Η εξέλιξη του κορονοϊού και οι συνθήκες που ευνοούν τις μεταλλάξεις

 

Τα τρία σημεία (λευκά σημεία με ετικέτες ονομασίας) στην ακίδα του SARS-CoV-2, όπου εντοπίζονται οι βασικότερες μεταλλάξεις στην παραλλαγή Β.1.1.7 του νέου κορονοϊού, γνωστότερη ως «βρετανική».

Με μια διαφαινόμενη κάμψη του αριθμού νέων μολύνσεων στις ΗΠΑ και άλλες χώρες και την αργή πρόοδο του εμβολιασμού, κάποιοι έχουν αρχίσει να μιλούν για το τέλος της πανδημίας COVID-19. Είναι όμως έτσι, ή ο SARS-CoV-2 θα μας συνοδεύει για αρκετό καιρό (ίσως χρόνια) ακόμη; Βεβαίως, θα είχε ακόμη μεγαλύτερη αξία να το γνωρίζουμε αυτό, αν επρόκειτο να προετοιμαστούμε κατάλληλα. Αλλά οι κυβερνήσεις στον καπιταλισμό, στο πρώτο και πιο κρίσιμο έτος της πανδημίας απέδειξαν και σ' αυτούς που δεν το γνώριζαν ήδη, ότι νοιάζονται πρώτα και κύρια για τη συνεχή κερδοφορία του κεφαλαίου και όχι για την προστασία της δημόσιας υγείας. Γι' αυτό δεν πήραν μέτρα για την προστασία στους τόπους δουλειάς, στις συγκοινωνίες, στην εκπαίδευση και επικέντρωσαν στην ατομική ευθύνη των θυμάτων της πανδημίας.

Επιρρεπής

Οι ιοί που μολύνουν τους ανθρώπους έχουν να αντιμετωπίσουν ένα εντυπωσιακό αμυντικό οπλοστάσιο, όχι μόνο τη φυσική προσαρμοστική ικανότητα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, αλλά και τις έξυπνες άμυνες, που έχει αναπτύξει η ανθρώπινη κοινωνία, όπως τα εμβόλια, τα φάρμακα και τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης. Για να μπορέσει να επιζήσει ένας ιός, πρέπει να προσαρμοστεί στη βιολογική γωνιά που έχει βρει - εμάς - και παραπέρα να εξελιχθεί έτσι, ώστε να αντιπαρέλθει τις προσπάθειές μας για αποτροπή και θεραπεία.

Σωματίδια SARS-CoV-2.

Αρχικά, πολλοί θεωρούσαν τους κορονοϊούς λιγότερο επιρρεπείς στις μεταλλάξεις συγκριτικά με τους RNA ιούς, αλλά οι πολλαπλές μεταλλάξεις που έχουν εντοπιστεί τους τελευταίους μήνες και μάλιστα έχουν κυριαρχήσει σε παγκόσμια κλίμακα, απέδειξαν ότι αυτό δεν ισχύει. Αυτές οι παραλλαγές του SARS-CoV-2 φαίνεται να αναπτύχθηκαν σε ευνοϊκά περιβάλλοντα, που δημιουργήθηκαν ως ανεπιθύμητη συνέπεια αναγκαίων ιατρικών πρακτικών. Στη Βοστόνη, ένας μεσήλικας πάλευε με την COVID-19 επί πέντε μήνες, μέχρι τελικά να υποκύψει. Οταν μολύνθηκε πραγματοποιούσε μια θεραπεία με φάρμακα ανοσοκαταστολής και κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του από τον κορονοϊό, δέχτηκε αρκετούς γύρους θεραπειών με ρεμδεσιβίρη, μονοκλωνικά αντισώματα και άλλα σκευάσματα. Κάτω από αυτήν την έντονη πίεση στο ανοσοποιητικό, εμφανίστηκαν στον ιό που είχε μολύνει αυτόν τον ασθενή μεταλλάξεις - κλειδιά. Οι γιατροί και οι ερευνητές που παρατήρησαν την εμφάνισή τους την ονόμασαν «επιταχυνόμενη ιική εξέλιξη».

Ανάλογο θανατηφόρο περιστατικό παρατηρήθηκε και στη Βρετανία με έναν 70χρονο ασθενή COVID-19, με αδύναμο ανοσοποιητικό, ο οποίος υποβλήθηκε επίσης σε θεραπεία με ρεμδεσιβίρη και πλάσμα αίματος ανθρώπων που ανάρρωσαν. Διαπιστώθηκε ότι αντιδρώντας στα αντισώματα που υπήρχαν στο πλάσμα, ο SARS-CoV-2 ανέπτυξε μεταλλάξεις αποφυγής, ώστε να μην προσκολλώνται στις ακίδες του τα αντισώματα. Το φαινόμενο ονομάζεται επιλεκτική πίεση και εμφανίζεται όταν τυχαίες μεταλλάξεις επιτρέπουν σε κάποιους ιούς να μην επηρεάζονται από τα αντισώματα. Ο Ραβίντρα Γκούπτα, του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, θεωρεί ότι η λεγόμενη βρετανική μετάλλαξη, ο B.1.1.7, προέκυψε στον οργανισμό ενός ασθενούς με εξασθενημένο ανοσοποιητικό, αλλά - με βάση τα δεδομένα - όχι στον συγκεκριμένο ηλικιωμένο. Επιστημονική δημοσίευση έδειξε ότι τέτοιου είδους μεταλλάξεις συμβαίνουν ακόμη και σε ασυμπτωματικούς με αδύναμο ανοσοποιητικό.

Ομοιότητες

Κι άλλοι ιοί, όπως της γρίπης, επιδεικνύουν παρόμοια ικανότητα ταχύτατης εξέλιξης, όταν βρεθούν αντιμέτωποι με τις καλύτερες άμυνές μας. Σύμφωνα με τον Γ. Χέιζελταϊν, πρώην καθηγητή Ιατρικής του Χάρβαρντ, ο SARS-CoV-2 από πλευράς ικανότητας διαφοροποίησης μοιάζει περισσότερο από κάθε άλλον με τον ιό της γρίπης. Με βάση αυτό, θεωρεί ότι ίσως και η συμπεριφορά του στο πέρασμα του χρόνου να παρουσιάσει τα ίδια χαρακτηριστικά, δηλαδή εποχικότητα, στις εύκρατες και πολικές περιοχές και σταθερότητα με μικρές εξάρσεις στις τροπικές περιοχές. Οι ιοί της γρίπης συσσωρεύουν μικρές γενετικές αλλαγές, που τους επιτρέπουν να μολύνουν και πάλι τους ανθρώπους, με μικρό αριθμό διαφορετικών στελεχών να κυριαρχούν κάθε χρονιά, κάνοντας την ανοσία που έχουμε αποκτήσει να χάνει την αξία της.

Οι επιστήμονες πίστευαν ότι ήταν σταθεροί και οι κορονοϊοί που προκαλούν απλό κρυολόγημα, αλλά ήδη εκείνοι που ανήκουν στην κατηγορία με την ονομασία 229Ε αποδείχτηκε ότι υπόκεινται σε γενετική διολίσθηση, όπως και ο ιός της γρίπης. Ο SARS-CoV-2 έχει ήδη δείξει γενετική διολίσθηση, αλλά και πιο απότομες και ουσιαστικές αλλαγές, που ίσως συμβαίνουν όταν μεταπηδά σε έναν νέο πληθυσμό, π.χ. από τα ζώα στον άνθρωπο και πάλι πίσω. Οταν συμβαίνει μια τέτοια μεταπήδηση, μεγάλα - και συχνά άσχημα - πράγματα συμβαίνουν. Οι κορονοϊοί, όπως και οι ιοί της γρίπης, έχουν μολύνει κάθε είδος σπονδυλωτού, από τις φάλαινες και τις νυχτερίδες, έως τις σαλαμάνδρες και τα φίδια. Και οι δύο προηγούμενες επιδημίες κορονοϊών ξεκίνησαν όταν οι ιοί μεταπήδησαν στους ανθρώπους από ένα είδος μοσχογαλής, το 2003 με την SARS και από τις καμήλες με τη MERS.

Στην τύχη;

Αν είμαστε τυχεροί, ο SARS-CoV-2 θα εξελιχθεί όπως η ισπανική γρίπη του 1918 και θα γίνει λιγότερο θανατηφόρος. Η προϊστορία μας με τους κορονοϊούς δεν δείχνει προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο SARS-CoV-1 σκότωνε το 50% όσων μόλυνε με ηλικία από 65 χρόνων και πάνω και ο ιός της MERS περίπου έναν στους τρεις. Ο SARS-CoV-2 μπορεί να επανέρχεται για χρόνια πιο μεταδοτικός και ίσως πιο θανατηφόρος.

Μελέτη ερευνητών των πανεπιστημίων του Εξετερ και του Μπρίστολ, που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες μέρες, συμπέρανε ότι η παραλλαγή B.1.1.7 (βρετανική), που τείνει να κυριαρχήσει και στην Ελλάδα, δεν είναι μόνο πιο μεταδοτική, αλλά και πιο θανατηφόρα. Με βάση ένα δείγμα 55.000 ασθενών COVID-19 στη Βρετανία, διαπίστωσε ότι εκείνοι που είχαν μολυνθεί από το συγκεκριμένο στέλεχος είχαν 64% μεγαλύτερη πιθανότητα να καταλήξουν.

Οσο περισσότερο αφήνεται ο ιός να μολύνει κι άλλα εκατομμύρια ανθρώπους, τόσο θα αυξάνεται η πιθανότητα να βρίσκεται ανάμεσά τους κάποιος με αδύναμο ή κατεσταλμένο ανοσοποιητικό, που ο οργανισμός του θα λειτουργήσει ως πεδίο ανάπτυξης κάποιας νέας σημαντικής και ίσως επικίνδυνης μετάλλαξης του SARS-CoV-2. Ομως όλα κινούνται με τις προτεραιότητες της καπιταλιστικής οικονομίας. Οι φαρμακοβιομηχανίες δεν αγγίζονται από καμιά κυβέρνηση - το ίδιο όπως δεν επιτάσσεται και ο ιδιωτικός κλάδος Υγείας παρά την οριακή κατάσταση στον δημόσιο. Τα εμβόλια παράγονται με κριτήριο την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων των εταιρειών και όχι την ταχύτερη προσφορά τους στους ανθρώπους για εμβολιασμό, άλλα εμβόλια δεν αξιοποιούνται παρότι έχουν αποδείξει την αξία τους, επειδή είναι προϊόντα αντίπαλου κ.ο.κ. Οι καθυστερήσεις αυτές έχουν συνέπειες στην οικονομία των χωρών, τις οποίες βέβαια πληρώνουν οι εργάτες και τα μεσαία στρώματα, όχι οι κεφαλαιοκράτες, που μέσα στη νέα συγκαλυμμένη κάτω από την πανδημία κρίση έχουν τέτοια συσσώρευση κεφαλαίων, που δεν έχουν πού να τοποθετήσουν την περίσσεια, ώστε να αποδώσει. Η επιφανειακά παράδοξη αυτή αδυναμία του καπιταλισμού να συντονίσει για γρήγορα αποτελέσματα την όλη προσπάθεια ενάντια στην πανδημία δείχνει πόσο ξεπερασμένο σύστημα είναι, πόσο πίσω κρατάει σήμερα τις παραγωγικές δυνάμεις, ότι αποτελεί επικίνδυνο εμπόδιο για την εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας, που πρέπει να φύγει από τη μέση το συντομότερο.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

Σεμνότυφος Ακροδεξιός Παγανισμός

 Προσοχή! Μπήκαμε στη νέα, καρναβαλική αυτή τη φορά, περίοδο της
καταχρηστικής εξουσίας των ΜΜΕ και του μεσαίου υψωμένου δακτύλου. Τρανό δείγμα η οικονομία χρόνου και λόγου του Οικονόμου! Χρήσιμη ως αποκάλυψη. Δείχνει πώς, και θα είναι και θα φαίνονται,  οι κασιδιαροειδείς νέοι, άμα μεγαλώσουν κι αποκτήσουν κάποια  θέση, σε εταιρία ή εκπομπή. Σαν το Δημήτρη. Θ’ αποτάσσονται μετά βδελυγμίας το σατανά του μπατσικού παραγγέλματος «γαμήστε τους», αλλά όχι του «σκοτώστε τους». Αυτό θα μπορούσε να περιγραφεί σοβαρότερα και ως Σεμνότυφος Ακροδεξιός Παγανισμός. Είναι το σύνδρομο που συχνά εμφανίζεται σε ανασφαλείς, αναγνωρίσιμους χάρη στα ΜΜΕ ανθρώπους, που κοιτάζονται στο μόνιτορ αντί για τον καθρέφτη. Και ναρκισσεύονται κατά μόνας, ψιθυρίζοντας, «κοίτα ρε ψηλά που έφτασα», σηκώνοντας για πλάκα πιθανόν και το μεσαίο δάκτυλο στον ίδιο τους τον  εαυτό.

Είναι όμως και μια ολόκληρη σέχτα, δήθεν αξιοπρεπών στην εμφάνιση μιμητών, του διαδεδομένου στον 21ο αιώνα τραμπισμού. Έχουν μάλιστα εντελώς απολέσει την αίσθηση του γελοίου των αντιφάσεων που προβάλλουν. Είναι σαν κουστουμαρισμένοι τραμπούκοι των σαλονιών όπου δουλεύουν, τρόπος του λέγειν, τεμπέλικα, απλώς εκτελώντας κατά γράμμα τη σκαλέτα, το σενάριο, το αφήγημα, το non paper, που φτάνει στα ταμπλετάκια και τα σμαρτφονάκια τους από τους γενίτσαρους της πολιτικής επικοινωνίας. Ψάχνουν δε το ιερό Γκράαλ. Σαν κάποτε τα χιτλερόπουλα που κατέχουν εξουσία, έξω και πέρα από κάθε εκλογική διαδικασία. Είναι προσβλητικό για τους χαμαιλέοντες να τους παρομοιάσεις με αυτά τα συμπαθή σαυροειδή, γιατί δεν προσαρμόζονται στο χρωματικό περιβάλλον. Έχουν την αντίληψη ότι οι ίδιοι είναι το περιβάλλον. Μαύρο. Στο οποίο κατά καιρούς προσκαλούν οποιονδήποτε ταιριάζει καθ’ εκάστην με το χρώμα της γραβάτας τους. Έξις δευτέρα φύσις. Οπότε την έβδομη μέρα χτίζουν τον κόσμο στα όρια του ιδεολογικού τους μικρόκοσμου και τσαμπουκαλεύονται μετ’ ευτελείας.

Θ’ αναρωτηθεί κανείς και γιατί οι φιλοξενούμενοι πάμε. Καταρχάς, γιατί αν ο βασιλιάς καρνάβαλος νομίζει ότι έχει και υπηκόους και  βασίλειο, δεν υποχρεούσαι να του το αναγνωρίζεις κιόλας. Αφ’ ετέρου επειδή ξέρεις ότι δεν είναι και δικό του. Τρίτον, ξέρεις κι ότι στο τέλος, ο καρνάβαλος θα καεί. Και στο κάτω-κάτω της γραφής, έχεις πάντα τη δυνατότητα να πας αμασκάρευτος, χωρίς να χρωστάς ή να σου χρωστάνε τίποτα στον, κυριολεκτικά, αέρα τους.

Τώρα στα επιμέρους, η βικτωριανής ηθικής έκρηξη του ταύρου Οικονόμου απέναντι στο κόκκινο πανί Κανέλλη, δεν αντέχει σε κριτική από μεριάς μου. Δεν καταλαβαίνω, ως ένα βαθμό καν, γιατί έγινα είδηση. Από τι να εκπλαγώ δηλαδή. Από τη μη τήρηση της δεοντολογίας, των κανόνων, της… δημοκρατίας, κι άλλα τέτοια βαρύγδουπα; Δημοσιογράφος που διαλέγει πτώματα ή τραυματίες, θύτες ή θύματα, φονιάδες λαών ή ιδεών, θέματα, για να πει ό,τι πρέπει να πει, ώστε να μη χάσει τον… αέρα, αποκτά και την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να υπαγορεύει ή να επιβάλλει και στους άλλους τι θα πουν. Και πανικοβλήθηκε. Και φάνηκε τσίτσιδος. Όχι όπως τον γέννησε η μάνα του. Αλλά όπως αποκαλύπτεται αργά η γρήγορα on air τελικά, του καθενός μας ο πραγματικός εαυτός.

Όταν ο αέρας λοιπόν, ο τηλεοπτικός, δεν αντέχει την πραγματικότητα των γεγονότων, τότε αυτά από μόνα τους την ξεκαθαρίζουν. Αντίθετα, ο αέρας μολύνεται. Κι όχι μόνον από τα δακρυγόνα. Αυτά καθ’ αυτά τα γεγονότα λογόκρινε. Όχι εμένα. Κι αυτή είναι η κυρίαρχη πολιτική.  Η απόκρυψη των γεγονότων. Που όμως εκδικούνται. Πήγα περιγράφοντας χωρίς μάσκα, την σκληρή πραγματικότητα. Αποδείχτηκε λοιπόν πως ο καρνάβαλος όταν δεν την αντέχει, αν δεν καεί, αυτοαναφλέγεται.

Λιάνα Κανέλλη 

Λουΐζα Ράζου στην ΕΦ.ΣΥΝ: -Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που ξαναέβγαλε τις «αύρες» στους δρόμους;

 

 

Μέσα σε λίγες ημέρες αν όχι πρωτόγνωρων, σίγουρα καθοριστικών για μια ευνομούμενη πολιτεία γεγονότων, το ΚΚΕ παίρνει θέση, αρνείται την οποιαδήποτε συμπόρευση με άλλα κόμματα και καταγγέλλει τα περισσότερα ΜΜΕ για συγκάλυψη της αλήθειας. Η Λουίζα Ράζου, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. μιλά στην «Εφ.Συν.»

Καθώς το ΚΚΕ έχει κλείσει πάνω από 100 χρόνια ιστορίας, άρα έχει «δει» και «ζήσει» πολλά, συμφωνείτε με αυτό που ακούγεται από πολλές μεριές πως πλέον δεν μιλάμε καν για «δημοκρατία» με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση;

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. υλοποιεί μια βαθιά αντιλαϊκή πολιτική, επιχειρώντας να βάλει λαϊκές αντιδράσεις και διεκδικήσεις στον γύψο. Η κλιμάκωση της αστυνομικής βίας και καταστολής πάει χέρι χέρι με την επίθεση στα εργασιακά και τα μορφωτικά δικαιώματα του λαού και της νεολαίας.

Συνοδεύεται από την κυβερνητική επιμονή να διαχειρίζεται την πανδημία με μέτρα που θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του λαού, για να μην κινδυνέψουν οι στόχοι ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Γι’ αυτό και δεν έχει πάρει κανένα ουσιαστικό μέτρο για την προστασία της ζωής των εργαζομένων, πέρα από τα αλλεπάλληλα μέτρα της περιβόητης «κοινωνικής αποστασιοποίησης».

Αυτή η πολιτική είναι λογικό να έχει φουντώσει το αίσθημα οργής και αγανάκτησης μεγάλου μέρους του λαού μας.

Από τη «φαρέτρα» της αστικής δημοκρατίας η κυβέρνηση έχει ανασύρει το δόγμα «νόμος και τάξη» ως απαραίτητο συμπλήρωμα των προσπαθειών χειραγώγησης και ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας. Πράγματι το ΚΚΕ έχει πολύχρονη πείρα για το πώς οι διάφορες κυβερνήσεις εναλλάσσουν το «μαστίγιο» της καταστολής με το «καρότο» της κοινωνικής ειρήνης.

Πιστεύετε ότι τα μέτρα (νόμοι, έκτακτα μέτρα που τείνουν να γίνουν μόνιμα κ.λπ.) μπορούν να αντιστραφούν σε περίπτωση μη επανεκλογής της Ν.Δ. στην κυβέρνηση; Πιστεύετε ότι μια συνεργασία, έστω και σε κάποιους βασικούς άξονες, των κομμάτων της ευρύτερης Αριστεράς θα ήταν ένα ικανό δυναμικό αντιστροφής;

Ο αγώνας του λαού πρέπει να στοχοποιήσει τον πραγματικό αντίπαλο, για λογαριασμό του οποίου νομοθετεί η Ν.Δ. Αλλιώς θα γίνουμε στο ίδιο έργο θεατές: οι κυβερνήσεις θα διαδέχονται η μία την άλλη και ο πυρήνας της αντιλαϊκής πολιτικής θα παραμένει άθικτος.

Το ΚΚΕ σταθερά παλεύει στα σωματεία και στους μαζικούς φορείς για να βρεθούν στο επίκεντρο του αγώνα οι διεκδικήσεις για δουλειά, υγεία, ενάντια στην εργοδοτική βία και την κρατική καταστολή. Μέσα σε συνθήκες πανδημίας, το ΚΚΕ πρωτοστάτησε για να εκφραστεί η «οργανωμένη απειθαρχία» στις απαγορεύσεις της πάλης που επιχείρησε να επιβάλει η κυβέρνηση. Εμείς αυτόν τον δρόμο θα συνεχίσουμε με συνέπεια.

Ο κόσμος που σκέφτεται ότι θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το κρεσέντο αυταρχισμού της Ν.Δ. με μια μερική ή γενικότερη συνεργασία «κορυφών» των πολιτικών κομμάτων, πρέπει να υπολογίσει ότι έτσι θα αποδράσουν από τις ευθύνες που τους αναλογούν δυνάμεις που -από κυβερνητικές θέσεις- έχουν στρώσει το χαλί για το αυταρχικό πλαίσιο που αξιοποιεί και έχει απογειώσει η Ν.Δ. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που ξαναέβγαλε τις «αύρες» στους δρόμους; Οτι πρωτοστάτησε να περιφρουρηθεί το μισητό άγαλμα του Τρούμαν, χτυπώντας άγρια τη διαδήλωση;

Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι επί ημερών του έγινε ιδιώνυμο αδίκημα η πάλη ενάντια στους πλειστηριασμούς; Οτι δυσκόλεψε κι άλλο τους όρους άσκησης του απεργιακού δικαιώματος και πολλά άλλα; Η ανακοπή του αντιλαϊκού κατήφορου περνάει μέσα από την ανασυγκρότηση ενός μαχητικού εργατικού κινήματος, που σε συμμαχία με άλλα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα θα αναπτύσσουν κοινή δράση για όλα τα προβλήματα. Σε αυτόν τον δρόμο θα διαμορφώνονται και οι προϋποθέσεις της πραγματικής επίλυσής τους. Στον δρόμο για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Εχει παρατηρηθεί αρκετές φορές πως ο πρωθυπουργός είτε δεν αποδέχεται τις πολιτικές του ευθύνες, είτε «κρύβεται» πίσω από τους υπουργούς του (όπως το «Δεν γνώριζε καν τον κ. Λιγνάδη», που τόνισε πολλάκις η κ. Μενδώνη), είτε «αδειάζει» συνεργάτες του, με αποτέλεσμα να μην αναλαμβάνει και πάλι καμία ευθύνη για τα όσα κάνουν οι υπουργοί του. Ως ένα κόμμα που είναι οργανωμένο διαφορετικά, μη «επιτελικά», πώς κρίνετε αυτή τη στάση του κ. Μητσοτάκη;

Ο πρωθυπουργός, σε όποια πλευρά κι αν προσπαθήσει να σπρώξει τις ευθύνες για τα θέματα που αναφέρατε, δεν μπορεί να κρύψει τις δικές του μεγάλες πολιτικές ευθύνες. Οι χειρισμοί των υπουργών του ήταν και είναι σε γνώση του. Καμία παρέμβαση δεν έκανε για να τους διορθώσει ή να τους κατευθύνει.

Το πρόβλημα και ο κίνδυνος -για τον λαό και ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους- είναι ότι όλες αυτές οι αθλιότητες που είδαν τελευταία το φως της δημοσιότητας αντιμετωπίζονται από τον κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του σαν προπέτασμα καπνού για να κρυφτούν όλοι εκείνοι οι κοινωνικοί και οικονομικοί καταναγκασμοί που διευκολύνουν τις αποκρουστικές ενέργειες των δραστών (τύπου Λιγνάδη) και πάνω από όλα για να φιμώνουν τα θύματα. Μιλάμε για την εργασιακή ζούγκλα και ανασφάλεια, την εμπορευματοποίηση αθλητισμού και πολιτισμού, ακόμα και της σεξουαλικότητας του ανθρώπου, το ανεπαρκές ποινικό πλαίσιο και την ελλιπή προστασία των θυμάτων. Αυτά για το κόμμα όπου ηγείται ο κ. Μητσοτάκης είναι ψιλά γράμματα.

Πώς σχολιάζετε τον τρόπο που κάλυψαν τα περισσότερα ΜΜΕ τις αντιδράσεις με αφορμή την αστυνομική βία στη Ν. Σμύρνη;

Είναι γεγονός ότι αυτό που παρακολουθήσαμε την Τρίτη το βράδυ στους δέκτες μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών δεν έχει καμία σχέση με αυτό που πραγματικά διαδραματίστηκε στη Ν. Σμύρνη. Χιλιάδες λαού διαδήλωσαν και δεν διαλύθηκαν, παρά τα επεισόδια που έστησαν κυβέρνηση και άλλοι ύποπτοι μηχανισμοί με τη συνδρομή κάποιων προβοκατόρικων στοιχείων. Αυτή την κινητοποίηση δεν την είδαμε.

Επίσης δεν μάθαμε ποιοι τη διοργάνωσαν, που ήταν εργατικά σωματεία, άλλοι μαζικοί φορείς και κάτοικοι της περιοχής. Δεν μας εκπλήσσει! Πολλές φορές μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις έχουν θαφτεί πίσω από φλεγόμενους κάδους και κτίρια.

Αντιλαϊκό κοντράστ

 

 

  Πηγή: Eurokinissi

 

Η άλλη πλευρά της εγκληματικής πολιτικής της κυβέρνησης στο έδαφος της πανδημίας, όπου αφήνει εκτεθειμένη τη ζωή και την υγεία του λαού, είναι η προσπάθεια να φορτώσει και τη νέα οικονομική κρίση στις πλάτες του.

Οι εξαγγελίες για την ανακύκλωση μέτρων που μεταθέτουν απλά μερικούς μήνες παρακάτω τη βαριά λυπητερή για το λαό και τα πανηγύρια για «λεφτά με ουρά» από την ΕΕ δεν κρύβουν, αντίθετα τονίζουν αυτήν την πραγματικότητα. Φέρνουν παράλληλα στην επιφάνεια την ταξική πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, που ξεδιπλώνεται όλους αυτούς τους μήνες, με τη συναίνεση και των άλλων αστικών κομμάτων.

Το «κοντράστ» δεν μπορεί να κρυφτεί:

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι «η οικονομία άντεξε» το 2020 και ότι «τα καλύτερα είναι μπροστά». Δεν μπορούν όμως να πουν το ίδιο οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι που απολύθηκαν πέρυσι τέτοια εποχή, όσοι φυτοζωούν επί έναν και πλέον χρόνο με τα ψίχουλα που περισσεύουν από την επιδότηση της εργοδοσίας, όσοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με νέες ανατροπές στις συμβάσεις, στον εργάσιμο χρόνο, με την ένταση της εκμετάλλευσης που σαρώνει τους χώρους δουλειάς στο όνομα «της προστασίας των θέσεων εργασίας».

Ολα αυτά ήρθαν για να μείνουν. Γι' αυτό η κυβέρνηση φρόντισε να τα «κατοχυρώσει» με δεκάδες νόμους, ενώ στα σκαριά έχει και νέες «ανατροπές του αιώνα» στα Εργασιακά. Γι' αυτό παρουσιάζει ως «κανονικότητα» για την επόμενη μέρα τα όσα ζουν οι εργαζόμενοι ένα χρόνο τώρα, δίνοντας το «πράσινο φως» για ένα νέο αντεργατικό ξεσάλωμα.

Αλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα: Η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα χαιρετίζουν τη «συνέχιση της χαλαρής δημοσιονομικής πολιτικής» από την ΕΕ, που διευρύνει σ' αυτή τη φάση τα περιθώρια να τροφοδοτήσουν τους ομίλους με ζεστό χρήμα και προνόμια. Την ίδια ώρα όμως, φορτώνουν τον λογαριασμό στο λαό και του υπενθυμίζουν με νόημα πως για εκείνον «οι δυνατότητες δεν είναι απεριόριστες».

Αυτό το ζουν από πρώτο χέρι οι εργαζόμενοι, αλλά και οι βιοπαλαιστές ΕΒΕ, οι οποίοι άκουσαν ξανά χτες από τον πρωθυπουργό να ανακοινώνει τα ίδια ανεπαρκή μέτρα «στήριξης» από τις επιπτώσεις των περιορισμών εξαιτίας της πανδημίας, που αποδεδειγμένα πλέον δεν μπορούν να τους προσφέρουν καμιά ουσιαστική ανακούφιση.

Οσες «ευκολίες πληρωμής» κι αν τους κάνει το κράτος, όσο μπροστά κι αν κλωτσήσει το τενεκεδάκι των υποχρεώσεών τους σε εφορία, ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες, ιδιώτες και οργανισμούς, η πολιτική της σφίγγει κι άλλο τη θηλιά στο λαιμό τους, απειλώντας την επιβίωση χιλιάδων από αυτούς πριν ακόμα προλάβει να «ανοίξει» η αγορά.

Η πίεση συνολικά στους αυτοαπασχολούμενους μεγαλώνει, όσο η κυβέρνηση απορρίπτει τα δίκαια αιτήματα για διαγραφή χρεών, στήριξη του εισοδήματος, επαναφορά του αφορολόγητου κ.ά. Οσο προσπαθεί με τα μέτρα που ανακοινώνει να χρυσώσει το χάπι της διαχρονικής εγκληματικής πολιτικής σε βάρος τους και να «καταλαγιάσει» τη δίκαιη δυσαρέσκεια που μεγαλώνει.

Αλλά και όταν η κυβέρνηση λέει ότι «θωρακίζει» το χρηματοπιστωτικό σύστημα για την επόμενη μέρα, βαδίζοντας πάνω στα βήματα των προηγούμενων, «στην άλλη άκρη της γραμμής» χιλιάδες λαϊκά σπίτια και επαγγελματίες βρίσκονται αντιμέτωποι με τους μαζικούς πλειστηριασμούς και τις πτωχεύσεις.

Την ώρα που η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα - με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ, που παρουσιάζει ως «δικαίωση» των θέσεών του το σχέδιο για κοινό δανεισμό της ΕΕ - πανηγυρίζουν για τα δισ. που θα εισρεύσουν στην ελληνική οικονομία από το Ταμείο Ανάκαμψης και σχεδιάζουν το πώς οι επιχειρηματικοί όμιλοι θα «αρμέξουν» το φτηνό χρήμα για επενδύσεις στα «πράσινα» και ψηφιακά πεδία, επιβάλλουν νέους «πράσινους» και «ψηφιακούς» φόρους στο λαό με ορίζοντα... το 2060, πρόσθετα στην υπόλοιπη φοροληστεία.

Και βέβαια, σφυρηλατούν νέα βαριά δεσμά και μηχανισμούς «εποπτείας» για τις αντεργατικές ανατροπές, την επίθεση στα δικαιώματά του, για ένα κράτος ακόμα πιο «θωρακισμένο» και εχθρικό στις ανάγκες του. Αυτές τις ανάγκες μπορεί να τις φέρει στο προσκήνιο, να ανοίξει το δρόμο για να ικανοποιηθούν μόνο η οργανωμένη λαϊκή πάλη απέναντι στο κεφάλαιο, στις κυβερνήσεις και τα κόμματά του.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Παρασκευή 12 Μάρτη 2020

902gr

Παράλληλα εγκλήματα

Τρεις βδομάδες μετά τα αντίστοιχα μαντάτα από τις ΗΠΑ, η είδηση επαναλαμβάνεται, αυτήν τη φορά στην Ιταλία: Η στατιστική υπηρεσία της χώρας ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι μέσα σε μόλις ένα χρόνο το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε λόγω της πανδημίας σχεδόν κατά ένα έτος, από τα 83,2 έτη το 2019 στο 82,3 το 2020.

Στον βιομηχανικό βορρά μάλιστα, στις περιοχές που πλήγηκαν ακόμα περισσότερο, με την εργατική τάξη να πληρώνει βαρύ φόρο αίματος για να συνεχίζεται απρόσκοπτη η κερδοφορία των μονοπωλίων χωρίς μέτρα προστασίας των εργαζομένων στα εργοστάσια, στις συγκοινωνίες κ.α., οι επιπτώσεις είναι ακόμα μεγαλύτερες: Στη Λομβαρδία το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε 2,5 ολόκληρα χρόνια (!), από τα 83,7 στα 81,2 έτη.

Τα στοιχεία αυτά «κουμπώνουν» με τα όσα ανακοινώθηκαν πριν λίγες μέρες για την πλεονάζουσα θνησιμότητα στην Ιταλία: Το 2020 καταγράφηκαν 100.000 περισσότεροι θάνατοι από τον ετήσιο μέσο όρο της προηγούμενης πενταετίας, με τους επίσημα καταγεγραμμένους θανάτους από Covid-19 να φτάνουν μόνο στο 75% αυτού του αριθμού.

***

Είχε προηγηθεί στα μέσα Φλεβάρη η δημοσιοποίηση των αντίστοιχων στοιχείων για τη μείωση του προσδόκιμου ζωής στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Στατιστικών Υγείας και το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC), με βάση τα στοιχεία από το πρώτο κιόλας εξάμηνο του 2020, το προσδόκιμο ζωής στην πρώτη ιμπεριαλιστική δύναμη μειώθηκε στα 77,8 χρόνια, φτάνοντας στο χαμηλότερο σημείο από το 2006.

Μεγαλύτερη είναι η μείωση για τους Αφροαμερικανούς και τους Λατίνους - που έχουν ακόμα υψηλότερα ποσοστά εργατικών και φτωχών λαϊκών στρωμάτων - σε άλλη μια αποτύπωση του ταξικού χαρακτήρα της πανδημίας και των συνεπειών της: Το προσδόκιμο ζωής για τους Αφροαμερικανούς μειώθηκε κατά 2,7 χρόνια από το 2019, πέφτοντας στα 72 χρόνια - το χαμηλότερο επίπεδο από το 2001 - και στους λατινοαμερικανικής καταγωγής κατά 1,9 χρόνια.

Χτεσινά δημοσιεύματα μάλιστα προαναγγέλλουν νέα έκθεση του Ομοσπονδιακού Κέντρου Ελέγχου Νοσημάτων, σύμφωνα με την οποία συνολικά το 2020 καταγράφηκε η υψηλότερη θνησιμότητα στην ιστορία των ΗΠΑ αφότου άρχισαν να τηρούνται δεδομένα γι' αυτή...

Τι επιβεβαιώνεται από όλα τα παραπάνω δραματικά στοιχεία; Το γεγονός ότι οι λαοί σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, ακόμα και στα πιο ισχυρά κράτη του, πλήρωσαν και πληρώνουν βαρύ τίμημα από την απουσία ουσιαστικών μέτρων προστασίας της υγείας και της ζωής τους (καθώς αυτά λογίζονται ως «κόστος» για το κεφάλαιο και το κράτος του), πληρώνουν την εμπορευματοποίηση και τη γύμνια των δημόσιων συστημάτων Υγείας, αλλά και την «παράλληλη πανδημία» της μετατροπής των συστημάτων αυτών σε συστήματα Υγείας «μιας νόσου», σε βάρος της αντιμετώπισης άλλων σοβαρών ασθενειών, με βαθιές συνέπειες που θα τις βρίσκουμε μπροστά μας.

***

Αντίστοιχες τάσεις αποτυπώνονται και στα επίσημα στοιχεία για την Ελλάδα. Παρότι εδώ δεν έχουν ανακοινωθεί εκτιμήσεις για το προσδόκιμο ζωής, οι πάνω από 130.000 θάνατοι που καταγράφηκαν συνολικά το 2020, είναι σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ σχεδόν 9.000 περισσότεροι από τον ετήσιο μέσο όρο θανάτων της τελευταίας 5ετίας (αύξηση 7,25%). Μάλιστα, από την 46η έως την 51η βδομάδα του 2020 (9 Νοέμβρη - 20 Δεκέμβρη), δηλαδή την περίοδο που κορυφώθηκε το δεύτερο κύμα της πανδημίας στη χώρα, με το φρακάρισμα στις ΜΕΘ και τα δημόσια νοσοκομεία ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα, καταγράφεται η μεγαλύτερη αύξηση, από 20% έως 42% περισσότεροι θάνατοι σε σχέση με το 2019.

Από τα παραπάνω επιβεβαιώνονται αφενός οι δραματικές συνέπειες που βιώνει ο λαός από την πολιτική που τον αφήνει εκτεθειμένο στην πανδημία, χωρίς ουσιαστικά μέτρα προστασίας και πραγματική θωράκιση του δημόσιου συστήματος Υγείας.

Αφετέρου, το γεγονός ότι και εδώ η πλεονάζουσα θνησιμότητα υπερβαίνει κατά πολύ τους καταγεγραμμένους θανάτους από Covid-19 (στις 31/12/2020 είχαν καταγραφεί 4.838 θάνατοι από κορονοϊό), φανερώνει τις συνέπειες από την υποθεραπεία και όλων των άλλων σοβαρών νοσημάτων. Η αναστολή έως και του 80% των προγραμματισμένων χειρουργείων, το κλείσιμο και οι συμπτύξεις κλινικών, οι εκατομμύρια λιγότερες επισκέψεις ασθενών στα Επείγοντα των δημόσιων νοσοκομείων και στα Κέντρα Υγείας, η τραγική κατάσταση στις δημόσιες μονάδες Υγείας με τις αλλεπάλληλες συρροές κρουσμάτων κορονοϊού, που κάνει πολλούς ασθενείς να αργούν να αποφασίσουν να φτάσουν σε αυτές, η «οδύσσεια» που αντιμετωπίζουν χιλιάδες χρόνιοι ασθενείς για να βρουν ραντεβού και εξετάσεις, αποτελούν χαρακτηριστικά στοιχεία της πολιτικής που μετατρέπει το σύστημα Υγείας σε σύστημα «μιας νόσου», με τραγικές συνέπειες για τον λαό.

* * *

Ακριβώς από αυτήν την πλευρά, αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο το έγκλημα που βρίσκεται σε εξέλιξη και αυτές τις μέρες από την κυβέρνηση, που ακόμα και τώρα, σε συνθήκες νέας δραματικής έξαρσης της πανδημίας, εφαρμόζει την ίδια εγκληματική πολιτική, αρνείται να επιτάξει τα μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία στην Αττική και να τα εντάξει στην εφημερία για Covid και μη Covid περιστατικά, αρνείται να εντάξει τους αυτοαπασχολούμενους υγειονομικούς σε έναν ενιαίο κρατικό σχεδιασμό για την ιατρική φροντίδα του λαού, την κατ' οίκον νοσηλεία, τους εμβολιασμούς κ.λπ.

Τώρα ακριβώς είναι λοιπόν η ώρα, οι εργαζόμενοι και ο λαός μαζί με τους υγειονομικούς να δυναμώσουν την πάλη τους, τον αγώνα για την υπεράσπιση της υγείας και της ζωής του λαού, στο σήμερα και στο αύριο!

Αντιλαϊκό κοντράστ

Η άλλη πλευρά της εγκληματικής πολιτικής της κυβέρνησης στο έδαφος της πανδημίας, όπου αφήνει εκτεθειμένη τη ζωή και την υγεία του λαού, είναι η προσπάθεια να φορτώσει και τη νέα οικονομική κρίση στις πλάτες του.

Οι εξαγγελίες για την ανακύκλωση μέτρων που μεταθέτουν απλά μερικούς μήνες παρακάτω τη βαριά λυπητερή για το λαό και τα πανηγύρια για «λεφτά με ουρά» από την ΕΕ δεν κρύβουν, αντίθετα τονίζουν αυτήν την πραγματικότητα. Φέρνουν παράλληλα στην επιφάνεια την ταξική πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, που ξεδιπλώνεται όλους αυτούς τους μήνες, με τη συναίνεση και των άλλων αστικών κομμάτων.

Το «κοντράστ» δεν μπορεί να κρυφτεί:

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι «η οικονομία άντεξε» το 2020 και ότι «τα καλύτερα είναι μπροστά». Δεν μπορούν όμως να πουν το ίδιο οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι που απολύθηκαν πέρυσι τέτοια εποχή, όσοι φυτοζωούν επί έναν και πλέον χρόνο με τα ψίχουλα που περισσεύουν από την επιδότηση της εργοδοσίας, όσοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με νέες ανατροπές στις συμβάσεις, στον εργάσιμο χρόνο, με την ένταση της εκμετάλλευσης που σαρώνει τους χώρους δουλειάς στο όνομα «της προστασίας των θέσεων εργασίας».

Ολα αυτά ήρθαν για να μείνουν. Γι' αυτό η κυβέρνηση φρόντισε να τα «κατοχυρώσει» με δεκάδες νόμους, ενώ στα σκαριά έχει και νέες «ανατροπές του αιώνα» στα Εργασιακά. Γι' αυτό παρουσιάζει ως «κανονικότητα» για την επόμενη μέρα τα όσα ζουν οι εργαζόμενοι ένα χρόνο τώρα, δίνοντας το «πράσινο φως» για ένα νέο αντεργατικό ξεσάλωμα.

Αλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα: Η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα χαιρετίζουν τη «συνέχιση της χαλαρής δημοσιονομικής πολιτικής» από την ΕΕ, που διευρύνει σ' αυτή τη φάση τα περιθώρια να τροφοδοτήσουν τους ομίλους με ζεστό χρήμα και προνόμια. Την ίδια ώρα όμως, φορτώνουν τον λογαριασμό στο λαό και του υπενθυμίζουν με νόημα πως για εκείνον «οι δυνατότητες δεν είναι απεριόριστες».

Αυτό το ζουν από πρώτο χέρι οι εργαζόμενοι, αλλά και οι βιοπαλαιστές ΕΒΕ, οι οποίοι άκουσαν ξανά χτες από τον πρωθυπουργό να ανακοινώνει τα ίδια ανεπαρκή μέτρα «στήριξης» από τις επιπτώσεις των περιορισμών εξαιτίας της πανδημίας, που αποδεδειγμένα πλέον δεν μπορούν να τους προσφέρουν καμιά ουσιαστική ανακούφιση.

Οσες «ευκολίες πληρωμής» κι αν τους κάνει το κράτος, όσο μπροστά κι αν κλωτσήσει το τενεκεδάκι των υποχρεώσεών τους σε εφορία, ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες, ιδιώτες και οργανισμούς, η πολιτική της σφίγγει κι άλλο τη θηλιά στο λαιμό τους, απειλώντας την επιβίωση χιλιάδων από αυτούς πριν ακόμα προλάβει να «ανοίξει» η αγορά.

Η πίεση συνολικά στους αυτοαπασχολούμενους μεγαλώνει, όσο η κυβέρνηση απορρίπτει τα δίκαια αιτήματα για διαγραφή χρεών, στήριξη του εισοδήματος, επαναφορά του αφορολόγητου κ.ά. Οσο προσπαθεί με τα μέτρα που ανακοινώνει να χρυσώσει το χάπι της διαχρονικής εγκληματικής πολιτικής σε βάρος τους και να «καταλαγιάσει» τη δίκαιη δυσαρέσκεια που μεγαλώνει.

Αλλά και όταν η κυβέρνηση λέει ότι «θωρακίζει» το χρηματοπιστωτικό σύστημα για την επόμενη μέρα, βαδίζοντας πάνω στα βήματα των προηγούμενων, «στην άλλη άκρη της γραμμής» χιλιάδες λαϊκά σπίτια και επαγγελματίες βρίσκονται αντιμέτωποι με τους μαζικούς πλειστηριασμούς και τις πτωχεύσεις.

Την ώρα που η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα - με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ, που παρουσιάζει ως «δικαίωση» των θέσεών του το σχέδιο για κοινό δανεισμό της ΕΕ - πανηγυρίζουν για τα δισ. που θα εισρεύσουν στην ελληνική οικονομία από το Ταμείο Ανάκαμψης και σχεδιάζουν το πώς οι επιχειρηματικοί όμιλοι θα «αρμέξουν» το φτηνό χρήμα για επενδύσεις στα «πράσινα» και ψηφιακά πεδία, επιβάλλουν νέους «πράσινους» και «ψηφιακούς» φόρους στο λαό με ορίζοντα... το 2060, πρόσθετα στην υπόλοιπη φοροληστεία.

Και βέβαια, σφυρηλατούν νέα βαριά δεσμά και μηχανισμούς «εποπτείας» για τις αντεργατικές ανατροπές, την επίθεση στα δικαιώματά του, για ένα κράτος ακόμα πιο «θωρακισμένο» και εχθρικό στις ανάγκες του. Αυτές τις ανάγκες μπορεί να τις φέρει στο προσκήνιο, να ανοίξει το δρόμο για να ικανοποιηθούν μόνο η οργανωμένη λαϊκή πάλη απέναντι στο κεφάλαιο, στις κυβερνήσεις και τα κόμματά του.

Μπάτσοι στη Νέα Σμύρνη φωνάζουν «Πάμε να τους γαμήσουμε!Τελειώσανε! Πάμε! Θα τους σκοτώσουμε!»

 

 

Ορισμένα πράγματα είναι πολύ επικίνδυνα και δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες.

 

Για τους μπάτσους του χρυσοχουντίδη και του μητσοτάκη στη Νέα Σμύρνη που φωνάζουν: 

«Πάμε να τους γαμήσουμε!Τελειώσανε! Πάμε! Θα τους σκοτώσουμε!»

 Είναι επικίνδυνοι, η κυβέρνηση ζητά να χυθεί αίμα, η κυβέρνηση έχει τεράστιες ευθύνες, και θα το πληρώσει πολύ ακριβά.

Tο βίντεο δημοσίευσε στο twitter ο φωτορεπόρτερ Μάριος-Ραφαήλ Μπίκος και αναδημοσίευσε η Ελληνοφρένεια στο κανάλι της στο youtube. 

.

Οχτώ μέρες μετά τις ισχυρές σεισμικές δονήσεις στο νομό Λάρισας και ενώ συνεχίζονται οι μετασεισμοί, εκατοντάδες οικογένειες βρίσκονται σε απόγνωση. Οσο κυλά ο χρόνος τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η μεγάλη έκταση των ζημιών. Πάνω από 2.000 κτίρια έχουν υποστεί ζημιές, ενώ τουλάχιστον 1.500 σπίτια έχουν κριθεί προσωρινά μη κατοικήσιμα. Δεκάδες επαγγελματικοί χώροι δεν μπορούν να λειτουργήσουν, σχολεία είναι γεμάτα ρωγμές, με γονείς και εκπαιδευτικούς να ανατριχιάζουν στη σκέψη τι θα γίνει «αν συμβεί ένας μεγαλύτερος σεισμός».

Εκατοντάδες οικογένειες από τα χωριά της περιοχής, με μωρά, με μικρά παιδιά, ηλικιωμένους, συνεχίζουν για όγδοη μέρα να μένουν σε σκηνές, αφού οι 50 οικίσκοι και τα 50 τροχόσπιτα που ήρθαν μέχρι χτες δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες τους, ενώ σε κάποια από τα μέρη που στήθηκαν δεν είναι εξασφαλισμένες οι συνθήκες υγιεινής, η ύδρευση, η θέρμανση.

* * *

Ολα αυτά τα στοιχειώδη για τη διαβίωση, τις πρώτες μέρες μετά το σεισμό, δεν είναι καθόλου αυτονόητα για τον κρατικό μηχανισμό, γεμίζοντας ανασφάλεια τους σεισμόπληκτους και τις οικογένειές τους. Υπάρχει άλλωστε και η αρνητική εμπειρία της γειτονικής Καρδίτσας, που πλημμύρισε το Σεπτέμβρη, της Λέσβου που χτυπήθηκε το 2017 από τον σεισμό, της Σάμου, ακόμα και περιοχών της Αττικής, όπως η Μάνδρα και το Μάτι. Τις υποσχέσεις και τα μεγάλα λόγια τα παίρνει ο αέρας μόλις υποχωρήσει η δημοσιότητα, οι διαδικασίες αποζημίωσης και αποκατάστασης μπλέκουν σε πολυδαίδαλους μηχανισμούς και μεγάλο μέρος των πληγέντων μένει τελικά ξεκρέμαστο.

Οσο για τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, αποδεικνύονται ήδη σταγόνα στον ωκεανό. Σε καμία περίπτωση δεν καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες, ούτε καν τα στοιχειώδη, με αποτέλεσμα ούτε τα σπίτια να φτιάχνονται ούτε να στέκονται στα πόδια τους οι σεισμοπαθείς. Και βέβαια, καμία συγκεκριμένη δέσμευση δεν υπήρξε για την αποκατάσταση των ζημιών, τις αποζημιώσεις, αν και πότε θα ξεκινήσουν τα έργα για να θωρακιστεί η περιοχή...

* * *

Οι ισχυροί σεισμοί έφεραν στην επιφάνεια την πλήρη έλλειψη έργων αντισεισμικής προστασίας και προσεισμικών ελέγχων, την απουσία ολοκληρωμένου σχεδίου διαχείρισης των συνεπειών από φυσικές καταστροφές, με όλα τα αναγκαία μέσα και το προσωπικό.

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, όπου εκλύεται το 50% της σεισμικής ενέργειας της Ευρώπης, κάτι τέτοιο είναι εγκληματικό. Κι εδώ δεν υπάρχει η δικαιολογία της κλιματικής αλλαγής, που προκλητικά επικαλείται το κράτος για να δικαιολογήσει την επιλεκτική ανεπάρκειά του απέναντι σε πλημμύρες και φωτιές. Οι σεισμοί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα στη χώρα μας και στην περιοχή.

Ο αναγκαίος αντισεισμικός σχεδιασμός, όμως, και τα μέτρα προστασίας δεν αποφέρουν κέρδη και έτσι δεν αποτελούν «επιλέξιμη» δαπάνη, ούτε από τις κυβερνήσεις ούτε από την Ευρωπαϊκή Ενωση, που θεωρεί προτιμότερο να δοθούν αποζημιώσεις σε λαϊκές οικογένειες, ακόμα και εάν χαθούν ανθρώπινες ζωές, από το να δημιουργηθούν υποδομές για να αποφευχθούν καταστροφές.

Η επιλεκτικότητα αυτή δεν είναι τυχαία. Το κράτος και όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν ως κόστος την υγεία και την πραγματική προστασία του λαού. Θεωρούν βαρίδια τις κρατικές δαπάνες ακόμα και για στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες, επειδή αφαιρούν πόρους από τα μέτρα στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων και των επενδύσεών τους. Τα πάντα κρίνονται στη ζυγαριά του «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο, είτε πρόκειται για τη διαχείριση της πανδημίας είτε για την αντισεισμική προστασία είτε για την αποκατάσταση των πληγέντων μετά από μια φυσική καταστροφή.

* * *

Το σύνθημα «Κανένας μόνος του», με το οποίο δεκάδες σωματεία, αγροτικοί σύλλογοι και μαζικοί φορείς πρωτοστατούν στην οργάνωση της αλληλεγγύης, αλλά και της αγωνιστικής διεκδίκησης μέτρων ανακούφισης και αποκατάστασης των πληγέντων, δείχνει το δρόμο, για να μη γίνουν οι σεισμόπληκτοι της Λάρισας «στο ίδιο έργο θεατές».

Η αποζημίωση 100% για τις καταστροφές, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, η πλήρης αποκατάσταση σπιτιών, σχολείων και υποδομών με ευθύνη του κράτους, η πραγματική θωράκιση από σεισμούς και άλλες φυσικές καταστροφές, είναι αναγκαίες προϋποθέσεις για τα μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους, να αποκαταστήσουν τις περιουσίες τους, να ζουν χωρίς το φόβο ενός επόμενου σεισμού...

Στην υγεία ... των κερδών

«Εκτακτο σχέδιο», «πανστρατιά δημόσιου και ιδιωτικού τομέα», «συνεργαζόμαστε για το καλύτερο» και άλλα παρόμοια συνοδεύουν από προχτές τις κυβερνητικές ανακοινώσεις για τη δήθεν «ενίσχυση» του συστήματος Υγείας.

Εδώ εντάσσεται και η «εθελούσια παραχώρηση» των δύο ιδιωτικών κλινικών στην Αττική, με την κυβέρνηση να βρίσκει και πάλι ευκαιρία αποθέωσης του ιδιωτικού τομέα, στο πλαίσιο της πολιτικής συμπράξεων με το δημόσιο σύστημα Υγείας. Βεβαίως, η προπαγανδιστική σκόνη που σηκώνουν κυβέρνηση και κλινικάρχες - επιχειρηματικοί όμιλοι της Υγείας δύσκολα κρύβει την πραγματική εικόνα.

Πρώτον, ότι ακόμα και αυτή η «αξιοποίηση» του ιδιωτικού τομέα γίνεται με το αζημίωτο. Δηλαδή με κριτήριο όχι απλά το πώς δεν θα θιγούν τα κέρδη των κλινικαρχών, αλλά το πώς η πανδημία θα γίνει «ευκαιρία» για στήριξη της κερδοφορίας και στον συγκεκριμένο κλάδο. Σε αυτό άλλωστε προσβλέπει η ΠΝΠ που «πέρασε» πέρσι τέτοιο καιρό η κυβέρνηση, με την οποία διπλασιάστηκε το «νοίκι» που θα παίρνουν οι κλινικάρχες όταν «παραχωρούν» κλίνες ΜΕΘ στο δημόσιο σύστημα για τη νοσηλεία μη Covid ασθενών.

Αυτή η πολιτική αποτελεί το «άγιο δισκοπότηρο» όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά για όλα τα αστικά κόμματα. Κάθε φορά που το υπουργείο Υγείας καλείται να απαντήσει γιατί σε αυτές τις κρίσιμες ώρες δεν επιτάσσει τον ιδιωτικό τομέα της Υγείας, τονίζει ότι δεν υπάρχει περίπτωση «μη αποζημίωσης», ενώ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει θέση για τα παζάρια με τους κλινικάρχες, προτείνοντας αυξήσεις στα ημερήσια νοσήλια ΜΕΘ «λόγω μείωσης του τζίρου» τους.

Δεύτερον, ότι η περιβόητη «συνεργασία» δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, με τα πολυποίκιλα δωράκια προς τους κλινικάρχες, τα οποία προφανώς φορτώνονται στους φορολογούμενους, τους έρχεται σαν «μάννα εξ ουρανού». Δεν είναι τυχαίες οι επισημάνσεις παραγόντων της «αγοράς», ότι αυτή την περίοδο οι μεγάλες κλινικές έχουν ...αναδουλειές και μπορούν να διαθέσουν κλίνες, βλέποντας ότι «έχουν να λαμβάνουν» ζεστό κρατικό χρήμα, που θα αναπληρώσει τη χαμένη πελατεία τους.

Τρίτον, ότι τα περιβόητα «έκτακτα σχέδια» της κυβέρνησης δεν έρχονται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της μετατροπής του συστήματος Υγείας σε «μιας νόσου». Δεν παύει δηλαδή να ισχύει η περικοπή κατά 80% των χειρουργείων, δεν «θεραπεύονται» οι μεγάλες πληγές που ανοίγουν λόγω των αναβολών σε μια σειρά σημαντικές εξετάσεις ή άλλες σύνθετες ιατρικές πράξεις.

Η «πανστρατιά» λοιπόν για την οποία πανηγυρίζει η κυβέρνηση μεταφράζεται σε μερικές επιπλέον κλίνες από τον ιδιωτικό τομέα, σταγόνα στον ωκεανό των ελλείψεων, που έρχονται να υπηρετήσουν ακόμα περισσότερο την προσαρμογή όλων των δημόσιων νοσοκομείων σε μονάδες Covid, επιβεβαιώνοντας ότι το κριτήριο στη διαχείριση της πανδημίας δεν είναι η προστασία της υγείας και τη ζωής του λαού, αλλά η διασφάλιση όρων κερδοφορίας και ανάκαμψης για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Η κατάσταση στο σύστημα Υγείας θα ήταν σήμερα διαφορετική αν είχαν γίνει πράξη όσα εδώ κι ένα χρόνο προτείνουν και διεκδικούν οι φορείς των υγειονομικών και τα εργατικά σωματεία. Η κυβέρνηση όμως απορρίπτει τα αιτήματά τους, επειδή αντιμετωπίζει ως «κόστος» την προστασία της υγείας του λαού που στερεί κρατικούς πόρους από την ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων.

Ο αγώνας για επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας, χωρίς καμιά αποζημίωση, η ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, τα μέτρα προστασίας των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας σε βασικούς κρίκους υπερμετάδοσης του κορονοϊού, είναι τώρα αναγκαίος όσο ποτέ, κόντρα στην προσπάθεια της κυβέρνησης από τη μια να καλλιεργήσει εφησυχασμό ότι «όπου να 'ναι τελειώνουμε με την πανδημία» και από την άλλη να σπείρει τρόμο και να επιβάλει σιωπητήριο, με ένταση της αστυνομοκρατίας και της κρατικής καταστολής.

Αποφασιστική συνέχεια και σταθμό σ' αυτόν τον αγώνα αποτελεί το παναττικό συλλαλητήριο της ερχόμενης Τετάρτης, με κοινό κάλεσμα Ομοσπονδιών και Συνδικάτων.

“Ρίχνουν στις δικές τους διμοιρίες!” – Η Ομάδα ΔΡΑΣΗ έριχνε κρότου-λάμψης στον τραυματισμένο συνάδελφό της και σε δημοσιογράφους!

 

 (VIDEO)

Ήταν τέτοιο το αμόκ και η παράκρουση των ένστολων χούλιγκαν, που στοχοποίησαν τους πάντες: διαδηλωτές, περαστικούς, φωτορεπόρτερ, δημοσιογράφους, ακόμα και τους συναδέλφους τους!

Το τελευταίο καταγράφηκε στην κάμερα του ALPHA, με τον ανταποκριτή να προσεγγίζει το σημείο όπου ήταν πεσμένος στο έδαφος ο τραυματίας αστυνομικός και ξαφνικά να περιγράφει έντρομος και σε ζωντανή σύνδεση με το studio, την επίθεση που δέχτηκε μαζί με τους συναδέλφους του από άλλους αστυνομικούς της Ομάδας ΔΡΑΣΗ, που πετούσαν χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, δίπλα ακριβώς από τον τραυματία συνάδελφό τους, με κίνδυνο να του προκαλέσουν ακόμα περισσότερα τραύματα!

Είναι χαρακτηριστικές οι σπαρακτικές φωνές του ανταποκριτή.

Μας ρίχνουν και εμάς! Μας ρίχνουν και εμάς! Ρίχνουν στις αστυνομικές δυνάμεις!  Ήρθε μια Ομάδα Δράση, που ρίχνει κρότου-λάμψη εναντίον μας! Για όνομα του Θεού…

Στο βάθος ακούγονται απεγνωσμένες φωνές, που λένε:
-Σταματήστε ρε! Έχουμε τραυματία…

Ο Σρόιτερ λέει από το στούντιο πως οι αστυνομικοί αντί να κυνηγάν τους διαδηλωτές, κυνηγάνε τους δημοσιογράφους (!) -προφανώς για αυτόν, η πρώτη εκδοχή του φαίνεται απολύτως φυσιολογική.

Ο συνάδελφός του όμως δεν έχει ξεπεράσει το σοκ και συνεχίζει:

-Υπήρχαν διμοιρίες εδώ. Έριξαν στις διμοιρίες. Στις δικές τους διμοιρίες! Υπάρχει τραυματίας αστυνομικός!

Ένα άλλο βίντεο είναι διαφωτιστικό για το πώς ξεκίνησαν οι συμπλοκές και πώς ακριβώς τραυματίστηκε ο αστυνομικός της Ομάδας ΔΡΑΣΗ.

Βλέπουμε μια ομάδα 200 περίπου ατόμων που έχει αποκοπεί από τον κύριο όγκο της πορείας και κατεβαίνει προς την κεντρική λεωφόρο. Από τον τρόπο που κινούνται και ενεργούν είναι σχεδόν αυταπόδεικτο ότι πρόκειται για οργανωμένους οπαδούς, με εμπειρία από το γήπεδο και αντίστοιχα σκηνικά συγκρούσεων.

Όπως φαίνεται στο παρακάτω βίντεο, ξαφνικά το συγκεντρωμένο πλάθος διαλύεται άτακτα προς όλες τις κατευθύνσεις. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, καταλαβαίνουμε το γιατί, καθώς μια ομάδα μοτοσικλετιστών της διαβόητης Ομάδας ΔΡΑΣΗ κατευθύνεται πάνω τους με πολύ μεγάλη ταχύτητα και πετά χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, για να τους διαλύσει.

Μόλις φρενάρουν, οι οπαδοί αντεπιτίθενται και “παίρνουν το αίμα τους πίσω” με ένα καθαρά γηπεδικό πέσιμο. Ο αστυνομικός που έτρεχε με φόρα -μαζί με τους συναδέλφους του- προς τους οπαδούς, παραδίδεται για αρκετά δευτερόλεπτα στις ορέξεις του εξαγριωμένου πλήθους, που ξεσπά την οργή του πάνω του, ενώ οι συνάδελφοί του τον εγκαταλείπουν, για να μην έχουν την τύχη του -ή μάλλον την ατυχία του.

Περιττό να σημειωθεί πως τα κανάλια δεν έδειξαν ποτέ το συγκεκριμένο πλάνο, που δείχνει πώς ακριβώς έγινε όλο το σκηνικό και το “ντου” των αστυνομικών που προκάλεσε την αντίδραση των οπαδών -που είναι ερασιτέχνες σε σχέση με τους ένστολους χούλιγκαν της ΕΛ.ΑΣ.