10 Δεκ 2016

Ενα "σίκουελ" σκέτη παρωδία ...


Οπως μας ενημέρωσε προχτές η «Εφημερίδα των Συντακτών», το μισό πάλαι ποτέ «αντιμνημονιακό» μέτωπο, από τον Λαφαζάνη της ΛΑΕ έως την Ζ. Κωνσταντοπούλου και τον Αλ. Αλαβάνο, θα βρεθεί στην παρουσίαση του βιβλίου της πρώην υπουργού - στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ - Ν. Βαλαβάνη.
Τι θα συζητήσουν, τουλάχιστον αν κρίνουμε από την προδημοσίευση που κάνει η εφημερίδα; Τα γνωστά και χρεοκοπημένα από την ίδια τη ζωή παραμύθια ότι τάχα μπορεί να υπάρξει «φιλολαϊκή» διαχείριση και ανάπτυξη προς όφελος του λαού, στο πλαίσιο του καπιταλισμού, αρκεί να απαλλαγούμε από τους «υποτακτικούς» και να ανακτήσουμε την «εθνική αξιοπρέπεια».
Να ένα απολαυστικό δείγμα: «Οσο σπάνια κι αν είναι μια "κυβέρνηση της Αριστεράς", ακόμα πιο σπάνιο είναι να εφαρμόζεται μια αριστερή κυβερνητική πολιτική: Επειδή αυτή είναι που μετουσιώνει μια "κυβέρνηση αριστερών" σε "κυβέρνηση της Αριστεράς", για την οποία αξίζει να κάνει και να προσφέρει κανείς τα πάντα προκειμένου να μη γίνει "αριστερή παρένθεση". Μπορεί άραγε στη σημερινή Ελλάδα να υπάρξει "αριστερή κυβερνητική πολιτική" που να μην περνάει μέσα απ' την απεμπλοκή, απ' τα Μνημόνια και ένα αβάσταχτο χρέος (...); Που να μην απαιτεί ανάκτηση της κυριαρχίας της χώρας, την ανάκτηση πριν απ' όλα των δύο βασικών εργαλείων, μιας ελληνικής κυβέρνησης που να κυβερνά και μιας Βουλής των Ελλήνων που ν' αποφασίζει - πλάι σε νέους κινηματικούς "θεσμούς" λαϊκής δημοκρατικής συμμετοχής και, βέβαια, μια παραγωγική ανασυγκρότηση προς όφελος των εργαζομένων, του λαού και του τόπου;».
Με δυο λόγια, καμία... ανατροπή. Κοροϊδία στο τετράγωνο κι ένα κακοστημένο «σίκουελ» της εξαπάτησης της πρώτη φορά Αριστεράς.
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

cΗ απεργία και τα αστικά ΜΜΕ


Σκόρπια άρθρα και δημοσιεύματα περιέχονταν στο χτεσινό Τύπο για την πανεργατική πανελλαδική απεργία της Πέμπτης, ενώ κάποια περισσότερα γράφτηκαν για την απεργία των ναυτεργατών. Κοινή συνισταμένη για όλους όσοι ξέφευγαν από τα όρια της περιγραφής και των διαπιστώσεων (όπως για παράδειγμα ότι πραγματική απεργιακή συγκέντρωση συγκρότησαν μόνο οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ), ήταν η προσπάθεια απαξίωσης και συκοφάντησης του απεργιακού αγώνα, γενικά των εργατικών κινητοποιήσεων.
Για παράδειγμα, γράφτηκε σε εφημερίδα μεγάλου συγκροτήματος ότι «ο επαγγελματικός συνδικαλισμός συνεχίζει να μην έχει επαφή με την πραγματικότητα», ενώ σε άλλη εφημερίδα ο αρθρογράφος καταφερόταν ενάντια στους «καπεταναίους των τρακτέρ», επειδή απέκλεισαν συμβολικά τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
Οσο για την απεργία των ναυτεργατών, η τρομοκρατία και οι συκοφαντίες θύμισαν παλιότερες εποχές. Αλλά κι εκεί που δίνονταν κάπως μεγαλύτερα ρεπορτάζ για την απεργία, απέπνεαν «μούχλα» και δινόταν με απαξιωτικό τρόπο και με την αίσθηση της διεκπεραίωσης η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις, κάτι σαν εθιμοτυπικό τελετουργικό για όσους παραμένουν να αγωνίζονται.
Με άλλα λόγια, είτε με τον έναν, είτε με τον άλλο τρόπο, οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες λοιδορούνται και συκοφαντούνται από τα αστικά ΜΜΕ, ενώ διαστρέφεται και το πραγματικό τους περιεχόμενο, αφού χτες οι εφημερίδες συνέχισαν στη γραμμή ότι οι εργαζόμενοι απήργησαν «ενάντια στη λιτότητα», άρα - γιατί όχι; - υπέρ της κυβέρνησης.
Μόνο ο «Ριζοσπάστης» και το «902.gr» έδωσαν πλήρη και ρεαλιστική απεικόνιση της απεργίας, συμβάλλοντας στην ενημέρωση αλλά και στην παραπέρα οργάνωση των εργαζομένων και του λαού.
Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τα χαρτάκια της Γιάλτας

 Τα χαρτάκια της Γιάλτας

(που δεν ήταν καν στη Γιάλτα, αλλά δε βαριέσαι)

Όταν ακούει κανείς χαρτάκια, το πρώτο πράγμα που (οφείλει να) του έρχεται στο μυαλό, είναι η Panini και τα αυτοκόλλητα με τους ποδοσφαιριστές. Όχι η Γιάλτα και η μοιρασιά του κόσμου. Άσε που εκεί δε θα μπορούσες πχ να πεις "έχω διπλή την Ελλάδα, την ανταλλάζεις με τη Γιουγκοσλαβία;" Κι αν όλα αυτά μοιάζουν κάπως παιδιάστικα, είναι για να ταιριάζουν με την ιστορία* με τα χαρτάκια, που διηγείται ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του (*θα έλεγα "αφήγηση" αλλά τότε δεν ήταν της μόδας, ακόμα, αυτός ο "υπέροχος" νεολογισμός).

Από τους βασικούς πρωταγωνιστές της διάσκεψης του 45'
Υπάρχει το συγκεκριμένο γεγονός πως ο Τσώρτσιλ γράφει αυτή την ιστορία μετά το θάνατο του Στάλιν (που δεν μπορεί να διαψεύσει τίποτα από τον τάφο του), μια εκδοχή που δεν επιβεβαιώνεται από τους Σοβιετικούς, ούτε από κάποιο επίσημο, διπλωματικό έγγραφο -κι είναι σίγουρο πως θα το είχαν κάνει παντιέρα, αν είχαν κάτι τέτοιο στη διάθεσή τους. Αλλά μην αφήνεις ποτέ μια ασήμαντη λεπτομέρεια, όπως τα γεγονότα, να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία (ή Ιστορία). Εδώ εξάλλου οι πιο πολλοί έχουν συνδέσει τα χαρτάκια με τη διάσκεψη της Γιάλτας, το Φλεβάρη του 45' -λίγες μέρες πριν υπογραφεί η συμφωνία της Βάρκιζας στα καθ' ημάς- που ήταν τριμερής, με τη συμμετοχή του Ρούσβελτ. Ενώ η περιβόητη συνάντηση Τσώρτσιλ-Στάλιν έγινε τον Οκτώβρη του 44, στη Μόσχα (έλα μωρέ, πού κολλάς κι εσύ τώρα...)

Η βασική πτυχή που προβάλλεται, είναι ο κυνισμός και η ανηθικότητα των Μεγάλων Δυνάμεων και των ηγετών τους, που μοίραζαν τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής, σαν μια παρτίδα χαρτιά -ή μάλλον χαρτάκια. Το εκπληκτικό της υπόθεσης είναι πως αυτή η υπεροχή φαίνεται να πλήττει μονόπλευρα, αν όχι αποκλειστικά, το κύρος και την εικόνα των Σοβιετικών, και δευτερευόντως ή καθόλου των Βρετανών, που -θεωρητικά- έκλεισαν μαζί τους τη συμφωνία. Πώς εξηγείται όμως αυτή η επιλεκτική ευαισθησία;

Μια πιθανή εξήγηση είναι πως τείνουμε να κρίνουμε το σύνολο από την περίπτωση της Ελλάδας. Η δική μας πλευρά ομφαλοσκοπεί, αναστοχάζεται για τα αίτια της ήττας, ψάχνει να βρει ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για να τους φορτώσει το βάρος της ευθύνης. Κάποιοι εξοργίζονται με την "προδοτική στάση" των Σοβιετικών, ενώ άλλοι θεωρούν λογικό πως ο Στάλιν θυσίασε ένα πιόνι στη διεθνή σκακιέρα -δεν τον κατηγορούν δηλ γι' αυτό, αλλά το παίρνουν ως δεδομένο.

Η άλλη πλευρά αντιθέτως, όχι απλά δεν ενοχλήθηκε από την επέμβαση των Άγγλων, αλλά τους αντιμετωπίζει ως σωτήρες και τους ευγνωμονεί -γι' αυτό κι αφιέρωσε το άγαλμα της προμάχου Αθηνάς στο Πεδίο του Άρεως στους Βρετανούς μαχητές, που "υπερασπίστηκαν" την πατρίδα, και βασικά τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, από τον "κομμουνιστικό κίνδυνο".

Αυτό σημαίνει άραγε πως αν ξεφύγουμε, εμείς από τη δική μας πλευρά (που με την ευρεία έννοιά της  ως Αριστερά μπορεί να εννοεί και τους/ορισμένους άλλους), θα δικαιώσουμε τους σοβιετικούς για την καθοριστική παρουσία του Κόκκινου Στρατού για την εγκαθίδρυση των Λαϊκών Δημοκρατιών στην Ευρώπη; Κι ότι οι άλλοι -που βασικά περιλαμβάνουν και κάποιους από "εμάς", με τη διασταλτική έννοια- καταδικάζουν πχ τους Άγγλους για τη μοιρασιά που έκαναν και τις χώρες που άφησαν στα "νύχια των κομμουνιστών"; Όχι ακριβώς.

Βασικά πολλοί από αυτούς που αναρωτιούνται γιατί δεν έδωσαν αποφασιστική βοήθεια στο ΕΑΜ οι Σοβιετικοί, στέκουν (τουλάχιστον) κριτικά στον καταλυτικό ρόλο που είχε ο Κόκκινος Στρατός σε άλλες χώρες. Ενώ την ίδια ακριβώς καταδίκη των Σοβιετικών θα δούμε κι από την άλλη μεριά (που όλως τυχαίως συμπίπτει με την κρίση κάποιων από τη "δική μας") για την επιβολή των κομμουνιστών στις -υπό συγκρότηση- ΛΔ. Κι ας μην έγιναν εκεί Δεκεμβριανά ή άλλα αντίστοιχης σημασίας κι εμβέλειας γεγονότα, με εξωτερική στρατιωτική επέμβαση.

Το πιο εκπληκτικό (πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο) όμως που εξηγεί και τις επιλεκτικές ευαισθησίες, είναι η παράξενη λειτουργία αυτού του συμψηφισμού. Οι ιμπεριαλιστές τη γη ξαναμοιράζουν και οι επεμβάσεις τους, ο διπλωματικός τους μακιαβελισμός, κτλ, δεν εκπλήσσει κανέναν. Πρόβλημα και "ζήτημα ηθικής" εγείρεται μόνο για τους Σοβιετικούς, που κλείνουν συμφωνίες (πότε με τον Ρίμπεντροπ, πότε με τον Τσώρτσιλ) αποκτούν ανθρώπινη μορφή (βλέπε Φάρμα των Ζώων), ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, κτλ. Αυτό όμως είναι απλώς η πρώτη φάση.

Η δεύτερη φάση του συμψηφισμού, στη λογική των δύο άκρων, είναι πως δεν κρατά ίσες αποστάσεις αλλά επιλέγει ξεκάθαρα πλευρά. Όταν κάποιος βάζει στο ίδιο τσουβάλι κι εξομοιώνει τους φασίστες και τους κομμουνιστές, δε ρίχνει απλώς αντικομμουνιστική λάσπη, αλλά αθωώνει και νομιμοποιεί έμμεσα τους φασίστες. Όταν το αχτύπητο δίδυμο Καλύβα-Μαραντζίδη (κι όχι μόνο) μιλάει για την κόκκινη τρομοκρατία του ΕΑΜ, δεν το κάνει για να την εξισώσει απ΄λα με τους δωσίλογους και τους ναζί, αλλά για να δικαιολογήσει και να βγάλει στον αφρό τη δική τους τρομοκρατία -που έρχεται ως απάντηση, όπως εξάλλου και τα αντίποινα των αγαθών κατακτητών.

-Εσείς όμως (δηλ εμείς, με την κυριολεκτική έννοια) αρνείστε την ουσία της υπόθεση; Αρνείστε πως υπήρξαν συγκεκριμένες ζώνες, σφαίρες, περιοχές, όπου έδρασε καταλυτικά η στρατιωτική παρουσία της μιας ή της άλλης δύναμης; Κι αν όχι, ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα με τα χαρτάκια που αναφέρει ο Τσώρτσιλ; Τι σημασία έχει αν ήταν χαρτάκι, ραβασάκι, συμφωνία κυρίων ή κάτι άλλο;

Καταρχάς αυτό που υπήρχε ήταν ζώνες πολεμικών-στρατιωτικών επιχειρήσεων των συμμαχικών δυνάμεων -κάτι αναπόφευκτο στα πλαίσια της συμμαχίας τους. Προφανώς και διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο για την κατοπινή εξέλιξη, αλλά δεν την προκαθόρισαν.
Αυτό που υπονοεί ουσιαστικά η εκδοχή με τα χαρτάκια είναι πως οι Σοβιετικοί δεν είχαν το ρόλο του απελευθερωτή, αλλά του νέου καταπιεστή που αντικατέστησε, σε κάποιες χώρες, το γερμανικό ζυγό. Και πως οι μεγάλοι έπαιξαν στις πλάτες των λαών κι όρισαν τη μοίρα τους, ακυρώνοντας κάθε άλλη βούληση ή σχεδιασμό, κάθε αγώνα που στόχευε σε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Τα Δεκεμβριανά πχ δεν είχαν κανένα απολύτως νόημα κι ήταν ένας τυχοδιωκτισμός ή στην καλύτερη, μια μπανανόφλουδα που πάτησε το ΚΚΕ.

Τι τον θέλατε το Δεκέμβρη, αφού είχε γίνει η μοιρασιά και ήταν τελειωμένη υπόθεση;
Σε αυτήν την εκτίμηση καταλήγουν, με διαφορετικές αποχρώσεις, διατυπώσεις, αλλά με θαυμαστή συνέπεια και σύμπτωση απόψεων, οι αναλυτές όλου του αστικού φάσματος, δεξιοί και "αριστεροί". Κι ο παραπάνω συμψηφισμός τους χρησιμεύει, αφενός για να μειώσουν την ανεκτίμητη προσφορά των Σοβιετικών στην αντιφασιστική νίκη των λαών, αφετέρου για να βγάλουν άσκοπο, αχρείαστο και βασικά λάθος τον ηρωικό αγώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Λάθος το κλείσιμο της προδοτικής συμφωνίας, χαζομάρα όμως και λάθος το αντιπάλεμα όσων -υποτίθεται πως- προέβλεπε.
Η λογική παραδίδει τα όπλα, σαν αφοπλισμένο τάγμα.

Αντί επιλόγου, μια απλή σημείωση, που αρκεί νομίζω να ανατρέψει το παραπάνω σαθρό σκεπτικό και να δείξει πως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από τα χαρτάκια και τις παιδιάστικες αντιλήψεις.
Το διαβόητο χαρτάκι (υποτίθεται πως) ανταλλάχτηκε κατά τη συνάντηση στη Μόσχα, τον Οκτώβρη του 44'. Τον ίδιο μήνα δηλ που απελευθερωνόταν η Ελλάδα, ενώ το ΕΑΜ είχε ήδη υπογράψει τις συμφωνίες του Λίβανου και της Καζέρτας, που είχαν δρομολογήσει σε μεγάλο βαθμό τις κατοπινές εξελίξεις.

Άραγε πιστεύει κανείς πως αν το ΕΑΜ δε δεσμευόταν από αυτές τις συμφωνίες και τις αντιφάσεις της στρατηγικής του, αν καταλάμβανε de facto την εξουσία, ως η βασική αντιστασιακή δύναμη και ψυχή της απελευθέρωσης, τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί με τον ίδιο τρόπο; Ή ότι θα βάραινε στη ζυγαριά το "χαρτάκι" που διηγείται ο Τσώρτσιλ;
Τροφή για σκέψη και προβληματισμό...

Σκέφτομαι και γράφω από το
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

«Πλυντήριο» στο Καστελόριζο...

«Πλυντήριο» στο Καστελόριζο...


Βοηθάει στο να βγουν συμπεράσματα η κακόγουστη φιέστα, που έστησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο Καστελόριζο με ντεκόρ τους ναζί της Χρυσής Αυγής. Από τη μια, είναι η προσπάθεια με ψευτολεονταρισμούς και πατριδοκαπηλία να κουκουλώσουν το γεγονός ότι είναι χωμένοι ως τα μπούνια σε επικίνδυνα για τους λαούς, και τον ελληνικό, ιμπεριαλιστικά σχέδια και ανταγωνισμούς στην περιοχή, που έχουν τη βούλα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Σχεδιασμοί και ανταγωνισμοί, που αντικειμενικά ανοίγουν ζητήματα σε σχέση με την αλλαγή συνόρων, που τροφοδοτούν την προκλητικότητα της τουρκικής αστικής τάξης. Ενώ διεξάγονται σύνθετα παζάρια που ανακατεύουν ελληνοτουρκικές σχέσεις και τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Δεν είναι λίγο, άλλωστε, να παίρνεις καθημερινά τα εύσημα από τον ιδιαίτερα δραστήριο πρέσβη των ΗΠΑ στη χώρα που δεν έχει σταματήσει να επαναλαμβάνει τον ενθουσιασμό του για το «good job» της κυβέρνησης, λόγω του ότι η Ελλάδα είναι παράγοντας σταθερότητας για τα συμφέροντα της ατλαντικής λυκοσυμμαχίας. Από την άλλη, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι όλο αυτό το σκηνικό ουσιαστικά λειτούργησε ως ένα ωραιότατο πλυντήριο για τους ναζιστές της ΧΑ, που φωτογραφήθηκαν πλάι πλάι με τους υπουργούς και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.
***
Η συγκυρία που γίνεται κάτι τέτοιο, δεν μπορεί επίσης να περάσει απαρατήρητη, όταν δηλαδή η κυβέρνηση πρωτοστατεί και «τρέχει» τα ιμπεριαλιστικά σχέδια που προαναφέραμε.
Βεβαίως, δεν είναι πρώτη φορά που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ «παίζει» παιχνίδια με τους ναζί της ΧΑ. Θυμίζουμε τη στάση που κράτησαν η κυβέρνηση και τα στελέχη της απέναντι στη ναζιστική οργάνωση από την πρώτη στιγμή που αναδείχθηκε, τις ιδιαίτερες «ευαισθησίες» για την παρουσία των υπόδικων ναζιστών στη Βουλή, τους χαριεντισμούς κ.ά. Αλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τον ίδιο δρόμο είχαν ακολουθήσει κατά καιρούς και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, και η ΝΔ, που σήμερα αξιοποιεί το γεγονός αυτό για να χτυπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι ανταλλαγές φωτογραφιών ανάμεσά τους και τα αλληλοκαρφώματα για το ποιος συνομίλησε ή συνομιλεί με τους ναζί, είναι επίσης μια απόδειξη. Επιβεβαιώνεται, ακόμα μια φορά, ότι τα κόμματα του κεφαλαίου σε όλες τους τις εκδοχές δεν τα χωρίζει καμιά άβυσσος, παρά τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές τους. Οτι από τη σκοπιά του αστικού πολιτικού συστήματος και της αστικής τάξης, συνολικά παραμένει ο στόχος της αναμόρφωσης του ναζιστικού κόμματος σε μια εφεδρεία «πολλαπλών χρήσεων», ιδιαίτερα σε συνθήκες που οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις. Φαίνεται, επίσης, ότι οι κατά τ' άλλα «αντισυστημικοί» και «σκληροί πατριώτες» της ΧΑ δεν έχουν κανένα πρόβλημα να γίνονται ντεκόρ αυτών των πολιτικών δυνάμεων που προωθούν με σταθερότητα τους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, γιατί τελικά, παρά τις δημαγωγικές κορόνες τους, δηλώνουν «παρών» στα προσκλητήρια της αστικής τάξης, έτοιμοι για κάθε βρωμοδουλειά.
***
Ολα αυτά πρέπει να τα πάρουν πολύ σοβαρά υπόψη τους οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα. Η πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, στις επικίνδυνες εξελίξεις σε Κύπρο, Αιγαίο, στις οποίες συμβάλλει η κυβέρνηση με την πολιτική της, πρέπει να συνδυαστεί με την αποκάλυψη και την απομόνωση του ναζιστικού μορφώματος.

Κ.
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

«Οχι» στο συμβιβασμό με τη δυστυχία

«Οχι» στο συμβιβασμό με τη δυστυχία


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζονται για να υλοποιήσει την αντιλαϊκή πολιτική, για να υπηρετήσει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων. Αποφασιστικότητα και προσήλωση στο να τσακίσει τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά, για να υλοποιήσει πολιτική προς όφελος του κεφαλαίου. Σχέδιο και μέθοδο, ώστε να το κάνει αυτό, καλλιεργώντας συνείδηση στο λαό ότι πρέπει να συμβιβαστεί με τη δυστυχία του, γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς και παραμυθιάζοντάς τον πως οι θυσίες θα πιάσουν τόπο. Και, βέβαια, πολύ θράσος που της επιτρέπει να κοροϊδεύει κατάμουτρα και να εμπαίζει εργαζόμενους, ανέργους, συνταξιούχους, συνολικά τα λαϊκά στρώματα.
Ολα αυτά «χώρεσαν» στο προχτεσινό διάγγελμα του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, που ανακοίνωσε την επιστροφή ενός εφάπαξ βοηθήματος που το «βάφτισε» «13η σύνταξη» και το προσωρινό πάγωμα της κατάργησης του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά που δέχονται πρόσφυγες και μετανάστες.
Πώς παρουσίασε η κυβέρνηση αυτές τις εξαγγελίες; Ξεχωρίζουμε ορισμένα «μαργαριτάρια» από την προπαγάνδα της. «Υλοποίηση παλιότερων δεσμεύσεων για 13η σύνταξη». «Η κυβέρνηση είναι συνεπής στις δεσμεύσεις της». «Η κυβέρνηση δηλώνει πως αφού αντέχει η οικονομία θα στηριχτούν σιγά - σιγά όλες οι κοινωνικές ομάδες που έχουν πληγεί». Αυτά και άλλα είναι μερικά από τα επιχειρήματα που συνοδεύουν τις κυβερνητικές ανακοινώσεις. Οπως συνόδευαν και το «κοινωνικό μέρισμα» της προηγούμενης κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Και είναι ένα προς ένα κάλπικα, ψεύτικα και επικίνδυνα για το λαό.
Δεν έχει καμία αξία να επιχειρηματολογήσουμε για τα περί 13ης σύνταξης. Τι να πει κάποιος, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός ξεστομίζει πως ένα βοήθημα 300 - 400 ευρώ, που δίνεται μία φορά σε ένα συγκεκριμένο αριθμό συνταξιούχων, είναι η υλοποίηση της προεκλογικής δέσμευσης του ΣΥΡΙΖΑ για την επαναφορά της 13ης σύνταξης. Πόσο μάλλον όταν αυτήν την ίδια τη σύνταξη η κυβέρνηση την έχει μειώσει σε όλους τους συνταξιούχους δύο και τρεις φορές και από την 1.1.2017 θα τη μειώσει κι άλλο.
Η συνέπεια της κυβέρνησης στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής είναι αυτή που αποκλείει στο μέλλον κάθε προσδοκία για ανάκτηση απωλειών, μετατρέπει σε ψευδαίσθηση και αυταπάτη τη θέση ότι η καπιταλιστική ανάκαμψη, η ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων για την οποία η κυβέρνηση πασχίζει και ανταγωνίζεται με τη ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα θα φέρει τη διέξοδο για το λαό.
Γι' αυτό, τα περί «στήριξης των κοινωνικών ομάδων που πλήττονται όσο αντέχει η οικονομία» και τα περί «σιγά - σιγά μπορούν να πάνε καλύτερα τα πράγματα» είναι προκλητικά ψέματα. Γιατί, η αλήθεια είναι ότι ο δρόμος της καπιταλιστικής ανάπτυξης εντείνει τη σχετική και απόλυτη εξαθλίωση, δημιουργεί συνθήκες οι νεότεροι εργαζόμενοι να δουλεύουν και να ζουν με χειρότερους όρους από τους παλιότερους. Γιατί, η αλήθεια είναι ότι η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, για την οποία κόπτονται, απαιτεί το διαρκές ξεζούμισμα του λαού.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει το λαό να εμπεδώσει σιγά - σιγά, μέσα από την πραγματικότητα που βιώνει ότι πρέπει να συμβιβαστεί με αυτήν την πραγματικότητα. Με την πραγματικότητα που λέει πως «όταν έχω κάτι θα δίνω - απ' αυτά που σου παίρνω - και πρέπει να είσαι και ευτυχισμένος γι' αυτό», πως πρέπει να λέει «πάλι καλά που πήρα έστω κι αυτά τα 300 ευρώ» ακόμα κι αν το προηγούμενο διάστημα έχει χάσει τα τριπλάσια και στο μέλλον θα χάσει κι άλλα. Κι αυτό είναι που χρειάζεται απάντηση δυνατή και ασυμβίβαστη με τη δυστυχία και την ανέχεια που τον βυθίζουν κεφάλαιο - ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί και αστικές κυβερνήσεις.
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

9 Δεκ 2016

Σε όποιο γήπεδο κι αν ΠΑΜΕ

 Σε όποιο γήπεδο κι αν ΠΑΜΕ

Στη δουλειά και στον αγώνα, κόντρα πάμε στο χειμώνα...

Εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ, δεν είναι Ιρλανδία -που πόσο χειρότερα μπορεί να είναι δηλ από εμάς. Έχουμε ελληνική ιδιαιτερότητα, υψηλά ποσοστά ιδιοκατοίκησης -μέχρι να μας πάρουν τα σπίτια οι αριστεροί πλειστηριασμοί- και σχετικά υψηλές θερμοκρασίες -που εμποδίζουν όμως τη Ρένα Δουρου-τι να ζωγραφίζει αγγελάκια στο χιόνι.

Άμα έχεις μάθει στο Βαρδάρη, η Αθήνα και το κρύο της σου φαίνονται σαν δροσερό χάδι στο μάγουλο. Προσωπικά όμως, το χειρότερο ξεπάγιασμα το έχω ζήσει σε κρύα σπίτια της πρωτεύουσας, με α(συγ)χρόνιστα σώματα -ενώ στο βορρά, δε σε παίρνει να το διαπραγματευτείς, χωρίς ζέστη, ούτε καν 17 ώρες, ακόμα κι αν δε δικαιούσαι το αστείο επίδομα θέρμανσης. Κι είναι να απορεί κανείς με τον κόσμο που δυσανασχετεί πχ με τον κεντρικό σχεδιασμό και τον έλεγχο στις καταναλωτικές του "ανάγκες", αλλά τρώει αμάσητο -κι ας το δαγκώνει- τον περιορισμό σε μια βασική ανάγκη του (να μην ξεπαγιάζει) και την κεντρική θέρμανση "με το δελτίο", σε προκαθορισμένες ώρες. Κι αυτή αν έχει λεφτά για πετρέλαιο η πολυκατοικία.

Στις συγκεντρώσεις έχεις πάντως περισσότερα όπλα για να αντιμετωπίσεις τη βαρυχειμωνιά παντός είδους, ακόμα και το αγιάζι μιας πρωινής περιφρούρησης: συντρόφους παντός καιρού κι αδιάβροχους στη λάσπη, την αλυσίδα με τους συναδέλφους που έσπασαν τις αλυσίδες τους κι απέργησαν (πιο κοντά, πιο κοντά, μουσκεμένα χιλιόμετρα). Και προπαντός το κασκόλ του ΠΑΜΕ, στα χρώματα της Γιουγκοσλαβίας και του Πανιώνιου, που λάνσαρε το χρηματοπιστωτικό, αλλά δυστυχώς έπρεπε να τα επιστρέψουν στο τέλος, μαζί με τις σημαίες. Και δεν έχουμε να το βάλουμε σε φωτογραφία, χωρίς πρόσωπα -που δεν ξέρω αν θα ήθελαν τέτοιου είδους "δημοσιότητα".
Οπότε ας περιοριστούμε σε ένα άλλο, εξίσου εντυπωσιακό, στιγμιότυπο.

xandra photo από το twitter
Σε όποιο γήπεδο κι αν ΠΑΜΕ, δεν τα σπάμε -γιατί ξέρεις, η πραγματική εξέγερση... Αλλά με κάτι τέτοια, φτιάχνουμε ωραίο, γηπεδικό κλίμα. Κι όπως λέει ένας σφος, θα έπρεπε κάπως να μαζέψουμε όλα αυτά τα μεμοράλια -sic- ενθύμια κι αναμνηστικά, που βγάζουν κάθε χρόνο διάφορες κομματικές οργανώσεις, στο πλαίσιο της οικονομικής εξόρμησης. Ένα ετήσιο φεστιβάλ-επίδειξη φαντασίας και πρωτοτυπίας (ή της απουσίας της) που ξεκινά από τα κλασικά ημερολόγια και τις πανομοιότυπες ατζέντες, για να φτάσει στα τετράδια με το Λένιν και τον Κόκκινο Στρατό (που είναι κεντρικά) και την έκδοση-αφιέρωμα στον Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Με αποκορύφωμα το κλασικό πια λαχνό με το τάμπλετ και το γουρουνόπουλο, που απέκτησε μυθικές διαστάσεις. Όχι επειδή κάποιοι ανακαλύπτουν το ΚΚΕ, αλλά γιατί ανακαλύπτουν τον εαυτό τους κι έρχονται αντιμέτωποι με την αλήθεια, που είναι πως κι οι ίδιοι κατά βάθος, το γουρουνόπουλο θα προτιμούσαν. Ε Αστερίξ;

Μου 'παν έλα να ΠΑΜΕ να δεις.

Οι καλλιτέχνες με τα κρουστά έδιναν χριστουγεννιάτικο κλίμα, σε ρόλο μικρού τυμπανιστή. Το ΣΕΤΗΠ είχε πολύ μαζικό μπλοκ κι επιτροπές από διάφορες επιχειρήσεις, αλλά ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί φορούσαν φωσφορίζοντα γιλέκα και πού ακριβώς τους χρησιμεύουν. Το εξίσου μαζικό μπλοκ του ΜΑΣ μας άφησε με την απορία, γιατί να μη γίνονται πιο συχνά μαζικά, φοιτητικά συλλαλητήρια -όπως αυτό του Νοέμβρη- με όλον αυτόν τον κόσμο. Το ΣΜΤ ήρθε με απόφαση συνέλευσης, αλλά χωρίς ενωτική υλοποίησή της από το εξωκοινοβούλιο (πολύ πρωί και πολύ ΠΑΜΕ για κάτι τέτοιο).
Με την ευκαιρία να διορθώσω και μια παλιότερη, εσφαλμένη εντύπωσή μου για το όνομα-τίτλο της "αδελφότητας των κομμωτών" -αλλά να ξέρετε ότι ο κομπλεξικός θα βρει ούτως ή άλλως πάτημα και στερεότυπα, για να τους "κοροϊδέψει.

Από τις ομιλίες και τους χαιρετισμούς στην αρχή, κράτησα το λόγο του εκπρόσωπου των εργαζομένων στην εταιρία "αφοί Βλάχου", που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις εδώ και λίγες μέρες, σπάζοντας τους τεχνητούς διαχωρισμούς: νέοι-παλιοί, μόνιμοι-συμβασιούχοι, κτλ. Κράτησα και το σαρδάμ-λογοπαίγνιο του ομιλητή με τους μόνιμους-νόμιμους εργαζόμενους, που είναι ο πιο ύπουλος διαχωρισμός (νόμιμοι-παράτυποι) και πολλοί συνηθίζουν να μισούν τη μαύρη επιδερμίδα κάποιων συναδέλφων τους αντί για τη μαύρη, ανασφάλιστη εργασία, που τους "προσφέρει" το αφεντικό τους.

Τις άλλες ομιλίες δεν τις άκουσα καλά, γιατί δεν υπήρχαν μεγάφωνα πέρα από την Αιόλου. Αντιθέτως, η ΓΣΕΕ, που είχε συγκέντρωση στο Πεδίο του Άρεως, έβαλε μεγάφωνα μέχρι το Μουσείο -για να καλύψει τη λαοθάλασσά της- που το πρωί έπαιζαν το Μεγάλο μας Τσίρκο -ασορτί με το δικό της θίασο.

Η δική μας πορεία ήταν μαζική, σίγουρα κάτι πενταψήφιο, αν και όσο στην απεργία του Φλεβάρη, που ήταν διαφορετικό το κλίμα. Η πορεία του Μουσείου δε μου φάνηκε ιδιαίτερα μαζική, εξαρτάται όμως με τι συγκρίνει κανείς, πχ την ανυπαρξία της ΓΣΕΕ ή με προηγούμενες συγκεντρώσεις τους που ήταν αποκαρδιωτικές.
Το βασικό όμως είναι πως εδώ και λίγο καιρό -αν καταλαβαίνω καλά- δεν υφίσταται (πια) ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων, αλλά μια πρωτοβουλία για τον (επανα)συντονισμό τους, δείγμα πιθανότατα κάποιων αδιεξόδων και των εσωτερικών ζητημάτων που αντιμετωπίζει ο χώρος.

Στον Πειραιά, όπου συνεχίζεται η απεργία της ΠΝΟ, έγινε ξεχωριστή συγκέντρωση. Κι είναι άκρως διδακτικό πώς η ΕΡΤ κι η κυβέρνηση χρησιμοποιούν πατροπαράδοτες συνταγές κοινωνικού αυτοματισμού του παλιού κακού ΠΑΣΟΚ. Ο καλός πρωθυπουργός απαλλάσσει κάποια νησιά από το αυξημένο ΦΠΑ, ενώ οι κακοί απεργοί τα αποκλείουν και παραλύουν την (ανθούσα) οικονομία τους. Το μόνο που μένει είναι να πλακώσουν τώρα τα ΜΑΤ μαζί με τους ΟΥΚάδες, για να ολοκληρώσουν οι Συριζαίοι τον εκσυγχρονιστικό ολοκληρωτισμό τους.

Οφείλουμε πάντως να τους αναγνωρίσουμε ότι έχουν ποικίλες πολιτικές αναφορές κι αντλούν από διάφορα ιστορικά παραδείγματα, χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. Βλέπε πχ τα 500άρικα του Σαμαρά από το πλεόνασμα, που είχαν βιαστεί να τα χλευάσουν ως αντιπολίτευση. Βλέπε πχ την ιστορία της δολοφονίας της Σωτηρίας Βασιλακοπούλου, που παραλίγο να επαναληφθεί ως τραγωδία χτες, με το ζήλο της εργοδοσίας της Connect360 να σπάσει την περιφρούρηση και τον τραυματισμό απεργού. Βλέπε τους υπαλλήλους που δουλεύουν στα υπόγεια, την καταγγελία για την επίθεση (ξυλοδαρμός) εργοδότη σε εργαζόμενη στον επισιτισμό κι άλλα παραδείγματα που διαιωνίζουν τις πρακτικές του Μεσαίωνα, κι άλλων ευτυχισμένων εποχών, χωρίς συνδικαλιστές κι αγκυλώσεις, που ροκανίζουν τον κρατικό κορβανά.

Ευτυχώς όμως η ΔΦΑ μας δίνει αφορμές να πετάξουμε στον έβδομο ουρανό (όλοι αδέρφια). Γιατί ο Τσίπρας ανακοίνωσε ότι θα μοιράσει ψίχουλα από το πλεόνασμα, που δε φτάνουν ούτε το ΕΚΑΣ που κόπηκε την τελευταία διετία, κάτι σαν 13η σύνταξη (που είναι όμως εφάπαξ, ενώ το κόψιμο της 13ης και 14ης σύνταξης είναι μόνιμο και νόμιμο-νόμος του κράτους, με τα μνημόνια. Και δεν περίμενε να τα πει στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, αλλά έσπευσε να τα ανακοινώσει διαγγελματικά, ανήμερα της απεργίας...

Αντί επιλόγου, μια σημείωση-κάλεσμα για το ιστορικό συνέδριο "διαστάσεις του εμφυλίου" στην Πάντειο, που διεξάγεται ως τη Δευτέρα, με πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις (βάζω εδώ το σύνδεσμο για να δείτε αναλυτικά το Πρόγραμμα και να σημαδέψετε τις συζητήσεις που σας ενδιαφέρουν). Από το σημερινό πρόγραμμα, νομίζω πως αξίζει να σημαδέψετε την εισήγηση με θέμα "νέα κύματα και παλιά ιδεολογήματα στην ιστοριογραφία του Εμφυλίου".

Σκέφτομαι και γράφω από το
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τι να πούμε παραπάνω;

 Τι να πούμε παραπάνω;

«Μέσα σε ενάμισι χρόνο καταφέραμε να γυρίσουμε σελίδα, μέσα από μεγάλη προσπάθεια που αποδίδει καρπούς», δήλωσε τις προάλλες ο Επίτροπος επί των Οικονομικών, στη συνέντευξη μετά το Γιούρογκρουπ. Ηταν μια από τις πολλές δηλώσεις στήριξης της κυβέρνησης και αναγνώρισης του έργου της, αφού κατάφερε να προωθήσει μέτρα αναγκαία για το κεφάλαιο με ιδιαίτερη ικανότητα στη χειραγώγηση και την ενσωμάτωση των λαϊκών αντιδράσεων. Θυμίζουμε ότι παρόμοιες δηλώσεις έχουν κάνει ο Γ. Ντάισελμπλουμ, ο Ομπάμα, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα και πολλοί άλλοι, επιβεβαιώνοντας ότι αυτή η κυβέρνηση είναι πραγματικό «λαχείο», τόσο για τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνει, όσο και για το ρόλο της στην επίτευξη των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην περιοχή. Σημειώνουμε, μάλιστα, ότι η κυβέρνηση επιδεικνύει περήφανα αυτή την αναγνώριση από συμμάχους και εταίρους, για να κουνήσει το δάχτυλο στη ΝΔ ότι παραμένει ο εκλεκτός του κεφαλαίου, παρά τη δημοσκοπική φθορά. Εγραφε, για παράδειγμα, η «Αυγή» της Κυριακής: «Στο επιτελείο του Κυρ. Μητσοτάκη δεν πέρασαν απαρατήρητα τα εξαιρετικά θερμά λόγια του επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων Π. Μοσκοβισί για την κυβέρνηση και τον Αλ. Τσίπρα προσωπικά, η απλόχερη στήριξη του προέδρου της Κομισιόν Ζ. Κλ. Γιούνκερ ως προς την υπεράσπιση του κοινοτικού κεκτημένου στα Εργασιακά, ούτε το σχόλιο του προέδρου του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ σχετικά με το πόσο έχει βελτιωθεί το επίπεδο συνεργασίας με την κυβέρνηση, σε σχέση με παλαιότερες κυβερνήσεις». Εμείς τι παραπάνω να πούμε;

Το στίγμα της απεργίας
 
Γιατί απήργησαν και διαδήλωσαν χτες χιλιάδες εργαζόμενοι του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα; Αν πιστέψουμε την «Αυγή», η απεργία έγινε «ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας». Αν υιοθετήσουμε αυτά που γράφουν τα ΝΕΑ της Τετάρτης, οι απεργοί ετοιμάζονταν για τη «μεγάλη πορεία κατά της λιτότητας». Κι αν πάρουμε «τοις μετρητοίς» το κάλεσμα της ΓΣΕΕ στη χτεσινή απεργία, οι εργαζόμενοι διαδήλωσαν «αντιδρώντας στις πολιτικές της τιμωρητικής λιτότητας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης που συνεχίζονται». Βέβαια, ενάντια στις «πολιτικές της λιτότητας» λέει ότι ...αγωνίζεται και η κυβέρνηση. Επομένως, έχει κάθε λόγο να ισχυρίζεται ότι η χτεσινή απεργία είναι υποστηρικτική της «μάχης» που δίνει στην ΕΕ για να χαλαρώσει η δημοσιονομική αυστηρότητα, όπως έλεγε ο προηγούμενος υπουργός Εργασίας, όταν οι εργαζόμενοι κινητοποιούνταν επί των ημερών του. Τι δεν λένε όλοι αυτοί; Οτι χιλιάδες εργαζόμενοι απήργησαν χτες και συμμετείχαν στις μαζικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ με επιθετικά αιτήματα και στόχους πάλης, που στρέφονται ενάντια στο κεφάλαιο, στην κυβέρνηση, στην ΕΕ, στο ΔΝΤ και την αντιλαϊκή τους πολιτική. Οτι στις διεκδικήσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων, που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις του ταξικού κινήματος, κεντρική θέση είχαν η ανάκτηση των απωλειών, η κατάργηση όλων των αντιλαϊκών μέτρων, η ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Αυτές οι διαδηλώσεις και αυτά τα αιτήματα έδωσαν το στίγμα της χτεσινής απεργίας και όχι τα «ανεμοσκορπίσματα» της ΓΣΕΕ και των διάφορων παραφυάδων της που όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να πετύχει η απεργία και χτες συγκρότησαν από αναιμικές έως ...ανύπαρκτες διαδηλώσεις.

Τουλάχιστον έχουν επίγνωση
 
«Εχουμε αντοχές ακόμα για αγώνα. Κι η σημερινή μας παρουσία εδώ το δείχνει περίτρανα...». Η ατάκα αυτή ακούστηκε χτες στην κεντρική ομιλία της «απεργιακής» συγκέντρωσης της ΓΣΕΕ στο Πεδίον του Αρεως. Στο άκουσμά της, ακόμα και οι μερικές δεκάδες των συγκεντρωμένων συνδικαλιστικών παραγόντων που, σαν να κάνουν αγγαρεία βρέθηκαν εκεί, ξέσπασαν σε γέλια. Τουλάχιστον έχουν επίγνωση της κατάντιας τους και δεν κοροϊδεύονται μεταξύ τους. Η θλιβερή αυτή εικόνα του εργοδοτικού συνδικαλισμού απέκτησε και «κερασάκι», όταν ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ κατήγγειλε σε ραδιοφωνική συνέντευξη ότι τον «λογόκρινε» το τουίτερ (!), κατεβάζοντας τις αναρτήσεις του... Πάλι καλά που δεν μας είπε ότι για την εικόνα της συγκέντρωσής τους φταίει το ...διαδίκτυο που τους σαμποτάρει.

Αισχροί προπαγανδιστές
 
Ενα αισχρό ρεπορτάζ με τον τίτλο «Το είδαμε και αυτό, συνδικαλιστές και εφοπλιστές χέρι - χέρι» δημοσίευσε, χτες, στην ηλεκτρονική του σελίδα το «Κόκκινο», ραδιοσταθμός του ΣΥΡΙΖΑ. Το σχετικό «ρεπορτάζ» επικαλούνταν «πληροφορίες από το απεργιακό μέτωπο», σύμφωνα με τις οποίες «ακτοπλοϊκές εταιρείες για πρώτη φορά όχι μόνο δεν αντιδρούν στις απεργιακές κινητοποιήσεις των ναυτεργατών, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις φαίνεται και να τις υποκινούν». Τις ίδιες αθλιότητες αναπαρήγαγε και η δημοσιογράφος της «Αυγής» Γιάμαλη, από τη «φιλόξενη» σε τέτοιες προβοκάτσιες συχνότητα της ΕΡΤ, για να πάρει άμεσα απάντηση από την παρέμβαση του προέδρου της ΠΕΜΕΝ, Σάββα Τσιμπόγλου. Την πηγή από την οποία εκπορεύεται αυτή η αθλιότητα επιβεβαίωσε λίγο μετά ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, Π. Κουρουμπλής, ο οποίος επανέλαβε τα ίδια, διεκδικώντας προφανώς την πατρότητα αυτής της βρωμιάς. Οπως και να 'χει, κινήσεις σαν κι αυτή, το μόνο που αποδεικνύουν είναι ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Και προσπαθεί να αξιοποιήσει τις κόντρες της με μερίδες του εφοπλιστικού κεφαλαίου, αλλά και τις αντιθέσεις μεταξύ των εφοπλιστών, για να συκοφαντήσει τον απεργιακό αγώνα και τα δίκαια αιτήματα των ναυτεργατών. Οι ναυτεργάτες χρειάζεται να σκεφτούν καλά, τόσο για το ρόλο της κυβέρνησης, όσο και για τα Μέσα που ελέγχει και τα οποία αναδεικνύονται οι πιο βάρβαροι προπαγανδιστές σε βάρος των εργατικών - λαϊκών αγώνων.

Ριζοσπάστης

Αναρτήθηκε από
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκέτη πρόκληση...

Σκέτη πρόκληση...
Το χτεσινοβραδινό διάγγελμα του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα αποτελεί πραγματική πρόκληση για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση ψηφίζει έναν προϋπολογισμό λαιμητόμο για τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες, των «ματωμένων πλεονασμάτων» και του «δημοσιονομικού κόφτη», την ίδια ώρα που στο πρόσφατο Γιούρογκρουπ ουσιαστικά δόθηκε κατεύθυνση για αντιλαϊκά μέτρα διαρκείας σε βάθος 50ετίας για τη «ρύθμιση» του χρέους, την ίδια ώρα που προετοιμάζει ένα νέο αντιλαϊκό πακέτο με αιχμή τα Εργασιακά για το κλείσιμο της «αξιολόγησης», ο Αλ. Τσίπρας βγήκε προκλητικά να εξαγγείλει ορισμένα ψίχουλα ντροπής και κοροϊδίας για τον ελληνικό λαό.
Δεν είναι μόνο ότι τα μέτρα αυτά είναι ψίχουλα. Για παράδειγμα, με τον τελευταίο αντιασφαλιστικό νόμο, η κυβέρνηση κόβει από τους συνταξιούχους 8,2 δισ. ευρώ μέχρι το 2019 και την ίδια ώρα εξαγγέλλει ότι θα διανείμει ...600 εκατ. ευρώ στους πλέον εξαθλιωμένους κι αυτά εφάπαξ! Μάλιστα, αυτόν τον καραμπινάτο εμπαιγμό η κυβέρνηση τολμάει να τον παρουσιάζει ως επαναφορά της 13ης σύνταξης!
Ούτε είναι μόνο η συνεχιζόμενη προσπάθεια οι εργατικές - λαϊκές απαιτήσεις και προσδοκίες να βρίσκονται στα τάρταρα, να καθορίζονται με κριτήριο τι μπορεί να «δώσει» το κεφάλαιο και όχι τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Ακόμα πιο προκλητικό και επικίνδυνο είναι πως η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανίζει αυτά τα μέτρα ως κέρδη από την υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής της, της πολιτικής στήριξης του κεφαλαίου, των αναδιαρθρώσεων, της έντασης της εκμετάλλευσης. Ως «κέρδη» που συνδέονται με την πρόσφατη αντιλαϊκή συμφωνία του Γιούρογκρουπ για το χρέος αλλά και με την προώθηση της ευρωενωσιακής πολιτικής εγκλωβισμού χιλιάδων προσφύγων.
Πρόκειται, δηλαδή, για ξεδιάντροπη προσπάθεια ο λαός να χάψει το παραμύθι ότι ο δρόμος για την ανακούφισή του, για έξοδο από τη σημερινή κατάσταση περνάει μέσα από την επιτάχυνση της υλοποίησης της αντιλαϊκής πολιτικής, μέσα από την πολιτική που δίνει απλόχερα στο κεφάλαιο φοροαπαλλαγές, ελαφρύνσεις, επενδυτικούς νόμους, ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών, εξοικονόμηση κρατικού χρήματος κ.ά.
Οταν όλη η πραγματικότητα βοά για το αντίθετο, ότι αυτή η πολιτική προϋποθέτει το χτύπημα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, το χτύπημα του εισοδήματος της λαϊκής οικογένειας, μια διαδικασία που είναι βαρέλι δίχως πάτο. Πρόκειται, λοιπόν, για μια ανοιχτή προσπάθεια εξαγοράς σιωπής. Την απάντηση που πρέπει να δοθεί σε μια τέτοια πρόκληση σηματοδότησαν οι χτεσινές μαζικές απεργιακές διαδηλώσεις που οργάνωσαν τα Σωματεία, οι Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, παρά τα εμπόδια και το σαμποτάρισμα από τις δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Την απάντηση δίνουν οι χιλιάδες που εξέφρασαν την αντίθεσή τους στα σχέδια κυβέρνησης - εργοδοσίας - ΕΕ, οι ναυτεργάτες στους καταπέλτες των πλοίων, οι απεργοί σε μια σειρά από επιχειρήσεις, οι οποίοι δεν αποδέχονται «τη μοίρα τους», αντιστέκονται, διεκδικούν και παλεύουν για να ανακτήσουν όσα έχασαν στην κρίση αλλά και να διεκδικήσουν τη ζωή που τους αξίζει με βάση τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Το κρίσιμο είναι το επόμενο διάστημα η απάντηση αυτή να δυναμώσει, να γίνει πλειοψηφική, τρίβοντας στα μούτρα κυβέρνησης και εργοδοσίας τέτοιες προκλήσεις σαν τη χτεσινοβραδινή.
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

8 Δεκ 2016

Καταγγέλλει ξυλοδαρμό εργαζόμενης στον επισιτισμό από τον εργοδότη της


Καταγγέλλει ξυλοδαρμό εργαζόμενης στον επισιτισμό από τον εργοδότη της




Φωτό αρχείουΦωτό αρχείου
Τον άγριο ξυλοδαρμό εργαζόμενης στον επισιτισμό από τον εργοδότη της, το Σάββατο 3 Δεκέμβρη, καταγγέλλει το Σωματείο Επισιτισμού και Τουριστικών Επαγγελμάτων Νομού Ιωαννίνων. Μάλιστα, σύμφωνα με το Σωματείο, η πράξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα η εργαζόμενη να μεταβεί στο νοσοκομείο ξημερώματα Κυριακής.
Το κλαδικό σωματείο στην ανακοίνωση - καταγγελία αναφέρει:
«Η συναδέλφισσά μας είναι φοιτήτρια στην πόλη μας και είναι μία από τους πάρα πολλούς φοιτητές - σπουδαστές που αναγκάζονται να δουλέψουν για να σπουδάσουν, να εξασφαλίσουν ένα χαρτζιλίκι για ελαφρύνουν την οικογένειά τους.
Αυτό το σοβαρό γεγονός αποδεικνύει έμπρακτα την ανάγκη να μην είναι κανένας εργαζόμενος μόνος του, ευάλωτος, έρμαιο στις ορέξεις της εκάστοτε εργοδοσίας. Είτε εργάζεται χρόνια στον κλάδο, είτε δουλεύει περιστασιακά.
Αυτή η ακραία συμπεριφορά του συγκεκριμένου εργοδότη είναι η συνέχεια της συνήθους συμπεριφοράς “δεν πληρώνω”, “δεν ασφαλίζω”, “θα έρχεσαι όποτε σε χρειαστώ” , σεξουαλικές παρενοχλήσεις και άλλα πολλά που συμβαίνουν κατά κόρον στον κλάδο. Αυτά είναι που ανοίγουν την όρεξη στον εκάστοτε εργοδότη να φέρεται στους εργαζόμενους σαν να είναι ιδιοκτησία του.
Σε όλα αυτά θα μπει φρένο μόνο όταν το αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι! Με την οργάνωσή μας στο σωματείο, με τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας.
Όσο πιο πολύ ισχυροποιούμε την οργάνωση των εργαζομένων, τόσο περισσότερο θα σπάει ο φόβος.
Κανένας φόβος - Καμιά υποταγή! Η συναδέλφισσά μας δεν είναι μόνη της, έχει δίπλα της το σωματείο σε όλη αυτή τη διαδικασία.
Καλούμε όλη την τοπική κοινωνία να καταδικάσει αυτό το αποτρόπαιο γεγονός.
Κανένας μόνος του!».
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τις αλυσίδες ή τα όπλα;


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

TOP READ