ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Για άλλη μια φορά σκάνδαλα ή σκευωρίες, εξαρτάται η οπτική θέασης, στο προσκήνιο. Ηχητικά ντοκουμέντα με συνομιλίες υπουργού της πρώην κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με ελληνοϊσραηλινό επιχειρηματία για εξυπηρετήσεις, αναφορά υπουργών νυν και πρώην σε έγγραφα του FBI  σχετικά με χρηματοδοτήσεις από τη NOVARTIS, χρηματοδοτήσεις της κυβέρνησης σε μέσα ενημέρωσης με άδηλα κριτήρια και ποσά.

         Και για άλλη μια φορά επικέντρωση του ενδιαφέροντος στην ανησυχία για τη διαφθορά, καθώς ένας τεράστιος αριθμός πολιτικών και επιχειρηματιών εμπλέκονται σε παράνομες πράξεις. Παρά τη μακρά ιστορία της, δεν υπάρχει κανένας ενιαία κοινώς αποδεκτός ορισμός της διαφθοράς. Σε μια ευρεία ερμηνεία η διαφθορά θεωρείται πως συνίσταται στην αποκόμιση οφέλους από την εξουσία έναντι των άλλων με ηθικά απαράδεκτους τρόπους. Και επιμένουμε στην καταδίκη  για τη διαφθορά, ένα είδος κοινωνικού καρκίνου, σταματώντας εδώ, με τα ηθικά κριτήρια να διαφοροποιούνται, χωρίς να κατανοούμε λογικά το πρόβλημα και να αναζητήσουμε τις ρίζες του. Δεν συνδέουμε την ανάπτυξη της διαφθοράς με το οικονομικό σύστημα που την εκτρέφει, τον καπιταλισμό, ο οποίος έχει μετατρέψει την απόκτηση του χρήματος σε αληθινό θεό του. Όλα επιτρέπονται για την απόκτησή του και μάλιστα γίνεται αντικείμενο θαυμασμού η συσσώρευση πλούτου, αφού τα αγαθά στην καπιταλιστική κοινωνία παράγονται για να αποκομίσουν κέρδος πρωτίστως και όχι για να ικανοποιήσουν ανθρώπινες ανάγκες. Γι’ αυτό και δεν είναι ασυνήθιστο για μια εταιρεία να παραβεί ένα συγκεκριμένο νόμο, ακόμα και μερικές φορές με πλήρη γνώση πως η παραβίαση αυτή θα αποκαλυφθεί, από τη στιγμή που η εταιρεία υπολογίζει πως το κόστος του προστίμου που θα καταβάλλει θα αντιπροσωπεύει κλάσμα του κέρδους που θα έχει από την παραβίαση του ίδιου του νόμου. Βέβαια, ο κυρίαρχος λόγος δεν σταματά να υποστηρίζει πως αυτό που επιδιώκεται είναι η επίτευξη της αποδοτικότητας των επιχειρήσεων με την τήρηση των αρχών του θεμιτού ανταγωνισμού, ενεργώντας με νόμους και κανονισμούς και εξασφαλίζοντας τη διαφάνεια των δραστηριοτήτων τους.

Η δίωξη την NOVARTIS στις ΗΠΑ έληξε με την καταβολή προστίμου. Για να επιβεβαιωθεί η διάχυτη αντίληψη πως όταν οι παρανομούντες ανήκουν στην κυρίαρχη τάξη μπορεί να λειτουργούν χωρίς να αποκαλύπτονται κι όταν παρ΄ ελπίδα ανακαλυφτούν, περισσότερο εξαιτίας ανταγωνισμών,  σπάνια διώκονται, κι όταν διώκονται δεν μπορούν να καταδικαστούν. Μια καπιταλιστική οικονομία απαλλαγμένη από τη διαφθορά μοιάζει να μην είναι εφικτή, αφού  αυτό που είναι καλό για τις επιχειρήσεις είναι σωστό ακόμα κι αν είναι λάθος για την κοινωνία.

           Βέβαια, συμφωνείται πως η διαφθορά είναι δυσμενής για τη δημόσια διοίκηση, υπονομεύει τη δημοκρατία, υποβαθμίζει τους ηθικούς ιστούς της κοινωνίας και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ επηρεάζει δυσανάλογα τα ευάλωτα τμήματα της κοινωνίας, ενισχύοντας τη διάκριση, αποκλεισμό και αυθαιρεσία. Κι εδώ ακριβώς έχουμε το ψέμα στην καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού. Οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες οι παγκόσμιοι γραφειοκράτες ισχυρίζονται ότι πιστεύουν σε ελεύθερες ανταγωνιστικές αγορές με κανόνες, την ίδια στιγμή που  έχουν κατασκευάσει και υποστηρίζουν το πιο αθέμιτο σύστημα αγοράς ποτέ, που στηρίζεται στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης.

           Όσο στη χώρα μας μετά τη λήξη της καραντίνας ο φόβος για καταστροφικές οικονομικές συνέπειες μεγεθύνεται, κατ’ αναλογία μεγεθύνεται και ο λόγος περί διαφθοράς. Σχεδόν καθημερινά  τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αναφέρουν πολιτική διαφθορά και βέβαια όλη αυτή συζήτηση και οι καταγγελίες περί διαφθοράς  ελάχιστα στοχεύει στην πραγματικότητα ούτε καν σ’ αυτό που θεωρείται συχνά σαν διαφθορά. Εξάλλου τις περισσότερες φορές αυτό που ενδιαφέρει είναι αποκλίσεις από την αρχή της αμεροληψίας στην εφαρμογή και την επιβολή πολιτικών και νόμων από δημόσιους υπαλλήλους, όπως αστυνομικούς ή φορολογικούς φορείς, λόγω δωροδοκίας ή άλλων παραγόντων, που αφορά την εφαρμογή νόμων και πολιτικών και όχι τη δημιουργία τους. Ελάχιστα επικεντρώνεται στην πολιτική διαφθορά που έχει να κάνει με τη συμμετοχή ιδιωτικών φορέων στη  διαδικασία χάραξης πολιτικής, για …νόμιμη εξυπηρέτηση συμφερόντων τους, ακόμα και εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Είναι γιατί  οι φορείς χάραξης πολιτικής έχουν πολύ λίγους, αν υπάρχουν, περιορισμούς όσον αφορά το περιεχόμενο της νομοθεσίας.  Για τους υπεύθυνους για τη χάραξη πολιτικής, είναι γενικά επιτρεπτό οτιδήποτε πέρα από την άμεση δωροδοκία. Η εστίαση λοιπόν απλώς στην εφαρμογή της νομοθεσίας μετατοπίζει κάθε σοβαρή προσπάθεια αντιμετώπισης του ζητήματος της πολιτικής διαφθοράς, δημιουργώντας την αντίληψη πως αστικό κράτος και επιχειρήσεις μπορεί να είναι καθαρά και άθικτα από τη διαφθορά. Κι έτσι μένει στο ημίφως  η σύγκρουση  μεταξύ ιδιωτικών κεφαλαίων ή  μεταξύ διακρατικών και εγχώριων τμημάτων κεφαλαίου για πολιτική κυριαρχία και η εκμετάλλευση απ’ όλους αυτούς της εργατικής δύναμης για την κερδοφορία τους.   

Η ώθηση για  διαφάνεια και οι διάφορες εθνικές στρατηγικές και μεταρρυθμίσεις για πάταξη της διαφθοράς  συμβάλλουν στην επέκταση και εδραίωση της αντίληψης για ουδετερότητα του αστικού κράτους. Έτσι που να παραβλέπεται πως το καπιταλιστικό κράτος είναι μέσο για κυριαρχία επί των εργαζομένων και των καταπιεσμένων μέσω νόμων, δικαστηρίων, δικαστών, εκλεγμένων αξιωματούχων και του στρατού. Ο υπουργός λοιπόν Ανάπτυξης Α. Γεωργιάδης όταν δηλώνει πως πρέπει να φυλακιστεί για κατάχρηση εξουσίας η εισαγγελέας Ε. Τουλουπάκη για την δίωξη που άσκησε εναντίον του Α. Λοβέρδου για την υπόθεση Novartis, επειδή παραβίασε το Σύνταγμα, μέσα στον υπερβάλλοντα ζήλο του στο ρόλο του επιστάτη  της αστικής εξουσίας, αποκαλύπτει την αυταπάτη για τη διάκριση των εξουσιών, αλλά και τις συγκρούσεις μεταξύ ομάδων καπιταλιστών για τον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού που θα τους εξασφαλίσει κέρδη.

Όταν όλη η αστική  πολιτική αποτελείται από συγκρούσεις συμφερόντων, ο μόνος τρόπος να διατηρηθεί η μυθοπλασία για κάποιο καθολικό δημόσιο συμφέρον είναι  με τη διαφοροποίηση μεταξύ φυσιολογικών και παθολογικών παρουσιών των ιδιωτικών συμφερόντων στην πολιτική ζωή, χωρίς η παντοδυναμία των ιδιωτικών συμφερόντων στο δημόσιο να μπορεί να θεωρηθεί ως διαφθορά. Κι έτσι μόνο μερικές μορφές αυτού του είδους θεωρούνται διαφθορά και, κατά συνέπεια, οι περισσότερες παρουσίες του ιδιωτικού εντός του δημοσίου  θεωρούνται φυσιολογικές. Γι’ αυτό και η υπόσχεση για τερματισμό της διαφθοράς του καπιταλισμού είναι ένας ανέφικτος αλλά παραγωγικός στόχος κάθε μεταρρύθμισης που εφησυχάζει και αποπροσανατολίζει από τη ρίζα του προβλήματος, που είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός.

Αυτοί είναι οι ραβδούχοι του κεφαλαίου

 

Πάει το διπλό φονικό της Κρήτης, πάει και το βιτριόλι, όπου να 'ναι θα εξαντληθεί και η ιστορία του μικρού κοριτσιού από τη Θεσσαλονίκη (αν δεν το τροφοδοτούσε ο Κούγιας, ίσως να είχε ήδη εξαντληθεί), ο ψευτογιατρός έχει χάσει θέσεις στη λίστα των ειδήσεων, τώρα έχουμε τα τηλεφωνήματα της Τζούλη-Καμμένου στους μπάτσους και κυρίως τη συνομιλία Παππά-Μιωνή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάθε λόγο να υποστηρίξει ότι η ΝΔ χρησιμοποιεί πρακτόρικες και μαφιόζικες μεθόδους, για να αποπροσανατολίσει. Αφού περιπλανήθηκαν λίγο από θέμα σε θέμα, κατέληξαν ότι η ΝΔ θέλει να αποπροσανατολίσει από την κατάσταση της οικονομίας, που ο Τσίπρας την παρέδωσε ρωμαλέα και ακμαία και ο Κούλης την έκανε σαν τα μούτρα του. Αυτά, όμως, δεν τα πιστεύουν ούτε αυτοί που τα λένε. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που βγαίνουν στα ραδιοκάναλα έχουν το ύφος της θλιμμένης καλόγριας. Αποφεύγουν να αντεπιτεθούν, ψελλίζουν παπάρες για το «εθνικό συμφέρον» και στηρίζουν με μισή καρδιά τον Παππά. Σημάδι ότι βρίσκονται με την πλάτη στα σκοινιά. Φοβούνται ότι ο Μητσοτάκης θα τους πάει σε εκλογές με τις «κασέτες» του σιωνιστή πράκτορα και θα τους πάρει μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με πέρσι τέτοια εποχή.

Στη μηχανή της αστικής δημοσιογραφίας η σκανδαλολογία, ακόμα κι όταν αναφέρεται σε υπαρκτά σκάνδαλα, χρησιμοποιείται αποπροσανατολιστικά. Γίνεται μοχλός για το διαχωρισμό της αστικής πολιτικής σε «καλούς» και «κακούς», σε «έντιμους» και «διεφθαρμένους». Ενοχοποιούνται πρόσωπα και αθωώνεται το σύστημα.

Στα δικά μας μάτια οι αποκαλύψεις σαν κι αυτές των τελευταίων ημερών είναι αποκαλύψεις πλευρών της μη εμφανούς, της παρασκηνιακής λειτουργίας της αστικής πολιτικής. Αποκαλύψεις για τη φύση της αστικής πολιτικής και για το χαρακτήρα των προσώπων-φορέων της. ΟΛΩΝ!

-Ποιοι είναι αυτοί που μιλάνε σαν φιλαράκια με σιωνιστές πράκτορες και κανονίζουν πως θα τους καθαρίσουν δικαστικές εκκρεμότητες; Ποιοι είναι αυτοί που έπαιρναν κάτω από το τραπέζι εκατομμύρια δολάρια ή μάρκα, για να στηρίξουν τις κομματικές τους καμπάνιες ή τα προσωπικά τους ταμεία; Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο τελευταίος σ' αυτή τη σειρά. Προηγήθηκαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, για να μην πάμε στα αστικά κόμματα της προδικτατορικής περιόδου.

Αυτή είναι η δουλειά της αστικής πολιτικής. Να βολεύει τους καπιταλιστές καθαρίζοντας τις κάθε είδους παρανομίες τους. Κι επειδή και η αστική πολιτική χαρακτηρίζεται από τον κομματικό ανταγωνισμό και οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις έχουν το δικό τους ανταγωνισμό, σχηματίζονται ομάδες συμφερόντων. Βραχύβιες συνήθως, γιατί οι καπιταλιστές δεν επιτρέπεται να έχουν κομματική σταθερότητα. Αυτός ο ανταγωνισμός είναι που από καιρού εις καιρόν οδηγεί σε αποκαλύψεις σαν τις σημερινές.

Ολες οι φατρίες της αστικής πολιτικής, όμως, ανταποκρίνονται στην κοινή, την ταξική θέληση της κεφαλαιοκρατίας: πώς θα διαχειριστούν το σύστημα έτσι που το κεφάλαιο να αποκομίζει το μέγιστο κέρδος. Οι αστοί πολιτικοί, αυτοί που ενίοτε συλλαμβάνονται να συμπεριφέρονται ως μαφιόζοι, δεν είναι παρά οι ραβδούχοι του κεφαλαίου. ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ! «Καλοί» και «κακοί», «έντιμοι» και «διεφθαρμένοι» κάθονται στο σβέρκο του λαού και τον πατάνε κάτω για χάρη του κεφαλαίου.

Η φωνή εργαζομένων και λαού δεν φιμώνεται!

Από ΑΤΕΧΝΩΣ 2020

Σε θέση μάχης Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, Συνδικάτα και φορείς καταγγέλλουν το νομοσχέδιο – έκτρωμα για το χτύπημα των διαδηλώσεων, δίνουν αποφασιστική απάντηση στην προσπάθεια κυβέρνησης και εργοδοσίας να μπουν στο γύψο οι αγώνες του λαού.

«Η φωνή των εργατών δεν φιμώνεται. Η απαγόρευση των διαδηλώσεων δεν θα περάσει!», ξεκαθαρίζει το ΠΑΜΕ σε αφίσα που κυκλοφόρησε τη Δευτέρα, την ίδια μέρα που η κυβέρνηση κατέθεσε στη Βουλή το χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιο.

«Οι εργαζόμενοι θα ματαιώσουν στην πράξη κάθε προσπάθεια που έχει στόχο να τους βάλει φίμωτρο, να μετατρέψει τους εργασιακούς χώρους σε γκέτο και την αντίσταση σε ποινικό αδίκημα», τόνισε έγκαιρα σε ανακοίνωσή του ήδη πριν από την κατάθεση του νομοσχεδίου το ΠΑΜΕ, απευθύνοντας πλατύ κάλεσμα σε συνδικάτα και φορείς να πάρουν αποφάσεις αγωνιστικής καταδίκης, να ενημερώσουν όλο το λαό.

Απαίτηση των επιχειρηματικών ομίλων το νομοσχέδιο έκτρωμα για τις διαδηλώσεις

Ανταποκρινόμενες στο κάλεσμα, συνδικαλιστικές οργανώσεις και φορείς από κάθε περιοχή της χώρας δυναμώνουν καθημερινά το κύμα καταδίκης του απαράδεκτου νομοσχεδίου, απαιτούν την άμεση απόσυρσή του.

Ηδη χτες, μία μόλις μέρα μετά την κατάθεση του νομοσχεδίου στη Βουλή, το συλλαλητήριο των εργαζομένων στο Δημόσιο για τα ΒΑΕ και το ανθυγιεινό επίδομα μετατράπηκε στο πρώτο βήμα έμπρακτης, στο δρόμο, καταδίκης των αντεργατικών σχεδιασμών.

Στα Εργατικά Κέντρα που καταγγέλλουν το νομοσχέδιο – έκτρωμα προστέθηκε χτες το Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Σε ανακοίνωσή του τονίζει ότι πρόκειται για «ένα αντιδραστικό και “σκοτεινών εποχών” έμπνευσης νομοσχέδιο, που επιδιώκει να περιορίσει το δικαίωμα των εργαζομένων και των συνδικάτων να διαδηλώνουν και να διεκδικούν τα αιτήματά τους», ένα νομοσχέδιο που «αποτελεί σταθερό και διαχρονικό πόθο των επιχειρηματικών ομίλων» και «έρχεται να συμπληρώσει νόμους που περιορίζουν τη συνδικαλιστική δράση και ψηφίστηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση». «Δηλώνουμε ξεκάθαρα προς την κυβέρνηση και τους μεγαλοεργοδότες πως οι εργατικοί αγώνες δεν μπαίνουν στο γύψο. Η απαγόρευση των διαδηλώσεων θα μείνει στα χαρτιά», καταλήγει το ΕΚΑ.

Το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων, σε μια πρώτη απάντηση στο νομοσχέδιο, προχωρά σε κινητοποίηση αύριο Πέμπτη, στις 7 μ.μ., έξω από την έδρα του.

Το αντιδραστικό νομοσχέδιο καταγγέλλουν επίσης:

• Τα Εργατικά Κέντρα: Πάτρας, Αγρινίου, Αρτας, Βόρειου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου, Ιωαννίνων, Κεφαλονιάς – Ιθάκης, Λαμίας, Λάρισας, Λαυρίου – Ανατολικής Αττικής, Λέσβου, Νάουσας, Λευκάδας – Βόνιτσας και Σάμου.
• Οι Ομοσπονδίες: Οικοδόμων, Λογιστών, Εργαζομένων στο Φάρμακο (ΟΕΦΣΕΕ), Μισθωτών Τύπου και Βιομηχανίας Χάρτου, Εργαζομένων Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών, Κλωστοϋφαντουργίας – Ιματισμού – Δέρματος (ΟΕΚΙΔΕ), Συλλόγων Υπαλλήλων Αιρετών Περιφερειών Ελλάδας (ΟΣΥΑΠΕ), Συλλόγων Εργαζομένων Υπουργείου Γεωργίας (ΠΟΣΕΥΓ).
• Η ΑΔΕΔΥ και πλήθος συνδικάτων από όλη τη χώρα και κάθε κλάδο.

Χτες, στις σχετικές καταγγελίες προστέθηκαν μεταξύ άλλων:

• Τα Σωματεία Εργατοϋπαλλήλων Ταχυδρομείων – Ταχυμεταφορών Αττικής (ΣΕΤΤΑ), Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση Αττικής «Ο Βύρων», Ιδιωτικών Υπαλλήλων Λευκάδας – Βόνιτσας, Οικοδόμων Ρεθύμνου, Ιδιωτικών Υπαλλήλων Πρέβεζας, ΣΕΤΗΠ Θεσσαλονίκης, Εργαζομένων Εμπορικών Επιχειρήσεων – Υπηρεσιών – Καταστημάτων Ηλείας, ΕΔΟΠ/ΔΕΗ Πύργου.
• Τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», ΠΕΕΜΑΓΕΝ, ΠΕΠΡΝ και ΠΕΣ/ΝΑΤ.
• Το Νομαρχιακό Τμήμα Κεφαλονιάς – Ιθάκης ΑΔΕΔΥ, οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ηλιούπολης «Μ. Παπαμαύρος», Βύρωνα – Καισαριανής – Παγκρατίου «Ρόζα Ιμβριώτη», το Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Παπαγεωργίου.
• Τα Σωματεία Συνταξιούχων ΙΚΑ και ΟΑΕΕ Πύργου.

Ανακοίνωση από το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών

«Η φωνή μας δεν φιμώνεται», δηλώνει η Εκτελεστική Γραμματεία του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ), με αφορμή το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις, σε ανακοίνωσή της όπου μεταξύ άλλων σημειώνει: «Στόχος τους είναι να εξασφαλίσουν την απόλυτη σιωπή σε κάθε χώρο δουλειάς, γειτονιάς, μόρφωσης, για να προχωρήσει ανενόχλητος ο νέος γύρος επίθεσης που ετοιμάζουν στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας, για να πληρώσουμε τα σπασμένα της οικονομικής κρίσης για μια ακόμα φορά εμείς και οι οικογένειές μας και να βγουν αλώβητοι οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Θέλουν να μην κάνουμε τίποτα για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στα πανεπιστήμια με δική τους ευθύνη, όπως οι δυσκολίες στην εξεταστική, οι καθυστερήσεις στα συγγράμματα, τα προβλήματα στη φοιτητική μέριμνα, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά».
Το ΜΑΣ τονίζει ακόμα: «Το δικαίωμά μας στον αγώνα, στη συζήτηση, στη δράση, στη διαδήλωση, στην απεργία, δεν μας χαρίστηκε, το κατέκτησαν οι λαοί όλου του κόσμου μέσα από πολλούς, διαχρονικούς και αιματηρούς αγώνες! Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να δυναμώσουμε τον αγώνα μας για τα σύγχρονα δικαιώματά μας στο πλευρό του εργαζόμενου λαού, να μαζικοποιήσουμε τους Συλλόγους μας, κάνουμε πράξη το σύνθημα “Εμείς και οι οικογένειές μας πληρώσαμε πολλά – δεν θα πληρώσουμε ξανά”».

ΚΚΕ: Να αποσυρθεί τώρα το κατάπτυστο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις

Για τη συμμετοχή στην κινητοποίηση θα αναχωρήσουν πούλμαν από συνοικίες. Πρέπει να προηγείται κράτηση θέσεων σε συνεννόηση με τις ΚΟ, λόγω μέτρων προστασίας για την πανδημία:

• Ελευσίνα, 6.30 μ.μ. δημοτικό πάρκινγκ.
• Ολυμπιακό Χωριό, 6 μ.μ., Κακλαμανάκη 21
• Μενίδι, 6.15 μ.μ., πλατεία Καράβου
• Κόκκινο Μύλο, 6.15 μ.μ., τριγωνική πλατεία
• Ανω Λιόσια, 6 μ.μ., τριγωνική πλατεία (πίσω από το δημαρχείο)

Στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις

Πικετοφορία ενάντια στο νομοσχέδιο – έκτρωμα οργανώνουν οι ΚΟ του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη, αύριο Πέμπτη 2 Ιούλη, στις 8 μ.μ., στο Αγαλμα Βενιζέλου. Επίσης, αύριο προγραμματίζουν μαζικές περιοδείες σε γειτονιές της Δυτικής και Ανατολικής Θεσσαλονίκης.
Συγκεντρώσεις, πικετοφορίες, εξορμήσεις θα πραγματοποιηθούν επίσης:
Αύριο, Πέμπτη σε:

• Πάτρα, 8 μ.μ., στην πλατεία Γεωργίου.
• Ηλεία, 7.30 μ.μ., στην πλατεία ΟΤΕ.
• Βόλο, 8 μ.μ., στον Αγ. Νικόλαο.
• Αλεξανδρούπολη, 7.30 μ.μ., μπροστά στο δημαρχείο.
• Κομοτηνή, 7.30 μ.μ., στην κεντρική πλατεία.
• Ξάνθη, 7 μ.μ., στα γραφεία της ΚΟ του ΚΚΕ.
• Δράμα, σε χώρους δουλειάς και το παζάρι.
• Λιβαδειά, 7 μ.μ.
• Χαλκίδα, 8 μ.μ., στο κέντρο

Την Παρασκευή 3 Ιούλη σε:

• Λάρισα, στις 8 μ.μ., στην κεντρική πλατεία.
• Αγρίνιο, στις 8 μ.μ., στην κεντρική πλατεία.

Στο ίδιο πλαίσιο, δεκάδες είναι οι περιοδείες και οι εξορμήσεις που ξεκινούν από σήμερα το πρωί οι ΚΟ του ΚΚΕ σε χώρους δουλειάς σε όλη τη χώρα, καλώντας τους εργαζόμενους να αντιδράσουν μαχητικά στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης.

Καμπανάκι κινδύνου για τα ναρκωτικά

Το 2019, ο ένας στους δύο (50,8%) 16χρονους μαθητές στην Ελλάδα θεωρούσε «ακίνδυνη» τη δοκιμή κάνναβης, όταν το 2006 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν μόλις 3,7%. Πριν από ένα χρόνο, ένας στους 12 (το 8,2%) 16χρονους μαθητές στην Ελλάδα είχε κάνει χρήση κάνναβης έστω και μία φορά σε όλη του τη ζωή. Τα στοιχεία αυτά, που παρουσιάστηκαν με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Κατά των Ναρκωτικών (26/6), είναι μερικά απ' όσα καταγράφει η πανελλήνια έρευνα του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας (ΕΠΙΨΥ) στον μαθητικό πληθυσμό για τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών και άλλων εξαρτητικών συμπεριφορών. Η έρευνα διενεργήθηκε την άνοιξη του 2019, σε πανελλήνιο αντιπροσωπευτικό δείγμα 17.733 μαθητών ηλικίας 16-18, εκ των οποίων οι 5.988 ήταν 16χρονοι. Η επιλογή της συγκεκριμένης ηλικιακής κατηγορίας σχετίζεται με το γεγονός ότι περιλαμβάνεται στη μέση εφηβική περίοδο, η οποία συνοδεύεται από μία σειρά σημαντικών βιολογικών, διαπροσωπικών και ψυχοκοινωνικών μεταβολών στη ζωή του εφήβου. Αποτελεί έτσι την πλέον ευαίσθητη περίοδο της ανάπτυξης, στη διάρκεια της οποίας παρατηρούνται, μεταξύ άλλων, συμπεριφορές οι οποίες ενδέχεται κάτω από προϋποθέσεις να εκθέσουν τον έφηβο σε αυξημένο κίνδυνο, όπως με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών.

* * *

Οπως επιβεβαιώνεται από τα ερευνητικά στοιχεία, ακριβώς σ' αυτή την ηλικία βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να εκδηλωθούν οι συνέπειες της εγκληματικής πολιτικής παραγκωνισμού της πρόληψης και προώθησης της ναρκω-κουλτούρας, η ενορχηστρωμένη εκστρατεία για την αθώωση της χρήσης κάνναβης. Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που η σχολική διαρροή, οι φραγμοί στα όνειρα και τα κίνητρα των νέων για καλύτερη ζωή, η διαρκώς αυξανόμενη φτώχεια, η ανεργία εντείνονται, μαζί και η ανασφάλεια για το μέλλον. Αυτό είναι το υπόβαθρο που αξιοποιούν τα διάφορα κυκλώματα και οι παραφυάδες τους, για να συντηρούν και να αυξάνουν την πελατεία τους στις κρίσιμες ηλικίες, αποκομίζοντας τεράστιους τζίρους από την εμπορία και τη διακίνηση ναρκωτικών. Ανησυχητικά είναι και τα υπόλοιπα στοιχεία της έρευνας σχετικά με την κάνναβη. Ενδεικτικά, το 1,2% δοκίμασε για πρώτη φορά ή ξεκίνησε τη χρήση κάνναβης σε ηλικία 13 ετών, το 50,8% θεωρούν «ακίνδυνη» τη δοκιμή, 33% την περιστασιακή και 11,4% τη συστηματική χρήση κάνναβης, σε ποσοστό 27,6% θεωρούν «εύκολη» την πρόσβαση στην κάνναβη και το 30,8% πιστεύει ότι έστω και ένας/μία από τον κύκλο τους κάνει χρήση κάνναβης. Να σημειωθεί ότι την τελευταία 15ετία έχει αυξηθεί σημαντικά το ποσοστό των 16χρονων μαθητών στην Ελλάδα που θεωρούν «εύκολη» την πρόσβαση στην κάνναβη (19,9% το 2003, έναντι 27,6% το 2019), ενώ την τελευταία 20ετία σχεδόν διπλασιάστηκε το ποσοστό των 16χρονων μαθητών στην Ελλάδα οι οποίοι θεωρούν ότι έστω κι ένας/μία από τον κύκλο τους κάνει χρήση κάνναβης!

* * *

Τα αποτελέσματα μιας ακόμα έρευνας χτυπούν καμπανάκι κινδύνου για την κρατική πολιτική ανοχής απέναντι στα ναρκωτικά και αθώωσης της κάνναβης, που η χρήση της αποτελεί συνήθως την «πύλη εισόδου» για τους εφήβους στον απατηλό κόσμο της τοξικοεξάρτησης. Οι επικίνδυνες αντιλήψεις που σιγοντάρουν όλες οι κυβερνήσεις, οι αντιεπιστημονικοί διαχωρισμοί των ουσιών, η διαφήμιση της κάνναβης ακόμα και ως φαρμάκου για μια σειρά ασθένειες, σε συνδυασμό με τη διαμόρφωση της κατάλληλης νομοθεσίας για την καλλιέργεια και επεξεργασία της, αποτελούν την «εύφλεκτη ύλη» που απειλεί χιλιάδες εφήβους και νέους. Οπως βέβαια και η πάγια υπονόμευση της πρωτογενούς πρόληψης και ναρκοθέτησης της απεξάρτησης, με τους Χώρους Εποπτευόμενης Χρήσης, την αποδυνάμωση του ΚΕΘΕΑ και των «στεγνών» προγραμμάτων, την πριμοδότηση των προγραμμάτων υποκατάστασης, που υπακούν στη λογική της «μείωσης της βλάβης», όπως επιτάσσουν οι κατευθύνσεις της ΕΕ. Στον αντίποδα αυτής της απάνθρωπης πολιτικής βρίσκεται η ανάγκη για ενιαία στρατηγική πρόληψης, θεραπείας, κοινωνικής επανένταξης και επιστημονικής έρευνας. Με τη στελέχωση με μόνιμο προσωπικό όλων των ειδικοτήτων και την πλήρη και επαρκή κρατική χρηματοδότηση των Κέντρων Πρόληψης και των «στεγνών» θεραπευτικών προγραμμάτων. Με προγράμματα υποκατάστασης υψηλών επιστημονικών προδιαγραφών, που θα απευθύνονται σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες εξαρτημένων. Βρίσκεται η αντίληψη του «όχι σε όλα τα ναρκωτικά», της «ζωής ολόκληρης, όχι με δόσεις»!

Ε. Τζ.

Με τους όρους τους

Οι χτεσινές μεγαλοστομίες του πρωθυπουργού, πως η κυβέρνηση έχει «οργανωμένο σχέδιο» υποδοχής των τουριστών «χωρίς καμία έκπτωση στο ζήτημα της ασφάλειας και της δημόσιας υγείας», αλλά και ετοιμότητα «εφόσον χρειαστεί να κάνουμε πρόσθετες παρεμβάσεις στήριξης του κόσμου της εργασίας», προκαλούν τους εργαζόμενους και όλο το λαό.
Είναι άλλωστε κοινό μυστικό πως το σημερινό «άνοιγμα» του Τουρισμού και των αεροπορικών μεταφορών γίνεται με μοναδικό κριτήριο τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και με τους όρους που επιβάλλουν μεγαλοξενοδόχοι, «tour operators» και μεταφορικές εταιρείες, δημιουργώντας έτσι δικαιολογημένα μεγάλη ανησυχία και κινδύνους στους κατοίκους των τουριστικών περιοχών, στους εργαζόμενους σε Τουρισμό - Επισιτισμό, αλλά και στους ίδιους τους επισκέπτες.
Με αυτούς τους όρους η κυβέρνηση, που τάχα «δε σηκώνει μύγα στο σπαθί της» στα ζητήματα της υγείας και ασφάλειας, έχει υιοθετήσει υγειονομικά πρωτόκολλα - «λάστιχο» και δειγματοληπτικούς ελέγχους - «τζόκερ», έδωσε το «πράσινο φως» ώστε στα αεροπλάνα να έρχονται «ο ένας πάνω στον άλλο» για να μη χάσουν ούτε ευρώ οι αεροπορικές, συνυπέγραψε τις αποφάσεις της Κομισιόν, που «απεφάνθησαν» ότι ο κορονοϊός είναι... παράγοντας χαμηλού κινδύνου για τους εργαζόμενους και επομένως δεν χρειάζονται αυξημένα μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς.
Με αυτά τα κριτήρια και με τη μεζούρα του «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο και τους επιχειρηματικούς ομίλους, η κυβέρνηση αρνείται συστηματικά να πάρει μέτρα για την ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, για διορισμούς μόνιμου προσωπικού ώστε να καλυφτούν όλα τα κενά, να ανοίξουν νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας που έχουν κλείσει από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις στα νησιά, να επιταχθούν ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές και να ενταχθούν οι αυτοαπασχολούμενοι γιατροί σε ένα ολοκληρωμένο κρατικό σχέδιο.
Ολα τα υπόλοιπα, η «μαγική εικόνα» που επιχειρεί να παρουσιάσει, ότι τα έκτακτα μέτρα - μπαλώματα που ανακοινώνει διασφαλίζουν τάχα τα νησιά και τους άλλους τουριστικούς προορισμούς από το ενδεχόμενο μιας αναζωπύρωσης της πανδημίας, δεν αντέχουν σε σοβαρή συζήτηση, όταν δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν ούτε τις πάγιες, στοιχειώδεις ανάγκες των ίδιων των μόνιμων κατοίκων σε νησιά και τουριστικές ζώνες. Πολύ περισσότερο τώρα, που με τις πρώτες αφίξεις τουριστών καταγράφεται αύξηση των εισαγόμενων κρουσμάτων, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τους επόμενους καλοκαιρινούς μήνες.
Το ίδιο προκαλεί η κυβέρνηση και όταν δηλώνει «πανέτοιμη» να παρέμβει ξανά, αν χρειαστεί, για «τον κόσμο της εργασίας». Τι εννοεί; Οτι είναι εδώ για να... ξαναδώσει στο τουριστικό κεφάλαιο νέα προνόμια και διευκολύνσεις, στην περίπτωση που οι μαύρες προβλέψεις για τις αφίξεις επιβεβαιωθούν.
Κι αυτό όταν έχει ήδη δώσει σε μεγαλοξενοδόχους και σε άλλους ομίλους του Τουρισμού το ένα πίσω απ' το άλλο τα «εργαλεία» με τα οποία απέλυσαν χιλιάδες και δεν επαναπροσλαμβάνουν χιλιάδες άλλους, αλλάζουν συμβάσεις και όρους εργασίας, επεκτείνουν ακόμα περισσότερο την «ευελιξία», μειώνουν μισθούς, φορτώνοντας ξανά την κρίση στις πλάτες των εργαζομένων, μετά από μια δεκαετία που «έσκασαν» από τα κέρδη.
Για τους εργαζόμενους το «οργανωμένο» αυτό κυβερνητικό σχέδιο προβλέπει ανασφάλεια, απειλή της ανεργίας, ενώ οι «τυχεροί» που θα έχουν δουλειά θα βρεθούν αντιμέτωποι με την πιο άγρια εκμετάλλευση και τον κίνδυνο να μείνουν ανά πάσα στιγμή ξεκρέμαστοι, αν προσβληθούν από τον κορονοϊό.
Για τους εργαζόμενους και το λαό, πιο επίκαιρες από ποτέ είναι οι προτάσεις - στόχοι πάλης που έχει καταθέσει το ΚΚΕ, για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και πλήρη στελέχωση της δημόσιας Υγείας εδώ και τώρα, για ουσιαστικό προληπτικό έλεγχο και ελέγχους για την τήρηση των αναγκαίων μέτρων προστασίας αποκλειστικά από γιατρούς και προσωπικό που ανήκουν στο δημόσιο σύστημα, και όχι από τους επιχειρηματίες.
Αποκούμπι και διέξοδος για τους εργαζόμενους στον Τουρισμό είναι οι διεκδικήσεις των συνδικάτων τους για την εξασφάλιση αξιοπρεπούς εισοδήματος για όλους, την τήρηση αυστηρών μέτρων προστασίας της υγείας στους χώρους δουλειάς, για εργαζόμενους και επισκέπτες.
Με αυτά τα αιτήματα οργανώθηκαν τις προηγούμενες βδομάδες μαζικές κινητοποιήσεις, που θα συνεχιστούν και θα κλιμακωθούν τις επόμενες μέρες σε νησιά και άλλους τουριστικούς προορισμούς, για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους την πανδημία και τη νέα οικονομική κρίση.

GR 0:20 / 13:06 ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ Θ. ΠΑΦΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

Αυτή είναι η “δημοκρατία” του ΣΚΑΪ – “Όχι, δε θα σας αφήσω να μιλήσετε κ. Γκιόκα, γιατί λέτε ό,τι να ‘ναι…”

 

30-06-2020

Απλά μαθήματα αστικής δημοσιογραφίας από τον Δημήτρη Οικονόμου για το πώς μπορείς να φιμώσεις, χωρίς προσχήματα, μια άποψη που ενοχλεί…

Κατιούσα
 

Ο σημερινός Ριζοσπάστης έγραφε πρωτοσέλιδα για το νομοσχέδιο της κυβέρνησης που βάζει στο στόχαστρο τις διαδηλώσεις: δε θα φιμώσετε την εργατική τάξη. Και οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΪ φρόντισαν να δείξουν στην πράξη πως το φίμωμα μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους, άκρως “δημοκρατικούς”.

Ο Γιάννης Γκιόκας μίλησε -όσο τον άφησαν δηλαδή- στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ και στους δημοσιογράφους Δ. Οικονόμου, Ε. Αντωνοπούλου σχετικά με το ζήτημα.

Η πρώτη διακοπή ήρθε περίπου στο μισό λεπτό, με τον Οικονόμου να παίρνει θέση εξ αρχής -αθάνατη δημοσιογραφική δεοντολογία- και να λέει πως το νομοσχέδιο βάζει απλώς μια τάξη.


Η δεύτερη γραμμή άμυνας ήταν οι έπαινοι προς το ΚΚΕ που οργανώνει με υπευθυνότητα τις δικές του πορείες, αλλά “δεν είστε μόνο εσείς στη χώρα…”.

Η επόμενη γραμμή άμυνας ήταν η ερώτηση τι θεωρείται στο νομοσχέδιο “χουντικής κοπής”, με τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ να επισημαίνει πολύ συγκεκριμένα ότι αντιγράφει νομικό διάταγμα του 1971 για τον προσδιορισμό του οργανωτή και τις προσωπικές του ευθύνες για την περίπτωση προβοκάτσιας.

Το επόμενο βήμα ήταν το “φάσκω και αντιφάσκω” (ενώ θεωρητικά θα έπρεπε απλώς να ρωτάνε), με τον Οικονόμου να λέει αρχικά πως μια πορεία σε μια δημόσια υπηρεσία για ένα εργατικό δυστύχημα, που δεν είναι προγραμματισμένη, ασφαλώς δε θα απαγορευόταν. Στο καπάκι συμπλήρωσε πως είναι απαράδεκτη η παρακώλυση της κυκλοφορίας και το κλείσιμο μιας δημόσιας υπηρεσίας.

Εκεί άφησε πίσω και τα τελευταία προσχήματα.

-Θα με αφήσετε επιτέλους να μιλήσω; είπε ο Γκιόκας.

-Όχι δε θα σας αφήσω να μιλήσετε, γιατί λέτε ό,τι να ‘ναι…

Ήταν η θρασύτατη ατάκα του Οικονόμου, που συνέχισε να μιλάει πάνω στον Γκιόκα, για να μην ακουστεί τίποτα από όσα προσπαθούσε να πει -εκμεταλλευόμενος και το γεγονός πως ο καλεσμένος δεν ήταν στο studio και μπορούσε εύκολα να τον σκεπάσει.

Το τέλος ήταν αφόρητα προβλέψιμο. Δεν είχαν άλλο χρόνο και έπρεπε να περάσουν στο επόμενο θέμα, πριν καλά-καλά συμπληρωθεί το πεντάλεπτο.

Η δημοσιογραφία στα καλύτερά της…

Με ανίατη ασθένεια σε τελικό στάδιο και χωρίς συγγενείς ο ιδανικός ανακριτής που αναζητείται για την υπόθεση του Noor1

ΝεαΚοινωνια29 Ιουνιου 2020

Σε θρίλερ εξελίσσεται η υπόθεση του Noor 1 καθώς οι ανακριτές που ανέλαβαν την υπόθεση, ο ένας μετά τον άλλο, είτε ζητούν μετάθεση, είτε μεταναστεύουν.

Η αρχή έγινε με την πρώτη ανακρίτρια που παρέλαβε τον φάκελο για το ναρκοπλοίο, η οποία μετατέθηκε από τον Πειραιά στην Αθήνα, ενώ στη συνέχεια η ανακρίτρια Πειραιά, η οποία την διαδέχθηκε, όχι μόνο παραιτήθηκε από το σώμα αλλά μετανάστευσε και στις ΗΠΑ. Πριν από μερικές ημέρες, και ο τρίτος ανακριτής που πήρε στα χέρια του την υπόθεση ζήτησε μετάθεση επικαλούμενος προσωπικούς λόγους.

Πλέον, αναζητείται ο νέος ανακριτής που θα αναλάβει την υπόθεση, με την αναζήτηση να περιλαμβάνει ανθρώπους που πάσχουν από ανίατες ασθένεις σε τελικό στάδιο, δεν έχουν συγγενείς, πιστεύουν στην μετά θάνατον ζωή και ιδανικά το σώμα τους είναι κατασκευασμένο από ατσάλι, επιπλέουν στο νερό και είναι πυρίμαχοι.
Το «Κουλούρι» παρακολουθεί το δικαστικό ρεπορτάζ και θα επανέλθει άμεσα με όλες τις εξελίξεις.

Ο Μεγάλος Περίπατος και η πόλη: πειραματισμοί στην Αθήνα

Για τον Μεγάλο Περίπατο του Δημάρχου Αθηναίων έχουν ήδη γραφεί πολλά, κυρίως σε σχέση με το κυκλοφοριακό και το ποδήλατο, αλλά και για τα διαδικαστικά προβλήματα του έργου. Στο παρόν άρθρο θέλουμε να επικεντρωθούμε σε τρία κομβικά κατά τη γνώμη μας ζητήματα: στην αντίληψη για την πόλη που κρύβεται πίσω από την παρέμβαση, στις μεταβολές των αξιών γης που μπορεί αυτή να επιφέρει, καθώς και στην πειραματική, κατά τις δηλώσεις του δημάρχου, διάσταση της.

Οι προτεραιότητες που μπαίνουν σε κάθε πολεοδομική παρέμβαση είτε ρητά είτε άρρητα μαρτυρούν πολλά για την αντίληψη που έχουν οι πολιτικοί αλλά και οι σχεδιαστές για την πόλη, τον τρόπο που κατανοούν τους κατοίκους και οραματίζονται το μέλλον της.

 Πέρα από το να περιδιαβαίνουν ανέμελοι, οι Αθηναίοι πηγαίνουν στη δουλειά τους, τρέχουν να πάρουν τα παιδιά τους από το σχολείο και να πάνε τη γιαγιά στο γιατρό, βιάζονται να προφτάσουν τα ψώνια και τις υπηρεσίες ανοιχτές. Καμιά φορά χρειάζεται να διασχίσουν την πόλη από την μια άκρη στην άλλη για να τα κάνουν αυτά. Διαφορετικές ομάδες, πλούσιοι και φτωχοί, μετανάστες και ντόπιοι, άντρες και γυναίκες, νέοι και γέροι, άτομα υγιή ή άτομα με ειδικές ανάγκες, κατοικούν διαφορετικές γειτονιές, με διαφορετικούς τρόπους και βαθμούς δυσκολίας, και ακολουθούν διαφορετικές καθημερινές διαδρομές. Μια παρέμβαση που βάζει τον περίπατο πάνω απ’όλα, είναι μια παρέμβαση που αγνοεί την ταξική διάρθρωση του χώρου της πόλης, αλλά και κάνει συγκεκριμένες – ταξικές και έμφυλες – επιλογές σε σχέση με τη χρήση του χώρου και την οργάνωση του χρόνου των κατοίκων της.

Γνωρίζουμε πολύ καλά από την εμπειρία στην ίδια την Αθήνα πως κάθε παρέμβαση επιφέρει και μεταβολές στις αξίες γης, με πολλαπλές επιπτώσεις σε δάφορα επίπεδα. Το κέντρο έχει κατοικία και υπηρεσίες, έχει ακόμη βιοτεχνία και χονδρεμπόριο, έχει εξειδικευμένες πιάτσες που έχουν εξελιχθεί εδώ και δεκαετίες, με μια -όχι πάντα εύκολη- συμβίωση με το αυτοκίνητο. Παρά τις πολλές προσπάθειες αυτά να εξοβελιστούν οριστικά από το κέντρο με γνώμωνα μια φανταστική (και ανύπαρκτη) δυτικοευρωπαϊκή πόλη, πολλές από αυτές τις χρήσεις επιβιώνουν πεισματικά, αν και συχνά με μια πολύ λεπτή οικονομική ισορροπία, κυρίως από την κρίση και μετά. Οποιαδήποτε άνοδος των αξιών γης, με την επακόλουθη άνοδο των ενοικίων, μπορεί να οδηγήσει ταχύτατα στην απομάκρυνση, δηλαδή στον πραγματικότητα στο οριστικό κλείσιμο, πολλών κυρίως μικρών επιχειρήσεων, με πολλαπλαστιαστικές επιπτώσεις για τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις πως ένα μεγάλο κομμάτι της ακίνητης περιουσίας έχει αλλάξει χέρια τα τελευταία χρόνια, καθώς οικόπεδα και κτήρια αγοράστηκαν σε εξευτελιστικές τιμές. Ήρθε η ώρα φαίνεται να ωφεληθούν οι ραντιέρηδες ιδιοκτήτες γης, σε βάρος των εργαζομένων και των κατοίκων του κέντρου. 

Το τρίτο ζήτημα, κάτι που προβάλλεται συνεχώς ως δικαιολογία για όλες τις προχειρότητες, είναι η λεγόμενη «πιλοτική» διάσταση του εγχειρήματος, η ιδέα δηλαδή πως το έργο δεν είναι απαραίτητα μόνιμο, αλλά πως πρόκειται για πειράματα που μπορούν και να αναστραφούν. Εδώ υπάρχουν διάφορα ζητήματα: 

• Το πρώτο είναι πως για μη μόνιμα έργα τα ποσά που έχουν εγγραφεί στον  προϋπολογισμό του Δήμου είναι υπέρογκα. Τα πανάκριβα παγκάκια και οι ζαρντινιέρες πολυτελείας είναι αυτά που έκαναν τον γύρο των σόσιαλ μήντια, αλλά τα συνολικά έξοδα δεν αφορούν μόνον την επίπλωση. 
• Δεύτερον, χρειάζονται πολύ πιο «βαριές» αλλαγές, όπως π.χ. η μετακίνηση των γραμμών των τρόλλεϋ ή των στάσεων των λεωφορείων, που αν γίνουν με προχειρότητα θα είναι ακόμη πιο κακοσχεδιασμένες από πρώτα και σίγουρα όχι αναστρέψιμες. Πού αναγράφεται αυτό το κόστος; 
•  Το τρίτο είναι πως τα πειράματα σε πραγματικό χώρο είναι πάντα πολύ ριψοκίνδυνα, με αρνητικές επιπτώσεις συνήθως και τους ασθενέστερους, ενώ κάποιες μεταβολές δεν είναι αναστρέψιμες. Για παράδειγμα, αν κλείσει ένα μαγαζί ή μια βιοτεχνία εξ αιτίας μιας τέτοιας κλίμακας παρέμβασης, δεν ξανανοίγει. Ούτε η τεράστια κλίμακα του συνολικού έργου ούτε η έλλειψη επιστημονικής παρακολούθησης των επιπτώσεών του είναι καλοί οιωνοί.  

Εδώ δεν θα μπούμε καν στην αισθητική, στις κακοτεχνίες και τις τεχνικές λεπτομέρειες της υλοποίησης, αλλά είναι θέμα που πρέπει επίσης να συζητηθεί. 

Σε μια πόλη με ένα τόσο μεγάλο αριθμό φτωχοποιημένων ανθρώπων, ποια είναι η προτεραιότητα του αστικού σχεδιασμού; Με ποιο σκεπτικό, μέσα από ποιες διαδικασίες και με τι στόχο μπήκαν αυτά τα ζητήματα ως κατεπείγοντα; Εδώ ο Δήμαρχος βέβαια δεν πρωτοτυπεί απομονώνοντας το κυκλοφοριακό και μάλιστα με μια αμιγώς τεχνοκρατική προσέγγισή του: το λεγόμενο planning by project είναι κανόνας στην πολεοδομία εδώ και δεκαετίες. Ο καθολικός σχεδιασμός, αυτός που κοιτάζει μια χωρική ενότητα στο σύνολό της και προσπαθεί να κατανοήσει το πώς αλληλοσυνδέονται οι διαφορετικές της πτυχές μόλις υποβαθμίστηκε κι άλλο.

Της Ντίνας Βαΐου* και του Άρη Καλαντίδη**

 * Η Ντίνα Βαΐου είναι πολεοδόμος, ομότιμη καθηγήτρια του ΕΜΠ 

** Ο Άρης Καλαντίδης είναι πολεοδόμος, καθηγητής αστικής διαχείρισης στο Μάντσεστερ

Σημείωση Blog:

Η πρόταση Μπακογιάννη είναι μια συρραφή ιδεών, μελετών και προτάσεων που η κάθε μία έχει γίνει για άλλο λόγο, για άλλο σκοπό και κάτω από διαφορετικό νομικό πλαίσιο.

Ο σχεδιασμός του δημόσιου χώρου είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, έχει σχέση με την ποιότητα της ζωής, την υγεία και με την ταυτότητα της πόλης, δεν μπορεί να είναι πεδίο πειραματισμών και προσωπικής προβολής του κάθε τυχάρπαστου της μητσοτακικής οικογένειας.

Ο λεγόμενος «περίπατος Μπακογιάννη», κινδυνεύει να μετατρέψει το παραγωγικό κέντρο της πόλης σε έρημο τόπο διακοπών, οι υπερβολικές πεζοδρομήσεις έχουν αποδειχθεί μπούμερανγκ: μικρό παράδειγμα η Φλωρεντία, η οποία, λόγω άκριτης πολιτικής πεζοδρομήσεων και εκτόπισης κάθε δραστηριότητας που δεν συνδέεται με τον τουρισμό, έχει εγκαταλειφθεί από τους ντόπιους.

Η καθόλου τυχαία ανυπόγραφη «αρχιτεκτονική μελέτη» που συνοδεύει την πρόταση «Μεγάλος Περίπατος της Αθήνας» της «ομάδας Μπακογιάννη», πέραν της προχειρότητάς της, παραπέμπει περισσότερο σε «παραγγελία εργολάβου», παρά σε επιπέδου και με αξιώσεις πόνημα σύγχρονου Αστικού Σχεδιασμού για μια ιστορική Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα όπως η Αθήνα.

Όχι μόνο δεν δημιουργεί «μία από τις πιο όμορφες διαδρομές αστικού τοπίου στην Ευρώπη», όπως διαφημίζεται από τον Μπακογιάννη και τα φιλικά του ΜΜΕ, αλλά αντιθέτως προσβάλλει την αρχιτεκτονική κοινότητα της χώρας και τους κατοίκους των Αθηνών με την αμφίβολη ποιότητά της, υποβιβάζοντας περαιτέρω την αισθητική της Πρωτεύουσας, στο όνομα δήθεν φαρδύτερων πεζοδρομίων με λευκές τσίγκινες ζαρντινιέρες των 530 ευρώ, μεταλλικά Kitsch παγκάκια των 5700 ευρώ, πλαστικά κόκκινα κολωνάκια και αδιάφορες χρωματιστές δαπεδοστρώσεις, αλλά και με ποδηλατόδρομους αυτή τη φορά, για τους οποίους δεν γνωρίζουμε ούτε από πού ξεκινούν, ούτε πού καταλήγουν.

Ερωτηματικά επίσης δημιουργούνται ως προς το κατά πόσο τα φαρδύτερα πεζοδρόμια και οι πεζοδρομήσεις σημαντικών οδών εξυπηρετούν τις ουσιαστικές ανάγκες των πεζών επισκεπτών, των εργαζομένων και των κατοίκων του Κέντρου, και όχι τις «ανάγκες» των επιχειρηματιών εστίασης, των ξενοδόχων κλπ. για όσο το δυνατόν περισσότερο υπαίθριο/δημόσιο χώρο, για να μπορούν να βγάλουν τραπεζάκια «έξω», μετατρέποντας το Κέντρο της Αθήνας σε ένα τεράστιο υπαίθριο καφέ ή/και τουριστικό θέρετρο. Διακρίνουμε πάλι κάτι καθόλου καινούριο, τόσο στην περίπτωση της Ελλάδας όσο και αλλού: την ιδιωτικοποίηση του σχεδιασμού του δημόσιου χώρου της πόλης. Ένας δημόσιος φορέας (Δήμος Αθηναίων) αποφασίζει, σχεδιάζει και υλοποιεί την πλήρη ανατροπή της μορφής της πόλης βάσει των αναγκών του «επιχειρηματικού κόσμου». Σε αυτό το πλαίσιο κινείται, και αυτούς τους σκοπούς υπηρετεί η επικείμενη «ανάπλαση». Με αυτούς τους όρους είναι μάλλον εύκολο να προδιαγράψει κανείς την πορεία του «έργου». Νέες γενναιόδωρες «χορηγίες» επιχειρηματιών που έχουν συμφέροντα στην περιοχή (βλ. πρόσφατη «ανάπλαση» της Πλατείας Ομονοίας), καθώς και νέες αναθέσεις σε ημέτερους «μεγαλοεργολάβους» σε καθεστώς αδιαφάνειας, προσφιλείς πρακτικές τόσο της σημερινής όσο και των προηγουμένων Κυβερνήσεων, εγγυώνται την αποπεράτωσή του.

Για την επιτυχία μιας παρέμβασης, που στοχεύει στη βελτίωση και διεύρυνση του δημόσιου χώρου της Αθήνας πρέπει :

• να εντάσσεται στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου πολεοδομικού και ρυθμιστικού σχεδιασμού με χρονικό και οικονομικό προγραμματισμό,
• να γίνει ανοικτός δημόσιος διάλογος με τη συμμετοχή του Δήμου, του αρμόδιου υπουργείου, των επιστημονικών φορέων σχεδιασμού, της μελετητικής ομάδας, των κατοίκων και επαγγελματιών της περιοχής και όποιου άλλου σχετικού φορέα, ώστε να συζητηθούν με απόλυτη διαφάνεια τα διαδικαστικά, οικονομικά, επιστημονικά, τεχνικά θέματα,
• να έχει διεπιστημονικό και πολυεπιστημονικό χαρακτήρα,
• να πραγματοποιείται, τέλος, από ειδικούς επαγγελματίες, μεταξύ των οποίων, κατά προτεραιότητα πολεοδόμοι και αρχιτέκτονες.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε πως η επίκληση της πανδημίας για την υλοποίηση του εν λόγω σχεδίου είναι προσχηματική, ώστε η εκτέλεσή του να μεθοδευτεί σκοπίμως εσπευσμένα, διαδικασία fast track, με όρους παντελούς έλλειψης διαφάνειας, και διαβούλευσης με τους εμπλεκομένους φορείς τους εργαζομένων και τους κατοίκους του Κέντρου, καθώς και των επιστημονικών φορέων. Μοναδικός και αποκλειστικός στόχος είναι η εξυπηρέτηση του real estate και η επιτάχυνση της εμπορευματοποίησης της περιοχής, εκτοπίζοντας κατοίκους και εργαζόμενους από το κέντρο, δημιουργώντας χώρο κυρίως για καταναλωτές και όχι για χρήστες του δημόσιου χώρου. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός κέντρου για λίγους, εξευγενισμένη “βιτρίνα” μιας πόλης που σταδιακά θα χάνει τους κατοίκους της και τις ζωτικές λειτουργίες και δραστηριότητές της. Πρόκειται για μια νεοφιλελεύθερη - καπιταλιστική λογική αντιμετώπισης της πόλης, όχι ως κοινωνικό αγαθό αλλά ως προϊόν προς αξιοποίηση με όρους αγοράς και ανταγωνιστικότητας του χώρου.

Ο Μεγάλος Περίπατος δεν είναι για βρωμοπόδαρους διαδηλωτές…

 

Ο Μεγάλος Περίπατος του Κώστα Μπακογιάννη δεν είναι για να τον λερώνουν με τις βρωμοποδάρες τους βρωμοπόδαροι διαδηλωτές. Έτσι ο θείος του Κώστα Μπαρκογιάννη, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατέθεσε στη Βουλή νομοσχέδιο ώστε να μην μπορούν να περπατούν τον Μεγάλο Περίπατο διάφοροι απροσάρμοστοι βρωμοπόδαροι μπαχαλάκηδες. Στο Μεγάλο Περίπατο θα περπατούν μόνο όσοι εμπλέκονται με τα δωράκια μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, όσοι εξυπηρετούν τα συμφέρονται μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, όσοι ψηφίζουν μνημόνια, όσοι φορτώνουν στις πλάτες του Ελληνικού λαού τα κλεμμένα των λεφτάδων, όσοι χρεώνουν στον Ελληνικό λαό τα βάρη των πανδημιών και όσοι γενικώς αισθάνονται ηδονή με τον εξανδραποδισμό και την ισοπέδωση του λαού. Στον Μεγάλο Περίπατο δεν μπορούν να περπατούν άνθρωποι που δεν λένε να σκύψουν το κεφάλι. Στον Μεγάλο Περίπατο θα περπατούν μόνο μοιρολάτρες, κιοτήδες και προσκυνημένοι. Στο Μεγάλο Περίπατο για την ακρίβεια θα απαγορευτεί το περπάτημα. Θα επιτρέπονται μόνο όσοι πηγαίνουν γονυπετείς και με έρπειν, αλλά αντί για την Παναγία της Τήνου στο τέλος της διαδρομής θα υπάρχει προς προσκύνηση η Siemens.

Καρακατσάνης