πώς πρέπει ν’αποφευχθεί στην σύγχρονη πραγματικότητα,το να μη γίνονται τα ”εσώτερα κομμάτια πολλών παιδιών, γυαλί που κόβει αργά ή γρήγορα το λαιμό των γονιών τους”;
Είναι γνώρισμα της ελληνικής πραγματικότητας τα παιδιά να μεγαλώνουν με τρόπο που να γίνονται γυάλινα, δηλαδή πολύ εύθραυστα. Σαν να μην τους επιτρέπεται να ενηλικιωθούν. Οι γονείς κατά βάση επιλέγουν τα υλικά από τα οποία θα δημιουργηθεί ο νέος άνθρωπος. Πρέπει να είναι ανθεκτικά, και φυσικά δεν εννοώ να σκληραγωγείται, αλλά να πατάει στα δικά του πόδια, να νιώθει σιγουριά, ασφάλεια και ότι μπορεί να αντεπεξέλθει στις καταστάσεις.
Υπάρχει τεράστιο θέμα με την ελληνική οικογένεια, την υπερπροστατευτικότητα, την αποφυγή πρωτοβουλιών στο παιδί, τη συνεχή καθοδήγηση έτσι που τελικά να νιώθει τον εαυτό του ανύπαρκτο. Μια ολόκληρη γενιά, η γενιά μου γαλουχήθηκε έτσι, και το αποτέλεσμα είναι μια γενιά καθηλωμένη σε διάφορες αγκυλώσεις, που αδυνατεί να διεκδικήσει το οτιδήποτε. Η επανάσταση ξεκινά πρώτα μέσα από την οικογένεια, αν σκεφτούμε ότι είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας.

– Πώς κρίνεις την διάθεση και τις προτιμήσεις των επισκεπτών στο βιβλιοπωλείο σου γι’αγορά βιβλίων;
Για να είμαι ειλικρινής δεν δουλεύω τόσο με το βιβλίο όσο με τις φωτοτυπίες και τα αναλώσιμα, λόγω του ότι το μαγαζί είναι συνοικιακό και απευθύνεται κυρίως σε φοιτητές. Ωστόσο, βλέπω με χαρά ότι στους νέους ανθρώπους αρχίζει να αναπτύσσεται ένα ενδιαφέρον για την ποίηση. Αυτό που δεν με χαροποιεί και τόσο, οφείλω να το πω, είναι η εμμονή με τη μόδα της αυτοβελτίωσης και με όλα αυτά τα βιβλία που δυσφημούν, κατά τη γνώμη μου, την επιστήμη της ψυχολογίας. Αλλά αυτή είναι απλώς η γνώμη μου.
— Τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια ποια είναι;
Έχω ολοκληρώσει το επόμενο βιβλίο μου, που είναι μια συλλογή από λυρικές πρόζες και αποτελεί για μένα μια γέφυρα προς το πεζό. Λέγεται «Ανάγλυφη» και ασχολείται με την έμφυλη ταυτότητα, ένα θέμα που με ενδιαφέρει πολύ. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα κυκλοφορήσει μέσα στην επόμενη χρονιά.
_______________________________________________________________________________

Χρήστος Δημούλας: Εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες κι Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο καθώς και Δημοσιογραφία στο Επαγγελματικό Εργαστήρι Δημοσιογραφίας. Συνδημιουργός του Φωτογραφικού Εργαστηρίου ”Φώτο-Προλετάριοι”. Έχει εκδώσει 3 ποιητικές συλλογές.”Με λάδι του παρόντος ανάβουν του μέλλοντος καντήλια”(2013),”Ο ι λαϊκατζήδες”(2014) και”Γιώργος Φαρσακίδης,ο ζωγράφος του Λαού”(2015).