"Κυριε... πειναω"

Οτραγικός θάνατος του μαθητή από «αδέσποτη σφαίρα» έφερε με σφοδρότητα στην επικαιρότητα τα σοβαρά προβλήματα της υποβάθμισης της ζωής, της φτώχειας και της εξαθλίωσης σε μάζες πολιτών και στα παιδιά τους στο Μενίδι και όχι μόνο.

Μιλώντας για τις αιτίες της εγκληματικότητας στον «Ριζοσπάστη», εκπαιδευτικός και μέλος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Ανατ. Αττικής με δύο μόνο λέξεις, έφερε στο φως την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης και της εξουσίας του κεφαλαίου.

Ξεσκέπασε την υποκρισία όλων αυτών που καμώνονται ότι υπογράφουν Διεθνείς Συμβάσεις όπως αυτή για τα Δικαιώματα του Παιδιού που υιοθετήθηκε ομόφωνα από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 20 Νοεμβρίου του 1989:

- «Όλα τα παιδιά είναι ίσα και πρέπει να προστατεύονται από διακρίσεις λόγω φυλής, χρώματος, φύλου, γλώσσας, θρησκείας, καταγωγής, πεποιθήσεων, νομικής κατάστασης των ίδιων ή μελών της οικογένειάς τους».

- «Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που τους παρέχει τα αναγκαία υλικά αγαθά (στέγη, ρούχα, τροφή) και διασφαλίζει τη σωματική, νοητική, συναισθηματική και κοινωνική τους ανάπτυξη». 

«Κάντε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έναν παγκόσμιο Υπερασπιστή των Δικαιωμάτων του Παιδιού!», ορίζει το «Μανιφέστο για τα Δικαιώματα του Παιδιού» που προώθησε η UNICEF, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση και που απευθύνεται στα Μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τους υποψήφιους Ευρωβουλευτές ώστε να προστατεύσουν καλύτερα τα δικαιώματα των παιδιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, όταν ένα στα τέσσερα παιδιά στην EE ζει σε συνθήκες φτώχειας.

Οι δύο αυτές λέξεις των παιδιών, «Κύριε... πεινάω», που μεταφέρει στη συνέντευξή του στο «Ρ» ο δάσκαλος, ανέδειξαν και την αντιλαϊκή επίθεση της δεύτερης αξιολόγησης στην αναζήτηση του δρόμου που αναζητούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι για την ανάκαμψη της κερδοφορίας τους ξεσκεπάζοντας τους ξετσίπωτους πανηγυρισμούς της κυβέρνησης και των παπαγάλων της.

Η ιστορική πείρα δείχνει ότι μόνο με την οργάνωση και την πάλη, την διεκδίκηση και την αναμέτρηση με το κεφάλαιο και την εξουσία του μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτή η βαρβαρότητα, να τσακιστούν τα φαινόμενα σαπίλας, να ανοίξει ο δρόμος όπου το κάθε παιδί, ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα και θρησκεία να απολαμβάνει τα πραγματικά του δικαιώματα. Τα 100 χρόνια της σοσιαλιστικής επανάστασης, δεν ξεγράφονται, το έκαναν πράξη.

Γίνεται να μας αφήσουν οι Συριζαίοι να σωθούμε μόνοι μας;!

        

Γίνεται να μην μας σώσουν άλλο οι Συριζαίοι και το καλόπαιδο ο αρχηγός τους;! Γίνεται να σταματήσουν να μας σώζουν και να σταματήσουν να πανηγυρίζουν για τα σωσίματα που μας κάνουν;! Γίνεται να μας αφήσουν ήσυχους και να πάρουν δρόμο από την ζωή μας;!

Όχι άλλο σώσιμο κατά το όχι άλλο κάρβουνο του Κούρκουλου! Δεν θέλουμε να μας σώσουν άλλο οι Συριζαίοι! Έτσι θα μας έσωζαν και οι προηγούμενοι και οι επόμενοι γι’ αυτό διαλέξαμε τους Συριζαίους για να μας σώσουν διαφορετικά, σκίζοντας τα μνημόνια και καταργώντας όλους τους εφαρμοστικούς μνημονιακούς νόμους με έναν νόμο κι ένα άρθρο! Γίνεται λοιπόν να πάνε στο γέρο διάολο και να μην μας σώσουν άλλο, βασανίζοντάς μας πιο πολύ απ’ όλους τους επίδοξους σωτήρες μας;! Γίνεται να μας λύσουν οι Συριζαίοι και να μας αφήσουν να κατεβούμε από την χειρουργική κλίνη στην οποία μας έχουν δέσει όπως ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και μας ακρωτηριάζουν μέχρι του σημείου να μας φέρουν στην κατάσταση του Τζόνυ που πήρε τ’ όπλο του, αλλά πάντα για το καλό μας και την σωτηρία μας;! Γίνεται να πάνε στον αγύριστο οι ψεύτες, οι απατεώνες οι Συριζαίοι;!

Γίνεται οι τυχοδιώκτες, οι οπορτουνιστές, οι τσαρλατάνοι να γυρίσουν τον χρόνο πίσω, στην εποχή που μας κορόιδευαν για να μας διώξουν από τις πορείες και τις διαδηλώσεις και να μας στείλουν στον καναπέ;! Γίνεται να γυρίσουν τον χρόνο πίσω οι ξετσίπωτοι οι Συριζαίοι στην εποχή που παρίσταναν τους επαναστάτες κράζοντας «δεν πληρώνω»;! Γίνεται να γυρίσουν τον χρόνο πίσω στην εποχή που κορόιδεψαν τον κόσμο για να σταματήσει ν’ αγωνίζεται υποσχόμενοι ότι θ’ αλλάξουν τα πάντα μόλις γίνουν κυβέρνηση;! Γίνεται οι απατεώνες οι Συριζαίοι να γυρίσουν τον χρόνο πίσω στην εποχή που έταζαν στον κόσμο να καταργήσουν τον ΕΝΦΙΑ, να αποκαταστήσουν μισθούς και συντάξεις, να επαναφέρουν 13^ο και 14^ο μισθό και 13^η και 14^η σύνταξη, να γλιτώσουν από την τράπεζα τα σπίτια του κοσμάκη;! Γίνεται;!

Γίνεται οι τρομοκράτες του λαού οι Συριζαίοι να γυρίσουν πίσω τον χρόνο στην εποχή που έκλεβαν δυνάμεις και ψήφους από τις ταξικές δυνάμεις λέγοντας καταιγιστικά ψέματα και τάζοντας λαγούς με πετραχήλια;! Μπορούν οι εκβιαστές του λαού οι Συριζαίοι να γυρίσουν πίσω τον χρόνο στην εποχή που οι ταξικές δυνάμεις μας καλούσαν να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας και να μην εμπιστευόμαστε τον κάθε επίδοξο Σωτήρα ο οποίος το μόνο που θέλει είναι να μας αποπροσανατολίσει για να εκτονωθεί η ένταση προς όφελος του Καπιταλισμού;! Γίνεται να γυρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον χρόνο πίσω στην εποχή που έτρεχα στις πλατείες με μπύρες, σουβλάκια και τεντζερέδες, αντί να πορεύομαι με τις ταξικές δυνάμεις;! Γίνεται να γυρίσουμε στο παρελθόν για να φτύσω όλα εκείνα τα παρτάλια που έστηναν τραπεζάκια στις πλατείες και διέγραφαν το χρέος το οποίο τώρα αυξάνουν και πληθύνουν;!

Οι Συριζαίοι και να μπορούσαν να γυρίσουν τον χρόνο πίσω δεν θα τον γύριζαν γιατί ότι έκαναν το έκαναν σε διατεταγμένη υπηρεσία κι όχι από ανάγκη ή αφέλεια! Οι Συριζαίοι ανέλαβαν έχοντας σώας τας φρένας και με πλήρη συνείδηση όλην την βρωμοδουλειά των καπιταλιστών την οποίαν κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να κάνει! Οι Συριζαίοι όχι μόνο δεν θα γυρίσουν τον χρόνο πίσω, όχι μόνο θα αρνηθούν να πάνε στον αγύριστο αλλά θα συνεχίσουν πιο βάρβαρα την επίθεσή τους εναντίον μας! Δικό μας χρέος, με τις δικές μας δυνάμεις είναι να τους γυρίσουμε την πλάτη και να σηκωθούμε κρατώντας ο ένας τον άλλον συντασσόμενοι με τις ταξικές δυνάμεις! Δικό μας χρέος είναι να τους στείλουμε κι αυτούς κι όλο το πολιτικό προσωπικό των καπιταλιστών μαζί με τους καπιταλιστές στον βόρβορο της ιστορίας και στα χέρια μας να πάρουμε την εξουσία!

Νάβις

Όχι άλλοι… θρίαμβοι! 

 

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

  

Ένας ακόμα θρίαμβος!

«Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα» ήταν η δήλωση του πρωθυπουργού μετά το Eurogroup.

Εξίσου πανηγυριώτικος ο τόνος και του κ.Τσακαλώτου: «Περισσότερο φως στην άκρη του τούνελ» μετά τη συμφωνία, ισχυρίστηκε.

Ας δούμε, τώρα, «γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα(;)»: 

    α) Πήραν, λένε, δόση 8,5 δισ. ευρώ. Αλλά:

– στις 17 Ιουλίου εκκρεμεί πληρωμή 2,1 δις προς ιδιώτες ομολογιούχους,

– στις 18 Ιουλίου πληρωμή 300 εκ. στο ΔΝΤ,

– στις 20 Ιουλίου πληρωμή 3,9 δις στην ΕΚΤ,

– στις 27 Αυγούστου πληρωμή 1,6 δις στον ESM,

– στις 19 Σεπτεμβρίου και 4 Δεκεμβρίου 300 εκ. στο ΔΝΤ.

Το άθροισμα αυτών: 8,2 δις.

Συνεπώς: Κάντε την αφαίρεση των 8,5 δις που «πήραν» με τα 8,2 δις που θα πληρωθούν (χωρίς να προσμετρούνται τα άνω των 5 δις χρέη του δημοσίου προς ιδιώτες) και θα καταλάβετε πόσο αξίζουν τα πανηγύρια τους…

    β)  Και μετά το τελευταίο Eurogroup η πορεία που μας προδιαγράφουν σημαίνει: 

– Πλεονάσματα 3,5% μέχρι το 2022 και

– 2% πλεονάσματα κατά μέσο όρο για τα επόμενα 40 χρόνια!

 Δηλαδή τι μας λένε;

Ότι οι Έλληνες θα ζουν με μνημονιακούς μισθούς και μνημονιακές συντάξεις μέχρι το 2060!

Γιατί;  Για να παραχθούν πλεονάσματα άνω των 150 δισ. ευρώ!

Γιατί; Για να πληρωθούν χρέη που άλλοι τα ξεκοκάλισαν, αλλά που ο λαός τα έχει πληρώσει ήδη με τους ήδη ισοπεδωμένους μισθούς και με τις ήδη εξαϋλωμένες συντάξεις του!  

  

Συμπέρασμα: Όχι άλλο κάρβουνο!

    Πηγή: Εφημερίδα Real News 18/6/2017

Ενα αποκαλυπτικό δημοσίευμα

Σε ανάλυση που δημοσιεύτηκε στις 5/6 στην εφημερίδα «Ουάσιγκτον Τάιμς», με τίτλο «Κατοχυρώνοντας μια μακροχρόνια συμφωνία με την Ελλάδα» και πλάγιο «Ο κόλπος της Σούδας δίνει στις ΗΠΑ ένα μοναδικά πολύτιμο λιμάνι στην Ανατολική Μεσόγειο», διαβάζουμε:
«Σήμερα, Ρωσία και Κίνα δραστηριοποιούνται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου με αυξανόμενη φιλοδοξία και αποφασιστικότητα να προκαλέσουν την ιστορική ναυτική δομή της Αμερικής και την εκτεταμένη προβολή ισχύος της.
Η Ρωσία υπέγραψε πρόσφατα 49ετή σύμβαση μίσθωσης με τη Συρία, για να αναβαθμίσει την κάποτε μέτρια λιμενική της εγκατάσταση στο Ταρτούς σε ναυτική βάση που θα μπορεί να φιλοξενήσει τα μεγαλύτερα πολεμικά σκάφη της Ρωσίας και πιθανώς ακόμη και πυρηνικά υποβρύχια.
Παράλληλα, με μια μακροπρόθεσμη μίσθωση αεροπορικής βάσης, η Ρωσία οικοδομεί ένα πρωτοφανώς ισχυρό στρατιωτικό συγκρότημα στη Συρία, καθιστώντας δυνατό για πρώτη φορά ρωσικά αεροσκάφη και ρωσικές ναυτικές δυνάμεις να περιπολούν στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς να απαιτείται υποστήριξη από απομακρυσμένους λιμένες.
Είναι επίσης η πρώτη φορά σε 70 χρόνια που υπάρχει ένα τέτοιο συγκρότημα βάσεων στη Μεσόγειο πέρα από τον έλεγχο των ΗΠΑ ή των συμμάχων τους, προσθέτοντας εδώ την απειλή των εξελιγμένων συστημάτων απαγόρευσης πρόσβασης σε περιοχές ("sophisticated Area Access Area Denial systems"), τα οποία μπορούν να εμποδίσουν την ελεύθερη πλεύση του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και συμμάχων τους, εμπορικών σκαφών.
Σε συνδυασμό με τα σχέδια εκσυγχρονισμού των ναυτικών εγκαταστάσεων της Ρωσίας στην προσαρτημένη περιοχή της Κριμαίας και την κλιμάκωση της διπλωματικής διαμεσολάβησής της μεταξύ της υποστηριζόμενης από τον ΟΗΕ κυβέρνησης της Λιβύης και των στρατιωτικών της αντιπάλων στην ανατολική Λιβύη, η Μόσχα βρίσκεται σε θέση να επηρεάσει σημαντικά τα γεγονότα στη Μεσόγειο και το παρακείμενο Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα στο προσεχές μέλλον».
Η εφημερίδα συνεχίζει: «Ομοίως, η Κίνα βλέπει πλέον τη Μεσόγειο ως το δυτικό άκρο της αξίας πολλών τρισ. δολαρίων στρατηγικής υποδομών της, "One Belt - One Road", που συνδέει την κινεζική οικονομία με τις αγορές της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής μέσω των χερσαίων διαδρομών της Κεντρικής Ασίας και των θαλάσσιων διαδρομών του Ινδικού Ωκεανού και της Διώρυγας του Σουέζ, μέσω των οποίων 80.000 πλοία μετέφεραν 1,5 εκατομμύρια τόνους εμπορικών αγαθών και ενεργειακών πόρων μόνο τον Μάρτιο του 2017».
«Περαιτέρω κίνδυνοι προέρχονται από τους Ιρανούς πληρεξούσιους στη Δαμασκό, στη Βηρυτό και τη Γάζα, εξασφαλίζοντας στο ριζοσπαστικό σιιτικό κράτος - χορηγό τρομοκρατίας (σ.σ.: το Ιράν) κρίσιμες περιφερειακές βάσεις για κακοήθη συμπεριφορά», συμπληρώνει. Επίσης, ότι «το Ισλαμικό Κράτος διατηρεί έδαφος κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Λιβύης».

«Σταθμός πρώτης γραμμής» για τις ΗΠΑ

Υπογραμμίζει δε: «Μέσα σε αυτό το γεωπολιτικό χάος της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου υπάρχει μια ενιαία πλατφόρμα από την οποία οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ προβάλλουν αποτελεσματικότερα τη στρατιωτική δύναμη προς κάθε κατεύθυνση: Η Ναυτική Στρατηγική Προωθημένη Επιχειρησιακή Βάση των ΗΠΑ (σ.σ.: "U.S. Navy Strategic Forward Operating Base") στον κόλπο της Σούδας, στο ελληνικό νησί της Κρήτης.
Μόλις 785 μίλια από τη Συρία, 570 από το Σουέζ και 200 από την Ανατολική Λιβύη, η βάση της Σούδας λειτουργεί ως Ναυτική Επιχειρησιακή Βάση, Σταθμός αεροσκαφών που εξυπηρετούν ανάγκες του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, και Σταθμός αποθήκευσης όπλων του (...)
Ο Κόλπος της Σούδας προσφέρει το μοναδικό βαθύ λιμάνι σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, το μόνο μεταξύ του Norfolk (σ.σ.: στη Βρετανία) και του Ινδικού Ωκεανού, το οποίο μπορεί να φιλοξενήσει ένα πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο δίπλα σε ένα αεροδρόμιο, επιτρέποντας στο Στόλο να δένει και να πραγματοποιεί επισκευές, συντήρηση και ανεφοδιασμό».
Και η «Ουάσιγκτον Τάιμς» καταλήγει: «Η στρατηγική αυτή τοποθεσία, όπως αναγνωρίστηκε άλλωστε από τον υπουργό Αμυνας Τζ. Μάτις, όταν καλωσόρισε τον Ελληνα υπουργό Αμυνας, Π. Καμμένο, στο Πεντάγωνο τον Μάρτιο, καθιστά τον Κόλπο της Σούδας ένα σημαντικό σταθμό πρώτης γραμμής για τις Διοικήσεις των Αμερικανικών Δυνάμεων στην Ευρώπη και την Αφρική».
«Η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο Πέλαγος έχουν ύψιστη σημασία για τα συμφέροντα των ΗΠΑ στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική και τη Μαύρη Θάλασσα».
«Οι ΗΠΑ θα επωφελούνταν σημαντικά από μια μακροπρόθεσμη συμφωνία ανανέωσης με την Ελλάδα, ειδικά για μακρύτερο χρονικό ορίζοντα, έως και 10 χρόνια, για επιδιορθώσεις, αναβαθμίσεις και επεκτάσεις υποδομών στη Σούδα που θα ενισχύσουν την αμερικανική και συμμαχική στρατηγική δομή στην περιοχή».
«Μια επικαιροποιημένη μακροπρόθεσμη αμυντική συμφωνία» θα ενισχύσει «την περιφερειακή ασφάλεια των ΗΠΑ και των συμμαχικών συμφερόντων, αξιοποιώντας την εξαιρετική ναυτική εγκατάσταση στον Κόλπο της Σούδας. Μια τέτοια πολιτική θα έδινε στη διοίκηση Τραμπ ένα πιο άμεσο και επιχειρησιακά αποτελεσματικό στρατηγικό ναυτικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ σε αυτή την όλο και πιο επικίνδυνη γωνιά της υφηλίου».

«Καθαρές λύσεις» για το κεφάλαιο...

«Οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας φαίνεται να ισχυροποιούνται, μετά την αναθεώρηση των στοιχείων του ΑΕΠ για το 1ο τρίμηνο του 2017 (...) Ωστόσο, η καθυστέρηση της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης του προγράμματος προσαρμογής φαίνεται ότι επηρέασε αρνητικά το κλίμα τους επόμενους μήνες (...)
Γενικότερα, η αναμενόμενη ανοδική πορεία του τουρισμού και των εξαγωγών, σε συνδυασμό με τη βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών, θα ενισχύσει την οικονομική δραστηριότητα τα επόμενα τρίμηνα. Για να επιβεβαιωθούν όμως οι προβλέψεις ανάπτυξης για τα επόμενα χρόνια απαιτείται ενίσχυση των ιδιωτικών επενδύσεων και απρόσκοπτη και εντατική υλοποίηση ιδιωτικοποιήσεων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων».
Το απόσπασμα αυτό από το μηνιαίο δελτίο του ΣΕΒ δεν λέει τίποτα καινούργιο. Αποτελεί ωστόσο μια αποτύπωση της συγκυρίας σε ό,τι αφορά την προσπάθεια της κυβέρνησης να βελτιώσει τις προοπτικές που ανοίγονται για το κεφάλαιο μπροστά στη διαφαινόμενη σχετική βελτίωση των οικονομικών δεικτών, με αναιμική ανάκαμψη της οικονομίας, χωρίς να αναιρούνται οι γενικότερες αβεβαιότητες που μπορεί να οδηγήσουν σε νέο πισωγύρισμα.
Το ζουμί της μηνιαίας παρέμβασης του ΣΕΒ βρίσκεται βέβαια στην υπόμνηση προς την κυβέρνηση και συνολικά προς τα αστικά κόμματα ότι η επιβεβαίωση ακόμα και αυτών των προβλέψεων για ισχνή ανάκαμψη προϋποθέτει να προχωρήσει ανεμπόδιστα, εντατικά και κλιμακούμενα η εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων που ψηφίστηκαν έως τώρα και όσων άλλων χρειαστούν στο μέλλον, με έμφαση στις ιδιωτικοποιήσεις, απ' όπου το κεφάλαιο προσδοκά να αποκτήσει πρόσβαση σε νέα πεδία κερδοφόρας δράσης.
Και βέβαια, κάτω από τον τίτλο «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», τον οποίο επίσης χρησιμοποιεί ο ΣΕΒ, χωράει το σύνολο των αντιλαϊκών - αντεργατικών μέτρων, που έχουν ως συνέπεια το βάθεμα της εκμετάλλευσης για τους εργαζόμενους και την παραπέρα συγκέντρωση του κεφαλαίου σε τομείς και κλάδους της οικονομίας, σε βάρος των αυτοαπασχολούμενων και μικρών ΕΒΕ, της μικρομεσαίας αγροτιάς, με εξαντλητικά πλήγματα στη λαϊκή οικογένεια.

Κερδισμένοι και χαμένοι

Αυτόν τον στρατηγικό σχεδιασμό για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους υλοποιεί η κυβέρνηση με τη συμφωνία που συνδιαμόρφωσε και τελικά αποδέχτηκε στο Γιούρογκρουπ της περασμένης Πέμπτης. Η απόφαση της κυβέρνησης και των συμμάχων της σε ΕΕ και ΔΝΤ «εγγυάται» εμβάθυνση της αντεργατικής - αντιλαϊκής επίθεσης που γίνεται διαρκείας και θα συνοδεύει την όποια ανάκαμψη έρθει. Ενώ προσπαθούν να ξεγελάσουν το λαό με ακάλυπτες επιταγές για βελτίωση της ζωής του στα χρόνια της ανάκαμψης, για την οποία τον καλούν να υπομείνει αγόγγυστα θυσίες δίχως τέλος.
Αντίθετα, για το κεφάλαιο η κυβέρνηση εξασφάλισε την πιο «καθαρή λύση» που της επέτρεπε η συγκυρία, παίρνοντας υπόψη τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στην Ευρωζώνη και στο ΔΝΤ, αλλά και την ευρύτερη διάσταση που έχει η συζήτηση για τη διαχείριση του κρατικού χρέους, με δεδομένο ότι μεγαλώνει η απόσταση της οικονομικής και πολιτικής δύναμης ανάμεσα σε κράτη της ΕΕ, ενώ τα αυστηρά κριτήρια του Συμφώνου Σταθερότητας θεωρούνται βραχνάς από χώρες με μεγάλα ελλείμματα και χρέη, εμπόδιο σε μια ορμητική ανάκαμψη.
Οσο λοιπόν κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση να πείσει για το αντίθετο, η συμφωνία αυτή, όπως και όλες οι προηγούμενες, έχει κερδισμένους και χαμένους. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι χαμένοι βγαίνουν οι εργαζόμενοι και ο λαός. Πάνω δηλαδή σε αυτά που έχουν χάσει μέχρι σήμερα, έρχονται και προστίθενται κι άλλες απώλειες. Αλλά κυρίως αυτό που δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής είναι αυτό στο οποίο εστιάζει η νέα απόφαση του Γιούρογκρουπ: Η διαμόρφωση κατάλληλου «επενδυτικού περιβάλλοντος», με τις ανάλογες αναδιαρθρώσεις και μεταρρυθμίσεις. Δηλαδή, μέτρα και πολιτικές που έχουν ως στόχο την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, το άνοιγμα νέων πεδίων για τους επιχειρηματικούς ομίλους, σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.
Τα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης είναι συνεργοί της κυβέρνησης στην επιχείρηση χειραγώγησης, απογοήτευσης, τρομοκράτησης και εγκλωβισμού του λαού. Η συμφωνία τους στο στρατηγικό στόχο της ανάκαμψης, που προϋποθέτει και τη διευθέτηση του χρέους, σημαίνει αποδοχή και συμφωνία σε όλα τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα, παρά τις επιμέρους διαφορετικές απόψεις που εκφράζουν για το εύρος και τους ρυθμούς της - καταιγιστικής έτσι κι αλλιώς - επίθεσης στο λαό.

Παλιό το «νέο» δόγμα στην εξωτερική πολιτική

Εξίσου αποκαλυπτική είναι και η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, που προβάλλεται ως «επεμβατική», ενώ γίνεται λόγος και για «νέο δόγμα». Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ εμφανίζεται ιδιαίτερα δραστήρια στην ευρύτερη περιοχή, αλλά μόνο καινούργια δεν είναι η εξωτερική της πολιτική. Αναλλοίωτο δόγμα της είναι η υπεράσπιση, διασφάλιση και επέκταση των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης, μέσα από τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ.
Απ' αυτήν τη σκοπιά, οι κινήσεις και οι πρωτοβουλίες στη σκακιέρα των περιφερειακών και διεθνών σχέσεων συνιστούν προσαρμογή στις συνθήκες, στο περιβάλλον και τις «ευκαιρίες» που διαμορφώνονται για τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης από την όξυνση του ανταγωνισμού ανάμεσα στα ισχυρότερα ιμπεριαλιστικά κέντρα και κράτη στην ευρύτερη περιοχή και την αναδιάταξη δυνάμεων στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών συνασπισμών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση επιδιώκει την αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας, την ανάδειξη της χώρας σε διαμετακομιστικό και ενεργειακό κόμβο, με στόχο να προσελκύσει ξένα κεφάλαια και να δημιουργηθούν καλύτερες προϋποθέσεις ανάκαμψης. Ο στόχος αυτός, όμως, που είναι στόχος του κεφαλαίου, περνάει μέσα από τη βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας σε επικίνδυνους για το λαό ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και σχεδιασμούς. Κι αυτό αποτελεί συνειδητή επιλογή των προηγούμενων και της σημερινής κυβέρνησης.
Οι διαπραγματεύσεις για την εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ, η διεκδίκηση ενεργότερου ρόλου στην «κρίση» που εντάθηκε ανάμεσα στις χώρες του Κόλπου, η ανάληψη πρωτοβουλιών στα Βαλκάνια, η επιδίωξη για εντονότερη στρατιωτική παρουσία στην Κεντρική και Ανατολική Μεσόγειο, η συμμετοχή σε δεκάδες αποστολές του ΝΑΤΟ, σε όλον τον κόσμο, είναι μερικά μόνο στοιχεία που φανερώνουν την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να παίξει «τα ρέστα της» για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, σέρνοντας το λαό σε επικίνδυνες ατραπούς.
Στον ίδιο «καμβά» εντάσσεται και η ανάπτυξη περιφερειακών συνεργασιών, με επίκεντρο την Ενέργεια και την «ασφάλεια» με συμπράξεις των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως η τριμερής Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, που συμπληρώνεται από την Αίγυπτο και την Ιορδανία, ή η συγκρότηση του «ΟΑΣΕ της Ανατολικής Μεσογείου».

Σάπιο σύστημα που πρέπει να ανατραπεί

Τι σημαίνουν όλα αυτά για το λαό; Από τη μια, καλείται να αποπληρώσει ένα χρέος που δεν είναι δικό του και να υποστεί θυσίες δίχως τέλος για την καπιταλιστική ανάκαμψη. Κι από την άλλη, να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη συμμετοχή της χώρας στους ευρωΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς και στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με κίνδυνο να πληρώσει ακόμα πιο ακριβά την εκπλήρωση των στόχων του κεφαλαίου. Να γίνει δηλαδή «κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών», όπως γράφει και το σύνθημα στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ για την αντιΝΑΤΟική διαδήλωση το ερχόμενο Σάββατο στη Θεσσαλονίκη.
Το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, που υπηρετούν η κυβέρνηση και όλες οι αστικές δυνάμεις, έχει φάει τα ψωμιά του. Το αποδεικνύουν ο πόλεμος, η φτώχεια που διευρύνεται σχετικά και απόλυτα, η προσφυγιά, η εκμετάλλευση που μεγαλώνει, οι ανταγωνισμοί που οξύνονται, οι δυσκολίες του συστήματος να διαχειριστεί τις αντιφάσεις του που μεγαλώνουν. Δεν είναι παράξενο ότι μιλάνε για «φως στο τούνελ» της καπιταλιστικής κρίσης και την ίδια ώρα σχεδιάζουν μέτρα και μνημόνια μέχρι το 2100 και βάλε, καταδικάζοντας τη σημερινή και τις επόμενες γενιές στη μισοζωή και στις στερήσεις.
Η σαπίλα αυτού του συστήματος, όπου η παραγωγή οργανώνεται με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, γίνεται περισσότερο φανερή αν βάλει κανείς δίπλα δίπλα την άθλια καθημερινότητα της ανεργίας, της υποαπασχόλησης, της φτώχειας, της ανασφάλειας, του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, όπως αυτές καθορίζονται από την εκτόξευση της παραγωγικότητας της ανθρώπινης εργασίας, την πρόοδο που έχει συντελεστεί στην επιστήμη και στην τεχνική.
Για να μπορούν να ικανοποιούνται οι σύγχρονες διευρυνόμενες λαϊκές ανάγκες χρειάζεται άλλη οργάνωση της οικονομίας, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο. Χρειάζεται, δηλαδή, οι εργαζόμενοι, σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα, να πάρουν την εξουσία και την οικονομία στα χέρια τους. Αυτή η εξουσία θα διαγράψει μονομερώς το χρέος και θα αποδεσμεύσει τη χώρα απ' όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τις ενώσεις, αναπτύσσοντας διμερείς και πολυμερείς σχέσεις με άλλα κράτη στη βάση του αμοιβαίου οφέλους, για το συμφέρον του λαού, όχι μιας δράκας μονοπωλιακών ομίλων.
Η συζήτηση γι' αυτήν την πραγματική διέξοδο χρειάζεται να ανοίξει ακόμα πιο εντατικά το επόμενο διάστημα με τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, μπροστά στις εξελίξεις που σηματοδοτούν η απόφαση του τελευταίου Γιούρογκρουπ και η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τους πολέμους.
Να βρεθεί η ανάκτηση των απωλειών και η ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών στην προμετωπίδα της εργατικής - λαϊκής συμμαχίας και πάλης. Να δυναμώσει το ΚΚΕ, που διαθέτει όλες του τις δυνάμεις για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, τη συγκρότηση της Κοινωνικής Συμμαχίας, την οργάνωση του αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, για την ανατροπή της εξουσίας του.

Ζούμε στην εποχή των Πανούσηδων

 

Είναι γνωστή η φράση με την οποία περιγράφεται το ηθικό σκάνδαλο του αθεϊσμού στους Αδελφούς Καραμαζόφ του Ντοστογιέφσκι: "Μα αν δεν υπάρχει Θεός, τότε όλα επιτρέπονται!" Αυτή η φράση μπορεί να χρησιμεύσει ως το κλειδί για την μικροαστική αντίληψη για το ΚΚΕ που επικράτησε και εδραιώθηκε στην ελληνική κοινωνία από τα μέσα του 1980 και μετά, και μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: "Μα, αν το ΚΚΕ είναι συστημικό, τότε όλα επιτρέπονται!"

Η εξέλιξη των πραγμάτων από τη σκοπιά της ψυχικής ιστορίας έχει ως εξής: αρχικά, υπάρχει ο ένοπλος αγώνας, ο μοναδικός στην ιστορία της χώρας μετά την εθνική επανάσταση, και ο μοναδικός στον οποίο πρωταγωνιστεί ένα πολιτικό κόμμα. Αυτό είναι το τραύμα προς μικροαστική διαχείριση, το σκάνδαλο που ο μικροαστός προσπαθεί να εκλογικεύσει.
Μετά, υπάρχει η ήττα του ένοπλου αγώνα. Ο μικροαστός έχει αρχικά δυο επιλογές: επιλέγει την νικήτρια πλευρά και θριαμβολογεί εκδικητικά (και εκμεταλλεύεται πρακτικά) την ήττα, ή καλλιεργεί μια συνειδησιακά βολική "συμπάθεια" για τον ηττημένο, εφόσον βέβαια έχει βεβαιωθεί ότι είναι ηττημένος και άοπλος. Αυτή η φάση διαρκεί ως από το 1949 ως το 1981.
Το 1981, δίνεται η ευκαιρία για άφεση αμαρτιών: οι ενοχές των "νικητών" εξαργυρώνονται και ο ηττημένος τιμάται συμβολικά, αφού βέβαια έχει αποκρυφθεί από την συζήτηση το πραγματικό επίδικο και ο αγώνας έχει αναδρομικά πλήρως ταυτιστεί είτε με την "αντίσταση κατά του κατακτητή" (μέχρι τον εμφύλιο) είτε με τις "τραγωδίες του πολύπαθου ελληνισμού" (στην περίπτωση του εμφυλίου).
Καθώς η συμβολική αποκατάσταση ξεφορτώνεται το άχθος της ενοχής, αρχίζει, λόγω της παντοιότροπης διάβρωσης της εργατικής τάξης και της ραγδαίας μικροαστικοποίησης, η φάση του "έλα μωρέ τώρα", όπου, αρκούντως δαφνοστεφανωμένος, ο ένοπλος αγώνας και μαζί και ο κομματικός του φορέας, περνούν στη θέση του ευκατοφρόνητου μπανάλ.
Είναι η εποχή των Πανούσηδων. Οι Πανούσηδες ανθούν στην περίοδο όπου η "κόκκινη απειλή", έχει, μέσω της διαμεσολάβησης της πολιτικής και κατόπιν συμβολικής νομιμοποίησης, μεταμορφωθεί σε αξιογέλαστη μπαναλιτέ. Ανθούν στην περίοδο όχι της άμεσης καταστολής, ούτε του ρεβανσισμού, ούτε του εξορκισμού δια του εξευμενισμού του φαντάσματος, αλλά σ' αυτή του δεύτερου εξορκισμού, δια της γελοιοποίησης.
Από αυτή την περίοδο έλκει την καταγωγή του ένα σημαντικό και σήμερα κομμάτι του ελληνικού αντικομμουνισμού, το οποίο όμως έχει υπό τις πιέσεις της κρίσης συντηχθεί πλήρως με τον original, φασιστογενή αντικομμουνισμό της περιόδου 1944-1981.Ο εξορκισμός δια της γελοιοποίησης ήταν εξαιρετικά επικερδής υλικά και ψυχικά-συμβολικά για τους φορείς του: έξαφνα, ήταν εφικτό να είσαι πιο αριστερός από το ΚΚΕ και να μην κινδυνεύει η ζωή σου. Και όχι μόνο να μην κινδυνεύει, αλλά να ανταμείβεται από την αναπτυσσόμενη show biz της χώρας. Ήταν γλυκό να βγάζεις λεφτά, να κερδίζεις φήμη και να περνιέσαι για αριστερότερος των κομμουνιστών, πιο ριζοσπάστης από αυτούς, λιγότερο κομφορμιστής από αυτούς. Γλυκό και εύκολο. Όλο και πιο εύκολο. Αφού το ΚΚΕ είναι συστημικό, τότε όλοι όσοι το αφήσαμε πίσω ή δεν το ακουμπήσαμε ποτέ είμαστε "αριστεροί" και "εναλλακτικοί" και μπορούμε ταυτόχρονα να είμαστε δημοφιλείς, πλούσιοι και επιτυχημένοι. Αφού το ΚΚΕ είναι συστημικό, τότε όλα επιτρέπονται!
Ύστερα, ήρθε η στιγμή που δεν περίμενε κανείς. Και ξάφνου ανατράπηκαν τα δεδομένα, μπήκαν τα πράγματα σε μιαν άλλη προοπτική, και τώρα φαίνονται, αυτοί που θεοποίησε η μάταιη γενιά μου, μικροί, τόσο μικροί που δεν σου πάει να τους πεις με τ' όνομά τους, αυτούς που έζησαν μια ζωή πίσω απ' το μαξιλαρένιο κάστρο ενός υποκοριστικού, αυτά τα κάπως βολικά αμέριμνα "παιδιά της παρέας."
Ε, Τζιμάκο;
Καλό ξέπλυμα ξεφτιλισμένε.

Πολ-Ποτ πουρί ΙΙ

Το επόμενο δελτίο Κομινφόρμ, με στιγμές από την επικαιρότητα της εβδομάδας, υπερκαλύφτηκε με κάποια κείμενα που γράφτηκαν για την Κατιούσα. Συνεπώς, δεν υπάρχει λόγος να ξαναγραφτούν, κι απλώς αναδημοσιεύονται εδώ, για να υπάρχουν στο αρχείο.

Η λύση για το χρέος είναι για το πέος

Πάγωμα συντάξεων ως το 2022, προαπαιτούμενα για το 2019, πλεονάσματα ως το 2060! Αν μη τι άλλο η δημοκρατία μας είναι μακράς πνοής κι εγγυάται μνημόνια και απολαύσεις διαρκείας.

Οι κυβερνώντες περιμένουν ένα τυράκι για το χρέος για να το πουλήσουν ως επιτυχία στους ιθαγενείς. Ο Τσίπρας υπόσχεται πως θα φορέσει γραβάτα, όταν πετύχει τη διευθέτησή του. Κι ο γιος του Καμμένου ανεβάζει στο προφίλ του γραβάτες με ανδρικά μόρια, που μας λεν συμβολικά πως «η λύση για το χρέος είναι για το…πέος». Σαν κι αυτό του επιδειξία με τα ράσα, που παρενοχλούσε σεξουαλικά ανυποψίαστες κοπέλες στα αστικά λεωφορεία του ΟΑΣΘ.

Αλλά κάποιοι αρνούνται να δουν την αλήθεια κατάματα. Πιστεύουν πως η κοπέλα που κατήγγειλε το ρασοφόρο επιδειξία, θέλει να πολεμήσει την ορθοδοξία. Ότι η λύση του χρέους έρχεται, όπως η ελπίδα πριν δυο χρόνια. Ότι ο πρωθυπουργός προσπαθεί, αλλά δεν τον αφήνουν οι δανειστές που είναι φίλοι μας. Ή ότι τους πολεμά η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που «αντιστάθηκε» στους Γερμανούς στο Δίστομο. Αν και δυο χρόνια πριν, που είχε βρεθεί στην ίδια εκδήλωση ως Πρόεδρος της Βουλής, δεν είχε κανένα πρόβλημα με την κατάθεση στεφάνου απ’ το Γερμανό πρέσβη.

Το γλυκό δένει με λίγη θεωρία των δύο άκρων, με αριστερό πασπάλισμα απ’ την Εφημερίδα της Κυβέρνησης, που τσουβαλιάζει τους κομμουνιστές με τους φασίστες ως αντι Σημίτες κι αντιεβραίους που αρνούνται τα ολοκαύτωμα (!) κι αυτό γιατί προσβάλλουν τα εβραϊκά μνημεία, στηρίζοντας την παλαιστινιακή αντίσταση και στηλιτεύοντας τον Σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό του κράτους του Ισραήλ. Κι όλα αυτά, όλως τυχαίως, λίγες μέρες πριν τη προχθεσινή επίσκεψη Νετανιάχου στη Θεσσαλονίκη και τις μαζικές αντι-ιμπεριαλιστικές (ή αντισημιτικές στα μάτια του…προοδευτικού συντάκτη που κάνει τη βρώμικη δουλειά) διαδηλώσεις.

Κερασάκι στην τούρτα, η δικαστική δίωξη ενός μέλους της ΚΝΕ για διατάραξη της κοινωνικής ειρήνης, επειδή καλούσε τους μαθητές μα οργανώσουν συλλογικά τον αγώνα τους. Η νεαρή Κνίτισσα κατηγορείται με βάση την καταγγελία του διευθυντή του σχολείου κι ένα απαρχαιωμένο νομικό πλαίσιο της μετεμφυλιακής περιόδου.

Μπορεί η κυβέρνηση να κλείνει μνημονιακές συμφωνίες για λιτότητα ως το 2060, αλλά αυτό δεν εμποδίζει το αστικό κράτος και την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» να γυρίζει στην εποχή του 1960 με φόντο και προοπτική τον εργασιακό μεσαίωνα. Όπως είπε κι ο Τσακαλώτος στη Βουλή, άλλωστε, εκτός από τα μνημόνια που εφαρμόζει η κυβέρνηση, υπάρχει και το έργο της στα κοινωνικά δικαιώματα…

Πέντε μύθοι για το Μενίδι, τους Ρομά και τους Κομμουνιστές

-Οι κομμουνιστές αδιαφορούν για την εγκληματικότητα και τη ζωή των ντόπιων κι αποφεύγουν να σχολιάσουν το θέμα, για να μην τους πουν ρατσιστές.

Κι όμως, οι κομμουνιστές στο Μενίδι ήταν που έθεσαν αυτό ακριβώς το θέμα, της εγκληματικότητας, προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο, για να εισπράξουν την αδιαφορία και την άρνηση της δημοτικής αρχής. Η οποία σηκώνει τώρα το θέμα υποκριτικά, ψηφοθηρικά και -προπαντός- σε λανθασμένη βάση, στοχοποιώντας τους Ρομά, ενώ κάνει πλάτες στα φασισταριά της χρυσής αυγής, για να χύνουν ελεύθερα το ρατσιστικό τους δηλητήριο. Όχι μόνο ενάντια στους μετανάστες ή όσους έχουν άλλο χρώμα δέρματος, αλλά κι ενάντια στους εργάτες που αγωνίζονται, όποτε χρειαστεί, ως δύναμη κρούσης των αφεντικών.

–Το ΠΑΜΕ λουφάζει και δεν κάνει καμία κινητοποίηση, ενώ σε άλλη περίπτωση, θα είχε ξεσηκώσει τον κόσμο με πορείες, απεργίες, κτλ.

Το ταξικό κίνημα δραστηριοποιήθηκε από την πρώτη στιγμή και προχτές προχώρησε σε κινητοποίηση στο Μενίδι, στοχεύοντας στη ρίζα του προβλήματος και βάζοντάς το στη σωστή του διάσταση.
Τα κέρδη και η φτώχεια γεννάνε τη μαφία, όλοι στον αγώνα για άλλη κοινωνία.

-Αν οι κομμουνιστές ήταν στα πράγματα, θα έσπαγαν το απόστημα με βίαιες, σταλινικές μεθόδους, υποχρεωτικούς εκτοπισμούς πληθυσμών, κοκ.

Αν κάποιος θέλει να μάθει ποια ήταν η τύχη των Ρομά στη Σοβιετική Ένωση, δεν έχει παρά να διαβάσει σχετικά ένα άρθρο στον 902 και να κάνει τις συγκρίσεις, που είναι καταλυτικές σε κάθε τομέα της καθημερινότητας: υγεία, παιδεία, εργασία.

–Οι Ρομά ζουν με αυτόν τον τρόπο από άποψη και δεν είναι διατεθειμένοι να ενσωματωθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο, ακολουθώντας κάποιους κανόνες.

Είναι η άθλια υποκρισία της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Να γκετοποιείς μια φυλή, να την αποκλείεις από τις ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση, την εργασία, να υψώνει γύρω της διάφορα τείχη και περιορισμούς, κι ύστερα να αγανακτείς για την αντικοινωνική, εχθρική τους συμπεριφορά, να κάνεις αυθαίρετες γενικεύσεις, τσουβαλιάζοντας με ευκολία, όπως κάνουν οι φασίστες -αλλά να βγάζεις αφρούς, εάν σου λένε πως συμφωνείς μαζί τους.
Πόσο μάλλον, όταν υπάρχουν μαρτυρίες που επιβεβαιώνουν πως η κατάσταση δεν ήταν πάντα έτσι.

–Η εγκληματικότητα πηγαίνει χέρι-χέρι με τους Ρομά και την κουλτούρα τους.

Με το ίδιο σκεπτικό, μπορούμε να στοχοποιήσουμε διάφορες περιοχές και τοπικές κοινωνίες: από την Κρήτη, όπου οι μπαλωθιές πέφτουν για ψύλλου πήδημα, και υπάρχουν χωριά που έχουν συνδέσει το όνομά τους με τα ναρκωτικά, μέχρι τη Μάνη. Κι ύστερα να ψάξουμε και το γονίδιο της εγκληματικότητας και να το αποδώσουμε σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές κατηγορίες. Οτιδήποτε, αρκεί να βγει λάδι το σύστημα που επιστρατεύει ακόμα και το έγκλημα για να αυξήσει τα κέρδη του, και το αστικό κράτος που στην καλύτερη ανέχεται -αν δε διευθύνει- το οργανωμένο έγκλημα και το εμπόριο ναρκωτικών. Το σύστημα της εκμετάλλευσης, που εγκληματεί χρόνια τώρα ενάντια στις ζωές μας και χρησιμοποιεί τον ευτελισμό τους ως ασπίδα για τη διαιώνισή του, που χρησιμοποιεί το “διαίρει και βασίλευε” για να αποκρύψει την ταξική διαίρεση της κοινωνίας και την ασυμφιλίωτη πάλη που γεννιέται στους κόλπους της.

Για το θάνατο του Χέλμουτ Κολ

Οι φανατικοί της σειράς θα θυμούνται ένα επεισόδιο με το καμάκι του Βλάση από τους Απαράδεκτους και μια “βαθιά πολιτική συζήτηση” που κατέληξε στον Γκορμπατσόφ που “κάνει ό,τι θέλει η Αμερική”, το Γέλτσιν και τελικά τον Κολ… Κολ… -που άγεται και φέρεται από τους Αμερικανούς.

Πιο πρόσφατη είναι η σκηνή από την πανηγυρική τελευτή για τα 20χρονα από την πτώση του τείχους, με τους πρωταγωνιστές της εποχής να είναι τιμώμενα πρόσωπα, αλλά σε κακό χάλι. Ο πρεσβύτερος Μπους με μπαστούνι, ο Χέλμουτ Κολ σε καροτσάκι, ο Γέλτσιν, η Θάτσερ κι ο Μιτεράν είχαν ήδη πεθάνει…
Γκόρμπι ετοιμάσου, έρχεται η σειρά σου…

Ο Κολ ήταν ο μακροβιότερος Γερμανός Καγκελάριος που είδε στη θητεία του την επανένωση των δύο Γερμανιών, της καπιταλιστικής και της σοσιαλιστικής -για να μη μιλάμε με γεωγραφικούς όρους. Αν και στην πραγματικότητα, επρόκειτο για προσάρτηση κι όχι απλή επανένωση. Και με τις αντιθέσεις να οξύνονται, διευρύνοντας συνεχώς το κύμα της OST-algie (της νοσταλγίας για τη DDR), είναι ζήτημα πόσοι από αυτούς που πανηγύριζαν τότε, εξακολουθούσαν να βλέπουν θετικά τον Κολ, με τη στερνή τους γνώση.

Σίγουρα, αυτή που συνέχισε να τον βλέπει θετικά και συνέδεσε το όνομά της μαζί του, ήταν η ανατολικογερμανίδα Άνγκελα Μέρκελ, υπουργός στις κυβερνήσεις του από το 91′, που ουσιαστικά τον διαδέχτηκε στην ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών, μετά από μια σύντομη θητεία του Σόιμπλε που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση μετά από ένα σκάνδαλο που αφορούσε τη χρηματοδότηση του κόμματος.

Δείξε μου το διάδοχό σου να σου πω ποιος είσαι, θα μπορούσε να πει κανείς. Άλλοι όμως -όπως ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς- αναγνωρίζουν στα θετικά του εκλιπόντα ότι έβαλε τα θεμέλια της Συνθήκης του Μάαστριχτ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μαζί με το Γάλλο σοσιαλιστή Μιτεράν. Κι αυτή η λεπτομέρεια είναι το κλειδί, για να ερμηνεύσουμε την ουσία.

Το περιβόητο “ευρωπαϊκό όραμα” μπορεί να έχει εσωτερικές αντιθέσεις κι ανταγωνιστικά συμφέροντα, αλλά έχει ενιαίο ταξικό πρόσημο ενάντια στους λαούς, χωρίς σοσιαλδημοκρατικές παραλλαγές, μέτωπα του Νότου με τους Γάλλους, κοκ. Όποιος το ξεχνάει αυτό και υμνεί την Ευρωπαϊκή Ένωση (με την ωδή της χαράς) αλλά χαλιέται με τους… Μερκελιστές, είναι σαν να προσπαθεί να κόψει στα δύο τον πολιτικό Κολ, κρατώντας μόνο τα “καλά” του. Κάτι που είναι προφανώς καθαρή ουτοπία…

-.-

Στα παραπάνω προσθέστε για την Κούβα

Αλληλεγγύη στην Κούβα, η απάντηση στην πρόκληση Τραμπ

Ανακοίνωση της Επαναστατικής Κυβέρνησης της Κούβας για τις εξαγγελίες Τραμπ

Grenfell: Μια φονική πυρκαγιά που μιλάει

Πόσοι είναι τελικά  οι νεκροί της μεγάλης πυρκαγιάς στο Grenfell tower του Λονδίνου άραγε; Στην αρχή μίλησαν για 6, κατόπιν για 17, για 35, για 58.
Όλοι γνωρίζουν ότι είναι περισσότεροι.
Όπως φαίνεται  από την αρχή βλέπουμε μια προσπάθεια να σερβιριστεί η απίστευτη τραγωδία όσο πιο μαλακά γίνεται.
Βλέπουμε ακόμη οτι η  "τρομοκρατία", που δήθεν απειλεί τον σύγχρονο κόσμο μας, ωχριά σε αποτελεσματικότητα μπροστά στην τρομοκρατία των κερδών.

Όπως και να έχει πάντως πρόκειται για τη μεγαλύτερη, την πιο φονική πυρκαγιά από τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο και μετά στο Λονδίνο.
Μιλάμε βεβαια για την Αγγλία, την πιο εξελιγμένη, την πιο σύγχρονη ίσως καπιταλιστική χώρα του κόσμου και την πρωτεύουσά της, ένα από τα κέντρα του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Τι συνέβη εκεί;
Το μαθαίνουμε εύκολα από προσωπικές μαρτυρίες ενοίκων του μαύρου κυριολεκτικά κτιρίου.
Μία κατασκευαστική εταιρεία, που νόμιμα δεν είχε λάβει υπ'όψη την περίπτωση μιας μεγάλης πυρκαγιάς(όπως άλλωστε και σε κανένα άλλο ανάλογο κτίριο στον καπιταλιστικό κόσμο μας),
μια εταιρεία διαχείρισης που διαρκώς αγνοούσε τις προειδοποιήσεις και τις ανησυχίες των ενοίκων για διάφορα ζητήματα ασφάλειας(θέση λέβητα, ακατάλληλα υλικά, σχέδιο εκκένωσης, πυρασφάλεια κλπ.),
 ένας δήμος και ένα υπερσύγχρονο κράτος που  ουσιαστικά έκανε τα στραβά μάτια, δηλαδή που δεν έμπαινε στα πόδια των εταιρειών που βέβαια σε μια "υπερσύγχρονη" καπιταλιστική οικονομία έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.
Τελικά σε μια ανακαίνιση που έγινε το 2016, η εταιρεία που ανέλαβε το έργο, τηρώντας όπως είπε όλους του κανόνες(εννοείται πως μάλλον το εκανε αφου βρισκόμαστε στην Αγγλία και όχι στην Ουγκάντα), χρησιμοποίησε για την κάλυψη εξωτερικών επιφανειών ένα φθηνό εύφλεκτο υλικό που τοποθετήθηκε αφήνοντας ένα μικρό κενό από τους τοίχους, με τρόπο που βοήθησε την φωτιά να μεταδοθεί από τους κάτω ορόφους στους πάνω μέχρι να πεις κύμινο...

Προφανώς η εταιρεία ανακαίνισης σε συνεργασία με την εταιρεία διαχείρισης, έκριναν ότι η εργασία ήταν φθηνή και επαρκής, εκτός της περιπτώσεως "ατυχούς γεγονότος" που όμως τελικά συνέβη.
Όμως οι σύγχρονες καπιταλιστικές οικονομίες, που οφείλουν να ποσοτικοποιούν τα πάντα και φυσικά να κοστολογούν ακόμη και την αξία της ανθρώπινης ζωής, είναι υποχρεωμένες να παίρνουν τέτοια ρίσκα, αφού σε όλα τα δελτία των ΜΜΕ, ακούμε για τον "προβληματισμό" που υπάρχει από την "όλο και πιο εκτεταμένη χρήση εύφλεκτων υλικών στις κατασκευές".

Ποιό ήταν λοιπόν το πρόβλημα και η αιτία που έφερε την τραγωδία;
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς, ότι ήταν η ανάγκη κερδοφορίας όλων των εμπλεκόμενων εταιρειών, που αποτελεί βέβαια προϋπόθεση της ύπαρξής τους στον δολοφονικά ανταγωνιστικό καπιταλιστικό κόσμο, αλλά και η "υποχρέωση" του δήμου και του κράτους να στέκεται σαν καλός υπηρέτης στο πλάι των εταιρειών και όχι του λαού, και να κάνει τα στραβά μάτια.

Δεν χρειάζεται πολύ κόπο για να φανταστεί κανείς, ότι είχαν προταθεί και έλεγχοι που δεν έγιναν, και αλλαγές για την βελτίωση της ασφάλειας, και ανακαινίσεις για τη βελτίωση συνθηκών, και χρήση καλύτερων και επομένως ακριβότερων υλικών και τρόπων, που όμως κρίθηκαν ασύμφοροι και επομένως ανεδαφικοί και εκτός πραγματικότητας.
Έτσι ήρθε η πραγματικότητα... η πραγματικότητα του καπιταλισμού, που βαζει σε πρώτο πλάνο τις ανάγκες των εταιρειών και σε δεύτερο την ανθρώπινη ζωή.
Κάτι τέτοιο βεβαια δεν είναι παράλογο, αφού δεν είναι δυνατόν να φανταστεί κανεις ζωή χωρίς οικονομία που να λειτουργεί.
Όταν όμως φθάνουμε στο σημείο, η ίδια η λογική της οικονομίας που πρέπει να είναι λειτουργική για να παράγει όρους ζωής, τελικά δολοφονεί για να υπάρξει, τότε πρέπει να μπούμε σε πολύ σοβαρές σκέψεις.

Αν αφήσουμε τη σκέψη να τρέξει δυο βήματα μονάχα πιο πέρα, θα σκεφτούμε ίσως πως μια οικονομία που δεν δίστασε ποτέ να βρει λύσεις επιβίωσης ακόμη και σε παγκόσμιους πολέμους, δεν συγκινείται ιδιαίτερα από μερικές δεκάδες καμένους ανθρώπους.

Ποια είναι η λύση λοιπόν.
Η λύση δεν μπορεί παρά να είναι μια οικονομία που από τη φύση της να είναι μια οικονομία σχεδιασμένη από το λαό για το λαό και τις ανάγκες του και όχι για τα κέρδη.
Η οικονομία αυτή λέγεται σοσιαλιστική και δεν μπορεί να έχει κανένα άλλο όνομα και κανένα άλλο περιεχόμενο.

ΥΓ. Έχει αξία να δει κανείς δυο πράγματα ακόμη.
1. Το ενδιαφέρον της  βασίλισσας Ελισάβετ που δήλωσε ότι "η Βρετανία διακατέχεται από βαθιά θλίψη αλλά ο λαός της είναι αποφασισμένος να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες". Γνησια εκπρόσωπος του λαού η βασίλισσα Ελισάβετ και βεβαια έξω από όλες τις ευθύνες και τη μιζέρια της πραγματικότητας.
2. Η προθεση να κατευθυνθεί η οργή εναντίον θεσμών όπως ο δήμος και οι διάφορες υπηρεσίες του κράτους που "δεν έκαναν όσα έπρεπε" γενικά, και να απομακρυνθούν τα βλέμματα από τη  ρίζα του προβλήματος, δηλαδή από τη λογική της κερδοφορίας των εταιρειών που είναι φυσικά  η αιτία της τραγωδίας.

Το τραγικό λάθος του ΚΚΕ να μην συγκυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ!

       

Μία ιστορική ευκαιρία χάθηκε για τον λαό γιατί το ΚΚΕ αποφάσισε να μην συγκυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ και να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του! Δεν λέμε ότι δεν υπάρχουν σοβαρές πολιτικές διαφορές μεταξύ του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το ΚΚΕ πέρα από τις πολιτικές διαφορές θα έπρεπε να δει το αριστερό ήθος ενός κόμματος σαν τον ΣΥΡΙΖΑ και να του δώσει μια ευκαιρία, μαζί να δώσει μια ευκαιρία και στον Ελληνικό λαό!

Εάν το ΚΚΕ είχε συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ τώρα θα βρισκόταν σε μια κυβέρνηση η οποία για το καλό του τόπου περνάει το ένα μνημόνιο πίσω από το άλλο και τον έναν αντιλαϊκό νόμο πίσω απ’ τον άλλον! Πάντα όμως με προοπτική τον σοσιαλισμό, τον οποίον μπορεί να μην τον βλέπει ούτε το ΚΚΕ ούτε και κανένας άλλος στο βάθος του τούνελ, αλλά τον βλέπουν ο Τσίπρας και ο Καμμένος και αυτό φτάνει! Εάν το ΚΚΕ δεν φυγομαχούσε και ήταν σ’ αυτήν την κυβέρνηση προχθές, μετά την περήφανη διαπραγμάτευση στο Eurogroup, θα καμάρωνε τον Κρητίκαρο υπουργό να προκαλεί τον κόσμο και τους πολιτικούς του αντιπάλους και να τους λέει «και τώρα πάρτε φόρα!!!!»! Βέβαια επειδή και ο περήφανος Κρητίκαρος εάν ξεσηκωνόταν θύελλα όπως ξεσηκώθηκε με την γραβάτα του Καμμένου, είτε θα έλεγε ότι την ανάρτηση την έκανε ο γιος του, είτε θα έλεγε ότι δεν εννοούσε «και τώρα πάρτε φόρα κι ελάτε με τον κώλο» αλλά ότι εννοούσε «και τώρα πάρτε φόρα και χτυπήστε το κεφάλι σας στον τοίχο» ή «και τώρα πάρτε φόρα και πηδήξτε στον γκρεμό» ή άλλα τέτοια! Το ΚΚΕ λοιπόν απέρριψε την περίπτωση να ζήσει ένα τέτοιο ήθος των Συριζαίων συγκυβερνώντας μαζί τους! Έχασε το ΚΚΕ δηλαδή την ευκαιρία να δώσει μαθήματα ήθους καλώντας τον κόσμο ή τους πολιτικούς του αντιπάλους «να πάρουν φόρα!!!!»!

Επειδή όμως στον σοσιαλισμό δεν θα μπορούσε να οδηγηθεί η χώρα μόνο με την σύμπραξη του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ, αλλά θα χρειαζόταν και πάλι ο Καμμένος, το ΚΚΕ έχασε την ευκαιρία να ζήσει ως συγκυβερνήτης, εκτός από το ήθος της αριστεράς και το ήθος του Καμμένου! Το ΚΚΕ κλώτσησε την ευκαιρία να συγκυβερνήσει με έναν τύπο ο οποίος μετά το Eurogroup ανάρτησε σε Μέσο Κοινωνικής δικτύωσης μία γραβάτα με φαλλούς που γελάνε και μετά για να επιβεβαιώσει το ήθος αυτής της κυβέρνησης δήλωσε ότι την ανάρτηση την έκανε το «παιδί»!

Κρίμα στο ΚΚΕ που έχασε την ευκαιρία να συγκυβερνήσει με κόμματα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ που είναι το ήθος προσωποποιημένο!

Επειδή όλα αυτά δεν είναι και τόσο αστεία, καλά θα ήταν όλοι όσοι καλούσαν το ΚΚΕ καλοπροαίρετα από αριστερή σκοπιά να συγκυβερνήσει με αυτό το πράγμα που ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ, να κάνουν την αυτοκριτική τους έστω μόνο στον εαυτό τους! Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν έχει πολιτική διαφορά από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, όχι μόνο κοροϊδεύει τον λαό, όχι μόνο απογοητεύει τον λαό, αλλά μπορεί να κατρακυλήσει και τόσο χαμηλά στις κουβέντες και στις αντιδράσεις του!

Οράτιος Μενιππίδης

Η ανερμάτιστη μυθοπλασία του κοινού εθνικού στόχου

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ υλοποιεί με τον πιο ωμό και διαυγή τρόπο τον πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό εγχώριων και ευρωπαϊκών καπιταλιστικών οικονομικών ελίτ, στην πλέον αδύναμη εκφορά του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού πλέγματος, την Ελλάδα. Η πολιτική ονείρωξη που από την πλευρά της κυβέρνησης συνιστά συνειδητό ψεύδος, ότι υφίσταται κοινός δρόμος -στον οποία συναντάται ο κόσμος της εργασίας με το κεφάλαιο- απαγκίστρωσης από τα μνημόνια και από το μοντέλο άγριου καπιταλισμού που δρομολογείται στην χώρα μας, καταρρέει κάθε στιγμή που περνά, με εκκωφαντικό θόρυβο.

Οι πανηγυρισμοί του Αλέξη Τσίπρα περί των μακροοικονομικών μεγεθών που ευημερούν και κυοφορούν την εκτόξευση της ελληνικής οικονομίας όπως διατυμπανίζει με κάθε ευκαιρία, δεν αποτελούν λόγο ικανοποίησης παρά μόνο για το ελληνικό κεφάλαιο που θα αποκομίσει νέα υπερκέρδη, όπως και για το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται την πολιτική εξουσία, έχοντας ως στόχο να παραμείνει σε αυτή την θέση, όσο περισσότερο μπορεί.

Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική και είναι οικτρή. Η εργατική τάξη στην Ελλάδα επιβιώνει με όρους οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης, το κράτος και τράπεζες απειλούν να δημεύσουν ακόμη και την πρώτη κατοικία, η ανεργία στη νεολαία και στις ηλικίες άνω των 50 κινείται σε δυσθεώρητα ύψη, ενώ η ελαστική απασχόληση με μισθούς-φιλοδώρημα αποτελεί το μόνιμο καθεστώς της αγοράς εργασίας και αφορά σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Η μόνιμη επωδός πως η εξαθλίωση της εργατικής τάξης είναι αναγκαία προϋπόθεση για να επιτύχει καλύτερους όρους αποπληρωμής των δανείων της η αστική τάξη της χώρας, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τις περιβόητες επενδύσεις που δήθεν θα εξαφανίσουν την ανεργία και την φτώχεια, ακούγεται ως ανέκδοτο στα αυτιά του κόσμου της εργασίας , που καλείται από την “αριστερή του κυβέρνηση” να γίνει ουσιαστικά επαίτης σε εγχώριους και ξένους επενδυτές για ένα κομμάτι ψωμί.

Ο κόσμος της εργασίας δεν έχει κανένα λόγο να υποκύψει στον κυβερνητικό εκβιασμό που πραγματοποιώντας μια ανερμάτιστη λαθροχειρία, εμφανίζει την πλήρη διάρρηξη της ζωής των εργαζόμενων, ως έλλογη πλευρά μιας “εθνικής προσπάθειας” εξόδου από τα μνημόνια. Για άλλη μια φορά αυτοί που δεν έχουν τίποτε, καλούνται να δώσουν τα πάντα στο όνομα ενός εθνικού στόχου, που στην πραγματικότητα, δεν είναι παρά η πολιτικοοικονομική στοχοθεσία της ελληνικής αστικής τάξης.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, είναι μια κυβέρνηση, όπως άλλωστε και όλες οι προηγούμενες που πασχίζει να ανοίξει “καθαρό δρόμο” για την επέλαση των συμφερόντων των καπιταλιστών με την εργατική τάξη να φυτοζωεί πίσω από τις φωταγωγημένες βιτρίνες της καπιταλιστικής “ευημερίας”. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, και ως τέτοια, δεν είναι δυνατόν ούτε να εξωραΐζεται, ούτε να αποκρύβεται.

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

theradicalmarxismproject.wordpress.com