Μια απάντηση σε όσους στήνουν πανηγύρια και πολιτικές με την αίσθηση ότι οι
Αμερικανοί στηρίζουν την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας και ότι η Τουρκία βρίσκεται
με την πλάτη στον τοίχο από τις πιέσεις Τραμπ!!!
Στο ιμπεριαλιστικό αλισβερίσι οι πιο αδύνατοι είναι οι πλέον αναλώσιμοι
σε πρώτη ζήτηση, για συναλλαγές μεταξύ των ισχυρότερων. Γνωστές οι «σφαγές»
μικρών κρατών πριν τον Α και Β ΠΠ. Μη παράγετε πολιτικές όπως τις θέλετε για
μικροπολιτικούς λόγους.
Μπορείτε να κάνετε όσες αναλύσεις θέλετε αλλά αυτοί που είναι σήμερα
σύμμαχοι αύριο μπορεί να γίνουν νεκροθάφτες μας.
Μη παράγετε πολιτικές
στηριζόμενοι στους ιμπεριαλιστές
Τι τα θέλουμε τα διδάγματα της ιστορίας ως οδηγό για το μέλλον, όταν δεν
γίνονται μάθημα; Ποιος δεν ξέρει τι έγινε με την Μικρασιατική εκστρατεία όταν
οι «σύμμαχοι» τα βρήκαν με του Κεμάλ για τα πετρέλαια της Μοσούλης, τα οποία
εμείς πηγαίναμε για να τα χαρίσουμε στους «συμμάχους»; Ποιος δεν ξέρει τη στάση
τους στο θέμα της Κύπρου; Όποιος δεν διάβασε από την καλή, τη φράση Αμερικανού αξιωματούχου κ.
Μίτσελ, ότι ο στόλος των ΗΠΑ φυλάει την ΑΟΖ που τρυπάει η EXXON για να μη πάθει ό,τι η ΕΝΙ (την πούλησε εν ψυχρώ την ΕΝΙ!!!), και ότι το
Αιγαίο είναι «άλλη υπόθεση» (πούλησε και την Ελλάδα!!!), δεν έχει καταλάβει
τίποτα.
Δεν κατάλαβε ακόμη ότι η αμερικανοί εγκαθίστανται στις βάσεις που
παραχωρούμε για να κυκλώσουν τους Ρώσους και όχι για να αποτρέψουν τους
Τούρκους; και ποιος θα την πληρώσει πρώτος από μια τέτοια εμπλοκή;
Τα βήματα και οι παραχωρήσεις των ΗΠΑ στην Τουρκία (ολόκληρο «κενό» τους παραχωρούν
στη Συρία, μετά από άμεση συνεννόηση Ερντογαν – Τραμπ), είναι ενδεικτικά τι
είναι ικανοί να προσφέρουν για να την κερδίσουν και να την αποκόψουν από τη
Ρωσία. Και το Αιγαίο θα πουλήσουν - τα Ίμια τα ξεχάσαμε; - άλλωστε από μια
τέτοια πώληση, ξένων οικοπέδων, τα κέρδη τους θα είναι τεράστια.
Όποιος υποτιμά την Τουρκία και τη νομίζει «πιασμένο ψάρι» δεν κατάλαβε ποιος
είναι μέσα στα δίχτυα.
Το ότι η Τουρκία παίζει το χαρτί του μεσαίου ιμπεριαλιστή και κάνει τη
δύσκολη και δήθεν «σκοτώνεται» με τις ΗΠΑ (πριν με τη Ρωσία), είναι μόνο για
παραπλάνηση των τρίτων. Επένδυση μεγάλων μελλοντικών κερδών κάνει αλλά που να
το καταλάβουν οι παραπλανημένοι Έλληνες που δίνουν αφειδώς βάσεις, λες και
είναι καραμέλες! Η Τουρκία δεν υποχωρεί ούτε παραχωρεί. Απλώς αναδιατάσσει
ανάλογα με τις εξελίξεις το χρονολόγοι προώθησης των ιμπεριαλιστικών της σχεδίων
και στο μεταξύ προσθέτει συνεχώς στο ιμπεριαλιστικό «σακούλι» της πόντους, από τις
διπλωματικές της ενέργειες. Σιγά μην έχουμε τη διπλωματική οργάνωση και
ικανότητα των Τούρκων.
Στις 24 Δεκέμβρη, «ο Αμερικανός
πρόεδρος υπέγραψε τη διαταγή για την αποχώρηση των στρατιωτών του (από τη
Συρία) ύστερα από ένα νέο τηλεφώνημα στον Τούρκο ομόλογό του. Η αλληλουχία των
εξελίξεων ενισχύει την αίσθηση για εύθραυστη, αλλά υπαρκτή προσέγγιση των δύο
νατοϊκών συμμάχων…», γράφει η Καθημερινή της 25ης Δεκεμβρίου 2018, γεμάτη
ανησυχία για το τι μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα, και στην αστική της τάξη, που
ποντάρει τα πάντα στο νατοϊκό άλογο, χωρίς καμία εγγύηση ότι δεν θα έρθουν
τούμπα τα πράγματα. Τι έδωσε ο Ερντογάν; Απλώς μια υπόσχεση αναβολής της επίθεσης
κατά των Κούρδων!
Προσωρινά μπορείτε να χαίρεστε, όπως χαίρονταν οι ανεγκέφαλοι, στην αρχή της
μικρασιατικής εκστρατείας. Οι λογαριασμοί έρχονται στο τέλος και είναι καταστροφικοί.
Ο πρόεδρος
Τραμπ δεν επιτρέπει τους περίπου 10.000 πρόσφυγες από την Ονδούρα, Γουατεμάλα
και Ελ Σαλβαντόρ να μπουν στις ΗΠΑ και να ξεφύγουν, έτσι δηλώνουν οι ίδιοι, από
την φτώχεια και την βία, που οι ΗΠΑ με τα πραξικοπήματα και την στήριξη
φασιστικών κυβερνήσεων δημιούργησαν. Απειλεί ακόμη και με χρήση όπλων, με
τείχος, με φράχτες, απειλεί τις κυβερνήσεις των χωρών από όπου ξεκίνησαν,
απειλεί το Μεξικό να μην τολμήσει να τους αφήσει να περάσουν. Φυλακίζει τα
παιδιά αυτών που έρχονται με νόμιμο τρόπο σε ακατάλληλες εγκαταστάσεις με απάνθρωπες
συνθήκες με πρόσφατη την τραγωδία μικρού παιδιού μετανάστη που πέθανε από
την αφυδάτωση και την πείνα. Δεν τους θέλει ο Τραμπ γιατί όπως δηλώνει
“έχει εγκληματικά στοιχεία ανάμεσά τους”.
“Ξέχασε” πως οι ΗΠΑ
πρόσφεραν μεταξύ 1975 και 1979 άσυλο με πλουσιοπάροχες διευκολύνσεις στους
Νοτιοβιετναμέζους συνεργάτες τους που εγκατέλειπαν κατά χιλιάδες το Βιετνάμ
μετά την ήττα των Αμερικανών. Υπολογίζεται πως 750.000 πρόσφυγες ήρθαν από το
Βιετναμ, την Καμπότζη και το Λάος στις ΗΠΑ. Τότε δεν τους ένοιαξε τους
Αμερικανούς πόσα εγκλήματα είχαν κάνει όλοι αυτοί ενάντια στους λαούς τους στην
διάρκεια του πολέμου. Ούτε ένοιαξε την κυβέρνηση Κάρτερ ποιοί ήταν οι 125.000
Κουβανοί που δέχτηκε το 1980, που και τότε όπως στην περίπτωση των Βιετναμέζων
κινητοποιήθηκαν ο Στρατός, το Ναυτικό, η Αστυνομία ακόμη και ιδιωτικές εταιρίες
για να τους υποδεχτούν. Χρησιμοποιήθηκαν τότε βάσεις, στρατόπεδα, παλιά
εργοστάσια για να τους τακτοποιήσουν.
Να θυμηθούμε
ιδιαίτερα στην περίπτωση των Κουβανών ότι οι Αμερικανικές υπηρεσίες αρκετά
σύντομα διαπίστωσαν πως ανάμεσά τους υπήρχαν τρόφιμοι ποινικών φυλακών
καταδικασμένοι για ποινικά αδικήματα και αντικοινωνική συμπεριφορά. Αυτούς που
τότε οι Αμερικάνοι αποκαλούσαν “πολιτικούς κρατούμενους”. Ο Κάστρο δεν το είχε
κρατήσει κρυφό άλλωστε, “όποιος θέλει να φύγει, να φύγει” είχε δηλώσει και τους
άφησε να φύγουν στην Φλόριντα και για να μην επιβαρρύνουν τον Κουβανέζικο λαό,
αλλά και για να απολαύσουν την “ελευθερία” της Μεγαλύτερης Δημοκρατίας στον
κόσμο. Τι έγιναν όλοι αυτοί οι τότε “μαχητές της ελευθερίας” που τους πήραν
στην αγκαλιά τους οι Αμερικάνοι;
Το 2016 ο
οικονομολόγος του Χάρβαρντ George J. Borjas αποφάσισε να επανεξετάσει την τύχη
εκείνων των Κουβανών και των παιδιών τους που είχαν συγκεντρωθεί οι
περισσότεροι στην Φλόριντα. Επικεντρώθηκε μόνο στους εργαζόμενους που ήταν
Μη-ισπανοί στην καταγωγή, δηλαδή μαύροι και μουλάτοι, ηλικίας 25-59 (ηλικία
εργασίας) άρρενες και όσους εγκατέλειψαν το γυμνάσιο. Το τελευταίο
χαρακτηριστικό είναι σημαντικό, διότι το 60% των προσφύγων Κουβανών δεν
ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο, παρόλο που έδωσαν οι Αμερικανοί εκείνη την εποχή 100
εκατομμύρια δολάρια για την εκπαίδευσή τους. Και ακόμα ότι πολλοί από το
υπόλοιπο 40% που τελείωσε το Γυμνάσιο ήταν σε ανειδίκευτες θέσεις εργασίας.
Ο Borjas
έκανε σύγκριση πρώτα των μισθών των προσφύγων Κουβανών με τους υπόλοιπους
κατοίκους του Μαϊάμι που ήταν μαύροι και βρήκε πως ήταν κατά 20%
χαμηλότεροι. Κατόπιν έκανε σύγκριση και με τους μισθούς των μαύρων σε
ανειδίκευτες δουλειές με όλες τις άλλες αμερικανικές πολιτείες. Οι μισθοί για
τους εργαζόμενους μαύρους άντρες, χωρίς πτυχία Γυμνασίου, την ίδια εποχή
στο Μαϊάμι ήταν πολύ χαμηλότεροι από τους άλλους εργαζόμενους στην ίδια
κατηγορία στην υπόλοιπη Αμερική μετά την μετανάστευση των Κουβανών. Το συμπέρασμα
είναι σαφές. Βρήκε το κεφάλαιο στο Μαϊάμι φτηνούς εργαζόμενους και έριξε όλους
τους μισθούς και των ντόπιων και των φυγάδων. Αυτή ήταν η “ελευθερία” που
κέρδισαν οι φυγάδες Κουβανοί. Η ελευθερία της εκμετάλλευσης.
Αυτοί όμως ήταν οι
“καλοί” και τους πήραν αγκαλιά οι Αμερικάνοι. Τώρα έρχονται οι “κακοί” και δεν
τους θέλουν. Παιδιά και αποπαίδια της σκοπιμότητας και της υποκρισίας οι
πρόσφυγες στις ΗΠΑ.
Μια δυναμική πρωτοβουλία αναλαμβάνει την ερχόμενη Παρασκευή 28
Δεκέμβρη το Συνδικάτο Επισιτισμού – Τουρισμού – Ξενοδοχείων Αττικής, με
αφορμή έναν ακόμα θάνατο διανομέα εν ώρα εργασίας. Έτσι λοιπόν θα
πραγματοποιηθεί μοτοπορεία στις 11.30 από την πλατεία Κατράκη της
Γλυφάδας με προορισμό το Υπουργείο Εργασίας.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του συνδικάτου:
«Σε λιγότερο από ένα μήνα, άλλος ένας συνάδελφος βρήκε τραγικό θάνατο
μετά από τροχαίο δυστύχημα εν ώρα εργασίας. Ο συνάδελφος εργαζόταν στην
επιχείρηση “Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ” στη Γλυφάδα ως ντελιβεράς. Το Συνδικάτο
Επισιτισμού – Τουρισμού – Ξενοδοχοϋπαλλήλων Αττικής εκφράζει τη βαθιά
θλίψη και τα συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του. Λίγες
ώρες αργότερα, συνάδελφος από την επιχείρηση “ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΑΚΙ” της
Γλυφάδας τραυματίστηκε σοβαρά και νοσηλεύετε στο Ασκληπιείο της Βούλας. Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι η ανάπτυξη στον κλάδο
πάει χέρι χέρι με την εξοντωτική εντατικοποίηση της δουλειάς. Αντίστοιχα
ατυχήματα σημειώθηκαν τελευταία και στην υπόλοιπη χώρα. Η επικινδυνότητα του επαγγέλματος δεν πρέπει να γίνεται
άλλοθι για την εργοδοσία ώστε να ξεφεύγει από τις βαριές ευθύνες που
φέρει για τις συνθήκες που κυριαρχούν στον κλάδο συνολικά και στο
συγκεκριμένο πόστο ειδικότερα. Η εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας για τα μέτρα προστασίας
στην ειδικότητα είναι στάχτη στα μάτια μας. Δεν αντιμετωπίζει την ουσία
του προβλήματος. Εχει αποδειχθεί ότι η ασυδοσία της εργοδοσίας γίνεται εδώ και χρόνια με τις πλάτες όλων των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα.
Στην περίοδο που οι αλυσίδες στον κλάδο γιγαντώνονται και ο
ανταγωνισμός οξύνεται, οι συνθήκες εργασίας χειροτερεύουν. Η
εντατικοποίηση της δουλειάς αυξάνεται και διευρύνεται, η αυθαιρεσία και η
ανασφάλιστη εργασία χτυπάει κόκκινο. Με εκβιασμούς και απειλές από την
εργοδοσία, οι συνάδελφοι διανομείς αναγκάζονται να επωμιστούν το κόστος
των βασικών μέσων προστασίας, για να σώσουν τη ζωή τους. Ακόμα και στην
περίπτωση που καλύπτονται κάποια βασικά, κι αν αυτά δεν είναι σαπισμένα,
αναγκάζονται να κάνουν άπειρα δρομολόγια, σε εξαντλητικά ωράρια, να
τρέχουν από το ένα πόστο στο άλλο υπό οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες.
Αυτή είναι η τραγική αλήθεια για τη “δίκαιη ανάπτυξη” που διαφημίζουν
κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και εργοδοσία.
Η οργή και η αγανάκτηση να γίνει ώριμη διεκδίκηση των σύγχρονων
αναγκών μας! Είμαστε σε ετοιμότητα και μέσα στις γιορτές! Με τον αγώνα
μας να επιβάλουμε όλα τα μέτρα προστασίας. Καλούμε τους συναδέλφους
διανομείς και όλους τους συναδέλφους του κλάδου να διώξουν το φόβο και
τη μοιρολατρία. Ανεξάρτητα την ειδικότητα και το πόστο, καλούμε κάθε
συνάδελφο να οργανωθεί στο Συνδικάτο και να παλέψει συλλογικά μαζικά,
για την άμεση εφαρμογή μέτρων ασφάλειας και προστασίας. Μόνο εμείς με
τον αγώνα μας και την ενότητα μπορούμε να σταματήσουμε την ένταση της
εκμετάλλευσης και να διεκδικήσουμε όλα τα αναγκαία μέσα, για να μην
θρηνήσουμε άλλους συναδέλφους στο βωμό του κέρδους. Να βάλουμε φρένο
στην εντατικοποίηση της δουλειάς.
Να απαιτήσουμε τώρα:
Πλήρη και σταθερή εργασία για όλους. Μειωμένο ωράριο με αποδοχές 8ώρου.
Κλαδικές ΣΣΕ με ανάκτηση όλων των απωλειών.
Μηχανάκια, εξοπλισμός, συντήρηση και έξοδα μετακίνησης να παρέχονται από την επιχείρηση.
Επαναφορά και διεύρυνση των ΒΑΕ και για την ειδικότητα των διανομέων.
Κανένας ντελιβεράς στους δρόμους με έντονα καιρικά φαινόμενα».
«Ιερή οργή» έχει προκαλέσει η πασίγνωση σοκολάτα Toblerone σε πολλούς
κύκλους της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ακροδεξιάς. Αφορμή το γεγονός
πως το δημοφιλές γλύκισμα πλέον έχει πιστοποίηση «χαλάλ», που επιτρέπει
την κατανάλωσή της από πιστούς μουσουλμάνους. Αν και η πιστοποίηση
δόθηκε τον Απρίλη, το θέμα είχε περάσει στα ψιλά, μέχρι που το ανέδειξε
το ξενοφοβικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» μέσω αναρτήσεων στα
ΜΚΔ καθώς και της εκστρατείας #BoycottToblerone, που ξεκίνησαν τα τρολ
του κόμματος, η οποία πλέον έχει εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες, όπως η
Αγγλία, η Γαλλία και η Ολλανδία. Με κινδυνολογίες και συνωμοσιολογικό
ύφος, ο εκπρόσωπος του κόμματος Γιέργκ Μόιτεν έγραψε ειρωνικά στο
facebook πως «Η ισλαμοποίηση δε θα γίνει – ούτε στη Γερμανία, ούτε στην
Ευρώπη. Γι’αυτό είναι απλή σύπτωση πως η εικονιζόμενη, γνωστή μάρκα
σοκολάτας τώρα φέρει την ένδειξη «χαλάλ».
Η εταιρεία Mondelēz International, με έδρα τις ΗΠΑ, που παρασκευάζει
τη σοκολάτα, διευκρίνησε από την πλευρά της πως η διαδικασία με την
οποία παρασκευάζεται η σοκολάτα σε εργοστάσιο στη Βέρνη της Ελβετίας, δε
χρειάστηκε κάποια προσαρμογή ώστε να λάβει την πιστοποίηση.
Θέση για το θέμα πήρε και το συμβούλιο Αμερικανο-ισλαμικών σχέσεων,
με τον εκπρόσωπό του Ιμπραήμ Κούπερ να δηλώνει πως το θέμα με το χαλάλ,
που είχε ανακύψει και παλιότερα με αφορμή τη σοκολάτα Cadbury’s, “είναι
ένα από τα επανερχόμενα θέματα όχι μόνο στη χώρα αυτή, αλλά σε όλο τον
κόσμο». «Το φαγητό είναι κάτι οικουμενικό, γι’αυτό όσοι σπέρνουν
ρητορική μίσους πέφτουν πάνω του. Είναι κάτι που αγγίζει τους πάντες και
βλέπουν πως είναι ένα παραγωγικό όχημα για τη στενομυαλιά τους».
Με πληροφορίες από usatoday
Ήταν 25η
Δεκέμβρη, εκείνες τις κρύες μέρες του 1991, όταν η κόκκινη σημαία με
το σφυροδρέπανο υποστέλλονταν από την κορυφή του Κρεμλίνου όταν το
πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο – η ταξική πατρίδα κάθε εργάτη –
λύγιζε κάτω από το βάρος της αντεπανάστασης.
Ήταν
εκείνες τις μέρες που έβγαζε «βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε», πως ο
σοσιαλισμός ήταν «το παρατράγουδο στα ωραία (ιμπεριαλιστικά) άσματα»
και οι κάθε λογής Φουκουγιάμα διατυμπάνιζαν το τέλος της ιστορίας και
την οριστική επικράτηση του καπιταλισμού. Η
πατρίδα που έχτισαν οι ηρωικοί μπολσεβίκοι, η πατρίδα του Λένιν, του
Στάλιν, του Σταχάνοφ, του Ζούκωφ, του Γκαγκάριν, του Σοστακόβιτς, η
πατρίδα του σοβιετικού λαού μετατρέπονταν σε λάφυρο της νέας, αστικής
Ρωσίας που αναδύονταν από το βούρκο της περεστρόικα.
Όπως και
οι εκατοντάδες χιλιάδες, τα εκατομμύρια Πάβελ Κορτσάγιν που «έδεναν το
ατσάλι» μαζί με το τιτάνιο ιστορικό οικοδόμημα που "γέννησε" τον
άνθρωπο της νέας κοινωνίας του πρώιμου και ανολοκλήρωτου σοσιαλισμού.
Οι
μυλόπετρες της αντεπανάστασης, υποστηριζόμενες από τα γρανάζια του
διεθνούς ιμπεριαλισμού, συνέτριβαν τα πάντα, στην πραγματικότητα όμως ο
θάνατος των παραπάνω είναι κατά βάση μόνο βιολογικός.
Γιατί
ακόμα σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά και σ΄όλο τον
κόσμο συνεχίζουν να εμπνέουν αυριανούς επαναστάτες για το τσάκισμα της
καπιταλιστικής βαρβαρότητας, την απελευθέρωση της ανθρωπότητας και την
κομμουνιστική προοπτική.
Τα πορίσματα και τις συστάσεις της
“ειδικής επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου” έχουν ως αιχμή τους την
περαιτέρω επεξεργασία της αντιδραστικής στρατηγικής της ΕΕ περί
“καταπολέμησης της ριζοσπαστικοποίησης”, “θρησκευτικής” αλλά και σε
πολιτικό επίπεδο, στοχεύοντας το εργατικό – λαϊκό κίνημα.
Ενοχοποιούνται θρησκείες και
ποινικοποιείται και η απλή σκέψη, ακόμα και οι μετακινήσεις, τα ταξίδια.
Στο πλαίσιο αυτό, προωθείται η γιγάντωση των κατασταλτικών μέτρων και
μηχανισμών, του φακελώματος, της μαζικής καταγραφής δεδομένων προσωπικού
χαρακτήρα. Ταυτόχρονα διενεργούνται “αυτόματες αναζητήσεις”, με πλήρη
έλεγχο του διαδικτύου, σε συνεργασία αλλά και με απευθείας ανάθεσή τους
στους ομίλους των τηλεπικοινωνιών και του διαδικτύου.
Δημιουργείται ένα ασφυκτικό αντιδραστικό
πλαίσιο κατά των δημοκρατικών ελευθεριών και των λαϊκών δικαιωμάτων, το
οποίο θα ενεργοποιείται ακόμη και με “υποψίες ή βάσιμες υπόνοιες”,
τυλίγοντας σε μια κόλλα χαρτί ανθρώπους. Οι δε συστάσεις της έκθεσης για
την “ενίσχυση των συνόρων”, μεταξύ άλλων και με 10.000 συνοριοφύλακες,
δεν είναι παρά η υλοποίηση – με διάφορα κάθε φορά προσχήματα – της
βασικής επιδίωξης και προτεραιότητας της ΕΕ για την περαιτέρω
στρατιωτικοποίησή της, για την ένταση της ιμπεριαλιστικής της
επιθετικότητας, σε μια περίοδο οξύτατων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά
στρώματα, απαντώντας στην επιχείρηση εκφοβισμού τους, στην ενίσχυση της
ξενοφοβίας, του ρατσισμού, στην καλλιέργεια του επικίνδυνου “διαίρει και
βασίλευε”, μπορούν και πρέπει να αποκρούσουν αυτήν τη γενικευμένη
επίθεση σε βάρος των δικαιωμάτων τους, την ένταση της καταστολής και των
αντιδραστικών μηχανισμών που θωρακίζουν την καπιταλιστική εξουσία με
πρόσχημα την “τρομοκρατία”. Να συγκρουστούν με αυτήν, ανοίγοντας το
δρόμο για την υπεράσπιση των λαϊκών ελευθεριών και δημοκρατικών
δικαιωμάτων, την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών.
Με
την ανακοίνωση των υποψηφίων τους για τις δημοτικές εκλογές σε Αθήνα
και Θεσσαλονίκη, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ έδωσαν από την πρώτη ώρα το στίγμα των
ψευτοδιλημμάτων με τα οποία θα δώσουν τη μάχη της ψήφου, έχοντας το
βλέμμα στραμμένο και στις βουλευτικές εκλογές.
Για παράδειγμα, ο
ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να προσδώσει στις τοπικές εκλογές χαρακτηριστικά
αντιπαράθεσης ανάμεσα στην «πρόοδο» και τη «συντήρηση», προβάλλοντας
τους υποψηφίους του ως «ανάχωμα» τάχα στην ακροδεξιά, την οποία
κατηγορεί ότι χαϊδεύουν οι υποψήφιοι της ΝΔ.
'Η τσακώνονται μεταξύ
τους για το ποιος είναι περισσότερο «αυτοδιοικητικός», με λιγότερες
εξαρτήσεις από την «κεντρική εξουσία», όπως λένε, καλλιεργώντας την
άποψη ότι τα «τοπικά προβλήματα» είναι αποσπασμένα από την κρατική
αντιλαϊκή πολιτική.
Είναι χαρακτηριστικά τα όσα δήλωσαν με την
ανακήρυξη των υποψηφιοτήτων τους η Κ. Νοτοπούλου στη Θεσσαλονίκη και ο
Ν. Ηλιόπουλος στην Αθήνα.
Η πρώτη κάλεσε σε πανστρατιά τις
«προοδευτικές δυνάμεις» για να παραμείνει η Θεσσαλονίκη «ανοιχτή πόλη»,
«εξωστρεφής», που θα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη Βόρεια Ελλάδα και τα
Βαλκάνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, χρησιμοποιεί ως «διαχωριστική γραμμή» με
τους ανθυποψήφιους της ΝΔ τη στάση τους απέναντι στη συμφωνία των
Πρεσπών.
Η «εξωστρέφεια» και ο «πρωταγωνιστικός ρόλος», για τον
οποίο μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ, συνδέονται με την προώθηση της «ευρωατλαντικής
ολοκλήρωσης», την ενίσχυση δηλαδή της παρουσίας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην
ευρύτερη περιοχή, που θα αναβαθμίσει το ρόλο της Θεσσαλονίκης στη
Βαλκανική προς όφελος ισχυρών τμημάτων του κεφαλαίου και όχι του λαού.
Αφορά
τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, που βλέπουν «πεδίο δόξης
λαμπρό» για νέο κύκλο κερδοφορίας στα σχέδια ανάδειξης της πόλης σε
οικονομικό και στρατιωτικό προγεφύρωμα μεγάλων μονοπωλίων και
ιμπεριαλιστικών κέντρων προς τα Βαλκάνια, την Κεντρική και
Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Με τον σχεδιασμό αυτό σε τίποτα δεν
διαφωνούν ούτε η ΝΔ ούτε τα άλλα αστικά κόμματα. Γι' αυτό είναι κάλπικος
ο καβγάς που στήνουν πάνω στη συμφωνία των Πρεσπών και σε άλλα
επιμέρους ζητήματα, με αφορμή και τις τοπικές εκλογές.
Αντίστοιχα
στην Αθήνα, ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ «έκανε ντεμπούτο» με δηλώσεις όπως
«όλοι οι δήμαρχοι έως τώρα ήταν πιο κοντά στο Σύνταγμα παρά στις
γειτονιές», εννοώντας ότι τους ενδιέφερε η πολιτική καριέρα και όχι η
Τοπική Διοίκηση. Με τα ίδια πάνω κάτω συνθήματα («αυτοδιοικητικός», «να
ξαναφτιάξουμε τις γειτονιές της Αθήνας») πολιτεύεται και ο υποψήφιος της
ΝΔ.
Παρουσιάζουν δηλαδή την Τοπική Διοίκηση ως κάτι ξεχωριστό από
το κράτος και την αντιλαϊκή στρατηγική του κεφαλαίου, που υπηρετούν με
μοιρασμένους ρόλους η κυβέρνηση, η ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα της
αντιπολίτευσης.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απάτη. Με τις αλλεπάλληλες
μεταρρυθμίσεις των προηγούμενων και της σημερινής κυβέρνησης
(«Καποδίστριας», «Καλλικράτης», «Κλεισθένης»), έχει ενισχυθεί ο
χαρακτήρας της «Τοπικής Διοίκησης» ως τμήματος του κρατικού μηχανισμού,
με κεντρικό ρόλο στη στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης και
κερδοφορίας, στην ενσωμάτωση - χειραγώγηση της λαϊκής δυσαρέσκειας.
Επομένως,
και στις τοπικές εκλογές, ο λαός μπορεί να κάνει τη διαφορά μόνο με ένα
πιο ισχυρό ΚΚΕ, στηρίζοντας σε Περιφέρειες και δήμους τους υποψηφίους
του Κόμματος, τα ψηφοδέλτια της «Λαϊκής Συσπείρωσης».
Στέλνοντας
μήνυμα στα κόμματα του κεφαλαίου ότι δεν πιάνει το μασκάρεμα που
επιχειρούν στην αντιλαϊκή πολιτική τους τα ψεύτικα διλήμματα μπροστά
στην κάλπη.
Τώρα είναι η ώρα να κάνουν το βήμα και να συμπορευτούν
με το ΚΚΕ άνθρωποι που προβληματίζονται, που έβγαλαν συμπεράσματα όλα
αυτά τα χρόνια για το ρόλο της Τοπικής Διοίκησης, τη διακυβέρνηση
ΣΥΡΙΖΑ, τον «κούφιο» καβγά με τη ΝΔ. Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ στις τοπικές
εκλογές θα επιστρέψει πολλαπλάσια στο λαό. Θα δυναμώσει τη λαϊκή
αντιπολίτευση στην πολιτική που συνθλίβει σύγχρονα δικαιώματα και λαϊκές
ανάγκες, θα δώσει νέα ώθηση στον αγώνα για τη διεκδίκησή τους.
Η Ίρμα Τέλμαν, κόρη του Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος
Γερμανίας, Έρνεστ Τέλμαν, που δολοφονήθηκε από τους ναζί, γράφει για τον
πατέρα της στο βιβλίο “Αναμνήσεις για τον Έρνεστ Τέλμαν” (εκδ. Σύγχρονη
Εποχή, 2η έκδοση, Αθήνα 2013), σκιαγραφώντας τη ζωή και τη δράση του,
αλλά και την πορεία της ταξικής πάλης στη Γερμανία στις δεκαετίες 1920
και ’30. Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο:
Το 1929 έγραψα στους γονείς μου τι θα επιθυμούσα για τα
Χριστούγεννα. Μικρή ήταν η επιθυμία μου. Είχα γράψει διαγώνια στο χαρτί:
«Θα ήθελα να πήγαινα κάποτε με αυτοκίνητο.»
Τέλος, ήρθε το μεγάλο βράδυ. Ο πατέρας γύρισε από το Βερολίνο, μα κανείς δε θυμόταν τα Χριστούγεννα.
Το απόγευμα λέει ο μπαμπάς: «Θα πάω στα γραφεία του Κόμματος, έχω
δουλειά και μετά θα επισκεφτώ έναν άνεργο εργάτη. Θέλω να του κάνω μια
μικρή έκπληξη.» Εγώ ήμουν έτοιμη ν’ αρχίσω τα κλάματα. Χριστούγεννα και
κανείς δεν πρόσεξε τη μοναδική μου επιθυμία. Όταν έφτασε στην πόρτα ο
πατέρας, του λέει η μαμά:
-Πάρε μαζί σου την Ίρμα.
Ο πατέρας χαμογέλασε:
-Πώς είναι δυνατό να έχει μια τέτοια επιθυμία; Δεν έχουμε καιρό για τέτοια.
Τα δάκρυα ανέβαιναν στα μάτια μου.
-Ελα, πάρ’ την, καημένε, επέμεινε η μητέρα.
Και ο πατέρας μου είπε να φορέσω γρήγορα το παλτό μου, σταμάτησε στην άλλη γωνιά ένα ταξί και μπήκαμε.
Ήμουν ευτυχισμένη.
Σταματήσαμε στο κέντρο της πόλης σ’ ένα σπορ μαγαζί και μου αγόρασε μια κόκκινη φόρμα. Ύστερα είπε στο σοφέρ:
-Λοιπόν, φίλε, πήγαινε την κόρη μου ως τη γωνία της Μαρινεστράσε και άσε την εκεί.
Και γυρνώντας σε μένα:
-Βρίσκεις από εκεί το σπίτι και πας με τα πόδια.
Η χαρά φαινόταν στα μάτια μου όταν έφτασα στη μαμά.
-Και τι έβγαλες; με ρώτησε κείνη.
-Ήταν θαύμα, απάντησα.
Το βράδυ η μητέρα παρακάλεσε τον πατέρα να στολίσει το δέντρο μαζί
μου. Εκείνη είχε κάποια δουλειά. Η μητέρα έφυγε κι εμείς κατεβήκαμε στο
υπόγειο να κουβαλήσουμε το δέντρο. Εκεί μου διηγήθηκε ο πατέρας το
πανάρχαιο έθιμό του. Μου είπε ότι πριν τον Χριστό οι άνθρωποι γιόρταζαν
τα Χριστούγεννα ως γιορτή γυρίσματος του ήλιου.
-Ανέβαιναν στα βουνά -μου έλεγε- μάζευαν ξύλα και έφτιαχναν φωτιές
που φώτιζαν μακριά τη χώρα. Πηδούσαν τότε νέοι και γέροι από πάνω τους,
χόρευαν και ήταν χαρούμενοι γιατί ο ήλιος είχε γυρίσει και οι μέρες
μεγάλωναν πάλι και θα ερχόταν ζέστη και χαρά.
Ο πατέρας σταμάτησε για λίγο και συνέχισε:
-Σήμερα ήμουν στο σύντροφο Β. Δεν έχει δέντρο για τα παιδιά του και
ούτε ξύλα για θέρμανση. Στο Αμβούργο, όπως σε όλο τον κόσμο, εκτός
βέβαια από τη Ρωσία, βασιλεύει η αθλιότητα και η ανεργία και, όπως στην
πόλη μας, χιλιάδες παιδιά στη Γερμανία δεν έχουν ζέστη και δέντρο. Καλά
δε θα ήταν αν όλα τα παιδιά είχαν δέντρο και θέρμανση;
Αυτή η σκέψη με λύπησε πολύ.
-Που λες, μπαμπά -είπα- δε θα φτιάξουμε κι εμείς δέντρο. Όταν τα άλλα
παιδιά κρυώνουν, δε θα μπορέσω να το δω. Ας το κόψουμε και το ξύλο του
ας το πάμε στο σύντροφο που ήσουν απόψε. Ίσως ζεστάνουν το δωμάτιο αν η
μαμά θελήσει να μας δώσει και λίγα κάρβουνα ακόμα.
Ο πατέρας γέλασε, αλλά αμέσως σοβάρεψε ξανά.
-Δικό σου είναι το δέντρο -είπε- αν έτσι θέλεις, έτσι θα γίνει. Κόψε την κορυφή του.
Την έκοψα. Τον κορμό τον έσπασε ο πατέρας με το τσεκούρι, τα
απομεινάρια μπήκαν σ’ ένα σακί, προσθέσαμε και κάρβουνα και προσάναμμα
και χαρούμενοι τα ανεβάσαμε στην κουζίνα.
Η μητέρα στάθηκε ξαφνιασμένη στην πόρτα όταν ήρθε.
-Πότε θα στολίσετε το δέντρο; ρώτησε.
-Τι κάνατε τόση ώρα;
-Το κάναμε ξυλαράκια -είπα χαρούμενη- και ο μπαμπάς μου μιλούσε για τα Χριστούγεννα.
***
Το βράδυ των Χριστουγέννων ο πατέρας μου διηγήθηκε το εξής ακόμα γεγονός:
«Τα Χριστούγεννα», έλεγε, «ήταν πάντα η πιο δύσκολη εποχή για μένα.
Είχα πολλή δουλειά, γιατί εκτός από το μανάβικο, ο παππούς σου
εμπορευόταν και έλατα που κόβαμε μόνοι στο δάσος. Θα ήμουν ως 11 χρονών,
θυμάμαι, όταν μια μέρα με ξύπνησε ο παππούς σου με τα λόγια: ” Έρνεστ,
σήμερα είμαστε για το δάσος.”
Έξω είχε παγωνιά. Αλλά το κρύο ξεχάστηκε γρήγορα μπροστά στην ομορφιά
του δάσους. Τα έλατα κρέμονταν γεμάτα χιόνι και μέσα στα κλαδιά
γυάλιζαν χιλιάδες κρύσταλλα. Κοίταζα αμίλητος. Ήταν τα ίδια απλά,
πράσινα έλατα που τώρα έλαμπαν έτσι λουσμένα με χιόνι και πάγο. Κανένα
παραμύθι δε μου τα έδειξε ποτέ τόσο όμορφα όπως τα έζησα. Γι’ αυτό και
δε μ’ αρέσει ο στολισμός του δέντρου στα σπίτια. Χρυσόχαρτο και γυάλινες
σφαίρες δε θα μπορούσαν να τα αντικαταστήσουν ποτέ. Ο παππούς δε μου
άφησε πολλή ώρα για θαυμασμούς.
Προχωρούσε με πελώρια βήματα κι εγώ με τα κοντά μου ποδαράκια
δυσκολευόμουν να ακολουθήσω. Αυτόν τον τραβούσε η δουλειά. Ήθελε να
κόψει δέντρα πολλά για να βγάλει κέρδος κι εγώ τον βοηθούσα. Δεν ήμασταν
οι μόνοι. Πολλοί ξυλοκόποι βρέθηκαν εκείνη τη μέρα εκεί και ο δασονόμος
μοίραζε τη δουλειά. Σε μένα έπεσε το κουβάλημα των μικρών δέντρων και
το στοίβαγμά τους. Χιόνι και πάγος γλιστρούσαν μέσα στο γιακά μου και
έλιωναν στο μουσκεμένο από τον ιδρώτα και κόπο σώμα μου. Έτσι χάρηκα
όταν μου είπαν να μαζέψω ξύλα για τη φωτιά που θα άναβαν. Πάντα μου
άρεσε να κάθομαι μπρος στη φωτιά και να χαζεύω τις φλόγες.
Το βράδυ θα ερχόταν, λέει, ένα κάρο να μας πάρει. Χαιρόμαστε
περιμένοντας, μάταια όμως. Νύχτωνε ήδη και τίποτα. Έτσι οι ξυλοκόποι κι ο
παππούς μαζί αποφάσισαν να ξενυχτήσουμε σ’ ένα παλιό καπηλειό του
δάσους που έπεφτε κάπως κοντά. Φτάσαμε γύρω στις 10.00 πατέρας μου είχε
ήδη το πόμολο της πόρτας στο χέρι όταν γύρισε και με ρώτησε:
-Έρνεστ, πού είναι το τσεκούρι;
Έψαξε στο σακίδιο. Τίποτα, ήταν άδειο.
– Εσύ το είχες -φώναξε ο παππούς σου- στη φωτιά το είχες εσύ. Πού
είχες πάλι το μυαλό σου; Στη στιγμή θα γυρίσεις πίσω στο δάσος και θα το
φέρεις.
Εμένα μου κόπηκε η ανάσα. Μόνος νυχτιάτικα στο δάσος! Αλλά το άλλο
λεπτό έτρεχα κιόλας και σκεφτόμουν τι όμορφα που θα είναι ακριβώς
νυχτιάτικα. Ο πατέρας μου όμως φαίνεται το σκέφτηκε σε λίγα λεπτά
αλλιώτικα.
-Εδώ θα μείνεις! μου φώναξε.
Αλλά εγώ έτρεχα και είχε μείνει μακριά πίσω η φωνή του. Έτρεχα και
ακολουθούσα τα χνάρια μας στο χιόνι. Το φεγγάρι με φώτιζε. Ο δρόμος δεν
έμοιαζε καθόλου μακρύς. Σε λίγο έφτασα στη φωτιά. Ήταν βέβαια
περιορισμένη για να μην ανάψει κανένα δέντρο, αλλά ακόμα κοκκίνιζε η
θράκα και πετούσε σπίθες. Προχωρούσα αργά. Τέτοια ησυχία δε γνώρισα
αλλού, κι όμως όλη η φύση μιλούσε. Τόσο όμορφο δεν έχει άνθρωπος
αντικρίσει το δάσος. Βρήκα το τσεκούρι, κοντοστάθηκα μπροστά στη φωτιά,
ζέστανα τα χέρια μου και ήμουν ευτυχισμένος. Χαιρόμουν για όλα, για το
τσεκούρι που ξαναβρήκα και για την ομορφιά.
Γυρίζοντας, το φεγγάρι κρύφτηκε πίσω από σύννεφα. Τα δέντρα φάνταζαν
γίγαντες και είχε πυκνό σκοτάδι παντού. Διηγήσεις συμμαθητών μου μού
ήρθαν στο νου για κλέφτες και πνεύματα του δάσους και φαντάσματα
τρομερά. Φυσικά ποτέ δεν τα πολυπίστευα, αλλά… Οι φίλοι έλεγαν πάντα ότι
έπρεπε να σφυρίζει κανείς ή να τραγουδάει δυνατά σε τέτοιες περιστάσεις
για να μην τον πιάσει ο φόβος. Θέλησα ν’ αρχίσω, αλλά ντράπηκα τον
εαυτό μου. Τα ζώα του δάσους, σκέφτηκα, δε σε πειράζουν και πνεύματα δεν
υπάρχουν. Έτσι με το τσεκούρι μου στον ώμο, ψάχνοντας πού και πού για
τα ίχνη μας, ένιωθα ελαφρός και χαρούμενος.
Όταν έφτασα πια στο καπηλειό, είχαν πάει όλοι για ύπνο. Πήρα λοιπόν
κι εγώ το τσεκούρι και χτυπούσα στην πόρτα. Ο παππούς σου μου άνοιξε
όλος χαρά που γύρισα, μα, όταν είδε το τσεκούρι, χάρηκε ακόμα πιο πολύ.
-Και δε φοβήθηκες, Έρνεστ, διόλου; με ρώτησε.
-Ποιο να φοβηθώ; είπα.
-Εγώ δε φοβάμαι ποτέ.»
Ξεκίνησα λέγοντας ότι οι φασίστες έχουν πλάκα, αλλά ο
φασισμός καθόλου. Όντως κάθισα όλη μέρα κι έψαξα να βρω ανέκδοτα για το
Χίτλερ, την εποχή που ήταν στα πράγματα στη Γερμανία. Δε βρήκα μισό.
Προχτές είχα πάει σε ένα βιβλιοπωλείο της Εθνικής Τράπεζας και το είχαν
μπροστά-μπροστά στο ταμείο “Ανέκδοτα για το Στάλιν”. Και πολύ καλά
έκαναν. Σιγά μη δε λέγαμε και ανέκδοτα για το Στάλιν, μαλάκες ήμασταν;
Ανέκδοτα για το Χίτλερ, άμα βρει κάποιος… πολύ θα το χαρώ. Αλλά δε θα
βρει.
Μια αποστροφή από τη συνέντευξη του Ζαραλίκου και το κείμενο του Άλεξ Δελάρζ
δίνουν την αφορμή να παρουσιάσουμε μια σχετικά πρόσφατη κυκλοφορία
απ’τις εκδόσεις Κίχλη. “Η πίπα του Στάλιν και άλλα (αντι)σοβιετικά
ανέκδοτα”, που τα μετέφρασε και τα ανθολόγησε ο Γιώργος Τσακνιάς, ο
οποίος έγραψε και το εισαγωγικό σημείωμα -για το οποίο διαβάζουμε.
Το εισαγωγικό κείμενο επιχειρεί να ερμηνεύσει τα ανέκδοτα
ως ιστορικό φαινόμενο αλλά και ως δημιούργημα του προφορικού
πολιτισμού. Στόχος της ανθολογίας είναι να δώσει στον αναγνώστη μια
μικρή γεύση της ιστορίας του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού” από τη
σκοπιά των ανθρώπων που έζησαν την ιστορία αυτή στο πετσί τους. Το πικρό
γέλιο τους δεν είναι παρά άλλη μια ψηφίδα της ανθρώπινης κατάστασης·
όπως λέει ο Επιθεωρητής του Γκόγκολ: “Με ποιόν γελάτε; Με τους εαυτούς
σας γελάτε!”
Ήδη από τον τίτλο παίρνουμε τροφή για προβληματισμό. Τα ανέκδοτα
είναι σάτιρα απέναντι στην εξουσία, τα προβλήματα που προκύπτουν στην
καθημερινότητα. Συνεπώς είναι σοβιετικά, αφού καθρεφτίζουν συγκεκριμένες
πτυχές της κοινωνίας και κάποιων υπαρκτών τάσεων, φαινομένων κτλ. Απ’
την άλλη τείνουν να είναι αντισοβιετικά, αφού στρέφονται ενάντια στη
σοβιετική εξουσία και το σοσιαλιστικό σύστημα.
Εδώ όμως υπάρχει ο κίνδυνος να τσουβαλιάζουμε στην ίδια ταμπέλα
διαφορετικά πράγματα. Απ ‘τη μια λαϊκά ανέκδοτα με αυτοσαρκαστική
διάθεση κι απ’ την άλλη τα “ανέκδοτα” που διέσπειρε η δυτική προπαγάνδα
ακόμα και με τις μυστικές της υπηρεσίες. (Παρεμπιπτόντως, είναι γνωστή η
αγάπη του Ρίγκαν για τέτοια ανέκδοτα με τα οποία διάνθιζε διάφορες
ομιλίες του στο δυτικό κοινό. Είναι πολύ πιο δύσκολο να τρέχεις να βρεις
επιχειρήματα και ολοκληρωμένους συλλογισμούς, όταν μπορείς να πετάξεις
απλώς μερικές ατάκες-ανέκδοτα).
Μπαίνει συνεπώς το ερώτημα πού σταματά η πλάκα και αρχίζει το σοβαρό
κομμάτι της υπόθεσης. Στο οποίο δεν είναι εύκολη απάντηση, γιατί είναι
δύσκολο να διακρίνεις πού ξεκινά η ωμή προπαγάνδα του εχθρού, ο οποίος
αξιοποιεί αυτά που βρίσκει έτοιμα, τα φουσκώνει και τους δίνει άλλη
διάσταση. Όπως δεν είναι καθόλου εύκολο να βάλουμε διαχρονικά όρια σε
αυτές τις έννοιες απαντώντας ακόμα και για τους εαυτούς μας: πού
σταματάει ο αυτοσαρκασμός και το χιούμορ -κι αλίμονο σε όποιον σύντροφο
δε διαθέτει τόσο πολύτιμα εφόδια- και αρχίζουν τα χυδαία αστειάκια με
την αντικομμουνιστική οσμή.
Αλλά το βασικό ερώτημα είναι από πού απορρέουν αυτά τα αστεία, η
ανάγκη που γεννά ανέκδοτα. Ο Άλεξ Δελάρζ απαντάει πολύ σωστά πως
“η οικοδόμηση του σοσιαλισμού δεν ήταν βολτίτσα στο πάρκο, έχει
δυσκολίες κι ο λαός τις αντιμετώπιζε με χιούμορ. Κι όταν άρχισε η
οικοδόμηση άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα, το χιούμορ γινόταν όλο και
πιο πικρόχολο”.
Ο επιμελητής της έκδοσης, που γράφει και μια εκτενή εισαγωγή,
σημειώνει ως βασική αιτία την απόσταση των εξαγγελιών της εξουσίας απ’
την πραγματικότητα. Έχει βάση αυτό που λέει, έχει όμως και τις
διαβαθμίσεις του. Για παράδειγμα, είναι ένα πράγμα η απόσταση μεταξύ του
οράματος για την ιδανική κοινωνία του μέλλοντος και των συντριπτικών
δυσκολιών που μπορεί να συναντά στην πράξη η οικοδόμησή της. Κι είναι
άλλο, τελείως διαφορετικό, μια υπαρκτή τάση εξωραϊσμού που επικράτησε
κυρίως τη μεταπολεμική περίοδο, η οποία υποτιμούσε τον εχθρό και τα
υπαρκτά προβλήματα, μεγαλώνοντας έτσι το χάσμα με την πραγματικότητα,
αλλά και με την αγωνία των λαϊκών στρωμάτων.
Ο επιμελητής δε μένει σε αυτό όμως. Αναρωτιέται γιατί υπήρχε
ιδιαίτερα μεγάλη παραγωγή πέραν του μέσου όρου, σε αυτές ειδικά τις
χώρες, και καταλήγει σε ένα αυθαίρετο δικό του συμπέρασμα πως αυτό
συνέβαινε ως αντίδραση του κόσμου στην προσπάθεια της σοσιαλιστικής
εξουσίας να ελέγξει πλήρως τη συνείδηση και τα συναισθήματα των μαζών
-κάτι που ήταν η ειδοποιός διαφορά με άλλες χώρες-περιπτώσεις, όπου
επίσης η σάτιρα χρησιμοποιείται ευρύτατα ως όπλο απέναντι στην εξουσία.
Με άλλα λόγια, μας πλασάρει τη θεωρία του ολοκληρωτικού συστήματος,
που καταπιέζει το λαό και προσπαθεί να τον ελέγξει, καταφέρνει όμως το
ακριβώς αντίθετο. Δε μας εξηγεί βέβαια αυτήν την περίεργη έλλειψη που
σημειώνει ο Ζαραλίκος για τη ναζιστική Γερμανία. Ενώ χαρακτηριστικό για
την αξιοπιστία όσων ισχυρίζεται -πχ για αυτούς που διώκονταν λόγω
κάποιου ανέκδοτου- είναι ότι παραδέχεται πως τα ίδια τα ηγετικά στελέχη
των μπολσεβίκων απολάμβαναν κι αναζητούσαν αυτά τα ανέκδοτα, μεταξύ
άλλων για να ξέρουν και τις διαθέσεις του κόσμου. Στο Στάλιν μάλιστα
άρεσε ιδιαίτερα το ανέκδοτο με την πίπα, που σταχυολογείται και παρακάτω
για όσους τυχόν δεν το ξέρουν -αν και είναι αρκετά γνωστό.
Οι ηγέτες του Κόμματος σε όλες τις φάσεις, ήθελαν πρώτοι
και καλύτεροι να μαθαίνουν τα πολιτικά ανέκδοτα που κυκλοφορούσαν, όχι
μόνο διότι έτσι ενημερώνονταν για το περιεχόμενο της λαϊκής δυσφορίας,
αλλά κι επειδή τα απολάμβαναν οι ίδιοι. Είναι γνωστό ότι ο Στάλιν ήθελε
να ακούει τα ανέκδοτα εναντίον του κι ενίοτε τα διηγούνταν σε στενούς
συνεργάτες και φίλους (σύμφωνα με μαρτυρίες, ένα από τα αγαπημένα του
ήταν αυτό με τη χαμένη πίπα, που έδωσε και τον τίτλο στην ανά χείρας
ανθολογία).
Για τέτοια στυγνή καταδίωξη μιλάμε…
Η έρευνα του επιμελητή έχει γίνει κυρίως διαδικτυακά -κάτι που
αφαιρεί βάρος και ενδιαφέρον από τα ευρήματα της έρευνάς του, ή από τον
τρόπο και το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο γεννήθηκαν κάποια από αυτά τα
ανέκδοτα -καθώς μπορεί να δημιουργήθηκαν στο εξωτερικό κατευθείαν από
αντισοβιετικά κέντρα και όχι από τον ίδιο το λαό. Η εισαγωγή του βιβλίου
είναι εξόχως μεροληπτική, σαφώς αντισοβιετική, χωρίς παρένθεση και
αμφισημίες, αλλά το βιβλιαράκι μπορεί άνετα να διαβαστεί και χωρίς αυτή.
Παραθέτουμε ενδεικτικά λίγα ανέκδοτα με πρωταγωνιστή το Στάλιν και ο
αναγνώστης μπορεί να κρίνει και μόνος του αν πρόκειται για κάτι που
δικαιολογεί ή όχι την παρένθεση στον επιθετικό προσδιορισμό
(αντι)σοβιετικά. Το φτέρνισμα
Ο Στάλιν διαβάζει την εισήγησή του στο συνέδριο του Κόμματος. Οι
σύνεδροι παρακολουθούν με προσοχή και σεβασμό. Δεν πέφτει καρφίτσα.
Ξαφνικά ακούγεται ένα φτέρνισμα. Ο Στάλιν σηκώνει διακόπτει, σηκώνει
βλοσυρός τα μάτια από τα χαρτιά του και ρωτάει:
-Ποιος φτερνίστηκε;
Δε μιλάει κανείς. Ο Στάλιν αποφασιστικά διατάζει:
-Πρώτη σειρά! Όλοι όρθιοι!
Οι σύνεδροι της πρώτης σειράς σηκώνονται.
-Εκτελέστε τους!
Ακούγεται μια ομοβροντία και οι όρθιοι της πρώτης σειράς σωριάζονται στο έδαφος.
-Λοιπόν, ποιος φτερνίστηκε;
Στο βάθος της αίθουσας κάποιος σηκώνει ένα τρεμάμενο χέρι. Ο Στάλιν κοιτάει και λέει:
-Γείτσες, σύντροφε. Καρλ Ράντεκ
Τρεις κρατούμενοι συζητούν στη φυλακή:
-Εσένα γιατί σε πιάσανε;
-Έγραψα κάτι εναντίον του Καρλ Ράντεκ. Εσένα;
-Εγώ έγραψα υπέρ του Καρλ Ράντεκ.
Ο τρίτος κάθεται αμίλητος. Οι άλλοι δύο γυρνούν και τον κοιτάζουν.
-Εγώ είμαι ο Καρλ Ράντεκ. Η πίπα του Στάλιν
Ο Στάλιν δέχεται στο γραφείο του μια αντιπροσωπεία βιομηχανικών
εργατών από τα Ουράλια. Μόλις φεύγουν, ψάχνει την πίπα του να καπνίσει
-πουθενά η πίπα. Φωνάζει τον Μπέρια:
-Λαβρέντι, ήταν εδώ οι εργάτες από τα Ουράλια, μόλις έφυγαν και δεν μπορώ να βρω την πίπα μου…
Ο Μπέρια αμέσως τρέχει πίσω από την αντιπροσωπεία. Ο Στάλιν
ψαχουλεύει λίγο ακόμα στο γραφείο του, ανοίγει ένα συρτάρι, σηκώνει κάτι
χαρτιά και βρίσκει από κάτω την πίπα. Παίρνει τηλέφωνο:
-Λαβρέντι, άκυρο, τη βρήκα τελικά την πίπα. Στο συρτάρι ήταν.
-Α ναι; Γιατί εδώ έχουν ήδη όλοι ομολογήσει.
Με την ανακοίνωση των υποψηφίων τους για
τις δημοτικές εκλογές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ έδωσαν
από την πρώτη ώρα το στίγμα των ψευτοδιλημμάτων με τα οποία θα δώσουν τη
μάχη της ψήφου, έχοντας το βλέμμα στραμμένο και στις βουλευτικές
εκλογές.
Για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να
προσδώσει στις τοπικές εκλογές χαρακτηριστικά αντιπαράθεσης ανάμεσα στην
«πρόοδο» και τη «συντήρηση», προβάλλοντας τους υποψηφίους του ως
«ανάχωμα» τάχα στην ακροδεξιά, την οποία κατηγορεί ότι χαϊδεύουν οι
υποψήφιοι της ΝΔ.
‘Η τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος
είναι περισσότερο «αυτοδιοικητικός», με λιγότερες εξαρτήσεις από την
«κεντρική εξουσία», όπως λένε, καλλιεργώντας την άποψη ότι τα «τοπικά
προβλήματα» είναι αποσπασμένα από την κρατική αντιλαϊκή πολιτική.
Είναι χαρακτηριστικά τα όσα δήλωσαν με
την ανακήρυξη των υποψηφιοτήτων τους η Κ. Νοτοπούλου στη Θεσσαλονίκη και
ο Ν. Ηλιόπουλος στην Αθήνα.
Η πρώτη κάλεσε σε πανστρατιά τις
«προοδευτικές δυνάμεις» για να παραμείνει η Θεσσαλονίκη «ανοιχτή πόλη»,
«εξωστρεφής», που θα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη Βόρεια Ελλάδα και τα
Βαλκάνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, χρησιμοποιεί ως «διαχωριστική γραμμή» με
τους ανθυποψήφιους της ΝΔ τη στάση τους απέναντι στη συμφωνία των
Πρεσπών.
Η «εξωστρέφεια» και ο «πρωταγωνιστικός
ρόλος», για τον οποίο μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ, συνδέονται με την προώθηση της
«ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης», την ενίσχυση δηλαδή της παρουσίας του ΝΑΤΟ
και της ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή, που θα αναβαθμίσει το ρόλο της
Θεσσαλονίκης στη Βαλκανική προς όφελος ισχυρών τμημάτων του κεφαλαίου
και όχι του λαού.
Αφορά τους μεγάλους επιχειρηματικούς
ομίλους, που βλέπουν «πεδίο δόξης λαμπρό» για νέο κύκλο κερδοφορίας στα
σχέδια ανάδειξης της πόλης σε οικονομικό και στρατιωτικό προγεφύρωμα
μεγάλων μονοπωλίων και ιμπεριαλιστικών κέντρων προς τα Βαλκάνια, την
Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Με τον σχεδιασμό αυτό σε τίποτα δεν
διαφωνούν ούτε η ΝΔ ούτε τα άλλα αστικά κόμματα. Γι’ αυτό είναι κάλπικος
ο καβγάς που στήνουν πάνω στη συμφωνία των Πρεσπών και σε άλλα
επιμέρους ζητήματα, με αφορμή και τις τοπικές εκλογές.
Αντίστοιχα στην Αθήνα, ο υποψήφιος του
ΣΥΡΙΖΑ «έκανε ντεμπούτο» με δηλώσεις όπως «όλοι οι δήμαρχοι έως τώρα
ήταν πιο κοντά στο Σύνταγμα παρά στις γειτονιές», εννοώντας ότι τους
ενδιέφερε η πολιτική καριέρα και όχι η Τοπική Διοίκηση. Με τα ίδια πάνω
κάτω συνθήματα («αυτοδιοικητικός», «να ξαναφτιάξουμε τις γειτονιές της
Αθήνας») πολιτεύεται και ο υποψήφιος της ΝΔ.
Παρουσιάζουν δηλαδή την Τοπική Διοίκηση
ως κάτι ξεχωριστό από το κράτος και την αντιλαϊκή στρατηγική του
κεφαλαίου, που υπηρετούν με μοιρασμένους ρόλους η κυβέρνηση, η ΝΔ και τα
άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απάτη. Με τις
αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις των προηγούμενων και της σημερινής
κυβέρνησης («Καποδίστριας», «Καλλικράτης», «Κλεισθένης»), έχει ενισχυθεί
ο χαρακτήρας της «Τοπικής Διοίκησης» ως τμήματος του κρατικού
μηχανισμού, με κεντρικό ρόλο στη στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης
και κερδοφορίας, στην ενσωμάτωση – χειραγώγηση της λαϊκής δυσαρέσκειας.
