Ιστορίες διαχείρισης

Για την καπιταλιστική κρίση και το βάθος της; Είναι που δεν υπήρχαν οι «απαραίτητοι μηχανισμοί», όπως είπε η Κρ. Λαγκάρντ ζητώντας τη δημιουργία ενός «Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου» για τις ...επόμενες βροχερές μέρες. Για το εμπόριο και την πολύπλευρη αξιοποίηση των προσωπικών δεδομένων εκατομμυρίων από τα τεχνολογικά μονοπώλια; Φταίει που δεν υπάρχει «ένα πλαίσιο που θα υποχρεώνει τους κολοσσούς του Διαδικτύου να παρέχουν στους χρήστες καλύτερη, διαφανή και γρηγορότερη ενημέρωση για την τύχη των δεδομένων τους», κατά τη νέα υπουργό Δικαιοσύνης της Γερμανίας. Για το χάλι στο ποδόσφαιρο; Είναι που δεν «είχε χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι» η κυβέρνηση, ενώ τώρα μπήκε τάξη και οι μεγαλοπαράγοντες «δεσμεύτηκαν» στο νέο πλαίσιο. Οπου και να γυρίσει το βλέμμα του κανείς στην επικαιρότητα, δίπλα στους ανταγωνισμούς θα βρει και μια «ιστορία διαχείρισης» από τα αστικά επιτελεία, που παρουσιάζουν το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα ως ικανό δήθεν να «αυτογιατρεύεται» με μια άλλη, καλύτερη τάχα διαχείριση. Και πάντα με τον ίδιο σκοπό, να κρύβεται το «κοινό νήμα» που συνδέει όλα αυτά τα πολλά και διαφορετικά: Τα μονοπώλια που κάνουν κουμάντο σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, η οικονομία και η εξουσία του κεφαλαίου, που πρέπει να ανατραπεί για να ικανοποιηθούν οι κοινωνικές ανάγκες και να σπάσουν τα άθλια καπιταλιστικά δεσμά τους οι μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες.