14 Νοε 2012

Η επιμήκυνση «γέφυρα» για τα επόμενα πακέτα μέτρων



ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΓΙΟΥΡΟΓΚΡΟΥΠ
Η επιμήκυνση «γέφυρα» για τα επόμενα πακέτα μέτρων
Αντιλαϊκές μέχρι το μεδούλι οι αποφάσεις της λυκοσυμμαχίας, τις οποίες η συγκυβέρνηση προσπαθεί να σερβίρει σαν «επιτυχία»
Αγκαλιές και αλληλοσυγχαρίκια μεταξύ των εκπροσώπων των μονοπωλίων, στο περιθώριο της συνεδρίασης του Γιούρογκρουπ
Associated Press
Νέα μέτρα και δάνεια σε βάρος του λαού, συνολικού ύψους 32,6 δισ. ευρώ συνεπάγεται η διετής επιμήκυνση του αντιλαϊκού προγράμματος της «δημοσιονομικής προσαρμογής», που αποφάσισε αργά το βράδυ της Δευτέρας το Γιούρογκρουπ.
Οπως ανακοινώθηκε, η απόφαση για εκταμίευση της δόσης προς την Ελλάδα θα ληφθεί στο επόμενο Γιούρογκρουπ, στις 20 Νοέμβρη, ενώ δεν αποκλείεται να χρειαστεί και μια ακόμα συνεδρίαση στις 26 του ίδιου μήνα, με την προϋπόθεση ότι η συγκυβέρνηση θα έχει ολοκληρώσει τα«προαπαιτούμενα μέτρα»που εκκρεμούν και θα έχουν προχωρήσει ικανοποιητικά οι συνεννοήσεις για τη διαχείριση του χρέους.
Παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να σερβίρει σαν «επιτυχία» την επιμήκυνση, η απόφαση πάρθηκε με ψυχρά λογιστικά κριτήρια σε ό,τι αφορά το κόστος από την ελεγχόμενη ελληνική χρεοκοπία και τον επιμερισμό του μεταξύ των δανειστών - εταίρων, με δεδομένο μάλιστα ότι οι στόχοι για το έλλειμμα που προβλέπονταν αρχικά, ήταν αδύνατο να πιαστούν, όπως και οι στόχοι για το χρέος.
Αποκαλυπτικός γι' αυτό ήταν ο Γερμανός Γ. Ασμουσεν, μέλος του ΔΣ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που μίλησε στην ολλανδόφωνη εφημερίδα του Βελγίου «De Tijd». Οπως είπε, το κόστος της επιμήκυνσης που δόθηκε στην Ελλάδα για να ανταποκριθεί στους δημοσιονομικούς στόχους του Μνημονίου, είναι μικρότερο από αυτό που θα προέκυπτε σε περίπτωση εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη, γι' αυτό επιλέχθηκε η συγκεκριμένη «λύση» διαχείρισης της κρίσης.
Τι προβλέπει η έκθεση της τρόικας
Βάση της συζήτησης στο Γιούρογκρουπ της Δευτέρας ήταν το προσχέδιο της έκθεσης που έχει συντάξει η τρόικα για την πρόοδο της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά το δημοσιονομικό πρόγραμμα για την Ελλάδα. Από το ραπόρτο των δανειστών και εταίρων, προκύπτει με βεβαιότητα ότι ο λαός θα βρεθεί αντιμέτωπος με νέα μέτρα, στο όνομα του να καλυφθούν οι «τρύπες» στην δημοσιονομική προσαρμογή και τα χρηματοδοτικά κενά που συνεπάγεται η διετής παράταση.
Σύμφωνα με την έκθεση:
1. Υπάρχουν «αδιευκρίνιστα μέτρα» ύψους 6,4 δισ. ευρώ, επιπλέον αυτών που νομοθέτησε η κυβέρνηση για το 2013 - 2014 και κατανέμονται σε 2,6 δισ. ευρώ για το 2015 και 3,8 δισ. ευρώ για το 2016. Πρόκειται για μέτρα που θα σύρουν το λαό βαθύτερα στη φτώχεια.
2. Σε ό,τι αφορά τους δημοσιονομικούς τους στόχους, την τετραετία 2013 - 1026, το πρωτογενές πλεόνασμα υπολογίζεται σε 0%, 1,5%, 3% και 4,5% αντίστοιχα. «Η βαθύτερη ύφεση σε σχέση με ό,τι είχε αρχικά εκτιμηθεί, συνεπάγεται ότι το μέγεθος της δημοσιονομικής προσπάθειας θα είναι ανάλογα μεγάλο», σημειώνει η έκθεση και προαναγγέλλει νέα αιματηρά μέτρα λιτότητας.
3. Για να χρυσώσουν το χάπι μετά την επιμήκυνση, λένε ότι χωρίς τη διετή παράταση της δημοσιονομικής προσαρμογής, τη διετία 2013-2014 θα απαιτούνταν επιπλέον μέτρα 9,2 και 13,5 δισ. ευρώ αντίστοιχα, προκειμένου να πιαστούν οι στόχοι για το έλλειμμα, το οποίο, μετά την επιμήκυνση, προβλέπεται να πέσει κάτω από το 3% το 2016, και όχι το 2014. Ενώ όμως προσπαθούν να καλλιεργήσουν την εντύπωση ότι ο λαός γλίτωσε με την επιμήκυνση από επιπλέον μέτρα, ύψους μερικών δισ. ευρώ, η πραγματικότητα είναι άλλη. Κι αυτό επειδή η επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής δημιουργεί χρηματοδοτικό κενό ύψους 32,6 δισ. ευρώ (15 δισ. ευρώ έως το 2014 και τα 17,6 δισ. ευρώ το 2015 και 2016, με αυξητικές τάσεις). Τα χρήματα αυτά θα προέλθουν από νέα δάνεια ή άλλες ενδοκαπιταλιστικές ρυθμίσεις, το κόστος των οποίων θα φορτωθεί εξολοκλήρου στις πλάτες του λαού.
4. Πρόσθετα στα παραπάνω, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να θεσπίσει άμεσα ένα «μηχανισμό αυτόματης διόρθωσης», που θα προβλέπει περικοπές δημοσίων δαπανών ανάλογα με τις αποκλίσεις που θα διαπιστώνονται στις εισπράξεις από το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Σύμφωνα με την έκθεση, «αν τα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις είναι μειωμένα λόγω καθυστέρησης για την πώληση συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων σε σύγκριση με τους στόχους του προγράμματος επί δύο συνεχόμενα τρίμηνα», η κυβέρνηση υποχρεούται να κάνει περικοπές δαπανών σε ποσοστό 50% του ποσού που δεν εισπράχθηκε από τις ιδιωτικοποιήσεις. Τα νέα μέτρα θα αποφασίζονται κάθε φορά σε συνεννόηση με την τρόικα, ανά εξάμηνο. Με άλλα λόγια, αν δεν πιάνεται ο στόχος με τη Σκύλλα των αποκρατικοποιήσεων, ο λαός θα πληρώνει ξανά και ξανά τη Χάρυβδη των περικοπών και των μέτρων.
5. Ο Ειδικός Λογαριασμός που τηρείται στην Τράπεζα της Ελλάδος, θα ενεργοποιηθεί με την καταβολή της επόμενης δόσης και θα τροφοδοτείται με τα δάνεια του EFSF και μέρος από τα φορολογικά έσοδα. Ο λογαριασμός θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του χρέους. Τα λεφτά από τα δάνεια θα δίνονται τμηματικά από το EFSF, λίγο πριν «ωριμάσει» μια υποχρέωση της Ελλάδας προς τους δανειστές.
6. Προκαλώντας ωμά το λαό, κυβέρνηση και τρόικα συμφώνησαν ότι αν υπάρξουν επιπλέον έσοδα, από φόρους ή ιδιωτικοποιήσεις, πέραν των υπολογιζόμενων, το 30% θα πηγαίνει για την εξυπηρέτηση του χρέους και το υπόλοιπο 70% να διοχετεύεται την επόμενη χρονιά για την «υποστήριξη έκτακτων μέτρων που θα έχουν ως στόχο τη στήριξη της ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής, υπό την προϋπόθεση της επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων».

ΣΟΥΗΔΙΑ Συνδικαλιστές υπηρέτες του κεφαλαίου



ΣΟΥΗΔΙΑ
Συνδικαλιστές υπηρέτες του κεφαλαίου
Η Σουηδική Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία, LO, αποδεικνύει τον επικίνδυνο ρόλο που παίζουν οι υποταγμένες στο καπιταλιστικό σύστημα συνδικαλιστικές δυνάμεις, που βάζουν πλάτη να προχωράει η επίθεση του κεφαλαίου εναντίον της εργατικής τάξης. Με πρόσχημα την αντιμετώπιση της ανεργίας, ο πρόεδρος της LO, Καρλ Πέτερ Θόρβαλντσον δήλωσε ότι «θέλουμε να βοηθήσουμε ώστε να σωθούν θέσεις εργασίας» και γι' αυτό βλέπουμε θετικά την κυβερνητική πρόταση να τεθεί άμεσα σε ισχύ μια ειδική σύμβαση εργασίας για τους νέους με μειωμένες αποδοχές για μειωμένο χρόνο εργασίας συν μία περίοδο μαθητείας αμισθί. Συγκεκριμένα, προτείνεται αμειβόμενη απασχόληση διάρκειας ίσης με το 75% εκείνης των μεγαλύτερων σε ηλικία εργαζομένων, σε συνδυασμό με μια αμισθί καθημερινή μαθητεία του νέου, που θα καλύπτει το υπόλοιπο 25% του ημερήσιου χρόνου εργασίας του μεγαλύτερου σε ηλικία εργαζόμενου.
Μάλιστα, οι συμβιβασμένοι συνδικαλιστές επικαλούνται τα επίσημα στοιχεία της ανεργίας για νέους 15-24 ετών στη Σουηδία που είναι 22,2% (βέβαια, το 15 χρονών σημαίνει ότι βγαίνουν στη βιοπάλη παιδιά που θα έπρεπε να σπουδάζουν) και προσδοκούν ότι με το σκλαβοπάζαρο της ειδικής σύμβασης «η ανεργία θα πέσει στο 15%». Αυτά συμβαίνουν στην αναπτυγμένη Σουηδία, και αποδεικνύουν ότι σε όλη την ΕΕ και τον καπιταλιστικό κόσμο κοινή επιδίωξη του κεφαλαίου είναι να κάνουν όσο πιο φτηνή μπορούν την εργατική δύναμη για να αυξήσουν τα υπερκέρδη τους.

13 Νοε 2012

…Σ’ ΑΡΕΣΕΙ KΥΡΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΚΑΤΩ;;;


…Σ’ ΑΡΕΣΕΙ KΥΡΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΚΑΤΩ;;; 




Η γρια-Δέσπω κόβει δρόμο απ’ της Κατίνας το δίπατο να πάει στ’ ακροχώραφό της. Εκεί, παρόλα τα γεράματά της, διατηρεί έναν όμορφο μπαξέ, μη ορατό όμως απ’ το δρόμο. Περνάς και δεν ξέρεις πούθε σού ’ρχεται ’κείνη η μοσχοβολιά τού κόκκινου γαρύφαλλου! 
Πέντε στρέμματα όλο κι όλο η περιουσία της και τα δούλευε πάντα μονάχη. Συγγενείς δεν είχε. Μόνο συντρόφους. Μήτε παιδιά πρόλαβε να κάμει, μήτε και ξαναπαντρεύτηκε. Χήρεψε δυο μερών νύφη, κι έπιασε τ’ άρματα. Ήταν τότε που οι γερμανοτσολιάδες, οι ταγματασφαλίτες, οι πολιτικοί πρόγονοι της φασιστοναζιστικής Χρυσής Αυγής και των ομοίων της, φορώντας τη μαύρη κουκούλα στη μούρη «δώσανε» τον άντρα της στους φασιστοναζίδες ιμπεριαλιστές Γερμανούς κατακτητές. Τον κρέμασαν στην πλατεία τού χωριού μαζί μ’ άλλους λεβέντες πατριώτες. Όλοι τους 17-25 χρονών παλικάρια… 
Τ’ όπλο δεν τ’ άφησε απ’ το χέρι της μέχρι που ο τιμημένος ΕΛΑΣ απελευθέρωσε την Ελλάδα. Ταχιά δε, το ξανάπιασε σα μαχήτρια του διπλοτιμημένου ΔΣΕ. 
Φυλακές κι εξορίες μετά, για την άγια προσφορά της σε τούτον τον τόπο…
Τέλος πάντων, κάποτε λευτερώθηκε και ξαναγύρισε στο χωριό της. 
Η Κατίνα τότε ήταν ακόμη παιδούλα. Απ’ τα λίγα καλοταϊσμένα παιδόπουλα τού κάμπου. Σαν έβλεπε τη Δέσπω, τό ’βαζε στα πόδια κλαίγοντας. Ήξερε απ’ τους γονείς της πως ήταν …κομμουνίστρια. Επικίνδυνη! Το γιατί, δεν της το ξηγάγανε. Το «επικίνδυνη» έφτανε. 
Τα χρόνια περάσαν κι η Δέσπω κέρδισε την εκτίμησή της. Τη συνείδησή της όμως, όχι. Πολλά τα λεφτά που κονόμησε ο φτωχοδιάβολος μαυραγορίτης πατέρας της στην κατοχή…  Πενήντα ελιές είχε μόνο και βρέθηκε με δίπατο και πολλά χωράφια. 
-Οι αλήτες! Τα λαμόγια! Οι κλέφτες!, ούρλιαζε η Κατίνα ανοίγοντας τ’ αμάξι της. 
-Τι σκούζεις ορή; την πλησιάζει η γρια-Δέσπω. 
-Τίποτα δε θα μας αφήσουνε πια! Κλέφτεεεεες!!! συνεχίζει το σκούξιμο.
-Ορή, για ηρέμησε, μην πάθεις τίποτα. Δεν είσαι παιδούλα πια. Τα πενήντα έπιασες κι έχεις πρόβλημα και με την καρδιά, στρώνεται στο πεζούλι η γρια-Δέσπω και την τραβά κοντά της. 
-Άσε με, για δεν αντέχω άλλο. Μας βάλαν από κάτωωωωω!!! Μειώσανε τη σύνταξη του άντρα μου και το μισθό τού γιου μου στο δημόσιο. Τώρα τον απολύουν κιόλας! Ξεπαστρέψανε και το μαγαζί τής κόρης μου με τους φόρους! Πληρώνουμε κι αβέρτα χαράτσια για τα σπίτια μας! Όσο για τα χωράφια μας, τι να τα κάνουμε πια; Μας φάγαν οι εισαγωγές! Κλέφτεεεεεες!!!
-Στά ’λεγα κυρά μου χρόνια και χρόνια. Αυτός είναι ο καπιταλισμός, με Ευρωπαϊκή Ένωση ή όχι, κι αυτούς προσκύναγες κληρονομικά απ’ τον πατέρα σου… Άντε, έστω και τώρα ξύπνα!
-Το βιολί σου εσύ! Στον κομμουνισμό το μυαλό σου! Ρε, πάρτο χαμπάρι! Δεν φταίει ο καπιταλισμός! Μια χαρά περιουσία κατάφερε κι έκανε ο πατέρας μου! Μια χαρά είχαμε βολευτεί κι εγώ και τα παιδιά μου μέχρι χτες! 
-Αμ τώρα έχει ανάγκη ο καπιταλισμός να τα πάρει όλα πίσω, ακόμη και τις ζωές μας!!!, αγριεύει με τη βλακεία της και τον ατομικισμό της η γρια-Δέσπω. 
-Ξανά το βιολί σου εσύ! Ρε, σου λέω, μας βάλανε από κάτωωωωωω!!!
-Ε, άμα δε σ’ αρέσει κυρά μου από κάτω, ΣΗΚΩ!!! την παρατά σύξυλη η γρια-Δέσπω και τραβά για τον ανθισμένο μπαξέ της που δε χόρταινε να βλέπει!!!
Βάλθηκε να μετρά πάλι τα κόκκινα γαρούφαλλα που ορθωνόντουσαν ίσα πάνω.
Ούτε ένα λιγότερο απ’ τα ψες, ούτε ένα περισσότερο. Ακριβώς 902!!! 
ΚΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΔΩ   
(www.902.gr)  


  



 Αναρτήθηκε από ΑΝΕΡΓΟΙ και ΑΦΡΑΓΚΟΙ  

Χρυσή Αυγή: Στείλ'τους πίσω στην τρύπα τους (βίντεο)


Χρυσή Αυγή: Στείλ'τους πίσω στην τρύπα τους (βίντεο)

Αποκαλυπτικό Quiz! 

Βουλευτής της Χρυσής Αυγής, προτείνει οι άνεργοι που επιδοτούνται απ’ τον ΟΑΕΔ (360 Ευρώ το μήνα = 12 ευρώ τη μέρα) να δουλεύουν τζάμπα στο Δημόσιο, «προσφέρουν υπηρεσίες» το λέει για να μειωθεί το κόστος λειτουργίας του!!! (Βουλή, 8-11-2012) 

Σε όποιον εργατικό χώρο εμφανίζονται να συναντούν μία ΑΓΝΟ!

Είναι η Χρυσή Αυγή ενάντια στην ΕΕ;


Είναι η Χρυσή Αυγή ενάντια στην ΕΕ;
-- Η Χρυσή Αυγή παρουσιάζεται σαν κόμμα με θέσεις ενάντια στην ΕΕ. Είναι έτσι;
«
Η Χρυσή Αυγή από το 1993 έγραφε πού οδηγούν τη χώρα μας τα καθεστωτικά κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με τις προδοτικές επιλογές τους. Για του λόγου το αληθές θα παραθέσω και για τα Πρακτικά τι έγραφε η εφημερίδα της Χρυσής Αυγής τον Απρίλιο του 1993 για τις επιπτώσεις στην ελληνική και ευρωπαϊκή γεωργία από τη Συμφωνία της GATT, την απελευθέρωση του εμπορίου δηλαδή, τι γράφαμε το Μάιο του 1994 οι Ελληνες εθνικιστές για ΕΟΚ και Ευρώπη (...) Ποιος ξέχασε το Δεκέμβριο του 1996 που κατέβαιναν οι αγρότες και έκλειναν τους δρόμους; (...) Η Χρυσή Αυγή, λοιπόν, βγήκε με πρωτοσέλιδο "Ο λαός οργισμένος απαιτεί δημοψήφισμα για το Μάαστριχτ" (...) Τέλος, το Μάρτιο του 2000 ήμασταν το μοναδικό κόμμα που έκανε εκδήλωση διαμαρτυρίας κατά της ΟΝΕ». Αυτά έλεγε το Σάββατο από το βήμα της Βουλής η βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ε. Ζαρούλια, προσπαθώντας να πείσει ότι το κόμμα της, εκτός από «αντισυστημικό» είναι και ενάντια στην ΕΕ.
Πρόκειται για ψέμα και κοροϊδία ολκής. Στις προγραμματικές τους θέσεις δε λένε κουβέντα για αποδέσμευση από την ΕΕ. Διακηρύττουν ανέξοδα «Ναι στην Ευρώπη των Εθνών, όχι στην Ευρώπη του κεφαλαίου και των τοκογλύφων» για να αποφύγουν το σκόπελο. Το ίδιο άλλωστε κάνουν όλα τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου», που άλλοτε βαφτίζουν τη σημερινή ΕΕ «νεοφιλελεύθερη», άλλοτε λένε πως χάθηκε το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» και άλλα παρόμοια, αλλά το ευρωπαϊκό κεκτημένο είναι η αντεργατική, αντιλαϊκή πολιτική σε όφελος των καπιταλιστών και των Ελλήνων που στηρίζει η Χρυσή Αυγή. Στη δοσμένη συγκυρία της οικονομικής κρίσης και επειδή η διαχείρισή της ζορίζει και το κεφάλαιο αφού είναι γενικευμένη και στην ΕΕ κάθε χώρα πασχίζει για τη μικρότερη καταστροφή για τα δικά της μονοπώλια και επειδή αυτό χτυπά τις ασθενέστερες οικονομίες περισσότερο, η Χρυσή Αυγή «πατά» στην άγρια αντιλαϊκή πολιτική για να πει ότι κάποτε η ΕΕ ήταν φιλολαϊκή τώρα έγινε αντιλαϊκή. Στο πρόγραμμά τους, λένε ακόμα «αποδέσμευση από διεθνείς οργανισμούς που δεν εξυπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα». Ούτε να τους κατονομάσουν δεν τολμούν, επειδή στην πραγματικότητα καμιά αποδέσμευση δε θέλουν, ούτε από το ΝΑΤΟ, ούτε από άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς η συμμετοχή στους οποίους είναι στρατηγική επιλογή της ντόπιας πλουτοκρατίας.
Αποκαλυπτικότερος όλων όμως είναι ο επικεφαλής της Χρυσής Αυγής. Στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης τον περασμένο Ιούλη είπε επί λέξει: «Δεν είμαστε υπέρ της εξόδου από το ευρώ, αυτό πρέπει να διασωθεί και νομίζω ότι η κρίση είναι μια ευκαιρία». Ο ίδιος προσφέρθηκε να βοηθήσει τη συγκυβέρνηση στις συνεννοήσεις με τους δανειστές, λέγοντας ότι «θα μπορούσαμε να πιέσουμε στην κατεύθυνση της διαπραγμάτευσης με την τρόικα». Αρα, όχι μόνο δεν έχουν θέση ενάντια στην ΕΕ, αλλά συμμετέχουν και στην προπαγάνδα του «έξω από τη λυκοσυμμαχία θα μας φάει ο λύκος». Στη διάρκεια της πρόσφατης συζήτησης του νομοσχεδίου για τις ιδιωτικοποιήσεις, ο Ν. Μιχαλολιάκος συνόψισε ως εξής τη θέση τους για την Ευρωζώνη και την ΕΕ: «Ημασταν ένα μικρό κόμμα τότε, δεν ήμασταν στο Κοινοβούλιο όταν μπήκε η χώρα στην ΟΝΕ και ήμασταν κατά του ευρώ, γιατί θεωρούμε ότι στοιχείο της εθνικής ανεξαρτησίας είναι η έκδοση εθνικού νομίσματος. Σήμερα, βέβαια, με τον τρόπο που έχουν διαμορφωθεί οικονομικά τα πράγματα, εάν βγούμε από το ευρώ, χωρίς να έχουμε εθνική παραγωγή, θα είναι καταστροφή».
Σκόπιμα ο Μιχαλολιάκος εστιάζει στο ευρώ και όχι στην ΕΕ, από την οποία ασφαλώς δε ζητάει αποδέσμευση. Μήπως όμως και πριν την ΟΝΕ η Ελλάδα δεν είχε απολέσει κυριαρχικά δικαιώματα, όπως αυτονόητα συνεπάγεται η ένταξή της σε ένα διακρατικό ιμπεριαλιστικό οργανισμό; Μήπως η καταστροφή της φτωχής αγροτιάς, των μικρών βιοτεχνών και εμπόρων, η κατρακύλα στα μεροκάματα, τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα δεν ξεκίνησε από τα γενοφάσκια ακόμα της ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΕ; Ολα αυτά τα κρύβει συνειδητά η Χρυσή Αυγή, επειδή είναι υπέρ της ΕΕ και υπέρ του κεφαλαίου στην Ελλάδα. Οραματίζεται όμως μια καλύτερη θέση για την ντόπια πλουτοκρατία στην ΕΕ και γι' αυτό μιλάει για «εθνική παραγωγή», η οποία θα είναι καπιταλιστική. Και βεβαίως ως προς αυτό δε διστάζει να υποδείξει και άλλους ιμπεριαλιστές συμμάχους όπως η Ρωσία. Η Χρυσή Αυγή ζητάει να δοθούν κίνητρα από το κράτος στους εγχώριους πλουτοκράτες, για να κάνουν επενδύσεις και μάλιστα με αποκλειστικά Ελληνες εργάτες. Ετσι εννοεί την «εθνική παραγωγή». Η Χρυσή Αυγή είναι κόμμα του συστήματος και του κεφαλαίου. Αυτό καθορίζει και τη στάση της απέναντι στην ΕΕ

«Βουρ» στον γκρεμό!


«Βουρ» στον γκρεμό!
«
Ηταν θετικό το αίσθημα που δημιουργήθηκε στους χιλιάδες πολίτες (...) όταν διαπίστωσαν ότι διαδήλωναν από κοινού όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς (...) Τα παραπάνω, αυτονόητα για εμάς του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, δίνουν μια θετική ώθηση στην αναγκαία σύγκλιση και την κοινή δράση "από τα κάτω" όλων των αγωνιζόμενων λαϊκών δυνάμεων (...) Σε άλλο μήκος κύματος κινείται συστηματικά η ηγεσία του ΚΚΕ, με καθημερινές δηλώσεις μέσα κι έξω από τη Βουλή (...) Αναρωτιέται κανείς για το αν η ηγεσία του ΚΚΕ κατανοεί (...) ότι μια τέτοια γραμμή ακραίου σεχταρισμού βοηθάει στη μακροημέρευση αυτής της παραπαίουσας, αλλά και άκρως επικίνδυνης πολιτικής τρόικας που συγκυβερνά». (Ν. Βούτσης, «Αυγή της Κυριακής», για τις απεργιακές συγκεντρώσεις της περασμένης Τετάρτης).
Στο κύριο άρθρο της, η εφημερίδα σημειώνει επίσης: «Το συλλαλητήριο στο Σύνταγμα, σηματοδότησε και πάλι τον παλλαϊκό χαρακτήρα των κινητοποιήσεων (...) Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί προϋποθέσεις ώστε... ο μεγάλος λαϊκός πόλος της ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης να μην κατακερματισθεί πολιτικά, αλλά να αποκτήσει αποτελεσματικότητα με στόχο την ανόρθωση της οικονομίας». Ο μεν Βούτσης κόβει και ράβει την πραγματικότητα στα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ, η δε «Αυγή» αναγγέλλει ωμά ότι η λαϊκή δράση «από τα κάτω» πρέπει να έχει στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανόρθωση της οικονομίας! Δίκαιο καπιταλισμό!
Τι λέει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να μας χωρίζουν πολλά, αλλά στο κίνημα να πάμε μαζί. Και όποιος διαφωνεί και μας κάνει κριτική στηρίζει την κυβέρνηση! Το έλεγε και το ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει συνεργασία στο κίνημα για να φύγουν συγκυβέρνηση - τρόικα. Και μετά τι; Να έρθει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που θα κάνει «πολιτική διαπραγμάτευση για ακύρωση του μνημονίου και κούρεμα του χρέους». Θα ασκήσει δηλαδή διαχείριση με άλλο μείγμα από αυτό της συγκυβέρνησης, με άθιχτα τα μονοπώλια στην εξουσία και την οικονομία, με το λαό δεμένο στο άρμα της καπιταλιστικής ΕΕ. Τέτοια διαχείριση, σημαίνει ο λαός στον γκρεμό από άλλο δρόμο. Για να το πετύχει, πρέπει να έχει το κίνημα του χεριού του, πλήρως ενσωματωμένο. Γι' αυτό θέλει το κίνημα στην αυλή της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας, συμπλήρωμα της στρατηγικής του συμβιβασμού και της διαχείρισης.
Τι θα κάνει το κίνημα που «ενωμένο» θα παλεύει, όπως θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ; Με άλλα λόγια, σε ποια βάση και με τι στόχους πρέπει να ενωθεί και να παλέψει το κίνημα, σύμφωνα με το ΣΥΡΙΖΑ; Για την ανόρθωση της οικονομίας των μεγαλοεπιχειρηματιών για να ορθοποδήσει, να επανέλθει δηλαδή σε ανάπτυξη. Και μετά θα κάνει αναδιανομή, αλλά αν γίνει αναδιανομή, μέσω φορολογίας των πλουσίων, αύξησης των μισθών, οι μεγαλοεπιχειρηματίες δε θα επενδύσουν γιατί τους μειώνει την κερδοφορία. Θα κάνει τράπεζα για τους αυτοαπασχολούμενους, αλλά αυτούς τους ξεκληρίζει ο ανταγωνισμός των μονοπωλίων στην ανάπτυξη των οποίων θέλει να συμβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ. Να παλέψει ακόμα για την ανεξαρτησία, λες και οι αστοί συμμετέχουν με το στανιό στην ΕΕ, την οποία στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και στην οποία υποχρεωτικά παραχωρούν κυριαρχικά δικαιώματα. Η πραγματική αντίθεση σήμερα είναι ο λαός απέναντι στα μονοπώλια. Εκεί πρέπει να κατατείνει ενιαία η πάλη των εργαζόμενων και του λαού. Γραμμή πάλης πίσω απ' αυτή, οδηγεί στην ενσωμάτωση, τον εκφυλισμό και την ήττα. Οδηγεί εκεί που θέλει να σύρει ο ΣΥΡΙΖΑ το λαό.

Εκτός ορίων η διέξοδος


Εκτός ορίων η διέξοδος
Απ' άκρη σ' άκρη σ' όλον τον πλανήτη όπου κι όπως και αν εκφράζεται η καπιταλιστική κρίση, η συνταγή που γίνεται εντολή είναι μία: μείωση της τιμής πώλησης της εργατικής δύναμης, μέτρα που να διευκολύνουν τα μονοπώλια στην αναζήτηση του μέγιστου κέρδους.
Στη μετάφρασή του αυτό, ανάλογα με την περίπτωση, μπορεί να ξεκινά από απλή μείωση μισθών και να φτάνει σε τσάκισμα κάθε εργατικού δικαιώματος σ' όλη τη σφαίρα των λειτουργιών που συμβάλλουν στην αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης.
Αυτή τη γραμμή έχουν αναλάβει εδώ και καιρό να εκλαϊκεύσουν οι χρυσές πένες του αστικού Τύπου και ανάλογα με τους συσχετισμούς δύναμης στην κάθε συγκυρία βγαίνουν όλο και πιο επιθετικά στις αξιώσεις τους. Με τον αέρα που τους δίνουν και οι ψηφοφορίες στη Βουλή (τώρα νιώθουν ότι ακόμα πιο δυνατά μπορούν να επικαλούνται το νόμο και να απαιτούν την εφαρμογή του) βγαίνουν στην ψύχρα και διατάσσουν: πούλα το σπίτι σου, μείωσε το επίπεδο διαβίωσής σου, πλήρωσε για την Παιδεία, την Υγεία, κάθε κοινόχρηστη υπηρεσία. Η «βελτίωση του πραγματικού εισοδήματος» στην οποία αναφέρονται δεν είναι άλλο από τα καπιταλιστικά κέρδη, τα οποία ήδη υπερσυσσωρευμένα ψάχνουν νέα πεδία κερδοφορίας για να αυγατίσουν.
Το αποτέλεσμα το μετράμε σε κάθε στιγμή της ζωής των εργατών. Οτι ψάχνοντας την υγειά του πεθαίνει κόσμος, δεν είναι αποτέλεσμα του κυκλοφοριακού που εμποδίζει την πρόσβαση στο νοσοκομείο, αλλά αποτέλεσμα του γεγονότος ότι φτάνοντας εκεί λείπουν από το γιατρό ως τη νοσοκόμα κι από το οινόπνευμα ως τη γάζα (μια βόλτα στο ισόγειο της Πολυκλινικής στο κέντρο της Αθήνας αρκεί για να εξασφαλίσει αρκετή πελατεία ένα γραφείο κηδειών).
***
Το γεγονός που η ίδια η αστική τάξη διαπιστώνει ότι τα πνεύματα είναι οξυμένα, είναι μεν πραγματικό, δεν οδηγεί, όμως, από μόνο του σ' εκείνη τη λαϊκή εξέγερση την ικανή να φέρει τα πάνω κάτω, να πετάξει δηλαδή στα σκουπίδια της Ιστορίας όσους τσακίζουν τη ζωή των εργατών. Αντίθετα: η αστική τάξη μάς διδάσκει ότι ήδη φροντίζει, ώστε τα δικά μας «οξυμένα πνεύματα» να γίνουν ο κινητήρας, για να έχουν κι άλλα κέρδη οι καπιταλιστές. Πώς; Παράγοντας η ίδια τούς ηγέτες που από τη μια καταγγέλλουν το σάπιο κι από την άλλη φροντίζουν να προβάλλουν ως διέξοδο τη ραφιναρισμένη σαπίλα.
Ο προβαλλόμενος ως πιθανός επόμενος ηγέτης του πάλαι ποτέ Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος που, εδώ και καιρό ονομάζεται Δημοκρατική Αριστερά, είναι χαρακτηριστικό δείγμα ηγέτη που παράγεται στα εργαστήρια της αστικής τάξης, για να καθοδηγήσει από θέσεις «αριστεράς» μεγάλες μάζες εκμεταλλευομένων να αποδεχτούν το αυτονόητο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, να πιστέψουν ότι αρκεί ένα «φύγε εσύ, έλα εσύ» στο πολιτικό προσωπικό, για να αλλάξει η ζωή του.
***
Η μεγάλη ανατροπή δεν μπορεί να γίνει με τους όρους που το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα αποδέχεται και σε πλείστες των περιπτώσεων οργανώνει το ίδιο, έτσι ώστε όλα να αλλάζουν και η εκμετάλλευση να παραμένει.
Η μεγάλη ανατροπή είναι υπόθεση των ίδιων των εκμεταλλευομένων, αυτών που παράγουν τον πλούτο και κάνουν το βήμα να αρνηθούν να επιλέξουν ποιον καπιταλιστή θα στηρίξουν, κάνουν το βήμα να διεκδικήσουν: όλος ο κοινωνικά παραγόμενος πλούτος στους παραγωγούς του.
Αυτή τη λεπτομέρεια ξεχνούν όσοι προβάλλονται ως σωτήρες από τα «αριστερά». Αυτή τη λεπτομέρεια οφείλουμε να δείχνουμε σαν ελάχιστη διεκδίκηση - κριτήριο για το ποιος με ποιον.
***
Σ' αυτόν το δρόμο, ο ρόλος του κομμουνιστικού κόμματος, στο προκείμενο για τη χώρα μας, του ΚΚΕ, είναι αναντικατάστατος.
Μόνο ένα κόμμα που δε δίνει εξετάσεις στην αστική τάξη, μόνο ένα κόμμα που μορφώνει - εξοπλίζει με κάθε στιγμή της δράσης του την εργατική τάξη με την επιστημονική θεωρία της επανάστασης, δείχνει καθαρές τις νομοτέλειες της καπιταλιστικής ανάπτυξης και τα όριά της, κατά συνέπεια και συνέχεια δείχνει το δρόμο που αναγκαστικά κάνει περιττούς τους καπιταλιστές και αποδεικνύει στην εργατική τάξη ότι στο χέρι της είναι, όχι απλά να γίνει κυρίαρχη, αλλά, να εκτιναχθεί μπροστά, εκεί όπου η ανάπτυξη του ανθρώπου είναι χωρίς όρια, μόνο ένα τέτοιο κόμμα αξίζει σήμερα την εμπιστοσύνη των εργατών.
Η προχτεσινή ομιλία της Γενικής Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ στη Βουλή (ολόκληρη σήμερα στον «Ριζοσπάστη») μάς δίνει μια προωθημένη βάση για να κινηθούμε έξω από τα όρια που το σύστημα καθορίζει, ένα κριτήριο για να απαντάμε στο ποιος με ποιον και γιατί, έτσι που ο διπλανός εργάτης να κατανοεί ότι πράγματι είναι στο χέρι του να πάψει να 'ναι ο γάιδαρος με μόνη μοίρα να τινάξει τα πέταλα και να γίνει ο περήφανος άνθρωπος που τα όνειρά του θα 'ναι απεριόριστα.

Οι αρχηγικές τάσεις του Κασμαν


Οι αρχηγικές τάσεις του Κασμαν





 Posted  by 2310net in Διαλογοι 




Κάσμαν για τους αστοιχείωτους είναι ο Κασιδιάρης. Δεν του το έβγαλα εγώ το παρατσούκλι, αλλά κάποιος διαδικτυακός του οπαδός, ο οποίος ανέβασε στο γιουτουμπ βίντεο με τίτλο: Ο ΚΑΣΜΑΝ ΓΑΜΑΕΙ το ΚΩΛΑΝΤΕΡΟ της ΜΑΝΑΣ κάθε ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ! Το παιδί ανακάλυψε αργά το caps lock και το παίζει συστηματικά.

Ο Κάσμαν, λοιπόν, φέρεται σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες φήμες, να έχει εκφράσει αρχηγικές τάσεις στο εσωτερικό της ναζιστικής συμμορ… συγγνώμη κόμματος εγκεκριμένου από την κατά τα άλλα θολοκουλτουριαροκρατούμενη δικαιοσύνη, και αυτό έχει ως συνέπεια να τον στραβοκοιτάζουν οι συναγωνιστές του. Μάλιστα αυτός φέρεται να είναι ο λόγος για τον οποίο δεν τον χειροκρότησαν οι υπόλοιποι βουλευτές μετά την ομιλία του. Η αλήθεια είναι άλλη και σας την αποκαλύπτουμε:

Ήταν Δευτέρα πρωί. Ο Αρχηγός καθόταν στο γραφείο του και διάβαζε το ζώδιο του. Δίπλα του ένας διπλός ελληνικός καπουτσίνο, με μπόλικη κανέλλα και δύο περήφανα μανιάτικα κρουασάν, πάντα με λευκή σοκολάτα, άχνιζαν. Ξαφνικά η πόρτα ανοίγει και μπαίνει με ταχύ στρατιωτικό βήμα ο Ηλίας. Ήταν ο μόνος ο οποίος είχε το ελεύθερο να μπαίνει χωρίς άδεια στο γραφείο του αρχηγού, αλλά το είχε παρακάνει. Από τότε που ο Αρχηγός, μπροστά στους άλλους, έχρισε τον Ηλία έμπιστό του και του έδωσε το ΟΚ να μπαινοβγαίνει στο γραφείο του εκείνος δεν έχανε την ευκαιρία και επισκεπτόταν τον φύρερ δέκα φορές τη μέρα, συνήθως για ασήμαντα πράγματα. Οι κακές γλώσσες λένε ότι το έκανε για να δείξει στους υπόλοιπους ότι αυτός είναι ο δεύτερος στην ιεραρχία, και σύντομα θα γινόταν πρώτος. Μάλιστα επέβαλε σε μερικά παιδάκια να τον φωνάζουν Γιόζεφ. Και τα κακόμοιρα νόμιζαν πως εννοεί τον Βάντσικ.

Μπαίνει λοιπόν, φουριόζος ο Ηλίας, χτυπάει την απαραίτητη προσοχή και απευθυνόμενος στον αρχηγό λέει:

Η: Μεγάλε Αρχηγέ, Ήλιε των Ήλιων, καλημέρα.

Μ: Καλημέρα Ηλία, έγινε κάτι;

Η: Μάλιστα αρχηγέ! Έχω να εκφράσω τα παράπονά μου. 

Μ: Παράπονα; Τι παράπονα;

Η: Τον τελευταίο καιρό υπερπροβάλεται από την οργάνωσή μας ο συναγωνιστής Παναγιώταρος.

Μ: Να τα μας…και το έγραφε η Άση Μπίλιου ότι θα έχω προβλήματα στον επαγγελματικό μου χώρο… Τι ακριβώς σε πειράζει αγόρι μου;

Η: Να, αυτό με τις κωλοτρυπίδες που είπε όλο το παίζουν τα κανάλια και το διαδίκτυο. Μετά ο Σχορτσιανίτης, όλο στην επικαιρότητα είναι. Εμένα κοντεύουν να με ξεχάσουν. 

Μ: Γιατί είσαι άδικος Ηλία μου; Εσύ δεν πλάκωσες την Κανέλλη; Θυμάσαι; Όλοι για σένα μιλούσαν τότε. Τώρα είναι η σειρά του Ηλία.

Η: Δεν το πιστεύω μεγάλε αρχηγέ! Παίρνεις το μέρος του; Προτιμάς να εκφράζει τις θέσεις του πάνσοφου κόμματος μας αυτός;

Μ: Γιατί, τι έχει ο Ηλίας, μια χαρά φασίστας είναι!

Η: Μια χαρά; Ποιος μωρέ; Ο χοντρός; Αυτός που έχει κάνει τις καρέκλες να υποφέρουν;

Μ: Ηλία, σύνελθε

Η: Όχι, δεν μπορώ. Με πνίγει το δίκιο. Βλέπεις μούτρα που έχει; Είναι φάτσα Άριου αυτή; Σαν διασταύρωση πόντιου με αιγύπτιο είναι. 

Μ: Ήλια, σεβασμό στον συναγωνιστή σου.

Η: Σε ποιον; Σε αυτόν που δεν ξέρει να μιλάει; Δέκα σαρδάμ έκανε τις προάλλες. Και από ναζισμό, λίγα πράγματα ξέρει. Αφού να φανταστείς μέχρι προχτές νόμιζε ότι Rudolf Hess ήταν μάρκα αυτοκινήτων. 

Μ: Δηλαδή Ηλία έχεις πρόβλημα με τους χοντρούς που δεν μοιάζουν με Άριους;

Η: Φυσικά και έχω αρχηγ… όχι, όχι, όχι… κανένα πρόβλημα δεν έχω εγώ αρχηγέ, κανένα. 

Μ: Σίγουρα;

Η: Μάλιστα. Ε, είπαμε εκεί μια κουβέντα. Δεν είναι χοντρός ο Ηλίας. Κανείς εδώ μέσα δεν είναι χοντρός. Όλοι γυμνασμένοι είμαστε. 

Μ: Ωραία.

Η: Και είναι Άριος. Δεν πειράζει αν είναι κανείς λίγο μαυριδερός. Αυτός ο άτιμος ο ήλιος. Μέχρι τον Οκτώβρη καλοκαίρι έχουμε εδώ. 

Μ: Χαίρομαι που λύθηκε η παρεξήγησις. Τώρα πήγαινε γιατί έχω να μελετήσω τον αστρολογικό μου χάρτη …εεε.. τον προϋπολογισμό ήθελα να πω.

για να γίνω άνθρωπος


για να γίνω άνθρωπος


Απόψε άναψα το τζάκι στο σπίτι μου. Έκανε κρύο.
Εδώ, κάτω απο τη στέγη του σπιτιού μου, δίπλα στη φωτιά – ούτε κρύο αισθανομαι, ούτε πείνα και μοναξιά με βασανίζει. Έχω δικαίωμα να μην νιώθω ενοχές; Όταν ξεχάσω τι γίνεται παρέκει, ξεχνάω και το ερώτημα αν έχω δικαίωμα να ξεχάσω.    
Αυτο το μήνυμα φτάνει σε σένα απο μένα.

Κάπου αλλού, όχι και πολύ μακριά απο εμένα, συμβαίνουν άλλα. Αυτήν ακριβώς την στιγμή που σου γράφω (σε χρόνο που δεν συμπίπτει αλλά εφάπτεται του δικού σου και σε τόπο που δεν απέχει έτη φωτός απ΄ τον δικό σου) μας χτυπούν μηνύματα απο όλες τις αποστάσεις. Εμένα με χτυπά ένα απο την Αμερική, αίφνης, ένας φίλος με παραπέμπει σ΄ ένα άρθρο της New York Times για την γειτονική μου Συρία. Το νέο γράφτηκε πριν δυο-τρεις βδομάδες αλλά παραδόξως είναι «φρέσκο» ακόμα.  

“The population of registered Syrian war refugees in neighboring countries, which has already surpassed United Nations projections three times, is expected to nearly double by year’s end, to more than 700,000 people, just as the greatest need for shelter from theMiddle East’s achingly cold winters is at its most intense”.

«Ο πληθυσμός των εγγεγραμμένων Συρίων προσφύγων πολέμου σε γειτονικές χώρες, οοποίος έχει ήδη ξεπεράσει προβλέψεις των Ηνωμένων Εθνών κατά τρεις φορέςαναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το τέλος του έτουςσε περισσότερους από 700.000 ανθρώπους,ακριβώς την εποχή που γίνεται εντονότατη η μέγιστη ανάγκη για καταφύγιο από τον επίπονα κρύο χειμώνα της Μέσης Ανατολής».

Αν το καταχωρήσω στον εγκέφαλο έτσι όπως είναι, σαν αποσπασματική είδηση που δεν φαίνεται να με αφορά άμεσα μια και την παρούσα στιγμή δεν με επηρεάζει, κι αν το αφομοιώσω ψυχρά και λογικά, αγνοώντας το δράμα, την κόλαση  που κρύβεται πίσω απο την είδηση, θα είμαι πιο έτοιμος να δεχτώ κι άλλο ένα επακόλουθο. Όταν κρυμμένος πίσω απο την κουρτίνα δω κάποιους απο αυτούς τους πρόσφυγες να περνούν στο δρόμο έξω απο το σπίτι μου, και κάποιους γείτονες μου να τους επιτίθενται, δύσκολα θ’ αντιδράσω υπέρ των προσφύγων ακόμα κι αν θεωρώ ανήκουστο να πάρω μέρος στην κτηνώδη καταδίωξη τους. Εγώ, ο πολιτισμένος μικροαστός,  θα έχω μάθει να μη λερώνω τα χέρια μου, με τίποτε και για κανενός την χάρη. Θα έχω γίνει ο μεγάλος ιδεολόγος του «κοίτα την παρτη σου» και οι μόνοι που θα μ’ εξοργίσουν θα είναι αυτοί που θα μου πουν πως δε είμαι καλύτερος απο τα βιομορφικάτερατογεννήματα που συμπεριφέρονται με τρόπο χειρότερο απο σαρκοφάγα ζώα της ζούγκλας την ώρα που επιτίθενται στα θύματα τους.
Όμως, ακόμα κι αν ήξερα πολύ περισσότερα για το δράμα, αραγε η ψυχρά εμπλουτισμένη εγκυκλοπαιδική γνώση μου θα μ’ έκανε καλύτερο; Πιθανόν, αν η γνώση συνδυαζόταν και με κάποιο ηθικό κώδικα που θα έντυνε το δράμα με το ένδυμα του «κακού», ή καλύτερα με την αίσθηση της αδικίας. Θ'  αναρωτιόμουν: πως είναι δυνατόν οι άνθρωποι αυτοί να τρέχουν κυνηγημένοι απο τον εφιάλτη του πόλεμου για να υποστούν τα δεινά μιας ξενοφοβικής ρατσιστικής κτηνωδίας;  Πάντα απο τον καναπέ μου...

Υποψιάζομαι, ακόμα και με κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το σύστημα παράγει γενοκτονίες, έτσι γενικά και αφηρημένα, δεν θα κατέβαινα στο δρόμο για να προστατεύσω τους κατατρεγμένους ή να διαμαρτυρηθώ, αν προηγουμένως δεν ειχα δραστηριοποιήσει την φαντασία μου για να "βιωσω" την γενοκτονία αρχικα σαν εικονα, να την συγκεκριμενοποιησω απο ενα αφηρημενο  άρθροισμα περιπτώσεων σε κατι πιο ορατο και απτο, εστιαζοντας στο οτι η κάθε μια απο αυτες τις περιπτωσεις είναι ένα ανθρώπινο δράμα με ορατά τραύματα με αίμα, θρήνο, φρίκη και απόγνωση, ενα πραγματικο δραμα ικανο να εγειρει συναίσθηματα αγανάκτησης, οργής και αηδίας μεσα μου. 
Μα πάλι, αν δεν ήξερα τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα, έστω και σχηματικά, οτι και να έκανα, δεν θα είχα ελπίδα ότι στο μέλλον οι κατατρεγμένοι θα κλείνουν το δράμα αποκλειστικά σε παρελθόντα χρόνο. 


Κλείνω με μια ταυτολογία: για να γίνω άνθρωπος πρέπει να είμαι ήδη άνθρωπος - να σκέπτομαι και να αισθάνομαι...    


12 Νοε 2012

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα;


Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα; 

 Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα! 

                                                                                  «Οι μοιραίοι» Κώστας Βάρναλης 1927 





   Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι σήμερα εν έτη 2012, τα λαϊκά στρώματα και η εργατική τάξη, στην χώρα μας, παρουσιάζει τα παραπάνω γνωρίσματα «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα / προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!». 

   Δυσκολεύομαι να το πιστέψω γιατί υπάρχει, ξεκάθαρη, η φωνή που απαντά στο ποιος φταίει, «Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.» 

 Στο κάτω – κάτω γιατί «δειλοί»; 

"ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ"  


   Φοβόμαστε μήπως εάν σηκώσουμε κεφάλι απέναντι στα αφεντικά θα χάσουμε την δουλειά μας; Θα την χάσουμε έτσι και αλλιώς, χίλιοι εργαζόμενοι προστίθενται καθημερινά στις ατελείωτες στρατιές των ανέργων. Κάποτε θα ‘ρθει η σειρά μας. 

   Φοβόμαστε μην χαθεί το λειψό μεροκάματο που τόση ανάγκη έχουμε; Θα χάσουμε έτσι και αλλιώς όχι ένα, όχι δύο, αλλά πολλά μεροκάματα από τα μέτρα που θα παίρνουν εις βάρος μας συνεχώς μέχρι να μη μοιάζει ποια με μεροκάματο αλλά με ωριαία αμοιβή. 

   Φοβόμαστε την ισχύ του αστικού κράτους, ΜΑΤ – δακρυγόνα – γκλοπς κ.λ.π., και δεν κατεβαίνουμε στις διαδηλώσεις; Να κατέβουμε οργανωμένα και όχι σαν αγανακτισμένο μπουλούκι, να περιφρουρούμε το μπλοκ μας και να μην επιτρέπουμε την είσοδο στους κουκουλοφόρους και κάθε λογής πρακτορίσκους του συστήματος. Υπάρχει τέτοιο, καλά οργανωμένο και περιφρουρημένο μπλοκ, το μπλοκ του πανεργατικού αγωνιστικού μετώπου. 

   Τελικά τώρα που για τους πολλούς από εμάς, δεν έχει απομείνει τίποτα, γιατί να μην στείλουμε στον αγύριστο και αυτόν τον αδικαιολόγητο φόβο μας, μόνον αυτός σφίγγει τις αλυσίδες μας. 

«Μοιραίοι»; 

Ποιος καθόρισε την μοίρα μας; 

   Είναι της  μοίρας μας να περιμένουμε να πετάξει η άρχουσα αστική τάξη κάποια ψίχουλα φιλανθρωπίας απ’ το τραπέζι της και να ζήσουμε καλά μετά «θάνατο». 



   Την μοίρα μας την ορίζουμε εμείς καθώς και την μοίρα των παιδιών μας, θα αφήναμε ποτέ το παιδί μας στα χέρια αυτών που θα το οδηγούσαν σε σκλαβοπάζαρο, που θα όριζαν την ζωή του, που θα του έκοβαν το κεφάλι γιατί κοίταξε τον αφέντη στα μάτια; Δεν νομίζω, θα δίναμε και την ζωή μας για να το προστατέψουμε. 
   Τώρα που το σέρνουν στο σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, χωρίς εισόδημα, χωρίς παιδεία, χωρίς περίθαλψη, χωρίς σύνταξη, χωρίς ζωή; Θα το επιτρέψουμε ή θα ορθώσουμε το ανάστημά μας και θα βροντοφωνάξουμε ένα μεγάλο όχι στους εξουσιαστές, στα αφεντικά που θέλουν δούλους για να βγάζουν περισσότερα κέρδη, σ’ όλο αυτό το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που βάζει φραγμό στο μέλλον μας; Πιστεύω ότι θα πράξουμε το δεύτερο, αυτό μου λέει και η ιστορία των προγόνων μας που δεν άφησαν να τους καθορίσουν την μοίρα τους ούτε οι Τούρκοι του πασά, ούτε οι φασίστες του Μουσολίνι, ούτε οι ναζί του Χίτλερ, ούτε και τα πιόνια των εγγλέζων το ’45. Την μοίρα μας θα την καθορίσουμε εμείς.

 «Άβουλοι»; 

   Κατά πως ξέρω άβουλο είναι το βόδι που περιμένει την βουκέντρα για να κινήσει, άβουλο επίσης είναι το πρόβατο που περιμένει τον τσομπάνο με την γκλίτσα για να το οδηγήσει και τα σκυλιά του τσομπάνη να το βάζουν στον «ίσιο δρόμο». Εάν το καλοσκεφτούμε, λίγα είναι και τα ζώα που είναι άβουλα. 

   Μπορεί λοιπόν, να είναι άβουλος ο εργαζόμενος που του παίρνουν το φαΐ απ’ το στόμα.

   Ο συνταξιούχος που τον αφήνουν να πεθάνει αβοήθητο έξω απ’ την πόρτα του νοσοκομείου. 

   Ο νέος που με ή χωρίς το πτυχίο ανεργίας σπρώχνεται στην ξενιτειά ή στα υποκατάστατα της ζωής (κοινώς ναρκωτικά). 

   Ο αυτοαπασχολούμενος μικροϊδιοκτήτης που στην απελπισία του, τον σπρώχνουν να πηδήξει απ’ το παράθυρο. 

   Η γυναίκα που χωρίς να αναγνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες και την συμβολή της στην κοινωνία, είναι πρωταθλήτρια στην ανεργία, την κακοπληρωμένη και ανασφάλιστη εργασία. Που φορτώνουν αποκλειστικά στην πλάτη της την μητρότητα, που αφήνουν το παιδί της έξω απ’ τον παιδικό σταθμό; 

   Ε όχι, δεν πιστεύω ότι όλοι εμείς είμαστε άβουλα ζώα κοινώς βόδια. Πιστεύω ότι μετράμε τις δυνάμεις μας και σύντομα θα δείξουμε τι σημαίνει οργανωμένο λαϊκό κίνημα, θα στείλουμε εκεί που τους αξίζει όλους εκείνους που βάζουν φραγμό στο μέλλον μας, που καταδικάζουν τα παιδιά μας ακόμη πριν γεννηθούν. Ξέρουμε ότι «αυτοί» δεν έχουν ονοματεπώνυμο, ίδιες φάτσες ίδια λόγια, το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα έχει τόσους υπηρέτες που αν αφάνιζες έναν την ημέρα δεν ξέρω πόσα χρόνια θα ‘παιρνε για να τους ξεπαστρέψεις, γι’ αυτό θα ξεπαστρέψουμε μια και καλή ολόκληρο το σύστημά τους χτίζοντας μια ελεύθερη δική μας κοινωνία. 

   Τώρα θέλω να βάλω κάποια ερωτήματα σ’ αυτούς που ίσως περιμένουν κάποιο «θάμα». 

 Από ποιόν να περιμένεις το θάμα; 

   Από τον αστό πολιτικό, τον υπηρέτη του συστήματος, τον άνθρωπο των αφεντικών; Περιμένεις να νοιαστεί για εμάς και όχι για τα αφεντικά του; Περιμένεις να σου δείξει φιλανθρωπία και ελεημοσύνη; Μα όλοι από εσένα παίρνουνε για να καλοταϊστούν αυτοί και τα αφεντικά τους. Εσύ παράγεις τον πλούτο που τόσο πρόστυχα μας πετάνε στα μούτρα από τα παράθυρα της τουβούλας τους. Το μόνο που μπορεί να περιμένεις από αυτόν είναι λόγια «συμπάθειας», την έκφραση της λύπης του που είναι αναγκασμένος να σου κόβει το φαγητό, τα φάρμακα, το ρεύμα, την θέρμανση, τη ζωή για να κερδίσουν περισσότερα τα αφεντικά του (οι τράπεζες, οι βιομήχανοι, η Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα κ.λ.π). 

   Περιμένεις απ’ τον φασίστα τον νεοναζί βοήθεια; Που σε ξεγελά με ελεημοσύνες με ένα πακέτο μακαρόνια ή φασόλια; Που κτυπάει ύπουλα τους έρμους μετανάστες, σαν τον πατέρα σου πριν λίγο καιρό, λέγοντάς σου ότι αυτοί σου παίρνουν τις δουλειές γι’ αυτό είσαι άνεργος; Που σε λίγο θα κτυπάν εσένανε γιατί θα αρνηθείς να ζεις την ζωή αυτών των μεταναστών, χωρίς σπίτι, χωρίς ασφάλιση, χωρίς μέλλον. 

   Μήπως περιμένεις το θάμα από τον δήθεν αριστερό, δήθεν επαναστάτη σοσιαλδημοκράτη, που μας ζητά να κάτσουμε ήσυχα στην γωνιά και να απολαύσουμε την «επανάστασή του» με μια κυβέρνηση όλων των δήθεν αριστερών μέσα στο ίδιο καπιταλιστικό σύστημα, μέσα στην ίδια λυκοσυμμαχία των Ευρωπαίων καπιταλιστών που τυπώνουν χρήμα (χαρτάκια δηλαδή), στο δανείζουν (στα αφεντικά σου δηλαδή), και το ξεπληρώνεις εσύ με το αίμα σου; 

   Είδαμε την δράση των σοσιαλδημοκρατών και στην Γερμανία μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο που σαν κυβέρνηση κτύπησαν το εργατικό κίνημα με εκατοντάδες νεκρούς εργάτες, αλλά και στην Αργεντινή το 2001 με την κήρυξη στρατιωτικού νόμου όταν ξεσηκώθηκαν οι εργάτες αιματοκυλώντας τα συλλαλητήρια με 38 νεκρούς. Είδαμε επίσης τι έφερε η συμμετοχή οπορτουνιστικών κομμουνιστικών (δήθεν) κομμάτων σε κυβερνήσεις στην Ιταλία, Γαλλία και αλλού. Το δίκιο των αφεντικών υπερασπίστηκαν με σχετική επιτυχία. 

   Μην περιμένεις από κανέναν το θάμα, ούτε ακόμη και από το κόμμα της εργατικής τάξης, αυτό σου δείχνει τον δρόμο, σε βοηθά στην οργάνωση των δυνάμεών σου, σε εξοπλίζει απέναντι στον ταξικό εχθρό και τα τσιράκια του. Όμως εσύ και εγώ θα φέρουμε την αλλαγή, εσύ και εγώ θα κτίσουμε το μέλλον των παιδιών μας, εσύ και εγώ θα φέρουμε την νέα κοινωνία των ελεύθερων ανθρώπων χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς αφεντικά χωρίς αδικία. 

   Όλα αυτά με κάνουν να πιστεύω πως: 

Θαρραλέοι, ρεαλιστές κι αποφασισμένοι αντάμα 
Θα φτιάξουμε μόνοι μας το θάμα. 






 Αναρτήθηκε από Στέλιος Δόργας  

TOP READ