Το ΚΚΕ στον δρόμο οι άλλοι στον καναπέ τους

Από iraklis3

Ο Διευθυντής του flash.gr Γιώργος Καραμέρος γράφει για τον τρόπο που τίμησε την Εργατική Πρωτομαγιά το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ. Πηγή: flash.gr.

Η πανδημία και η καραντίνα εδώ και 39 μέρες έχει αμβλύνει την πολιτική αντιπαράθεση, έχει βάλει την πολιτική σε δεύτερο πλάνο.

Παρότι η προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι πιο κρίσιμη και αναγκαία από ποτέ, η αντιπολίτευση πλην ελαχίστων μοιάζει μουδιασμένη. Αναστολές συμβάσεων, απολύσεις, καταχρηστική τηλεργασία, καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων κρύβονται πίσω από τη μάσκα του κορονοϊού και τα γλυκά σποτάκια των τηλεοπτικών σταθμών.

Οι βουλευτές των περισσότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων μιλούν στα μέσα ενημέρωσης μέσα από τη θαλπωρή του Skype του zoom ή του Google meet “γράφοντας” τηλεοπτικό χρόνο προβολής. Όμως ο αγώνας είναι εκεί έξω. Στα μηχανάκια των delivery και των ταχυμεταφορών, στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων στα κουρασμένα πρόσωπα που έχουν οι ταμίες των σούπερ μάρκετ.

Λίγο πριν την έναρξη της σταδιακής άρσης των μέτρων της 4ης Μαΐου η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά φαινόταν χαμένη στη ραθυμία και τη μαλθακότητα που έχει επιφέρει η καραντίνα.

Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ που εδώ και εβδομάδες με κεντρικό σύνθημα “και τα καλυμμένα στόματα έχουν φωνή” έχει πιάσει το πνεύμα των απόκληρων της κρίσης του κορονοϊού εκανε αυτό που ξέρει καλά από το ένδοξο και τιμημένο παρελθόν του.

Την παρανομία. Παρανομία υποδειγματική. Τηρώντας τις αποστάσεις με μάσκες, γάντια αλλά όχι αντισηπτικά σε βάρος της ιδεολογικής τους ταυτότητας τα μέλη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι άφησαν ξημερώματα το σπίτι τους.
Όχι για να κάνουν τζόκινγκ ή να πάνε στο ΑΤΜ ή το φαρμακείο αλλά για να στείλουν στα πέρατα του κόσμου το μήνυμα τιμής της ημέρας εργατικής Πρωτομαγιάς αλλά και του τρόπου που μπορεί κάποιος να διεκδικεί πλέον τον κοινωνικό χώρο και να δρα πολιτικά, σεβόμενος τους νέους υγειονομικούς κανόνες που φέρνει η πανδημία.
Αλίμονο σε αυτούς που κάθονται που τρώνε κάθε απόγευμα στις 18.00 τις περιοριστικές (για το υγειονομικό καλό μας) φάπες από τον Νίκο Χαρδαλιά, αλλά τους ενόχλησε η συντεταγμένη γιορτή των Ελλήνων κομμουνιστών.
Ίσως δεν πρόσεξαν ότι από τη Δευτέρα 4 Μαΐου ουσιαστικά απαγορεύεται η κυκλοφορία από τις 12 το βράδυ έως τις 6 το πρωί σύμφωνα με την αναφορά περί “αυστηρής σύστασης για περιορισμό της κυκλοφορίας ” στη σελίδα 21 του Pdf του σχεδίου της Κυβέρνησης.
Για να αντιληφθούμε σε τι μονοπάτι έχουμε μπει. Είναι εκείνοι που δεν πρόσεξαν στην πρώτη ΠΝΠ την κατά 50% μείωση μισθών ή νόμισαν ότι τα 800 ευρώ είναι για ένα μήνα και όχι για 45 μέρες. Για όποιον τα παίρνει βέβαια.
Για όλους αυτούς, για όλους εμάς, κάποιοι άφησαν το πρωί τον καναπέ τους και γέμισαν την πλατεία Συντάγματος, και τις κεντρικές πλατείες σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα με έναν τρόπο που θα μείνει στην ιστορία των εορτασμών της εργατικής Πρωτομαγιάς

«Ο κορονοϊός θα γιατρευτεί…ο καπιταλισμός όμως είναι αθεράπευτος» – Το βίντεο της Λέσχης Φίλων του ΚΚΕ στο Τορόντο για την Εργατική Πρωτομαγιά

Κατιούσα

«Ο κορονοϊός θα γιατρευτεί και η πανδημία θα περάσει, όπως πέρασαν κι άλλες στο παρελθόν, ο καπιταλισμός όμως είναι αθεράπευτος και θα συνεχίζει να βασανίζει την ανθρωπότητα, με τη φτώχεια, την ανεργία, τους πολέμους, την καταστροφή του περιβάλλοντος, μέχρι οι λαοί να αποφασίσουν να βγουν στο προσκήνιο των εξελίξεων.
(…) Η Εργατική Πρωτομαγιά συμβολίζει την ακαταμάχητη διεκδίκηση απέναντι στον ταξικό αντίπαλο. Αυτή είναι η πολύτιμη παρακαταθήκη για την περίοδο που διανύουμε. Με αυτό το όπλο στα χέρια και τη σκέψη μας τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά, τους νεκρούς εργάτες του Σικάγο του 1886, τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης του ’36, τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή την 1η Μάη του 1944, όλους τους αλύγιστους της ταξικής πάλης, όσους θυσιάστηκαν για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Σε αυτόν το δρόμο συνεχίζουμε, για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων κοινωνικών – λαϊκών αναγκών. Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»

Δείτε το βίντεο της Λέσχης Φίλων του ΚΚΕ στο Τορόντο για την Εργατική Πρωτομαγιά, βασισμένο στο κείμενο του μηνύματος της ΚΕ του ΚΚΕ για την Εργατική Πρωτομαγιά 2020:

Λύσσαξαν τα μαντρόσκυλα

Από iraklis3

Ο Λαγός. Ο ναζί. Ο υπόδικος στη δίκη της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Πρώην ηγετικό στέλεχος και κουμανταδόρος των Ταγμάτων Εφόδου της ναζιστικής εγκληματικής συμμορίας. Νυν ευρωβουλευτής.
Ο Λαγός σκύλιασε. Σκύλιασε με την Εργατική Πρωτομαγιά (εν γένει). Με τον ταξικό εορτασμό της (πάντα). Με τον υποδειγματικό από κάθε άποψη τήρησης μέτρων προστασίας φετινό εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς από τα Συνδικάτα στο Σύνταγμα.

Και γαβγίζει: Κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά (!) κατά παντός υπευθύνου για την πραγματοποίηση της συμβολικής εκδήλωσης εν καιρώ απαγόρευσης κυκλοφορίας! Φυσικά, τη μήνυση τη στρέφει εναντίον των διοργανωτών, ειδικότερα -σημειώνει- των υπευθύνων διοργάνωσης του ΠΑΜΕ και των επικεφαλής των Σωματείων που συμμετείχαν. Για να μην καρφωθεί, στρέφει την αναφορά του και κατά του υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη και του υποστράτηγου της ΕΛ.ΑΣ.! Πώς τους άφησαν! Πώς δεν τους μάζεψαν! Γιατί δεν μπουζούριασαν τους εργάτες που τολμούν να γιορτάζουν την Εργατική Πρωτομαγιά! Γιατί δεν επέβαλαν πρόστιμα στους εργαζόμενους που τολμούν να λένε: Μένουμε δυνατοί, δεν μένουμε σιωπηλοί!

Κι άλλοι σκύλιασαν. Κι άλλοι έχυσαν χολή. Κι άλλοι θορυβήθηκαν. Και ως συνήθως είπαν να βάλουν μπροστά τα μαντρόσκυλα. Έτσι ο Λαγός, σαν γνήσιος λαγός του συστήματος, νομίζει ότι μπορεί να τρομοκρατήσει και κραδαίνει μηνύσεις. Κάνει τη βρώμικη δουλειά. Αυτήν την προϋπηρεσία έχει εξάλλου να προσφέρει στο σύστημα. Το έχει αποδείξει η δικογραφία στη δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.

LUDLOW, οι Έλληνες στους Πολέμους του Άνθρακα

Το ντοκιμαντέρ «Ludlow, οι Έλληνες στους Πολέμους του Άνθρακα» (2016), σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Βαρδαρού, αφηγείται την ιστορία Ελλήνων μεταναστών που στις αρχές του περασμένου αιώνα, βρέθηκαν στο Κολοράντο, να δουλεύουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στα ορυχεία του Ροκφέλερ και που μαζί με χιλιάδες άλλους μετανάστες ξεσηκώθηκαν, μετά τη Σφαγή του Ludlow (Λάντλοου), καταφεύγοντας στα όπλα για να υπερασπιστούν τη ζωή τους και το δίκιο τους.

Το 902.gr ευχαριστεί θερμά την εταιρία παραγωγής «Αποστόλης Μπερδεμπές» μ.κ.ε., για την παραχώρηση της προβολής του ντοκιμαντέρ.

Οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ

Σκηνοθέτης: Λεωνίδας Βαρδαρός
Διευθυντής Φωτογραφίας: Προκόπης Δάφνος
Βοηθός σκηνοθέτη/Μοντέρ: Ξενοφώντας Βαρδαρός
Επιμέλεια Ήχου: Ανδρέας Γκόβας
Έρευνα/ιστορική επιμέλεια: Φρόσω Τσούκα
Αφήγηση: Ρήγας Αξελός
Παραγωγός: «Αποστόλης Μπερδεμπές» μη κερδοσκοπική
Διευθυντές Παραγωγής: Στέφανος Πλάκας, Φρόσω Τσούκα, Λίνα Γουσίου

Οι συντελεστές ευχαριστούν το μουσικό σύνολο «Ρωμιοσύνη» για την πρώτη ποτέ ηχογράφηση του λησμονημένου Ύμνου των Ανθρακωρύχων του Κολοράντο, “The Union Forever”, σε ενορχήστρωση Τεό Λαζάρου.

Πηγή: 902

Τελευταία συνάντηση με το «BepiColombo»

Το τελευταίο κοντινό πέρασμα από τη Γη, ώστε να αξιοποιήσει τη βαρύτητα του πλανήτη για να εκσφενδονιστεί προς το εσωτερικό του ηλιακού συστήματος, πραγματοποίησε στις 10 Απρίλη η διαστημοσυσκευή «BepiColombo» εξερεύνησης του Ερμή, που εκτοξεύτηκε τον Οκτώβρη του 2018 και τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Ηλιο. Η αποστολή αποτελεί συνεργασία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) και της ιαπωνικής διαστημικής υπηρεσίας JAXA.
Το πέρασμα υπό κατάλληλη γωνία και σε απόσταση μόλις 12.700 χλμ. από την επιφάνεια της Γης (σχεδόν το ένα τρίτο της απόστασης των γεωστατικών δορυφόρων), είχε ως αποτέλεσμα την επιβράδυνση του σκάφους και την αλλαγή πορείας του, ώστε μετά από κάποιους ανάλογους ελιγμούς, με τη βοήθεια της Αφροδίτης, να βρεθεί τελικά σε τροχιά που θα του επιτρέπει επαναλαμβανόμενα κοντινά περάσματα πάνω από την επιφάνεια του Ερμή.
Το «BepiColombo» αποτελείται από τρία μέρη, από τα οποία τα δύο θα αποτελέσουν δορυφόρους του Ερμή, ενώ το τρίτο, πάνω στο οποίο «κάθονται» οι δύο δορυφόροι, είναι το βασικό τμήμα για την πραγματοποίηση του ταξιδιού, το επονομαζόμενο Τμήμα Μεταφοράς στον Ερμή. Υπεύθυνο για την επιτυχή πραγματοποίηση του ελιγμού είναι το Ευρωπαϊκό Κέντρο Διαστημικών Επιχειρήσεων του ESA, στο Ντάρμσταντ της Γερμανίας, το οποίο λόγω κορονοϊού λειτουργεί αυτήν την περίοδο με μειωμένο προσωπικό. Προφανώς ήταν αδύνατη η αναβολή του ελιγμού.

Απομακρυνόμενο το σκάφος από τη Γη τράβηξε μερικές φωτογραφίες της Γης, να αιωρείται μέσα στην άβυσσο του Διαστήματος. Στην πιο μακρινή, η Γη φαίνεται ως ένας μικρός μηνίσκος, καθώς φωτίζεται από τον Ηλιο λοξά και από την αντίθετη πλευρά σε σχέση με το «BepiColombo». Η Σελήνη ίσα που διακρίνεται σαν ένας γκρι κόκκος λίγο πάνω και αριστερά από το άκρο της συστοιχίας φωτοβολταϊκών, που τροφοδοτεί με ηλεκτρικό ρεύμα το σκάφος.

Εν Πειραιεί... 1892, Εν Σύρω... 1914!

Μικρό οδοιπορικό στις πρώτες κινητοποιήσεις των Ελληνίδων εργατριών στην κλωστοϋφαντουργία

Μην πεις κακό για φαμπρικού γιατί είναι αμαρτία, γιατί την τρώει ο πάγκος της και η ορθοστασία...

Οι φαμπρικούδες...

«Εις τας υπωρείας του Σταυρού, όπου εκτείνονται τα Υδραίικα, κάτω από την Καστέλλα, όπου είναι τα Κρητικά, εις το χωριό του Μελετόπουλου και εις τα Καμίνια, ένθα ανεγείρονται τα εργοστάσια, εκεί κατοικεί η φαμπρικού. Το κορίτσι, που πάει στη φάμπρικα, η μεσόκοπη δουλεύτρα, που έμεινε χήρα και εργάζεται να θρέψη τα ορφανά ή διά να συμπληρώσει την προίκα της θυγατρός της, οι περισσότεραις από την Υδρα και τας Σπέτσαις, από τον Πόρον και την Σαντορίνην, καμμιά φορά από τα χωριά της Αττικής και από την Κούλουρην. Εχει όλων των ηλικιών. Εχει κορίτσια οκτώ ετών και εννιά ετών και δέκα ετών. Εχει κοπέλας εις την τελειοτέραν ακμή της νεανικής ηλικίας και του σφρίγους της ζωής, δέκα οκτώ έως είκοσι τεσσάρων ετών, έχει και γεροντοκόραις και μεσόκοπαις και γρηαίς. Αλλ' ο κυριαρχών τύπος είναι της νεανικής ηλικίας από τα δέκα εξ έως τα είκοσι δύο...».
Εφημερίδα «Ακρόπολις», Αθήνα, Σάββατο 14 Μάη 1894, αριθμός 4405
Εως τη δεκαετία του 1860 ήταν λιγοστές οι γυναίκες και τα μικρά κορίτσια που απασχολούνταν στη βιομηχανία. Μεγάλος αριθμός εργατριών απασχολήθηκε για πρώτη φορά στο ατμοκίνητο Μεταξουργείο του Λουκά Ράλλη στον Πειραιά το 1859. Εκεί εργάζονταν 60 - 80 άτομα, η πλειονότητα των οποίων ήταν «άπορα κορίτσια». Η πρόσληψή τους από τον επιχειρηματία προβαλλόταν ως πράξη «φιλανθρωπίας». Οι εργάτριες του Ράλλη αμείβονταν με 1 - 1,25 δραχμές μεροκάματο, ενώ οι άντρες με 2 - 2,25 δραχμές.
Γυναίκες και κορίτσια από την Κρήτη, χωρίς άλλες δυνατότητες επιβίωσης, έφτασαν στον Πειραιά (1866 - '69) και μπήκαν μαζικά στα νηματουργεία της πόλης. Εργάζονταν σχεδόν αποκλειστικά στα κλωστήρια βάμβακος και τα μεταξουργεία, όπου αποτελούσαν και την πλειονότητα του εργατικού δυναμικού (73,5%).
Η εφημερίδα «Ακρόπολις» περιγράφει την νέα εργάτρια ως «καμπουριασμένη, φτωχοντυμένη, πολλές φορές ρακένδυτη, με ρούχα μπαλωμένα, με παπούτσια καταφαγωμένα από τους μακρινούς δρόμους. Ηταν στην πλειονότητά τους οι εργάτριες αυτές αναιμικές, φυματικές ή νευρασθενικές». Οι συνθήκες της δουλειάς τους άθλιες, όπως και οι συνθήκες της ζωής τους.
Οχι λιγότερο άθλια ήταν και η ζωή των εργατριών στα κλωστοϋφαντουργεία της Σύρου. Δούλευαν 12 ώρες τη μέρα, 6 μέρες τη βδομάδα και δύο ώρες αμισθί τις Κυριακές. Το μεροκάματο ήταν πενιχρό, ιδιαίτερα για τις ανήλικες. Υπάρχει η προσωπική μαρτυρία του Βαμβακάρη, που δούλευε από παιδάκι στο κλωστήριο, μαζί με την μάνα του. Σύμφωνα με τον Μάνο Ελευθερίου, τα έξι χρόνια θεωρούνταν αρκετά για να μπει ένα παιδί στην παραγωγή, περιγράφοντας το πώς οι ανήλικες κλωστοϋφαντουργίνες έπρεπε να ανεβαίνουν σε σκαμνάκια για να φτάνουν τις μηχανές.
Η διατροφή τους αποτελούνταν κυρίως από ψωμί, πατάτες, κρεμμύδια. Το ημερομίσθιο κυμαινόταν το 1895 από 1 έως 4 δραχμές. Η τιμή του ψωμιού Α, Β και Γ ποιότητας ήταν 65, 60 και 55 λεπτά αντίστοιχα. Τιμή για το κρέας, 1,20 δραχμές ο αμνός. Η οκά βοείου 2,20 και το μοσχάρι 2,60 δρχ. Με τέτοια μεροκάματα πώς να ζήσει μια οικογένεια, όταν τη μέρα, για να αγοραστεί κρέας τριών ατόμων ή τεσσάρων, χρειαζόταν έως και 4 με 5 μεροκάματα;...

Οι εργοστασιάρχες...

Στον Πειραιά, στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας, η κυριαρχία των τριών αδελφών Ρετσίνα ήταν απόλυτη. Το 1871 ίδρυσαν το πρώτο τους εργοστάσιο στον Πειραιά. Στην περιοχή της Λεύκας λειτούργησε νηματουργείο με 5.000 ατράκτους και ατμομηχανή 60 ίππων. Τα χρόνια που ακολούθησαν δημιουργήθηκε υφαντήριο και βαφείο και, στις αρχές της δεκαετίας του 1890, η επιχείρηση Ρετσίνα διέθετε πέντε εργοστάσια στον Πειραιά, με 2.000 εργάτες και εργάτριες. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ήταν η μεγαλύτερη κλωστοϋφαντουργία της χώρας και χιλιάδες εργατών και εργατριών εργάζονταν στα εργοστάσιά της.
Η οικογένεια Ρετσίνα την εποχή αυτή κυριαρχούσε και στην πολιτική ζωή του Πειραιά. Ο Θεόδωρος Ρετσίνας εκλέχτηκε δήμαρχος της πόλης και στη συνέχεια βουλευτής με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη.
Στη Σύρο, προς το τέλος του 19ου αιώνα, ο τομέας της κλωστοϋφαντουργίας είχε μεγάλη άνθιση.
Το πρώτο εργοστάσιο ιδρύθηκε το 1870, με την επωνυμία «Ομόνοια» από τον Υδραίο Γεώργιο Καλαπόπουλο. Το 1895 ιδρύθηκε η κλωστοϋφαντουργία - φανελοποιία Ηλ. Φουστάνου και Γ. Ρετινιώτη, ενώ την ίδια χρονιά εγκαινιάστηκε και το υφαντήριο «Ε. Λαδόπουλος και Υιοί». Το 1896 δημιουργήθηκε το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας του Δημήτρη Καρέλα με την επωνυμία «Αιγαίον ΑΕ» (ο ίδιος είχε, από το 1872, και ένα τυποβαφείο), που εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της Ελλάδας. Το 1896 ιδρύθηκαν επίσης το ατμοκίνητο υφαντήριο των Ευστράτιου Αξαρλή και Π. Νικολόπουλου και το εργοστάσιο των Δ.Ν. Πιεράκου και Γ.Λ. Μαρούλη.

Οι «φιλάνθρωποι»

Τόσο στον Πειραιά όσο και στη Σύρο, η «φιλανθρωπία» των αστών υπήρξε ένα πρόσφορο μέσο για να διατηρούνται οι επιχειρήσεις τους ανθηρές.
Στον Πειραιά, μέσα από φιλεκπαιδευτικούς και φιλανθρωπικούς συλλόγους γυναικών, οι αστές οργάνωναν επαγγελματικές σχολές (όπως το «Κυριακό Σχολείο του Πειραιά»), χειραγωγώντας τη συνείδηση των εργατριών σύμφωνα με τα αστικά πρότυπα. Ετσι, οι εργοδότες είχαν μεγάλες πιθανότητες να εξασφαλίσουν ένα πειθαρχημένο, φτηνό, ειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Για τις εργάτριες, εξάλλου, το «Κυριακό Σχολείο», με τις γνωριμίες και τις διαμεσολαβήσεις των «φιλάνθρωπων κυριών», λειτουργούσε και ως γραφείο εύρεσης εργασίας.
Στην ίδια κατεύθυνση έπνεε και ο «φιλανθρωπικός» άνεμος της αστικής τάξης της Σύρου. Αδελφές και σύζυγοι εργοστασιαρχών δραστηριοποιούνταν σε πρωτοβουλίες για την ενίσχυση «σχολών απόρων παίδων και πτωχοκομείων».

Της Γης οι κολασμένες ξυπνούν...

Το 1892, χρονιά οικονομικής κρίσης, δύο χρόνια πριν το δημοσίευμα για τις φαμπρικούδες, η υφαντουργία των αδελφών Ρετσίνα απέκτησε το πέμπτο της εργοστάσιο, ενώ αποφάσισε να μειώσει την αμοιβή των εργατριών, από 80 σε 65 λεπτά το τόπι υφάσματος. Τα αχανή εργοστάσια με τα «τελειότερα μηχανήματα» στηρίζονται ακριβώς στη στυγνή εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης των χιλιάδων εργατών και εργατριών τους.
Στις 13 Απρίλη του 1892, οι εργαζόμενες στο δεύτερο εργοστάσιο της κλωστοϋφαντουργίας «Ρετσίνα», στον Πειραιά, έκαναν το βήμα να συγκρουστούν με την εργοδοσία. Οταν τους ανακοινώθηκε από τον προϊστάμενο ότι «κατ' ανωτέραν διαταγήν» θα μειωθεί το μεροκάματό τους, αρνήθηκαν να πιάσουν δουλειά. 60 ή και περισσότερες εργάτριες της επιχείρησης (στο συγκεκριμένο εργοστάσιο εργάζονταν περίπου 200 άτομα) συγκεντρώθηκαν στη Λάκκα του Βάβουλα, στη σημερινή είσοδο του Πειραιά από την οδό 34ου Συντάγματος, και ζήτησαν να δουλέψουν με κανονικό μεροκάματο. Δεν πήραν απάντηση και, διασχίζοντας με πορεία τους δρόμους του Πειραιά, «εν σώματι μετέβησαν εις το κεντρικόν εργοστάσιον της ιδίας εταιρίας ίνα υποβάλωσι τα παράπονά των», όπως έγραψε, την επόμενη μέρα, η εφημερίδα «Καιροί».
Δεν είναι εξακριβωμένη η κατάληξη της πρώτης αυτής απεργίας των εργατριών στην Ελλάδα. Κάποιες εφημερίδες διατείνονται πως η απεργία τους δικαιώθηκε, αφού «το πράγμα διωρθώθη εγκαίρως, και (...) επανήλθον εις το κατάστημα αναλαβούσαι εργασίαν». Με δεδομένο τον ρόλο του Τύπου, είναι αμφίβολο αν τα πράγματα εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι. Ωστόσο, ο Πειραιάς έγινε η πόλη που φιλοξένησε την πρώτη καταγεγραμμένη απεργία γυναικών στην Ελλάδα.
Στη Σύρο, το 1914, οι εργάτες των βυρσοδεψείων και οι καπνεργάτες κατεβαίνουν ξανά σε απεργιακές κινητοποιήσεις, ύστερα από την ιστορική απεργία του 1879. Αυτήν τη φορά, όμως, ακολουθούν και οι γυναίκες εργάτριες των κλωστηρίων και υφαντουργείων.
Σε μεταγενέστερη χρονολογία, ο «Εργάτης της Ερμούπολης» δημοσίευσε την παρακάτω είδηση:
«Ως να μη ήρκει η πρώτη απεργία των υπερτριακοσίων εργατών βυρσοδεψείων, μέγα μέρος των εργατίδων των υφαντηρίων και κλωστηρίων, μη θέλουσαι να συμμορφωθώσι προς την αξίωσιν των εργοστασιαρχών εις ων τα εργοστάσια ειργάζοντο, οίτινες ηξίωσαν από τας εργατίδας των να διαγραφώσι εκ του Συλλόγου των Εργατίδων, ον κατήρτισαν, άλλως ν' απελθώσι των εργοστασίων των, εν οις δεν θα εδέχοντο πλέον ως εργατίδας τα μέλη του νεοσυνιστωμένου συλλόγου, επροτίμησαν να εγκαταλείψουσι την εργασίαν των και να υψώσωσι την σημαίαν του Συλλόγου...».
Ηταν, πραγματικά, πρωτοφανές. Σύμφωνα, μάλιστα, με άλλο δημοσίευμα, κάποιος ιδιοκτήτης υφαντηρίου, όταν αντιλήφθηκε ότι «το γυναικείο προσωπικό του όσον ούπω θα τεθή με αποφασιστικότητα υπό την Κόκκινην Σημαίαν του Εργατικού Αγώνος», πρόσθεσε στο μεροκάματο κάθε εργάτριας μία... πεντάρα (!) «υπό τον όρον όπως μη καταρτίσουν Σωματείο!»...
Δυστυχώς, ενώ οι βυρσοδέψες εξακολούθησαν την απεργία, οι κλωστοϋφαντουργίνες άρχισαν σιγά - σιγά να επιστρέφουν στη δουλειά τους και να διαγράφονται από τον σύλλογο. Η απειλή της απόλυσης που κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια τους ήταν πολύ βαριά, για να καταφέρουν εκείνη την εποχή να συνεχίσουν τον αγώνα τους.
Η δημιουργία του ΚΚΕ το 1918 άνοιξε νέους δρόμους στην ταξική πολιτική συνείδηση των γυναικών, αποκαλύπτοντας τα διαφορετικά ταξικά συμφέροντα των εργατριών από εκείνα των γυναικών της αστικής τάξης.
Στις 10 Ιούνη 1918, η εφημερίδα «Ο Εργάτης» γράφει το εξής:
«...Οι εργάτριες των κλωστοϋφαντουργείων ύστερα από την επιτυχίαν των συναδέλφων των ανδρών ανεθάρρησαν και αυτές και εγγράφονται κατά δεκάδες στο σωματείον των. Ο αριθμός των ανέβηκε στις 500. Βγάλετε τον φόβον από την ψυχήν σας και ενωθήτε όλες για να καλυτερέψετε την οικτρή τύχη σας. Νιώστε καλά πως ο πολιτισμός ενός έθνους είναι ανάλογος με την απελευθέρωσι της γυναικός από τα δεσμά της... Ο Σύλλογος πρέπει να είναι η θρησκεία σας...».
Τον Οκτώβρη του 1921 πραγματοποιήθηκε ακόμα μία απεργία των εργατριών κλωστηρίων και υφαντηρίων. Η απεργία «έληξε δι' αμοιβαίων υποχωρήσεων. Ούτω αι εργάτιδες εζήτουν 30% επί των σημερινών ημερομισθίων, οι δε βιομήχανοι έδιδαν 20%. Εντέλει εδέχθησαν αμφότεροι το 25%».
Τα επόμενα χρόνια η αγωνιστική διάθεση των εργατριών άρχισε να αυξάνεται. Με πρωτοπόρες τις πρώτες κομμουνίστριες, συνέβαλαν αποφασιστικά σε σημαντικές στιγμές στην πορεία της ταξικής πάλης, δίνοντας και θύματα στους απεργιακούς αγώνες. Η πρωτοπόρα συμμετοχή τους στο καμίνι της ταξικής πάλης τη δεκαετία του '30 αποτελεί και σήμερα πηγή έμπνευσης, διδαγμάτων στην προσπάθεια για την άνοδο της συμμετοχής των γυναικών στον ταξικό, πολιτικό αγώνα, στην πάλη για την απελευθέρωση της γυναίκας από κάθε κοινωνική ανισότητα και καταπίεση.

Η πρωτομαγιάτικη εκδήλωση του ΠΑΜΕ προκάλεσε… πόνο στους φασίστες

Από atexnos2019 atexnos2019

Μεγάλο πόνο φαίνεται πως προκάλεσε στα φασιστοειδή η εξαιρετικά οργανωμένη, συμβολική πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και των εργατικών συνδικάτων στην πλατεία Συντάγματος. Ο φασιστικός-ναζιστικός βόθρος ξεχείλισε βγάζοντας και πάλι όλο το μίσος τους απέναντι στους εργαζόμενους και το δικαίωμα στο να διαδηλώνουν και να διεκδικούν τα αυτονόητα δικαιώματά τους. 

Για… «το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης» κάνει λόγο ο επίσημος διαδικτυακός υπόνομος των ναζιστικών αποβρασμάτων της Χρυσής Αυγής, στάζοντας χολή για την πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του Συντάγματος. Λογικό είναι, βέβαια, για τα πιστά μαντρόσκυλα των μεγαλοβιομηχάνων, των εφοπλιστών και της εργοδοσίας να βγάζουν αφρούς σε τέτοιου είδους περιπτώσεις. 

Στο ίδιο μήκος κύματος η εμετική φασιστοφυλλάδα «Μακελειό» και τα χουντικά απολειφάδια του «Στόχου» που δεν έχασαν την ευκαιρία να στάξουν χολή, ζητώντας μάλιστα να επιβληθεί και πρόστιμο για την συγκέντρωση. Από κοράκου στόμα «κρα» θα ακούσεις κι’ από φασίστες μόνο βρωμιές, συκοφαντίες και ύβρεις απέναντι στο εργατικό-ταξικό κίνημα… 
Τα ίδια φασισταριά, βέβαια, ήταν που πριν λίγες εβδομάδες έβγαιναν στα κεραμίδια για το κλείσιμο των εκκλησιών, εξαιτίας της πανδημίας. Τα ίδια ορφανά του Μεταξά, του Χίτλερ και της Χούντας είναι που καλούσαν τον κόσμο να πάει να συνωστιστεί στις εκκλησίες, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν τα πιο αντιδραστικά, συντηρητικά και θρησκόληπτα ένστικτα των ακολούθων τους. 
Γι’ αυτό και τους ενόχλησε ο οργανωμένος, απόλυτα συμβατός με τα μέτρα προφύλαξης, εορτασμός της Πρωτομαγιάς. Πίστευαν ότι οι εργαζόμενοι θα κάτσουν σπίτια τους, φοβισμένοι, ώστε να μην υψώσουν φωνή διεκδίκησης απέναντι σε κυβέρνηση και κεφάλαιο. Που να ‘ρθει και η 9η Μάη, επέτειος της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών επί των Ναζί….

Σύνταγμα; Συγκροτημένα και με όλα τα μέτρα προστασίας οι εργαζόμενοι ξεκαθαρίζουν «δεν θα πληρώσει ξανά ο λαός» (ΦΩΤΟ)

Από iraklis3

Παρά τις απειλές της κυβέρνησης για πρόστιμα στους διαδηλωτές συγκροτημένα και με όλα τα μέσα προστασίας καταφθάνουν τα Σωματεία στο Σύνταγμα για να τιμήσουν την εργατική Πρωτομαγιά και να διατρανώσουν “Χωρίς εσένα γρανάζι δε γύρνα εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά”. Το σύνθημα η αλήθεια του οποίου επιβεβαιώθηκε ακόμα πιο καθαρά μέσα στις συνθήκες της πανδημίας ακούγεται δυνατά στη συμβολική εκδήλωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα. Τα συνδικάτα, οι εργαζόμενοι χωρίς τους οποίους δεν κινείται τίποτα, ξεκαθαρίζουν δεν θα πληρώσει ξανά ο λαός. Καμιά θυσία για τα αφεντικά.

Με τη Διεθνή, τραγούδι που ενώνει τους εργάτες όλου του κόσμου, και υψωμένες γροθιές από τους συμμετέχοντες ολοκληρώθηκε η συμβολική εκδήλωση του ΠΑΜΕ για την Εργατική Πρωτομαγιά στο Σύνταγμα.
Οι διαδηλωτές αποχωρούν με τον ίδιο τρόπο που προσήλθαν, οργανωμένα, και με όλα τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας.

Εως 100 εκατ. «νεόπτωχους» στις πόλεις μπορεί να προκαλέσει η πανδημία

Από iraklis3

Περίπου 100 εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν σε πόλεις σε όλο τον κόσμο ενδέχεται να πέσουν στη φτώχεια εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού, προειδοποίησαν χθες Τετάρτη ειδικοί, ζητώντας εργαλεία ταυτοποίησης για να εντοπίσουν τις πιο ευάλωτες κοινότητες και επενδύσεις που θα επικεντρώνονται στις παραγκουπόλεις.

Πυκνοκατοικημένες πόλεις αναμένεται να βρεθούν στην πρώτη γραμμή της επιδημίας covid-19 και να πληγούν ιδιαίτερα από αυτή καθώς οι άνθρωποι εκεί ζουν συνωστισμένοι, με λίγο ή και καθόλου τρεχούμενο νερό αλλά και αποχετευτικό σύστημα, ενώ το σύστημα υγείας είναι ανεπαρκές, επεσήμαναν ειδικοί της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Ινστιτούτου Παγκόσμιων Πόρων (WRI) και άλλοι οργανισμοί.

«Μέσα στις πόλεις πρέπει να επικεντρωθούμε σε αυτούς που έχουν περισσότερο ανάγκη, τους φτωχούς και τους ευάλωτους ανθρώπους που έχουν επηρεαστεί πάρα πολύ», τόνισε ο Σάμεχ Ουάχμπα στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας.

«Σύμφωνα με την εκτίμησή μας θα υπάρξει πιθανόν αύξηση κατά 100 εκατομμύρια των ‘νεόπτωχων’ εξαιτίας των απωλειών στις θέσεις εργασίας και στα εισοδήματα», πρόσθεσε ο Ουάχμπα.

Ο ίδιος προειδοποίησε ότι οι πόλεις θα δουν μείωση από 15% ως 25% στα έσοδά τους από τη φορολογία το επόμενο έτος, γεγονός που θα δυσκολέψει τις αρχές να επενδύσουν στη βελτίωση των συνθηκών στις παραγκουπόλεις.

Εργαλείο ταυτοποίησης της Παγκόσμιας Τράπεζας βοηθά τις πόλεις να εντοπίσουν περιοχές όπου οι τουαλέτες είναι κοινές, υπάρχει μία πηγή τρεχούμενου νερού για την κοινότητα ή όπου η τήρηση των κανόνων κοινωνικής απόστασης είναι αδύνατη λόγω του συνωστισμού, επεσήμανε ο ίδιος.
Μέχρι στιγμής το εργαλείο αυτό έχει χρησιμοποιηθεί στο Κάιρο, το Μουμπάι και την Κινσάσα.
Χωρίς αυτά τα στοιχεία, η κυβερνητική βοήθεια σε τρόφιμα και πόρους δεν φτάνει στις παραγκουπόλεις όπου ζουν περίπου ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, τόνισε η ακτιβίστρια Σίλα Πατέλ.

ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Στο διάγγελμά του πρωθυπουργού, για σταδιακή άρση των λόγω κορωνοϊού μέτρων,  περίσσεψε η χρήση πρώτου ενικού προσώπου, εξαίροντας τον εαυτό του για τις επιλογές του και  παίζοντας  με αυταρέσκεια το ρόλο του πατέρα ηγέτη. Κι από κοντά οι υπόλοιποι υπουργοί του που εξειδίκευαν τη διαδικασία άρσης των μέτρων θεωρούσαν υποχρέωσή τους να αναφερθούν είτε άμεσα είτε έμμεσα στη συμβολή του μεγάλου ηγέτη στη νίκη εναντίον του κορωνοϊού. Με νύχια και με δόντια προσπαθούν να εμφανίζουν τη μείωση των κρουσμάτων σαν προσωπική επιτυχία του ηγέτη που πήρε στον κατάλληλο χρόνο τις σωστές αποφάσεις. Και συνεχίζουν να μας κολακεύουν πως είμαστε μαχητές που κερδίζουμε μάχες, μόνο στρατηλάτης δεν χαρακτηρίστηκε ο Κ. Μητσοτάκης, αρκεί να ακολουθούμε οδηγίες είτε για να μένουμε σπίτι είτε για να κινήσουμε την οικονομία.

 Ο στόχος ήταν  μάλλον η επιπέδωση της επιδημικής καμπύλης  γενικά με οριζόντιες απαγορεύσεις για να μην καταρρεύσει το σύστημα υγείας και όχι κατά προτίμηση η προστασία των ιδιαίτερα ευάλωτων. Και το εύλογο ερώτημα πότε και πώς τελειώνει αυτή η διαταραχή σε ολόκληρη την κοινωνία μοιάζει δύσκολο να απαντηθεί. Πότε θα είναι ασφαλές για τα υγιή παιδιά και τους νεότερους δασκάλους να επιστρέψουν στο σχολείο, πότε οι περισσότερο ηλικιωμένοι δάσκαλοι και οι δάσκαλοι με χρόνιες ασθένειες; Πότε θα είναι ασφαλές για το εργατικό δυναμικό, όσο δεν συνέχιζε αδιάκοπα να δουλεύει,  να επανέλθει στο χώρο εργασίας, δεδομένου ότι ορισμένοι ανήκουν στην ομάδα κινδύνου για σοβαρή λοίμωξη; Πότε θα είναι ασφαλές να επισκεφθεί κανείς τους δικούς του σε γηροκομεία ή νοσοκομεία; Πότε θα μπορούσαν και πάλι οι παππούδες να αγκαλιάσουν τα εγγόνια τους;

Υπάρχουν πολλές πιθανές απαντήσεις, αλλά η πιο πιθανή μοιάζει να είναι πως κανείς δεν γνωρίζει τεκμηριωμένα και έτσι επιλέγονται οι πιο βολικές. Γι’ αυτό και με τις αντιφάσεις στις ενημερώσεις του Υπουργείου Υγείας ο καθηγητής Σ. Τσιόδρα καταλήγει να δικαιώνει πολιτικές προειλημμένες αποφάσεις, δίνοντας την εντύπωση πως οι επιστημονικές γνωματεύσεις είναι που προσαρμόζονται σ’ αυτές. Και ίσως επειδή μέσα στην αβεβαιότητα και αοριστία μπορεί να δικαιολογηθεί κι επιστημονικά εγκαταλείφθηκε το μέσο του εγκλεισμού σε μια καταρρέουσα οικονομία. Και  οι κυβερνήσεις προχωρούν, η μια μετά την άλλη, στην άρση των μέτρων προκρίνοντας πια την ανάπτυξη της ασυλίας της αγέλης, κι ας μην ομολογείται. Σ’ αυτό το πνεύμα και η δική μας κυβέρνηση, υιοθετεί σαν εθνική στρατηγική εκείνη που οι κυβερνήσεις της Ενωμένης Ευρώπης, σε αντιδιαστολή με τις οδηγίες του ΠΟΥ, εφαρμόζουν για χάριν της οικονομίας.

      Ζώντας λοιπόν στην καπιταλιστική εποχή, όπου η παγκοσμιοποίηση δεν έχει, όπως διαφημιζόταν στην αρχή, δημιουργήσει έναν κόσμο πιο δίκαιο και πιο διάφανο, αλλά, αντιθέτως, έχει δημιουργήσει ένα σύστημα που είναι πιο δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί και να κατανοηθεί και που μοιάζει παντοδύναμο, οι προσπάθειες συντονισμού  δράσεων σε περίπλοκες καταστάσεις δεν μοιάζει να διευκολύνουν στην εύρεση λύσης, όταν δεινοπαθούν τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Τελικά η επίκληση σε Παγκόσμιους οργανισμούς εκ μέρους των εθνικών κρατών μοιάζει να χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα για τις δικές τους ενέργειες. Στην προκείμενη περίπτωση της επιδημίας, ο Π.Ο.Υ πότε φαίνεται να καθοδηγεί τις αποφάσεις των κυβερνήσεων πότε να συγκρούεται μ’ αυτές.

               Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, όπως και άλλοι οργανισμοί που γεννήθηκαν από τις στάχτες του β παγκοσμίου πολέμου, σαν ένα διακρατικό υπερυπουργείο που υπερισχύει εκείνων των εθνικών κρατών, κήρυξε στις 11 Μαρτίου τον κορωνοϊό πανδημία. Υπήρξαν αμφισβητήσεις για τις γνωματεύσεις του και κατηγορίες για φιλοκινεζισμό, όπως και πριν μια περίπου δεκαετία, το 2009,  υπήρξαν κατηγορίες για διαφθορά και συμπαιγνία με τις φαρμακευτικές εταιρείες στο πλαίσιο της παγκόσμιας εκστρατείας εμβολιασμού για μια πανδημία που αποδείχτηκε λιγότερο επικίνδυνη από το αναμενόμενο. Τότε ο Π.Ο.Υ υπεραμύνθηκε των εγγυήσεων που υπάρχουν για τη διαχείριση πιθανών συγκρούσεων συμφερόντων, ενώ κι αυτά ξεχάστηκαν καθώς τα φώτα της δημοσιότητας έσβησαν γι’ αυτά τα θέματα.

         Όταν διακυβεύεται η υγεία μας η άγνοια και ο φόβος κάνουν τις ζωές μας εύκολα ελεγχόμενες από επαϊόντες, αποτρέποντας κάθε αμφισβήτηση, ευνοώντας την παραίτηση από το να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Εφησυχάζουμε με τις συμβουλές των αξιόπιστων και ικανών εμπειρογνωμόνων με τις διαβεβαιώσεις εργαστηρίων και φαρμακευτικών εταιρειών που ξεχειλίζοντας από φιλανθρωπία εργάζονται νυχθημερόν για τη σωτήρια μας, βρισκόμενοι σε πλήρη σύγχυση όταν όλοι αυτοί αντιφάσκουν μεταξύ τους.

          Ο  Π.Ο.Υ τονίζει σαν  ιδανική απάντηση στην πανδημία ότι τα μεμονωμένα κράτη θα πρέπει να περιορίσουν την έκθεση του κοινού, ειδικά αν εντοπίσουν και εντοπίσουν όλες τις γνωστές περιπτώσεις - μια στρατηγική που λειτούργησε στη Νότια Κορέα και φαίνεται να λειτουργεί στη Γερμανία, ενώ σε διεθνές επίπεδο, τα κράτη πρέπει να μοιράζονται επιστημονικές πληροφορίες και πόρους. Ωστόσο, οι χώρες έχουν αγνοήσει επανειλημμένα τις συμβουλές του Π.Ο.Υ. Σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες πολλά πλούσια έθνη όχι μόνο έχουν ακολουθήσει τις δικές τους εθνικές στρατηγικές για τη δημόσια υγεία, αλλά έχουν επίσης αποσυρθεί από τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο της διπλωματίας και του εμπορίου που τα ίδια ίδρυσαν. Παραδείγματα εθνοκεντρικής συμπεριφοράς: Το Ηνωμένο Βασίλειο παραγγέλνει μάσκες σε γαλλική εταιρεία αλλά η γαλλική κυβέρνηση ζητά όλες τις μάσκες που παράγονται στη χώρα, έτσι οι μάσκες δεν φτάνουν ποτέ στη Βρετανία, ενώ η  Γερμανία κατηγορεί τις ΗΠΑ για κατάσχεση αποστολής μασκών που προοριζόταν για το Βερολίνο από λιμάνι στην Ταϊλάνδη.

        Και ο κίνδυνος να χαθεί σε μεγάλη κλίμακα η εμπιστοσύνη προς παγκόσμιους οργανισμούς όπως ο Π.Ο.Υ ή κυβερνητικούς χειρισμούς δεν είναι μια πιθανότητα, όταν με τις δράσεις τους η καχυποψία για πολιτικές σκοπιμότητες και οικονομικά συμφέροντα αυξάνεται. Και η αμφιβολία αν η πανδημία χρησιμοποιείται σαν άλλοθι εξαναγκάζοντας σε μια πλασματική ενότητα καπιταλιστές και εργαζόμενους για να ενθαρρύνει την υπακοή των τελευταίων όλο και επανέρχεται.