Χριστόδουλος Α' ο Μελετηρός

 Χριστόδουλος Α' ο Μελετηρός

Μια φωτογραφία από τα τελευταία Σαββατιάτικα έγινε αφορμή για να θυμηθεί η παρέα το περίφημο "εγώ τότε μελετούσα" του πρώην Αθηνών και πάσης Ελλάδος, του "Χριστόδουλου της καρδιάς μας" (όπως ο ίδιος ο πρώην αρχιεπίσκοπος ήθελε να τον βλέπει ο κόσμος). Κι επειδή "αργία μήτηρ πάσης κακίας" (πόσο μάλλον όταν πέφτουν κολλητά πέντε αργίες!), κάποια αδιόρατη δύναμη σε σπρώχνει να φας κάμποση σκόνη, σκαλίζοντας τα χαρτόκουτα στα κάτω-κάτω ράφια των βιβλιοθηκών σου, μιας και θυμάσαι αδιόρατα ότι κάπου εκεί έχεις αρχειοθετήσει κάτι σχετικό με τούτο το θέμα...

Παρένθεση. Το ξέρω ότι το να ασχολείσαι με τέτοια θέματα πασχαλιάτικα δεν είναι και το πλέον λογικό πράγμα στον κόσμο αλλά το σκάλισμα των χαρτόκουτων προσφέρει διπλή ευχαρίστηση: αφ' ενός μεν ηδονίζεσαι όταν βρίσκεις αυτό για το οποίο ψάχνεις, αφ' ετέρου δε ανακαλύπτεις ότι έχεις υλικό που είχες ξεχάσει ότι το είχες. Αλλά ας κλείσουμε την παρένθεση κι ας επανέλθουμε στο θέμα τού μελετηρού αρχιεπίσκοπου.

1998: Οι τρεις υποψήφιοι για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Αριστερά ο Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμος (νυν
αρχιεπίσκοπος), στο κέντρο ο Χριστόδουλος και δεξιά ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος (νυν Θεσσαλονίκης).

Το 1953, ο νεαρός Κωνσταντίνος Καρούσος πιάνει δουλειά στο βιβλιοπωλείο της χριστιανικής αδελφότητας "Ζωή", στην Πάτρα. Μη έχοντας στον ήλιο μοίρα, το φτωχόπαιδο από το Βαρθολομιό αποφασίζει να γίνει κληρικός. Έτσι, το 1956, στα 30 του πια, χειροτονείται διάκονος και τρία χρόνια αργότερα γίνεται πρεσβύτερος. Στο μεταξύ, με την βοήθεια της αδελφότητας, εισάγεται στην θεολογική σχολή τού πανεπιστημίου Αθηνών. Ως φοιτητής, υποχρεώνεται να μοιραστεί ένα μικρό διαμέρισμα στο Παγκράτι με δυο άλλους φοιτητές, 12 και 13 χρόνια νεώτερούς του: τον Αθανάσιο Λενή και τον Χρήστο Παρασκευαΐδη αντίστοιχα. Ο Λενής σπουδάζει θεολογία και ο Παρασκευαΐδης νομική.

Το 1958, οι τρεις φίλοι αποφασίζουν να "επισημοποιήσουν" την σχέση τους και στήνουν μια αδελφότητα, την περίφημη "Χρυσοπηγή". Πρόκειται για μια περίεργη αδελφότητα, αφού αν και αποκαλείται "μοναστική", μόνο ο Καρούσος είναι ήδη κληρικός. Το 1961, η "Χρυσοπηγή" μεταφέρει την έδρα της στην μονή Βαρλαάμ των Μετεώρων, όπου ο Καρούσος αναλαμβάνει ηγούμενος και οι άλλοι δυο πρώτα γίνονται μοναχοί και αμέσως μετά χειροτονούνται διάκονοι. Στο μεταξύ, όλοι έχουν αλλάξει και τα ονόματά τους: ο Κωνσταντίνος έχει γίνει προ πολλού Καλλίνικος, ο Αθανάσιος έγινε Αμβρόσιος και ο Χρήστος έγινε Χριστόδουλος. Από κει και πέρα, ο Καρούσος αναλαμβάνει να αποκαταστήσει πρώτα τους φίλους του και μετά τον εαυτό του. Κι επειδή εδώ κάνουμε λόγο για τον Χριστόδουλο, ας αφήσουμε τους άλλους δυο κατά μέρος.

Το 1962, ο Χριστόδουλος, όντας διάκονος στα Τρίκαλα, πήρε το πτυχίο της νομικής κι αμέσως γράφτηκε στην θεολογική σχολή. Τρία χρόνια μετά, ο Καρούσος βρήκε τις απαραίτητες "άκρες" και κανόνισε να στείλει τον φίλο του ως ιεροκήρυκα (παρ' ότι ακόμη δεν έχει πτυχίο θεολογίας!) στον ναό της Κοίμησης στο Παλαιό Φάληρο (την γνωστή "Παναγίτσα"), όπου ο Χριστόδουλος γίνεται πρεσβύτερος. Το 1967, παίρνει και το πτυχίο της θεολογίας κι αμέσως ορίζεται γραμματέας της Ιεράς Συνόδου (νά 'ναι καλά και πάλι ο Καρούσος), επί αρχιεπισκοπείας Ιερωνύμου. Πολύ σύντομα, πριν καν κλείσει τα 30 χρόνια του, γίνεται και αρχιγραμματέας.

Από τα παραπάνω, είναι προφανές ότι κατά την διάρκεια της χούντας ο Χριστόδουλος δεν μελετούσε για την σχολή του μιας και είχε ήδη πάρει και τα δυο πτυχία του. Αντίθετα, όπως αποδεικνύουν τα γραφτά του, ήξερε πάρα πολύ καλά τι συνέβαινε γύρω του. Κι όχι μόνο ήξερε αλλα το επικροτούσε κιόλας! Για παράδειγμα:

- Ήξερε ότι ο καθοδηγητής του, ο Καρούσος, είχε αναλάβει να κάνει χριστιανική διαπαιδαγώγηση στους χωροφύλακες και, μάλιστα, του είχε αποδοθεί ο άτυπος τίτλος τού "πνευματικού των σωμάτων ασφαλείας". Όπως ήξερε και ότι ο "αδελφός" του ο Λενής ήταν ιερέας τής χωροφυλακής (με βαθμό ταγματάρχη!) και συχνά-πυκνά "πεταγόταν" μέχρι την Μακρόνησο για διαφώτιση των κρατουμένων.

- Ως αρχιγραμματέας της συνόδου, έστειλε έγγραφο στον επίσκοπο Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα, ζητώντας του να αναρτήσει στην επισκοπή την σημαία με το "πουλί" και να χτυπήσει χαρμόσυνα τις καμπάνες κατά την επικείμενη επίσκεψη του Παττακού στην πόλη.

- Δημοσίευσε στο περιοδικό "Εκκλησία" την εργασία του "Ο θεσμός και το έργον της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου" (1972), όπου γνωμάτευε (ήταν και νομικός, μη το ξεχνάμε) ότι ήταν νόμιμη και κανονική η επέμβαση της χούντας με την οποία δημιουργήθηκε η ΔΙΣ. Για τους μη μυημένους, να πούμε ότι η ΔΙΣ ήταν μια "αριστίνδην σύνοδος", αποτελούμενη από 12 μόνο επισκόπους, τους οποίους διάλεγε ο αρχιεπίσκοπος. Η χούντα την εμπνεύσθηκε επειδή υπήρχαν και ιεράρχες που έτρεφαν αντιδικτατορικά αισθήματα (όχι βέβαια επειδή ήσαν κομμουνιστές αλλά, κυρίως, επειδή ήσαν αθεράπευτα βασιλόφρονες).

- Όταν ο Ιερώνυμος βράβευσε τον Παπαδόπουλο για το έργο του, έγραψε στην "Εκκλησία" (1971): "Ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπαδόπουλος, υπό τας ενθουσιώδεις ζητωκραυγάς τού λαού, λαβών ανά χείρας την αναμνηστικήν πλάκα...". Στο ίδιο κείμενο, σημειώνει ότι ο τότε Θεσσαλονίκης Λεωνίδας απεκάλεσε τον δικτάτορα "άνθρωπε του θεού και άξιε της πατρίδος μας". Ο Λεωνίδας ήταν εκείνος που είχε δηλώσει για την δεύτερη σύζυγο του Παπαδόπουλου το αμίμητο "δύο Δέσποινας έχομεν: μίαν εις τους ουρανούς, την Παναγίαν, και άλλην εις την γην, την κυρίαν Προέδρου".

4/8/1974: Πρώτη εμφάνιση του Χριστόδουλου στον Βόλο, ως επισκόπου Δημητριάδος και Αλμυρού.

Ο Χριστόδουλος δεν είχε πρόβλημα προσαρμογής ούτε όταν "φαγώθηκε" ο Ιερώνυμος κι έγινε αρχιεπίσκοπος ο Σεραφείμ. Ο Σεραφείμ, είχε καταδικαστεί σε καθαίρεση από το συνοδικό δικαστήριο για "εισπήδηση" σε άλλη επισκοπή (ενώ ήταν επίσκοπος Άρτας παράτησε την επισκοπή του και ανέλαβε την πλουσιώτερη επισκοπή Ιωαννίνων). Αντί για καθαίρεση, όμως, προέκυψε αναβάθμιση, χάρη στην αγαστή συνεργασία χούντας και Χρυσοπηγής. Ο Σεραφείμ δεν ξέχασε εκείνους που τον βοήθησαν κι έτσι, στις 14 Ιουλίου 1974 (λίγες μέρες πριν πέσει η χούντα), ο Χριστόδουλος εκλέγεται επίσκοπος Δημητριάδος και Αλμυρού (Μαγνησία) και γίνεται ο νεώτερος επίσκοπος στην ιστορία τής Εκκλησίας της Ελλάδος, στα 35 του μόλις χρόνια. Νά 'ναι καλά ο Καρούσος.

Και τώρα το κερασάκι. Το 2001, ο Παττακός εκδίδει τα απομνημονεύματά του με τίτλο "Οδοιπορικόν ενός στρατιώτου 90 ετών" και στέλνει ένα αντίτυπο στον Χριστόδουλο, ο οποίος έχει γίνει στο μεταξύ αρχιεπίσκοπος. Συγκινημένος ο Χριστόδουλος, απαντά στον πραξικοπηματία με την παρακάτω επιστολή, στην οποία τόλμησα μερικές υπογραμμίσεις:

Στρατηγέ,

Με ιδιαίτερη χαρά έλαβα το πόνημα με τον τίτλο "Οδοιπορικόν ενός στρατιώτου 90 ετών", το οποίον είχατε την ευγενή καλωσύνην να μου αποστείλετε και σας ευχαριστώ πολύ.

Το αποσταλέν βιβλίον σας, στις σελίδες του οποίου εκθέτετε τις σκέψεις, τις επισημάνσεις, τις τοποθετήσεις σας σχετικά με περιστατικά, επεισόδια και γεγονότα από την μακρόχρονη διαδρομή και πορεία της ζωής σας, εντυπωσιάζει τον αναγνώστην με την απλότητα και την γλαφυρότητα του λόγου, το ανυπόκριτο πατριωτικό φρόνημα και την πηγαία ειλικρίνεια, τη συγκινητική εξιστόρηση και τη διάθεση αυτοκριτικής και αυτοσαρκασμού. Όπως προκύπτει από τα γραφόμενά σας και την αυτοβιογραφούμενη σταδιοδρομία σας, υπήρξατε εκφραστής ξεχωριστών προσόντων και αρετών και γράψατε ιστορία, την οποίαν ο ιστορικός του μέλλοντος καλείται να εκτιμήσει και να προσδιορίσει.

Εύχομαι ο Δομήτωρ Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός, ο Δίκαιος Κριτής πάντων, να σας χαρίζει πλούσια την χάριν και την ευλογίαν Του.

Μετ’ ευχών διαπύρων
Ο Αθηνών Χριστόδουλος

ΥΓ:  Προσέξτε στην επιστολή Χριστόδουλου την φράση "όπως προκύπτει από τα γραφόμενά σας". Με άλλα λόγια: εγώ δεν ξέρω τίποτε, τώρα τα ακούω πρώτη φορά. Κλασσικός Χριστόδουλος. Μόνο που λίγο πριν του ξέφυγε η "πηγαία ειλικρίνεια". Αν δεν ξέρεις την ιστορία, πώς χαρακτηρίζεις ως ειλικρινή εκείνον που την διηγείται;

-------------------------------------------------
Σημείωση: Για όσους δεν κατάλαβαν, ο Καλλίνικος Καρούσος είναι ο πρώην επίσκοπος Πειραιώς και ο Αμβρόσιος Λενής είναι ο νυν επίσκοπος Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. 

Η αβάσταχτη μπόχα της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας

 Η αβάσταχτη μπόχα της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας

Αυτό το άγχος των κάθε λογής σοσιαλδημοκρατών, ροζ, πορτοκαλί και βαθύ πορτοκαλί, να βρουν τρόπους να σώσουν την χώρα, την Ελλάδα τους, να βρουν τρόπους να επιστρέψει η ανάπτυξη να ξεφύγουμε επιτέλους από την ύφεση, να ανακάμψει η επιχειρηματικότητα να δοθούν δουλειές στους νέους μας που μεταναστεύουν…. Κροκοδείλια δάκρυα βολεμένων μικροαστών που ακόμη και μέσα στην πιο σκληρή καπιταλιστική κρίση καταφέρνουν και την βολεύουν. 

Πως άραγε ; Πολύ ικανοί άνθρωποι αυτοί οι αριστεροί της εθνικής ανάτασης, της εθνικής ανάπτυξης , της κοινωνικής συνοχής και ευημερίας. Καπιταλιστικής μεν με αριστερή μπλουζίτσα δε. 

Και τα ερωτήματα που θέτουν αυτοί οι ευφυείς αριστεροί γνωστά , ανιαρά αλλά τόσο χαρακτηριστικά της αγωνίας τους να διατηρήσουν την θέση τους στον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Και φυσικά και τον ίδιο τον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας, με κάποιες βελτιώσεις βέβαια, καθώς δεν μπορούν να αλλάξουν όλα μονομιάς, είναι μεταφυσικό, αντιδιαλεκτικό, μικροαστικό και γενικά –ικό. 


Σταχυολογώ ερωτήματα : 

1. 

Ευρώ ή δραχμή 

2. 

Ευρώ δραχμή ή δηνάριο ; 

3. 

Διαγραφή χρέους και επαναδιαπραγμάτευση ή διαγραφή χρέους και επιμήκυνση ; 

4. 

Εντός της ΕΕ των καπιταλιστών ή εντός της ΕΕ των λαών ; !!!!!! (δημοφιλές αριστερό ανέκδοτο). Τι σημαίνει ΕΕ των λαών ρε τζιμάνια. Μήπως εννοείτε την ΕΕ του Μιτεράν , του Παπανδρέου και του Κόλ ; (ξέρετε μεσογειακά ολοκληρωμένα προγράμματα, επιδοτήσεις για «ανάπτυξη» , δηλαδή καπιταλιστικά κονδύλια για να χτιστεί η σοσιαλιστική Ελλάδα που έλεγε και ο αείμνηστος). Καλό σας έκανε βέβαια φτιάξατε κόμματα, γίνατε επαγγελματίες συνδικαλιστές, επαγγελματίες συγγράφεις, επαγγελματίες αριστερά λαμόγια δηλαδή. 

5. 

Μείωση μισθών ή μη περαιτέρω μείωση μισθών ; Το κοινωνικό πρόσωπο της αριστεράς του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης…. 

6. 

Πετρέλαιο από τον Τσάβες ή πετρέλαιο από το Ιράν ή φυσικό αέριο από την Ορθόδοξη Ρωσία ; 



Για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα, όσοι κόπτονται για : 


1. Για ένα παλλαϊκό αριστερό μέτωπο αποψιλωμένο από κάθε κομμουνιστική προοπτική επιδιώκουν στην διατήρηση της καπιταλιστικής πολιτικής οικονομικής και κοινωνικής τάξης με τις φάτσες τους στην εξουσία. Στην νομή και άσκηση της αστικής εξουσίας δηλαδή. 

2. Για ένα ενιαίο αντιφασιστικό μέτωπο αποψιλωμένο από το κομμουνιστικό πρόταγμα εκφέρουν με διαυγή τρόπο, την λαγνεία της παλλακίδας της αστικής δημοκρατίας. Είναι δηλαδή αστοί και μικροαστοί που επιθυμούν και επιδιώκουν την εύρυθμη λειτουργία της αστικής δημοκρατίας, την εφαρμογή των ιδανικών του διαφωτισμού όπως τελευταία παπαγαλίζουν. Λοκ , Μοντεσκιέ και Ρουσσώ επιστρέφουν με την φάτσα εγχώριων ιστορικά και πολιτικά αμόρφωτων μικροαστών της αριστερής διανόησης. Και η ιστορία για άλλη μια φορά μας επιδεικνύει το τραγικό της χιούμορ. 

3. Για μια ρεαλιστική, μετρημένη, σταδιακή, μεταβατική πολιτική θεώρηση που θα αποπειραθεί να απαλύνει τις πιο αιχμηρές πλευρές του καπιταλισμού και θα προχωρήσει στο πέρασμα προς τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ειρηνικά μέσα, εννοούν ότι η αστική δημοκρατία, ο αστικός κοινοβουλευτισμός και η αστική πολιτική έχουν ακόμη πολλά περιθώρια βελτίωσης έως ότου κορεστούν και τότε, και μόνο τότε θα περάσουμε στο σοσιαλισμό ως έλλογη ιστορική συνέχεια. Για τους αριστερούς μικροαστούς άλλωστε η ταξική πάλη είναι ένας μαρξιστικός μύθος, η ανάγκη τσακίσματος του αστικού κράτους είναι μια λενινιστική έμμονή, η ανάγκη καπιταλιστικής υπέρβασης είναι μικροαστική ονείρωξη και η ζωή συνεχίζεται… Για αυτούς… 



Αυτό ρεύμα της σοσιαλδημοκρατίας με ποικίλους χρωματισμούς, ωστόσο είναι λάθος να θεωρηθεί ότι είναι απλά ένα θεωρητικό νεφέλωμα μικροαστών κονδυλοφόρων χωρίς υλική σύνδεση με μια συγκεκριμένη ταξική οπτική και θέση. Αντίθετα πρόκειται για ένα βαθειά ταξικό ρεύμα. Ένα αστικό ταξικό ρεύμα που έχει συγκεκριμένη θέση τόσο στον καταμερισμό εργασίας, όσο και στον αστικό κρατικό μηχανισμό , με αποτέλεσμα να εκφράζει τα ταξικά συμφέροντα όσων εκπροσωπεί, οι οποίοι και στοχεύουν στην διατήρηση της θέση τους στο αστικό κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό οικοδόμημα, προσβλέποντας στην βελτίωση αυτής όταν περάσει η μπόρα. 



Τα τσιράκια της αστικής αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, μας προειδοποιούν για την κοινωνική ερήμωση που φέρνει ο νεοφιλελευθερισμός, μας προειδοποιούν για τον φασιστικό κίνδυνο , μηρυκάζουν ηλίθια αστικά τσιτάτα «ούτε κομμουνισμός, ούτε φασισμός» , μας καλούν να συμπορευτούμε υπό την σκέπη τους ώστε να επέλθει ευημερία , ανάπτυξη και κοινωνική ειρήνη. 



Λοιπόν τσιράκια της αστικής πολιτικής και λοιποί συμπορευόμενοι : 


1. Δεν με νοιάζει αν θα πτωχεύσετε με ευρώ, δηνάριο ή δραχμή στις χούφτες σας. Ο δικός μου λογαριασμός είναι μηδενικός 

2. Δεν με νοιάζει αν θα χάσετε την θεσούλα σας και τον μισθουλάκο σας στον αστικό κρατικό μηχανισμό. 

3. Δεν με νοιάζει αν πτωχεύσει ο εργοδότης σας. Όπως δεν με νοιάζει αν τα βγάζει πέρα ή αν θα πτωχεύσει και ο δικός μου εργοδότης. 

4. Δεν με νοιάζει αν πτωχεύσουν και διαλυθούν τα κόμματά σας. 



Με νοιάζει όμως : 



1. Που μέσα στην κρίση που η κοινωνική πλειοψηφία των εργαζόμενων φυτοζωεί εσείς εξακολουθείτε να βγάζετε φράγκα από από χρεοβιβλία, χρεοσυνέδρια, χρεοσυγγράματα 

2. Που κάνετε τα πάντα για να κρύψετε, να εξαφανίσετε κάθε συζήτηση πολιτική και θεωρητική για την ανάγκη της επαναστατικής υπέρβασης του καπιταλισμού εμφανιζόμενοι ταυτόχρονα ως τιμητές και αγωνιστές των εργατικών αναγκών και δικαιωμάτων. 

3. Που η δυσωδία της μικροαστικής αριστερής αστικής φορμόλης σας έχει το θράσος να εμφανίζεται ως αντίπαλο δέος στον καπιταλισμό ενώ είναι οργανική πλευρά του. 

4. Που επιχειρείτε να αποσαθρώσετε και να διαλύσετε κάθε κομμουνιστική αναφορά, που προσπαθείτε να ακυρώσετε κάθε κομμουνιστική προοπτική εκπροσωπώντας μια αποτυχημένη, ηττημένη και ιστορικά απαξιωμένη σοσιαλδημοκρατία του Κάουτσκυ, του Μπερνστάιν, του Μπερλίνγκουερ του Τολιάτι κοκ, εμφανίζοντάς την ως καινοφανή κοινωνική προοπτική για την εργαζόμενη πλειοψηφία. Δεν είστε ελπίδα για την εργατική τάξη. Η ενδεχόμενη επικράτησή σας θα αποτελέσει τον τελευταίο σταθμό και το προγεφύρωμα για τον επερχόμενο φασισμό και αστικό ολοκληρωτισμό. Και φυσικά τότε εσείς θα κάνετε αντίσταση στο Παρίσι μέχρι να έρθουν καλύτερες μέρες. 



απο ενα σχετικα παλιό αρθρο απο ΕΔΩ

Όλοι στην απεργιακή συγκέντρωση την Κυριακή 8 Μάη, στις 10 το πρωί στο Σαρόκο για να τιμήσουμε την Εργατική Πρωτομαγιά

 Όλοι στην απεργιακή συγκέντρωση την Κυριακή 8 Μάη, στις 10 το πρωί στο Σαρόκο για να τιμήσουμε την Εργατική Πρωτομαγιά

Επίκαιρο το: «Οκτώ ώρες για εργασία, οκτώ ώρες για ανάπαυση και οκτώ ώρες για ό,τι θέλουμε»

Επίκαιρο το: «Οκτώ ώρες για εργασία, οκτώ ώρες για ανάπαυση και οκτώ ώρες για ό,τι θέλουμε»

Η ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις και η διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου κάνουν επίκαιρο το ζήτημα του 8ωρου - 7ωρου σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου

Σκίτσο με το σύνθημα «Οκτώ ώρες για εργασία, οκτώ ώρες για ανάπαυση και οκτώ ώρες για ό,τι θέλουμε»

Ο τίτλος του θέματος είναι σύνθημα από τραγούδι που τραγουδούσαν οι εργάτριες και οι εργάτες στο Σικάγο την 1η Μάη 1886. Ηταν η μέρα της μεγάλης απεργίας με αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας. Τότε ο ημερήσιος εργάσιμος χρόνος στα εργοστάσια και αλλού ήταν 10ωρο, 11ωρο έως και 14ωρο. Η απεργία συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες και βάφτηκε στο αίμα των εργατών από το χτύπημα αστυνομίας με εντολή των καπιταλιστών. Οκτώ από τους ηγέτες των εργατών σ' αυτές τις εργατικές κινητοποιήσεις, συνελήφθησαν και δικάστηκαν σε σκηνοθετημένη δίκη με την κατηγορία της ευθύνης για τη βόμβα που έριξαν σε μια από τις εργατικές συγκεντρώσεις. Ηταν προβοκάτσια. Οι Πάρσονς, Σπάις, Φίσερ και Εγκελ απαγχονίστηκαν στις 11 Νοέμβρη 1887, ο Λιγκ βρέθηκε νεκρός στο κελί του και οι Νιμπ, Σουάμπ και Φίλντεν καταδικάστηκαν σε πολλά χρόνια καταναγκαστικά έργα.
Η 8ωρη εργάσιμη μέρα κατακτήθηκε τελικά για την παγκόσμια εργατική τάξη με αίμα. Και καθιερώθηκε αλλού γρήγορα αλλού αργά. Μάλιστα, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ενωση, και μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης, συνέβαλε στην καθιέρωση σ' αυτές τις χώρες της 7ωρης εργάσιμης μέρας.
Σήμερα, 130 χρόνια από την Πρωτομαγιά του Σικάγου, το θέμα της κατάκτησης του 8ωρου και του 7ωρου επανέρχεται ως αίτημα, αλλά από άλλη σκοπιά. Οχι απ' αυτήν που πάλευαν οι εργάτες και οι εργάτριες τότε, δηλαδή τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, αλλά απ' αυτήν της εξασφάλισης σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου.

Γιατί, όμως, να υπάρχει σταθερός ημερήσιος εργάσιμος χρόνος; Γιατί είναι και σήμερα επίκαιρο το «Οκτώ ώρες για εργασία, οκτώ ώρες για ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ό,τι θέλουμε»;
Επειδή, ακριβώς, οι ευέλικτες μορφές εργασίας κυριαρχούν στις σύγχρονες εργασιακές συνθήκες. Οι μορφές βεβαίως ποικίλλουν. Από μία ώρα εργασία τη βδομάδα, έως τη μερική απασχόληση, την εκ περιτροπής εργασία, τις διαφόρων μορφών διευθετήσεις του εργάσιμου χρόνου έως και ένα έτος, κ.λπ.

Οι πηγές των βασάνων του εργάτη

Η κατάργηση της κανονικότητας στον ημερήσιο εργάσιμο χρόνο εντείνει στο έπακρο την εκμετάλλευση, αφού αφαιρεί από τους εργάτες τη δυνατότητα να δουλεύουν σε σταθερό ημερήσιο χρόνο και με μεροκάματο ή μισθό που να αναπληρώνει την εργατική τους δύναμη.
Η ΕΕ έχει προωθήσει την 65ωρη, τουλάχιστον, βδομάδα δουλειάς με ταυτόχρονη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου σε χρονιάτικη βάση, έτσι που συνολικά να φαίνεται ότι η βδομάδα δουλειάς δεν ξεπερνά κατά μέσο όρο τις 48 ώρες. Θεωρεί ότι ο ελεύθερος χρόνος μπορεί να είναι καθημερινά μόνο 11 ώρες, επομένως ο υπόλοιπος θεωρείται εργάσιμος. Δηλαδή 13 ώρες τη μέρα δουλειά επί 5 μέρες τη βδομάδα 65 ώρες. Που, αν υπάρχει ανάγκη, στον καπιταλιστή για 6ήμερη βδομάδα θα γίνεται 78 ώρες ή για 7ήμερη 91 ώρες. Βεβαίως, οι πέραν του 8ωρου ώρες δε θα πληρώνονται ως υπερωρία, ούτε καν ως υπερεργασία, αφού με τη διευθέτηση θα δίνονται οι πέραν του 8ωρου ώρες δουλειάς σε ρεπό ή σε άδειες.
Η διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, επομένως, έχει κύριο χαρακτηριστικό τη δυνατότητα παράτασης της εργάσιμης μέρας πέρα από το 8ωρο, όταν υπάρχει μεγάλη ανάγκη αύξησης της παραγωγής. Στόχος είναι να ενταθεί η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, για να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου, αφού η παράταση της εργάσιμης μέρας σημαίνει και αύξηση του ημερήσιου χρόνου απλήρωτης δουλειάς στον εργάτη.
Ο Καρλ Μαρξ προσδιόριζε τη μέρα, δηλαδή το 24ωρο, ως το χρόνο στη διάρκεια του οποίου μόνο μπορεί να αναπληρώνει πλήρως την εργατική του δύναμη ο εργάτης και η εργάτρια, αν η εργάσιμη μέρα είναι κανονική, δηλαδή 8ωρη.
«Η εργάσιμη μέρα είναι η φυσική μονάδα μέτρησης για τη λειτουργία της εργατικής δύναμης...» («Το Κεφάλαιο», τ. 2ος σελ. 153).«Πόσος είναι ο χρόνος που στη διάρκειά του το κεφάλαιο επιτρέπεται να καταναλώνει την εργατική δύναμη που πληρώνει την ημερήσια αξία της; (...) το κεφάλαιο απαντάει: η εργάσιμη ημέρα αριθμεί καθημερινά 24 ολόκληρες ώρες, εκτός από λίγες ώρες ανάπαυσης, που χωρίς αυτές η εργατική δύναμη είναι απολύτως ανίκανη να επαναλάβει την υπηρεσία της (...).
Ο χρόνος για τη μόρφωση του ανθρώπου, για την πνευματική ανάπτυξη, για την εκπλήρωση κοινωνικών λειτουργιών, για την κοινωνική συναναστροφή, για το ελεύθερο παιχνίδι των φυσικών και πνευματικών δυνάμεων, ακόμα και ο ελεύθερος χρόνος της Κυριακής (...) όλα αυτά είναι καθαρή ανοησία! Το κεφάλαιο όμως, με το απεριόριστα τυφλό πάθος του και με την πείνα δράκου για υπερεργασία, σπάει όχι μόνο τα ηθικά, μα και τα φυσικά ανώτατα όρια της εργάσιμης ημέρας. Σφετερίζεται το χρόνο που είναι απαραίτητος για την ανάπτυξη, την εξέλιξη και τη διατήρηση της υγείας του σώματος. Ληστεύει το χρόνο που είναι απαραίτητος για την κατανάλωση καθαρού αέρα και ηλιακού φωτός. Τσιγκουνεύεται το χρόνο που είναι απαραίτητος για το φαγητό (...) Τον υγιεινό ύπνο που είναι απαραίτητος για τη συγκέντρωση, την ανανέωση και το φρεσκάρισμα της ζωικής δύναμης, τον περιορίζει το κεφάλαιο σε τόσες ώρες απονάρκωσης, όσες είναι οπωσδήποτε απαραίτητες για να ξαναζωντανέψει ένας απόλυτα εξαντλημένος οργανισμός («Το Κεφάλαιο», τ. 1ος, σελ. 277 - 279).

Καταργείται η σχέση ανάμεσα στην πληρωμένη και απλήρωτη εργασία

Οι σχέσεις εργασίας που καταργούν το σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο, το 8ωρο και το 7ωρο, και προωθούνται από την ΕΕ, από τις αρχές της δεκαετίας του '90, στη συνέχεια με τη Στρατηγική της Λισαβόνας και τη στρατηγική «Ευρώπη - 2020» για την εξασφάλιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων στο πλαίσιο των οξύτατων ανταγωνισμών στη διεθνή αγορά, εντείνουν την ολομέτωπη επίθεση στη εργατικής τάξης μειώνοντας την τιμή της εργατικής δύναμης.
Με τη διευθέτηση (ισχύει για κάθε μορφή διευθέτησης του εργάσιμου χρόνου), καταργείται η σχέση ανάμεσα στην πληρωμένη και απλήρωτη εργασία και έτσι πέφτει η τιμή της εργατικής δύναμης, γεγονός που αυξάνει την υπεραξία που αποσπά το κεφάλαιο, αυξάνει την κερδοφορία του. Αλλωστε, η εργατική δύναμη είναι το μοναδικό εμπόρευμα το οποίο έχει την ιδιότητα να παράγει αξία μεγαλύτερη από την αναπαραγωγή της δικής του αξίας. Και οι καπιταλιστές επιδιώκουν να αποσπούν όσο γίνεται μεγαλύτερη υπεραξία, εκμεταλλευόμενοι, στη διάρκεια της παραγωγικής διαδικασίας, την εργατική δύναμη στο έπακρο, βρίσκοντας διάφορους τρόπους, προκειμένου να το επιτυγχάνουν.
Οι καπιταλιστές, λοιπόν, απαιτούν τη λεγόμενη ευελιξία, δηλαδή χρήση της εργατικής δύναμης, όσες ώρες έχει ανάγκη η επιχείρηση, άρα και ακανόνιστες, π.χ. πότε 15 και πότε 3 ώρες.
Ο Μαρξ ως προς αυτό σημειώνει: «Αν το ωρομίσθιο καθοριστεί έτσι που ο κεφαλαιοκράτης να υποχρεώνεται να πληρώνει όχι ένα ημερήσιο ή βδομαδιάτικο μισθό, αλλά μόνο τις ώρες εργασίας που στη διάρκειά τους ευαρεστείται ν' απασχολεί τον εργάτη, τότε μπορεί να τον απασχολεί λιγότερο από το χρόνο που βρίσκεται αρχικά στη βάση του υπολογισμού του ωρομισθίου ή της μονάδας μέτρου για την τιμή της εργασίας (...) Ο κεφαλαιοκράτης μπορεί τώρα να βγάζει από τον εργάτη μιαν ορισμένη ποσότητα υπερεργασίας, χωρίς να του παραχωρεί τον αναγκαίο για την αυτοσυντήρησή του χρόνο εργασίας (...)τώρα ανακαλύπτουμε τις πηγές των βασάνων του εργάτη που προκύπτουν από την υποαπασχόλησή του. Καταργείται η σχέση ανάμεσα στην πληρωμένη και απλήρωτη εργασία. Ο κεφαλαιοκράτης τώρα (...) Μπορεί να εκμηδενίζει κάθε κανονικότητα στην απασχόληση και, απόλυτα σύμφωνα με την ευκολία, την αυθαιρεσία και το συμφέρον της στιγμής, να εναλλάσσει την πιο τρομερή υπερβολική εργασία με τη σχετική ή ολοκληρωτική ανεργία. Με το πρόσχημα ότι πληρώνει την "κανονική τιμή της εργασίας", μπορεί να παρατείνει αφύσικα την εργάσιμη μέρα, χωρίς καμιά αντίστοιχη ισοστάθμιση για τον εργάτη. («Το Κεφάλαιο», τ. 1ος, σελ. 563).
Η παράταση του εργάσιμου χρόνου αυξάνει πολλαπλάσια την αξία της εργατικής δύναμης, ενώ η φθορά της δεν αναπληρώνεται. Μακροπρόθεσμα δημιουργούνται χρόνια προβλήματα υγείας που μπορεί να καθιστούν τον εργάτη ανίκανο για εργασία.
Ο Καρλ Μαρξ μίλησε και γι' αυτό: «(...) με την παράταση της εργάσιμης ημέρας η κεφαλαιοκρατική παραγωγή, που είναι ουσιαστικά παραγωγή υπεραξίας, απορρόφηση υπερεργασίας, δεν προκαλεί απλώς το μαρασμό της ανθρώπινης εργατικής δύναμης, που της στερούν τους κανονικούς όρους της ηθικής και φυσικής ανάπτυξης και δραστηριότητάς της. Προκαλεί την πρόωρη εξάντληση και θανάτωση αυτής της ίδιας της εργατικής δύναμης. Παρατείνει για ένα ορισμένο διάστημα τον παραγωγικό χρόνο του εργάτη, συντομεύοντας το χρόνο της ζωής του.
Η αξία της εργατικής δύναμης όμως περιλαμβάνει την αξία των εμπορευμάτων που απαιτούνται για την αναπαραγωγή του εργάτη ή για την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης. Αν λοιπόν η παράταση της εργάσιμης ημέρας πέρα από τα φυσικά της όρια, που επιδιώκει κατ' ανάγκην το κεφάλαιο με την απεριόριστη τάση του ν' αυτοαξιοποιείται, συντομεύει τη διάρκεια της ζωής των ξεχωριστών εργατών και επομένως τη διάρκεια λειτουργίας της εργατικής τους δύναμης, γίνεται απαραίτητη η γρηγορότερη αναπλήρωση των φθαρμένων εργατικών δυνάμεων και επομένως η διάθεση μεγαλύτερων εξόδων φθοράς για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, ακριβώς όπως το μέρος της αξίας μιας μηχανής που πρέπει ν' αναπαράγεται καθημερινά είναι τόσο πιο μεγάλο, όσο πιο γρήγορα φθείρεται η μηχανή. (...) το κεφάλαιο είναι ανελέητο απέναντι στην υγεία και στη διάρκεια ζωής του εργάτη, παντού όπου δεν το υποχρεώνει η κοινωνία να τις υπολογίζει» («Το Κεφάλαιο», τ. 1ος, σελ. 282 - 283).

«Κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας»

Απ' όλα τα παραπάνω, γίνεται φανερό ότι το: «Οκτώ ώρες για εργασία, οκτώ ώρες για ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ό,τι θέλουμε» του Σικάγου είναι άκρως επίκαιρο για την εργατική τάξη. Μάλιστα ο βαθμός ανόδου της παραγωγικότητας της εργασίας κάνει άμεσα εφαρμόσιμο τον 7ωρο ημερήσιο χρόνο και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν άνεργοι. Επίσης, η πάλη με αίτημα το 8ωρο ή το 7ωρο και κανονική εργάσιμη μέρα πρέπει να συνοδεύεται και από το αίτημα για αύξηση του ημερήσιου ελεύθερου χρόνου. Και μάλιστα οργανωμένη κάλυψή του με το περιεχόμενο που δίνει ο Μαρξ «για τη μόρφωση του ανθρώπου, για την πνευματική ανάπτυξη, για την εκπλήρωση κοινωνικών λειτουργιών (σ.σ. για τη συμμετοχή στις υποθέσεις τις κοινωνίας, δηλαδή στην ταξική, πολιτική δράση σε όφελός της), για την κοινωνική συναναστροφή, για το ελεύθερο παιχνίδι των φυσικών και πνευματικών δυνάμεων». Αλλά οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής εμποδίζουν όλα τα παραπάνω. Γι' αυτό, είναι άκρως επίκαιρο αυτό που ο Μαρξ αναφέρει στο τελευταίο κεφάλαιο του έργου του «Μισθός, τιμή και κέρδος». Οτι η πάλη της εργατικής τάξης για αύξηση των μισθών, μείωση του εργάσιμου χρόνου, αύξηση του ελεύθερου, πρέπει να συνδέεται με τον αγώνα για την κατάργηση του καπιταλισμού, ως εξής: «Αντί το συντηρητικό σύνθημα: "Ενα δίκαιο μεροκάματο για μια δίκαιη εργάσιμη μέρα", θα πρέπει να γράψει στη σημαία της το επαναστατικό σύνθημα: "Κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας"».

Ι.

Οι «πελάτες» μαθητές και οι «δάσκαλοι» της εξαπάτησης

Οι «πελάτες» μαθητές και οι «δάσκαλοι» της εξαπάτησης

Κάθε άλλο παρά άγνωστες είναι οι θέσεις της Νέας Δημοκρατίας για την Παιδεία. Γνωστές και απολύτως εχθρικές στην ανάγκη των λαϊκών οικογενειών και των εργαζομένων για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν μόρφωση για όλους, γνωστό και ότι η ΝΔ θέλει τις επιχειρήσεις να «αλωνίζουν» σε κάθε επίπεδο, από τα σχολεία έως τα πανεπιστήμια και την Ερευνα και ότι και ως κυβέρνηση αλλά και ως αντιπολίτευση πάντα δίνει τον καλύτερό της εαυτό, ώστε το περιεχόμενο της Εκπαίδευσης και η λειτουργία της να υποτάσσονται στα κάθε φορά «θέλω» και βέβαια στους νόμους της καπιταλιστικής οικονομίας. Καθόλου τυχαία λοιπόν και η αποστροφή του λόγου του προέδρου της ΝΔ στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος για τους «μαθητές - πραγματικούς πελάτες της Παιδείας». Πάει όμως πολύ, προκειμένου να βάλουν τις δικές του ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές στο πλαίσιο του «ενδοοικογενειακού» καυγά των αστικών κομμάτων, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως για παράδειγμα ο υπουργός Παιδείας, να μιλάνε για «χαρακτηριστική φράση δυσφήμισης της εκπαίδευσης, όταν ο μαθητής μετατρέπεται σε καταναλωτή, σε πελάτη και όταν η μόρφωση υποβαθμίζεται σε εμπόρευμα», γιατί έτσι «το δικαίωμα στη μόρφωση υποβαθμίζεται σε αγοραία διαδικασία και εμπόρευμα».

***

Στην πραγματικότητα, τα μεγάλα αυτά λόγια των κυβερνητικών στελεχών προσπαθούν να κρύψουν ότι πέρα από το παιχνίδι με τις λέξεις υπάρχει και η πραγματικότητα. Κι αυτή λέει ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ υλοποιεί και επαυξάνει ακριβώς τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, που μετατρέπουν τους μαθητές, τους φοιτητές και σπουδαστές σε πελάτες και υποβαθμίζουν ευθέως τη μόρφωση σε εμπόρευμα και την Εκπαίδευση σε άλλο ένα πεδίο κερδοφορίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους.
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι τυχαίο ότι στην τριαντασέλιδη «ενδιάμεση έκθεση» του προέδρου της επιτροπής του ψευτοδιαλόγου για την Παιδεία, Αντώνη Λιάκου, που βγήκε την περασμένη βδομάδα, δεν υπάρχει ούτε μια απλή αναφορά στη δωρεάν Παιδεία! Θα ακουγόταν, άλλωστε, περίπου ως ειρωνεία για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, που καλούνται κάθε χρόνο να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο και για να τους εξασφαλίσουν τα βασικά για τη μόρφωσή τους, από τις μετακινήσεις έως το πετρέλαιο, τα χαρτικά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Χωρίς, φυσικά, να μιλάμε για το ότι η σημερινή κυβέρνηση κόβει τώρα διδακτικές ώρες από τα Δημοτικά για να «εξοικονομήσει πόρους» για τους δασκάλους από Σεπτέμβρη ή πολύ περισσότερο για το βάρος των φροντιστηρίων, αθλητικών, πολιτιστικών και άλλων δραστηριοτήτων που βαραίνουν τους γονείς. Το ίδιο ειρωνικά ακούγονται και τα μεγάλα λόγια της κυβέρνησης περί «πελατών» και για τους σπουδαστές των δημόσιων ΙΕΚ και συνολικά της Τεχνικοεπαγγελματικής Εκπαίδευσης: για εκείνους η περιβόητη «αναβάθμιση» που επαγγέλλεται η κυβέρνηση προβλέπει ακόμα και πληρωμή των φωτοτυπιών - σημειώσεων, πέρα απ' όλα τα υπόλοιπα, το κόστος για τα υλικά, τα εργαστήρια κ.ο.κ. Και φυσικά, το «δικαίωμα στη μόρφωση» δεν απασχόλησε και πολύ το υπουργείο ούτε όταν άφηνε για μια ακόμη χρονιά «στεγνά» πανεπιστήμια και ΤΕΙ, στερώντας από τους φοιτητές καθηγητές, συγγράμματα, μέριμνα, ούτε όταν έκοβε μετεγγραφέντες φοιτητές, στερώντας τους ουσιαστικά το δικαίωμα στις σπουδές, αφού η τσέπη των γονιών δεν επιτρέπει τις σπουδές σε άλλη πόλη. Ο κατάλογος πραγματικά είναι ατελείωτος.

***

Χρειάζεται όντως πολύ θράσος όταν και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όχι απλά συνεχίζει την πολιτική της υποχρηματοδότησης από εκεί που την άφησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά ευθέως ανοίγει τη συζήτηση - και στο πλαίσιο του ψευτοδιαλόγου - για τους «εναλλακτικούς πόρους» για την Εκπαίδευση, πέρα από την κρατική χρηματοδότηση που «πρέπει να περιοριστεί στα απολύτως απαραίτητα», αφήνοντας ορθάνοιχτη την πόρτα για μαθητές - πελάτες και για τις επιχειρήσεις σε σχολεία και πανεπιστήμια, για τις οποίες, εξάλλου, λέει ότι πρέπει να συμβάλουν και άρα να έχουν λόγο σε όλα τα επίπεδα της Εκπαίδευσης και της Ερευνας. Και μιλάμε, φυσικά, όχι μόνο για τους «λαγούς», τύπου Τριανταφυλλίδη, που από τις σελίδες της κυβερνητικής «Αυγής» μιλούσε πριν λίγους μήνες για δίδακτρα («συνδρομή» έλεγε ο ίδιος) στα δημόσια σχολεία, αλλά για επίσημες θέσεις που συνδέονται και με το λεγόμενο «αυτόνομο», «διαφοροποιημένο» σχολείο, για το οποίο μιλάει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Σχολείο που όχι απλά δε θα εξασφαλίζει σε όλους, ενιαία, το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν Εκπαίδευση, αλλά που οδηγεί σε ακόμα πιο σκληρούς ταξικούς φραγμούς και σε παροχή της Εκπαίδευσης ανάλογα με τα «οικονομικά φόντα» του μαθητή - πελάτη.

***

Να, λοιπόν, η συμφωνία που κρύβεται πίσω από τον ψευτοκαυγά των αστικών κομμάτων για τους μαθητές - πελάτες. Να και γιατί οι εργαζόμενοι και τα παιδιά τους πρέπει να απορρίψουν και εκείνους που... ξεθαρρεμένοι το λένε ανοιχτά και εκείνους που εξαπατούν και υπερασπίζονται στα λόγια το δικαίωμα στη δωρεάν μόρφωση, αλλά στην πράξη υλοποιούν την πολιτική που κάνει τους μαθητές πελάτες. Διεκδικώντας το σχολείο των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Εκπαίδευση για όλους, κατάργηση σε όλους τους τομείς της Εκπαίδευσης της ιδιωτικής, επιχειρηματικής δράσης.

Κλιμάκωση

Κλιμάκωση

Κλιμακώνεται, όπως όλα δείχνουν, η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο, με ευθεία και συνεχή αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, που ...φορά μάλιστα και ΝΑΤΟικό «καπέλο». Οι παραβιάσεις και παραβάσεις ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, οι υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών πάνω από ελληνικά νησιά, η αμφισβήτηση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τουρκικά πλοία γίνονται ενώ τα πλοία της λυκοσυμμαχίας αλωνίζουν στην περιοχή, κατόπιν πρόσκλησης της κυβέρνησης με πρόσχημα τον έλεγχο των προσφυγικών ροών. Ο ίδιος ο γγ του ευρωατλαντικού στρατιωτικού άξονα έσπευδε, πριν από περίπου δέκα μέρες, ευρισκόμενος στην Αθήνα, να επιβεβαιώσει τις «ευαισθησίες» του απέναντι στις τουρκικές αξιώσεις στο Αιγαίο, αποδεικνύοντας ότι το γκριζάρισμα του Αιγαίου βρίσκεται μέσα στην πολιτική του ΝΑΤΟ. Κάνοντας ταυτόχρονα σκόνη τα κυβερνητικά επιχειρήματα ότι η ΝΑΤΟική παρουσία στο Αιγαίο εγγυάται τα κυριαρχικά δικαιώματα.
Παραπέρα, η τουρκική προκλητικότητα και η κλιμάκωσή της δεν είναι άσχετες με τις εξελίξεις σε ένα ευρύτερο τόξο αντιθέσεων και συγκρούσεων που αγκαλιάζει τη γείτονα, από Μαύρη Θάλασσα έως Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειο, τόξο που φυσικά ακουμπά και την Ελλάδα: Ο τουρκικός στρατός έχει εμπλακεί ήδη σε σκληρές μάχες στα νοτιοανατολικά της χώρας εναντίον Κούρδων. Επίσης, συγκεντρώνει εκεί πρόσθετες δυνάμεις για επιχειρήσεις πέραν των τουρκο-συριακών συνόρων, στο εσωτερικό της Συρίας, επισήμως εναντίον δυνάμεων του «Ισλαμικού Κράτους». Η τουρκική αστική τάξη σε συνθήκες που νιώθει να της ασκούνται πιέσεις στα ανατολικά εντείνει τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο στον ανταγωνισμό της με την ελληνική, προκειμένου να κατοχυρώσει τα ζωτικά της συμφέροντα και τη διαπραγματευτική γεωπολιτική της θέση στην περιοχή.
Πρέπει να συνυπολογιστεί το γεγονός ότι η ΝΑΤΟική αρμάδα SNMG2 που αναπτύχθηκε στο Αιγαίο τάχα για το Προσφυγικό, στην πραγματικότητα, διασυνδέεται με άλλες ΝΑΤΟικές δυνάμεις στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα - όπως παραδέχονται ανοιχτά οι ίδιοι οι ΝΑΤΟικοί αξιωματούχοι - στην αντιπαράθεσή τους με τη Μόσχα και άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων, για να κατανοηθεί το επικίνδυνο «παζλ» των αντιθέσεων στην περιοχή. Φυσικά, το δικό της «παιχνίδι» κάνει στην Αθήνα και η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, προς υπεράσπιση τη θέσης των ντόπιων επιχειρηματικών ομίλων, παρέχοντας στήριξη στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, π.χ. τη Σούδα, άλλες υποδομές και υπηρεσίες, εντείνοντας τον ανταγωνισμό με την τουρκική αστική τάξη.
Σε κάθε περίπτωση, με την κατάσταση να περιπλέκεται περαιτέρω, ελλοχεύει ο κίνδυνος ο λαός να πληρώσει πολύ ακριβά, ακόμα και με το αίμα του, τους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς όπου τον μπλέκουν η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της για τα συμφέροντά τους, διαμετρικά αντίθετα όπως είναι με τα γνήσια λαϊκά. Με αυτό ως δεδομένο, ο λαός δεν έχει άλλο δρόμο παρά να δυναμώσει την οργανωμένη πάλη του ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στην εξουσία του κεφαλαίου, στις διακρατικές ενώσεις του και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Αγώνας που πρέπει να αποκτήσει προοπτική, να συνδεθεί με την πάλη για την εργατική - λαϊκή εξουσία και την αποδέσμευση από ΝΑΤΟ, ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία.

Σκληρά παζάρια και συμφέροντα στη Διατλαντική Συμφωνία

Σκληρά παζάρια και συμφέροντα στη Διατλαντική Συμφωνία

Οι πρόσφατες διαρροές εγγράφων το αποδεικνύουν περίτρανα

Το σοβαρότατο πεδίο ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, η συνεχιζόμενη διαπραγμάτευση για τη Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP) ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΕ, ήρθε και πάλι στο προσκήνιο, μέσα από διαρροές εγγράφων των συζητήσεων που αφορούν ένα τεράστιο παζάρι ανάμεσα σε μονοπωλιακούς ομίλους.
Αυτή τη φορά, το ολλανδικό τμήμα της Greenpeace δημοσίευσε έγγραφα 248 σελίδων, «βγάζοντάς» τα σε ευρωπαϊκά ΜΜΕ, όπως η γερμανική εφημερίδα «Suddeutsche Zeitung». Η αυθεντικότητα των εγγράφων δεν αμφισβητείται από την πλευρά της ΕΕ, ωστόσο εμφανίζονται ως σκέψεις που δεν έχουν καταληχτεί από τα δύο μέρη. Τα όσα εμφανίζονται στα έγγραφα εγείρουν σοβαρές ανησυχίες για το εάν η ΕΕ θα καταλήξει να αλλοιώσει κριτήρια σε ζητήματα όπως η προστασία του περιβάλλοντος, τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα (φυτά και τρόφιμα) και η προστασία των καταναλωτών. Ιδιαίτερα ξεχωρίζουν οι κανονισμοί για την αυτοκινητοβιομηχανία ή ο ορισμός των Προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης (όπως το κρασί, τυροκομικά κ.λπ.), που ιδιαίτερα η αμερικανική πλευρά θέλει να καταργηθούν. Γίνεται λόγος, επίσης, για δημιουργία κανονισμών, με τους οποίους οι ΗΠΑ ουσιαστικά θα παρεμβαίνουν στην ευρωπαϊκή διαδικασία λήψης αποφάσεων και την ισχύουσα νομοθεσία.
Πάντως, την Τρίτη, η Ευρωπαία Επίτροπος Εμπορίου, Σεσίλια Μάλστρεμ, που παίρνει μέρος στις διαπραγματεύσεις, σε ανακοίνωσή της σημείωσε, χωρίς να διαψεύσει τα έγγραφα, ότι «καμία συμφωνία δεν θα αποδυναμώσει ποτέ το επίπεδο προστασίας των Ευρωπαίων καταναλωτών, της ασφάλειας τροφίμων ή προστασίας του περιβάλλοντος» και προσθέτει ότι «εγώ δεν είμαι των εκπτώσεων». Σχετικά με τα έγγραφα που διέρρευσαν, σημειώνει ότι «δεν είναι το ίδιο με το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων», αλλά «γενικά, δείχνουν τη διαπραγματευτική θέση της κάθε πλευράς» και «κάθε πλευρά σε μία διαπραγμάτευση έχει τα αιτήματά της, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η άλλη πλευρά θα ενδώσει».
Είναι φανερό και από την εν λόγω διαρροή ότι η διαπάλη είναι έντονη, αφού διακυβεύονται τεράστια συμφέροντα σε μια σειρά ζητήματα, όπως τα τελωνειακά και δασμολογικά εμπόδια ανάμεσα στις δύο αγορές, η άρση εμποδίων που προκύπτουν από διαφορετικές «κανονιστικές ρυθμίσεις και πρότυπα», η επίτευξη ακόμη μεγαλύτερης απελευθέρωσης των αγορών για το κεφάλαιο, ώστε να υπάρξει η μεγαλύτερη κερδοφορία με ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.
Αυτή είναι η επιδίωξη και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, στον ανταγωνισμό και με άλλα κέντρα όπως η ομάδα των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), τρώγονται όμως και μεταξύ τους για το ποιο τμήμα του κεφαλαίου, ποιοι μονοπωλιακοί όμιλοι θα ωφεληθούν περισσότερο από την κατάληξη του παζαριού. Οσο για τις «αντιδράσεις» στη Διατλαντική Συμφωνία, που γίνονται από θέσεις που δεν αμφισβητούν την εξουσία των μονοπωλίων, δηλαδή την καπιταλιστική βαρβαρότητα, εκφράζουν άλλο τμήμα των εκμεταλλευτών των λαών, που επιχειρούν να χειραγωγήσουν και λαϊκές δυνάμεις.

Το ΚΚΕ, το διαδίκτυο και οι παραδοχές των μυστικών υπηρεσιών

Το ΚΚΕ, το διαδίκτυο και οι παραδοχές των μυστικών υπηρεσιών

• 
  

Του
Νίκου Ρεμπάμπη, μέλους του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ
Πριν λίγες μέρες διέρρευσε σε αμερικανικές εφημερίδες και επιβεβαιώθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ότι η NSA (η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ υπάγεται στο υπουργείο Αμυνας, είναι μία από τις 17 μυστικές υπηρεσίες που «επίσημα» δραστηριοποιούνται στις ΗΠΑ) παρακολουθεί εκατομμύρια τηλεφωνικές κλήσεις και στο πλαίσιο του προγράμματος παρακολούθησης «Prism» μπορεί μέσω των server 9 διαδικτυακών κολοσσών (όπως οι «Google», «Facebook», «Microsoft», «Yahoo», «Apple»...) να έχει πρόσβαση στα e-mail, τις διαδικτυακές συνομιλίες κάθε είδους, να έχουν ουσιαστικά «εικόνα» από όλη τη διαδικτυακή κίνηση ενός χρήστη. Δηλαδή οι μυστικές υπηρεσίες ομολόγησαν ότι μπορούν να παρακολουθούν όλους τους χρήστες του διαδικτύου. Η είδηση χρεώνεται σε διαρροή από σύμβουλο της NSA, τον Εντουαρντ Σνόουντεν, του οποίου η τύχη σήμερα αγνοείται. Μάλιστα η αρχή της παρακολούθησης χρεώνεται στην κυβέρνηση Μπους και πλέον συνεχίζει με την έγκριση της κυβέρνησης Ομπάμα (της κυβέρνησης που εκδηλώνει θαυμασμό ο ΣΥΡΙΖΑ).
Δεν είναι λίγες οι φορές που τα τελευταία χρόνια γίνονται τέτοιες παραδοχές όπως η παραπάνω, αλλά η τελευταία είναι η πλέον καραμπινάτη και από τα πλέον επίσημα χείλη. Ανεξάρτητα του για ποιον λόγο γίνονται αυτές οι διαρροές, τι σκοπούς μπορούν να εξυπηρετούν και στους ανταγωνισμούς μεταξύ των μονοπωλίων που ελέγχουν το διαδίκτυο ή και ανταγωνισμών μεταξύ καπιταλιστικών κρατών (ήδη υπάρχουν σε σχέση με το γεγονός αντιδράσεις από την ΕΕ και τη Γερμανία), αυτές οι ειδήσεις πρέπει να είναι «καμπανάκι» για τους εκατομμύρια χρήστες του διαδικτύου. Με αφορμή αυτήν την είδηση έχει αξία να θυμίσουμε σήμερα τη στάση του ΚΚΕ απέναντι στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα απέναντι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και την αντίδραση ορισμένων πριν λίγα χρόνια που χρέωναν ουσιαστικά στο ΚΚΕ ότι λέει «υπερβολές». Τώρα οι ίδιοι που χρέωναν "αναχρονισμό" στο ΚΚΕ (π.χ. «Το Βήμα»), εμφανίστηκαν με μεγάλους τίτλους για «μεγάλους αδελφούς» και άλλα παρόμοια.
Το γεγονός ότι το ΚΚΕ και η ΚΝΕ προειδοποιούν και επαγρυπνούν μπροστά στη δράση μυστικών υπηρεσιών, φανερών, κρυφών, κρατικών και ιδιωτικών, που αξιοποιούν και το διαδίκτυο, έχει γίνει και η αφορμή για επίθεση ενάντια στο ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια. Πάντα με ύφος έκπληκτου, από το «παράλογο» κατ' αυτούς που στηρίζει το ΚΚΕ, έγραφαν: «Το ΚΚΕ διαγράφει το facebook», «Απαγορεύει το ΚΚΕ στα μέλη του να έχουν facebook», «Το ΚΚΕ βλέπει παντού πράκτορες και προβοκάτορες», «Προτροπή του ΚΚΕ να μην έχουν τα μέλη του λογαριασμούς στο facebook και σε άλλα παρόμοια κοινωνικά δίκτυα για λόγους "προστασίας" τους» (σ.σ. σε εισαγωγικά από το συντάκτη του κείμενου η λέξη προστασία, προφανώς επειδή το ΚΚΕ βλέπει φαντάσματα!!!), «Οποιος δεν σταματήσει να έχει Facebook, θα διαγραφεί λέει η "σοφή"» μας ηγεσία!», «Η ομολογουμένως φοβική στάση του Περισσού απέναντι στο διαδίκτυο». Τέτοια και άλλα σχόλια και άρθρα φιλοξενήθηκαν από αστικά ΜΜΕ, με πρώτο τη ναυαρχίδα τους, το «Βήμα», που είχε πιάσει το νήμα από διάφορα blogs, άλλα αντικομματικά και άλλα με αναφορές ξεκάθαρης στήριξης στο ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιας κάστας αρθρογράφοι με αυτούς που περιγράφηκαν παραπάνω λένε επίσης ότι «αντί το ΚΚΕ να πιάσει το μήνυμα των καιρών (...) έχει κάτσει στη γωνία σαν πεισμωμένη γριά» ή ότι «ζουν (οι κομμουνιστές) σε ένα δικό τους πλανήτη, σε ένα δικό τους, εσωτερικό Δίκτυο, μακριά από τις Σειρήνες του ιμπεριαλισμού και του οπορτουνισμού».
Και «απαρχαιωμένο το ΚΚΕ» και «ανελευθερία στο Κόμμα»!
Η επίθεση δεν αφορά μόνο τα περί «απαρχαιωμένου» ΚΚΕ. Επίθεση γίνεται και στο όνομα της «ελευθερίας» και της «δημοκρατίας» στο Κόμμα με πρώτα βιολιά διάφορους οπορτουνιστές, άλλους πιο έμπειρους και άλλους πιο «καινούριους» μετανοημένους κομμουνιστές. Πού καταλήγουν τελικά; Οτι είναι «ελευθερία» στελέχη, μέλη, φίλοι του ΚΚΕ να αυτοφακελώνονται. Και με αυτήν την άθλια πολεμική που αναπτύσσουν (με μπόλικη διαστρέβλωση) καρφώνονται και για το τι Κόμμα θέλουν. Κόμμα - χυλός που θα είναι φτερό στον άνεμο, «ανοιχτό» στην παρέμβαση του αστικού κράτους, που αραιά και πού θα ξεστομίζει για τα μάτια του κόσμου και καμιά κουβέντα για επαναστάσεις, εξεγέρσεις και σοσιαλισμό! ΚΚ που να έχει απεμπολήσει τις αρχές συγκρότησής του και αναπόφευκτα και την πολιτική του γραμμή για την κατάκτηση της εξουσίας. Ενα Κόμμα δηλαδή, που θα είναι δεμένο χειροπόδαρα στο σύστημα και τους μηχανισμούς του.
Αν γινόταν αυτό μάλλον το ΚΚΕ θα ήταν κόμμα πρότυπο, η ηγεσία του πάνσοφη και προφανώς δε θα ήταν σεχταριστικό (sic!). Οι κομμουνιστές, αφελείς δεν είμαστε. Η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δε σημαίνει και παύση του ταξικού πολέμου που είναι σε εξέλιξη σε όλες τις φάσεις, και δε σταμάτησε ακόμα και στις σχετικά πιο «ειρηνικές» περιόδους που πέρασαν. Είναι δυνατόν οι εκμεταλλευτές να πάψουν να περιφρουρούν την εξουσία τους από τη δράση που αναπτύσσεται εναντίον της; Πολύ περισσότερο που το ΚΚΕ παλεύει για την ανατροπή αυτής της εξουσίας. Η παρακολούθηση βέβαια αφορά όλους τους χρήστες του διαδικτύου, που ακόμα κάποιοι επιμένουν να το αποκαλούν και «παράδεισο της ελευθερίας». Τέτοιος παράδεισος είναι η αστική δημοκρατία!
Η τεράστια ανάπτυξη της πληροφορικής και οι εφαρμογές του διαδικτύου δεν αποτελούν συλλογικό κοινωνικό αγαθό, αλλά ιδιοκτησία μονοπωλιακών ομίλων και εργαλείο - αποτελεσματικό μάλιστα - πολιτικής χειραγώγησης στα χέρια των εκμεταλλευτών αλλά και εργαλείο παρακολούθησης στα χέρια της αστικής τάξης και των μηχανισμών της. Ούτε μπορεί να εμπιστεύεται κανείς τις «προστατευτικές» πολιτικές της ιδιωτικής ζωής που διαφημίζουν οι εταιρείες που εμπλέκονται με τη δημιουργία λογισμικού και τη λειτουργία σελίδων κοινωνικής δικτύωσης. Τα παραδείγματα hacking που εμφανίζονται όλο και πιο συχνά, απλά μαρτυρούν πως υπάρχει το δυναμικό εκείνο (αγνώστου ταυτότητας και προέλευσης για εμάς, κάτι που δεν ισχύει πιθανά για τις κρατικές υπηρεσίες) που έχει το «αντίδοτο», την ικανότητα δηλαδή να σπάει κωδικούς, παρακωδικούς, ακόμα και κρυπτογραφήσεις (που θεωρούνται πιο εγγυημένος τρόπος προστασίας).
Κάποια παραδείγματα από εμάς που... «ζούμε στο δικό μας πλανήτη»
Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι δεν πρέπει να είσαι χάκερ για να χρησιμοποιήσεις το «youtube», η χρήση του οποίου βέβαια δεν είναι καταδικαστέα. Αν κάποιος δει στη δεξιά μπάρα, εκεί που είναι τα προτεινόμενα βίντεο, κάποια από αυτά αναγράφουν «recommended foryou» («συνίσταται για εσένα»). Και πού ξέρει το «youtube» τι μπορεί να θέλεις να δεις ή να ακούσεις; Αυτό προκύπτει από τις αναζητήσεις που έχει κάνει ο χρήστης στο «youtube», και από τα βίντεο που έχει δει, όσο καιρό το αξιοποιεί. Το site αυτές τις πληροφορίες τις έχει συλλέξει, τις έχει επεξεργαστεί και σου κάνει τις προτάσεις του.
Ακόμα και για την ανάρτηση μίας διαφήμισης της «google» αξιοποιείται όλο το σχετικά πρόσφατο διαδικτυακό παρελθόν του χρήστη, προκειμένου τη διαφήμιση να τη δει κάποιος που οι πιθανότητες ενδιαφέροντος να είναι αυξημένες για το διαφημιζόμενο (εξατομικευμένη διαφήμιση). Δεν πρέπει κανείς να είναι διάνοια για να καταλάβει ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο μέσω της αποθήκευσης, συλλογής και κατάλληλης επεξεργασίας των πληροφοριών που απορρέουν από μία τυπική χρήση του διαδικτύου. Η συλλογή πληροφοριών για εμπορικούς σκοπούς δείχνει ότι υπάρχει δυνατότητα με βάση τα διαδικτυακά βήματα του κάθε χρήστη να συλλεχτούν και άλλου είδους πληροφορίες...
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Αυτή η δουλειά, της συλλογής πληροφοριών, ακόμα πιο ευαίσθητων από αυτές που περιγράφηκαν, από όποια υπηρεσία το επιθυμεί γίνεται πιο εύκολα όταν ένας χρήστης διαθέτει λογαριασμό σε κάποιο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πρόκειται για ιστοσελίδες στις οποίες ο χρήστης δημιουργεί ένα «προφίλ» με προσωπικά του στοιχεία (που με δυσκολία πολλές φορές κάποια από αυτά μπορεί να τα αποκαλύπτει ακόμα και στο φιλικό ή οικογενειακό περιβάλλον) και φωτογραφίες και αλληλεπιδρά με άλλους χρήστες, τους εικονικούς του «φίλους» συνήθως στη βάση κοινών ενδιαφερόντων. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί το «facebook» που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2004. Τον Οκτώβρη του 2012 καταγράφηκαν πάνω από 1 δισεκατομμύριο ενεργοί χρήστες του «facebook» (1). Εκτιμάται ότι από αυτούς τα 3,5 εκατομμύρια είναι Ελληνες.
Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης είναι καπιταλιστικές επιχειρήσεις - μονοπώλια που, αν και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους δωρεάν, έχουν τεράστια κέρδη (πάνω από 4 δισ. δολάρια μόνο για το «facebook» το 2011) από διαφημίσεις, αλλά και από το εμπόριο πληροφοριών σχετικά με τις προτιμήσεις και τις συνήθειες των χρηστών προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι «τρεις από τους τέσσερις ιδρυτές του Facebook είναι εκατομμυριούχοι» (2).
Κανένα προσωπικό δεδομένο δεν μπορεί να μείνει κρυφό όταν συμμετέχει κανείς σε τέτοιες ιστοσελίδες. Αλλωστε ο χρήστης χάνει τον έλεγχο των προσωπικών του δεδομένων που δημοσιεύονται, καθώς αυτό δεν εξαρτάται μόνο από τον ίδιο αλλά και από τους «φίλους» του. Στη συνέχεια τα δεδομένα αυτά περνάνε στη δικαιοδοσία της εταιρείας - παρόχου που τα διατηρεί στο διηνεκές και τα αξιοποιεί όπως θέλει. Ετσι οι κάθε λογής υπηρεσίες και επιτελεία βγαίνουν από τον κόπο να σχηματίσουν το κοινωνικό και πολιτικό προφίλ όποιων βάζουν στο μάτι για πολιτικούς ή άλλους λόγους, αφού το παίρνουν στο πιάτο.
Για να αντιληφθεί πόσο έχει προχωρήσει η συλλογή και η επεξεργασία των πληροφοριών που αντλούνται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι επίσης αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «The Wallstreet Journal» με αφορμή έρευνα του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ (3).
«Στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, οι Μάικλ Κοζίνσκι, Ντέιβιντ Στίλγουελ και Θορ Γκρέπελ συγκέντρωσαν τα Like (4) και τα λεπτομερή δημογραφικά προφίλ από 58.000 εθελοντές χρήστες του "facebook". (...) Αξιοποίησαν τα αποτελέσματα, έκαναν ψυχομετρικά τεστ και κατόρθωσαν να μαντέψουν σωστά σε ποσοστό από 60% έως 95% προσωπικά στοιχεία για κάθε χρήστη. Τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικά, καθώς οι αλγόριθμοι έδωσαν ακριβή στοιχεία στο 88% των περιπτώσεων όσον αφορά τον σεξουαλικό προσανατολισμό των ανδρών, στο 95% στη διάκριση Αφροαμερικανών από Καυκάσιους - Αμερικανούς και στο 85% στη διάκριση μεταξύ Ρεπουμπλικανού και Δημοκρατικού» (5).
Ολες αυτές τις πληροφορίες που συγκεντρώνουν αυτά τα μονοπώλια τις κρατούν μόνο για τον εαυτό τους; Αν βγάζουν τεράστια ποσά από τις διαφημίσεις εταιρειών, τότε πόσα χρήματα θα έβγαζαν αν (λέμε αν) πουλούσαν όλα αυτά τα «προσωπικά δεδομένα» σε αστικά κράτη, μυστικές υπηρεσίες και ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς;
Δεν είναι η πρώτη φορά που ομολογούν την παρακολούθηση
Πέρσι είδε το φως της δημοσιότητας η εξής είδηση: σε κτίριο της CIA στη Βιρτζίνια έχει συγκεντρωθεί ένας λόχος πρακτόρων (οι λεγόμενοι «νίντζα της βιβλιοθήκης») με ευθύνη να αναλύουν τις πολιτικές απόψεις που αναπτύσσονται από χρήστες του «Facebook» και του «Twitter». Οι εκθέσεις των «νίντζα» εμπεριέχονται στην πρωινή ενημέρωση του προέδρου των ΗΠΑ, ενώ για να αντιληφθούμε τον όγκο των πληροφοριών που συγκεντρώνουν αρκεί το εξής στοιχείο: «Ο διευθυντής του Κέντρου, ο Νταγκ Νέικιν, αποκάλυψε στο πρακτορείο "Ασοσιέιτεντ Πρες" έναν απίστευτο αριθμό: εξετάζουν καθημερινά όχι λιγότερα από 5 εκατομμύρια "τιτιβίσματα" - τα μικρομηνύματα που διακινούνται στο "Twitter"» (6). Επίσης από πέρυσι, το FBI αναζητά εργαλείο ανάλυσης μέσων κοινωνικής δικτύωσης για προηγμένες πληροφορίες και μάλιστα ανέφερε στην αγγελία του: «Τα κοινωνικά μέσα έχουν γίνει πρωταρχική πηγή πληροφοριών επειδή αποτελούν την κατεξοχήν πρώτη απόκριση σε σημαντικά γεγονότα και το πρωταρχικό συναγερμό σε πιθανώς εκτραχυνόμενες καταστάσεις».
Ολα αυτά δε γίνονται μόνο στα κρυφά, αφού καθόλου κρυφή δεν ήταν η παρουσία του Ζούγκενμπεργκ (ενός εκ των ιδρυτών του «Facebook» και δισεκατομμυριούχος πλέον) στο «G-8» το 2011 όπως φανερή ήταν η συνάντηση του Σαρκοζί το 2012 με τον ιδρυτή του «Twitter», την περίοδο πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία. Τι μπορεί να συζήτησαν οι μεγαλοϊδιοκτήτες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με τους ηγέτες των καπιταλιστικών κρατών; Δε μας το αποκάλυψε κανείς.
Μία ακόμα πλευρά που επιβεβαιώνει τη στάση του ΚΚΕ είναι και ο κυβερνοπόλεμος που διεξάγεται στο διαδίκτυο μεταξύ μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, κυρίως για την απόσπαση πληροφορίων μεταξύ επιχειρήσεων ανταγωνιστικών μεταξύ τους, όπως επίσης και τα διάφορα προσωπικά δεδομένα ηγετών καπιταλιστικών κρατών που αλιεύονται και δημοσιοποιούνται με σκοπό τον εκβιασμό, για πολιτικούς ή οικονομικούς λόγους.
Τελικά είχε δίκιο το ΚΚΕ;
Τα παραδείγματα (είναι μόνο μερικά από όσα μπορεί να πει κανείς) δείχνουν ένα πράγμα: ότι το ΚΚΕ κρατάει αυτή τη στάση απέναντι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όχι επειδή δεν ξέρει, αλλά ακριβώς επειδή ξέρει και γνωρίζει, αυτό που ξέρουν και εκατομμύρια χρήστες του διαδικτύου: ότι είναι ένας χώρος ο οποίος μπορεί να αξιοποιηθεί για να συγκεντρωθεί τεράστιος όγκος πληροφοριών που παλιότερα θα χρειάζονταν μερικοί εκατομμύρια ζωντανοί πράκτορες. 'Η πιο απλά, όπως το είπε ο διευθυντής της CIA Κρίστοφερ Ζαρντίνσκι, «το Facebook είναι το όνειρο που έγινε πραγματικότητα, αφού εκεί μέσα όλοι βάζουν φωτογραφίες και προσωπικά δεδομένα, χωρίς ενδοιασμούς και προσφέρουν στην The Company (CIA)"ξεκούραστη"συλλογή δεδομένων» (7).
Ούτε αποθεώνουμε το διαδίκτυο, ούτε το υποτιμάμε. Το ΚΚΕ ήταν από τους πρώτους που το αξιοποίησε στην Ελλάδα (π.χ. ιστοσελίδα «Ριζοσπάστη») και βελτιώνει ουσιαστικά την αξιοποίηση και αυτού του εργαλείου μέσω του portal του Κόμματος. Το διαδίκτυο το κατανοούμε σαν αστικό ΜΜΕ, αφού είναι στην ιδιοκτησία μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, κάτι που καθορίζει και το τι θα κυριαρχεί στο περιεχόμενό του. Το διαδίκτυο, πέρα από άλλες πλευρές και εφαρμογές που έχει, σήμερα εμπλέκεται άμεσα με την ενημέρωση και την προπαγάνδα. Το θέμα είναι προπαγάνδα και ενημέρωση από ποιον και για τα συμφέροντα ποιας τάξης. Ενα μέσο στην ιδιοκτησία της αστικής τάξης δεν μπορεί παρά να προβάλλει, να κυριαρχείται από την προβολή της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής και τις παραλλαγές της. Για παράδειγμα, το ίδιο αντικομμουνιστικό περιεχόμενο που μπορεί να βρει κάποιος σε ένα σχολικό ή άλλο βιβλίο το βρίσκει πολύ εύκολα και στο διαδίκτυο και την ευθύνη γι' αυτό δεν την έχει ασφαλώς το διαδίκτυο αυτό καθ' αυτό, αλλά το σε ποιας τάξης τα χέρια βρίσκεται. Την αλήθεια μπορεί να τη βρει κάποιος αλλά θα πρέπει να την ψάξει αρκετά. Δε θα τη βρει ούτε στα «προτεινόμενα», ούτε στις πρώτες θέσεις των μηχανών αναζήτησης.
Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ έχουν όχι μόνο δικαίωμα αλλά και ευθύνη να προειδοποιούν, να ενημερώνουν και για αυτές τις πλευρές τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Να καλλιεργούν στάση επαγρύπνησης, αυτοπεριφρούρησης. Οπως οι εκμεταλλευτές δε μας αποκαλύπτουν τι κουβεντιάζουν στις κλειστές και στις πιο «ανοιχτές» τους μαζώξεις έτσι και η εμπροσθοφυλακή των εκμεταλλευόμενων, το ΚΚΕ, τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παραδίνουμε ατομικά/προσωπικά στοιχεία για εμπορική και κάθε άλλη εκμετάλλευση. Οχι επειδή φοβόμαστε αλλά επειδή σκοπός της δράσης μας είναι η ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος, η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Παραπομπές
1. Στοιχεία από την έρευνα «Internet 2012 in numbers», http://royal.pingdom.com/2013/01/16/internet-2012-in-numbers.
2. «Το Facebook είναι... η τρίτη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο» http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=27200&subid=2&pubid=112812818.
3. Δημοσίευμα της «The Wallstreet Journal» διαθέσιμο στα αγγλικά στη διεύθυνση: http://online.wsj.com/article_email/SB10001424127887324096404578354533010958940-lMyQjAxMTAzMDEwMTExNDEyWj.html#.
4. Διευκρινιστικά: To «like» (στα ελληνικά «μου αρέσει») είναι η έκφραση επιδοκιμασίας από ένα χρήστη του «Facebook» σε ανάρτηση άλλου χρήστη. Πρόκειται για μία τυπική δυνατότητα που «παρέχει» στους χρήστες του το «Facebook».
5. Μεταφρασμένο το παραπάνω δημοσίευμα από την ιστοσελίδα «news 247.gr».
6. «Τα Νέα», «CIA: Σαρώνει τα κοινωνικά δίκτυα για να προβλέψει επαναστάσεις», 12 Νοέμβρη 2011.
7. Δημοσίευμα στο «gr.news.yahoo.com», 4/2/2013.
Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τον «Κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ», 23 Ιούνη 2013 

Ουκρανία: Ο Πατριάρχης και οι τιμωροί των «άθεων προλετάριων»

  Ουκρανία: Ο Πατριάρχης και οι τιμωροί των «άθεων προλετάριων»

Σαν σήμερα (σ.σ. χθες), 2 Μαϊου του 2014, νεοναζί έκαιγαν ζωντανούς διαδηλωτές στην Οδησσό. Επαναφέρουμε δημοσίευμα με τα γεγονότα και τη συνέχεια...- Σκληρές εικόνες

Στην Ουκρανία, η κυβέρνηση ελέγχεται από τους νεοναζί. Γνωστό… Επίσης είναι γνωστό πως ο σκοταδισμός πάει χέρι – χέρι με τον φασισμό κάθε είδους.

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά, αλλά εμείς θα αρκεστούμε στα σύγχρονα γεγονότα από την Ουκρανία.

Είναι προφανές πάντως πως όσα διαδραματίζονται τα τελευταία χρόνια στην πρώην Σοβιετική Δημοκρατία με την δράση των νεοναζί, θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό τις πρακτικές των ισλαμοφασιστών του ISIS που δολοφονούν τους λαούς της Μέσης Ανατολής.

Θρησκευτικός φανατισμός

Η εκκλησία, διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο μέσω του θρησκευτικού φανατισμού, στην εξάπλωση της νεοναζιστικής θηριωδίας εναντίων του λαού της Ουκρανίας. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει η πρακτική του Πατριάρχη Κιέβου Φιλάρετου. Ο συγκεκριμένος πατριάρχης σε μια συνέντευξη του που έδωσε στις αρχές του Απρίλη σε ουκρανική ιστοσελίδα εξήγησε τους λόγους που ο λαός του Ντόνμπας «υποφέρει»: «Εκεί ζει το λεγόμενο προλεταριάτο, άνθρωποι που μεγάλωσαν μες στον αθεϊσμό κι ακόμη τον διατηρούν».

Κατά τον Φιλάρετο, η κατάσταση στο Ντονμπάς θυμίζει την αντίστοιχη στην ΕΣΣΔ όταν «ο Θεός επέτρεψε στον Χίτλερ να καταλάβει το 1/3 της ΕΣΣΔ για να δοκιμάσει την πίστη των κατοίκων της».

Μάλιστα… Και τώρα το ερώτημα

Αν και ο Πατριάρχης στη συνέντευξη του αναφέρει ποιος είναι ο λόγος της «συμφοράς», (είναι άθεοι και προλετάριοι), αυτό που δεν μας είπε είναι ποιοι είναι αυτοί που έχουν αναλάβει να τιμωρήσουν τους «άθεους» του Ντονμπάς…

Αυτό που ξέρουμε πάντως είναι πως οι φασιστικές ορδές του «Δεξιού τομέα» και της κυβέρνησης της Ουκρανίας καίνε, βιάζουν, δολοφονούν με τις πλάτες της Ε.Ε και των ΗΠΑ για να σβήσουν οποιαδήποτε μορφή αντίστασης στις περιοχές της Ανατολικής Ουκρανίας.

Μήπως λοιπόν, οι παραστρατιωτικές οργανώσεις, οι χούλιγκανς των γηπέδων, αλλά και ο επίσημος στρατός της Ουκρανίας δολοφονούν για να «δοκιμάσουν την πίστη των κατοίκων;» Ρητορικό το ερώτημα, αλλά τι άλλο θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς από τα λεγόμενα του Πατριάρχη του Κιέβου.

Παροτρύνει τους πιστούς να δολοφονήσουν

Ας δούμε όμως επιγραμματικά ποιος είναι ο συγκεκριμένος Πατριάρχης Φιλάρετος.

Ο Πατριάρχης Φιλάρετος δεν είναι αναγνωρισμένος από τους προκαθήμενους των Ορθοδόξων Εκκλησιών, μιας και επισήμως ως μόνη κανονική Εκκλησία στην Ουκρανία αναγνωρίζεται η υπαγόμενη στο Πατριαρχείο Μόσχας Μητρόπολη Κιέβου. Οι συμμετοχή του «Πατριάρχη» και η στήριξη στο φασιστικό καθεστώς είναι γνωστή. Ο ίδιος αναπαράγει το μίσος και τον αντικομμουνισμο, εδώ και πολύ καιρό. Μάλιστα δεν έλειψε να παροτρύνει τους πιστούς ακόμα και να σκοτώσουν τους πολίτες της Ανατολικής Ουκρανίας!

Το περιστατικό που σημειώθηκε παλαιότερα στις 22 Μαρτίου 2015 κατά την διάρκεια μιας Κυριακάτικης λειτουργίας είναι χαρακτηριστικό.

«Ποιά είναι η αλήθεια; Ποιά είναι η πηγή του Κακού; Η πηγή του Κακού είναι οι άνθρωποι που ζουν στο Ντονμπάς και στη Ρωσία»

«Πως είναι δυνατόν να υπερασπιστούμε τα εδάφη μας χωρίς να σκοτώσουμε και να πάρουμε ζωές; Όχι αδερφοί και αδερφές μου! Αυτό δεν είναι δολοφονία. Δεν παραβιάζεται ο Νόμος του Θεού «ου φονεύσεις», είπε μεταξύ άλλων ο Φιλάρετος.

Αυτοί είναι οι «τιμωροί των άθεων προλετάριων»…

Και τώρα κάποια παραδείγματα για να δούμε ποιοι είναι αυτοί που τιμωρούν την «πηγή του κακού στον Ντόνμπας» και ποιοι επιτίθενται στους «άθεους προλεταρίους της Ανατολικής Ουκρανίας, με τις ευλογίες του «Πατριάρχη» Φιλάρετου.

Ας επαναφέρουμε την γνωστή  φωτογραφία στην οποία ο κύριος που χαιρετά ναζιστικά είναι ο Πρωθυπουργός της Ουκρανίας.

Ο Αρσένι Γιατσιένιουκ ανέλαβε μετά το πολιτικό και στρατιωτικό πραξικόπημα ανατρέποντας  την κυβέρνηση της Ουκρανίας και εγκαθιδρύοντας  ένα νεοφασιστικό καθεστώς με την υποστήριξη της ΕΕ και των ΗΠΑ. Στο πραξικόπημα που πραγματοποιήθηκε,  οι παραστρατιωτικές οργανώσεις κινητοποιήθηκαν με οργανωτή το φασιστικό κόμμα  Σνόβοντα και τον  στρατιωτικό βραχίονα του, την οργάνωση «Δεξιός Τομέας» 

Εκείνοι οι τιμωροί των «άπιστων προλετάριων»  που στηρίζει ο πατριάρχης Φιλάρετος είναι οι θρασύδειλοι χούλιγκανς που πριν  λίγες μέρες επιτέθηκαν  με ρόπαλα σε συνταξιούχους κατά την διάρκεια συγκέντρωσης.

Οι τιμωροί των «άθεων προλετάριων» που στηρίζει ο Πατριάρχης Φιλάρετος, είναι αυτοί που έσφαξαν 42 ανθρώπους στην Οδησσό στο κτίριο του  συνδικάτου στις 2 Μάιου το 2014.

Στην φωτογραφία φαίνεται μια έγκυος γυναίκα, να  έχει στραγγαλιστεί από  καλώδιο μέσα στο κτήριο του συνδικάτου από τους νεοναζί.

Καμένοι αντιφασίστες μέσα στο κτήριο του συνδικάτου στην Οδησσό από νεοναζί.

Στην φωτογραφία βλέπουμε οπαδούς του Δεξιού τομέα… με νεοναζιστικά περιβραχιόνια, αλυσίδες και ρόπαλα στους δρόμους του Κιέβου.

Οι τιμωροί των «άθεων προλετάριων»  είναι αυτοί που στις 28 Ιουλίου του 2013, (βλ. φωτογραφία κάτω) στο χωριό Cologory της δυτικής Ουκρανίας, πραγματοποίησαν την εκταφή των λειψάνων Ουκρανών στρατιωτών της χιτλερικής δύναμης Waffen των SS.

Το ρεπορτάζ ήταν αποκαλυπτικό τότε καθώς κυκλοφόρησε πλούσιο φωτογραφικό υλικό και βίντεο. Ακολούθησε νεκρώσιμη ακολουθία με τιμές εθνικών ηρώων υπό τη συνοδεία βετεράνων Ναζιστών σε ορθόδοξο ναό του Πατριαρχείου του Κιέβου.

Επίσης είναι αυτοί οι «τιμωροί» που στις 22 Φεβρουαρίου 2014, βασάνισαν τον Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας στην πόλη της Lviv Rostislav Vasilko. Οι νεοναζί χτυπούσαν το σώμα του με κάθε αντικείμενο, σπάζοντας τα πλευρά, και το ρινικό διάφραγμα. Μεταξύ άλλων τον έβαλαν να φιλήσει τον σταυρό και να μετανοήσει!

Οι «τιμωροί» των «άπιστων» της  Ανατολικής Ουκρανίας είναι εκείνοι οι φασίστες που στις 17 Φλεβάρη του 2015, επιτέθηκαν στον  γραμματέα της Ένωσης Λενινιστικής Κομμουνιστικής Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς  την ώρα που πραγματοποιούσε  εκδήλωση σε κάποιο σοβιετικό μνημείο.

Οι «τιμωροί των άπιστων» είναι εκείνα τα παραστρατιωτικά στοιχεία που σταύρωσαν και έκαψαν ζωντανό έναν αντιφασίστα, απειλώντας όλους τους κατοίκους της Αν. Ουκρανίας πως θα τους σκοτώσουν.

Εν τέλει είναι εκείνοι και το καθεστώτος τους που απαγόρευσαν το Κομμουνιστικό κόμμα της Ουκρανίας,  που δολοφονούν κάθε  δημοκράτη, αντιφασίστα και κομμουνιστή αλλά και όποιον αντιστέκεται στα σχέδια τους.

Υ.Γ Οποιαδήποτε σύνδεση των παραπάνω περιστατικών, με τις πρακτικές των ισλαμοφασιστών του ISIS είναι φυσιολογική. Έτσι δεν είναι;

Πηγή: Ημεροδρόμος

Η Μπίζνα των χρωματιστών “επαναστάσεων”

 Η Μπίζνα των χρωματιστών “επαναστάσεων”

Η νέα προσπάθεια για χρωματιστή επανάσταση στα Σκόπια, φέρνει στο προσκήνιο την επιτακτική ανάγκη κατανόησης των χρωματιστών επαναστάσεων. Αυθεντικές εκρήξεις πολιτών ή χειρουργικές επεμβάσεις μυστικών υπηρεσιών; Πραγματικές επαναστάσεις ή regime change operations; Ποια είναι τα αιτήματα και ποιος ο τελικός σκοπός τους;

Ο όρος χρωματιστές επαναστάσεις χρησιμοποιείται ευρέως σε όλο τον κόσμο από τα μέσα ενημέρωσης για να περιγράψει διάφορες σχετικές κινήσεις που αναπτύχθηκαν σε διάφορες κοινωνίες που έσπρωξαν την εμβαθυνση της καπιταλιστικής παλινδρόμησης στις ανατολικές χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αλλά και τα Βαλκάνια στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με κύριο παράδειγμα την διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας μέσω της επίθεσης στον Μιλόσεβιτς. Ο όρος έχει επίσης εφαρμοστεί και σε ένα αριθμό αλλων περιπτώσεων, συμπεριλαμβανομένης της Μέσης Ανατολής με άλλους όρους, όπως για παράδειγμα στην Αίγυπτο, η επανάσταση του τουίτερ.

Τι κοινό έχουν όλες οι χρωματιστές επαναστάσεις; Παίρνουν μορφή και σχήμα σε χώρες τις οποίες κυρίως Αμερικάνικά συμφέροντα έχουν ανάγκη από αποσταθεροποίηση. Σύμπτωση; Ίσως, εαν δεν υπήρχαν αποδείξεις και ένα γενικότερο μοτίβο ανάπτυξης, σχεδόν ως σχεδιάγραμμα. Ενδιαφέροντα ερωτήματα είχαμε δει και σε άρθρα άλλων ιστολογίων,

“Πώς και καμία από τις “συνταγές” του Sharp για επανάσταση δεν εφαρμόστηκε ποτέ εντός των δυτικών, αναπτυγμένα καπιταλιστικών κοινωνιών; Γιατί δεν υπήρξε “χρωματιστή επανάσταση” στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία; Είναι επειδή οι πολίτες τους είναι απόλυτα ικανοποιημένοι από τη “δημοκρατία” την οποία απολαμβάνουν;
Σημαντικότερα, πώς και ο Sharp, επαναστάτης ων, αποφάσισε οι επαναστάσεις του να γίνονται μόνο σε χώρες όπου οι ΗΠΑ επιθυμούσαν ανατροπή κυβερνήσεων και δεν αποστασοποιήθηκε ποτέ, ως “ιδεαλιστής του 60” και “αντιρρησίας συνείδησης” από αυτές τις πρακτικές; Πώς και μετά το 60 έπαψε να θεωρεί ότι υπάρχει έλειμμα δημοκρατίας και τυραννία στη δική του χώρα;”

Με αυτό, δεν υπονοούμε βέβαια πως οι μυστικές υπηρεσίες έχουν εξαγοράσει κάθε ένα από τους παρευρισκόμενους και συμμετέχοντες σε αυτά τα κινήματα, αλλά σημαντικά κεφάλαια και κέντρα στην ανάπτυξη των ιδεών και των πρακτικών αυτών των λεγόμενων “επαναστάσεων”.

Χρηματοδοτήσεις σε ΜΚΟ ως δήθεν ανεξάρτητους αγανακτισμένους πολίτες, λαϊκιστικές ιδέες που εξηγούν υπαρκτά προβλήματα (ελευθερία, δικαιοσύνη, φτώχεια) με την επιφανειακή πτυχή των ζητημάτων (σκάνδαλα, έμφαση των προβλημάτων σε συγκεκριμένους πολιτικούς και όχι ανάλυση για το σύστημα ή για το τι ακριβώς πρέπει να δημιουργηθεί μετά την πτώση τους) προς συγκεκριμένα συμφέροντα και πάρτυ για δυναμική είναι μόνο μερικές από τις τεχνικές.

Ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά, οι συγκεκριμένες οργανώσεις, το μανιφέστο μέσα από τα οποία οργανώνονται; Απαντήσεις και αρχικές σκέψεις σε αυτά τα μικρά αλλά αρκετά συμπυκνωμένα ντοκιμαντέρ που ακολουθούν.

Ερώτηση Bonus: Ποια αριστερά είναι αυτή που υποστήριξε και χαιρέτισε θετικές εξελίξεις και ως εκδημοκρατισμό τα αιτήματα των χρωματιστών επαναστάσεων;

Πηγή: Αγκάρρα