400 παιδιά απελευθερώθηκαν από καταναγκαστική εργασία σε ορυχεία χρυσού | 902.gr

400 παιδιά απελευθερώθηκαν από καταναγκαστική εργασία σε ορυχεία χρυσού | 902.gr

«Πατέρα συγχώρεσέ με αλλά αρνούμαι να πολεμήσω για το Ισραήλ σου».

«Πατέρα συγχώρεσέ με αλλά αρνούμαι να πολεμήσω για το Ισραήλ σου» 



  Η δήλωση αυτή ανήκει στην 19χρονη Omer Goldman η οποία είναι αντιρρησίας συνείδησης του Ισραηλινού στρατού (SHMINISTIM). Η πανέμορφη Omer αρνήθηκε να καταταγεί στον ισραηλινό στρατό και για το λόγο αυτό θα στερηθεί την ελευθερία της καθώς αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης. Το αξιοσημείωτο όμως είναι ότι η Omer είναι κόρη του πρώην αναπληρωτή επικεφαλής της Μοσάντ. Μάλιστα ο πατέρας της εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στον τομέα της ασφάλειας στο Ισραήλ. Ο δικαστής που εξέτασε την υπόθεσή της προσπάθησε να την μεταπείσει λέγοντάς της: «Στα σημεία του ελέγχου μπορείτε να δίνετε καραμέλες στα παιδιά της Παλαιστίνης».

 Η απάντηση της κοπέλας ήταν αφοπλιστική: «Τι προσφέρει μια καραμέλα αν αυτά τα παιδιά υπάρχουν εκεί σε εδάφη που δεν αναγνωρίζονται ως δικά τους; Πλήρης σεβασμός και αλληλεγγύη σε αυτά τα νιάτα».

Πάντως δεν είναι η πρώτη φορά που η Omer έχει αρνηθεί να καταταγεί στον στρατό. Η ίδια έχει κρατηθεί και πάλι στο παρελθόν, μετά τη συμμετοχή της σε ακτιβιστικές δράσεις ενημέρωσης και διαμαρτυρίας για τους βομβαρδισμούς στη Γάζα. Λαμβάνει μέρος σε αντίστοιχες κινητοποιήσεις από τα 16 της.
 «Πήγα σε ένα χωριό στη Δυτική όχθη και ο ισραηλινός στρατός έφτιαξε ένα σημείο ελέγχου στο κέντρο του χωριού. Χωρίς κανένα λόγο, απλά για να τρομοκρατήσουν τους ανθρώπους εκεί άρχισαν να ουρλιάζουν στον κόσμο και να πυροβολούν στον αέρα σαν τρελοί. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το έκαναν αυτό. Υποτίθεται πως ο ρόλος του στρατού σε μια κοινωνία είναι για να προστατεύει τους πολίτες, όχι για να τους τρομοκρατεί.
 Εγώ αρνούμαι να υπηρετήσω σε έναν στρατό που σκοτώνει και δολοφονεί αθώους ανθρώπους. Αρνούμαι να συμμετάσχω στα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει η χώρα μου.
 Η βία δε θα φέρει κανενός είδους λύση. Δε θα συμμετάσχω στη βία, κι ας γίνει ό,τι είναι να γίνει. Κατάλαβα την πραγματικότητα που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, μόνο όταν πέρασα στην αντίπερα όχθη και είδα τι γίνεται με τα ίδια μου τα μάτια. Οι αρχές του Ισραήλ παραπληροφορούν τον κόσμο. Λένε ψέμματα ότι το Ισραήλ βρίσκεται σε άμυνα ενάντια στην τρομοκρατία. Έχουμε τη μεγαλύτερη λογοκρισία παγκοσμίως».
 Η Omer μίλησε όμως και για τον πατέρα της στέλνοντάς του ένα μήνυμα: «Έχουμε τον ίδιο ακριβώς χαρακτήρα. Είμαστε επίμονοι και θέλουμε να φέρουμε εις πέρας αυτό για το οποίο παλεύουμε. Είμαστε όμως και εντελώς ιδεολογικά αντίθετοι. Εγώ παλεύω για το τέλος της αιματοχυσίας».

Πηγή
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  yiok-yiok

FRONTEX Ανατριχίλα από τις κατασταλτικές ασκήσεις στα σύνορα

FRONTEX

Ανατριχίλα από τις κατασταλτικές ασκήσεις στα σύνορα

Motion Team

Ρίγη προκαλούν τα μηχανήματα, οι δοκιμές που χρησιμοποιούν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί της ΕΕ για να ελέγχουν όποιον κινείται στην επικράτειά της. Τεχνολογικές εξελίξεις και πειράματα που γίνονται τάχα για «ασφάλεια» του συνόλου, ωστόσο προωθούν τη θεωρία ότι είμαστε όλοι εν δυνάμει «ύποπτοι» για οτιδήποτε, άρα θα υφιστάμεθα κάθε είδους έλεγχο. Ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που δίνουν μια εικόνα του τι απεργάζονται, πώς και με τι εξοπλισμό, στα κεντρικά ασφαλίτικων οργανισμών της Ευρωένωσης, δίνει έκθεση του FRONTEX σχετικά με πρόσφατη «άσκησή» τους στην Ολλανδία.

Κεντρικό ερώτημα, πώς μπορεί να καταλάβουν οι συνοριοφύλακες ποιος λέει ψέματα για τα στοιχεία του και τους σκοπούς του, από όσους ταξιδεύουν στην ΕΕ. Πώς μπορούν να τον πιάσουν στα σημεία ελέγχου στις «συνεντεύξεις» (βλ. μίνι ανακρίσεις) που στήνουν επιτόπου, «(....) πόσο αποτελεσματικές είναι οι προβλεπόμενες διαδικασίες στα σύνορα, και αν μπορεί τα μηχανήματα να κάνουν καλύτερη δουλειά από ό,τι οι άνθρωποι;». Σε αυτό το πλαίσιο, «ερευνητικό πρόγραμμα» του Frontex σε συνεργασία με την Ολλανδική Στρατιωτική Αστυνομία (KMar) αναζήτησε απαντήσεις το Σεπτέμβρη του 2012:

«Η ομάδα πραγματοποίησε άσκηση προσομοίωσης, προκειμένου να κατανοήσουμε καλύτερα τον τρόπο που συνοριοφύλακες λαμβάνουν αποφάσεις σε ένα σενάριο "άγνωστων απειλών" (δηλαδή χωρίς χρήση βάσης δεδομένων, χωρίς επίδειξη από μεριάς ελεγχόμενου πλαστών εγγράφων)». «Η άσκηση έλαβε χώρα στο κέντρο εκπαίδευσης της KMar και εστίασε στις δεξιότητες συνοριοφυλάκων από 14 κράτη - μέλη της ζώνης Σένγκεν στον εντοπισμό υπόπτων στους ελέγχους πρώτης και δεύτερης γραμμής στα σύνορα, σε σύγκριση με ένα αυτοματοποιημένο σύστημα ανίχνευσης απάτης» («Avatar», αναπτύχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα). «Σκοπός ήταν να κατανοηθεί καλύτερα τι προκαλεί στους συνοριοφύλακες υποψίες (σε τι στοιχεία κίνησης και συμπεριφοράς δίνουν προσοχή για να πάρουν μια γρήγορη απόφαση), πώς η μηχανή καταλήγει σε εκτιμήσεις αξιόπιστα, και αν οι συνοριοφύλακες μπορούν να πάρουν καλύτερες αποφάσεις με τη βοήθεια της μηχανής».

Το σενάριο της άσκησης προέβλεπε ότι δυο ολλανδικές ομάδες (Αγιαξ, Φέγιενορντ) προκρίθηκαν στον τελικό του Τάσμπιονς Λιγκ στο Λονδίνο. «Ολλανδοί χούλιγκαν (όχι από αυτούς που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα παρακολούθησης) προσπαθούν να αναμιχθούν με Ολλανδούς φιλάθλους για να παρακολουθήσουν τον αγώνα. Επιπλέον, είναι επίφοβοι ότι θα ενώσουν δυνάμεις με Βρετανούς νεοναζί, χρησιμοποιούν το ματς ως προκάλυμμα για να εισέλθουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και να πραγματοποιήσουν επίθεση σε μια σημαντική συνάντηση για τη μετανάστευση.

Τους ταξιδιώτες υποδύθηκαν 29 ευέλπιδες της ΚMar. Τους ανατέθηκαν ρόλοι όσο πιο κοντά στην προσωπικότητά τους για να είναι οι αντιδράσεις τους πιο ρεαλιστικές. Σε κάποιους από τους ευέλπιδες ζητήθηκε να πουν ψέματα όταν ρωτηθούν από τους συνοριοφύλακες ποια ομάδα υποστηρίζουν (αν υποστηρίζει Αγιαξ, να προσποιηθεί ότι υποστηρίζει Φέγιενορντ). Σε άλλους ευέλπιδες δεν ζητήθηκε να πουν ψέματα ούτε γνώριζαν λεπτομέρειες του σεναρίου. Επιπλέον, σε τέσσερις από τους 29 δόθηκαν πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με τη νεοναζιστική ομάδα και τη σχεδιαζόμενη επίθεση. Τους ζητήθηκε να αποκρύψουν πληροφορίες, να αρνηθούν ότι γνωρίζουν οτιδήποτε σχετικό.

Οι συνοριοφύλακες εντόπισαν στον πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο έλεγχο και απαγόρευσαν την είσοδο σε οκτώ από τους 29 που έλεγαν ψέματα, συν έναν στους τέσσερις από τους «χούλιγκαν» που απέκρυπταν πληροφορίες. Αλλα εννιά άτομα ορθά κίνησαν υποψίες στον πρωτοβάθμιο έλεγχο, παραπέμφθηκαν στον δευτεροβάθμιο για περισσότερες ερωτήσεις, αλλά τελικά τους επιτράπηκε η υποτιθέμενη είσοδος στη Βρετανία. Συνολικά, το ποσοστό «επιτυχίας» των συνοριοφυλάκων στον εντοπισμό υπόπτων υπολογίστηκε στο 25%. Το «Αvatar» εντόπισε 75% των υπόπτων.

«Ενώ οι συνοριοφύλακες φάνηκε να επικεντρώνουν κατά κύριο λόγο στη συλλογή και σύνδεση των συλλεγόμενων πληροφοριών, το μηχάνημα εστίασε μόνο στις αντιδράσεις και αλλαγές συμπεριφοράς των ευέλπιδων, όπως το βλέμμα, διαστολή της κόρης, αλλαγές στη φωνή. Τα αποτελέσματα της άσκησης οδήγησαν σε συζητήσεις σχετικά με το ρόλο της τεχνολογίας στη συνοριοφύλαξη, τη σημασία της εμπειρίας και το πώς επηρεάζει η υποκειμενικότητα την λήψη αποφάσεων».

«Οταν τσακώνονται τα βουβάλια... »

«Οταν τσακώνονται τα βουβάλια... »

Η προχτεσινή δήλωση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σχετικά με το Γιούρογκρουπ, αποτυπώνει την πραγματικότητα που έχει διαμορφώσει η γενικευμένη οικονομική καπιταλιστική κρίση και εντός της ΕΕ και της Ευρωζώνης αλλά και γενικώτερα στις σχέσεις τους με άλλες ισχυρές καπιταλιστικές χώρες όπως οι ΗΠΑ. Τι είπε συγκεκριμένα; «Βγάλαν τα μαχαίρια από τα θηκάρια και το μόνο ενδιαφέρον τους ήταν πώς θα καταμερίσουν τη ζημιά. Θα συμβιβαστούν προσωρινά. Θα υπάρξει ένας εύθραυστος προσωρινός συμβιβασμός, γιατί αυτή τη στιγμή στην ΕΕ κυριαρχεί η ιδέα της ακεραιότητας της ζώνης του ευρώ, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχει και η τάση της διάσπασής της».

Η εικόνα στο Γιούρογκρουπ φαίνεται να είχε στο επίκεντρό της τη διαχείριση του κρατικού χρέους της Ελλάδας, τη δανειακή δόση, με βασικό πεδίο αντιπαράθεσης την κόντρα ΔΝΤ - Γερμανίας και των δορυφόρων της (Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία), σχετικά με την απαίτηση του ΔΝΤ για «κούρεμα» του χρέους ώστε να γίνει διαχειρίσιμο, ή βιώσιμο όπως λένε. Και τις απειλές ότι θα σταματήσει να χρηματοδοτεί το χρέος της Ελλάδας. Αλλά το ΔΝΤ απειλεί ξέροντας ότι η Ευρωζώνη δυσκολεύεται, αν δεν αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα ίδια προβλήματα σε Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, ίσως και Γαλλία.

***

Στον αστικό Τύπο, γράφτηκε«Αν το σημερινό γερμανικό κέντρο εξουσίας δε θέλει την Ευρωζώνη, ή την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, ας το ξεκαθαρίσει. Για να ξέρουν τι θα κάνουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, που σκέφτονται εντελώς διαφορετικά. Οι Ελληνες πάντως ξέρουν τι θα κάνουν» («Τα Νέα», 22/11/2012). Την ίδια μέρα η «Ημερησία» έγραφε: «Τα κίνητρα των ΗΠΑ, που παρεμβαίνουν στην Ευρωζώνη μέσω του ΔΝΤ, είναι κατεξοχήν γεωπολιτικά: Τη στιγμή που η Ισπανία είναι εκτός αγορών, η Ιταλία στον προθάλαμο της πολιτικής και δημοσιονομικής κρίσης και η Γαλλία αμήχανη και σιωπηρή μετά την επίθεση Σόιμπλε, η Ουάσιγκτον επιθυμεί να ματαιώσει την επιβολή μιας γερμανικής ευρωζώνης, γιατί πολύ απλά θα έχανε κάθε περιθώριο επηρεασμού των εξελίξεων στη Γηραιά Ηπειρο, θα έβλεπε τη διατλαντική σχέση να εξανεμίζεται, το ΝΑΤΟ να μοιάζει με τη Βρετανική Κοινοπολιτεία... η αποχώρηση του ΔΝΤ από την Ευρώπη θα ήταν μια σοβαρή ποσοτική επιβάρυνση της συμμετοχής του Βερολίνου στα προγράμματα διασώσεων της Ευρωζώνης και θα φώτιζε τη γερμανική κυβέρνηση ως κράτος ταραξία των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών ισορροπιών... Η γερμανική ηγεσία πήρε το μήνυμα, μένει να δούμε αν το έλαβαν στη Λισαβόνα, στο Δουβλίνο, στη Ρώμη, στη Μαδρίτη, και κυρίως στο Παρίσι».

Τα παραπάνω δείχνουν ότι οι ανταγωνισμοί έχουν οξυνθεί στο έπακρο, τους οξύνει η κρίση. Η κρίση καταστρέφει κεφάλαιο, επομένως ποιου καπιταλιστικού κράτος το κεφάλαιο θα καταστραφεί λιγότερο και ποιου περισσότερο είναι αιτία να βγαίνουν μαχαίρια μεταξύ τους. Ταυτόχρονα οι ανταγωνισμοί μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου στο εσωτερικό των κρατών και των σχέσεών τους με το κεφάλαιο άλλων κρατών, επιδρούν στις σχέσεις των ίδιων κρατών και στους ανταγωνισμούς τους. Εδώ υπεισέρχεται και ο παράγοντας ποιου κράτους το κεφάλαιο θα κατακτήσει μεγαλύτερα μερίδια στη διεθνή αγορά. Αυτά καθορίζουν αντιθέσεις, επανακαθορίζουν συμμαχίες, διαφορετικές επιλογές σχέσεων κρατών κλπ. Η οικονομική κρίση και το ξεπέρασμά της με τις λιγότερες απώλειες για το κεφάλαιο είναι το θεμελιακό τους πρόβλημα, το χρέος είναι παράγωγο της κρίσης. Μέσα από τη διαχείριση του χρέους πασχίζουν να αντιμετωπίσουν την καταστροφή κεφαλαίου. Αυτά διαμορφώνουν και την κόντρα Βορρά - Νότου στην Ευρωζώνη, τους -για την ώρα- συμβιβασμούς που είναι εύθραυστοι και τις φυγόκεντρες τάσεις. Αυτά εκφράζει και η κόντρα του αστικού Τύπου απέναντι στην Μέρκελ, όπως φαίνεται από τα δημοσιεύματα.

***

Οι ΗΠΑ κάνουν ανοιχτές παρεμβάσεις στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, κόντρα στη Γερμανία και την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα, ενώ παρακολουθούν το βάθεμα της κρίσης στην Ευρωζώνη, ιδιαίτερα σε Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, αλλά και την ΕΕ συνολικά. Η δυσκολία στην Ευρωζώνη διευκολύνει τις ΗΠΑ στους μεταξύ τους ανταγωνισμούς. Στη Γερμανία οξύνονται οι ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί αυτών που θέλουν στρατηγικά τον ευρωατλαντισμό κόντρα σε τμήματα που προσανατολίζονται στρατηγικά σε Ρωσία, Κίνα, στην Ασία γενικότερα. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν την υπονόμευση της Ευρωζώνης και της Γερμανίας, και το αντίστροφο, στα πλαίσια της μεταξύ τους διαπάλης. Αυτό εκφράζεται και με την κόντρα ΔΝΤ - Γερμανίας. Ταυτόχρονα οι ανταγωνισμοί οξύνονται για τη μοιρασιά πλουτοπαραγωγικών πηγών, και στην Ελλάδα αυτό εκφράζεται έντονα. Οι ΗΠΑ δείχνουν ενδιαφέρον για τομείς που ενδιαφέρεται και η Γερμανία, η Ρωσία, με βασικό αυτόν της ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς της. Αυτό έχει αντανάκλαση και στα διάφορα τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα. Υπάρχουν τμήματά του (εφοπλιστές - πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι ο Ομπάμα από το καλοκαίρι ακόμη συναντιέται με Ελληνες εφοπλιστές - μεγαλοεξαγωγείς, μεγαλοξενοδόχοι κλπ), που καλοβλέπουν «κολεγιά» με τις ΗΠΑ και άλλες χώρες, όπως οι Ρωσία, Κίνα...

Αυτοί οι ανταγωνισμοί εκφράζονται και στο πολιτικό επίπεδο, με τη συγκυβέρνηση να έχει στρατηγική επιλογή την πολιτική της Μέρκελ και τον ΣΥΡΙΖΑ την «αντι-Μέρκελ» προβάλλοντας ως υπόδειγμα διαχείρισης την πολιτική Ομπάμα στις ΗΠΑ και τη συμμαχία με τον Ευρωπαϊκό Νότο. Η ουσία είναι ότι «τη νύφη» πληρώνει ο λαός, που δεν έχει άλλη διέξοδο από την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους και να πάρει την οικονομία στα χέρια του, κοινωνικοποιώντας τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής.

Τι επιβεβαιώνει η περίπτωση της Αργεντινής;

Τι επιβεβαιώνει η περίπτωση της Αργεντινής;

-- Τι δείχνει η νέα δικαστική απόφαση στις ΗΠΑ για το χρέος της Αργεντινής;

Σύμφωνα με τα διεθνή πρακτορεία, η κυβέρνηση της Αργεντινής βρίσκεται αντιμέτωπη με μια νέα δικαστική απόφαση, που την υποχρεώνει να αποπληρώσει στο ακέραιο Αμερικανούς κατόχους ομολόγων, που δε συμμετείχαν στην αναδιάρθρωση του χρέους που έγινε το 2005 και το 2010. Συγκεκριμένα, δικαστήριο της Νέας Υόρκης αποφάσισε ότι οι επενδυτικές εταιρείες - μεγαθήρια (NML Capital Ltd, Elliot Management Corp΄s, NML Capital Ltd, Aurelius Capital Management), που είχαν στην κατοχή τους ομόλογα της Αργεντινής και αρνήθηκαν να τα ανταλλάξουν με νέα, πρέπει να τα πληρωθούν στο ακέραιο. Η αναδιάρθρωση του χρέους που έκανε δύο φορές η αργεντίνικη κυβέρνηση για να το διαχειριστεί, προέβλεπε εθελοντική συμμετοχή των πιστωτών. Οσοι δέχτηκαν να ανταλλάξουν ομόλογα, απέκτησαν το προνόμιο να εξυπηρετηθούν κατά προτεραιότητα στην αποπληρωμή του χρέους.

Τα αμερικάνικα δικαστήρια αποφασίζουν τώρα ότι το καθεστώς της «κατά προτεραιότητα» εξυπηρέτησης είναι «παράνομο» και καλεί την Αργεντινή να αποπληρώσει άμεσα και όσους δεν είχαν δεχτεί να συμμετέχουν εθελοντικά στην αναδιάρθρωση. Αν, μάλιστα, η Αργεντινή αψηφήσει την απόφαση, τότε τα δικαστήρια των ΗΠΑ μπορούν να εμποδίσουν τις πληρωμές σε ομολογιούχους που δέχτηκαν την ανταλλαγή, γεγονός που θα προκαλέσει την τεχνική αθέτηση πληρωμών σε ομόλογα αξίας περίπου 24 δισ. δολαρίων. Δηλαδή, χρεοκοπία. Είχε προηγηθεί, στις αρχές Νοέμβρη, η δημοσιοποίηση άλλης απόφασης του Εφετείου της Νέας Υόρκης, που έκρινε ότι δικαιούνται ίσης μεταχείρισης οι κάτοχοι των νέων ομολόγων που εκδόθηκαν το 2005 και το 2010 και εκείνοι που αρνήθηκαν να ανταλλάξουν τους τίτλους τους με καινούργιους και διεκδικούν δικαστικά την πληρωμή της ονομαστικής τους αξίας στο ακέραιο.

Τι δείχνουν οι εξελίξεις; Οτι στο πλαίσιο του καπιταλισμού, ακόμα και αν υπάρξουν πρόσκαιροι συμβιβασμοί και διευθετήσεις ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη και κυβερνήσεις για τη διαχείριση της κρίσης, ο λαός δεν πρόκειται να απαλλαχθεί από το βραχνά του χρέους, που δεν είναι δικό του, αλλά το δημιούργησε η πλουτοκρατία. Η Αργεντινή είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα: Το 2002 κήρυξε στάση πληρωμής του χρέους και κάλεσε τους πιστωτές σε διαβουλεύσεις για την αναδιάρθρωσή του, αφού πρώτα διέγραψε ένα μέρος σαν «απεχθές». Μεγάλο μέρος των δανειστών της συμμετείχε στην αναδιάρθρωση, θέλοντας να διασφαλίσει το κεφάλαιο που είχε στα χέρια του, έστω κι αν ένα κομμάτι από αυτό θα καταστρεφόταν στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης. Αλλοι, όμως, κάτοχοι ομολόγων αρνήθηκαν να μπουν στην αναδιάρθρωση και με δικαστικά μέσα προσπάθησαν έκτοτε να πληρωθούν για τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους.

Η αστική κυβέρνηση της Αργεντινής πανηγύρισε τότε ότι απάλλαξε το λαό από χρέος, γλίτωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία και έτριζε τα δόντια της σε όσους αρνήθηκαν να συμμετέχουν στην αναδιάρθρωση, λέγοντας πως θα εξοφλήσει κατά προτεραιότητα όσους δέχτηκαν να ανταλλάξουν τα ομόλογά τους. Αυτά μέχρι πρόσφατα. Γιατί οι αποφάσεις των (αστικών) δικαστηρίων μιας χώρας, όπως οι ΗΠΑ, με ανταγωνιστικά συμφέροντα προς τα μονοπώλια της Αργεντινής και με βλέψεις να μεγαλώσει τη διείσδυση στην αργεντίνικη οικονομία, αλλάζουν άρδην τα πράγματα. Ο διακανονισμός του χρέους, που τότε προβλήθηκε σαν σωτηρία, επανέρχεται τώρα σαν βρόχος στο λαιμό του λαού της Αργεντινής, που παγιδεύτηκε στην αυταπάτη ότι με συνεννοήσεις μεταξύ των αστών και νομικές συμφωνίες στα πλαίσια του καπιταλισμού, είναι δυνατόν να σωθεί και να ευημερήσει. Σημειωτέον ότι ο λαός στην Αργεντινή βρίσκεται ξανά σε κινητοποιήσεις, αντιδρώντας στην εξαθλίωση που του επιφυλάσσει η αστική διαχείριση σε περίοδο ανάπτυξης.

Τα ίδια κάνει στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος λέει ότι σε συνεννόηση με τους δανειστές θα διαγράψει ένα μέρος του χρέους και θα βάλει όρους («ρήτρες ανάπτυξης» τις ονομάζει) για την αποπληρωμή του υπόλοιπου. Πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ, τέτοιες λύσεις δοκιμάστηκαν από το κεφάλαιο στο πλαίσιο του άλλου μείγματος διαχείρισης της κρίσης και του χρέους. Η περίπτωση της Αργεντινής είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, το οποίο μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ εκθειάζει. Αποδεικνύεται όμως ότι δεν μπορεί να απαλλάξει το λαό από τη δυστυχία, την οποία ούτως ή άλλως βιώνουν οι Αργεντινοί, αλλά ούτε καν από το χρέος. Για να γλιτώσει ο λαός από το χρέος πρέπει να απαλλαγεί από αυτούς που το δημιούργησαν: Το κεφάλαιο και την εξουσία του. Μόνο μια πραγματική εξουσία του λαού μπορεί να διαγράψει μονομερώς το χρέος, έχοντας πάρει στα χέρια του τα κλειδιά της παραγωγής, με αποδεσμευμένη τη χώρα από την ΕΕ και τις άλλες διακρατικές ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Ολα τα άλλα είναι ανακύκλωση του προβλήματος και φαύλος κύκλος, που μόνο ο λαός μπορεί να τον σπάσει, αρκεί ο ίδιος να το αποφασίσει.

Πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικων

Γρηγοριάδης Κώστας

«Φιλελληνική ομοβροντία», διαπίστωναν με έκδηλη ικανοποίηση στον πρωτοσέλιδο τίτλο τους τα χθεσινά «Νέα», επικαλούμενα τις δηλώσεις που έγιναν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τη Γαλλία, την Κομισιόν και από τον επίτροπο Ολι Ρεν, με τις οποίες «καλούν τους διεθνείς πιστωτές να υπάρξει συμφωνία για τη βιωσιμότητα του χρέους και την εκταμίευση της δόσης». Πρόκειται βέβαια για παραπλανητική «ματιά» στις εξελίξεις, ακριβέστερα μέσα από τα «μάτια» της πλουτοκρατίας, που τη βολεύει να δημιουργεί διαρκώς ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές και αντιθέσεις, όπως αυτή που χωρίζει τους εταίρους και δανειστές ανάμεσα σε «φιλέλληνες» ή «ανθέλληνες», ακριβώς για να ρίχνει στάχτη στα μάτια του λαού για τις πραγματικές αντιθέσεις και να τον στοιχίζει πίσω από τη δική της στρατηγική παρουσιάζοντας τα δικά της εγωιστικά συμφέροντα ως συμφέροντα ολόκληρου του λαού. Ομως, στις συνόδους κορυφής της λυκοσυμμαχίας δεν συναντώνται εκπρόσωποι λαών, αλλά εκπρόσωποι αστικών τάξεων καπιταλιστικών κρατών που δίνουν λυσσαλέα μάχη για να κερδίσουν ό,τι μπορούν από τη λεία της καταλήστευσης των λαών για λογαριασμό των δικών τους μονοπωλίων. Ομονοούν απόλυτα μεταξύ τους όμως προκειμένου να αυγατίσουν τα κέρδη τους, ξεζουμίζοντας και εξαθλιώνοντας τους λαούς. Σε κάθε σύνοδο κορυφής της ΕΕ όλες οι κυβερνήσεις καλούνται να επιδείξουν τα «λάφυρα» από τον πόλεμο διαρκείας κατά των λαών και ταυτόχρονα να καταθέσουν συγκεκριμένα εχέγγυα για την κλιμάκωση αυτού του πολέμου προκειμένου να είναι αξιόπιστα στη λυκοσυμμαχία. Ακριβώς αυτό έκανε, για ακόμα μια φορά, ο Ελληνας πρωθυπουργός επιδεικνύοντας διαρκώς «τις θυσίες του λαού». Με δύο λόγια, η εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να χάνονται και να εγκλωβίζονται στις ενδοϊμπεριαλιστικές διαμάχες και ανταγωνισμούς αλλά να βλέπουν το κυρίαρχο, δηλαδή τον πόλεμο που έχουν κηρύξει σε βάρος τους και άρα πώς θα αντεπιτεθούν οργανώνοντας το δικό τους πόλεμο ενάντια στα μονοπώλια και την εξουσία τους.

Ουστ ξεφτιλες

Σα δε ντρέπονται...

Παπαγεωργίου Βασίλης

«Η πρακτική που ίσχυε επί κομμουνισμού να εγκαταλείπονται δηλαδή μικρά παιδιά στη φροντίδα του κράτους παραμένει, και κάθε χρόνο 15.000 παιδιά εγκαταλείπονται σε 21 χώρες του πρώην κομμουνιστικού μπλοκ στην Ευρώπη»... Αυτό μαθαίνουμε από τα ειδησεογραφικά πρακτορεία ότι δήλωσε από τη Σόφια η Μαρί-Πιέρ Πουαριέ, περιφερειακή διευθύντρια της UNICEF, στο πλαίσιο διάσκεψης στην οποία συμμετείχαν υπουργοί και ειδικοί από 21 χώρες.

Σύμφωνα με έκθεση που παρουσιάστηκε, 1,3 εκατομμύρια νέοι, μικρότεροι των 18 χρόνων, στην ανατολική Ευρώπη και την κεντρική Ασία, ζουν μακριά από τις οικογένειές τους, «αριθμός υψηλότερος σε όλον τον κόσμο (...) πρόκειται για μια κληρονομιά της σοβιετικής εποχής που έβαζε το δημόσιο συμφέρον πάνω από το προσωπικό και παραχωρούσε στο κράτος τη βασική ευθύνη της ανατροφής των παιδιών»...

Πρόκειται για μία ακόμα χονδροειδέστατη παραποίηση της πραγματικότητας. Στο σοσιαλισμό τα παιδιά ήταν η προνομιούχα «τάξη» της κοινωνίας. Απολάμβαναν φροντίδα, δικαιώματα, παροχές, όσα ούτε να ονειρευτούν δεν μπορούν οι εργατικές λαϊκές οικογένειες για τα παιδιά τους στον καπιταλισμό. Τα δικά τους στοιχεία το επιβεβαιώνουν. Σήμερα εγκαταλείπονται παιδιά, σήμερα στήνονται σε κεντρικά σημεία πρωτευουσών «βρεφοδόχοι» όπου μπορούν γονείς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα να αποθέτουν τα μωρά τους με την ελπίδα να βρουν στέγη και τροφή σε κάποιο ίδρυμα. Σήμερα λένε οι ίδιοι ότι 31.000 παιδιά, μικρότερα των τριών χρόνων, που έχουν εγκαταλειφθεί σε ιδρύματα, βρίσκονται στη Ρωσία, ενώ η Βουλγαρία κρατά τα σκήπτρα στην εγκατάλειψη παιδιών. Σήμερα ομολογούν πως «η φτώχεια που πλήττει τις οικογένειες και η έλλειψη φροντίδας από τις κοινωνικές υπηρεσίες, ειδικά για τα ανάπηρα παιδιά, εξηγεί τα υψηλά ποσοστά εγκατάλειψης».

Ολα αυτά σήμερα είναι τα αποτελέσματα του σάπιου συστήματός τους. Σήμερα δεν υπάρχει σοσιαλισμός. Μακάρι να υπήρχε η κληρονομιά του ως προς την ανατροφή των παιδιών και τις παροχές που απολάμβαναν, ως προς τη δυνατότητά τους να ζουν αυτά και οι οικογένειές τους έχοντας καλυμμένες βασικές, και όχι μόνο, ανάγκες. Σήμερα κυριαρχεί ο αχαλίνωτος και σε βαθιά σήψη καπιταλισμός. Ας μη χρεώνουν λοιπόν διάφοροι απολογητές και θιασώτες του τη βαρβαρότητά του σε ένα σύστημα του οποίου η ανωτερότητα ακτινοβολεί ακόμα, παρά τους τόνους λάσπης που εκτοξεύονται.

«Πούντιλα»: Το ΘΕΑΤΡΟ στην υπηρεσία του μυαλού!

«Πούντιλα»: Το ΘΕΑΤΡΟ στην υπηρεσία του μυαλού!

«Κι όπως το θέλει η ανάγκη

στο ένα χέρι το γέλιο θα κρατάμε,

Και στ' άλλο, με το τσεκούρι θα χτυπάμε.

Θα δείτε λοιπόν απόψε, αγαπητό κοινό,

ένα ζώο παμφάγο, θεριό προϊστορικό,

πνιγμένο στα ξίγκια, άχρηστο και περιττό,

ιδιοκτήτης τ' όνομά του, όλοι τον ξέρετε καλά,

Γαιοχτήμονας και βάλε, με τη σέσουλα λεφτά,

ξεδιάντροπα ξέρει μονάχα να τρώει, να πίνει, να γλεντά,

ανθρώπους βασανίζει, τους τρώει τα παιδιά,

την όμορφη πατρίδα μας σπρώχνει στη συμφορά».

*

Με τα λόγια αυτά ξεκινάει η παράσταση του έργου του Μπρεχτ «Ο αφέντης Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι» που παρουσιάζεται - ήδη με μεγάλη επιτυχία - στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη».

Η παράσταση αυτή έρχεται πραγματικά «πάνω στην ώρα». Είναι η απόδειξη του τι σημαίνει Τέχνη και πώς η Τέχνη, όταν είναι τέτοια, μπορεί και πρέπει να συλλαμβάνει τον παλμό και τις ανάγκες της εποχής.

Στο σανίδι του «Τζένη Καρέζη», από Τετάρτη μέχρι και Κυριακή, συντελείται ένα συγκλονιστικό και μεγαλειώδες πολιτιστικό γεγονός.

Ο Κώστας Καζάκος, αυτός ο τεράστιος θεατράνθρωπος, διανύει μια από τις κορυφαίες στιγμές της σπουδαίας καριέρας του. Ως γνήσιος και αυθεντικός θεματοφύλακας, και του κλίματος και του πνεύματος του «Μεγάλου μας Τσίρκου», σκηνοθέτησε, πρωταγωνιστεί και διευθύνει τον πολυπρόσωπο θίασό του, σε μια υψηλής αισθητικής ποιότητας παράσταση. Μια παράσταση λαϊκού θεάτρου, με εξαιρετικές υποκριτικές «καταθέσεις» όλων των ηθοποιών.

Ακολουθώντας το μπρεχτικό ήθος, ο Διονύσης Τσακνής μελοποίησε και ερμηνεύει ζωντανά τα τραγούδια της παράστασης, δημιουργώντας ένα κλίμα ανάτασης στους θεατές που όρθιοι χειροκροτούν και τραγουδούν μαζί.

*

Στα 115 χρόνια από τη γέννησή του και 56 χρόνια από το θάνατό του, ο λόγος του Μπρεχτ παρουσιάζεται στην Ελλάδα του 2012 - πάνω στην ώρα δηλαδή - όπως ακριβώς είναι:Σπίθα και λάβα μαζί!

Ο Μπρεχτ, μέσα από τη μαεστρία του Κ. Καζάκου, την έμπνευση του Δ. Τσακνή και τις ερμηνείες όλων των επί σκηνής συντελεστών της παράστασης, μοιάζει να ξαναγεννιέται. Παίρνει τη «σάρκα» και τα «οστά» της φωνή τού σήμερα και τού αύριο. Της φωνής που πάντα θα συνομιλεί με όλους τους εκμεταλλευόμενους ανθρώπους και λαούς.

Ο Κ. Καζάκος πέτυχε το απλό, που για να το κατορθώσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα: Μετέφερε ατόφιο τον Μπρεχτ, συνδέοντας πλούτο σκέψης, χιούμορ και λαϊκή απλότητα έκφρασης. Με τρόπο που μόνο ένας δάσκαλος μπορεί να καταφέρει, ο Κ. Καζάκος μετέφερε όλη την τρυφερότητα της μπρεχτικής Τέχνης χωρίς να της στερήσει το παραμικρό από την κατάδειξη και την καταγγελία της τραχύτητας του κόσμου της ταξικής βαρβαρότητας.

*

«Ο αφέντης Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι» είναι τόσο παλιές και τόσο σύγχρονες, ταυτόχρονα, φιγούρες, όσο ακριβώς παλιό και σύγχρονο είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου.

Ο «Πούντιλα» του Μπρεχτ είναι ο τυπικός καπιταλιστής, αυτός που μέσα από τους αιώνες κατάφερε να αποκτήσει την ευελιξία να μπορεί να μεταμορφώνεται από το «ανθρωποφάγο» θηρίο που είναι η φύση του, στον κανονικό άνθρωπο των ιδιωτικών του στιγμών. Μόνο που τέτοιος, κανονικός άνθρωπος, γίνεται μόνο όταν... μεθάει. Αλλά και τότε, όπως μεγαλοφυώς τον σκιαγραφεί ο Μπρεχτ και όπως μαεστρικά τον αποδίδει ο Καζάκος, ο καπιταλιστής «Πούντιλα» χρησιμοποιεί τον κανονικό άνθρωπο «Πούντιλα», δηλαδή χρησιμοποιεί ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό (!), για να απορροφά τις αντιδράσεις, να ξεγελάει τα θύματά του και να επιβιώνει. Και με τα δύο προσωπεία εξυπηρετεί τα συμφέροντά του.

Στον αντίποδα του «Πούντιλα» βρίσκεται ο «Μάττι». Που έχει μεν συνείδηση του τι σημαίνει να μισθώνεις την εργασία σου σ' ένα αφεντικό, αλλά ταυτόχρονα γοητεύεται από το προσωπείο του «Πούντιλα». Ο «Μάττι», ωστόσο, έχοντας ανοιχτό μυαλό και συσσωρεύοντας πείρα, χωρίς κραυγές και χωρίς περιττά επιφανειακά συνθήματα, συνειδητοποιείται ταξικά. Εξελίσσεται.

Ο «Μάττι» του Μπρεχτ, υπό τη σκηνική καθοδήγηση του Καζάκου και την υποκριτική αρτιότητα του Θόδωρου Γράμψα που τον υποδύεται, καταφέρνει να μεταδώσει τη συνείδηση αυτή στους ανυποψίαστους, όχι με ρητορείες και δημαγωγικές κορόνες, αλλά με ζέοντα θεατρικό λόγο και πράξη. Ετσι, στη διάρκεια του έργου ο «Μάττι» οδηγείται στην αυτονόητη ρήξη. Είναι αυτός που εκπροσωπεί την προοπτική του εργατικού λαϊκού κινήματος.

*

Ο Μπρεχτ είναι ο σημαιοφόρος του αγώνα να «φωτιστεί» το μυαλό, να κινητοποιηθεί η λογική του θεατή: «Πιστεύω στον Ανθρωπο - έλεγε - δηλαδή πιστεύω στο Λογικό του Ανθρώπου... Πιστεύω στην πειστική δύναμη της Λογικής πάνω στους Ανθρώπους... Η γοητεία που αναδίνει η απόδειξη είναι πάρα πολύ μεγάλη. Οι περισσότεροι άνθρωποι της παραδίνονται αμέσως. Με τον καιρό, της παραδίνονται όλοι. Η Σκέψη είναι μια απ' τις μεγαλύτερες ηδονές του ανθρώπινου γένους».

Ο Μπρεχτ ήταν πεισμένος ότι το θέατρο πρέπει να γίνει ένα εργαστήρι στην υπηρεσία της κοινωνικής αλλαγής. Τα έργα του επαναστατικά, αντιεξουσιαστικά, οι χαρακτήρες του ανθρώπινοι σχοινοβατούν ανάμεσα στη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά τους.

«Σκοπός του θεάτρου μου - έλεγε - είναι να ξυπνήσει στον θεατή την επιθυμία να καταλάβει την κοινωνία στην οποία ζει και να μεθοδέψει σ' αυτόν το μεράκι να πάρει μέρος στην αλλαγή της».

Είναι πραγματική ευτυχία για όλους εμάς, είναι πραγματικό δώρο - και θα το νιώσουν όλοι όσοι δουν τον «Πούντιλα» - ειδικά αυτές τις δύσκολες ώρες, που ο Καζάκος, ο Τσακνής και όλος ο θίασος, προσφέρουν στον ελληνικό λαό την έννοια «θέατρο», με όλη της την ομορφιά και σε όλο της το βάθος.

Με μια παράσταση που δεν είναι τίποτα λιγότερο από τη μαρξιστική φιλοσοφία και την κομμουνιστική θεωρία, πάνω στο σανίδι.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Οργάνωση της αντεπίθεσης

Οργάνωση της αντεπίθεσης

Βγαίνουν επιθετικά και δηλώνουν ότι η γη δε γυρίζει.

Βγαίνουν επιθετικά και δηλώνουν ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από τις αλυσίδες.

Βγαίνουν επιθετικά και δίνουν εντολή στο λαό να αυτοπροσδιοριστεί σαν σκλάβος εσαεί. Λες και δεν είναι οι σχέσεις παραγωγής που ορίζουν το είναι του ανθρώπου.

***

Νιώθουν παντοδύναμοι. Κι έχουν λόγους. Επένδυσαν χρόνια και χρόνια στον ευνουχισμό του εργατικού κινήματος. Εχουν λόγους που θέλουν τώρα να εισπράξουν. Δεν έχουν εξασφαλίσει μόνο την άκρα του τάφου σιωπή στα συνδικάτα που ελέγχουν, αλλά έχουν έγκαιρα διαμορφώσει και την επόμενη στρατιά εργατοπατέρων που τώρα εμφανίζεται σαν εναλλακτική εντός των τειχών. Διάβαζε ονόματα, θυμίσου ρόλους: Από τον Τσουκαλά της ΟΤΟΕ που σήμερα εμφανίζεται ως ΣΥΡΙΖΑ, ως τον Κουτσούκο της ΑΔΕΔΥ που σήμερα ποζάρει δίπλα στο Βασιλόπουλο του ναυτιλιακού κεφαλαίου και του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα πράγματα δείχνουν ότι δεν είναι εύκολα για τους εργάτες.

***

Κι όμως, η γη γυρίζει.

Οι υπάλληλοι του ΙΚΕΑ βγήκαν στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης, ήρθαν σ' επαφή με το ταξικό κίνημα, το Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων και το ΠΑΜΕ, παραμέρισαν τους εργατοπατέρες, έκαναν συνέλευση και στις δυο πρώτες κιόλας μέρες του αγώνα τους κατάληξαν να δηλώνουν απ' τα μεγάφωνα της απεργίας: «ο Φουρλής δεν μπορεί χωρίς τους υπαλλήλους, εμείς μπορούμε χωρίς τον Φουρλή». Αλμα συνείδησης. Σπορά που υποχρεώνει τον καπιταλιστή να πάρει σοβαρά υπόψη τι έχει φυτρώσει στο «χωράφι του». Ωσπου οι εργάτες να αμφισβητήσουν την ιδιοκτησία και στο «χωράφι».

Στη Wind η απάντηση δόθηκε αμέσως με γενική συνέλευση και απόφαση για απεργία. Το ταξικό συνδικάτο, το ΣΕΤΗΠ, ήταν εκεί.

Οι γενικές συνελεύσεις που τόσο πολύ αποφεύγουν οι εργατοπατέρες αναδεικνύονται εργαλείο πρώτης γραμμής.

Ολα αλλάζουν. Αρκεί να είναι εκεί οι πρωτοπόροι της ταξικής πάλης. Αρκεί να αποκτά άλλο περιεχόμενο η έννοια της θυσίας. Από το «καμιά θυσία για την πλουτοκρατία», στο «όλα για τον αγώνα».

Τότε οι σχέσεις μέσα στο χώρο της παραγωγής, το πάντρεμά τους με το ταξικό εργατικό κίνημα, η άμεση αντιπαράθεση με τον καπιταλιστή, αλλάζουν συνειδήσεις.

***

Για να προλάβει τις εξελίξεις, η αστική τάξη μιλά ήδη για τη ζωή «μετά το μνημόνιο». Αναφέρεται σε μια ζωή «με το μνημόνιο». Δηλαδή με τσακισμένα μεροκάματα, χωρίς συντάξεις, με υγεία μόνο για όποιον έχει να πληρώσει, με πρόνοια επιπέδου φυλακών ψυχών, με σχολεία μαζικής εκπαίδευσης σύγχρονων σκλάβων.

Βιάζονται να δείξουν την εικόνα «μετά το μνημόνιο». Ετσι που να θεωρείται δεδομένο το μνημόνιο και άρα πάμε γι' άλλα: Στο σχέδιο του Δασκαλόπουλου για τη νέα αναπτυξιακή συμφωνία.

Αυτό το σχέδιο δεν πρέπει να νομιμοποιηθεί στις συνειδήσεις των εργατών. Αλλά η διακήρυξη της αντίθεσης δε φτάνει. Πρέπει νάναι καθαρό τι πράγμα είναι αυτή η νέα συμφωνία που ευαγγελίζονται. Ετσι που κανείς να μην εγκλωβίζεται σε κενολογίες περί «αντιμνημονιακού αγώνα». Ο αντίπαλος είναι τα μονοπώλια και οι πολιτικές τους. Αυτό που έγινε ήδη οδήγησε μισό αιώνα πίσω την κατάσταση της εργατικής τάξης. Αυτό που έγινε ήδη είναι καταστροφή των αυτοαπασχολούμενων μεσαίων στρωμάτων. Αυτό που γίνεται ήδη είναι συγκέντρωση της γης σε μονοπωλιακή βάση. Αυτό που θα γίνεται διαρκώς -όσο οι αντιστάσεις δεν το αποτρέπουν- είναι μια ζωή ίσα ίσα στη συντήρηση και στην εξαθλίωση για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

***

Κόντρα στα σχέδια της αστικής τάξης, επείγει η οργάνωση της λαϊκής πάλης: για την προστασία όσων πλήττονται σε διάφορες φάσεις (από τους άνεργους και τις γυναίκες, ως τους νεόπτωχους και τα παιδιά), αλλά πολύ περισσότερο για να γίνεται καθαρό ότι ο αγώνας από δω και πέρα δε θα είναι όπως χτες: Κανένας αγώνας για το μεροκάματο δεν μπορεί να σταθεί αν δε βάζει απέναντι τον αντίπαλο, τα μονοπώλια και την εξουσία τους. Κανένας άνεργος δε θα προστατευθεί αν η πάλη δε βάζει θέμα «κανένας χωρίς δουλειά», πάλη, δηλαδή, για να φύγουν απ' τη μέση αυτοί που δημιουργούν την στρατιά των ανέργων. Κανένα παιδί δε θα μάθει γράμματα αν δεν κινηθεί γη και ουρανός από γονείς και συνδικάτα για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν παιδεία, πάλη, δηλαδή, για να φύγουν απ' τη μέση αυτοί που μέσα και από την παιδεία βγάζουν κέρδος. Ο κατάλογος μπορεί να μακρύνει με τα τρομακτικά ζητήματα της υγείας όπου χιλιάδες ζωές παίζονται κορόνα - γράμματα για να διασφαλιστεί το μονοπωλιακό κέρδος, με τα ζητήματα της πρόνοιας όπου το πρόβλημα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων γίνεται εργαλείο υποταγής στα χέρια όσων αντιμετωπίζουν τον άρρωστο σαν εκλογική πελατεία, και πάει λέγοντας.

Σήμερα, «μετά το μνημόνιο» που λένε οι αστοί, περισσότερο από χτες έχουμε μπροστά μας καθαρό το δρόμο: αντιμονοπωλιακή συσπείρωση και πάλη. Αποδέσμευση από την ΕΕ. Μονομερής διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία.

Αυτό το τρίπτυχο πρέπει νάναι ο κοινός παρονομαστής κάθε κινητοποίησης ακόμα και για το πιο απλό πράγμα. Μπροστά μας είναι: θα μείνει κόσμος χωρίς νερό, άνθρωποι χωρίς ηλεκτρικό, τα συσσίτια θα είναι αυτονόητα, ενόσω τα καπιταλιστικά κέρδη θα παίρνουν πάλι την ανηφόρα.

***

Κόντρα σ' έναν μικροαστικό ψευτοεπαναστατισμό που ζητάει «ενότητα στο πρόβλημα», δηλαδή παραίτηση από την αντιμονοπωλιακή πάλη, για να δοθεί, δήθεν, η μάχη στο επείγον, πρέπει να αντιτάσσεται σθεναρά η τεκμηριωμένη μελέτη της συγκεκριμένης κατάστασης, αυτό που φαίνεται αυτονόητο, αλλά πρέπει ξανά και ξανά να εξηγείται: δεν υπάρχει προκοπή με τα μονοπώλια στο κουμάντο. Καμιά διαχείριση δε μας ξεβαλτώνει. Η εργατική τάξη μπορεί χωρίς εκμεταλλευτές. Αυτό, δηλαδή, που μπορεί να καταλάβει μια εργάτρια του ΙΚΕΑ επειδή πήγε κόντρα στο αφεντικό της, αλλά δε θέλει να καταλάβει εκείνος που επειδή τρώει απ' τα ψίχουλα του αφεντικού, θεωρεί ότι κινδυνεύει το έχει του από μια επανάσταση των εργατών.

ΑΙΓΥΠΤΟΣ Αιματηρές συγκρούσεις για τις αποφάσεις Μούρσι

ΑΙΓΥΠΤΟΣ

Αιματηρές συγκρούσεις για τις αποφάσεις Μούρσι

Από τις χθεσινές συγκρούσεις στην Αίγυπτο

ΚΑΪΡΟ.--

Κατά χιλιάδες συμμετείχαν οι Αιγύπτιοι στις διαδηλώσεις κατά του Προέδρου Μούρσι στο Κάιρο και σε άλλες πόλεις, τις οποίες οργάνωσαν κόμματα, οργανώσεις, συνδικάτα και άλλοι φορείς ως αντίδραση στην αιφνιδιαστική κίνηση του να «αυτοχρισθεί απόλυτος μονάρχης» πέραν της δικαιοδοσίας ακόμη και της δικαιοσύνης ή του οποιουδήποτε οργάνου μέχρι την ανάδειξη νέου Κοινοβουλίου, όποτε αυτό συμβεί. Ο Μούρσι προχώρησε στην κίνηση νιώθοντας, προφανώς, ενισχυμένος από την ιμπεριαλιστική υποστήριξη που έλαβε και με τη διαμεσολάβησή του στην κατάπαυση πυρός στη Γάζα, που αναβάθμισε σημαντικά το ρόλο του. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέφρασε «ανησυχία» αλλά συμπλήρωσε ότι «οι ΗΠΑ χαίρονται να συνεργάζονται με μια ισλαμική κυβέρνηση που δρα σε συμφωνία με τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή». Ανησυχία και επικρίσεις εξέφρασαν και άλλες κυβερνήσεις.

Από νωρίς σοβαρά επεισόδια σημειώνονταν στο Σουέζ, στο Πορτ Σάιντ, στην Ισμαηλίγια, στην Αλεξάνδρεια, στην Ασσιούτ και στη Γκίζα, όπου υπήρξαν επιθέσεις στα γραφεία των ισλαμιστών «Αδελφών Μουσουλμάνων» και συγκρούσεις με υποστηρικτές τους. Στο Κάιρο, σημειώνονταν μέχρι αργά συγκρούσεις με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις πέριξ της πλατείας Ταχρίρ με τουλάχιστον 100 άνθρωποι τραυματίες.

Σε παρέμβαση του ο Μούρσι, ισχυρίστηκε ότι θέλει «ισχυρή αντιπολίτευση, κοινωνική συνοχή και οικονομική πρόοδο», και μίλησε για «συνωμοσίες από απομεινάρια του καθεστώτος Μουμπάρακ». Τόσο η αντιπολίτευση όσο και συνδικαλιστικές ενώσεις και φορείς κατηγορούν τον Μούρσι για «πραξικόπημα» προσάπτοντάς του ότι για να μετριάσει τυχόν αντιδράσεις συνδύασε τις υπερεξουσίες που έδωσε στον εαυτό του με την απομάκρυνση του Γενικού Εισαγγελέα και τη δρομολόγηση της επανάληψης των δικών όσων εμπλέκονται στις δολοφονίες τουλάχιστον 800 διαδηλωτών κατά τις διαμαρτυρίες ενάντια στον Μουμπάρακ. Οργή επίσης έχει προκαλέσει η, επί της ουσίας, «απαγόρευση» που επιβάλλει το διάταγμα στην άσκηση οποιασδήποτε κριτικής, όχι μόνο στον ίδιο αλλά και στην επιτροπή που εκπονεί το Σύνταγμα της χώρας, η οποία έχει, ήδη, γίνει αντικείμενο αντιπαραθέσεων και δικαστικών προσφυγών λόγω της επιμονής της πλειοψηφίας -«Αδελφοί Μουσουλμάνοι» και σαλαφιστές- να αναβαθμίσουν το ρόλο της σαρίας - του ισλαμικού νόμου.