Η CIA και ο γιουγκοσλαβικός εμφύλιος (μια συνέντευξη)

 Η CIA και ο γιουγκοσλαβικός εμφύλιος (μια συνέντευξη)

[Το ιστολόγιο αναδημοσιεύει σήμερα μια συνέντευξη του πρώην πράκτορα της CIA Ρόμπερτ Μπαιρ στο "Web-Tribune.com", μεταφράζοντας από την απόδοση του σερβικού πρωτοτύπου στα αγγλικά, όπως δημοσιεύτηκε στο "Britić - the british serb magazine". Η συνέντευξη αναδημοσιεύεται απλώς ως ενδιαφέρουσα, χωρίς να υιοθετούνται άκριτα οι αποκαλύψεις που γίνονται σ' αυτήν. Όταν έχεις να κάνεις με την CIA (και, ειδικά, με μετανοημένο πράκτορα), οφείλεις να είσαι άκρως προσεκτικός. Οι φωτογραφίες προστέθηκαν από το ιστολόγιο.]


Ο Ρόμπερτ Μπαιρ, ​​πρώην αξιωματούχος της CIA, έχει γράψει πολλά βιβλία όπου αποκαλύπτονται μυστικά τόσο της CIA όσο και των κυβερνήσεων Κλίντον και Μπους τζούνιορ. Έχει συλληφθεί και κρατηθεί αρκετές φορές. Ο Μιτ Γουόσπουρ, προσωπικός του φίλος ο οποίος εργαζόταν στην Γερουσία και του έδινε πληροφορίες, δολοφονήθηκε. Ως ανώτερος πράκτορας της CIA, ο Μπαιρ εργάστηκε στην Γιουγκοσλαβία την περίοδο 1991-94 και στην Μέση Ανατολή. Επίσης, έχει λάβει μέρος και σε κάποια ντοκυμανταίρ τού National Geographic, κατηγορώντας την κυβέρνηση Μπους ότι εξαπέλυε πολέμους για το πετρέλαιο.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε ζωντανά στον Καναδά, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου πριν από λίγες ημέρες. Ο Ρόμπερτ Μπαιρ προωθεί το βιβλίο του "Τα μυστικά του Λευκού Οίκου" στο Κεμπέκ, όπου μιλήσαμε, σε μια συνέντευξη για το παρασκήνιο του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία.

Σρεμπρένιτσα, 11/7/1995. Η "Ελληνική Εθελοντική Φρουρά (ΕΕΦ)", αποτελούμενη κυρίως από χρυσαυγήτες
(Ζαβιτσάνος, Τζανόπουλος, Κουσουμβρής, Μπέλμπας, Βασιλειάδης, Μήτκος, Λυμπερίδης κλπ), παρελαύνει
στην κατεστραμμένη πόλη, κρατώντας σημαία με τον ήλιο τής Βεργίνας.

- Πού και πότε ήταν η πρώτη σας δουλειά στη Γιουγκοσλαβία;
Έφτασα με ελικόπτερο με τρεις πράκτορες. Προσγειωθήκαμε στις 12/1/1991 στο Σαράγεβο. Η δουλειά μας ήταν να παρακολουθούμε τους φερόμενους ως τρομοκράτες σέρβους, οι οποίοι αναμενόταν ότι θα επετίθεντο στο Σαράγεβο.

- Ποιοί ήταν οι υποτιθέμενοι τρομοκράτες και γιατί ήσαν ύποπτοι για αυτές τις επιθέσεις;
Μας έδωσαν αρχεία για μια ομάδα που λεγόταν "Ανώτατη Σερβία", τα οποία είχαν με λεπτομέρειες τα σχέδια για τη διεξαγωγή μιας σειράς βομβιστικών επιθέσεων σε βασικά κτίρια στο Σαράγεβο, ως αντίδραση στην επιθυμία της Βοσνίας να αποχωρήσει από την πρώην Γιουγκοσλαβία.

- Αυτή η ομάδα υπήρχε πράγματι; Τί ακριβώς κάνατε στο Σεράγεβο υπό τις διαταγές της CIA;
Όχι, τέτοια ομάδα δεν υπήρξε ποτέ! Η διοίκησή μας μας είπε ψέματα. Αποστολή μας ήταν να σπείρουμε τον πανικό στους βόσνιους πολιτικούς, να τους βάλουμε απλώς στο μυαλό την ιδέα ότι οι σέρβοι θα επιτεθούν. Στην αρχή, πιστέψαμε το παραμύθι, αλλά μετά από λίγο άρχισα να προβληματίζομαι. Γιατί μας είχε πιάσει τέτοια υστερία αφού ήταν προφανές ότι αυτή η ομάδα δεν υπήρχε;

- Πώς και πότε ολοκληρώθηκε αυτή η αποστολή; Είχε όνομα; 
Για μένα τελείωσε μετά από δύο εβδομάδες, όταν μου ανατέθηκε μια νέα δουλειά στην Σλοβενία. Η επιχείρηση διήρκεσε έναν μήνα και είχε το όνομα "Ίστινα" (δηλαδή "Αλήθεια"), αν και ήταν ο,τιδήποτε άλλο εκτός απ' αυτό! 

- Γιατί πήγατε στη Σλοβενία;
Πήρα οδηγίες που έλεγαν ότι η Σλοβενία ​​ήταν έτοιμη να κηρύξει την ανεξαρτησία της. Μας δόθηκαν χρήματα, μερικά εκατομμύρια δολλάρια, για την χρηματοδότηση διαφόρων ΜΚΟ, κομμάτων της αντιπολίτευσης και διαφόρων πολιτικών που είχαν παθολογικό μίσος (ενν.: για τους σέρβους). 

- Είχατε άποψη για την προπαγάνδα της CIA; Οι συνάδελφοί σας τι πίστευαν;
Φυσικά, κανείς δεν απορρίπτει μια αποστολή της CIA, ειδικά όταν ήμασταν όλοι νευρικοί και επιρρεπείς στην παράνοια! Πολλοί πράκτορες της CIA και ανώτεροι αξιωματούχοι εξαφανίστηκαν  επειδή απλώς αρνήθηκαν να διεξάγουν προπαγάνδα εναντίον των Σέρβων στη Γιουγκοσλαβία. Προσωπικά, ήμουν σοκαρισμένος από τον όγκο των ψεμάτων που γεννιούνται από τις υπηρεσίες και τους πολιτικούς μας! Πολλοί πράκτορες της CIA χειρίζονται την προπαγάνδα χωρίς να έχουν επίγνωση του τι κάνουν. Όλοι γνώριζαν μόνο ένα μικρό τμήμα της ιστορίας και μόνο αυτοί που δημιουργούν την όλη ιστορία γνώριζαν το παρασκήνιο. Αυτοί είναι οι πολιτικοί.

- Έτσι, υπήρχε μόνο προπαγάνδα εναντίον των Σέρβων; 
Ναι και όχι. Ο στόχος της προπαγάνδας ήταν να διαιρέσει τις δημοκρατίες ώστε να αποσκιρτήσουν από την μητέρα Γιουγκοσλαβία. Έπρεπε να βρούμε έναν αποδιοπομπαίο τράγο ο οποίος θα φορτωνόταν τις κατηγορίες για τα πάντα. Κάποιος που θα ήταν υπεύθυνος για τον πόλεμο και τη βία. Η Σερβία επιλέχθηκε επειδή θεωρείται, κατά κάποιο τρόπο, ο διάδοχος της Γιουγκοσλαβίας.

- Μπορείτε να ονομάσετε τους πολιτικούς τής πρώην Γιουγκοσλαβία που χρηματοδοτούνταν από τη CIA; 
Ναι, αν και κάτι τέτοιο είναι κάπως λεπτό. Στίπε Μέσιτς (σ.σ.: κροάτης πρωθυπουργός και τελευταίος πρόεδρος της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας), Φράνιο Τούτζμαν (σ.σ.: πρόεδρος της κροατικής βουλής και, εν συνεχεία, πρόεδρος της Κροατίας), Αλία Ιζετμπέγκοβιτς (σ.σ.: ηγέτης των βόσνιων μουσουλμάνων και κατοπινής πρόεδρος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης), πολλοί σύμβουλοι και μέλη της κυβέρνησης της Γιουγκοσλαβίας, όπως χρηματοδοτηθηκαν και σέρβοι στρατηγοί, δημοσιογράφοι και μάλιστα ορισμένες στρατιωτικές μονάδες. Ο Ράντοβαν Κάρατζιτς πήρε κάποια χρήματα αλλά σταμάτησε να δέχεται βοήθεια όταν κατάλαβε ότι θα έπρεπε να θυσιαστεί και να κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν στη Βοσνία. Αυτό (ενν.: τις χρηματοδοτήσεις) το χειριζόταν απ' ευθείας η πολιτειακή κυβέρνηση. 

- Είπατε ότι τα μέσα ελέγχονταν και χρηματοδοτούνταν. Πώς ακριβώς έγινε αυτό; 
Αυτό είναι ήδη γνωστό. Κάποιοι πράκτορες της CIA ήταν υπεύθυνοι για τη συγγραφή των επίσημων ανακοινώσεων που οι εκφωνητές διάβαζαν στις ειδήσεις. Φυσικά, οι παρουσιαστές των ειδήσεων ήσαν αμέτοχοι σ' αυτό, αφού έπαιρναν τις ειδήσεις ​​από το αφεντικό τους, ο οποίος τις έπαιρνε από τον άνθρωπο μας. Όλοι είχαν την ίδια αποστολή: να σπείρουν το μίσος, τον εθνικισμό και τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων μέσω της τηλεόρασης.

- Γνωρίζουμε όλοι για την Σρεμπρένιτσα. Μπορείτε να μιλήσετε για αυτό; 
Ναι! Το 1992 ήμουν στη Βοσνία και πάλι, αλλά αυτή τη φορά θα έπρεπε να εκπαιδεύσουμε τις στρατιωτικές μονάδες για να υπερασπίσουν την Βοσνία, ένα νέο κράτος που μόλις είχε κηρύξει την ανεξαρτησία του. Η Σρεμπρένιτσα είναι μια υπερβολική ιστορία και δυστυχώς πολλοί άνθρωποι χειραγωγούνται. Ο αριθμός των θυμάτων είναι ο ίδιος με τον αριθμό των σέρβων και των άλλων που σκοτώθηκαν αλλά η Σρεμπρένιτσα συνιστά πολιτικό μάρκετινγκ. Το αφεντικό μου, ο οποίος ήταν πρώην γερουσιαστής των ΗΠΑ, τόνισε επανειλημμένα ότι κάποιου είδους απάτη θα συμβεί στην Βοσνία. Ένα μήνα πριν από την υποτιθέμενη γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα, μου είπε ότι η πόλη θα ήταν πρώτη είδηση ​​σε όλο τον κόσμο και μας διέταξε να καλέσουμε τα μέσα ενημέρωσης. Όταν τον ρώτησα γιατί, είπε: θα δεις. Ο νέος βοσνιακός στρατός πήρε εντολή να επιτεθεί σε σπίτια και πολίτες. Αυτοί ήταν, φυσικά, πολίτες της Σρεμπρένιτσας. Την ίδια στιγμή, οι σέρβοι επιτέθηκαν από την άλλη πλευρά. Μάλλον κάποιος είχε πληρώσει για να τους υποκινήσουν!

- Τότε, ποιός είναι ένοχος για την γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα; 
Για την Σρεμπρένιτσα θα πρέπει να κατηγορηθούν οι βόσνιοι, οι σέρβοι και οι πολιτειακοί, δηλαδή εμείς! Αλλά στην πραγματικότητα τα πάντα φορτώθηκαν στους σέρβους. Δυστυχώς, πολλά από τα θύματα που θάφτηκαν ως μουσουλμάνοι, ήσαν σέρβοι και άλλες εθνικότητες. Πριν μερικά χρόνια, ένας φίλος μου, ένας πρώην πράκτορας της CIA που τώρα είναι στο ΔΝΤ, δήλωσε ότι η Σρεμπρένιτσα είναι το προϊόν της συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των πολιτικών της Βοσνίας. Η Σρεμπρένιτσα θυσιάστηκε ώστε να δώσει στις ΗΠΑ ένα κίνητρο για να επιτεθούν στους σέρβους λόγω των δήθεν εγκλημάτων τους.

1995: Ο Ράντοβαν Κάρατζιτς εναγκαλιζόμενος χρυσαυγήτη (περιοδικό "Χρυσή Αυγή", τεύχος 88, 25/9/1995)

- Τελικά, γιατί νομίζετε ότι κατέρρευσε η Γιουγκοσλαβία και γιατί η κυβέρνησή σας επεδίωξε κάτι τέτοιο; 
Είναι πολύ σαφές: οι άνθρωποι που υποκίνησαν τον πόλεμο και υπαγόρευσαν τους όρους της ειρήνης, τώρα είναι ιδιοκτήτες των εταιρειών που εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο και τα συναφή! Απλώς σας έκαναν δούλους, ο λαός σας δουλεύει για το τίποτα και η παραγωγή καταλήγει στην Γερμανία και στις ΗΠΑ ... Αυτοί είναι οι νικητές! Τελικά, πρέπει να αγοράζετε και να εισάγετε ό,τι δημιουργήσατε εσείς οι ίδιοι και, δεδομένου ότι δεν έχετε τα χρήματα, πρέπει να δανειστείτε. Αυτή είναι η όλη ιστορία των Βαλκανίων συνολικά!

- Δεν ήσασταν ποτέ στο Κοσσυφοπέδιο ως πράκτορας της CIA, αλλά δεν αισθανθήκατε οποιαδήποτε πίεση από τις ΗΠΑ; 
Φυσικά! Το Κοσσυφοπέδιο αποσπάστηκε για δυο λόγους: πρώτον, λόγω των ορυκτών και των φυσικών πόρων και, δεύτερον, το Κοσσυφοπέδιο είναι μια στρατιωτική βάση του ΝΑΤΟ! Στην καρδιά τής Ευρώπης, είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση τους. 

- Έχετε ένα μήνυμα για τους λαούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας; 
Έχω. Ξεχάστε το παρελθόν, είναι στημένο και ψεύτικο. Σας χειραγώγησαν, πήραν αυτό που ήθελαν και είναι ηλίθιο να εξακολουθείτε να μισείτε ο ένας τον άλλο. Πρέπει να δείξετε ότι είστε ισχυρότεροι και ότι έχετε καταλάβει ποιος το δημιούργησε όλο αυτό! Ζητώ ειλικρινά συγγνώμη! Αυτός είναι ο λόγος που, για πολύ καιρό τώρα, αποκαλύπτω τα μυστικά της CIA και του Λευκού Οίκου!

Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ 1944 video

Η χειρότερη στιγμή

 Η χειρότερη στιγμή

Ίσως το καλύτερο βιβλίο που μπορεί να διαβάσει ένα παιδί, για να έρθει σε μια πρώτη επαφή με το γεγονός και να καταλάβει τι ήταν τα Δεκεμβριανά, είναι οι «Νικητές» της Ζωρζ Σαρή, που όπως είχε γράψει και μια σφισσα/συνεργάτης του μπλοκ σε μια παλιότερη ανάρτηση, όταν το διάβασε ήθελε να (…), όπως οι ήρωες του βιβλίου.

Αλλά το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του, είναι ο ίδιος ο τίτλος του. Οι νικητές. Γιατί ο ωραίος αγώνας του ΕΛΑΣ, της αδούλωτης Αθήνας, της Μυτιλήνης (Go Back), και όχι μόνο, το ελεύθερο φρόνημα κι η αυτοθυσία των μαχητών του, δεν ηττήθηκαν στο πεδίο της μάχης. Έμειναν φωτεινό παράδειγμα αντίστασης του ελληνικού λαού και πέρασαν στην αιωνιότητα.

Δεν ξέρω πόσοι συμφωνούν με αυτό το τελευταίο και πόσοι το επαναλαμβάνουν μηχανικά, χωρίς να το καταλαβαίνουν, σαν τετριμμένα λόγια, που πρέπει να ειπωθούν εθιμοτυπικά, κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες. Το γράφω αυτό ακόμα και για όσους πρόλαβαν να ζήσουν τα γεγονότα από τη δική μας πλευρά, αλλά στην πορεία άλλαξαν μυαλά κι απόψεις, περνώντας με το μέρος των «νικητών» της ιστορίας. Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι, σου λέει…

Τη Ζωρζ Σαρή την έχω συνδέσει, λογικά κι αναπόφευκτα, με την επιστήθια φίλη της, Άλκη Ζέη, και ομολογώ ότι –όπως κι άλλα παιδιά της γενιάς μου φαντάζομαι- δυσκολευόμουν να τις ξεχωρίσω μέχρι κάποια ηλικία –όχι φυσιογνωμικά, αλλά τα βιβλία τους, ποια είχε γράψει τι. Η Ζέη λοιπόν έχει πει κατά καιρούς κι έχει γράψει νομίζω στο τελευταίο αυτοβιογραφικό της βιβλίο (με μολύβι Φάμπερ νο 2) πόσο τραυματικά βίωσε την αρχή των Δεκεμβριανών κι ότι τα θεωρεί τη χειρότερη στιγμή της ζωής της.

Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο τραυματικό βίωμα, αλλά οι Έλληνες μόλις έβγαιναν (για να μπουν ξανά σε άλλο λούκι, αλλά αυτό δεν το γνώριζαν εξ αρχής) από έναν εφιάλτη, που ήταν ένα τραυματικό βίωμα χωρίς τέλος, για κάθε σπίτι κι οικογένεια, και υποθέτω πως δε σοκάρονταν τόσο εύκολα.

Μπορεί όμως να είχαν κουραστεί. Και να τους βρήκαν τα Δεκεμβριανά με εντελώς διαφορετική ψυχολογία, όταν πίστευαν πως τα είχαν αφήσει όλα αυτά πίσω τους, γι’ αυτό και να τα βίωσαν πιο τραυματικά, σα μια δίνη που τους κατάπινε, τη στιγμή που νόμιζαν ότι η μπόρα είχε περάσει και βρίσκονταν πάλι στην επιφάνεια.

Το Δεκέμβρη όμως ο λαός της αδούλωτης Αθήνας δεν πολέμησε αμήχανα, σαστισμένος, αλλά αποφασισμένος κι ατσαλωμένος, διψασμένος για τη λαοκρατία που του υποσχέθηκαν, για τη λευτεριά που διεκδίκησε με τον αγώνα του, αλλά δε χάρηκε ποτέ.

Ίσως κάποιοι να τα βίωσαν τραυματικά, ως τον προθάλαμο του εμφυλίου που ακολούθησε (δεύτερο γύρο τα είχαν βαφτίσει οι μοναρχοφασίστες, στη δική τους ιστορική εκδοχή). Μόνο που δεν υπήρχε ακριβώς (παρά μόνο κατ’ ευφημισμό) εμφύλια διαμάχη. Από τη μια ήταν σχεδόν σύσσωμος ο λαός κι η οργανωμένη πρωτοπορία του, ένας λαϊκός στρατός που του έλειπαν τα πολεμοφόδια, όχι όμως κι οι εφεδρείες, που μπορεί να ταυτίζονταν και με το σύνολο του πληθυσμού ολόκληρων συνοικιών (πχ της Καισαριανής). Και από την άλλη πολεμούσαν οι συνεργάτες των ναζί, που απλώς άλλαξαν αφεντικό, κι οι υψηλοί προστάτες τους, οι Εγγλέζοι (μα ο λαός τους χέζει), που ενόσω κρατούσε ακούμε ο πόλεμος ενάντια στη χιτλερική Γερμανία, απέσπασαν από το μέτωπο 80 χιλιάδες στρατού (λίγο παραπάνω απ’ όσους είχαν στρατολογήσει αρχικά οι Ιταλοί του Μουσολίνι, για να εισβάλουν στη χώρα μας), και τον έφεραν στην ελεύθερη Ελλάδα, για να επιβάλουν την τάξη τους.

Μα Έλληνας να ντουφεκάει σύμμαχο; Έλληνας να ντουφεκάει δωσίλογο;

Ίσως κάποιοι να τα βίωσαν τραυματικά, (συγ)κρίνοντας εκ των υστέρων την «ομαλή, δημοκρατική» εξέλιξη του πολιτικού σκηνικού πχ στην Ιταλία και τη Γαλλία, σε αντίθεση με την ελληνική περίπτωση-ιδιαιτερότητα. Γιατί οι Ιταλοί και Γάλλοι σύντροφοι να χαίρονται την ελευθερία τους, τη νόμιμη δράση με τα μαζικά Φεστιβάλ και τις συγκεντρώσεις τους, ενώ εμείς λουζόμαστε εξορίες, υπερορία, διωγμούς και βασανιστήρια;

Αυτό που τους διαφεύγει βέβαια είναι πως οι έλληνες κομμουνιστές δεν πλήρωναν κάποιο λάθος της ηγεσίας τους, αλλά τη δύναμή τους. Κι ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση να ανεχτεί ο αστικός κόσμος (και βασικά οι Άγγλοι κι αργότερα οι Αμερικάνοι) αυτή την ισχύ, τη νόμιμη ύπαρξη και δράση ενός τόσο ισχυρού κι επικίνδυνου λαϊκού κινήματος, χωρίς να το τσακίσουν –όπως κι έκαναν δηλ έναν ολόκληρο χρόνο μετά τη Βάρκιζα.

Αλλά αν μισό αιώνα αργότερα αυτά τα σπουδαία κόμματα της Δυτικής Ευρώπης βούλιαζαν στην ανυποληψία και τον ευρωκομμουνιστικό βούρκο, ενώ το δικό μας κατάφερε να μείνει όρθιο, κόντρα στον τυφώνα της αντεπανάστασης που σάρωνε ιδανικά και κατακτήσεις, αυτό δεν είναι ακριβώς άσχετο από τη μάχη των Δεκεμβριανών και του ΔΣΕ που ακολούθησε, κι από όσα σηματοδότησε.

Κι αν παρόλα αυτά, κάποιοι από τους χτεσινούς Νικητές μοιρολογούν τώρα την ήττα μας και τη χειρότερη στιγμή της ζωής τους, εμείς αντιθέτως έχουμε κάθε λόγο να είμαστε πολύ περήφανοι για τα Δεκεμβριανά, μία από τις πιο λαμπρές σελίδες αγώνα του λαού μας, που έβαλε τη σφραγίδα της στην ιστορική διαδρομή της Ελλάδας και αφήνει ως τις μέρες μας σπουδαία παρακαταθήκη (μαζί με τα όποια λάθη και τα διδάγματα από την αρνητική πείρα).

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ «ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟ»: Με απεργία σήμερα απάντησαν στις ατομικές συμβάσεις και τις μειώσεις μισθών

 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ «ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟ»: Με απεργία σήμερα απάντησαν στις ατομικές συμβάσεις και τις μειώσεις μισθών

«Οχι στις απολύσεις, όχι στις μειώσεις» διαδήλωσαν σήμερα οι εργαζόμενοι από τα καταστήματα, τις αποθήκες και τα γραφεία της επιχείρησης «Carrefour - Μαρινόπουλος», που έκαναν το βήμα και πήραν μέρος στην 24ωρη απεργία ενάντια στις ατομικές συμβάσεις και τις μειώσεις 8% στους μισθούς τους, στις απολύσεις και τις «οικειοθελείς» αποχωρήσεις στις οποίες προχωρά η εργοδοσία, παράλληλα με το κλείσιμο καταστημάτων.

Από νωρίς το πρωί, οι ταξικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στην επιχείρηση και στον κλάδο, βρέθηκαν έξω από καταστήματα, ενώ στις 10 π.μ. έγινε συγκέντρωση στα κεντρικά γραφεία της «Carrefour - Μαρινόπουλος» στον Αλιμο. 

Στο κατάστημα στον Άλιμο συγκεντρώθηκαν το πρωί εργαζόμενοι. Με συνθήματα όπως: «Όχι στις απολύσεις, όχι και στις μειώσεις, την κρίση Μαρινόπουλε εσύ να την πληρώσεις» εξέφρασαν την αποφασιστικότητά τους να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους. 

Στη συνέχεια, έκαναν πορεία μέσα στους διαδρόμους του καταστήματος διαβάζοντας το υπόμνημα με τα αιτήματά τους και καλώντας τους συναδέλφους τους να οργανώσουν τη συμμετοχή τους στην απεργία στις 3 Δεκέμβρη με απεργιακές επιτροπές στους χώρους δουλειάς, με το δικό τους πανό και δίνοντας το «παρών» στην προσυγκέντρωση στις 9 π.μ. στην πλατεία Κάνιγγος. 

Νωρίτερα πραγματοποίησαν συγκέντρωση στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας και ακολούθησε πορεία μέχρι το σούπερ μάρκετ. Στο πλευρό των εργαζομένων βρέθηκε ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, το επιχειρησιακό σωματείο των εργαζομένων στα LΙDL, η Λαϊκή Επιτροπή Αγίου Δημητρίου, η Ομάδα Γυναικών Αλίμου της ΟΓΕ. 

Στο υποκατάστημα στους Αμπελόκηπους (Κηφισίας) οι απεργοί κάλεσαν τους εργαζόμενους να πάρουν μέρος στον αγώνα ενάντια στις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών και ενημερώνουν για τις εξελίξεις στην επιχείρηση. Μαζί τους βρέθηκε ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας.

Ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας και το Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων Πειραιά έχουν ζητήσει συνάντηση με την εργοδοσία την Παρασκευή 4 Δεκέμβρη στις 9.30 π.μ. στο υπουργείο Εργασίας, και παράλληλα διοργανώνουν παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο.

Οι ταξικές δυνάμεις καλούν τους εργαζόμενους να διεκδικήσουν:

• Να μη γίνει καμία μείωση στο μισθό.
• Να σταματήσει το κλείσιμο καταστημάτων.
• Να μη γίνει καμία απόλυση.
• Σταθερή δουλειά για όλους.

«Μπαίνουμε όλοι στη μάχη, με δημιουργία απεργιακών επιτροπών σε κάθε κατάστημα, σε κάθε περιοχή, συζητάμε συνάδελφο το συνάδελφο. Δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα. Κάνουμε δική μας υπόθεση την επιτυχία της απεργίας, για να πάρουν απάντηση η εργοδοσία και τα φερέφωνά της», σημειώνει στο κάλεσμά της η ΔΑΣ.

Από την πλευρά του ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας τονίζει: «Τα κλεισίματα των καταστημάτων πανελλαδικά, οι απολύσεις εργαζομένων που η εργοδοσία τις εμφανίζει ως "οικειοθελείς αποχωρήσεις", οι ατομικές συμβάσεις με μειώσεις μισθών υπό την απειλή της απόλυσης και της ανεργίας, οι δυσμενείς μεταθέσεις σε μαγαζιά όσο γίνεται πιο απομακρυσμένα από τον τόπο κατοικίας, όλο αυτό το μπαράζ της επίθεσης της εργοδοσίας εντάσσεται σε σχέδιο αναδιάρθρωσης της εταιρείας, ώστε να παραμείνει ανταγωνιστική στον κλάδο, την ίδια ώρα που γίνονται σοβαρές ανακατατάξεις στο χώρο, που δυναμώνει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα μεγαλύτερα σούπερ μάρκετ για το ποιος θα επικρατήσει στην αγορά, ποιος θα έχει περισσότερες πωλήσεις και τζίρο».

Σε ανακοίνωσή της η ΔΑΣ Εργαζομένων στις Επιχειρήσεις Καρφούρ – Μαρινόπουλος – Ντία μεταξύ άλλων σημειώνει:«Χαιρετίζουμε τους εκατοντάδες συναδέλφους, εργαζόμενους στα καταστήματα, στις αποθήκες και τα γραφεία της Μαρινόπουλος Α.Ε. που απέργησαν κόντρα στα εκβιαστικά διλήμματα της Μαρινόπουλος ΑΕ, που σκοπό έχουν να τσακίσουν τα εργασιακά μας δικαιώματα και να μειώσουν μισθούς, να σκύψουμε το κεφάλι και να δεχτούμε τα πάντα στο όνομα της κερδοφορίας της.

Η πανελλαδική μας απεργία, είναι η πρώτη, μαζική απάντηση στην επίθεση της εργοδοσίας».

______________

Διαβάστε στο συνημμένο ολόκληρη την ανακοίνωση της ΔΑΣ για την σημερινή απεργία

Πηγή: 902 (όπου θα βρείτε ανταποκρίσεις και για τις απεργιακές κινητοποιήσεις σε Θεσσσαλονίκη, Καβάλα, Ηράκλειο)

Καμιά συναίνεση, όλοι στην απεργία!

Καμιά συναίνεση, όλοι στην απεργία!

Η κυβέρνηση αποσπά από το συνολικό ζήτημα του Ασφαλιστικού τις μειώσεις με τις οποίες απειλούνται ξανά οι συντάξεις που ήδη αποδίδονται και ζητάει συναίνεση από το λαό και «διάλογο» από τα συνδικάτα, τάχα για να τις αποτρέψει.
Μ' αυτόν τον τρόπο, επιχειρεί να κρύψει ότι η μεταρρύθμιση που ετοιμάζει σπρώχνει ακόμα πιο κάτω τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, κυρίως των νέων, καθώς ενισχύονται βασικές παράμετροι προηγούμενων μεταρρυθμίσεων που μείωναν τις συντάξεις, αύξαιναν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και τις εισφορές των εργαζομένων.
Ολα αυτά τα χρεώνει στις κυβερνήσεις που πέρασαν για να βγει η ίδια «αθώα του αίματος». Ωστόσο, όλοι οι προηγούμενοι νόμοι και αυτοί που ετοιμάζει τώρα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι κρίκοι σε μια αλυσίδα ανατροπών στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο, αφού το απαλλάσσουν ολοένα και περισσότερο από τις υποχρεώσεις του στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης.
Τα μέτρα αυτά, συμβάλλουν στο παραπέρα φτήνεμα της εργατικής δύναμης που αποτελεί όρο για την καπιταλιστική ανάκαμψη.
Αυτή είναι η ουσία της μεταρρύθμισης που ετοιμάζει η κυβέρνηση και όχι βέβαια η «βιωσιμότητα» και η «δικαιοσύνη» του συστήματος, που επικαλείται προκλητικά στην προπαγάνδα της.
Γι' αυτό, άλλωστε, το Ασφαλιστικό «ανοίγει» παράλληλα με τις νέες ανατροπές στα Εργασιακά, που έχουν στόχο να παγιώσουν την ελαστικότητα στην αγορά εργασίας και να εξαϋλώσουν τα εναπομείναντα συνδικαλιστικά δικαιώματα.
Γι' αυτό πάει παράλληλα με την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και των απελευθερώσεων τομέων της οικονομίας, που ανοίγουν νέα πεδία για τους επιχειρηματικούς ομίλους να επενδύσουν κεφάλαια που λιμνάζουν.
Γι' αυτό, παράλληλα με τις περικοπές που κάνει ο κρατικός προϋπολογισμός στα κονδύλια για την Υγεία, την Πρόνοια και τις συντάξεις, η κυβέρνηση διαφημίζει την «έγνοια» της να εξασφαλίσει «αναπτυξιακά πακέτα» στο κεφάλαιο, είτε με απευθείας επιδοτήσεις από το κράτος και την ΕΕ, είτε μέσω φτηνού δανεισμού από τις τράπεζες, μετά την ανακεφαλαιοποίησή τους.
Η πορεία που διαγράφεται με όλα αυτά τα μέτρα, οδηγεί το λαό πιο βαθιά στη χρεοκοπία για να ανακάμψει το κεφάλαιο. Σ' αυτή την πορεία ζητάει η κυβέρνηση από το λαό να συναινέσει.
Μάλιστα, μπροστά στην αυριανή απεργία, ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι δήθεν στηρίζει τους αγώνες των εργαζομένων, «διότι είναι δύναμη για μια κυβέρνηση που διαπραγματεύεται όταν η κοινωνία αντιδρά», όπως με θράσος είπε χτες στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας.
Δηλαδή, επιχειρούν να χειραγωγήσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να εξουδετερώσουν κάθε προσπάθεια οι αγώνες και οι κινητοποιήσεις, η έκφραση δυσαρέσκειας απέναντι στη σημερινή κυβερνητική πολιτική να ριζοσπαστικοποιηθούν. Δε δρουν έτσι μόνο με κριτήριο τη θωράκιση της κυβέρνησής τους, αλλά συνολικά του καπιταλιστικού συστήματος, της εξουσίας του κεφαλαίου.
Η αυριανή πανεργατική πανελλαδική απεργία πρέπει να στείλει το μήνυμα ότι η συναίνεση που ζητάει η κυβέρνηση δεν είναι στα πλάνα και στις προθέσεις των εργαζομένων και του λαού. Η συμμετοχή στην απεργία και στα απεργιακά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ θα συμβάλει ώστε από καλύτερες θέσεις ο λαός να απαντήσει στην επίθεση που κλιμακώνεται σε βάρος του.

Ο «ενεργός παίχτης» Γερμανία

Ο «ενεργός παίχτης» Γερμανία

Η απόφαση της Γερμανίας να εμπλακεί πλέον και στρατιωτικά στην επέμβαση στη Συρία είναι αποκαλυπτική τού πόσο ραγδαία οξύνονται οι αντιλαϊκοί ανταγωνισμοί και σχεδιασμοί των ιμπεριαλιστών. Η ίδια, βέβαια, προσπάθησε να εμφανίσει την αποστολή στρατιωτικών μέσων στη Μέση Ανατολή ως «ένδειξη αλληλεγγύης» και «συνδρομή» στη Γαλλία. Πρέπει όμως να είναι καθαρό πως η συγκεκριμένη εξέλιξη συνδέεται με την προσπάθεια του γερμανικού κεφαλαίου να διασφαλίσει τα δικά του συμφέροντα σε μια περιοχή - σταυροδρόμι, με τεράστιο ρόλο για τον έλεγχο κρίσιμων (ενεργειακών και όχι μόνο) αγορών και πρώτων υλών. Και αυτό, σε μια περίοδο που η Γερμανία έχει κατοχυρώσει αναβαθμισμένη θέση στο πλαίσιο της ΕΕ, σε σχέση με τους ανταγωνιστές της, και ενώ η διεθνής καπιταλιστική οικονομική κρίση, που προηγήθηκε, έχει συμβάλει σε ανακατατάξεις στο συσχετισμό δυνάμεων.
Η εξέλιξη είναι ενταγμένη στη συνολικότερη αναβάθμιση της διεθνούς «στρατιωτικής δράσης», που η γερμανική πλουτοκρατία ιεραρχεί πλέον ανοιχτά.

***

Το Φλεβάρη του 2014, ο Γερμανός Πρόεδρος, Γιόαχιμ Γκάουκ, «ανοίγοντας» τις εργασίες Διεθνούς «Διάσκεψης για την Ασφάλεια» επισήμανε την «ανάγκη εξωστρέφειας και ενίσχυσης της παρουσίας και της φωνής της χώρας στη διεθνή πολιτική σκηνή», εξηγώντας ότι η χώρα πρέπει να κάνει περισσότερα πράγματα για τον κόσμο, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει «παροχή στρατιωτικής βοήθειας» και, καλώντας το γερμανικό λαό να ανακτήσει τη χαμένη (από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) «αυτοπεποίθηση», ανέφερε: «Οποιος εμπιστεύεται τον εαυτό του, μπορεί να αποκτήσει τη δύναμη για να αλλάξει τον κόσμο. Μόνο όποιος πιστεύει αρχικά στον ίδιο, είναι αξιόπιστος και για τους εταίρους του». Αντίστοιχα και ο υπουργός Εξωτερικών Φρανκ - Βάλτερ Σταϊνμάγερ είχε ταχθεί υπέρ ενός «ενεργότερου ρόλου της Γερμανίας στην παγκόσμια πολιτική», που δε θα πρέπει να περιορίζεται στο ρόλο του «έξωθεν σχολιαστή», ενώ από κοντά και η υπουργός Αμυνας, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σημείωνε πως η χώρα «δεν μπορεί άλλο να κοιτάζει αλλού όταν γίνονται καθημερινά φόνοι και βιασμοί. Εστω μόνο και μόνο για ανθρωπιστικούς λόγους...», για να αναγγείλει στη συνέχεια την ενίσχυση της γερμανικής στρατιωτικής αποστολής στο Μάλι (στο πλαίσιο της ευρωενωσιακής αποστολής EUTM), με αύξηση των στρατιωτικών εκπαιδευτών και αξιωματούχων σε 250 (από 180) και παράταση της θητείας μέχρι το Φλεβάρη του 2015.
Τότε, είχαν προβληθεί σημαντικά τα σχέδια ανασυγκρότησης του γερμανικού στρατού, με την «ανάπτυξη», μεταξύ άλλων, συνολικά 10.000 στρατιωτών σε χώρες της Αφρικής από τους 550 που τότε αριθμούνταν σε εφτά αφρικανικές χώρες. Την ίδια περίοδο, αρθρογράφοι μεγάλων γερμανικών ΜΜΕ δημοσίευαν αναλύσεις με τίτλο «Ο Απρόθυμος Γίγαντας: Γιατί η Γερμανία αποφεύγει τον παγκόσμιο ρόλο της» και υποστήριζαν ότι «αυτό που λείπει στη Γερμανία είναι η αντίληψη προφανών γεωπολιτικών περιστάσεων, μία κατανόηση του γεγονότος πως οι υποχρεώσεις, οι απαιτήσεις και οι ελπίδες που εγείρονται από την οικονομική και στρατιωτική σπουδαιότητα της χώρας... Για μία χώρα τόσο σημαντική όπως η Γερμανία , το να εμπλέκεσαι ενεργά είναι καθήκον, όχι επιλογή. Πέφτει σε μας ο ρόλος του ενεργού παίκτη, είτε το θέλουμε, είτε όχι».

***

Την περασμένη βδομάδα, το Βερολίνο ανακοίνωσε ότι πλέον θα στείλει στο Μάλι 650 στρατιώτες (λέγοντας ότι θέλει να «ελαφρώσει» τη Γαλλία). Την αμέσως επόμενη μέρα, οι υπουργοί Αμυνας και Εξωτερικών ανακοίνωσαν ότι η χώρα θα αναλάβει στρατιωτική δράση και στη Συρία (μέχρι σήμερα η Γερμανία στήριζε «στρατιωτικά» με εξοπλισμό και εκπαίδευση τους Κούρδους «Πεσμεργκά» των αυτόνομων περιοχών στο βόρειο Ιράκ, βλέποντας προφανώς κι αυτή «μπροστά», όσον αφορά το ρόλο που μακροπρόθεσμα μπορούν να αναλάβουν οι Κούρδοι στις ανακατατάξεις που «ψήνονται»). Ωστόσο, πλέον, αποκτά διακριτή στρατιωτική «παρουσία», με την αποστολή 4 - 6 αναγνωριστικών αεροσκαφών «Τornado», μιας φρεγάτας, αεροσκάφους ειδικά διαμορφωμένου για ανεφοδιασμό μαχητικών στον αέρα, αλλά και 1.200 στρατιωτών, που εκτιμάται ότι θα χρειαστούν για να «λειτουργούν» τα παραπάνω οπλικά μέσα. «Η Γερμανία "γλιστρά" σταδιακά στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατικής οργάνωσης IS (Ισλαμικό Κράτος - ΙΣ)», σχολίαζε η «Ντόιτσε Βέλε» αμέσως μετά τις σχετικές ανακοινώσεις των Σταϊνμάγερ - φον ντερ Λάιεν την περασμένη Πέμπτη, ενώ άλλα ΜΜΕ έσπευσαν μάλιστα να σημειώσουν ότι η σχετική απόφαση «ήταν θέμα υπεράσπισης της φήμης της Γερμανίας στον κόσμο». Αλλωστε, ο ίδιος ο Σταϊνμάγερ δήλωσε, όλο νόημα: «Δεσμευτήκαμε για στήριξη (σ.σ. στη Γαλλία) και πιστεύω ότι θα ήταν λάθος κίνηση να αποτύχουμε να ανακτήσουμε την αξιοπιστία μας - και αξιοπιστία σημαίνει ότι διαθέτουμε ό,τι μπορούμε και ό,τι μπορούμε να δικαιολογήσουμε πολιτικά στη βάση της δικής μας νομοθεσίας και του διεθνούς δικαίου». Πρόκειται, στην ουσία, για την ανάγκη η γερμανική αστική τάξη να υπερασπιστεί την «ικανότητά» της να παρεμβαίνει στις εξελίξεις ολόπλευρα, άρα και στρατιωτικά, για να προωθήσει τα συμφέροντα των μονοπωλίων της. Ηδη το υπουργικό συμβούλιο της Γερμανίας ενέκρινε την αποστολή του στρατού στη Συρία, ενώ το ίδιο αναμένεται να κάνει και η Βουλή.

***

Το αυξανόμενο ενδιαφέρον της Γερμανίας για τη Μέση Ανατολή έχει εκφραστεί όλους αυτούς τους μήνες, με διάφορους τρόπους. Ισως δεν ήταν τυχαίο πως στις 19 Ιούλη, ο Γερμανός αντικαγκελάριος, υπουργός Οικονομικών και Ενέργειας και αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ήταν ο πρώτος ξένος υψηλόβαθμος αξιωματούχος που έφτασε στην Τεχεράνη (ως επικεφαλής αντιπροσωπείας 60 διευθυντικών στελεχών και εκπροσώπων γερμανικών βιομηχανιών και επιχειρηματικών ομίλων σχεδόν από κάθε τομέα), μόλις πέντε μέρες μετά την υπογραφή της διεθνούς Συμφωνίας για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι (και) ο γερμανικός ιμπεριαλισμός «ανασκουμπώνεται», σε ένα πεδίο σημαντικών ανακατατάξεων, γεωπολιτικών και επενδυτικών, μέσα στο οποίο κάθε ιμπεριαλιστικό κέντρο εξετάζει τις «εναλλακτικές» του και ανάλογα ετοιμάζει τη δράση του σε όλα τα επίπεδα. Τα στρατεύματα που συνωστίζονται στην περιοχή της Μ. Ανατολής κάνουν το πεδίο εξαιρετικά επικίνδυνο για τους λαούς.

V.I. Lenin-Η οικονομία και η πολιτική στην εποχή της δικτατορίας του προλεταριάτου

 V.I. Lenin-Η οικονομία και η πολιτική στην εποχή της δικτατορίας του προλεταριάτου

V.I. Lenin

Οικονομία και πολιτική στην εποχή της δικτατορίας του προλεταριάτου

Πράβδα, αρ. 50, 7 Νοεμ. 1919

Άπαντα, Τόμος 39, Εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1982, σελίδες 271–282
(Με ευχαριστίες στον Μη Απολιθωμένο)

Για τη δεύτερη επέτειο της Σοβιετικής εξουσίας είχα σκεφτεί να γράψω μια μικρή μπροσούρα πάνω στο θέμα που αναφέρεται στον τίτλο. Μέσα όμως στη φασαρία της καθημερινής δουλειάς δεν μπόρεσα ως τώρα να προχωρήσω πέρα από την προκαταρκτική προετοιμασία ορισμένων μερών της. Γι’ αυτό αποφάσισα να δοκιμάσω να εκθέσω σύντομα, περιληπτικά τις πιο ουσιώδεις, κατά τη γνώμη μου, σκέψεις πάνω στο ζήτημα αυτό. Είναι αλήθεια πως ο περιληπτικός χαρακτήρας της έκθεσης παρουσιάζει πολλές δυσχέρειες και μειονεκτήματα. Ωστόσο όμως, προκειμένου για ένα μικρό άρθρο περιοδικού μπορεί ίσως να αποδειχτεί κατορθωτός ο περιορισμένος τούτος σκοπός: να γίνει τοποθέτηση του ζητήματος και να δοθεί ο σκελετός για τη συζήτησή του από τους κομμουνιστές των διαφόρων χωρών.

1

Θεωρητικά δε χωράει αμφιβολία πως ανάμεσα στον καπιταλισμό και στον κομμουνισμό υπάρχει μια ορισμένη μεταβατική περίοδος. Η περίοδος αυτή δεν μπορεί παρά να συγκεντρώνει τα γνωρίσματα ή τις ιδιότητες και των δυο αυτών συστημάτων κοινωνικής οικονομίας. Η μεταβατική αυτή περίοδος δεν μπορεί παρά να είναι περίοδος πάλης ανάμεσα στον καπιταλισμό που πεθαίνει και στον κομμουνισμό που γεννιέται, ή με άλλα λόγια: ανάμεσα στον καπιταλισμό που ηττήθηκε, μα δεν εξοντώθηκε, και στον κομμουνισμό που γεννήθηκε, μα που είναι ακόμη πολύ αδύνατος.

Όχι μόνο για ένα μαρξιστή, αλλά και για κάθε μορφωμένο άνθρωπο που ξέρει λίγο-πολύ τη θεωρία της εξέλιξης,δεν μπορεί παρά να είναι αυτονόητη η ανάγκη μιας ολόκληρης ιστορικής εποχής, που θα έχει τα διακριτικά αυτά γνωρίσματα της μεταβατικής περιόδου. Και όμως το χαρακτηριστικό όλων των συζητήσεων για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, που ακούμε από τους σημερινούς εκπροσώπους της μικροαστικής δημοκρατίας (και τέτοιοι είναι, παρά την ψευτοσοσιαλιστική ταμπέλα τους, όλοι οι εκπρόσωποι της II Διεθνούς, μαζί και άνθρωποι σαν τον Μακντόναλντ και τον Ζαν Λονγκέ, τον Κάουτσκι και τον Φρίντριχ Άντλερ), είναι ότι ξεχνούν εντελώς αυτή την εξόφθαλμη αλήθεια. Εκείνο που χαρακτηρίζει τους μικροαστούς δημοκράτες είναι η αποστροφή προς την ταξική πάλη, τα ονειροπολήματα να την αποφύγουν, η προσπάθεια να εξομαλύνουν και να μετριάζουν, να αμβλύνουν τις οξύτητες. Γι’ αυτό οι δημοκράτες αυτοί είτε αρνούνται εντελώς να αναγνωρίσουν την ύπαρξη μιας ολόκληρης ιστορικής μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, είτε θεωρούν καθήκον τους να επινοήσουν σχέδια συμφιλίωσης των δυο αντιμαχόμενων δυνάμεων, αντί να καθοδηγήσουν τον αγώνα της μιας απ’ αυτές τις δυνάμεις.

2

Η δικτατορία του προλεταριάτου στη Ρωσία δεν μπορεί παρά να έχει αναπόφευκτα ορισμένες χαρακτηριστικές ιδιομορφίες σε σύγκριση με τις προηγμένες χώρες, λόγω της πολύ μεγάλης καθυστέρησης και του μικροαστικού χαρακτήρα της χώρας μας. Οι βασικές όμως δυνάμεις —και οι βασικές μορφές κοινωνικής οικονομίας— είναι στη Ρωσία οι ίδιες όπως και σ’ οποιαδήποτε καπιταλιστική χώρα, γι’ αυτό οι ιδιομορφίες αυτές δεν μπορούν να αφορούν το πιο βασικό.

Οι βασικές αυτές μορφές κοινωνικής οικονομίας είναι: ο καπιταλισμός, η μικρή εμπορευματική παραγωγή, ο κομμουνισμός. Και οι βασικές δυνάμεις είναι, η αστική τάξη, η μικροαστική τάξη (κυρίως η αγροτιά), το προλεταριάτο.

Η οικονομία της Ρωσίας στην εποχή της δικτατορίας του προλεταριάτου παρουσιάζεται με τη μορφή της πάλης που διεξάγει στα πρώτα της βήματα η κομμουνιστικά συνενωμένη —σε κλίμακα ενός τεράστιου κράτους— εργασία ενάντια στη μικρή εμπορευματική παραγωγή και ενάντια στον καπιταλισμό που διατηρείται ή που ξαναγεννιέται πάνω στη βάση αυτής της παραγωγής.

Στη Ρωσία η εργασία συνενώθηκε σε κομμουνιστική βάση, πρώτο, στο βαθμό που καταργήθηκε η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και δεύτερο, στο βαθμό που η προλεταριακή κρατική εξουσία οργανώνει σε πανεθνική κλίμακα τη μεγάλη παραγωγή στην κρατική γη και στις κρατικές επιχειρήσεις, κατανέμει την εργατική δύναμη ανάμεσα στους διάφορους κλάδους της οικονομίας και τις επιχειρήσεις και διανέμει στους εργαζόμενους μεγάλες ποσότητες ειδών κατανάλωσης που ανήκουν στο κράτος.

Μιλάμε για «πρώτα βήματα» του κομμουνισμού στη Ρωσία (όπως το λέει και το Πρόγραμμα του Κόμματός μας, που ψηφίστηκε το Μάρτη του 1919), γιατί όλοι αυτοί οι όροι πραγματοποιήθηκαν σ’ εμάς μόνο ενμέρει ή με άλλα λόγια: η πραγματοποίηση αυτών των όρων βρίσκεται μόνο στο αρχικό της στάδιο. Μεμιάς, με ένα επαναστατικό χτύπημα, έγινε ό,τι γενικά είναι δυνατό να γίνει μεμιάς: λογουχάρη, την πρώτη κιόλας μέρα της δικτατορίας του προλεταριάτου, στις 26 του Οχτώβρη 1917 (8 του Νοέμβρη 1917), καταργήθηκε η ατομική ιδιοκτησία της γης χωρίς αποζημίωση των μεγάλων ιδιοκτητών, απαλλοτριώθηκαν οι μεγάλοι γαιοκτήτες. Μέσα σε μερικούς μήνες απαλλοτριώθηκαν, επίσης χωρίς αποζημίωση, όλοι σχεδόν οι μεγάλοι καπιταλιστές, οι ιδιοκτήτες εργοστασίων, μετοχικών επιχειρήσεων, τραπεζών, σιδηροδρόμων, κτλ. Η κρατική οργάνωση της μεγάλης παραγωγής στη βιομηχανία, το πέρασμα από τον «εργατικό έλεγχο» στην «εργατική διεύθυνση» των εργοστασίων, των σιδηροδρόμων — όλα αυτά στις βασικές και κύριες γραμμές τους έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Οσοναφορά όμως τη γεωργία, αυτή η δουλειά μόλις τώρα άρχισε («σοβιετικά νοικοκυριά», μεγάλα νοικοκυριά, οργανωμένα από το κράτος των εργατών σε κρατική γη). Επίσης μόλις τώρα άρχισαν να οργανώνονται οι διάφορες συντροφιές των μικρογεωργών, σαν μορφές περάσματος από τη μικρή εμπορευματική γεωργία στην κομμουνιστική*. Το ίδιο πρέπει να πούμε και για την κρατική οργάνωση της κατανομής των προϊόντων σε αντικατάσταση του ιδιωτικού εμπορίου, δηλαδή για την κρατική συγκέντρωση και τον εφοδιασμό των πόλεων με σιτηρά και της υπαίθρου με βιομηχανικά προϊόντα. Θα παραθέσουμε πιο κάτω τα στατιστικά στοιχεία που έχουμε πάνω σ’ αυτό το ζήτημα.

Το αγροτικό νοικοκυριό εξακολουθεί να παραμένει μικρή εμπορευματική παραγωγή. Στο σημείο αυτό έχουμε μια εξαιρετικά πλατιά και με πολύ βαθιές, πολύ γερές ρίζες, βάση του καπιταλισμού. Πάνω στη βάση αυτή διατηρείται και ξαναγεννιέται ο καπιταλισμός σε σκληρότατη πάλη ενάντια στον κομμουνισμό. Μορφές αυτής της πάλης είναι: ο μαυραγοριτισμός και η κερδοσκοπία ενάντια στη συγκέντρωση από το κράτος σιτηρών (καθώς και άλλων προϊόντων) και γενικά ενάντια στην κατανομή προϊόντων από το κράτος.

3

Για να κάνουμε πιο κατανοητές τις αφηρημένες αυτές θεωρητικές θέσεις θα παραθέσουμε συγκεκριμένα στοιχεία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Λαϊκού Επιτροπάτου Επισιτισμού, από την 1 του Αυγούστου 1917 ως την 1 του Αυγούστου 1918, η κρατική συγκέντρωση σιτηρών στη Ρωσία έδοσε περίπου 30 εκατομμύρια πούτια. Τον επόμενο χρόνο έδοσε κάπου 110 εκατομμύρια πούτια. Στους τρεις πρώτους μήνες της επόμενης (1919–1920) καμπάνιας οι συγκεντρωμένες ποσότητες σιτηρών ανέρχονται, όπως φαίνεται, στα 45 περίπου εκατομμύρια πούτια έναντι 37 εκατομμυρίων πουτιών στους ίδιους μήνες (Αύγουστος–Οχτώβρης) του 1918.

Οι αριθμοί αυτοί μιλούν εύγλωττα για μια αργή, μα σταθερή βελτίωση της κατάστασης, με την έννοια της νίκης του κομμουνισμού κατά του καπιταλισμού. Η βελτίωση αυτή συντελείται παρά τις πρωτάκουστες στον κόσμο δυσκολίες που προκαλεί ο εμφύλιος πόλεμος, τον οποίο οργανώνουν οι Ρώσοι και ξένοι καπιταλιστές, εντείνοντας όλες τις δυνάμεις των πιο ισχυρών κρατών του κόσμου.

Γι’ αυτό, όσα ψέματα και αν λένε, όσο και αν συκοφαντούν οι αστοί όλων των χωρών και οι φανεροί και οι κρυφοί βοηθοί τους (οι «σοσιαλιστές» της II Διεθνούς), παραμένει αναμφισβήτητο πως στο βασικό οικονομικό πρόβλημα της δικτατορίας του προλεταριάτου έχουμε εξασφαλισμένη τη νίκη του κομμουνισμού ενάντια στον καπιταλισμό. Ακριβώς γι’ αυτό η αστική τάξη όλου του κόσμου αφρίζει από λύσσα ενάντια στον μπολσεβικισμό, οργανώνει στρατιωτικές εισβολές, συνωμοσίες κτλ. κατά των μπολσεβίκων, γιατί καταλαβαίνει περίφημα το αναπόφευκτο της νίκης μας στον τομέα της αναδιοργάνωσης της κοινωνικής οικονομίας, αν δε μας πνίξει με τη στρατιωτική βία. Δε θα τα καταφέρει όμως να μας πνίξει μ’ αυτό τον τρόπο.

Ως ποιο ακριβώς σημείο έχουμε ήδη νικήσει τον καπιταλισμό στο σύντομο χρονικό διάστημα που είχαμε στη διάθεσή μας και με τις πρωτοείδωτες στον κόσμο δυσκολίες, μέσα στις οποίες αναγκαστήκαμε να δράσουμε, φαίνεται από τα παρακάτω συνοπτικά στοιχεία. Η Κεντρική Διεύθυνση Στατιστικής μόλις τώρα ετοίμασε για δημοσίευση τα στοιχεία που δείχνουν την παραγωγή και την κατανάλωση σιτηρών όχι για όλη τη Σοβιετική Ρωσία, αλλά για 26 κυβερνεία:

Τα συνοπτικά στοιχεία είναι τα εξής:

26 κυβερνεία της Σοβιετικής Ρωσίας Πληθυσμός (σε εκατομ.) Παραγωγή σιτηρών (χωρίς να υπολογίζεται ο σπόρος και οι ζωοτροφές) (σε εκατομ. πούτια) Εφοδιάστηκαν με σιτηρά: Συνολική ποσότητα σιτηρών που διέθετε ο πληθυσμός (σε εκατομμύρια πούτια) Κατανάλωση σιτηρών κατά άτομο (σε πούτια)

από το Λαϊκό Επιτροπάτο Επισιτισμού (σε εκατ. πούτια) από τους μαυραγορίτες

Κυβερνεία παραγωγικά Πόλεις 4,4 —

20,9

20,6

41,5

9,5

Χωριά 28,6 625,4 — — 481,8 16,9

Κυβερνεία καταναλωτικά Πόλεις 5,9 —

20,0

20,0

40,0

6,8

Χωριά 13,8 114,0 12,1 27,8 151,4 11,0

Σύνολο (26 κυβερνεία) 52,7 739,4 53,0 68,4 714,7 13,6

Επομένως τα μισά σχεδόν σιτηρά τα προμηθεύει στις πόλεις το Λαϊκό Επιτροπάτο Επισιτισμού και τα άλλα μισά οι μαυραγορίτες. Μια λεπτομερειακή έρευνα για τη διατροφή των εργατών των πόλεων το 1918, έδωσε αυτή ακριβώς την αναλογία. Για τα σιτηρά που προμηθεύεται από το κράτος ο εργάτης πληρώνει δέκα φορές λιγότερα απ’ ό,τι πληρώνει στους μαυραγορίτες. Η κερδοσκοπική τιμή των σιτηρών είναι δέκα φορές μεγαλύτερη από την κρατική τιμή. Αυτό δείχνει η προσεκτική μελέτη των προϋπολογισμών των εργατών.

4

Τα στοιχεία που παραθέσαμε, αν τα καλομελετήσουμε, μας δίνουν μια πιστή εικόνα όλων των βασικών χαρακτηριστικών της σημερινής οικονομίας της Ρωσίας.

Οι εργαζόμενοι απαλλάχτηκαν από τους προαιώνιους καταπιεστές και εκμεταλλευτές, τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές. Αυτό το βήμα προς τα μπρος μιας πραγματικής ελευθερίας, μιας πραγματικής ισότητας, βήμα πρωτοφανέρωτο στον κόσμο ως προς το μέγεθος, τις διαστάσεις και την ταχύτητά του, δεν το παίρνουν υπόψη τους οι οπαδοί της αστικής τάξης (μαζί και οι μικροαστοί δημοκράτες), που μιλούν για ελευθερία και ισότητα με την έννοια της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, που ψευδόμενοι συνειδητά την ανακηρύσσουν «δημοκρατία» γενικά η «καθαρή δημοκρατία» (Κάουτσκι).

Οι εργαζόμενοι όμως παίρνουν υπόψη τους την πραγματική ακριβώς ισότητα, την πραγματική ελευθερία (απαλλαγή από τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές) και γι’ αυτό τάσσονται τόσο σταθερά στο πλευρό της Σοβιετικής εξουσίας.

Στην αγροτική αυτή χώρα οι πρώτοι που κέρδισαν, που κέρδισαν πιο πολύ απ’ όλους, που κέρδισαν αμέσως από τη δικτατορία του προλεταριάτου, είναι οι αγρότες γενικά. Στη Ρωσία, στο καθεστώς των τσιφλικάδων και των καπιταλιστών, ο αγρότης πεινούσε. Ο αγρότης ποτέ ως τώρα, στη διάρκεια πολλών αιώνων της ιστορίας μας, δεν είχε τη δυνατότητα να δουλεύει για τον εαυτό του: πεινούσε, ενώ παρέδινε εκατοντάδες εκατομμύρια πούτια σιτηρά στους καπιταλιστές, στις πόλεις και στο εξωτερικό. Για πρώτη φορά στο καθεστώς της δικτατορίας του προλεταριάτου ο αγρότης δούλεψε για τον εαυτό του και τράφηκε καλύτερα από τον κάτοικο της πόλης. Για πρώτη φορά ο αγρότης είδε έμπρακτα την ελευθερία: την ελευθερία να τρώει το ψωμί του, την ελευθερία από την πείνα. Κατά τη διανομή της γης, όπως είναι γνωστό, καθιερώθηκε η ανώτατη ισότητα: στην τεράστια πλειοψηφία των περιπτώσεων οι αγρότες μοιράζουν τη γη «ανάλογα με τα στόματα».

Σοσιαλισμός σημαίνει εξάλειψη των τάξεων.

Για να εξαλειφθούν οι τάξεις πρέπει, πρώτο, να ανατραπούν οι τσιφλικάδες και οι καπιταλιστές. Αυτό το μέρος του καθήκοντος το εκπληρώσαμε, αλλά είναι μονάχα ένα μέρος και μάλιστα όχι το πιο δύσκολο. Για να εξαλειφθούν οι τάξεις πρέπει, δεύτερο, να εξαλειφθεί η διαφορά ανάμεσα στον εργάτη και στον αγρότη, να γίνουν όλοι εργαζόμενοι. Αυτό δεν μπορεί να γίνει μεμιάς. Αυτό είναι ένα καθήκον ασύγκριτα πιο δύσκολο και αναγκαστικά μακρόχρονο. Είναι ένα καθήκον που δεν μπορεί να εκπληρωθεί με την ανατροπή μιας οποιασδήποτε τάξης. Μπορεί να εκπληρωθεί μόνο με την αναδιοργάνωση όλης της κοινωνικής οικονομίας, με το πέρασμα από το ατομικό, χωριστό, μικροεμπορευματικό νοικοκυριό στο κοινωνικό μεγάλο νοικοκυριό. Ένα τέτοιο πέρασμα είναι αναγκαστικά εξαιρετικά μακρόχρονο. Τα βιαστικά και απερίσκεπτα διοικητικά νομοθετικά μέτρα μπορούν μόνο να επιβραδύνουν και να δυσκολέψουν το πέρασμα αυτό. Μπορεί να επιταχυνθεί το πέρασμα αυτό μόνο αν βοηθηθεί ο αγρότης κατά τρόπο που να αποκτήσει τη δυνατότητα να καλυτερέψει σε τεράστιο βαθμό όλη την τεχνική της γεωργίας και να τη μετασχηματίσει ριζικά.

Για να εκπληρωθεί το δεύτερο και δυσκολότατο μέρος του καθήκοντος αυτού, το προλεταριάτο, που νίκησε την αστική τάξη, πρέπει να εφαρμόσει απαρέγκλιτα την παρακάτω βασική γραμμή στην πολιτική του απέναντι στην αγροτιά: το προλεταριάτο πρέπει να κάνει ξεχωρισμό, διαχωρισμό του εργαζόμενου αγρότη από τον αγρότη ιδιοκτήτη —του αγρότη μεροκαματιάρη από τον αγρότη έμπορο— του αγρότη δουλευτή από τον αγρότη κερδοσκόπο.

Στο διαχωρισμό αυτό βρίσκεται όλη η ουσία του σοσιαλισμού.

Και δεν είναι παράξενο που οι σοσιαλιστές στα λόγια και μικροαστοί δημοκράτες στα έργα (oι Μάρτοφ και oι Τσερνόφ, οι Κάουτσκι και Σία) δεν καταλαβαίνουν αυτή την ουσία του σοσιαλισμού.

Ο διαχωρισμός που αναφέραμε εδώ είναι πολύ δύσκολος, γιατί στη ζωντανή πραγματικότητα όλες oι ιδιότητες του «αγρότη», όσο και αν είναι διαφορετικές, όσο και αν είναι αντιφατικές, είναι συγχωνευμένες σε ένα σύνολο. Ωστόσο ο διαχωρισμός είναι εφικτός, και όχι μόνο είναι εφικτός, αλλά απορρέει αναπόφευκτα από τις συνθήκες του αγροτικού νοικοκυριού και της αγροτικής ζωής. Τον εργαζόμενο αγρότη τον καταπίεζαν αιώνες ολόκληρους oι τσιφλικάδες, οι καπιταλιστές, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και το κράτος τους, συμπεριλαμβανομένων και των πιο δημοκρατικών αστικών δημοκρατιών. Ο εργαζόμενος αγρότης επί αιώνες έτρεφε μέσα του το μίσος και την έχθρα απέναντι σ’ αυτούς τους καταπιεστές και εκμεταλλευτές. Και αυτή η «ανατροφή» που πήρε από τη ζωή, αναγκάζει τον αγρότη να αναζητά τη συμμαχία με τον εργάτη ενάντια στον καπιταλιστή, ενάντια στον κερδοσκόπο, ενάντια στον έμπορο. Ταυτόχρονα όμως οι οικονομικές συνθήκες, οι συνθήκες της εμπορευματικής οικονομίας, κάνουν αναπόφευκτα τον αγρότη (όχι πάντα, αλλά στην τεράστια πλειονότητα των περιπτώσεων) έμπορο και κερδοσκόπο.

Τα στατιστικά στοιχεία που παραθέσαμε πιο πάνω δείχνουν παραστατικά τη διαφορά ανάμεσα στον εργαζόμενο αγρότη και τον αγρότη κερδοσκόπο. Ο αγρότης, λογουχάρη, που πρόσφερε το 1918–1919 στους πεινασμένους εργάτες των πόλεων 40 εκατομμύρια πούτια σιτηρά με σταθερές, κρατικές τιμές, παραδίνοντάς τα στα κρατικά όργανα, παρόλες τις ελλείψεις αυτών των οργάνων, που τις νιώθει θαυμάσια η εργατική κυβέρνηση, αλλά δεν μπορεί να τις εξαλείψει στην πρώτη περίοδο του περάσματος στο σοσιαλισμό, αυτός λοιπόν ο αγρότης είναι αγρότης εργαζόμενος, ισότιμος σύντροφος του σοσιαλιστή-εργάτη, ο πιο σίγουρος σύμμαχός του, ο πραγματικός αδελφός του στον αγώνα ενάντια στο ζυγό του κεφαλαίου. Ενώ ο αγρότης που πούλησε στα κρυφά 40 εκατομμύρια πούτια σιτηρά σε τιμή δέκα φορές μεγαλύτερη από την κρατική, εκμεταλλευόμενος την ανάγκη και την πείνα του εργάτη της πόλης, εξαπατώντας το κράτος, ενισχύοντας και προκαλώντας παντού την απάτη, τη ληστεία, τις κατεργαριές, ε, αυτός ο αγρότης είναι κερδοσκόπος, σύμμαχος του καπιταλιστή, είναι ταξικός εχθρός του εργάτη, είναι εκμεταλλευτής. Γιατί, το να έχεις πλεονάσματα σιτηρών, που τα μάζεψες από την κρατική γη με εργαλεία και που για την κατασκευή τους δούλεψε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όχι μόνο ο αγρότης, αλλά και ο εργάτης και τα λοιπά, το να έχεις πλεονάσματα σιτηρών και να κερδοσκοπείς μ’ αυτά, σημαίνει πως είσαι εκμεταλλευτής του πεινασμένου εργάτη.

Παραβιάζετε την ελευθερία, την ισότητα, τη δημοκρατία, μας φωνάζουν από όλες τις μεριές, αναφερόμενοι στην ανισότητα του εργάτη και του αγρότη στο Σύνταγμά μας, στη διάλυση της Συντακτικής, στην κατάσχεση των πλεονασμάτων σιτηρών και τα λοιπά. Εμείς απαντούμε: δεν υπήρξε στον κόσμο κράτος που να έχει κάνει τόσα πολλά για την εξάλειψη της πραγματικής ανισότητας, της πραγματικής σκλαβιάς, που εξαιτίας τους αιώνες ολόκληρους υπόφερε ο αγρότης δουλευτής. Ποτέ όμως δεν θα αναγνωρίσουμε ισότητα στον αγρότη κερδοσκόπο, όπως δεν θα αναγνωρίσουμε την «ισότητα» του εκμεταλλευτή με τον εκμεταλλευόμενο, του χορτάτου με τον πεινασμένο, την «ελευθερία» του πρώτου να ληστεύει τον δεύτερο. Και στους μορφωμένους εκείνους ανθρώπους που δε θέλουν να καταλάβουν αυτή τη διαφορά, θα φερόμαστε όπως φερόμαστε στους λευκοφρουρίτες, έστω και αν οι άνθρωποι αυτοί ονομάζονται δημοκράτες, σοσιαλιστές, διεθνιστές, Κάουτσκι, Τσερνόφ, Μάρτοφ.

5

Σοσιαλισμός σημαίνει εξάλειψη των τάξεων. Η δικτατορία του προλεταριάτου έκανε για την εξάλειψη αυτή ό,τι μπορούσε. Οι τάξεις όμως δεν μπορούν να εξαλειφθούν μεμιάς.

Οι τάξεις έμειναν και θα μείνουν στην εποχή της δικτατορίας του προλεταριάτου. Η δικτατορία θα είναι περιττή, όταν εξαλειφθούν οι τάξεις. Μα αυτές δε θα εξαλειφθούν χωρίς τη δικτατορία του προλεταριάτου.

Οι τάξεις έμειναν, αλλά η καθεμιά τους μεταβλήθηκε στην εποχή της δικτατορίας του προλεταριάτου· άλλαξαν και οι σχέσεις μεταξύ τους. Η ταξική πάλη δεν εξαφανίζεται στη δικτατορία του προλεταριάτου, μονάχα παίρνει διαφορετικές μορφές.

Στον καπιταλισμό το προλεταριάτο ήταν τάξη καταπιεζόμενη, στερημένη από κάθε ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, η μόνη τάξη που ήταν άμεσα και ολοκληρωτικά αντιμέτωπη στην αστική τάξη και γι’ αυτό η μόνη που μπορούσε να είναι ως το τέλος επαναστατική. Το προλεταριάτο, αφού ανέτρεψε την αστική τάξη και κατάκτησε την πολιτική εξουσία, έγινε κυρίαρχη τάξη: κρατά στα χέρια του την κρατική εξουσία, διαθέτει τα κοινωνικοποιημένα πια μέσα παραγωγής, καθοδηγεί τα ταλαντευόμενα, ενδιάμεσα στοιχεία και τάξεις, καταπνίγει την αυξημένη δραστηριότητα της αντίστασης των εκμεταλλευτών. Όλα αυτά είναι ειδικά καθήκοντα της ταξικής πάλης, καθήκοντα που πρώτα το προλεταριάτο δεν τα έβαζε και δεν μπορούσε να τα βάλει.

Η τάξη των εκμεταλλευτών, των τσιφλικάδων και των καπιταλιστών, δεν εξαλείφθηκε και δεν μπορεί να εξαλειφθεί αμέσως στη δικτατορία του προλεταριάτου. Οι εκμεταλλευτές τσακίστηκαν, αλλά δεν εξοντώθηκαν. Τους έμεινε η διεθνής βάση, το διεθνές κεφάλαιο, του οποίου αποτελούν τμήμα. Τους έμειναν ορισμένα μέσα παραγωγής, τους έμειναν χρήματα, τους έμειναν πολύ μεγάλες κοινωνικές σχέσεις. Μεγάλωσε εκατοντάδες και χιλιάδες φορές η δραστηριότητα της αντίστασής τους ακριβώς επειδή ηττήθηκαν. Η «τέχνη» να διοικούν το κράτος, το στρατό, να διευθύνουν την οικονομία τούς δίνει πολύ, πάρα πολύ μεγάλη υπεροχή, γι’ αυτό η σημασία τους σε σχέση με το ποσοστό τους στο σύνολο του πληθυσμού είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη. Η ταξική πάλη των εκμεταλλευτών που ανατράπηκαν ενάντια στην πρωτοπορία των εκμεταλλευομένων που νίκησε, δηλαδή ενάντια στο προλεταριάτο, έγινε αφάνταστα πιο σκληρή. Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αν θέλουμε να μιλάμε για επανάσταση, αν δε θέλουμε να υποκαταστήσουμε αυτή την έννοια (όπως κάνουν όλοι oι ήρωες της II Διεθνούς) με ρεφορμιστικές αυταπάτες.

Τέλος, η αγροτιά, όπως και όλοι οι μικροαστοί γενικά, κατέχει και στη δικτατορία του προλεταριάτου μια μέση, ενδιάμεση θέση: από τη μια μεριά, είναι μια αρκετά σημαντική (και στην καθυστερημένη Ρωσία τεράστια) μάζα εργαζομένων, που τη συνενώνει το κοινό συμφέρον των εργαζομένων να λυτρωθούν από τον τσιφλικά και τον καπιταλιστή, από την άλλη μεριά είναι oι σκόρπιοι μικρονοικοκυραίοι, οι ιδιοκτήτες και οι έμποροι. Αυτή η οικονομική θέση της αγροτιάς την κάνει αναπόφευκτα να ταλαντεύεται ανάμεσα στο προλεταριάτο και στην αστική τάξη. Σε συνθήκες όμως όξυνσης της πάλης ανάμεσα στο προλεταριάτο και στην αστική τάξη, σε συνθήκες μιας απίστευτα απότομης συντριβής των κοινωνικών σχέσεων, σε συνθήκες της πιο μεγάλης προσκόλλησης των αγροτών ακριβώς, και των μικροαστών γενικά, στο παλιό, το ρουτινιασμένο, το αμετάβλητο, είναι φυσικό και αναπόφευκτο να παρατηρούμε ανάμεσά τους περάσματα από τη μια πλευρά στην άλλη, ταλαντεύσεις, μεταστροφές, δισταγμούς κτλ.

Το καθήκον του προλεταριάτου απέναντι σ’ αυτή την τάξη —ή σ’ αυτά τα κοινωνικά στοιχεία— είναι να εξασφαλίσει την ηγεσία, να αγωνιστεί για να αποκτήσει επιρροή σ’ αυτήν. Να τραβήξει με το μέρος του τους ταλαντευόμενους, τους ασταθείς — να τι πρέπει να κάνει το προλεταριάτο.

Αν συγκρίνουμε όλες τις βασικές δυνάμεις ή τάξεις και τις σχέσεις μεταξύ τους, που έχουν υποστεί αλλαγές από τη δικτατορία του προλεταριάτου, θα δούμε τι κολοσσιαία θεωρητική ανοησία, τι στενοκεφαλιά αποτελεί η ξεφτισμένη, μικροαστική αντίληψη για το πέρασμα στο σοσιαλισμό «μέσω της δημοκρατίας» γενικά, αντίληψη που τη βλέπουμε σε όλους τους εκπροσώπους της II Διεθνούς. Στην πρόληψη που κληρονομήθηκε από την αστική τάξη για το απόλυτο, εξωταξικό περιεχόμενο της «δημοκρατίας», να πού βρίσκεται η βάση αυτού του λάθους. Ενώ στην πραγματικότητα και η δημοκρατία, στις συνθήκες της δικτατορίας του προλεταριάτου, περνά σε μια ολωσδιόλου νέα φάση, και η ταξική πάλη ανεβαίνει σε ψηλότερη βαθμίδα, υποτάσσοντας όλες και τις κάθε λογής μορφές.

Οι γενικολογίες για ελευθερία, ισότητα και δημοκρατία ισοδυναμούν στην πραγματικότητα με μια τυφλή επανάληψη εννοιών, που αποτελούν πιστή απεικόνιση των σχέσεων της εμπορευματικής παραγωγής. Να θέλει κανείς να εκπληρώσει με τις γενικολογίες αυτές τα συγκεκριμένα καθήκοντα της δικτατορίας του προλεταριάτου σημαίνει πως περνά σε όλη τη γραμμή στις θεωρητικές θέσεις, στις θέσεις αρχών της αστικής τάξης. Από την άποψη του προλεταριάτου το ζήτημα μπαίνει μόνο έτσι: Απαλλαγή από την καταπίεση ποιας τάξης; Ισότητα ποιας τάξης με ποιαν; Δημοκρατία πάνω στη βάση της ατομικής ιδιοκτησίας ή πάνω στη βάση της πάλης για την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας; κτλ.

Ο Ένγκελς από καιρό είχε εξηγήσει στο «Αντι-Ντύρινγκ» πως η έννοια της ισότητας, που είναι πιστή απεικόνιση των σχέσεων της εμπορευματικής παραγωγής, μετατρέπεται σε πρόληψη, όταν δεν κατανοηθεί η ισότητα με την έννοια της εξάλειψης των τάξεων. Αυτή τη στοιχειώδη αλήθεια για τη διαφορά της αστικοδημοκρατικής έννοιας της ισότητας από τη σοσιαλιστική την ξεχνούν διαρκώς. Όταν όμως δεν την ξεχνά κανείς, γίνεται ολοφάνερο ότι το προλεταριάτο που ανάτρεψε την αστική τάξη, κάνει με την πράξη αυτή το πιο αποφασιστικό βήμα προς την εξάλειψη των τάξεων και ότι για την ολοκλήρωση αυτού του έργου πρέπει να συνεχίσει την ταξική του πάλη, χρησιμοποιώντας το μηχανισμό της κρατικής εξουσίας και εφαρμόζοντας απέναντι στην αστική τάξη που ανατράπηκε και απέναντι στους ταλαντευόμενους μικροαστούς διάφορες μεθόδους πάλης, επηρεασμού και επίδρασης.

30. Χ. 1919

«Πράβντα», αρ. φύλ. 250 και «Ιζβέστιγια της ΠΚΕΕ», αρ. φύλ. 250, 7 του Νοέμβρη 1919

Υπογραφή: Ν . Λ έ ν ι ν

Δημοσιεύεται σύμφωνα με το χειρόγραφο

* Τα «σοβιετικά νοικοκυριά» και οι «γεωργικές κομμούνες» στη Σοβιετική Ρωσία υπολογίζονται σε 3536 και 1961 περίπου· τα γεωργικά αρτέλ σε 3696. Η Κεντρική Διεύθυνση Στατιστικής μας κάνει τώρα μια ακριβή απογραφή όλων των σοβιετικών νοικοκυριών και των κομμούνων. Τα αποτελέσματα θα αρχίσουν να μας έρχονται το Νοέμβρη του 1919.

ΠΗΓΗ