Ο τόπος έχει ανάγκη από μια «σοβαρή Χρυσή Αυγή»…

       

Γράφει ο Μ. Κοττάκης στη «Δημοκρατία»: «Είναι σύμπτωση που ο τόπος δεν έχει σοβαρή (ακρο)δεξιά με γωνίες, χωρίς δικαστικές εκκρεμότητες. Αν υπήρχε Έλλην αστός ηγέτης τύπου Εναλλακτικής για τη Γερμανία (…) ο συσχετισμός μεταξύ Αριστεράς – Δεξιάς θα είχε διαταραχθεί (…) Την όποια αντισυστημική ψήφο πολιτών (…) τη διεκδικεί ο ΣΥΡΙΖΑ! (…) Η ΝΔ δεν φαίνεται ότι το μπορεί (…) Η Χρυσή Αυγή μπορεί, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι το θέλει. Το κόμμα είναι διχοτομημένο (…) Η Νέα Δεξιά του Φαήλου Κρανιδιώτη, τέλος, είναι αφοσιωμένη στο πώς θα κερδίζει ψήφους από τη ΝΔ (…) αντί να παρατηρεί με προσοχή τι γίνεται (…) στις τάξεις των μουδιασμένων ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. Τούτων δοθέντων, μένει χώρος για τον ΣΥΡΙΖΑ της ψευτο-αντιδιαπλοκής (…) τον ψευτοαντισυστημικό (…) Ελλείψει βασικής αντισυστημικής δύναμης η Αριστερά εγκλωβίζει μάζες που θέλουν να την εγκαταλείψουν, αλλά δεν έχουν άλλη επιλογή (…) Αν υπήρχε σοβαρή Δεξιά, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν τρίτο κόμμα εδώ και καιρό».

Η αγωνία του αρθρογράφου να ανατραπεί εκλογικά ο συσχετισμός ΣΥΡΙΖΑ – δεξιάς είναι δική του υπόθεση. Γνώμες όπως αυτή, όμως, εκφράζουν βαθύτερες ανησυχίες, αλλά και σχεδιασμούς της αστικής τάξης, που δεν κρύβει τον προβληματισμό της για την ανάγκη αναμόρφωσης του χώρου «δεξιά» της ΝΔ. Άλλωστε, δεν πάει πολύς καιρός που γραφόταν στον Τύπο ότι ο τόπος έχει ανάγκη από μια «σοβαρή Χρυσή Αυγή». Με αυτού του τύπου τις αναλύσεις «κολλάνε» και διάφορες διεργασίες σε κόμματα και μορφώματα της λεγόμενης «ακροδεξιάς», που προδίδουν έντονη κινητικότητα το τελευταίο διάστημα και προϊδεάζουν για εξελίξεις…

Μια ζωή ρουφιάνοι, μαφιόζοι, νταήδες και κατσαπλιάδες

Νεk

Γαλανόλευκα τρικάκια στο κέντρο της Αθήνας χθες, 28 0κτώβρη, με προτροπές από τους υπόδικους, ναζήδες δολοφόνους προς τους «Έλληνες, να κρατήσουν ψηλά τις σημαίες» – διότι προφανώς, «αν δεν κρατήσουν ψηλά τις χριστιανορθόδοξες σημαίες των ελλήνων αστών», θα ξανανιώσουν «τι πα’ να πει να ακονίζονται οι ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια»-.
Μια ζωή ρουφιάνοι, μαφιόζοι, νταήδες και κατσαπλιάδες, όπως ακριβώς και τα κατά καιρούς αφεντικά τους.
Ξέρουμε τον ρόλο, που διαδραμάτισαν την περίοδο της τριπλής κατοχής, όπως και αργότερα, οι ιδεολογικοί και πολιτικοί τους πρόγονοι. Υπηρέτες ήταν όλοι τους, αλλοεθνών ιμπεριαλιστών. Τότε, τα βενιζελικής έμπνευσης και δημιουργίας τάγματα ασφαλείας ορκίζονταν στον Γερμανό καταχτητή και φύρερ Αδόλφο, ως κατακάθια κι αποβράσματα, που ήταν -και παραμένουν ακόμη ως τάγματα εφόδου- κι είχαν ως κύρια αποστολή τους την παρενόχληση του ΕΛΑΣ, δηλαδή του αρματωμένου λαού, που βγήκε στα βουνά και στο κλαρί, για να υπερασπιστεί το βιός και την ζωή του, με μπροστάρηδες τους επαναστάτες κομμουνιστές του τόπου μας.
Τα ναζιστικά θρασίμια παρενοχλούσαν με κάθε τρόπο τότε, όπως και τώρα κάνουν άλλωστε, κάθε σοβαρή απειλή για τα συμφέροντα των αφεντικών και προστατών τους.

Ξέρουμε και τώρα, τι ρόλο ακριβώς βαράνε τα χρυσαυγίδια, που σκούζουν και βελάζουν σε κάθε χώρο δουλειάς. Υποτακτικοί των αφεντικών είναι, οπότε ποιες σημαίες ψηλά;…
Οι δικές μας σημαίες είναι ατόφιες κι εργατικές, το διεθνιστικό και κομμουνιστικό κόκκινο των προλετάριων, ακόμη τους φοβίζει…
Σε κάθε ευκαιρία και παντού θα τους ξεμπροστιάζουμε και θα τους απομονώνουμε, κι αυτούς και τα εθνικιστικά πατριδοκάπηλα «ιδεώδη» τους…
Ρίχνουν στάχτη στα μάτια, μα όσο επιμένουν να προκαλούν και να δείχνουν μπόι που δεν έχουν, ας θυμηθούν, πως ο λαός κι οι εργαζόμενοι θα τους ξανατσακίσουν…
Όχι τα αστικά δικαστήρια…
Αυτό πρέπει να είναι το «όχι» τους.

Κράτος – ΕΡΤ «ξεπλένουν» Ναζί ανήμερα 28ης Οκτωβρίου!

 

Σήμερα, το κράτος του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, το κράτος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, το κράτος του Ποταμιού και των Κεντρώων, το κράτος των πλουτοκρατών που αποτελεί συνέχεια εκείνου του κράτους που ποτέ δεν καταδίκασε δοσίλογους και μαυραγορίτες και έχτιζε τους «νέους Παρθενώνες» του με τα βόλια των χιτών και των ταγματασφαλι(η)τών, διέπραξε και τούτη την ύβρη:

 Έδωσε βήμα για να «τιμήσουν» στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης την 28η Οκτωβρίου στους ναζί της Χρυσής Αυγής! Έδωσε μικρόφωνα (η ΕΡΤ) για να βγάλει λόγο ο ναζί Κασιδιάρης υπέρ φασίστα Μεταξά και κατά… μεταναστών (σ.σ: ο μοναδικός λόγος που μεταφέρουμε σε βίντεο την δήλωση του ναζί – ζητώντας συγγνώμη για αυτό – είναι για να μπορέσει άμεσα ο αναγνώστης μας να την συγκρίνει με τις φωτογραφίες και τα βίντεο που ακολουθούν).

https://youtu.be/V_5pf5EHb6o

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Πoλύ περισσότερο που εδώ ισχύει στον απόλυτο βαθμό η ρήση: «Μια φωτογραφία – χίλιες λέξεις».

 Ιδού, λοιπόν, ποιοι ποζάρουν σαν «ιδιοκτήτες» της 28ης Οκτωβρίου – και σε ποιους το κράτος προσέφερε στασίδι και μικρόφωνα.

  Ιδού ποιοι παριστάνουν τους «επιγόνους» (!) των ηρώων που πολέμησαν στην Πίνδο, στο Αλβανικό Μέτωπο και ενάντια στη γερμανική εισβολή -και σε ποιους το κράτος προσέφερε στασίδι και μικρόφωνα.

  Ιδού ποια είναι η (πραγματική) σχέση τους με την 28η Οκτωβρίου – και σε ποιους το κράτος προσέφερε στασίδι και μικρόφωνα.

 Ιδού η (πραγματική) σχέση τους με εκείνους, τους Ιταλούς φασίστες και τους Γερμανούς ναζί, που επιτέθηκαν και ρήμαξαν τότε την Ελλάδα – και σε ποιους το κράτος προσέφερε στασίδι και μικρόφωνα:

Ο υποφυρερίσκος της «Χρυσής Αυγής», ο Χρήστος Παππάς, σε μια από τις πολλές επισκέψεις του στον τάφο του Μουσολίνι στο χωριό Πρεντάπιο της Ιταλίας. Ο «πατριώτης» αποδίδει φόρο τιμής στο ίνδαλμά του: Τον Μουσολίνι! Ο Παππάς, ευλαβικός προσκυνητής στον τάφο του φασίστα, του δικτάτορα που επιτέθηκε στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940…

Ο Παππάς, ο λάτρης του Μουσολίνι, ο χρυσαυγίτης που απευθύνει… γνήσιο «πατριωτικό» (άμα τε και… αρχαιοελληνικό) χαιρετισμό στον Ντούτσε του. Ο Παππάς και οι όμοιοί του. Αυτοί είναι που παριστάνουν τους «ιδιοκτήτες» της 28^ης Οκτωβρίου!

https://youtu.be/b5bDgd3YeO0

Σε αυτούς, που μαθαίνουν παιδάκια να φωνάζουν «Χάιλ Χίτλερ», δόθηκε το μικρόφωνο σήμερα από την ΕΡΤ για δηλώσεις υπέρ… 28ης Οκτωβρίου. 

https://youtu.be/2Zj9zoj6L7k

Σε αυτούς, στους απογόνους των Ες – Ες, στην – καθ’ ομολογία τους – «σπορά των ηττημένων του ‘45», πρόσφερε στασίδι και μικρόφωνα το κράτος στην επέτειο του «Όχι».

Σε αυτόν τύπο, με τον αγκυλωτό του ναζισμού στο χέρι, έδωσε μικρόφωνα η ΕΡΤ για να παραστήσει τον «ιδιοκτήτη» της 28ης Οκτωβρίου. Στον ίδιο τύπο, που ένα χρόνο πριν μπουν στη Βουλή, έγραφε: «Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (…) δεν σταματούσε την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού;(…). Ο ρομαντισμός ως πνευματικό κίνημα και ο κλασικισμός θα υπερίσχυαν (…)» (Ηλ.Κασιδιάρης, εφημερίδα «Χρυσή Αυγή», 20/4/2011).

Σε αυτούς έδωσε βήμα ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου το κράτος του «δημοκρατικού συνταγματικού τόξου» και μικρόφωνα η κρατική ΕΡΤ.

 Έτσι παίζεται το παιχνίδι όσων αποπατούν πάνω στην Ιστορία και έτσι βρίσκει πλάτες μια ναζιστική δολοφονική συμμορία να παριστάνει το «νόμιμο πολιτικό κόμμα».

   Αιδώς Αργείοι! 

Πηγή: Ημεροδρόμος

Με αφορμή τις επεξεργασίες των ΟΟΣΑ - ΣΕΒ για τις Συλλογικές Συμβάσεις

Προπαγανδίζουν τη «σημασία ενός ευέλικτου και αποτελεσματικού μείγματος συλλογικών διαπραγματεύσεων για το μέλλον της εργασίας»...

Eurokinissi

Η αντεργατική στρατηγική του κεφαλαίου, όπως αποτυπώνεται στις επεξεργασίες του ΣΕΒ, αποτελεί την «πυξίδα» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

Στο διεκδικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, βάζουμε ως άξονες:

1. Αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές, κάλυψη των απωλειών, των βασικών αναγκών.
2. Υπογραφή Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ.
3. Επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
4. Κατάργηση όλων των αντεργατικών, αντιλαϊκών νόμων και μέτρων, των μνημονίων.
Προτάσσουμε το μέτωπο διεκδίκησης Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ), συνδέοντάς το με την πάλη για το ξήλωμα όλου του αντεργατικού πλαισίου.
Παλεύοντας για ΣΣΕ με γνώμονα τις απώλειες, σε συνδυασμό με τις βασικές ανάγκες μας, δεν περιορίζουμε τη διεκδίκηση μόνο στους μισθούς. Αλλά διεκδικούμε ένα συνολικό πλαίσιο στόχων - αιτημάτων που περιλαμβάνει τις εργασιακές σχέσεις (λαμβάνοντας υπόψη την «ευελιξία» που τσακίζει κόκαλα, με μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία, διευθέτηση χρόνου κ.λπ.), τα ωράρια δουλειάς, επικεντρώνοντας στο σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο (8ωρο - 7ωρο, 5ήμερο), στην Υγεία, στην Κοινωνική Ασφάλιση, στην υγεία και ασφάλεια στους τόπους δουλειάς, δηλαδή σε όλο το πλαίσιο των όρων πώλησης της εργατικής δύναμης.

ΣΕΒ: Διατήρηση της σημερινής εργασιακής ζούγκλας

Τα ταξικά συνδικάτα προτάσσουν το μέτωπο των Συλλογικών Συμβάσεων, συνδέοντάς το με την πάλη για το ξήλωμα όλου του αντεργατικού πλαισίου

Και ο ΣΕΒ έχει ανοίξει πολύμορφα και πονηρά το ζήτημα των ΣΣΕ. Και λέμε πονηρά γιατί συνδέει το ζήτημα με την καπιταλιστική ανάπτυξη, αλλά εμφανίζεται να ενδιαφέρεται τάχα για την «αντιμετώπιση της ανεργίας», για την άμβλυνση των συνεπειών της κρίσης στην εργατική τάξη.
Παράδειγμα η επεξεργασία του με τίτλο: «Αναπτυξιακή εξόρμηση με σύγχρονη αγορά εργασίας, ο μόνος σίγουρος δρόμος για τη μείωση της ανεργίας!».
Λέει σε αυτήν χαρακτηριστικά: «Στην περίπτωση της ελληνικής οικονομίας, η κατακλυσμική ύφεση της περιόδου 2009 - 2012 de facto κατήργησε πολλές από τις στρεβλώσεις στην αγορά εργασίας, καθώς οι επιχειρήσεις αντιμετώπιζαν πρόβλημα επιβίωσης. Για παράδειγμα, οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης για νέες προσλήψεις, από 79% το 2009, αρχίζουν να συρρικνώνονται πριν να εισέλθουν σε φάση σταθεροποίησης κοντά στο 45% το 2015 - 2016 (...) Είναι, επίσης, σημαντικό να μην διαταραχθεί ξανά η ισορροπία που έχει βρεθεί στην αγορά εργασίας».
Τώρα διοργάνωσε και συνέδριο με τίτλο «Το μέλλον της εργασίας μετά το Μνημόνιο», που βάζει ζήτημα «η πορεία των μισθών να συνδέεται και να εξαρτάται από την πορεία των παραγωγικοτήτων» και ότι ο «κοινωνικός διάλογος» και η διαπραγμάτευση των «κοινωνικών εταίρων» «πρέπει να διευρυνθεί με άλλα ζητήματα, όπως το Ασφαλιστικό, η εκπαίδευση, η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού και η επιχειρησιακή απόδοση, η υπερφορολόγηση, η επιχειρηματική μεγέθυνση, πέρα και πάνω από το στενό προσδιορισμό του κατώτατου μισθού».

Συνδέει την εξέλιξη των μισθών με την πορεία της παραγωγικότητας, δηλαδή με κριτήριο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, σε αυτό ωθεί η άνοδος της παραγωγικότητας. Και όταν για παράδειγμα η παραγωγικότητα από 100 πάει 1.000, με αντίστοιχη ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, δεν αποκλείονται και κάποιες ελάχιστες αυξήσεις - ψίχουλα. Ουσιαστικά ο ΣΕΒ θέτει ζήτημα «ευελιξίας» στη διαπραγμάτευση των μισθών.
Συνδέει, επίσης, τη συλλογική διαπραγμάτευση με όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τους όρους αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης.
Κεντρικό ζήτημα για τον ΣΕΒ είναι η μη διατάραξη της «ισορροπίας» που έχει επέλθει στην αγορά εργασίας στην περίοδο της κρίσης. Θεωρεί απαράβατο όρο τη διατήρηση ολόκληρου του αντεργατικού θεσμικού πλαισίου που διαμόρφωσε η πολιτική διαχείρισης της κρίσης για την έξοδο απ' αυτήν σε όφελος του κεφαλαίου. Με αυτό το βασικό για τους επιχειρηματικούς ομίλους ζήτημα, αντιμετωπίζει ο ΣΕΒ τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις ΣΣΕ.

Χαρακτηριστικές οι επεξεργασίες του κεφαλαίου για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις

Στο εβδομαδιαίο δελτίο του, 7/9/2017, ο ΣΕΒ παρουσίαζε μια επεξεργασία του ΟΟΣΑ για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τη δική του πρόταση - πλαίσιο για τις ΣΣΕ. Ο τίτλος «Η σημασία ενός ευέλικτου και αποτελεσματικού μείγματος συλλογικών διαπραγματεύσεων για το μέλλον της εργασίας!» είναι ενδεικτικός των διαθέσεων και της στρατηγικής του ΣΕΒ για τις ΣΣΕ και τη σχέση τους με την καπιταλιστική ανάπτυξη, την κερδοφορία των μονοπωλίων.
Ο ΣΕΒ αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής:
«...Η χώρα έχει ανάγκη από (...) μια βιώσιμη πορεία υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, παραγωγικότητας και εξωστρέφειας του ιδιωτικού τομέα (...) Η ανταγωνιστικότητα (...) χρειάζεται ένα φιλικό προς την επιχειρηματικότητα και την κερδοφορία περιβάλλον. (...) Σημαντική συνεισφορά στην προσπάθεια αυτή έχει η ρύθμιση της αγοράς εργασίας.
(...) Η χώρα να μην επαναλάβει τα αδιέξοδα των εργασιακών πρακτικών του παρελθόντος που συνέβαλαν στην κρίση. Στη χώρα μας το σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων που ίσχυε πριν την κρίση (...) ο τρόπος καθορισμού των μισθών είχε σημαντικές αρνητικές επιδράσεις στην ευελιξία των μισθών σε επιχειρησιακό επίπεδο, και ως εκ τούτου, την ανταγωνιστικότητα, τις επενδύσεις και την απασχόληση στην ελληνική οικονομία. Ουσιαστικά, οι κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές συλλογικές συμβάσεις, σε συνδυασμό με την επέκταση, επέβαλαν κατώτατους μισθούς σε ολόκληρους κλάδους ή επαγγέλματα, εμποδίζοντας την αποτελεσματική προσαρμογή στη συγκυρία των επιχειρήσεων που δεν είχαν ισχυρά θεμελιώδη μεγέθη. Η μόνη διέξοδος για αυτές ήταν η μείωση της απασχόλησης και η αδήλωτη εργασία (...).
Δεν είναι τυχαία η ανάκαμψη της απασχόλησης από το 2012 και μετά, όταν μειώθηκε ο κατώτατος μισθός και διευκολύνθηκαν πιο ευέλικτες μορφές απασχόλησης, ώστε να αντιμετωπισθεί η λαίλαπα της ύφεσης (...).
Η επαναφορά εργασιακών ρυθμίσεων που ίσχυαν πριν την κρίση (...) θα οδηγήσουν σε δυσκολότερη επίτευξη διεθνούς ανταγωνιστικότητας, σε απώθηση ξένων επενδύσεων, με δυσμενείς επιπτώσεις για το μέλλον της οικονομίας μας».
Να θυμίσουμε ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μέσω του πρωθυπουργού και της ομιλίας του το Μάη του 2017 στο Σύνδεσμο των Βιομηχάνων, είπε ότι «η προσδοκία της επιστροφής στο 2009, πέρα από ουτοπία, αποτελεί και στρατηγικό λάθος». Με την ίδια ακριβώς γλώσσα, ο πρόεδρος του ΣΕΒ ανέφερε στο πρόσφατο συνέδριο του Συνδέσμου ότι «η επιστροφή στο καθεστώς εργασιακών ρυθμίσεων που ίσχυε πριν την κρίση είναι μια ανιστόρητη ουτοπία που δεν έχει καμία σχέση με την οικονομική πραγματικότητα της χώρας μας»...
Ο δε υπουργός Οικονομίας, Δ. Παπαδημητρίου, καλούσε πρόσφατα ξένους επενδυτές να επενδύσουν στην Ελλάδα, με βασικό επιχείρημα ότι η ανταγωνιστικότητα του κόστους της εργασίας βελτιώθηκε κατά 24%.

Ταξικά επιχειρήματα και κάλπικα διλήμματα υπέρ του κεφαλαίου

Τι λέει ο ΣΕΒ για να χτυπήσει κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές Συλλογικές Συμβάσεις και την Εθνική Γενική ΣΣΕ;
Λέει τα εξής:
1. Οι μεγάλοι μισθοί, ανελαστικοί για τις επιχειρήσεις, τις υπονόμευσαν και αναγκάστηκαν να κάνουν απολύσεις ή να λειτουργούν με «μαύρη εργασία».
2. Τέτοιες Συμβάσεις και μισθοί αποτελούν εμπόδιο στην ανταγωνιστικότητα και τις επενδύσεις, ωθούν σε απολύσεις.
3. Αυτές οι Συμβάσεις και οι μισθοί είναι η αιτία της κρίσης.
Ο ΣΕΒ χτυπά τις ΣΣΕ όπως χτυπά κάθε εμπόδιο στην αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, επιδιώκοντας καπιταλιστική ανάπτυξη, επενδύσεις σε νέους τομείς ή και σε υπάρχοντες, με στόχο την άνοδο της παραγωγικότητας σε κλάδους και επιχειρήσεις, αύξηση ανταγωνιστικότητας που ενισχύει τις εξαγωγές. Κανέναν «καημό» δεν έχει το κεφάλαιο για ανάπτυξη της παραγωγής με στόχο την κάλυψη λαϊκών αναγκών.
Ο ανταγωνισμός στη διεθνή αγορά απαιτεί άνοδο της παραγωγικότητας, χαμηλούς μισθούς, δηλαδή λιγότερη δαπάνη κεφαλαίου για αγορά εργατικής δύναμης.
Η αντεργατική προπαγάνδα τους βάζει κάλπικα διλήμματα στην εργατική τάξη, προκειμένου να κάνουν συνεχώς πιο φτηνή την εργατική της δύναμη και να αυξάνουν το ποσοστό κέρδους, όπως: «Μεγάλοι μισθοί και λίγες θέσεις εργασίας άρα μεγάλη ανεργία ή μικροί μισθοί και πολλές θέσεις εργασίας», ή «μεγάλοι μισθοί και οικονομική κρίση ή μικροί μισθοί και ανάπτυξη».
Η κρίση μείωσε πολλαπλάσια τις θέσεις εργασίας και αύξησε την ανεργία, όχι οι μεγάλοι μισθοί, αυτοί ελάχιστα μπορούν να επηρεάσουν. Οι απολύσεις γίνονται επειδή η κρίση μειώνει τον όγκο παραγωγής των επιχειρήσεων. Γίνονται επίσης με την άνοδο της παραγωγικότητας, τις αλλαγές στην οργάνωση της παραγωγής που ωθούν σε λιγότερη ζωντανή εργασία, αντί να μειώνουν τον εργάσιμο χρόνο.
Ανεργία επίσης δημιουργείται επειδή οι καπιταλιστές μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους από κλάδο σε κλάδο ανάλογα με το ποσοστό κέρδους, οπότε κλείνουν επιχειρήσεις (για παράδειγμα το κερδοφόρο εργοστάσιο της «Πίτσος» μεταφέρει τη δραστηριότητά του στην Τουρκία ή η «Γιουνιλέβερ» καταργεί την παραγωγή της σε διατροφικά προϊόντα και αυξάνει σε αυτά της καθαριότητας).
Γενικότερα, η ανεργία είναι σύμφυτη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, δεν έχει ποτέ εξαλειφθεί, υπάρχει και σε περιόδους ανάπτυξης και οφείλεται στο ότι η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για την κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων.
Οσο για την οικονομική κρίση, έρχεται μετά από περίοδο καπιταλιστικής ανάπτυξης, είναι κρίση υπερσυσσώρευσης, δεν την φέρνουν οι μεγάλοι μισθοί, αλλά τα κεφάλαια που γιγαντώνονται από τα κέρδη και δεν μπορούν να επενδυθούν.
Ο ΣΕΒ βάζει αυτά τα διλήμματα με στόχο να τρομοκρατεί τους εργαζόμενους, ώστε να μη διεκδικούν ΣΣΕ σε συνάρτηση με την κάλυψη των απωλειών αλλά και βασικών αναγκών της εργατικής οικογένειας και μάλιστα ενιαία σε πανεθνικό επίπεδο και ενιαία σε κλαδικό επίπεδο.
Θέλουν την εργατική τάξη να απεμπολεί τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της στο όνομα της κερδοφορίας των καπιταλιστών και της ανάπτυξής τους, γιατί πράγματι αυτή η απεμπόληση δικαιωμάτων, δηλαδή η δραστική μείωση των απαιτήσεων που καθορίζουν τους όρους ζωής και δουλειάς των εργαζομένων, είναι προϋπόθεση για την καπιταλιστική κερδοφορία και ανάπτυξη. Γι' αυτό θέλουν πλήρως απελευθερωμένη την αγορά εργασίας.

Ποιες κλαδικές Συμβάσεις;

Η συγκεκριμένη επεξεργασία αναφέρει ότι οι κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις όπως τις ξέραμε είναι ξεπερασμένες, ανεπιστρεπτί.
Λέει η έρευνα του ΟΟΣΑ: «Στις Σκανδιναβικές χώρες, για παράδειγμα, οι κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις προσδιορίζουν το γενικότερο πλαίσιο αρχών και κανόνων και αφήνουν μεγάλο μέρος της εξειδικευμένης διαπραγμάτευσης αποδοχών και όρων εργασίας στη διακριτική ευχέρεια των συμβαλλόμενων μερών στο επιχειρησιακό επίπεδο (...) Μια συγκεκριμένη αύξηση μισθών που συμφωνείται σε κλαδικό επίπεδο, μπορεί να εφαρμόζεται μεσοσταθμικά από τις επιχειρήσεις ώστε να διαφοροποιούν τις αμοιβές αναλόγως της παραγωγικότητας των εργαζομένων».
Ο ΣΕΒ επίσης προβάλλει την άποψη ότι «είναι σημαντικό να διατηρηθεί η δυνατότητα υπερίσχυσης των συμβάσεων που συνάπτονται πιο κοντά στο επίπεδο της επιχείρησης».
Αξιοποιώντας την επεξεργασία του ΟΟΣΑ, αναφέρει: «H βέλτιστη ισορροπία απαιτεί, μεταξύ άλλων, τη διαμόρφωση μιας διαρθρωμένης αποτελεσματικής σχέσης μεταξύ επιχειρησιακών και κλαδικών συμβάσεων και τον εξορθολογισμό του περιεχομένου των κλαδικών συμβάσεων με τη χρήση επεκτάσιμων πρακτικών και, ταυτόχρονα, "δικλείδων ασφαλείας" μέσω εισαγωγής ρητρών και εξαιρέσεων».
Θέλει «ευελιξία στην εφαρμογή των κλαδικών ανά επιχείρηση». Βάζει το ζήτημα της σχέσης κλαδικών - επιχειρησιακών Συμβάσεων, του εξορθολογισμού του περιεχομένου των κλαδικών Συμβάσεων με τη χρήση επεκτάσιμων πρακτικών και, ταυτόχρονα, «δικλείδων ασφαλείας» μέσω εισαγωγής ρητρών και εξαιρέσεων, για να μπορεί να τις εφαρμόζει κάθε επιχείρηση σύμφωνα με τις ανάγκες κερδοφορίας της. Οπως στη Σκανδιναβία.
Ο ΣΕΒ λέει ότι αυτό έχει σχέση με τις διαφορετικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στις επιχειρήσεις και τα εργοστάσια κάθε κλάδου. Είναι άλλο ένα σημάδι που δείχνει επιδίωξη χωρισμού των εργαζομένων κάθε κλάδου σε κατηγορίες ανάλογα με την επιχείρηση, διασπώντας τους στο θέμα της «πάλης για ενιαίους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης» απέναντι στους εργοδότες.
Ουσιαστικά συμβάσεις όπως οι παραπάνω θα είναι στο όνομα κλαδικές και στην πράξη θα λειτουργούν σαν επιχειρησιακές.

Και στρατηγική επιδίωξη ακύρωσης των συνδικάτων

Ακρως επικίνδυνη εξέλιξη, αν θεσμοθετηθεί, είναι και η πρόταση του ΣΕΒ για την αφαίρεση από τα συνδικάτα της δυνατότητας και ευθύνης να διαπραγματεύονται για τις ΣΣΕ και, ουσιαστικά, την ακύρωσή τους ως οι μόνες εργατικές οργανώσεις που εκφράζουν, άρα και διεκδικούν, τα συλλογικά δικαιώματα και συμφέροντα των εργαζομένων. Επιδιώκουν τον αφοπλισμό της εργατικής τάξης στην ταξική πάλη, αφού έτσι ακυρώνουν τα συνδικάτα ως το αποτελεσματικό όπλο στη διαπάλη με την εργοδοσία για τους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης στο πλαίσιο του καπιταλισμού και ακυρώνουν την πραγματική, ουσιαστική σχέση των συνδικάτων με την εργατική τάξη, το ταξικό περιεχόμενο αυτής της σχέσης.
Να πώς το προσδιορίζει η έρευνα του ΟΟΣΑ:
«Η εκπροσώπηση των συμφερόντων των εργαζομένων στο επίπεδο της επιχείρησης λαμβάνει διάφορες μορφές:
-- Εκπρόσωποι συνδικάτων
-- Συμβούλια εργαζομένων
-- Εκπρόσωποι εργαζομένων
-- `Η, συνδυασμός όλων των παραπάνω
Στις ευρωπαϊκές, κυρίως, χώρες, το ποσοστό των εργαζομένων που εκπροσωπούνται ως ανωτέρω τείνει να είναι υψηλότερο στις χώρες όπου υπερισχύουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις σε επιχειρησιακό επίπεδο (...)
Απαιτείται η ενθάρρυνση νέων μορφών συλλογικής εκπροσώπησης (...) καθώς και η μεγαλύτερη χρήση των κοινωνικών μορφών δικτύωσης. Παράλληλα, τα παραδοσιακά εργατικά σωματεία καλούνται να επανεξετάσουν τις σχέσεις τους με εργαζόμενους που υπάγονται σε μη τυπικές μορφές εργασίας».
Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, υπάρχουν οι «Ενώσεις Εργαζομένων» για να υπογράφουν επιχειρησιακές συμβάσεις όπου δεν υπάρχουν επιχειρησιακά συνδικάτα. Φαίνεται ότι πάνε να γενικεύσουν τις «Ενώσεις Εργαζομένων» ή άλλες μορφές εκπροσώπησης βολικές στην εργοδοσία.
Αλλη μια παράμετρος που δείχνει την επιδίωξη ακύρωσης των συνδικάτων. Και μάλιστα στο όνομα της συμμετοχής και της κάλυψης όλων των εργαζομένων, με δεδομένη την ύπαρξη πολλών διαφορετικών μορφών εργασιακών σχέσεων (αορίστου χρόνου, ορισμένου χρόνου, μερικής απασχόλησης, εκ περιτροπής απασχόλησης κ.λπ.). Η κινητικότητα και περιπλάνηση των εργαζομένων γίνονται προσχήματα ή άλλοθι για ακύρωση των συνδικάτων. Αναδεικνύεται έτσι από μια ακόμα πλευρά της αντεργατικής επίθεσης η αναγκαιότητα της οργάνωσης όλων των εργαζομένων στα συνδικάτα, ανεξαρτήτως εργασιακής σχέσης.
ΟΟΣΑ και ΣΕΒ λένε ότι αυτό πρέπει να αλλάξει («τα παραδοσιακά εργατικά σωματεία καλούνται να επανεξετάσουν τις σχέσεις τους με εργαζόμενους που υπάγονται σε μη τυπικές μορφές εργασίας») και το συνδέουν με την αναζήτηση νέων μορφών οργάνωσης της εργατικής τάξης (όχι συνδικάτα και μάλιστα κλαδικά), προτάσσοντας το επίπεδο επιχείρησης.
Πρόκειται για στρατηγική υπονόμευσης και εξαναγκασμού σε παραίτηση της εργατικής τάξης από τη διεκδίκηση καλύτερων όρων πώλησης της εργατικής της δύναμης με κριτήριο τις ανάγκες της, κόντρα στο κεφάλαιο, την εξουσία του, την ΕΕ, τις κυβερνήσεις τους. Αλλά και στην πάλη τους σε κάθε μέτωπο που συνδέεται οργανικά με τη ζωή των εργατών, όπως π.χ. το αντιπολεμικό.
Σε αυτό συντείνει και η αποτύπωση στην επεξεργασία των ΟΟΣΑ - ΣΕΒ της σχέσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων με τη συνδικαλιστική πυκνότητα. Ουσιαστικά, θέτουν όρο να διαπραγματεύονται με εκπροσώπους όλων των εργαζομένων ενώ, λένε, στα συνδικάτα δεν είναι όλοι εγγεγραμμένοι. Και με τη νομοθέτηση ότι η απόφαση για απεργία χρειάζεται απαρτία από το 50% +1 των μελών των συνδικάτων, ουσιαστικά κάνουν τους εργαζόμενους να μην μπορούν ποτέ να απεργήσουν.
Ενώ ταυτόχρονα υπονομεύεται το κλαδικό συνδικάτο, άρα υπονομεύεται και η δυνατότητα για ενότητα δράσης των εργαζομένων στο επίπεδο του κλάδου, δημιουργούν άλλο ένα μοχλό διάσπασης.
Σε αυτό, επίσης, συντείνει και η επιδίωξη ηλεκτρονικής καταγραφής των μητρώων των συνδικάτων με απαίτηση από την κυβέρνηση να είναι ανοικτή σε όλους, δηλαδή στο κράτος και στην εργοδοσία. Ζήτημα που θα αξιοποιηθεί πολλαπλά αντιδραστικά, αντεργατικά, επιδιώκοντας να βάλουν ταφόπλακα στην ταξική δράση των συνδικάτων.

Να αντιπαλέψουμε τη στρατηγική των καπιταλιστών

Η εργατική τάξη πρέπει να αντιπαλέψει τη στρατηγική των καπιταλιστών στο μέτωπο των κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων, με γνώμονα τα δικά της συμφέροντα, τις δικές της ανάγκες, να αντεπιτεθεί ενιαία, ξεπερνώντας τις τρικλοποδιές διάσπασης από κυβέρνηση - καπιταλιστές - εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Οι συνθήκες είναι ήδη σύνθετες και δύσκολες, το περιεχόμενο της διαπάλης με την εργοδοσία, τον οπορτουνισμό, τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, διευρυμένο, οι αντικειμενικές συνθήκες για τη δημιουργία όρων ανάπτυξης της ταξικής πάλης και οι εργατικές συνειδήσεις πολύ πίσω από τις ανάγκες και τις απαιτήσεις, αλλά αυτός ο αγώνας είναι μονόδρομος, έχει οργανική σχέση με την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και πρέπει να τον οργανώσουμε όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά.
Εν κατακλείδι, από την έρευνα ΟΟΣΑ και την προσαρμογή της στην Ελλάδα από τον ΣΕΒ προκύπτουν δύο αλληλένδετα μεγάλα μέτωπα: Το ένα είναι οι ΣΣΕ (Εθνική, Κλαδικές, Ομοιοεπαγγελματικές). Το δεύτερο η υπεράσπιση του ρόλου και του χαρακτήρα των συνδικάτων, η περιφρούρησή τους από τις επιδιώξεις των καπιταλιστών, της εξουσίας και των κομμάτων τους, των διεθνικών, διακρατικών θεσμικών οργάνων τους, της ΕΕ για αλλαγή του χαρακτήρα τους, από εργατικές οργανώσεις που διεκδικούν τους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης, από οργανώσεις που είναι μοχλοί συμβολής στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης. Η πάλη ενάντια σε αυτές τις επιδιώξεις συνδυάζεται με τη δράση για την ενίσχυση των συνδικάτων, την ενιαία δράση τους, την ανάπτυξη της ταξικής αλληλεγγύης στους αγώνες έμπρακτα, βάζοντας στο επίκεντρο της πάλης τους τον πραγματικό ταξικό αντίπαλο, την εργοδοσία, την εξουσία της, τα κόμματά της, την ΕΕ, τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου.
Η δράση μας και στα δύο αυτά αλληλένδετα μέτωπα εντάσσεται στη δράση για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, στο τράβηγμα της εργατικής τάξης στην πάλη, στην ενίσχυση των δεσμών μας με τους εργαζόμενους, στη δυνατότητα πολιτικοποίησης της πάλης, σε αντικαπιταλιστική ρότα.

Η «επιστροφή»... στο παρόν της βαρβαρότητας

Με το αφήγημα του «come - back», της «επιστροφής» της χώρας, πορεύεται από την περασμένη βδομάδα και την επίσκεψη στις ΗΠΑ η κυβέρνηση, σε μια προσπάθειά της να πείσει τα λαϊκά στρώματα ότι με λίγη ακόμα υπομονή και ανοχή στην αντιλαϊκή πολιτική, με «λίγα ακόμα», 95 για την ακρίβεια, «προαπαιτούμενα» μέτρα που σκοπεύει να περάσει στο πλαίσιο της τρίτης «αξιολόγησης», του χρόνου τέτοια εποχή θα «ανασαίνει λέφτερος» και εκτός μνημονίων. Αλλά για ποια επιστροφή μιλάνε; Και τι έχει τάχα να περιμένει ο λαός από αυτή;

«Επιστροφή» στην εργασιακή ζούγκλα...

Μήπως η επιστροφή σε ρυθμούς ανάκαμψης, στις «αγορές» και στον «κόσμο των επενδυτών», που για το κεφάλαιο σημαίνει ζεστό χρήμα και κεφάλαια για την αναθέρμανση της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας, σημαίνουν για το λαό «επιστροφή» των όσων έχασε μαζεμένα στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης για να ανασάνει το κεφάλαιο; Κάθε άλλο.
Ο ΣΕΒ δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο αποκαλυπτικός ως προς αυτό, ανοίγοντας τη βδομάδα που πέρασε το «διάλογο» για το «μέλλον της εργασίας μετά το μνημόνιο»: «Η επιστροφή στο καθεστώς εργασιακών ρυθμίσεων που ίσχυε πριν την κρίση είναι μια ανιστόρητη ουτοπία, που δεν έχει καμία σχέση με την οικονομική πραγματικότητα της χώρας μας».
Δεν πάει άλλωστε ούτε μήνας απ' όταν η Eurobank διαπίστωνε σε μελέτη της (και ο υπουργός Οικονομίας επαναλάμβανε στους «επενδυτές») ότι βασικό «ανταγωνιστικό πλεονέκτημα» για την προσέλκυση επενδυτών είναι το «ανταγωνιστικό κόστος εργασίας», αφού οι συνεχείς μειώσεις, το σμπαράλιασμα μισθών και Συλλογικών Συμβάσεων, συνολικά το τσάκισμα της τιμής της εργατικής δύναμης οδήγησαν τις «ονομαστικές αποδοχές περίπου στο μισό του μέσου όρου της ΕΕ».
Οσο περισσότερο πλησιάζουμε στην «επόμενη μέρα», τόσο περισσότερες θα είναι οι επιβεβαιώσεις ότι η ένταση της εκμετάλλευσης αποτελεί όρο της ανάκαμψης για λογαριασμό του κεφαλαίου. Οσα ιδεολογήματα κι αν εφεύρει η κυβέρνηση περί «δίκαιης ανάπτυξης» σε ένα άδικο εκμεταλλευτικό σύστημα, προκειμένου να στρατεύσει το λαό στους στόχους του κεφαλαίου, η συντήρηση και επέκταση του αντεργατικού οπλοστασίου που έχουν στα χέρια τους οι καπιταλιστές, είναι το βασικό «κρατούμενο» για το νέο γύρο καπιταλιστικής συσσώρευσης.
Η ευελιξία που σπάει κόκαλα, οι συμβάσεις της μιας μέρας και τα δουλεμπορικά, οι «απελευθερωμένες» απολύσεις, η εντατικοποίηση στους χώρους δουλειάς ως η «άλλη όψη» της γενικευμένης ανεργίας, η απληρωσιά και τα δεκάδες εργατικά «ατυχήματα» (μόνο 25 νεκροί εργάτες το τελευταίο τρίμηνο σύμφωνα με την καταγραφή του «Ριζοσπάστη»), το τσάκισμα συνδικαλιστικών δικαιωμάτων όπως αυτό της απεργίας, που κατακτήθηκαν με αίμα και παζαρεύει η κυβέρνηση στην τρίτη «αξιολόγηση»: Να ποιο είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει η εργατική τάξη, για να επιστρέψει το κεφάλαιο σε υψηλούς ρυθμούς κερδοφορίας.

...στο ξεζούμισμα...

Δεν είναι το μόνο. Το ξεζούμισμα των λαϊκών στρωμάτων και το τσεκούρι στις συντάξεις, η φοροληστεία και η «διεύρυνση» της φορολογικής βάσης με «εισοδηματίες» των 400 ευρώ, οι «αυτόματοι κόφτες» στις δαπάνες για Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, συνολικά η «δημοσιονομική πειθαρχία», που διασφαλίζεται άλλωστε από τα ευρωπαϊκά εξάμηνα και τα άλλα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ, πλάι στις πρόσφατες δεσμεύσεις της κυβέρνησης ότι ο λαός θα πληρώσει μέχρι δεκάρας όσα χρωστάει το κεφάλαιο, αποτελούν την «εγγύηση» ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ μπορεί να υλοποιήσει και τις υπόλοιπες δεσμεύσεις της στους επιχειρηματικούς ομίλους.
Δεσμεύσεις που δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν τα κυβερνητικά στελέχη στις «αναπτυξιακές» φιέστες που στήνουν ανά την Ελλάδα και αφορούν τις ακόμα μεγαλύτερες φοροαπαλλαγές των επιχειρηματικών ομίλων και τις εισφοροαπαλλαγές της εργοδοσίας, τα χρηματοδοτικά «εργαλεία» και «πακέτα», τις κρατικές «πλάτες» για τη μείωση του κόστους, όπως π.χ. της Ενέργειας για τους βιομήχανους, το «ζεστό» δηλαδή χρήμα που με διάφορους τρόπους θα κατευθυνθεί στις τσέπες των καπιταλιστών.
Οπως «μοχλός» για την επιστροφή κεφαλαίων της τάξης των 100 δισ., που λένε τα αστικά επιτελεία ότι χρειάζονται να πέσουν στην εγχώρια καπιταλιστική οικονομία, ώστε αυτή να «συνέλθει», αποτελούν και το «μεγάλο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων» αλλά και η λεγόμενη «απελευθέρωση» της αγοράς σε μια σειρά κρίσιμους κλάδους.
Ο λαός έχει πείρα για να κρίνει τι σημαίνουν όλα αυτά για τη δική του ζωή και πόση σχέση έχουν με τις δικές του σύγχρονες ανάγκες. Η «απελευθέρωση» σε μια σειρά κλάδους, η επιτάχυνση της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, αποδείχτηκε ξανά και ξανά «απελευθέρωση» του κεφαλαίου από τα όποια δικαιώματα των εργαζομένων, «απελευθέρωση» και από τη μάζα των χιλιάδων επαγγελματιών και αυτοαπασχολούμενων στους κλάδους αυτούς, προκειμένου να βρουν πρόσφορο έδαφος τα μονοπώλια, οι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Αποδείχτηκε ότι το κίνητρο του καπιταλιστικού κέρδους όχι μόνο δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες, αλλά εξ ορισμού τις αντιστρατεύεται: Η άλλη όψη της «απελευθέρωσης» και των ιδιωτικοποιήσεων σε κλάδους όπως η Ενέργεια και οι Μεταφορές (π.χ. βλέπε πώληση λιγνιτικών και άλλων μονάδων της ΔΕΗ, λιμανιών και αεροδρομίων) είναι η ενεργειακή φτώχεια για το λαό, οι πανάκριβες μεταφορές, οι μεγάλοι κίνδυνοι για την υγεία και το περιβάλλον.

...στην εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

Πολύ περισσότερο, οι στόχοι της αστικής τάξης για την προσέλκυση κεφαλαίων στους κλάδους αυτούς, με «χαρτί» τη γεωγραφική θέση και τη συμμετοχή στην ΕΕ, αντικειμενικά κάνουν τη χώρα «κόμβο» των αντιθέσεων ιμπεριαλιστικών κέντρων και ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, «κόμβο» των αντιτιθέμενων επιχειρηματικών σχεδίων μονοπωλίων και ενεργειακών «κολοσσών».
Οποιος διαβάσει πίσω από τις προπαγανδιστικές γραμμές των αστικών επιτελείων περί τάχα «αμοιβαία επωφελών» επιχειρηματικών συμφωνιών, μπορεί να διακρίνει το νόημα παρεμβάσεων όπως π.χ. του Αμερικανού πρέσβη για το Νεώριο της Σύρου, ότι τα ναυπηγεία «δεν μπορούν να πάνε σε μη ΝΑΤΟική χώρα», ότι στην Ενέργεια χρειάζεται «περισσότερος ανταγωνισμός» απέναντι στο φυσικό αέριο που προμηθεύεται η ΕΕ από τη Ρωσία.
Μπορεί να δει «τα κορμιά που πέφτουν» πίσω από τις «προσεκτικές διατυπώσεις» Ρώσων και Κινέζων αξιωματούχων, όπως αυτές στο πρόσφατο συνέδριο του «Economist» για τη σημασία των υποδομών της Ελλάδας στους σχεδιασμούς τους και τις προοπτικές για την ανάπτυξη των διεθνών εφοδιαστικών αλυσίδων, που κολλάνε όμως στους «φραγμούς» και περιορισμούς που βάζει η ΕΕ.
Να και γιατί η λεγόμενη «επιστροφή» της χώρας πηγαίνει χέρι - χέρι με την ακόμα βαθύτερη εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, όπως αυτή «σφραγίστηκε» από το ταξίδι του πρωθυπουργού και του μισού Υπουργικού Συμβουλίου στις ΗΠΑ την περασμένη βδομάδα. Να και γιατί ο «πυλώνας σταθερότητας» και η «ασφάλεια» που χρειάζονται τα σχέδια των επιχειρηματικών ομίλων για να «τρέξουν», σημαίνουν τη μετατροπή της χώρας σε μια απέραντη ΝΑΤΟική βάση, ορμητήριο πολέμων και ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων κατά των λαών της περιοχής, σημαίνουν εξοπλισμούς και δαπάνες δισεκατομμυρίων για την «αναβαθμισμένη παρουσία» στους σχεδιασμούς και τις αποστολές του ΝΑΤΟ την ώρα που ο λαός στενάζει.
Οπως επίσης σημαίνει ενεργότερη εμπλοκή σε όλα τα επίπεδα στους επικίνδυνους σχεδιασμούς, με την κυβέρνηση να σπεύδει, άμα τη επιστροφή της από τις ΗΠΑ, με νέα «ορμή» να κλείσει μια σειρά από «ανοιχτά» ζητήματα, όπως δείχνει και η επίσκεψη Κοτζιά στην Τουρκία, να διεκδικεί ρόλους «διαμεσολαβητή» στα Βαλκάνια όπου οι ανταγωνισμοί οξύνονται και έχουν ήδη ανάψει το φιτίλι επικίνδυνων εξελίξεων, να στήνει σχήματα «εμπέδωσης» της ιμπεριαλιστικής σταθερότητας.

Προετοιμασία για σκληρή αναμέτρηση

Να τι σηματοδοτεί για το λαό το «come back», η επιστροφή της καπιταλιστικής οικονομίας σε ρυθμούς ανάκαμψης, η «επιστροφή» της χώρας σε αναβαθμισμένους ρόλους στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Γιατί το ζήτημα δεν είναι βέβαια το αν μια καπιταλιστική οικονομία, μετά από 8 χρόνια καπιταλιστικής κρίσης και ύφεσης, μπορεί να επιστρέψει σε μια αναιμική και επίφοβη σύμφωνα με τους ίδιους ανάκαμψη.
Το ζήτημα για το λαό είναι ότι όπως και την κρίση έτσι και την ανάκαμψη των καπιταλιστών θα την πληρώσει ο ίδιος. Γιατί, όντως, αποτελεί «ανιστόρητη ουτοπία» η αντίληψη ότι το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα και οι κυβερνήσεις που το υπηρετούν θα επιστρέψουν «οικειοθελώς» όσα έχασαν η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα τα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης. Αποτελεί ουτοπία η μάταιη προσμονή ότι το εκμεταλλευτικό σύστημα μπορεί να δώσει κάτι περισσότερο στην εργατική τάξη πέρα από νέα βάσανα, φτώχεια, εκμετάλλευση και πολέμους.
Τα αντιλαϊκά παζάρια και σχέδια, όπως και η προσπάθεια των αστικών επιτελείων και της κυβέρνησης να στρατεύσουν το λαό στους στόχους των καπιταλιστών, πρέπει και θα πάρουν απάντηση με τη μαζική συμμετοχή στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 9 Νοέμβρη.

Δημήτρης Κασλάς ,Υψωμα 731 (Η ιστορία του τόπου μας, μας ανήκει. Δεν την παραδίδουμε στους φασίστες. Tη διδάσκουμε στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας.)

 

Δημήτριος Γ. Κασλάς (1901- 1966)
Ο Δημήτριος Γ. Κασλάς (1901- 1966) υπήρξε Έλληνας στρατιωτικός και αντιστασιακός.Πήρε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία,στον Ελληνοϊταλικο πόλεμο,στην Εθνική Αντίσταση και στα Δεκεμβριανά.Κυρίως έμεινε γνωστός μετά θάνατον για την συνεισφορά του ως διοικητής στο ΙΙ/5 τάγμα πεζικού στην απόκρουση της Ιταλικής επίθεσης στο 731 ύψωμα.Λόγω της συμμετοχής του στον ΕΛΑΣ αποστρατεύθηκε από το Ελληνικό στρατό και εξορίστηκε.
Νεανικά χρόνια
Σε ηλικία 15 ετών κατέβηκε στον Βόλο από το Πουρί
και εργαζόμενος σε φούρνο στην αρχή και σε ταβέρνα αργότερα, τελείωσε τη νυκτερινή Εμπορική Σχολή Βόλου.

Η Στρατιωτική Διαδρομή
Η στρατιωτική διαδρομή του Δημητρίου Καζήλα (Κασλά) ξεκινά στις 24 Ιουνίου του 1920 όπου και κατετάγη κληρωτός στη Λάρισα με αριθμό μητρώου 16251. Από την Ι Μεραρχία πεζικού στη Λάρισα μεταβαίνει την 1η Αυγούστου 1920 στην Σμύρνη, και ειδικότερα στην ΙΙ Μεραρχία Σμύρνης.
Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ανήκει στο Τάγμα Ασφαλείας Σμύρνης και την 1η Ιανουαρίου του 1922 φέρει τον βαθμό του δεκανέα. Τον Ιανουάριο του 1922 συμμετέχει σε στρατιωτικές εξετάσεις καταφέρνοντας να εισαχθεί στον Ουλαμό Εφέδρων Αξιωματικών του Αφιόν Καραχισάρ. Σ’ αυτές τις εξετάσεις έδωσαν εξετάσεις 1200 άτομα, πέτυχαν 225 και ο Δημήτριος Κασλάς κατέλαβε την θέση 97.
Την 1η Φεβρουαρίου του 1922 εγγράφεται στις δυνάμεις του Ουλαμού Εφέδρων Αξιωματικών του Αφιόν Καραχισάρ, ενώ στην συνέχεια προάγεται σε Έφεδρο Ανθυπασπιστή.
Στις 10 Αυγούστου του 1922, μετά την κατάρρευση του Μετώπου, συλλαμβάνεται αιχμάλωτος και κρατείτε έως τον Απρίλιο του 1923. Αμέσως μετά την επιστροφή του από την αιχμαλωσία, στις 3 Ιουνίου 1923, σε ηλικία 22 ετών, ονομάζεται Έφεδρος Ανθυπολοχαγός. Στις 18 Μαρτίου 1924 κατατάσσεται στις τάξεις των μόνιμων αξιωματικών του Στρατού ως μόνιμος Ανθυπασπιστής και στις 3 Ιουλίου του 1925 προάγεται σε Ανθυπολοχαγό.
Τον Φεβρουάριο του 1926 ο Δημήτριος Κασλάς υπηρετεί στο 42ο Σύνταγμα Ευζώνων, ενώ τον Απρίλιο του 1928 στον ΧΙ Συνοριακό Τομέα. Τον Οκτώβριο του 1929 υπηρετεί στο 13ο Σύνταγμα Πεζικού και τον Αύγουστο του 1930 υπηρετεί ξανά στο 42ο Σύνταγμα Ευζώνων.
Η στρατιωτική εξέλιξη στην ανώτερη στρατιωτική βαθμίδα δεν θα αργήσει να έρθει για τον Δημήτριο Κασλά, και στις 24 Ιουνίου του 1931 προάγεται σε Υπολοχαγό. Ο βαθμός του Λοχαγού έρχεται τρία χρόνια αργότερα, στις 9 Νοεμβρίου του 1934. Η 1η Απριλίου του 1936 βρίσκει τον Δημήτριο Κασλά στο 2ο Σύνταγμα Πεζικού ενώ δύο χρόνια αργότερα, στις 11 Απριλίου του 1938 υπηρετεί στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού στα Τρίκαλα.
Στη συνέχεια ακολουθεί μια εξαιρετική πορεία με αποκορύφωμα την περίοδο 1940-1945. Ο Δημήτριος Κασλάς στις 22 Δεκεμβρίου του 1940 προάγεται σε Ταγματάρχη με την απόφαση, ΕΔΥ 423/1940. Στις 2 Μαΐου του 1941 μετά την κατάρρευση του Mετώπου ο Δημήτριος Κασλάς λαμβάνει φύλλο πορείας για τον Βόλο.
Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1941 ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Γ. Μπάκος απονέμει στον Λοχαγό του 3ου Συντάγματος Ιππικού «Πελεμικόν Σταυρόν Γ΄ Τάξεως» για την συμμετοχή του στις επιχειρήσεις του Αλβανικού Μετώπου, επιδεικνύοντας ηρωισμό και αυτοθυσία. Αντίστοιχα στις 12 Φεβρουαρίου του 1942 επί υπουργίας Γ. Μπάκου απονέμεται στον Ταγματάρχη Δημήτριο Κασλά το «Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας» για την ηρωική μέχρι αυτοθυσίας επί του πεδίου της μάχης ενάσκηση των καθηκόντων του.
Στην συνέχεια επιστρέφει στο Πουρί και κατά την Γερμανοϊταλική Κατοχή λαμβάνει μέρος στην Εθνική Αντίσταση εντασσόμενος στην XVI Μεραρχία του Ε.Λ.Α.Σ. και ειδικότερα ως Διοικητής του 52oυ Συντάγματος. Ο Δημήτριος Κασλάς ως στρατιωτικός νους είχε μεγάλες επιτυχίες στον Ε.Λ.Α.Σ. και ειδικότερα στις περιοχές όπου δραστηριοποιήθηκε (Λαμία – Καρπενήσι – Καρδίτσα).

Μετά την απελευθέρωση εξορίστηκε από το 1945 έως το 1948 στα νησιά Σέριφο – Ικαρία – Σαντορίνη.
Η ενεργός στρατιωτική πορεία του Δ. Γ. Κασλά ολοκληρώνεται στις 12 Ιανουαρίου του 1948 όταν αποστρατεύεται αυτεπαγγέλτως με τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη, ΕΔΥΣ 435/1948. Μετά την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης το 1985 ο Δημήτριος Κασλάς, μετά θάνατον προήχθη σε Ταξίαρχο.
Η συμμετοχή του στο πόλεμο του 1940-41
Κατά την έκρηξη του πολέμου το 1940 υπηρετούσε στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού Τρικάλων. Ξεκίνησε ως λοχαγός, αναλαβών κατά την διάρκεια των μαχών τη Διοίκηση του ΙΙ/5 Tάγματος, προαχθείς επ’ ανδραγαθία στο πεδίο της μάχης σε ταγματάρχη. Το αποκορύφωμα της ένδοξης πορείας του Tάγματος είναι η απόκρουση της σχεδιαθείσης με την παρουσία του ίδιου του Μουσολίνι μεγάλης Ιταλικής Επιθέσεως από 9-25 Μαρτίου 1941. Η επίθεση εκδηλώθηκε κυρίως εναντίον του υψώματος 731 το οποίο υπεράσπιζε το ΙΙ/5 τάγμα. Εκεί συνετρίβησαν οι πάνοπλες Μεραρχίες των Ιταλών και εκρίθη ο Ελληνοϊαταλικός πόλεμος. Μετά την πανωλεθρία των Ιταλών σ’ αυτή την επίθεση, αποφάσισε ο Χίλτερ να επιτεθεί στην Ελλάδα. Για το ύψωμα 731 και τις μάχες που έγιναν από 9-24 Μαρτίου έχουν γράψει πολλοί Έλληνες και ξένοι, στρατιωτικοί και μη, εχθροί και φίλοι, και εκφράζουν τον θαυμασμό τους. Η νεότερη ιστορία το ονομάζει «Νέες Θερμοπύλες», εγράφη δε και ειδικός Θούριος ως εμβατήριο του Στρατού. Έγινε θρυλικό και είναι γραμμένο στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στην Αθήνα. Οι στρατιώτες το ονόμασαν «Γολγοθά», γιατί, ενώ με την έναρξη των εχθροπραξιών ήταν δεντροσκεπασμένο, στο τέλος δεν έμεινε κανένα δέντρο και είχε τροποποιηθεί η γεωλογική μορφή του. Το ύψος του μειώθηκε κατά 5 μέτρα. Όπως γράφει η ιστορία σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ερίφθησαν τόσα πυρομαχικά όσα στο ύψωμα 731.

Η συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση
Μετά την κατάρρευση του μετώπου ο Δ. Κασλάς επέστρεψε στο Πουρί .Κατά την τριπλή κατοχή της Ελλάδας από την Γερμανία, Ιταλία και Βουλγαρία λαμβάνει μέρος στην Εθνική Αντίσταση με τον ΕΔΕΣ με την ομάδα του συνταγματάρχη Χατζηαναγνώστου αλλά θα συλληφθεί στη περιοχή των Φαρσάλων από τον ΕΛΑΣ στον οποίο και θα προσχωρήσει. Στον ΕΛΑΣ θα δράσει κυρίως ως Διοικητής του 52ου Συντάγματος Πεζικού ,με καπετάνιο τον Γιάννη Μπάρδα (Φωτεινός) .Το 52ο Σύνταγμα είχε δραστηριότητα στην περιοχή Λαμίας – Καρπενησίου –Καρδίτσας και είχε στρατιωτικές επιτυχίες.
Δεκεμβριανά και εξορία
Στις 30 Νοεμβρίου 1944 το 52ο Σύνταγμα πήρε εντολή να κατευθυνθεί στην Αττική. Όταν ξέσπασαν οι μάχες των Δεκεμβριανών,το 52ο σύνταγμα βρισκόταν στη Χασιά Αττικής όπου λόγω της Βρετανικής υπεροπλίας σε οχήματα μάχης κινδύνεψε με διάλυση. Μετά την συμφωνία της Βάρκιζας ο ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς υπάχθηκε στο β' πίνακα των αξιωματικών και εξορίστηκε από το 1945 έως το 1948 στα νησιά Σέριφο – Ικαρία - Σαντορίνη όπου και αποστρατεύθηκε αυτεπαγγέλτως με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Οι αναφορές που υπάρχουν δηλώνουν ότι στην εξορία του παρέμεινε σταθερά συμπαθών στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Τέλος της ζωής του
Αφού αποστρατεύθηκε αναγκάστηκε να κάνει άλλες δουλειές,ενώ αρνιόταν πικραμένος την προγενέστερη ιδιότητα του σε άτομα που υπηρέτησαν κάτω από τις διαταγές του.Απεβίωσε στις 22-2-1966 από καρδιακό επεισόδιο ενώ είχε προηγηθεί και εγκεφαλικό.
Τιμητικές διακρίσεις
Του είχαν απονεμηθεί: Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας, Πολεμικός Σταυρός Γ΄ Τάξεως, Αργυρούς Σταυρός του Β΄ Τάγματος, Μετάλλιον στρατιωτικής αξίας Δ΄ Τάξεως. Με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης το 1985 προήχθη, μετά θάνατον, σε ταξίαρχο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΣΛΑΣ

Μια από τις μεγαλύτερες μάχες του Β’ παγκοσμίου πολέμου έγινε στο «Ύψωμα 731» κοντά στην Κλεισούρα, τον Μάρτιο του 1941. Τη μάχη παρακολούθησε ο ίδιος ο Μουσολίνι από τα απέναντι βουνά, παίζοντας το τελευταίο του χαρτί απέναντι στην Ελλάδα που μέχρι εκείνη τη στιγμή κατέγραφε μόνο νίκες.

Το Ύψωμα 731, το οποίο υπερασπίστηκε το 5ο Σύνταγμα της 1ης Μεραρχίας, ήταν στρατηγικής σημασίας καθώς αποτελούσε το κλειδί για τη διάβαση προς την ενδοχώρα. Δέχθηκε, μέσα σε τρεις μέρες, 18 επιθέσεις από πυροβολικό, αεροπορία, άρματα μάχης και επίλεκτες ιταλικές μονάδες πεζικού.

Σχετικές αναφορές υποστηρίζουν ότι σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ρίφθησαν τόσα πυρομαχικά όσα στο «Ύψωμα 731» (μόνο την πρώτη μέρα της επίθεσης και για δυόμισι ώρες ρίχτηκαν περίπου 100.000 βλήματα στο μικρό ύψωμα. 11 βλήματα κάθε δευτερόλεπτο. Ασύλληπτο νούμερο!). Το «Ύψωμα 731» (ο αριθμός 731 σημαίνει το υψόμετρο), δεν είναι πια 731 μέτρα. Είναι 726! Χαμήλωσε 5 μέτρα από τους βομβαρδισμούς εκείνων των ημερών. Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, πολέμησαν άνθρωποι μέχρις εσχάτων.

«Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρις εσχάτων. Ουδείς θα κινηθεί προς τα οπίσω. Ο εχθρός θα διέλθει εκ της τοποθεσίας μας, μόνον όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας».(Διαταγή του Ταγματάρχη Δημητρίου Κασλά, διοικητή του 2ου Τάγματος του 5ου Συντάγματος, που υπερασπίστηκε το "731").

«Όταν εφορμήσαμε την πρώτη φορά κατά του 731, πίστευα ότι δεν θα συναντούσαμε ούτε έναν Έλληνα ζωντανό πάνω στο ύψωμα. Τόσο σφοδροί ήταν οι βομβαρδισμοί που προηγήθηκαν. Όμως εκείνοι ήταν εκεί και μας περίμεναν. Συνέχισα να πιστεύω το ίδιο και στις επόμενες επιθέσεις μας, που πάντα εκδηλώνονταν ύστερα από καταιγιστικά πυρά του πυροβολικού και της αεροπορίας μας. Όμως πάντα μας περίμεναν και μας απέκρουαν. Οι Έλληνες μας περίμεναν όρθιοι μπροστά στα κατεστραμμένα χαρακώματα με τις λόγχες περασμένες στα όπλα τους. Συχνά γελούσαν δυνατά και φώναζαν. Είχαν υπερβεί τον άνθρωπο. Δεν ήταν άνθρωποι πλέον το πιστεύω αυτό, ήταν θηρία».(Αφήγηση Ιταλού έφεδρου ανθυπολοχαγού που συμμετείχε στη μάχη)

«Εκείνοι που στέκονταν τώρα γαντζωμένοι εκεί απάνω μέσα στη νύχτα, δεν έμοιαζαν με πλάσματα ανθρώπινα. Ήταν κάτι σκέλεθρα ντυμένα με κουρέλια, επιδέσμους, φαντάσματα μαυριδερά και αγριεμένα, όλο χώμα και ιδρώτα που παγώνει, μάτι γυαλιστερό από την πείνα, την αγωνία, την πάλη με το Χάρο... Ήταν η έβδομη επίθεσή τους για το 731. Το ύψωμα έμπαινε πια, ζωσμένο με φλόγες στο θρύλο». (Άγγελος Τερζάκης).

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, μας άφησε μια συγκλονιστική εικόνα:

«Είναι περασμένο το μεσημέρι. Το πυροβολικό έχει αραιώσει κάπως τις βολές του, επιτέλους. Μόνο απάνω στο 731 εξακολουθεί να τσακίζει τα δέντρα. Τα πολυβόλα δίνουν και παίρνουν. Τώρα έχουμε περισσότερες ελπίδες. Κάτω στο δρόμο βλέπομε να κατεβαίνουν τα πρώτα φορεία. Τρέχομε.

Μα σε λίγο, μια φωνή γνώριμη περνάει στ’ αυτιά μας.

- Ο Λούης!...

Τρέχουμε κατά πάνω του. Έχει ρίξει ανάρριχτα τη χλαίνη του. Μ’ αγκαλιάζει, με το ένα του χέρι και με φιλάει.

- Αμήν! μου λέει. Γλιτώσαμε. Τώρα πηγαίνω στα Γιάννενα να μου κόψουν τ’ αριστερό χέρι. Κοίταξε, κρέμεται. Έχει φύγει από τον ώμο…

Κι αμέσως το δυνατό γέλιο του πλατάγισε στον αέρα σα να μην είχε συμβεί τίποτα.

- Χα! χα! χα!

Το πρόσωπό του είχε σταφιδώσει από το κρύο. Είναι γιομάτο χώματα και καπνό. Τα ρούχα του από πάνω ως κάτω είναι γεμάτα αίματα. Όπου να ’ναι θα συναντήσουνε τ’ αυτοκίνητα που θα ’ρχονται να τους πάρουν. Εμείς παρακολουθούμε το Λούη από κοντά. Η φωνή μας έχει κοπεί. Καθένας σκέφτεται πώς θα μπορούσε να τον βοηθήσει.

- Άμα θα πάτε στο 731 δε θα προφτάνετε να μετράτε σκοτωμένους.»

Οι Ιταλοί πλήρωσαν βαρύ τίμημα με 12.000 νεκρούς. Από τους ηρωικούς υποστηρικτές του υψώματος «731», 1.243 Έλληνες άφησαν τη ζωή τους εκεί και 4.000 τραυματίστηκαν.

(Στη φωτογραφία, εικόνες του υψώματος μετά τη σφαγή και ο ηρωικός ταγματάρχης Δ. Κασλάς. Η πατρίδα, μετά τον πόλεμο, του ξήλωσε τα γαλόνια, τον υποβίβασε σε στρατιώτη, και τον έστειλε εξορία. Πέθανε το 1966 παραμελημένος και πικραμένος)

ΠΗΓΗ: Από το facebook, του Δημήτρη Αλικάκου 2012

Οι επιχειρήσεις του Δημοκρατικού Στρατού Πελοποννήσου

Οι παλιές φυλακές της Σπάρτης, κοντά στους πρόποδες του Ταϋγέτου, καθώς και του Γυθείου, αποτέλεσαν τόπους βασανιστηρίων αγωνιστών, κυρίως κομμουνιστών, άνανδρων δολοφονιών αλλά και εκπληκτικών απελευθερώσεων μετά από στρατιωτικές επιχειρήσεις. Στα κολαστήρια αυτά μαρτύρησαν αλύγιστοι χιλιάδες αγωνιστές που πολλές φορές ήρθαν αντιμέτωποι όχι μόνο με τους βασανιστές και τους εκτελεστές τους, αλλά και με τους χιτοMAYδες και με τους χωροφύλακες, οι οποίοι οπλισμένοι σαν αστακοί μπήκαν για να δολοφονήσουν άοπλους ανθρώπους.
Από τα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της Λακωνίας και του λαϊκού κινήματος γενικότερα και είχαν ως επίκεντρο τα κολαστήρια αυτά, αναφέρουμε: Την απελευθέρωση των 230 κρατούμενων αγωνιστών από τις φυλακές της Σπάρτης στις 13 του Φλεβάρη του 1947 μετά από αριστοτεχνική επιχείρηση των δυνάμεων του ΔΣΕ (με διεθνή αντίκτυπο), χωρίς καμιά απώλεια. Την απελευθέρωση των κρατουμένων από τις φυλακές του Γυθείου στις 21 του Φλεβάρη του 1948 μετά από επιχείρηση των ανταρτών.
Στις φυλακές του Γυθείου ξεχύθηκαν στις 22 του Μάρτη 1947 πάνοπλοι χιτοσυμμορίτες και εκτέλεσαν ομαδικά 31 κρατούμενους αγωνιστές. Αλλους 8 εκτέλεσαν αφού τους απήγαγαν από τα κρατητήρια της Χωροφυλακής. Είχε προηγηθεί τα Χριστούγεννα του '46 καλά οργανωμένη επίθεση των χιτοτρομοκρατών στους 300 κρατουμένους της ίδιας φυλακής, οι οποίοι σώθηκαν μόνο και μόνο χάρη στα μέτρα αυτοπροστασίας που είχαν λάβει.

Στο βάθος διακρίνεται ο Ταΰγετος, ένα από τα βουνά του Μοριά όπου στήθηκαν αξιόμαχα λημέρια των μαχητών του ΔΣΠ

Αλλη μια μαύρη σελίδα στην ιστορία καταγράφηκε στις 13 του Απρίλη του 1948 όταν χωροφύλακες επιτέθηκαν ενάντια στους κρατουμένους στις φυλακές της Σπάρτης. Τη μέρα αυτή, χωροφύλακες, σε έξαλλη κατάσταση από το θάνατο του διοικητή τους από νάρκη, εισέβαλαν στα κελιά των κρατούμενων αγωνιστών πυροβολώντας με αυτόματα και επαναληπτικά όπλα και σκότωσαν 27 κρατουμένους ενώ τραυμάτισαν σοβαρά άλλους 5. Μεταξύ των νεκρών και ο διοικητής της φυλακής, ονόματι Δημήτρης Φίτσιος, αντισυνταγματάρχης, ο οποίος, στην προσπάθειά του να τους αποτρέψει, δολοφονήθηκε επί τόπου.

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα της Πελοποννήσου δέχτηκε εκείνη την περίοδο ένα ισχυρό πλήγμα από τις κυβερνητικές δυνάμεις και τις παρακρατικές συμμορίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Αθήνα, τη βιτρίνα της «αστικής δημοκρατίας» εκείνης της περιόδου, είχαν καταφύγει 18.000 Μεσσήνιοι και άλλοι τόσοι Λάκωνες αγωνιστές, καθώς και 30.000 καταδιωκόμενοι από τους άλλους νομούς του Μοριά. Μετά τη δολοφονία δύο μελών του Γραφείου Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ και την αναγκαστική φυγή πολλών άλλων μελών του στην Αθήνα, στην Πελοπόννησο έμειναν μόνο δύο μέλη του, ο Νίκος Μπελογιάννης και ο Βαγγέλης Ρογκάκος, οι οποίοι τον Ιούλη του 1946, συγκροτώντας τις πρώτες ένοπλες ομάδες στη Λακωνία, έβαλαν τα θεμέλια του Δημοκρατικού Στρατού Πελοποννήσου.

Από το αρχείο του Βαγγέλη Ρογκάκου: Η επικοινωνία γινόταν πολλές φορές και με κρυπτογραφημένα μηνύματα

Την περίοδο Φλεβάρης - Ιούλης 1946, ισχυρό πλήγμα δέχτηκε και η ΝΕ Μεσσηνίας του ΚΚΕ, έπειτα από το «Κίνημα Μαγγανά» (20/01/1946), όπως καθιερώθηκε να λέγεται από το αστικό κράτος της δεξιάς η αιματηρή εισβολή της συμμορίας Μαγγανά στην Καλαμάτα. Η κατάληψη της πόλης από την ένοπλη συμμορία του Μαγγανά, του ανθρώπου που είχε καταδικαστεί μάλιστα σε ισόβια δεσμά για συνεργασία με τους ναζί, καθώς και το τρομοκρατικό όργιο που ακολούθησε (δολοφονίες, ληστείες, βιασμοί, ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια, συλλήψεις ΕΛΑΣιτών, κομμουνιστών) έγιναν με την απόλυτη ανοχή της κυβέρνησης, αν όχι με την παρότρυνσή της.
Η μόνη που κατάφερε να διατηρήσει τις Οργανώσεις της, παρά το τρομοκρατικό όργιο την εποχή εκείνη, ήταν η ΝΕ Λακωνίας του ΚΚΕ, η οποία στην κατάλληλη στιγμή, όταν οι ένοπλες συμμορίες ετοιμάζονταν να μπουν στη Σπάρτη, ανέπτυξε επιθετική τακτική και κατάφερε έτσι όχι μόνο να διατηρήσει τις θέσεις της σε όλη τη Λακωνία, αλλά και να μετατρέψει τις ολιγομελείς ομάδες των καταδιωκόμενων αγωνιστών, που είχαν καταφύγει στον Πάρνωνα και στον Ταϋγετο, σε ένοπλα τμήματα, τα οποία εξελίχτηκαν στην πορεία στο ΔΣΠ.
Γραμματέας της ηρωικής αυτής ΝΕ ήταν ο Βαγγέλης Ρογκάκος και μέλη της οι Μήτσος Κοττής, πρόεδρος του ΕΚ Γυθείου, Λυκούργος Γιαννούκος, γιατρός, Νίκος Λάτσης, δικηγόρος, Αθηνά Μπενέκου, δασκάλα, Χριστόφορος Κώνστας, οικονομολόγος, Γιώργης Παπαδόπουλος, καθηγητής μαθηματικών, Χρήστος Κακούρος, καθηγητής, Βαγγέλης Πετρακάκος, αγρότης, Ανδρέας Καβαλλιεράκης, αγρότης, και Κοσμάς Αναστασόπουλος, δικηγόρος. Κανένας από τους ηρωικούς αυτούς κομμουνιστές δεν επέζησε. Επεσαν όλοι τους ηρωικά στα πεδία των μαχών, στη διάρκεια του τρίχρονου ηρωικού αγώνα του ΔΣΕ.

Η επιχείρηση της Σπάρτης

Εγγραφο που αποκαλύπτει τη σύνδεση του αστικού κράτους με τις παρακρατικές συμμορίες. Αλλωστε ποτέ δεν ήταν κρυφές...

Μια από τις πρώτες επιτυχημένες επιχειρήσεις του Δημοκρατικού Στρατού Πελοποννήσου, με διεθνή αντίκτυπο, αποτέλεσε η μάχη στη Σπάρτη και η απελευθέρωση των κρατουμένων από τις φυλακές. Συγκεκριμένα, τη νύχτα της 12 προς 13 του Φλεβάρη 1947, τμήμα 150 ανταρτών, με διοίκηση τους Κονταλώνη, Πρεκεζέ και Γιαννούκο, χτύπησε αιφνιδιαστικά τη φρουρά των φυλακών Σπάρτης. Ταυτόχρονα δε ομάδες μαχητών του ΔΣΠ (Πέρδικας, Καστάνης, Γιώργος Πρεκεζές) προέβησαν σε παραπλανητικές κρούσεις σε άλλα σημεία, στο κέντρο και στη νοτιοδυτική πλευρά της πόλης, όπου καθήλωσαν τμήματα του κυβερνητικού στρατού και της χωροφυλακής.
Μετά από ολιγόωρη μάχη, εξουδετερώθηκε η φρουρά των φυλακών και απελευθερώθηκαν 240 πολιτικοί κρατούμενοι, οι 170 από τους οποίους με επικεφαλής τα στελέχη του ΚΚΕ Κοντογιωργάκο και Οικονομάκη προσχώρησαν στο ΔΣΕ. Το σχέδιο του Κονταλώνη ήταν άρτιο από κάθε άποψη καθώς πέρα από το γεγονός ότι απελευθέρωσαν τους κρατούμενους κανείς από τους αντάρτες δεν έπαθε τίποτα, πλην δύο που τραυματίστηκαν ελαφρά.
Η επιτυχία αυτή ήταν σταθμός στην ανάπτυξη του ΔΣΠ, είχε δε και τεράστια πολιτική σημασία γιατί έγινε σε μια περίοδο που στην Αθήνα βρισκόταν η «Βαλκανική Επιτροπή του ΟΗΕ», η οποία είχε συσταθεί ...για να ερευνήσει και αποφανθεί για τις καταγγελίες των Αγγλοαμερικανών ότι οι γειτονικές στην Ελλάδα σοσιαλιστικές χώρες υποκινούσαν τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα και εφοδίαζαν με πολεμικό υλικό το ΔΣΕ!¹

Οι φυλακές στο Γύθειο, όπως σώζονται σήμερα.

Οπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο στρατηγός Τσιγγούνης στο βιβλίο του «Ο Συμμοριτισμός στην Πελοπόννησο», «η επιτυχία αυτή, εκτός της σημαντικής ποσοτικής αυξήσεώς των, είχε μεγίστην σημασίαν. Διότι συνέπεσεν με την άφιξη της Βαλκανικής Επιτροπής αφ' ενός και αφ' ετέρου εδόθη η εντύπωσις ότι οι κομμουνιστοσυμμορίτες υπερτερούν εις τόλμην, αποφασιστικότητα και ικανότητα, αφού δύνανται να προσβάλλωσι αποτελεσματικώς πόλεις φρουρουμένας, πλην της Χωροφυλακής, και υπό μονάδων Στρατού».
Με την επιχείρηση της Σπάρτης είχε ασχοληθεί αργότερα ο Ν. Μπελογιάννης (ο στόχος αυτός είχε υποδειχτεί από τον ίδιο, πριν αναχωρήσει για τη Βόρεια Ελλάδα), ο οποίος σε ειδικό άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός»² με τον τίτλο «Επίθεση σε κατοικημένους χώρους» είχε, μεταξύ άλλων, γράψει και τα εξής:
«Η επιχείρηση της Σπάρτης μπορεί εδώ να αναφερθεί σαν ένα καλό παράδειγμα από την πλευρά:
1) Της καλής εκλογής του στόχου
2) Της συγκέντρωσης πάνω σ' αυτόν πολύ υπέρτερων δυνάμεων με ταυτόχρονη απασχόληση και σύγχυση σ' όλους τους άλλους τομείς της εχθρικής διάταξης
3) Της παραπλάνησης του εχθρού και
4) Του αιφνιδιασμού
Το κύριο πρόβλημα που απασχολούσε τότε το Αρχηγείο Πελοποννήσου ήταν η αύξηση της δύναμής του με εθελοντές μαχητές. Η καλύτερη λύση ήταν η απελευθέρωση των αγωνιστών από τις φυλακές της Σπάρτης. Το Αρχηγείο προσανατόλισε αμέσως προς τη Σπάρτη όλες σχεδόν τις δυνάμεις του. Το μεσημέρι της 22 του Φλεβάρη μία γερή ομάδα ανταρτών εμφανίστηκε επιδειχτικά σ' ένα χωριό 5 χιλιόμετρα προς Νότο της Σπάρτης. Οι μοναρχοφασίστες αμέσως κινητοποίησαν δυνάμεις κι άρχισαν να καταδιώκουν την ομάδα, που τους παράσυρε δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από την πόλη. Τη νύχτα της ίδιας μέρας εκδηλώθηκε αιφνιδιαστικά η επίθεση ενάντια στη Σπάρτη από βόρεια κατεύθυνση. Οι κύριες δυνάμεις επιτέθηκαν στις φυλακές και οι υπόλοιπες απασχολούσαν τα άλλα σημεία στήριξης της εχθρικής άμυνας, ενώ άλλες μικροομάδες είχαν εισδύσει παντού στην πόλη και προκαλούσαν σύγχυση και πανικό στον εχθρό.

Ο προθάλαμος των μελλοθάνατων αγωνιστών που στήθηκε στο Παναρκαδικό γήπεδο της Τρίπολης το χειμώνα του 1948 - 1949

Ετσι ο αντικειμενικός σκοπός πραγματοποιήθηκε χωρίς μεγάλη δυσκολία. Ας σημειωθεί επίσης ότι ηδιοίκηση σε συνεργασία με τα στελέχη-εκτελεστές, είχε προβλέψει και όλες σχεδόν τις λεπτομέρειες, καθώς και όλες τις πιθανές εξελίξεις της επιχείρησης».

Μαρτύρησαν γιατί διακρίνονταν από ανυπόταχτη σκέψη

Ο Σταύρος Μιχαλακάκος, μαχητής του ΔΣ Πελοποννήσου, στην εκδήλωση που πραγματοποίησε η Επιτροπή Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ και η ΝΕ Λακωνίας τον περασμένο Νοέμβρη προς τιμήν όλων όσοι πέρασαν και μαρτύρησαν από τις φυλακές της Σπάρτης αλλά και του Γυθείου εκείνη την περίοδο, σημείωσε χαρακτηριστικά: «Οι φυλακές της Σπάρτης ήταν τόπος μαρτυρίου. Πολλοί σύντροφοι και συναγωνιστές βασανίστηκαν. Εδώ πέρασαν ατέλειωτες ώρες και μέρες κλεισμένοι και απομονωμένοι από τον έξω κόσμο. Η κύρια κατηγορία που τους απέδωσαν ήταν ότι διακρίνονταν από ανυπόταχτη σκέψη και ως ελεύθεροι άνθρωποι πάλεψαν για να φύγουν οι κατακτητές από τη χώρα μας. Πολλοί από τους αδούλωτους αυτούς - τους σταυραετούς της λευτεριάς - μαρτύρησαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν από το δοσίλογο κράτος και τους συνεργάτες των κατακτητών. Από αυτές τις φυλακές πέρασαν εκατοντάδες συναγωνιστές και σύντροφοι και εκτελέστηκαν. Στο Μονοδέντρι 118, στην Κοκκινόλουτσα 45, στο Αλεποχώρι 32, στην Ανάληψη της Σπάρτης 25, στην Τρύπη 55, στον Πασσαβά Γυθείου 50, στη Μονεμβασιά 10 καθώς και σε πολλά άλλα μέρη και χωριά της Λακωνίας και του Μοριά. Οι φυλακές της Σπάρτης και του Γυθείου είναι χώροι ιστορικής μνήμης. Γι' αυτό πρέπει να γίνουν ιστορικά διατηρητέα μνημεία, για να τιμάμε τη μνήμη όσων έπεσαν στην άνιση πάλη και αγώνα για μια ελεύθερη, πιο δίκαιη και ειρηνική ζωή».

Η απελευθέρωση αγωνιστών από τις φυλακές Γυθείου...

Παρέλαση μαχητών του ΔΣΠ στο χώρο του Αρχηγείου στο Μαίναλο υπό το βλέμμα της ηγεσίας τους. Διακρίνονται ο Στέφανος Γκιουζέλης, αρχηγός της 3ης Μεραρχίας, και ο Βαγγέλης Ρογκάκος, Πολιτικός Επίτροπος

Μια ακόμη επιτυχημένη επιχείρηση απελευθέρωσης 40 αγωνιστών από φυλακές χωρίς να ανοίξει μύτη, αυτή τη φορά στο Γύθειο, πραγματοποιήθηκε στις 20 του Φλεβάρη του 1948 από το ΔΣΠ. Ο Αρίστος Καμαρινός, ταγματάρχης του ΔΣΠ, στο βιβλίο του «Ο εμφύλιος πόλεμος στην Πελοπόννησο», σημειώνει σχετικά με την επιχείρηση: «Τις βραδινές ώρες της 20/02/1948, τμήμα του Αρχηγείου Πάρνωνα, με επικεφαλής της τη διοίκησή του (Θ. Πρεκεζές, Γ. Ατζακλής), αφού απομόνωσε την πόλη του Γυθείου - ανατίναξε τη "γέφυρα Βασιλοποτάμου" και απέκοψε τις τηλεφωνικές επικοινωνίες - χτύπησε τη φρουρά του κυβερνητικού στρατού στο Γύθειο και απελευθέρωσε από τις φυλακές 40 αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, οι οποίοι κατατάγηκαν στο Δημοκρατικό Στρατό. Μεταξύ των απελευθερωθέντων αγωνιστών ήταν και το ανώτερο στέλεχος του ΚΚΕ, Γραμματέας της ΝΕ Λακωνίας του ΚΚΕ στην περίοδο της Κατοχής, ο γεωπόνος Θεόδωρος Κατσίβας (Φωτιάς).
Ο αιφνιδιασμός της φρουράς των φυλακών ήταν πλήρης. Σε αυτό συντέλεσε και το συνηθισμένο αντάρτικο τέχνασμα. Κατά την ώρα της επίθεσης στις φυλακές οι αντάρτες φορούσαν χωροφυλακίστικες στολές! Σκοτώθηκαν 8 χωροφύλακες. Δεν έγινε επιμελητειακή εκμετάλλευση, ούτε πάρθηκαν πολλά λάφυρα, γιατί ο καθορισμένος "ωφέλιμος χρόνος επίθεσης" είχε παρέλθει. Επρεπε να γίνει σύμπτυξη των τμημάτων του Αρχηγείου Πάρνωνα, γιατί είχαν κινηθεί κυβερνητικές στρατιωτικές δυνάμεις, από διάφορες κατευθύνσεις, και σε ορισμένα σημεία είχαν αρχίσει συγκρούσεις με τμήματα ανταρτών, που είχαν καταλάβει θέσεις ως πλαγιοφυλακές του τμήματος του ΔΣ που είχε μπει στο Γύθειο».

...και το ομαδικό έγκλημα του Γυθείου

Το σχέδιο επιχείρησης του ΔΣΠ κατά των φυλακών Σπάρτης...

Ενα μήνα αργότερα, στις 20 του Μάρτη, μια ομάδα του Τάκη Γεωργόπουλου μετά από εντολή του Θ. Πρεκεζέ, κατάφερε να εξοντώσει τον Παναγιώτη Κατσαρέα, ο οποίος ήταν ο στρατιωτικός αρχηγός όλων των χιτών στη Λακωνία. Εχοντας την υλική, ηθική και πολιτική κάλυψη του υπουργού Στρατιωτικών Μπέη Μαυρομιχάλη δολοφονούσε (μέχρι και ομαδικές εκτελέσεις) τον αριστερό κόσμο της περιοχής. Ο θρασύδειλος νταής, αφού υπηρέτησε πιστά τους ναζί, στη συνέχεια οργάνωσε τους πρώην συνεργάτες των κατακτητών σε παραστρατιωτικές συμμορίες με την επωνυμία ΕΑΟΚ (Εθνικαί Αντικομμουνιστικαί Ομάδες Κυνηγών ή Κατσαρέα).
Τα αντίποινα των χιτών με την απόλυτη ανοχή της κυβέρνησης ακολούθησαν αμέσως μετά την κηδεία του Κατσαρέα, όταν και ξεχύθηκαν πάνοπλοι στις φυλακές του Γυθείου εκτελώντας ομαδικά 31 κρατούμενους αγωνιστές. Αλλους 8 εκτέλεσαν αφού τους απήγαγαν από τα κρατητήρια της Χωροφυλακής. Τέτοια επίδειξη ...ανδρείας μόνο οι χιτοσυμμορίτες μπορούσαν να επιδείξουν. Είναι γνωστό ότι ποτέ δε συμμετείχαν σε μάχες με τους αντάρτες του ΔΣΠ, λούφαζαν στις μεγάλες πόλεις κάτω από τη σκέπη του Στρατού και σε ορισμένες περιπτώσεις όταν ένιωθαν το ΔΣΕ σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων κατέφευγαν σε πλοιάρια και στα ανοιχτά της θάλασσας.
Μετά τη δολοφονία των κρατουμένων από τους συμμορίτες του Μπαθρέλου, επισκέφτηκε το Γύθειο ο Γεώργιος Παπανδρέου και δήλωσε τα εξής, προκειμένου να καθησυχάσει τα εγκληματικά στοιχεία του παρακράτους από την παραπλανητική δήλωση της κυβέρνησης ότι θα διαλύσει τις παρακρατικές οργανώσεις, μετά την κατακραυγή της κοινής γνώμης για το φρικτό έγκλημα: «Εφόσον δεν έχει αποκατασταθεί η έννοια του κράτους, η διατήρησις των παρακρατικών οργανώσεων της Δεξιάς αποτελεί εθνικήν ανάγκην. Οταν αργότερα επιτευχθεί η δημιουργία ισχυρού κράτους, αι παρακρατικαί οργανώσεις δεν θα έχουν λόγο υπάρξεως»³. Είχε προηγηθεί τα Χριστούγεννα του '46 καλά οργανωμένη επίθεση των χιτοτρομοκρατών στους 300 κρατουμένους της ίδιας φυλακής, οι οποίοι σώθηκαν μόνο και μόνο χάρη στα μέτρα αυτοπροστασίας που είχαν λάβει.

Η εξόντωση του Γερμανού στρατηγού στους Μολάους και η εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή

Η σορός του ταγματάρχη Γιώργου Ατζακλή και των νεκρών παλικαριών του που οι χίτες τους έκοψαν τα κεφάλια. Η θηριωδία τους σε όλο της το μεγαλείο...

Τη μέθοδο των αντιποίνων με την εκτέλεση και δολοφονία αθώων τα κατακάθια των γερμανοτσολιάδων την έμαθαν από τα αφεντικά τους. Χαρακτηριστική περίπτωση τέτοιας δολοφονικής πράξης αποτέλεσε η Πρωτομαγιά του '44, όταν οι δυνάμεις κατοχής, σε αντίποινα για την εξόντωση ενός Γερμανού στρατηγού και του επιτελείου του στους Μολάους Λακωνίας, εκτέλεσαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κομμουνιστές, που τους πήραν από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Απ' αυτούς, περίπου 170 ήταν πρώην κρατούμενοι στην Ακροναυπλία και οι υπόλοιποι πρώην εξόριστοι στην Ανάφη. Ο εχθρός είχε κάνει γνωστές τις προθέσεις του λίγες μέρες πριν, όταν δημοσιοποίησε μέσω του κατοχικού Τύπου και ανάρτησε στους τοίχους των σπιτιών της πρωτεύουσας την εξής ανατριχιαστική ανακοίνωση:
«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν:
1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μαΐου 1944.
2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωρίων.
Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί (σ.σ. πρόκειται για ταγματασφαλίτες) εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.
Ο στρατιωτικός διοικητής Ελλάδος».
Ο Νίκος Μπελογιάννης αναφέρει σχετικά: «Τον Απρίλη του 1944 στη Λακωνία, τότε που ήταν η περίοδος που οι σύμμαχοι ετοίμαζαν την απόβαση στη Δυτική Ευρώπη, το δεύτερο μέτωπο, για να παραπλανηθούν οι Γερμανοί, έδωσε εντολή εδώ πέρα το Στρατηγείο της Μ. Ανατολής, έδωσε εντολή στον ΕΛΑΣ, να αρχίσει μία έντονη δράση κατά των Γερμανών, με σκοπό ακριβώς αυτοί να παραπλανηθούν. Και πραγματικά άρχισε αυτή η δράση. Οι Γερμανοί νόμισαν ότι μπορεί κάτι να συμβεί εδώ πέρα και άρχισαν να παίρνουν μέτρα και ειδικότερα στη Νότια Πελοπόννησο πιο πολύ. Εκείνη την περίοδο ακριβώς στη Λακωνία πήρα μία πληροφορία ότι θα περάσει ένας Γερμανός στρατηγός με το επιτελείο του και ένα τμήμα γερμανικό για να επιθεωρήσει τα έργα που γίνονταν στη Νότια Πελοπόννησο και με ρώτησαν οι Αγγλοι τι θα κάνουμε, θα τους χτυπήσουμε ή όχι. Και η ερώτηση αυτή είχε το νόημά της,γιατί ένα Γερμανό στρατηγό θα τον πληρώναμε πολύ ακριβά.

Διακρίνονται αριστερά προς τα δεξιά ο Γιώργος Κονταλώνης, επιτελάρχης της 3ης Μεραρχίας, ο Στέφανος Γκιουζέλης, διοικητής, και ο Κώστας Μπασακίδης, διευθυντής του γραφείου επιχειρήσεων

Σε τέτοιες στιγμές δε χωρούν δισταγμοί και αδίσταχτα είπα, χτυπήστε τους. Για αντίποινα οι Γερμανοί τουφέκισαν 200 στελέχη του Κόμματος στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από το Χαϊδάρι. Αυτή ήταν η δική μας δράση. Και αυτές τις εκατόμβες προσφέραμε. Ετσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, με την καρδιά μας και με το αίμα μας⁴».

Εγγραφα και διαταγές από το αρχείο του Βαγγέλη Ρογκάκου

Στο χώρο του κλειστού Γυμναστηρίου της Σπάρτης εκτέθηκε για πρώτη φορά, δημόσια, μέρος από το αρχείο του Β. Ρογκάκου, το οποίο και απέσπασε τα βλέμματα όλων των συγκεντρωμένων. Αξίζει να σημειώσουμε πως ο Β. Ρογκάκος, λίγο πριν σκοτωθεί, εμπιστεύτηκε το πολύτιμο αρχείο του στον Αγγελο Πανάγο, ο οποίος μετά από χρόνια το παρέδωσε στο ΚΚΕ.
Στο χώρο της έκθεσης μπορούσε κανείς, μεταξύ άλλων, να δει:
-- Το ανακοινωθέν υπ' αριθ. II του ΔΣΕ, Αρχηγείον Πελοποννήσου, Συγκρότημα (Πάρνωνα). «Στις 19/6/47 εκδηλώθηκε εκκαθαριστική επιχείρηση στον Πάρνωνα. Ο εχθρός διέθεσε περισσότερο από 3.000 στρατό και χωροφυλακή (...) Ετσι ο εχθρός σαν άλλος Μπραΐμης (σ.σ. αφού δεν κατάφερε να ζημιώσει στο ελάχιστο τον ΔΣΕ) καίγοντας και καταστρέφοντας τα δάση, τα σπαρτά των χωρικών, απαγορεύοντας κάθε κίνηση τσοπάνη και αγρότη στις δουλειές τους, πέτυχε το παραπάνω αποτέλεσμα που το χαρακτηρίζει ολοκληρωτική αποτυχία. Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ. ΖΗΤΩ Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ. Κάπου στον Πάρνωνα».
-- Προκήρυξη του Αρχηγείου Πελοποννήσου, από το πρώτο συγκρότημα Πάρνωνα, στις 22/06/1947: «Πολύπαθε λαέ του Καστριού (Δήμου Τανίας). Μια φορά έπεσες θύμα των ντόπιων προδοτών και πολιτικάντηδων στην καταραμένη εποχή της ιταλο-γερμανικής κατοχής και πλήρωσες με την τιμή σου, το αίμα σου, τα υπάρχοντά σου το βαρύ αμάρτημά σου. Τώρα με την πείρα που έχεις μη παρασύρεσαι ξανά από τους ίδιους σκοτεινούς ανθρώπους. Σκέψου καλά. Μην τα βάνεις κόντρα με τον ελληνικό λαό και με τον καινούριο του στρατό, το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (...) Κοιτάχτε σε τι κατάντημα μας έφεραν (σ.σ. αναφέρεται στους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές). Αυτοί με τους ντόπιους συνεταίρους τους που μας κυβερνούν σήμερα, σπέρνουν τον εμφύλιο πόλεμο στο λαό μας, γιατί έτσι μόνο μπορούν και εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Οσοι από εσάς πήραν τα αδελφοκτόνα όπλα, πετάχτε τα (...) Κανένας πια στη Χωροφυλακή, στο στρατό, στην εγκληματική "Χ" που σφάζουν το λαό για λογαριασμό των ξένων. Εργασθείτε όλοι για τη συμφιλίωση του χωριού σας και μονιασμένοι ενδιαφερθείτε για την προκοπή του. Θα χτυπήσουμε αμείλιχτα κάθε ένοπλο εχθρό μας. Μην αμφιβάλλετε πως η νίκη είνε δική μας. Είνε νίκη του λαού».
-- Ταξιαρχία Χωροφυλακής
17ον Τάγμα

Διαταγή

Προς τους κατοίκους των χωρίων Βορδώνια, Λογγάστρα, Σουστιάνοι και Τρύπης
Εντός τεσσάρων ημερών από σήμερον ήτοι μέχρι του μεσονυκτίου της 30 Μαΐου 1947

Διατάσσω

Την εκκένωσιν των ανωτέρω χωρίων. Οι κάτοικοι υποχρεούνται να παραλάβωσι μεθ' εαυτών πάσαν την κινητήν των περιουσίαν.
Πας συλλαμβανόμενος μετά την εκπνοήν της ανωτέρω προθεσμίας εντός των ανωτέρω αναφερομένων χωρίων θα θεωρείται ως συμμορίτης.
-- Ενα κωδικοποιημένο μήνυμα με διάφορους αριθμούς που κάθε ένας από αυτούς αντιπροσωπεύει και μια λέξη. Η αποκρυπτογράφηση του μηνύματος ακολουθεί. Υπάρχουν άρθρα για το πώς πρέπει να οργανωθεί η διαφώτιση στην 3η Μεραρχία του ΔΣΕ με τον χαρακτηριστικό τίτλο - προτροπή: «Λόγος στυλώνει την ψυχή και λόγος την γκρεμίζει».
- ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΕΚ ΤΡΙΠΟΛΕΩΣ, Προς Ανωτέρα Χωροφυλακή, Εις Πάτρας
Στο τηλεγράφημα αυτό συμπυκνώνεται η βλακεία των άκαπνων γραφειοκρατών της Ελληνικής Χωροφυλακής. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ευάγγελος Πετράκης ή Ρογκάκος ή Φλογαΐτης εκ Κοκκίνων Λουριών Γυθείου υπεύθυνος επί των Πολιτικών Οργανώσεων Πελοποννήσου περιέρχεται ύπαιθρον και πόλεις δίδων κατευθύνσεις υπευθύνους τοπικών οργανώσεων. ΣΤΟΠ. Ούτος είναι αδύνατος κοντός με τρέμουσαν κεφαλήν και έχει ηλιθίου όψιν. ΣΤΟΠ. Διατάξτε ενεργούντα έλεγχον όργανα αναζητήσωσι ανωτέρω. ΣΤΟΠ. Ούτος ων συμμορίτης διώκεται. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗ. Υ.Χ. ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ, ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. 33/102/12, Αίγιον τη 3-12-1947. Κοινοποίησις: Αστυνομικόν Τμήμα, ΣΧ Ελίκης, ΣΧ Διακοπτού Πλατάνου και Παραλίας Ακράτας, διά την έκδοσιν αναζητήσεων και σύλληψιν τούτου».
-- Εγγραφο του υπουργείου Στρατιωτικών με τον τίτλο «Σημείωμα Ελευθέρας Εισόδου», καταδεικνύει τη σύμφυση του αστικού κράτους με τις συμμορίες των χιτών. Συγκεκριμένα αναφέρει:
«ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ
ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟΥ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ ΕΙΣΟΔΟΥ

Διά τον Παναγιώτη Κατσαρέα
επιτρέπεται η είσοδος εις το υπουργείον δι' οιανδήποτε ημέραν και ώραν.
Αθήναι τη 10 Απριλίου 1946
Εντολή Υπουργού
Ο Ιδιαίτερος Γραμματεύς
Κ. Μαυρομιχάλης».

Η ηρωική 3η Μεραρχία του ΔΣΕ

Οι Μεραρχίες του ΔΣΕ έγραψαν μια ηρωική εποποιία που προηγούμενό της δεν υπάρχει στην ιστορία της Ελλάδας. Μία από αυτές, η 3η Μεραρχία που έδρασε στην Πελοπόννησο, ήταν η πιο ηρωική. Και αυτό γιατί: Ολοι οι μαχητές γνώριζαν πως έβαζαν το κεφάλι τους στον ντορβά καθώς αν κάτι δεν πήγαινε καλά ήταν από χέρι χαμένοι αφού ουσιαστικά δεν υπήρχε δίοδος διαφυγής. Η γεωγραφική θέση και μορφολογία του εδάφους, σε συνδυασμό με την έλλειψη ναυτικού και αεροπορίας, καθιστούσε αδύνατη την οργανωμένη και μαζική διαφυγή τους. Επρεπε στον κλειστό τους χώρο ή να νικήσουν ή να πεθάνουν. Ούτε πουλί πετάμενο δεν μπορεί να φύγει από το Μοριά χωρίς να το δεις.

Παρά το γεγονός ότι μετά τη Βάρκιζα η περιοχή μετατράπηκε σε βασίλειο των χιτών με ό,τι αυτό συνεπαγόταν για την αριστερά, τα στελέχη και τους οπαδούς της. Παρά το γεγονός ότι ο ΔΣΠ ήταν κατά κάποιο τρόπο υποχρεωμένος να λειτουργήσει σχεδόν αυτόνομα, χωρίς δηλαδή εύκολη σύνδεση με τον βασικό κορμό της υπόλοιπης Ελλάδας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, κατάφερε το φθινόπωρο του 1948 να ελέγχει τα 2/3 της Πελοποννήσου, με τη συνολική του δύναμη να αγγίζει τους 4.000 μαχητές, όταν την ίδια στιγμή ο αντίπαλος είχε περισσότερους από 32.000 άντρες με υπέρτερο στρατιωτικό υλικό, χώρια τη δύναμη της Χωροφυλακής και τους χίτες. Ηταν τέτοια η αποτελεσματικότητα και η ισχύς του ΔΣΠ που η αμερικανόδουλη κυβέρνηση - με υποδείξεις των αξιωματικών των ΗΠΑ - αναγκάστηκε να αλλάξει 5 διοικητές. Οι πολιτικοί παράγοντες της κυβέρνησης των Αθηνών, μέχρι και ο ίδιος ο βασιλιάς, όταν επισκέπτονταν την Πελοπόννησο χρησιμοποιούσαν μόνο τη θαλάσσια οδό καθώς δεν τολμούσαν να χρησιμοποιήσουν επ' ουδενί το οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο του Μοριά.

Οι σταυραετοί αυτοί νικήθηκαν ουσιαστικά από την έλλειψη πυρομαχικών που τόσο ταλαιπωρούσε το ΔΣΕ, ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, καθώς και την έλλειψη εφεδρειών. Η αδυναμία εξοπλισμού με πυρομαχικά και είδη πρώτης ανάγκης αποτέλεσε τη βασική αιτία που ο ΔΣΠ ηττήθηκε νωρίτερα σε σχέση με τις άλλες Μεραρχίες του ΔΣΕ. Οι τρεις συνεχόμενες αποτυχίες για ανεφοδιασμό του ΔΣΠ με πολεμικό υλικό το φθινόπωρο του 1948 αποτέλεσαν την ταφόπλακά του. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στις 27/12/1948 ο στρατηγός Τσακαλώτος και ο υποστράτηγος Πετζόπουλος απομόνωσαν την περιοχή Πελοποννήσου από την υπόλοιπη Ελλάδα, με τμήματα του κυβερνητικού στρατού που ήλεγχαν τις οδικές και σιδηροδρομικές συγκοινωνίες, διατάσσοντας ταυτόχρονα τη σύλληψη 4.500 δημοκρατικών πολιτών, οι οποίοι, μέσα σε μια νύχτα, μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, που δημιούργησαν μέσα στην περιοχή Πελοποννήσου, η κατάσταση έγινε ασφυκτική.

Οι περισσότεροι εξάντλησαν και την τελευταία σφαίρα του όπλου τους πριν πέσουν νεκροί. Κατάφεραν να διασωθούν μερικές εκατοντάδες μαχητών μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες. Πολύ πριν φτάσουν σε αυτή την κατάσταση, από τις αρχές του 1948 ακόμη, τόσο οι ηγέτες του ΔΣΠ όσο και οι μαχητές θεωρούσαν ως αποτυχημένες τις μάχες εκείνες, γιατί, παρά το γεγονός ότι κατατρόπωναν τον αντίπαλο, δεν κατάφερναν να αντικαταστήσουν τα πυρομαχικά που ξόδεψαν στις επιχειρήσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις διαταγές επιχειρήσεων των τμημάτων της Πελοποννήσου συναντά κανείς πάντοτε - προς το τέλος - δύο γραμμές, που γράφουν: Ανεφοδιασμός σε πυρομαχικά: Από τον εχθρό. Επιμελητεία: Από τον εχθρό.

Οι δυνάμεις του ΔΣΠ, παρά τον ηρωισμό των μαχητών και μαχητριών του, αποκομμένες από την υπόλοιπη Ελλάδα, και χωρίς τα απαιτούμενα πολεμοφόδια, ηττήθηκαν τελικά από τις υπέρτερες δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού. Στα τέλη του Αυγούστου - αρχές Σεπτέμβρη του 1949, ο ΔΣΕ είχε αποσυρθεί στην Αλβανία. Στην Πελοπόννησο, στις αρχές Αυγούστου σκοτώθηκαν οι Ρογκάκος, Λάτσης και Φούρκας στον Πάρνωνα και ο Πέρδικας στο Μαίναλο. Μετά τις δραματικές αυτές εξελίξεις, ο Στέφανος Γκιουζέλης (σ.σ. αρχηγός του ΔΣΠ) προσανατολίστηκε στη διαφυγή του ίδιου, του Κονταλώνη και της ομάδας Καμαρινού στην Αλβανία, χρησιμοποιώντας βενζινόπλοιο από τις ακτές του Μεσσηνιακού Κόλπου, αλλά στις 4 του Σεπτέμβρη 1949, όταν η μικρή ομάδα κινούνταν από Λουσίνα προς την κοιλάδα του Ευρώτα, έπεσε σε ενέδρα στην τοποθεσία «Λάτα» του χωριού Καστανιά (Καστόρι) και σκοτώθηκε.

Από τα ανώτερα και ανώτατα στελέχη του ΔΣΠ, μόλις δύο κατάφεραν να διασωθούν. Ο Γιώργος Κονταλώνης και ο Αρίστος Καμαρινός. Οι προσωπικές ιστορίες και των δύο για το πώς κατάφεραν να γλιτώσουν από του χάρου τα δόντια ξεπερνούν κάθε φαντασία. Ο τελευταίος ελεύθερος αντάρτης του ΔΣΕ στο Μοριά, ο Ετεοκλής Δουμουλάκης, βρέθηκε νεκρός σε μια σπηλιά πάνω από το χωριό Μπάλα Μεσσηνίας, το 1952, τρία χρόνια μετά την ήττα του ΔΣΕ.

Η σύνθεση της 3ης Μεραρχίας του ΔΣΠ

Η σύνθεση της ηρωικής 3ης Μεραρχίας του ΔΣΕ στην Πελοπόννησο είναι η εξής: Διοικητής, Στέφανος Γκιουζέλης, συνταγματάρχης, μέλος του Πολεμικού Συμβουλίου του ΔΣΕ, Πολιτικός Επίτροπος, Βαγγέλης Ρογκάκος, αντισυνταγματάρχης, Βοηθός Πολιτικού Επιτρόπου, Κώστας Μουλόπουλος και Επιτελάρχης ο Γιώργος Κονταλώνης, αντισυνταγματάρχης.
Επόπτης όλων των Γραφείων του Επιτελείου 3ης Μεραρχίας, Γιώργος Αρετάκης (Σφακιανός), αντισυνταγματάρχης.

• Διευθυντής του Γραφείου Επιχειρήσεων, Κώστας Μπασακίδης, αντισυνταγματάρχης
• Διευθυντής 2ου Γραφείου, Λυκούργος Γιαννούκος (Μετερίζης), ταγματάρχης
• Διευθυντής Δικαστικού, Νίκος Γκότσης, αντισυνταγματάρχης
• Διοικητής Λαϊκής Πολιτοφυλακής, Ηλίας Κιαπές, αντισυνταγματάρχης
• Διευθυντής Επιμελητείας, Γιάννης Παπαδόπουλος, ταγματάρχης
• Υπεύθυνος Δημοκρατικής Νεολαίας, Γιάννης Κώνστας (Αγγελος)
• Διοικητής της Σχολής Αξιωματικών, Κώστας Κανελλόπουλος, αντισυνταγματάρχης
• Διοικητής Λόχου Ασφαλείας, Νίκος Πανούσης, λοχαγός

Διοικητής της 22ης Ταξιαρχίας, Γιάννης Σαρρής (Σαρήγιαννης), αντισυνταγματάρχης, Πολιτικός Επίτροπος (ΠΕ), Χριστόφορος Κώνστας, αντισυνταγματάρχης.
Διοικητής της 55ης Ταξιαρχίας, Θεόδωρος Πρεκεζές, αντισυνταγματάρχης, ΠΕ, Κώστας Λαδάς, ταγματάρχης.
Περιφερειακά Αρχηγεία:

• Διοικητής Αρχηγείου Πάρνωνα, Γιώργος Ατζακλής, ταγματάρχης, ΠΕ Νίκος Λάτσης, ταγματάρχης.
• Διοικητής Αρχηγείου Ταϋγέτου, Κώστας Ξυδέας, ταγματάρχης, ΠΕ Γιώργος Παπαδόπουλος, λοχαγός.
• Διοικητής Αρχηγείου Μαινάλου Δημήτρης Γιαννακούρας (Πέρδικας), ταγματάρχης, ΠΕ Γιώργος Σπυρόπουλος.
• Διοικητής Αρχηγείου Αχαΐας - Ηλείας Δημήτρης Πετρόπουλος (Ζαχαριάς), ταγματάρχης, ΠΕ Θωμάς Αγγελάκος, ταγματάρχης.
• Διοικητής Αρχηγείου Αργολιδοκορινθίας, Μανώλης Σταθάκης, αντισυνταγματάρχης, ΠΕ Γιώργης Δαράκης, λοχαγός.

Πηγές:
1. Η Τρίχρονη Εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας 1946 - 1949.
2. Μηνιάτικο στρατιωτικο-πολιτικό όργανο του Γεν. Αρχηγείου του ΔΣΕ, τεύχος 4ο, Απρίλης 1948.
3. «Ριζοσπάστης» 26/03/1947.
4. Από την κομματική έκδοση «Νίκος Μπελογιάννης - εθνικός λαϊκός ήρωας της Ελλάδας», το 1952, στις Λαϊκές Δημοκρατίες.