Ν. Μόττας-Φιλοευρωπαϊσμός-Ευρωσκεπτικισμός: Λυκοσυμμαχίας το ανάγνωσμα

 Ν. Μόττας-Φιλοευρωπαϊσμός-Ευρωσκεπτικισμός: Λυκοσυμμαχίας το ανάγνωσμα

Φιλοευρωπαϊσμός-Ευρωσκεπτικισμός:

Λυκοσυμμαχίας το ανάγνωσμα

Του Νικόλαου Μόττα*.

Η περίοδος της καπιταλιστικής κρίσης αποτέλεσε αφορμή για να βγουν πολλά και ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τους μηχανισμούς που η αστική εξουσία ενεργοποιεί προκειμένου να διατηρήσει την ηγεμονία της. Ένας απ' αυτούς τους μηχανισμούς γίνεται φανερός σε ευρωπαϊκό επίπεδο – στο επίπεδο της Ε.Ε. - και σχετίζεται με την υποτιθέμενη κόντρα μεταξύ των λεγόμενων «ευρωσκεπτικιστών» και των αποκαλούμενων «φιλοευρωπαϊκών» δυνάμεων. Μια κόντρα που τα αστικά μέσα ενημέρωσης επιχειρούν να την παρουσιάσουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως τη «μητέρα των μαχών», η έκβαση της οποίας (με αφορμή και τις επικείμενες ευρωεκλογές) θα κρίνει την έξοδο από την οικονομική κρίση. Το ερώτημα που γεννιέται βεβαίως είναι το εξής: προς όφελος ποιανού θα επέλθει – όταν επέλθει – η πολυσυζητημένη έξοδος απ' την κρίση; Και εδώ ακριβώς είναι που πρέπει να επικεντρωθεί η συζήτηση.

Το σημείο σύγκλισης ευρωσκεπτικισμού και φιλοευρωπαϊσμού είναι το γεγονός ότι κανένα από τα δύο ρεύματα δεν αμφισβητεί τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και την αστική εξουσία. Τουναντίον μάλιστα. Η ίδια η πολιτική ύπαρξη και δράση ευρωπαϊστών και ευρωσκεπτικιστών είναι η αντανάκλαση των ενδοαστικών αντιθέσεων που υπάρχουν σε καπιταλιστικές ενώσεις όπως η Ε.Ε. Στο σημερινό, μονοπωλιακό στάδιο του Καπιταλισμού, η ύπαρξη ενδοαστικών αντιθέσεων στην ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία είναι απόρροια των άλυτων αντιφάσεων του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αντιφάσεων που γίνονται ακόμα πιο έντονες, ακόμα πιο κραυγαλέες σε περιόδους που τρίζουν τα θεμέλια του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό, λοιπόν, το σύστημα επιχειρούν, με διαφορετικές «συνταγές», να αναστηλώσουν τα διάφορα ρεύματα που αναπτύσσονται εντός της ΕΕ, είτε φορούν φιλοευρωπαϊκό προσωπείο είτε ευρωσκεπτικιστικό.

Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσονται συγκρούσεις για το μέλλον της ευρωζώνης, την αρχιτεκτονική του ευρώ, την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, τη λανθασμένη ή μη συνταγή της λιτότητας, τους «Μερκελιστές», τις «συμμαχίες του Νότου», κλπ. Ποιός διαμορφώνει αυτό το πλαίσιο; Το πλαίσιο διαμορφώνεται από τον κατά καιρούς συσχετισμό δυνάμεων εντός της αστικής εξουσίας: τον ανταγωνισμό τμημάτων του Κεφαλαίου για αύξηση της κερδοφορίας και όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες από την κρίση. Έγραφε ο Λένιν, σχεδόν έναν αιώνα πριν, στο κείμενο για το “σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης” (1915): «[...] Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης στις συνθήκες του καπιταλισμού θα ισοδυναμούσαν με συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Στον καπιταλισμό, όμως, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς, εκτός από τη δύναμη». Σε αυτή τη βάση, σε αυτό το πλαίσιο, αναπτύσσονται δύο βασικές τάσεις εντός της αστικής εξουσίας: Η φιλοευρωπαϊκή, τα συμφέροντα της οποίας εξυπηρετούνται απ' την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης και την ενίσχυση της παρούσας διακρατικής λυκοσυμμαχίας και η ευρωσκεπτικιστική, η οποία εκφράζει τμήματα εθνικών αστικών τάξεων που θα επιθυμούσαν «μιαν άλλη Ένωση», περισσότερο ευνοϊκή για τα συμφέροντα τους. Κοσμοπολιτισμός και Εθνικισμός, με λίγα λόγια, αστικά ιδεολογήματα και τα δύο, έχουν πάρει θέσεις μάχης στην ευρωαρένα με κύριο σκοπό τον εγκλωβισμό των λαϊκών συνειδήσεων σε ψευτοδιλήμματα τύπου «περισσότερη ή λιγότερη ΕΕ», «ευρώ ή εθνικό νόμισμα», «σκληρός μονεταρισμός ή νέο σχέδιο Μάρσαλ».

Το δίπολο φιλοευρωπαϊσμός-ευρωσκεπτικισμός ποντάρει ακριβώς σε αυτά τα ψευτοδιλήμματα. Κάθε φορά άλλωστε που η αστική εξουσία ένιωθε τον κίνδυνο της όξυνσης της ταξικής πάλης, χρησιμοποιούσε εναλλάξ άλλοτε κοσμοπολίτικες (φιλοευρωπαϊκές) και άλλοτε εθνικιστικές (ευρωσκεπτικιστικές) προτάσεις διαχείρισης. Να θυμήσουμε πως την εξουσία του Κεφαλαίου υπηρέτησαν πιστά, είτε με σοσιαλδημοκρατικό είτε με νεοφιλελεύθερο πρόσημο, τόσο γνωστοί φιλοευρωπαϊστές ηγέτες (Κ. Σημίτης, Ρ. Πρόντι, Λ. Ζοσπέν, Γκ. Σρέντερ, κλπ) όσο και διαβόητοι ευρωσκεπτικιστές (Μ. Θάτσερ, Β. Κλάους, Λ. Κατσίνσκι, κλπ).

Ο ευρωσκεπτικισμός – η τάση δηλαδή μερίδας του Κεφαλαίου για την εξασφάλιση των ιδιαίτερων συμφερόντων εθνικών αστικών τάξεων εκτός της ΕΕ – δεν είναι νέο φαινόμενο. Δεν εμφανίστηκε εξαιτίας της καπιταλιστικής κρίσης. Ο ίδιος, άλλωστε, ο χαρακτήρας της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας γεννούσε και γεννά από μόνος του τις συγκρούσεις μεταξύ τμημάτων του Κεφαλαίου. Η τάση προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση ενισχύονταν όσο υπήρχαν η ΕΣΣΔ και τα ανατολικά σοσιαλιστικά κράτη, αμβλύνοντας (χάρην ενός ενιαίου μετώπου ενάντια στον σοσιαλισμό) τις όποιες αντιθέσεις εντός της ΕΟΚ/ΕΕ. Η νίκη της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και η παλινόρθωση του Καπιταλισμού στην ανατολική Ευρώπη απελευθέρωσε φυγόκεντρες ευρωσκεπτικιστικές τάσεις. Οι γεωπολιτικές αλλαγές κυρίως τη δεκαετία του '90 αποτέλεσαν το έναυσμα για την αλλαγή στρατηγικής μερίδας των αστικών τάξεων που δεν έβλεπαν πλέον τα συμφέροντα τους να εξυπηρετούνται από την εμβάθυνση της λεγόμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Ενάντια στην ΕΕ, αλλά υπέρ του Κεφαλαίου.

Ευρωσκεπτικιστές, όπως ο περιβόητος ευρωβουλευτής Νάϊτζελ Φάρατζ του βρετανικού Κόμματος της Ανεξαρτησίας (UKIP) βάλουν συχνά ενάντια στις δομές της ΕΕ, τον τρόπο άσκησης πολιτικής, τον «αυταρχισμό» θεσμικών οργάνων της Ένωσης, χρησιμοποιώντας ένα μείγμα εθνικιστικής και αντιευρωπαϊκής ρητορικής. Κατηγορούν την Ένωση, όχι γι' αυτό που πραγματικά είναι (δηλαδή μια ιμπεριαλιστική συμμαχία μεταξύ καπιταλιστικών κρατών), αλλά για το γεγονός ότι συγκεντρώνει εξουσίες αποσπώντας τες από τις (αστικές) εθνικές κυβερνήσεις. Ασφαλώς, η ρητορική των ευρωσκεπτικιστών παρουσιάζει διαφορές από χώρα σε χώρα, ανάλογα με τα συμφέροντα των ντόπιων τμημάτων της αστικής τάξης που αντιπροσωπεύουν. Κοινό τους σημείο ωστόσο, είναι πως, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, επιθυμούν την αντικατάσταση της ΕΕ με άλλου είδους ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Την στιγμή, για παράδειγμα, που το βρετανικό κόμμα της Ανεξαρτησίας ζητεί την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου απ' την ΕΕ, αποδέχεται τη δημιουργία μιας ένωσης στα πλαίσια της βρετανικής κοινοπολιτείας και το Λεπενικό Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας αναζητεί μιαν άλλου είδους Ένωση, στην οποία το γαλλικό Κεφάλαιο θα παίζει πρωτεύοντα ρόλο.

Εξετάζοντας την περίπτωση του...πιονέρου του ευρωσκεπτικισμού, του Νάϊτζελ Φάρατζ (ο οποίος χαίρει εκτίμησης «αντιμνημονιακών» δυνάμεων και στην Ελλάδα), αξίζει να σημειώσουμε τα εξής:

• το βρετανικό κόμμα της Ανεξαρτησίας (UKIP), ένα αντιδραστικό μόρφωμα αποτελούμενο από πρώην μέλη του κυβερνώντος Συντηρητικού Κόμματος και συμπαθούντες του νεοφασιστικού BNP (Εθνικό Βρετανικό Κόμμα), ανήκει στην ίδια ομάδα του ευρωκοινοβουλίου μαζί με το τέως συγκυβερνών ΛΑ.Ο.Σ του Καρατζαφέρη, το εθνικιστικό κόμμα «Αληθινοί Φινλανδοί», την ακροδεξιά «Λίγκα του Βορρά» (Ιταλία), τα αντιδραστικά, αντικομμουνιστικά κόμματα «Σλοβακικό Εθνικό Κόμμα» και «Ενωμένη Πολωνία».

• Ο ίδιος ο N. Φάρατζ, στην προσπάθεια του να υποστηρίξει με τις ρητορικές του ικανότητες τα συμφέροντα τμήματος της βρετανικής αστικής τάξης, έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει την ΕΕ ως... «Νέο Κομμουνισμό»(!!!). Μιλώντας στο ευρωκοινοβούλιο στις 17 Απρίλη 2013 είπε ανάμεσα σ' άλλα: “This European Union is the new Communism. It is power without limits. It is creating a tide of human misery, and the sooner it is swept away the better”. (Αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο νέος Κομμουνισμός. Είναι ισχύς χωρίς όρια. Δημιουργεί παλίρροια ανθρώπινης μιζέριας και όσο το συντομότερο εξαφανιστεί τόσο το καλύτερο). Να πως διαστρεβλώνεται με τον πλέον έντεχνο τρόπο η πραγματικότητα και πως μια καπιταλιστική διακρατική συμμαχία υπέρ των μονοπωλιακών συμφερόντων βαφτίζεται... «κομμουνιστική», κάνοντας κυριολεκτικά το άσπρο-μαύρο.

• Ο Ν.Φάρατζ μπορεί να κατακεραυνώνει το κατεστημένο της ΕΕ, την ευρωζώνη και τα μνημόνια, αυτό όμως ουδόλως τον εμποδίζει απ' το να έχει εκλεκτικές φιλίες με μεγιστάνες τύπου Ρούπερτ Μέρντοχ. Να σημειωθεί ότι τα μέσα ενημέρωσης που ανήκουν στον πανίσχυρο όμιλο Μέρντοχ (όπως η δημοφιλής ταμπλόϊντ εφημερίδα “The Sun”) προωθούν συχνά αντιλήψεις υπέρ της αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ, εκφράζοντας την ταύτιση μερίδας του βρετανικού Κεφαλαίου με ευρωσκεπτικιστικές τάσεις όπως αυτήν που εκπροσωπεί ο Φάρατζ.

Από την ακροδεξιά της Λε Πεν στη Γαλλία μέχρι την ανερχόμενη σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και από το κόμμα των γερμανών βιομηχάνων «Εναλλακτική για τη Γερμανία» μέχρι το εθνικιστικό «Κόμμα των Φινλανδών», η αστική εξουσία δείχνει να έχει πολλές ακόμα εφεδρείες. Εφεδρείες που ακόμη κι' αν δείχνουν πολιτικά ετερόκλητες, εντούτοις αποτελούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, υποστηλώματα του καπιταλιστικού συστήματος. Σε αυτό το πλαίσιο μπαίνουν στο τραπέζι κάλπικες υποσχέσεις άλλοτε περί «Ευρώπης των λαών» και άλλοτε περί μιας πολιτικής που «θα βάζει τους ανθρώπους πάνω απ' τα κέρδη». Πάντα, βέβαια, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης, ο οποίος αντιμετωπίζεται από φιλοευρωπαϊστές και ευρωσκεπτικιστές περίπου ως θέσφατο, ως «μονόδρομος». Σε αυτόν το μονόδρομο, ενόψει και των επικείμενων ευροεκλογών, επιχειρείται να εγκλωβιστούν και πάλι εργατικές, λαϊκές συνειδήσεις, ώστε να απορροφηθούν οι κραδασμοί της λαϊκής αγανάκτησης απέναντι σε θεσμούς και πολιτικές της Ε.Ε.

Η Ε.Ε. λοιπόν ούτε αλλάζει, ούτε μεταρρυθμίζεται. Όπως δεν αλλάζει και δεν μεταρρυθμίζεται ο Καπιταλισμός. Η λαϊκή οργή οφείλει να στραφεί ενάντια στην πηγή του κακού, ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα και τις πολιτικές δυνάμεις που το αντιπροσωπεύουν, είτε έχουν φιλοευρωπαϊκό είτε ευρωσκεπτικιστικό προσωπείο. Το πραγματικό δίλημμα, πέρα από κάθε αυταπάτη, δε μπορεί να είναι άλλο από αυτό που με κρυστάλλινη σαφήνεια έχει θέσει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας: Ναι ή όχι στην ΕΕ και τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου», ναι ή όχι στα κόμματα που υπερασπίζονται τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.

Διαβάστε: Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ: Επιχείρηση αποπροσανατολισμού και χειραγώγησης των λαϊκών συνειδήσεων, Ριζοσπάστης, 12 Γενάρη 2014.

* Ο Ν.Μόττας είναι υποψήφιος διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, ιδρυτής και διαχειριστής του Ελληνικού Αρχείου Τσε Γκεβάρα (guevaristas.net).

Ο φασισμός στο λεωφορείο Χ14 στο Σύνταγμα!

 Ο φασισμός στο λεωφορείο Χ14 στο Σύνταγμα!

Αναδημοσιεύουμε κι εμεις την επώνυμη καταγγελία που κυκλοφορεί από εχθές στο facebook, από τον Ν.Κ. ( το πλήρες όνομα δημοσιεύεται στο facebook )

***

*ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ* ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΕΙΡΟΥ ΚΑΛΛΟΥΣ ΣΤΗΝ “ΟΜΟΡΦΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΘΗΝΑ”…!!!

Για άλλη μια φορά ο υποτιθέμενος “μέσος” Έλληνας δείχνει το πραγματικό και σκληρό του πρόσωπο.

Δευτέρα 20/1/2014 και ώρα 2.15

Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπετε το λεωφορείο Χ14 σταματημένο στην αφετηρία του επί της Βασιλίσσης Αμαλίας στο Σύνταγμα. Το συγκεκριμένο λεωφορείο θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει για το καθορισμένο του δρομολόγιο από τις 2.10. Παρόλα αυτά, ο οδηγός έχει κλείσει τις πόρτες από τις 2.05 μην αφήνοντας να ανέβει στο λεωφορείο ο άνθρωπος που βρίσκεται (όπως φαίνεται) έξω από την μπροστινή πόρτα.
Ναι… ο άνθρωπος είναι άστεγος, βρώμικος, με πατερίτσες και δύο πόδια τυλιγμένα με γάζες. Προορισμός του; Το νοσοκομείο ΚΑΤ από το οποίο περνάει το εν λόγω λεωφορείο, γιατί ο άνθρωπος είχε ανάγκη να πάει, καθότι διαβητικός από όσο δήλωσε. …

ΟΜΩΣ ο οδηγός επικαλούμενος την υγιεινή και την καθαριότητα που θα πρέπει να διατηρηθεί στο λεωφορείο(εδώ γελάμε ασφαλώς!), δεν του επιτρέπει την είσοδο.
Μαζί με τον άστεγο, προφανώς μένουμε απ’έξω και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους πλησιάζουν και τον οδηγό και προσπαθούν να τον λογικέψουν και να ανοίξει την πόρτα, να ανέβουμε ΟΛΟΙ και να εκτελέσει το δρομολόγιό του.

Ώρα 2.20

Ο οδηγός κάνει νόημα να πάμε στην πίσω πόρτα πιστεύοντας ότι θα προλάβουμε να μπούμε όλοι οι υπόλοιποι μέσα και ο άστεγος θα μείνει εκτός. Παιδιά κρατάνε την πόρτα ανοιχτή μέχρι να ανέβει και εκείνος στο λεωφορείο, αδιαφορώντας για τις φωνές του οδηγού που εμμένει στο να μείνει ο άστεγος εκτός λεωφορείου. Με τα πολλά, ο οδηγός κάθεται και ξεκινάει. Μόλις παίρνει τη στροφή, όμως, και μπαίνει στη Βασιλίσσης Σοφίας ξανασταματάει μπροστά από την είσοδο της Βουλής που είναι ένα λεωφορείο ΜΑΤ και απαιτεί από τους αστυνομικούς που βρίσκονται εκεί να κατεβάσουν τον άστεγο από το λεωφορείο.

Η αστυνομία ασφαλώς νομικά (από όσο έμαθα κι εγώ εκείνη την ώρα) απαγορεύεται να εισβάλλει στο λεωφορείο για να κάνει κάτι τέτοιο, οπότε και μένει άπραγη απ’έξω κοιτώντας.

Μερικοί επιβάτες δυσανασχετούν και απειλούν τον οδηγό με μήνυση και αναφορές. Ο οδηγός όμως παραμένει στη διατύπωση της φράσης “Εσείς δε νοιάζεστε για την υγεία σας;”.

Για να μη μακρυγορώ άλλο, η ώρα έφτασε 2.45 και μόλις τότε (δλδ 25 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΛΕΠΤΑ αργότερα από το καθορισμένο δρομολόγιο) ο οδηγός κατάλαβε ότι ούτε εκείνος ούτε η αστυνομία μπορεί να κάνει κάτι κι έτσι απλά κάθεται επιτέλους στη θέση του και ξεκινά.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ένας αστυνομικός μπήκε στο λεωφορείο ζητώντας από τον άστεγο να του δώσει τα στοιχεία του, ζητώντας μέχρι και ταυτότητα, αλλά ευτυχώς παρότι ο άνθρωπος δεν είχε να του δώσει, δεν έκανε κάτι άλλο. Το αν υπήρξαν άλλα ευτράπελα μέχρι να φτάσει ο άνθρωπος στον προορισμό του, δεν το γνωρίζω, καθώς κατέβηκα από το λεωφορείο αρκετά νωρίτερα.

Άραγε αν ήμουν εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος επιβάτης φυματικός ή με κάποια κολλητική πάθηση που παρόλα αυτά συγκαλυπτόταν από την αμφίεση και την καθαριότητά μας, θα είχε πρόβλημα ο οδηγός;

Είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος επιβάτης λεωφορείου που δεν τηρεί τους “κανόνες υγιεινής και καθαριότητας”; Η ηθική βρωμιά άλλων μας απασχολεί; Όχι βέβαια!
Έτσι έχουμε μάθει στην Ελλάδα!

Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙ!
ΜΗΝ ΜΑΣ ΔΕΙΞΕΙΣ ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Τα συμπεράσματα για την όλη κατάσταση δικά σας!!!
Το δικό μου;;
ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟΣ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ “ΑΝΘΡΩΠΟ”!!

 Αναρτήθηκε από Elva

Κακός καπιταλισμός ή κακοί καπιτ

 Κακός καπιταλισμός ή κακοί καπιταλιστές;

 

 

Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος από την κατάρρευση εννιαώροφου κτιρίου του συγκροτήματος Rana Plaza στο Μπαγκλαντές που κόστισε τη ζωή σε περισσότερα από 1100 άτομα και έστειλε σακατεμένους στο νοσοκομείο πάνω από 2000 εργάτες 

 

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που άλλο εργοστάσιο ρούχων στην ίδια χώρα πήρε φωτιά με αποτέλεσμα να καεί ζωντανός παρόμοιος αριθμός εργατών διότι το εργοστάσιο δεν διέθετε εξόδους κινδύνου. Στις ΗΠΑ λίγους μήνες πριν πήρε φωτιά εργοστάσιο λιπασμάτων το οποίο βρίσκονταν, άκουσον, άκουσον, στις παρυφές της πόλης και δίπλα από δημοτικό σχολείο με αποτέλεσμα να καούν μικρά παιδιά. Σήμερα πληροφορούμαστε από τον 902 πως και άλλο εργοστάσιο στις ΗΠΑ πήρε φωτιά και διερευνούνται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτή μπήκε

 

Συχνά επίσης διαβάζουμε στον τύπο για τις απάνθρωπες συνθήκες που δουλεύουν οι εργαζόμενοι στις Ασιατικές χώρες. 

 

Διαβάζουμε πως στα εργοστάσια της Apple στην Ασία οι εργαζόμενοι αυτοκτονούν λόγω των εξαντλητικών ωραρίων εργασίας πηδώντας τις νύχτες από τα παράθυρα, μαθαίνουμε πως οι συνθήκες εργασίας είναι φρικιαστικές και οι αμοιβές τέτοιες που είναι αμφίβολο εάν το μηνιάτικο που παίρνουν φτάνει να καλύψουν τις ανάγκες μιας μέρας.

 

Μαθαίνουμε πράγματα με τα οποία μπορούμε να οριοθετήσουμε τον πολιτισμό που διέπει τον καπιταλισμό ως οικονομικό σύστημα και μπορούμε να φωνάξουμε με βεβαιότητα πως αυτό το σύστημα είναι το πιο βάρβαρο, το πιο αντιδραστικό και το πιο εκμεταλλευτικό από τα πολιτικά – οικονομικά συστήματα που επικράτησαν έως τώρα.

 

Πολλοί πάνω σε αυτή την άποψη μπορεί να διατυπώσουν ενστάσεις και να υποστηρίξουν πως δεν είναι ο καπιταλισμός αυτός κάθε αυτός που είναι βάρβαρος  και τόσο τρομακτικά εκμεταλλευτικός αλλά για αυτές τις αθλιότητες ενδεχομένως να ευθύνονται κάποιοι ‘’ψυχανόμαλοι’’ καπιταλιστές που ηδονίζονται να ταλαιπωρούν και να δολοφονούν τους εργάτες τους. Άρα φταίνε κάποιες κακές μονάδες που συκοφαντούν ένα κατά τα άλλα καλό και ανθρώπινο οικονομικό- πολιτικό σύστημα.

Αυτή η άποψη όπως θα αντιλαμβάνεστε είναι αστεία και δεν μπορεί να αντέξει ούτε στην ελάχιστη κριτική.

 

Ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής από την φύση του αλλά και οι συνθήκες ενός τρομακτικού ανταγωνισμού μεταξύ των καπιταλιστών δημιουργεί αυτή την εργασιακή εικόνα που ξέρουμε. Όσο καλός και να είναι ο καπιταλιστής για να επιβιώσει στο παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα θα πρέπει θα ξεζουμίσει μέχρις θανάτου, καμιά φορά, τους εργάτες του. Εάν δεν το κάνει πιθανότατα δεν θα παραμείνει ζωντανός ο ίδιος ως καπιταλιστής και θα δούμε αμέσως πιο γιατί.

Στον καπιταλισμό όπως πολύ καλά γνωρίζουμε αντικειμενικός σκοπός είναι το κέρδος και μόνο αυτό. Η μαθηματική έκφραση του κέρδους, όπως περιγράφεται από τον Κάρολο Μάρξ στο κεφάλαιο είναι

                                  

                                 κ =υ/Κ

όπου κ= κέρδος, υ= υπεραξία ( δηλαδή η επιπλέον του μισθού εργασία που θα εκτελέσει ο εργάτης και που θα καρπωθεί πλήρως ο καπιταλιστής), Κ = συνολικό κεφάλαιο που θα δαπανήσει ο καπιταλιστής και το οποίο χωρίζεται σε σταθερό ( σ )που είναι πάνω κάτω οι υποδομές, κτίρια, μηχανές κτλ και μεταβλητό ( μ ) που χοντρικά αντιστοιχεί στους μισθούς. Άρα λοιπόν με βάση τα παραπάνω ο τύπος γίνεται

 

                              κ = υ/ σ+μ

 

Για να δούμε τώρα τι επιπτώσεις έχει αυτός ο μαθηματικός τύπος στην πραγματική ζωή. Ένας λοιπόν καπιταλιστής σύμφωνα με τα παραπάνω για να αυξήσει το κέρδος του θα πρέπει είτε να αυξήσει τον αριθμητή είτε να μειώσει τον παρανομαστή είτε και τα δύο μαζί. Αυξάνω τον αριθμητή, δηλαδή την υπεραξία, σημαίνει με λίγα λόγια πως επιμηκύνω τον εργάσιμο χρόνο στο μέγιστο δυνατό που μου επιτρέπουν οι σωματικές δυνάμεις των εργατών μου και μειώνω στο ελάχιστο που μπορώ τον εργάσιμο χρόνο που θα τους πληρώσω. Δηλαδή  τους βάζω να δουλέψουν αντί για 8 ώρες που δούλευαν 12 ώρες και εκεί που τους πλήρωνα τις 6 ώρες τώρα θα τους πληρώνω τις 3 ώρες άρα η υπεραξία μου εκεί που ήταν 2 ώρες/εργάτη ανά ημέρα εκτινάζεται στις 9 ώρες ανά εργάτη τη μέρα. Μήπως σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως στην Κίνα και την Ινδία κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα; Μήπως και στην Ελλάδα αλλά και σε όλη σιγά σιγά τη Δύση δεν το παρατηρείτε ως φαινόμενο με την κατάργηση των εργασιακών σχέσεων, την πλήρη ελαστικοποίηση του ωραρίου και την καταβαράθρωση των μισθών;

 

Πάμε τώρα να δούμε τι σημαίνει μειώνω τον παρανομαστή προκειμένου να μεγιστοποιήσω το κέρδος. Ελαττώνω τον παρανομαστή σημαίνει κατ αρχάς μειώνω το σταθερό κεφάλαιο. Η μείωση του σταθερού κεφαλαίου, ως ένα αναγκαστικό έξοδο για τον κεφαλαιοκράτη, επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους, ένας από τους οποίους είναι η δημιουργία φτηνών υποδομών αντί για ασφαλείς και ανθρώπινες υποδομές.

Φτηνές υποδομές σημαίνει δεν φροντίζω για πυρασφάλεια, δεν φροντίζω για εξόδους κινδύνου σε περιπτώσεις πυρκαγιάς σεισμού κτλ, δεν φροντίζω για κλιματισμό ώστε οι εργαζόμενοι να μην παγώνουν τον χειμώνα και υποφέρουν από τη ζέστη το καλοκαίρι. Φθηνές επίσης υποδομές σημαίνει να μην φροντίζω να τοποθετώ φίλτρα και βιολογικούς καθαρισμούς ώστε να προστατεύω το περιβάλλον από τα απόβλητα μου, επίσης σημαίνει πως δεν επιδιώκω στέρεες κτιριακές υποδομές αλλά φθηνές και πολλά άλλα.

 

Όλα τα παραπάνω διαπιστώνουμε πως συμβαίνουν καθημερινά και μάλιστα σε ολοένα και αυξανόμενο βαθμό και αντί να αναδεικνύουμε την πραγματική αιτία που τα προκαλεί και τα τρέφει, δηλαδή τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής προσπαθούμε να τα φορτώσουμε μεμονωμένα στους δήθεν αναίσθητους και σκληρούς καπιταλιστές. Αυτό το συνειδητό ψέμα έντεχνα διαρρέει από την αστική προπαγάνδα διότι προτιμά να θυσιάσει ένα δύο καπιταλιστές από το να αμφισβητηθεί ο καπιταλισμός συνολικά ως παραγωγικό σύστημα

Κλείνοντας θα ήθελα να συμπληρώσω πως εάν κάποιος καπιταλιστής δεν ακολουθήσει την παραπάνω  διαδικασία μεγιστοποίησης του κέρδους του και προσπαθήσει να φανεί πιο φιλικός απέναντι στους εργάτες του και το περιβάλλον θυσιάζοντας τμήμα από το κέρδος τους τότε είναι  προφανές πως ο ανταγωνισμός μεταξύ των καπιταλιστών θα αφανίσει και τον ίδιο ως καπιταλιστή. Αν κάποιος δηλαδή καπιταλιστής φανεί πιο ανθρώπινος και  δώσει πιο μεγάλες αμοιβές για λιγότερο εργάσιμο χρόνο και κτίσει πιο ακριβές υποδομές τότε το προϊόν που θα παράξει θα είναι πιο ακριβό από το αντίστοιχο του ανταγωνιστή καπιταλιστή. Αυτό θα έχει ως συνέπεια να μην πωλείται όταν αυτό βγει στην αγορά προς πώληση με συνέπεια τελικά το εργοστάσιο να κλείσει και ο ‘’καλός ‘’ καπιταλιστής να πάψει να είναι καλός. Ο καπιταλισμός θα μπορούσαμε να πούμε πως μοιάζει κάπως με το παιχνίδι MONOPOLY στο οποίο εάν δεν εξοντώσεις οικονομικά τον αντίπαλο θα εξοντωθείς εσύ.

 

Ο καπιταλισμός λοιπόν είναι ένα οικονομικό σύστημα στο οποίο και οι εργάτες και το κεφάλαιο παίζουν συγκεκριμένους και διακριτούς ρόλους οι οποίοι δεν μπορούν να αλλάξουν. Αυτό αποδεικνύεται ιστορικά διότι οι ίδιοι  ρόλοι παίζονται απαράλλακτοι δυο αιώνες τώρα.

Η λύση λοιπόν από αυτή την κόλαση που μας περιβάλλει είναι η αμφισβήτηση του καπιταλισμού ως σύστημα παραγωγής και η ανατροπή του. Όσοι από εμάς πιστεύουν πως αυτή η προσπάθεια είναι επίπονη και μακρινή τους παροτρύνω να κάνουν το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Εξάλλου και το πιο μεγάλο ταξίδι ξεκινά από ένα πρώτο βήμα.

Διαφορές μειγμάτων...

Διαφορές μειγμάτων...

Πολλοί καλοπροαίρετα αναρωτιούνται ποιος είναι ο λόγος για το σκυλοκαβγά ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για ζητήματα που έχουν δευτερεύουσα και τριτεύουσα σημασία, που δεν αφορούν κεντρικά πολιτικά ζητήματα. Είναι όμως αυτονόητο: Οτι όσο αναδεικνύεται η μεταξύ τους σύμπλευση στο στρατηγικό πλαίσιο τόσο η μεταξύ τους αντιπαράθεση παίρνει ανούσια χαρακτηριστικά, αποσκοπεί να συσκοτίσει αυτήν τη στρατηγική σύμπλευση. Οχι άδικα αστοί αναλυτές ανησυχούν κι επισημαίνουν ότι η συνέχιση μιας τέτοιας αντιπαράθεσης μπορεί να έχει αρνητικό αποτέλεσμα για το πολιτικό σύστημα, ότι θα δυσκολέψει ελιγμούς εάν προκύψει η αναγκαιότητα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να τα βρουν προς όφελος της αστικής διαχείρισης της κρίσης και της μελλοντικής ανάκαμψης.

***

Η πολιτική παρέμβαση για τη διαχείριση της κρίσης κινήθηκε στην κατεύθυνση του περιορισμού των ελλειμμάτων, της ελεγχόμενης απαξίωσης κεφαλαίου κι εργατικής δύναμης, της διαχείρισης του δημόσιου χρέους. Ετσι είχαμε αντεργατικές αναδιαρθρώσεις για μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, περικοπές από τους κρατικούς προϋπολογισμούς δαπανών σε Παιδεία, Υγεία, πρόνοια, αύξηση της φορολογίας στο λαό. Αναδιάρθρωση («κούρεμα») του χρέους, που το πλήρωσαν βεβαίως οι τράπεζες, και μέσω αυτών και τα ασφαλιστικά ταμεία και τα νοσοκομεία κτλ που έχουν καταθέσεις σε ομόλογα, νέες συμφωνίες δανεισμού (για την κάλυψη των ελλειμμάτων) κι αποπληρωμής των δανείων. Βεβαίως αυτή η πολιτική στοχεύει στη δημιουργία πλεονασμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό, προκειμένου να υπάρξει χρήμα στα κρατικά ταμεία και στις τράπεζες. Με αυτό θ' αποπληρώνονται τα δάνεια για το χρέος, αλλά θα γίνονται και δημόσιες καπιταλιστικές επενδύσεις. Θα χρηματοδοτούνται μεγαλοεπιχειρηματίες για να κάνουν επενδύσεις, εξασφαλίζοντας δάνεια από τις τράπεζες. Γι' αυτό άλλωστε τις ανακεφαλαιοποίησαν.

***

Είναι γεγονός ότι από την έναρξη εκδήλωσης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης υπήρξε οξύτατη διαπάλη στους αστικούς κόλπους, διεθνώς, για την πολιτική διαχείρισής της, με δεδομένο ότι ήταν συγχρονισμένη, ιδιαίτερα σε ΗΠΑ και ΕΕ, με σοβαρή επίδραση σε σημαντικές καπιταλιστικές οικονομίες των κρατών - μελών της ΕΕ (π.χ. Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία), ανεξάρτητα από τη φάση του κύκλου σε κάθε καπιταλιστική οικονομία. Η ολοένα και πιο στενή διαπλοκή κι αλληλεξάρτηση των καπιταλιστικών οικονομιών ασκεί αλληλεπίδραση στην αντιμετώπισή της. Ταυτόχρονα όμως υπήρχαν και παράγοντες που ασκούν τέτοιες ή αλλιώτικες δυσκολίες στη διαχείρισή της πέρα από το μεγάλο βάθος και τη διάρκεια χρόνου που έτσι κι αλλιώς δυσκόλευαν τη διαχείρισή της. Τέτοιοι παράγοντες είναι το κοινό νόμισμα στην Ευρωζώνη, (το ευρώ), τα δημόσια ελλείμματα, καθώς και το εξωτερικό χρέος. Η διαπάλη που εκδηλώθηκε στο πλαίσιο των αστικών επιτελείων σε σχέση με την πολιτική διαχείριση της κρίσης αφορά το ποιο μείγμα είναι καλύτερο για να στηριχτεί η πιο γρήγορη κι αποτελεσματική ανάκαμψη (συμπεριλαμβάνοντας επίσης και παράγοντες όπως: Ποια τμήματα του κεφαλαίου θα χάσουν ή θα ωφεληθούν, πώς θα εξασφαλιστεί η λεγόμενη κοινωνική συνοχή κ.λπ.). Διαχείριση στην οποία έχουν προτεραιότητα περιοριστικά μέτρα, μειώσεις, περικοπές, όπως επικράτησε στην ΕΕ κ.λπ., ή επεκτατικά μέτρα, π.χ. χρηματοδότηση μέσω «κοψίματος» χρήματος όπως στις ΗΠΑ. Είναι βεβαίως σαφές ότι η δεύτερη περίπτωση θα ήταν πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί στην Ευρωζώνη, με δεδομένο το κοινό νόμισμα οικονομιών με διαφορετικό επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης, με διαφορετικό βάθος της κρίσης, δημόσιο χρέος κ.λπ.

***

Γιατί όμως μπορεί σήμερα να γίνει πιο ορατή η στρατηγική σύμπλευση; Εχει ενισχυθεί στους κόλπους του ελληνικού κεφαλαίου η θέση ότι πρέπει να μπει τέρμα στην «πολιτική λιτότητας», ότι πρέπει να γίνει μια νέα διαπραγμάτευση για το χρέος, ώστε μέρος του λεγόμενου «πρωτογενούς πλεονάσματος» να διατεθεί στην «πραγματική οικονομία» (δηλαδή στις καπιταλιστικές παραγωγικές επιχειρήσεις), επίσης τίθεται ζήτημα ότι πρέπει να τονωθεί η λαϊκή κατανάλωση και ότι πρέπει να λυθούν ζητήματα αναδιάρθρωσης του τραπεζικού συστήματος ώστε να μπορούν οι τράπεζες να ξαναδανείζουν. Η συζήτηση για επενδύσεις, χρηματοδότηση της παραγωγής, η οποία εδώ και πάνω από δύο χρόνια έχει μπει στην ημερήσια διάταξη από το ΣΕΒ με κριτική σε Ευρωζώνη, Γερμανία, κυβέρνηση, τώρα έχει οξυνθεί στο έπακρο. Με δεδομένο λοιπόν ότι μπαίνουμε σε μια νέα φάση διαχείρισης της κρίσης και προετοιμάζοντας το ενδεχόμενο καπιταλιστικής ανάκαμψης, αλλάζουν οι προτεραιότητες και αυτό επιδρά και στις δύο διαφορετικές προτάσεις διαχείρισης.

***

Ας δούμε δύο παραδείγματα από άρθρα που δημοσιεύτηκαν στην «Καθημερινή της Κυριακής» πριν 2 βδομάδες, που δείχνουν ότι τα δύο αστικά μείγματα διαχείρισης διαπλέκονται ή, πιο σωστά, δε χωρίζονται με σινικά τείχη, αντίθετα, μπορεί να πλησιάζουν το ένα το άλλο. Ας το δούμε.
Γράφει ο Αλ. Παπαδόπουλος: «Ο καθένας με τις δικές του προτεραιότητες κατά νου, με πλάγια βήματα, κάθε τόσο, βλέπω να προσανατολίζονται ή να μπορούν να προσανατολιστούν:
- Σε αναδιευθέτηση του χρόνου καταβολής των εναπομενόντων τόκων, μετά τη συμφωνία του 2012, καθώς και της εξυπηρέτησης των λήξεων προς την ΕΚΤ και τις κεντρικές τράπεζες.
- Στην απόσβεση του "επίσημου" χρέους σε ακόμη μακρότερο βάθος χρόνου και με (κατ' ανάγκην οριακή, εδώ να μην τρέφουμε φρούδες προσδοκίες) πρόσθετη μείωση των επιτοκίων.
Ομως αυτές οι κινήσεις δε θα είναι παρά "ξέσφιγμα του βρόχου" για την Ελλάδα. Ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει και θα έχει η διαπραγματευτική επιδίωξη:
- Ειδικών κεφαλαιακών ροών, για τη στήριξη αφενός ενός ελαχίστου επιπέδου επενδυτικής δραστηριότητας (...) και αφετέρου αυστηρότατα προσδιορισμένων κοινωνικών αναγκών (γιατί χωρίς ένα μίνιμουμ στήριξης και στοχευμένης χαλάρωσης σε Κοινωνική Ασφάλιση, Υγεία και Πρόνοια διακινδυνεύουμε κοινωνική έκρηξη, και τότε...)».
Τι λέει; Οτι βεβαίως πρέπει να υπάρχει δημοσιονομική πολιτική, αλλά δε φτάνει, γιατί η παραγωγή δεν αναπτύσσεται, αντίθετα καταρρέει. Αρα πρέπει να βρεθούν χρήματα και για στοιχειώδη «κοινωνική πολιτική» και για επενδύσεις. Και προτείνει μείωση του επιτοκίου, αύξηση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων και συμφωνία για δάνεια που θα πάνε στην ανάπτυξη. Τέτοια συμφωνία προτείνει με τους δανειστές.

***

Στην ίδια εφημερίδα, ο Γ. Δραγασάκης γράφει: «Χρειάζεται λοιπόν να τεθεί σε εφαρμογή ένα συνολικό ανορθωτικό πρόγραμμα με βασικούς στόχους τη διασφάλιση της δημοσιονομικής σταθερότητας και του αξιόχρεου του ελληνικού κράτους, την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, το δημοκρατικό μετασχηματισμό του κράτους, την ανακατανομή των βαρών, την εμπέδωση της κοινωνικής δικαιοσύνης και την αντιμετώπιση σε πρώτο χρόνο της ανθρωπιστικής κρίσης.(...) Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της λιτότητας απαιτείται ο συνδυασμός τριών τουλάχιστον προϋποθέσεων:
α) Διαγραφή μέρους του συσσωρευμένου χρέους.
β) Μη δανειακή αναπτυξιακή χρηματοδότηση στο αρχικό στάδιο.
γ) Ρήτρα ανάπτυξης, δηλαδή εξυπηρέτηση του συμφωνημένου χρέους ανάλογα με την ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ και όχι ανάλογα με το πλεόνασμα.
Είναι τα τρία συστατικά του Σχεδίου Μάρσαλ με το οποίο - στο πλαίσιο του τότε Ψυχρού Πολέμου - βοηθήθηκε η Γερμανία το 1953 από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της.
Στις σημερινές συνθήκες, οι παραπάνω προϋποθέσεις θα μπορούσαν να εκπληρωθούν από μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για το χρέος και ένα New Deal για την Ευρώπη.
Τόσο οι εσωτερικοί όσο και οι εξωτερικοί όροι της λύσης του προβλήματος είναι φυσικά αλληλένδετοι».
Τι λέει; Κάνει τη διαπίστωση ότι η συνέχιση αυτής της πολιτικής δεν οδηγεί στην ανάπτυξη, όπως και ο Αλ. Παπαδόπουλος. Οτι η υπερφορολόγηση δεν «ανταποδίδεται κοινωνικά». Θέτει κι αυτός ζήτημα αντιμετώπισης της «κοινωνικής πολιτικής». Διαμαρτύρεται ότι τα πλεονάσματα πάνε για την εξυπηρέτηση των δανείων και μόνο αν περισσέψουν σε άλλους σκοπούς. Ζητά κι αυτός αναδιαπραγμάτευση με τους «εταίρους» και τους δανειστές. Προτείνει «κούρεμα χρέους», «αναπτυξιακή χρηματοδότηση» κι εξυπηρέτηση του χρέους με βάση την πορεία ανάπτυξης της καπιταλιστικής οικονομίας. Και ζητά βεβαίως το χρέος ν' αντιμετωπιστεί ευρωενωσιακά και μια νέα συμφωνία (New Deal) για την ανάπτυξη στη Ευρώπη.
Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι οι διαφορές των δύο μειγμάτων αφορούν το με ποιον τρόπο θα υλοποιηθούν οι κοινοί τους στόχοι.

Τρομο-έλεγχοι και αλληλοκαρφώματα

Τρομο-έλεγχοι και αλληλοκαρφώματα

Μια ευρεία αστυνομική επιχείρηση της Ασφάλειας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με έρευνες σε σπίτια για την ύπαρξη όπλων και πυρομαχικών, είναι η πρώτη αντίδραση του κρατικού μηχανισμού μετά την προχτεσινή επιστολή του Χ. Ξηρού. Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι βρήκε σε σπίτι ατόμου που ανήκει, κατά πληροφορίες, στο λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο, στην περιοχή των Εξαρχείων, πιστόλι με γεμιστήρα και φυσίγγια. Το άτομο αυτό, που έχει απασχολήσει και στο παρελθόν τις Αρχές, συνελήφθη. Επίσης, πιάστηκε άλλο ένα άτομο στη Θεσσαλονίκη.
Παράλληλα συνεχίστηκε και χτες η δημοσίευση επιστολών που αφορούν εμπλεκόμενους στη λεγόμενη τρομοκρατία. Χαρακτηριστικό ήταν οι καταγγελίες για δράση κρατικών υπηρεσιών.
Συγκεκριμένα, επιστολή του καταδικασμένου για την υπόθεση της «17Ν» Αλέξανδρου Γιωτόπουλου από τις φυλακές Κορυδαλλού δημοσίευσε η «Ελευθεροτυπία». Σε αυτήν, ο Α. Γιωτόπουλος λέει ότι, ενώ ο ίδιος είναι 12 χρόνια φυλακισμένος με κατασκευασμένα, όπως υποστηρίζει, στοιχεία, αναφέρεται αιχμηρά στον Χριστόδουλο Ξηρό και το σύστημα αδειών από τις φυλακές και αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν και ποιος είχε την εξουσία να του εγκρίνει αλλεπάλληλες άδειες. Στην ουσία, υπονοεί συνεργασία του με τις Αρχές και καταγγέλλει πως η απόδρασή του έγινε με άνωθεν ανοχή, αν όχι υπόδειξη.
Στην επιστολή, ανάμεσα στ' άλλα, αναφέρει: «Αφού ο Χριστόδουλος είναι τόσο επικίνδυνος τρομοκράτης, γιατί όταν το 2011 έβαλε φωτιά στο κελί του, αντί να τον τιμωρήσουν, όπως θα όφειλαν, τον επιβράβευσαν ικανοποιώντας και τα τρία αιτήματά του, μεταφέροντάς τον στις πτέρυγες; Γιατί του έδωσαν το ελεύθερο να πηγαίνει καθημερινά όπου θέλει, στο αρχιφυλακείο, στους "Πυρήνες", στους σημαντικότερους ποινικούς; Ποιος έδωσε τη διαταγή; Οχι βέβαια η διευθύντρια, ούτε κάποιος αρχιφύλακας. Δεν έχουν τέτοια εξουσία και ούτε θ' αναλάμβαναν τέτοια ευθύνη. Η διαταγή ήρθε από τα πάνω. Από την Αντιτρομοκρατική, την ΕΥΠ και άρα από την κυβέρνηση που την εποπτεύει. (...) Κόβουν τις άδειες στη λεπτή περίοδο της Προεδρίας και προετοιμάζουν την αυριανή ουσιαστική κατάργησή τους.
Γιατί, στις δύο άδειες του Βασ. Τζωρτζάτου με κατ' οίκον περιορισμό, έξι αυτοκίνητα της Αντιτρομοκρατικής ήταν κάτω από το σπίτι του (τρία στο δρόμο και τρία στους παράδρομους) και τον παρακολουθούσαν, ενώ στον Χριστόδουλο, που ήταν σε χωριό, δεν υπήρχε κανείς; Τέλος, όλοι αυτοί οι κύριοι της Αντιτρομοκρατικής, της ΕΥΠ, της κυβέρνησης, αλλά και της CIA δε γνώριζαν ότι ο Χριστόδουλος εδώ κι ενάμιση χρόνο είχε πάρει έξι άδειες; Τι έκαναν για ν' αποτρέψουν την ενδεχόμενη εξαφάνισή του; Τίποτε».
Από την άλλη πλευρά, με επιστολή του ο Γεράσιμος Τσάκαλος, κρατούμενος για τη «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς», στέλνει «συντροφικούς χαιρετισμούς στον αντάρτη πόλης» όπως τον χαρακτηρίζει «Χριστόδουλο Ξηρό». Σε αυτήν αναφέρει, ανάμεσα στ' άλλα, πως αυτός μετέφερε τη σακούλα που περιείχε υπολείμματα από εκρηκτικό μηχανισμό, από το διαμέρισμα στο Χαλάνδρι σε κάδο απορριμμάτων, και όχι ο Κ. Σακκάς που κατηγορείται. Αναφέρεται δε και στη διαμάχη που έχει ξεσπάσει σε κρατουμένους για την υπόθεση της «Συνωμοσίας» και άλλα άτομα του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου που είναι φυλακισμένα. Απαιτεί δε τα κείμενα του πυρήνα φυλακής της «Συνωμοσίας» να μη δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του athens indymedia, «που έχει εξελιχτεί σ' ένα διαδικτυακό καφενείο κουτσομπολιών και ανώνυμων συκοφαντικών σχολίων».
Από την πλευρά του κρατικού μηχανισμού είναι ορατή η προσπάθεια να αξιοποιηθεί η επιστολή του Χ. Ξηρού για να παρθούν πρόσθετα κατασταλτικά μέτρα. Οι σχετικές εκτιμήσεις που δημοσιεύονται κατά σύστημα στο ηλεκτρονικό «Βήμα» αναφέρουν πως ο Χ. Ξηρός με το κείμενο που δημοσιοποίησε προχτές εμφανίζεται αποφασισμένος να δράσει, προοπτική που - κατά τα σχετικά δημοσιεύματα - οδηγεί την Ελληνική Αστυνομία να παίρνει πρόσθετα μέτρα, όπως την εγκατάσταση on line καμερών σε διάφορα σημεία της πόλης που θεωρείται ότι μπορεί να εκδηλωθεί χτύπημα.

Ο «ιθύνων νους» τ«17Ν»ης

 Ο «ιθύνων νους» τ«17Ν»ης 

Άρθρο που γράφτηκε 12 χρόνια πριν !!! και όμως...

Διάχυτος ο φόβος τους (κι ένα μεγάλο άγχος), μήπως και κάτι πάει στραβά και αποκαλυφθεί ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών στη βρώμικη ιστορία της «17 Νοέμβρη»! Ο λόγος γίνεται για μια σειρά δημοσιογράφους και πολιτικούς, που το φόβο τους αυτόν δεν μπορούν (ούτε και θέλουν) να τον κρύψουν. Αντιθέτως, τον εκδηλώνουν με διάφορους τρόπους. Είτε θριαμβολογώντας, επειδή αποδείχτηκε (sic) ότι δεν υπάρχει ανάμειξη μυστικών υπηρεσιών στην υπόθεση «17Ν»! (Πώς αποδείχτηκε; Αγνωστο... Και έτσι, το ΚΚΕ και όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο, πρέπει να κάνουν την αυτοκριτική τους)! Είτε (το κυριότερο) πασχίζοντας απεγνωσμένα ν' αποδείξουν ότι η «17Ν» συνδέεται με χώρους επαναστατικούς(!) και βεβαίως με το αντιΝΑΤΟικό κίνημα, όπως η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία της Κυριακής», η οποία ανακάλυψε ότι η «17Ν» σχεδίαζε να χτυπήσει με ρουκέτες τις αυτοκινητοπομπές του ΝΑΤΟ, που μετέφεραν ΝΑΤΟικό στρατό στο Κοσσυφοπέδιο!..

Τρόμος! Γνωρίζοντας ότι σε πλατύτατα τμήματα του λαού, σε τμήματα που βρίσκονται στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ και παντού, είναι εδραιωμένη η πεποίθηση για το βρώμικο ρόλο μυστικών υπηρεσιών και στη σκοτεινή ιστορία της «17Ν», γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτό το σημαντικότατο και πραγματικό, επιδιώκουν με κάθε τρόπο διαστροφής της αλήθειας να αλλάξουν τα μυαλά των ανθρώπων με το «έτσι θέλω». Γιατί γνωρίζουν ότι είναι σημείο - κλειδί το αν η «17Ν» συνδέεται με μυστικές υπηρεσίες ή με τμήματά τους, είτε των ΗΠΑ, είτε της Μ. Βρετανίας, είτε της Γαλλίας, είτε άλλης χώρας (και της Ελλάδας), είτε όλων μαζί.

«Μα δεν έχετε στοιχεία», λένε στους κομμουνιστές! «Πώς υποστηρίζετε κάτι που δεν αποδείχνεται;»!

Το ΚΚΕ, βεβαίως, δε διαθέτει τέτοια, αστυνομικού τύπου, στοιχεία. Το ΚΚΕ είναι πολιτικός οργανισμός. Και αλίμονο αν περίμενε να κάνει τις εκτιμήσεις και διαπιστώσεις του, όταν θα είχε στη διάθεσή του τέτοια στοιχεία. Μάλλον δε θα τις έκανε ποτέ...

Ομως, για να είναι κανείς (όπως το ΚΚΕ) ατράνταχτα πεισμένος για τη σχέση των μυστικών υπηρεσιών (δηλαδή των αστικών κρατικών μηχανισμών) με οργανώσεις τύπου «17Ν», του είναι υπεραρκετά τα πολιτικά στοιχεία που υπάρχουν, που τα γνωρίζουν όλα τα κόμματα, αλλά κάνουν πως δεν τα γνωρίζουν, επειδή εξυπηρετούν άλλα ταξικά συμφέροντα από το ΚΚΕ. Αυτή είναι η ουσία του θέματος.

Ποια είναι αυτά τα στοιχεία; Θα μπορούσε κανείς, σχηματικά, να τα κατατάξει σε τρεις κατηγορίες.

α) Ιστορική πείρα

Η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει κατενθουσιασμένη που οι ελληνικές διωκτικές αρχές, σε αγαστή συνεργασία με CIA, FBI, Σκότλαντ Γιαρντ (και ποιες άλλες;) πέτυχαν την εξάρθρωση της «17Ν»! Ποια είναι, όμως, η ιστορία αυτών των ξένων υπηρεσιών; Ο ρόλος τους, από γεννησιμιού τους, υπήρξε φιλολαϊκός ή υπήρξε (και είναι) βαθιά αντιλαϊκός;

- Ποιος δε γνωρίζει το ρόλο του FBI στα χρόνια του Μακαρθισμού στις ΗΠΑ;

- Ποιος δεν έχει ακούσει ή διαβάσει για το ρόλο της CIA στη δολοφονία των Κένεντι;

- Δεν είναι πασίγνωστο ότι η CIA δολοφόνησε προέδρους χωρών των οποίων οι κυβερνήσεις δεν ήταν αρεστές στις ΗΠΑ (Πατρίς Λουμούμπα, Σαλβατόρ Αλιέντε κ.ά.);

- Ποιοι στήριξαν τη χούντα στην Ελλάδα, στη Χιλή και σε δεκάδες ακόμα χώρες του κόσμου;

- Τι ρόλο έπαιξαν οι εγγλέζικες μυστικές υπηρεσίες στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου, στην Κατοχή (συνεργασία με τις γερμανικές, για να χτυπηθεί το ΕΑΜ-ΚΚΕ), στο Δεκέμβρη 1944, στον εμφύλιο και μετά; Δεν ήταν ρόλος βαθιά αντιλαϊκός;

- Ας θυμηθούμε τις εγγλέζικες και αμερικανικές υπηρεσίες στην Κύπρο. Και πρωταρχικά (μαζί με όλες τις άλλες) στη δολιοφθορά και υπονόμευση του σοσιαλιστικού συστήματος. Ας θυμηθούμε τον Κόλπο των Χοίρων (Κούβα), το Ν. Βιετνάμ, τη Ν. Κορέα, τον Αγιο Δομίνικο, τον Παναμά, πρόσφατα τη Βενεζουέλα, τη Γρανάδα.

Όποια πέτρα κι αν σηκώσει κανείς, από κάτω θα τις βρει... Και το ερώτημα είναι: Πώς οι δολοφόνοι των λαών μετατράπηκαν ξαφνικά σε σωτήρες και κυνηγούν τρομοκρατικές οργανώσεις;

β) Πολιτικά

Από τις 11 Σεπτέμβρη 2001 βρίσκεται σε εξέλιξη μια ισχυρότατη επίθεση κατά των λαών, με πρόσχημα την πάταξη της τρομοκρατίας! Σε εφαρμογή αυτού του προσχήματος ψηφίστηκαν «τρομονόμοι», ασκήθηκε και ασκείται μια γιγάντια ιδεολογική τρομοκρατία, για να τσακιστεί κάθε αντίσταση στην ιμπεριαλιστική θηριωδία, θωρακίστηκαν παραπέρα οι κρατικοί μηχανισμοί καταστολής, προωθήθηκαν περισσότερο οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, καθώς και η επίσημη διείσδυση των αμερικανικών και άλλων υπηρεσιών των ηγετικών δυνάμεων του ιμπεριαλιστικού συστήματος, όπως γίνεται στην Ελλάδα. Χώρια από το τι έχει γίνει (και θα γίνει) μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ, όπου έχει επιβληθεί καθεστώς τρόμου, ενώ προαναγγέλλονται και νέα ανατριχιαστικά μέτρα καταστολής στο εσωτερικό. Ολες αυτές οι μεθοδεύσεις και μέτρα θα ενταθούν περισσότερο ενόψει της νέας πολεμικής επίθεσης που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ κατά του Ιράκ.

Εξάλλου είναι γνωστό ότι τα αντιαμερικανικά (και σε μεγάλο βαθμό γενικότερα αντιιμπεριαλιστικά) αισθήματα του ελληνικού λαού είναι αρκετά υψηλά. Σε καμιά άλλη χώρα δεν υπήρξε το σκηνικό αντίδρασης κατά του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία που υπήρξε στην Ελλάδα. Το ίδιο και κατά την επίσκεψη του Κλίντον... Είναι φανερός ο στόχος να χτυπηθούν αυτές οι διαθέσεις. Και η «17Ν» αξιοποιείται - χρησιμοποιείται και σε αυτή την κατεύθυνση. Αλλωστε, απ' ό,τι φαίνεται αυτό θα αποτελεί και την τελευταία συμβολή της στην υπόθεση του χτυπήματος του λαϊκού κινήματος. Το δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας» για τη «17Ν» και το ΝΑΤΟ προφανώς εντάσσεται σ' αυτή τη μεθόδευση.

γ) Τι λέει η απλή λογική

• Πώς είναι δυνατό να μη συλλαμβάνονται οι της «17Ν» επί 27 χρόνια και ξαφνικά αυτή να εξαρθρώνεται;
• Πώς γνώριζαν οι της «17Ν» λεπτομερώς τις κινήσεις προσώπων όπως οι Γουέλς, Τσάντες, δίχως να έχουν ακριβέστατη πληροφόρηση από «τα μέσα»;
• Είναι γελοίο να πιστεύει κανείς ότι οι υπηρεσίες των ΗΠΑ περιμένουν επί 27 χρόνια να πληροφορηθούν από τις ελληνικές αρχές τα της «17Ν», τουλάχιστον όσον αφορά στα δολοφονημένα στελέχη της CIA. Πρέπει να θεωρείται παραπάνω από βέβαιο ότι: Κι αν δε γνώριζαν εξαρχής, ερεύνησαν, έμαθαν τους δολοφόνους! Τι τους έκαναν; Αγνωστο. Και πάντως, αν δεν τους εκτέλεσαν, θα τους έβαλαν στο χέρι ως όργανά τους. Όλα τα άλλα είναι για τους αφελείς. Γιατί, βεβαίως, δε θα περίμεναν οι ΗΠΑ 27 χρόνια να εκραγεί η βόμβα στα χέρια του Ξηρού, για ν' αρχίσει να ξετυλίγεται το νήμα...
• Ποιοι είναι αυτοί οι μηχανισμοί που αποπροσανατόλιζαν τις έρευνες, όποτε δηλωνόταν απ' τις ελληνικές αρχές ότι «ακουμπάνε τη "17Ν"»;
• Τι σόι συνωμοτική οργάνωση είναι αυτή, που τα μέλη της ενεργούν ως τσίρκο, τη στιγμή που τα όσα έκανε η «17Ν» απαιτούσαν υψηλότατου επιπέδου οργάνωση, πειθαρχία, συνωμοτισμό, επαγγελματισμό, καθώς και ανθρώπους διατεθειμένους να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους και όχι να περιμένουν τη σύλληψή τους διασκεδάζοντας!!. Απαιτούσαν, δηλαδή, προσόντα τέτοια, τα οποία μόνο ειδικές υπηρεσίες μπορούν να διαθέτουν...
• Όλοι οι αναλυτές επικαλούνται την τελευταία προκήρυξη της «17Ν», στην οποία αναγράφεται ότι η δράση της λήγει. Αφού, λοιπόν, η ίδια αποφάσισε να τερματίσει το βίο της, γιατί δε φρόντισε ν' αδειάσει και τις γιάφκες από τα όποια στοιχεία; Γιατί άφησε τόσο υλικό στη διάθεση των διωκτικών αρχών;

Πρόκειται για ορισμένα ερωτήματα που δεν έχουν απαντηθεί, αν και έχουν τεθεί. Και ίσως στην πορεία να προκύψουν και άλλα ακόμη. Πέρα από το ζήτημα, με το οποίο γελάνε οι πάντες: Ο Σ. Ξηρός στον Πειραιά, που είχε πάρει μαζί του τα κλειδιά της γιάφκας, χειροβομβίδες, ένα πιστόλι της «17Ν», αλλά και κάρτα με τηλέφωνα συνεργατών του! Και του έσκασε στα χέρια ο πυροκροτητής...

Ο «ιθύνων νους» δεν πρόκειται ν' αποκαλυφθεί. Κλείνει ένα μαγαζί, άχρηστο πια και κραγμένο, για ν' ανοίξει κάποιο άλλο...

Ολα τα γεγονότα, τα στοιχεία και οι εύλογες απορίες δείχνουν ότι τη «17Ν» κι αν δεν υπήρχε, θα την κατασκεύαζαν, αν δεν την κατασκεύασαν εξαρχής, αλλά μόνο την αξιοποίησαν - χρησιμοποίησαν στη συνέχεια. Τα περί επαναστατικής οργάνωσης, επομένως, ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. 
Η αστική τάξη και τα κόμματά της θέλουν, όσο τίποτα, να ήταν όλες οι επαναστατικές οργανώσεις και τα κόμματα σαν τη «17Ν»! Γιατί, απλούστατα, τέτοιους επαναστάτες τους χρειάζονται. Ακριβώς επειδή είναι αντεπαναστάτες...

M. Γ.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 23 Ιούλη 2002

Κεφαλαιοκρατικος τρόπος παραγωγής και υγεία

 Κεφαλαιοκρατικος τρόπος παραγωγής και υγεία

Με αφορμή το κλείσιμο των νοσοκομείων και την γενικότερη αποδόμηση του εθνικού συστήματος υγείας θα επιχειρήσουμε να κάνουμε μερικές σκέψεις. Πριν πούμε όμως ο,τιδήποτε θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως αυτό που κάνει η σημερινή κυβέρνηση δηλαδή , ανθρώπους χτυπημένους από την κρίση, οικονομικά ευάλωτους φτωχοποιημένους και απελπισμένους να μην τους προσφέρει αρωγή στην αρρώστια τους είναι η μέγιστη αλητεία από την πλευρά τους και να ξέρουν πως όλα εδώ πληρώνονται.

Βλέπουμε το αστικό κράτος στη Ελλάδα να οργανώνει ένα τεράστιο σχέδιο αποδόμησης του εθνικού συστήματος υγείας το οποίο μπορεί να μην ήταν και το καλύτερο του κόσμου αλλά σίγουρα πρόσφερε περίθαλψη καθολικά σ όλον τον ελληνικό πληθυσμό και μάλιστα δωρεάν . Αυτό, λεν οι κυβερνήτες μας πως θα πάψει να υφίστανται και πως το ΕΣΥ τελικά θ αντικατασταθεί από μια υγειονομική δομή πολύ πιο ανεπαρκή , αλλά με χαμηλότερο λειτουργικό κόστος.

Κυρίες και κύριοι δεν βγαίνουμε, λένε, εν μέσω κρίσης να συντηρήσουμε μια τέτοια ακριβή μηχανή , θα πρέπει να την κάνουμε πολύ φθηνότερη, ή και να την εξαφανίσουμε ακόμα.

΄΄ Δυστυχώς ο κόσμος δεν πεθαίνει πια νωρίς ΄΄ είπε πρόσφατα ο επίτιμος

Από την πλευρά τους κάποιος θα μπορούσε να πει πως έχουν δίκιο . Δεν μπορεί σε καιρό κρίσης να δαπανεί κανείς ένα σωρό χρήματα για να περιθάλψει όλους αυτούς τους αρρώστους ,ας πεθάνουν λοιπόν και μερικοί από αυτούς γιατί η δική τους ζωή μας κοστίζει σε χρήμα και σήμερα δεν έχουμε. Μην ξεχνάμε πως κάτι τέτοια έλεγαν και οι Ναζί την δεκαετία του 30 στην Γερμανία, δεν είναι καινούργια πράγματα. Εν κατακλείδι αυτοί λένε πως η υγεία κοστίζει και εμείς δεν έχουμε λεφτά και ρωτούν ειρωνικά τι θα κάναμε στην θέση τους . Κι εμείς τους απαντάμε πως η υγεία δεν κοστίζει, σε ένα άλλο σύστημα διαφορετικό από τον καπιταλισμό η υγεία δεν κοστίζει και αυτό έχει αποδειχτεί και ιστορικά. Μην ξεχνάμε το παράδειγμα της Κούβας που έχει ένα αξιοζήλευτο σύστημα υγείας , απ τα καλύτερα του κόσμου που καλύπτει δωρεάν όλον τον πληθυσμό με υψηλότατες παροχές υγείας και με λειτουργικό κόστος 8 φορές μικρότερο του Ελληνικού. Αυτά δεν γίνονται θα πει κάποιος και εμείς θα του πούμε πως όντος στον καπιταλισμό αυτά τα πράγματα δεν γίνονται και θα δούμε αμέσως γιατί.

Ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παράγωγης όπως όλοι γνωρίζουμε έχει σαν τελικό του στόχο ,όχι να καλύψει τις ανθρώπινες ανάγκες, αλλά το κέρδος. Για να αυξηθεί το κέρδος σε έναν κλάδο παραγωγής ,πχ τρόφιμα και φάρμακα θα πρέπει να μειωθεί ο χρόνος περιστροφής του προϊόντος δηλαδή να μειωθεί ο χρόνος που χρειάζεται να παραχθεί , και ο χρόνος μέχρι που θα καταναλωθεί. Το πρώτο επιτυγχάνεται με την εντατικοποίηση της εργασίας και το δεύτερο με την εντατικοποίηση της κατανάλωσης. Έχοντας λοιπόν κατά νου τον παραπάνω νόμο ας δούμε τι επιδράσεις έχει στη ζωή των ανθρώπων όταν δυο κλάδοι παραγωγής, τρόφιμα και φάρμακα λειτουργούν καπιταλιστικά

Στον κλάδο παραγωγής τροφίμων ποτών τσιγάρων σκοπός είναι και εδώ το κέρδος. Αυτό επιτυγχάνεται εντατικοποιώντας την παράγωγη αλλά και την κατανάλωση. Εντατικοποιώ την κατανάλωση στα τρόφιμα σημαίνει πως αν ένας άνθρωπος έχει  ανάγκη από 2000 θερμίδες την ημέρα για να ζήσει εγώ θα του πουλήσω 2000 θερμίδες την μίση μέρα δηλ 4000 θερμίδες την ημέρα ώστε να κερδίσω τα διπλά. Αυτό θα το επιτύχω κάνοντας επιθετική διαφήμιση στα προϊόντα μου. Αυτό το πράγμα ο καπιταλισμός σε πολύ μεγάλο βαθμό το έχει καταφέρει και το βλέπουμε γύρω μας εύκολα κυρίως μέσω των συνεπειών του. Πλέον ούτε οι αστοί δεν αμφισβητούν πως η παχυσαρκία είναι μια μάστιγα του δυτικού κόσμου και αυτή ευθύνεται για χίλιες δυο άλλες παθήσεις σωματικές και ψυχικές. Το ίδιο λοιπόν που συμβαίνει με τα τρόφιμα , συμβαίνει και με τον καπνό καθώς και με το αλκοόλ. Αν κάποιος έχει την τάση να καπνίσει 5 τσιγάρα, οι βιομηχανίες τσιγάρων τον εξωθούν να καπνίσει 20 κι αν κάποιος άλλος έχει την φυσική τάση να πιει έναν ποτηράκι παραπάνω τον εξωθεί στον αλκοολισμό

Άρα λοιπόν τι βλέπουμε; Απλά πως το κυνήγι του κέρδους οδηγεί στην ΝΟΣΗΡΟΤΗΤΑ των ανθρώπων. Δηλαδή ο καπιταλισμός γεννά αρρώστους που δεν θα ήταν άρρωστοι αν δε υπήρχε αυτός.

Η ΄΄ πλάκα ΄΄ όμως δεν τελειώνει εδώ έχει και συνέχεα. Ας φύγουμε λοιπόν από τα τρόφιμα κι ας πάμε στον κλάδο παραγωγής φαρμάκων που ισχύουν και δω οι ίδιοι νομοί.

Αυτός ο κλάδος παραγωγής πρέπει να πούμε πως έχει τον υψηλότερο τζίρο παγκοσμίως μετά από τη βιομηχανία των όπλων.

Τι γίνεται λοιπόν σ αυτόν το κλάδο. Επειδή σκοπός των βιομηχάνων δε είναι να κάνουν τους ανθρώπου καλά αλλά να βγάλουν χρήματα δεν προσανατολίζονται στη δημιουργία φαρμάκων που θα σε γιατρέψουν αλλά σε φάρμακα που είναι ακριβά και έχουν ασθενή δράση. Να δώσω ένα παράδειγμα για να γίνω κατανοητός. Αν πχ κάποιος έχει αυξημένη πίεση η όποια γιατρεύεται με ένα φάρμακο που κοστίζει πχ 5 ευρώ αυτό το φάρμακο οι φαρμακοβιομήχανοι το αντικαθιστούν με δυο άλλα τα οποία έχουν ασθενέστερη δράση και κοστίζουν 50 ευρώ το ένα. Αυτό σημαίνει πως ενώ εσύ θα μπορούσες να γιατρευτείς με 5 ευρώ/μήνα τώρα θες 100

Ένα άλλο έγκλημα που διαπράττουν οι φαρμακοβιομηχανίες αλλά και οι αστικές κυβερνήσεις που τις υπηρετούν είναι πως απεχθάνονται την πρόληψη. Αντί οι υγειονομικές δομές του κράτους να σε προστατεύουν από τον καρκίνο δίνοντας σου οδηγίες να αποφύγεις διάφορα τρόφιμα ή συνήθειες  , σε αφήνουν πρώτα να τον πάθεις και μετά σου πουλάνε πανάκριβα φάρμακα που δε θα σε κάνουν καλά αλλά θα σου παρατείνουν για λίγο τη ζωή. Δυστυχώς τα χρήματα που δίνονται για την προληπτική ιατρική στον δυτικό κόσμο είναι ελάχιστα σε σχέση μ αυτά που δίνονται για φάρμακα και αυτό γιατί η πρόληψη δεν έχει κέρδος . Η πρόληψη σκοτώνει τον καπιταλισμό

Πάμε τώρα να δούμε τι θα μπορούσε να γίνει σε μια κοινωνία που δεν επικρατεί ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής. Σ αυτήν την κοινωνία δε θα σε κυνηγά κανείς να καταναλώσεις τρόφιμα αλκοόλ και καπνό πάνω απ τις ανάγκες σου, σ αυτή την κοινωνία θα σε προστάτευαν απ την παχυσαρκία με τον αθλητισμό, σ αυτή την κοινωνία θα σε ενημέρωναν τι πρέπει να αποφύγεις για να μην πάθεις καρκίνο και δε θα σε αφήναν να τον πάθεις πρώτα για να βγάλουν μετά λεφτά από τα φάρμακα που θα σου πουλήσουν

Για να προσφέρεις υγεία στον κόσμο δεν χρειάζεσαι πολλά χρήματα, αλλά χρειάζεσαι μια κοινωνία που θα έχει ως σκοπό να υπηρετήσει τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι το κερδος.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι της κ. Χαρίτου - Φατούρου , καθηγήτρια Ψυχολογίας στο ΑΠΘ 

Οι μύθοι για την Κούβα

Πολλοί μύθοι κυκλοφορούν για τη ζωή στην Κούβα: για τη φτώχεια και την απελπισία του κόσμου, τον ουτοπιστικό ρομαντισμό του Τσε Γκεβάρα· την αντοχή του Φιντέλ Κάστρο που πέθανε ή πεθαίνει, που επιμένει να διοικεί ενώ δεν τον θέλει ο λαός· τα σπίτια τους που καταρρέουν γιατί δεν έχουν χρήματα να τα διορθώσουν ή να χτίσουν καινούργια· τα αυτοκίνητά τους που είναι παμπάλαια γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν καινούργια λόγω φτώχειας και εξαιτίας του αποκλεισμού που έχει επιβάλει από τη δεκαετία του '60 στη χώρα η Βόρειος Αμερική, όπως αποκαλούν όλοι οι Νοτιοαμερικανοί τις ΗΠΑ· και για το ότι όπου να 'ναι το καθεστώς θα πέσει.

Μια επίσκεψη όμως στην Κούβα, όχι απλά τουριστική, δίνει μιαν άλλη γεύση της πραγματικότητας. Προ καιρού την επισκέφθηκα μαζί με καθηγητές από τη Βρετανία, την Ισπανία, τη Βραζιλία και το Περού στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος Alpha, ενός προγράμματος συνεργασίας πανεπιστημίων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Βρετανία, Ισπανία, Ελλάδα) και της Λατινικής Αμερικής (Βραζιλία, Περού, Κούβα). Στο τέλος των 20 ημερών που μείναμε εκεί όλοι είχαμε αποφασίσει να στείλουμε στην Κούβα υποψήφιους διδάκτορές μας με υποτροφίες 10 μηνών τις οποίες προσφέρει το πρόγραμμα για να μελετήσουν το εθνικό σύστημα υγείας της χώρας, το οποίο θεωρήσαμε ότι είναι ίσως το καλύτερο στον κόσμο και για το οποίο ελάχιστα έχουν γραφεί.

Σύμφωνα με τους συναδέλφους μας κουβανούς καθηγητές με τους οποίους συνεργαστήκαμε, οι δύο κεντρικοί στόχοι, μετά την επικράτηση της επανάστασης, το 1959, ήταν και εξακολουθούν να είναι η παιδεία και η υγεία. Ετσι διαβάζουμε σήμερα σε ένα πανό έξω από την κωμόπολη San Jose: «Χωρίς παιδεία δεν γίνεται επανάσταση, χωρίς παιδεία δεν γίνεται σοσιαλισμός» καθώς διαφημίζουν την ιδεολογία τους όπως συνηθίζουν και όχι την οδοντόπαστά τους.

Θα περιορισθώ όμως εδώ στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Κούβας γιατί αυτό μελετήσαμε. Είναι, όπως θα δούμε, ένα σύστημα πρόληψης, γι' αυτό και η περίθαλψη είναι πολύ φθηνότερη από το δικό μας ή άλλων χωρών της Δύσης.

Η Κούβα ακολούθησε κατά κύριο λόγο το βρετανικό σύστημα υγείας της πρώτης περιόδου εφαρμογής του με τον «γενικό γιατρό» (general practitioner). Το βελτίωσε όμως καθιερώνοντας στις αρχές της δεκαετίας του '80 τον «οικογενειακό γιατρό» ο οποίος έχει κυρίως κοινοτικό προσανατολισμό πρόληψης.

Περίπου 80% των φοιτητών της Ιατρικής Σχολής εκπαιδεύονται ως οικογενειακοί γιατροί και η μεγάλη πλειονότητά τους είναι γυναίκες, όχι γιατί τους το επιβάλλουν αλλά γιατί το προτιμούν. Η πανεπιστημιακή παιδεία τους είναι έξι χρόνια βασική εκπαίδευση, ένας χρόνος άσκηση και τρία χρόνια στην ειδικότητα της οικογενειακής γιατρού, κυρίως με άσκηση μέσα σε κοινότητα. Είναι προσανατολισμένη προς τη διατήρηση της υγείας και λιγότερο στην αντιμετώπιση της νόσου στην οικογένεια και στην κοινότητα.

Επισκεφθήκαμε δύο «πολυκλινικές» όπου εργάζονται οι οικογενειακοί γιατροί: μια περιφερειακή, στη γειτονιά Plaza de la Revolution της Αβάνας, και μια κεντρική στην κωμόπολη San Jose, μερικά χιλιόμετρα έξω από την Αβάνα. Η πολυκλινική της Αβάνας, πάνω στην παραλία, έμοιαζε περισσότερο με αθλητικό κέντρο υγείας. Είχε πισίνα όπου είδαμε παιδιά να κολυμπούν και γυμναστήριο το οποίο εκείνη τη στιγμή φιλοξενούσε μεσήλικους άνδρες και γυναίκες. Εκαναν αθλητική ψυχοθεραπεία, ένα αντικείμενο που αναπτύσσει ιδιαίτερα η Σχολή Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Αβάνας.

Η οικογενειακή γιατρός η οποία είναι και διευθύντρια της πολυκλινικής επικουρείται στο έργο της από μια ομάδα ειδικών που αποτελείται από έναν επόπτη γενικό γιατρό, μια νοσοκόμα, μια κοινωνική λειτουργό, ένα φυσιοθεραπευτή, έναν παιδαγωγό και έναν αθλητικό θεραπευτή. Μας πληροφόρησε ότι το κράτος τής προσφέρει κατοικία στη γειτονιά που βρίσκονται οι περίπου 200 οικογένειες τις οποίες έχει χρεωθεί και τις οποίες επισκέφθηκε τις πρώτες δύο εβδομάδες του διορισμού της. Η μελέτη των φακέλων της κάθε οικογένειας της έδωσε τη δυνατότητα να επιλέξει ποιες οικογένειες θα εξακολουθήσει να επισκέπτεται διότι έκρινε ότι το είχαν ανάγκη, με τη συγκατάθεσή τους βέβαια. Τα απογεύματα κάνει τις επισκέψεις της σε οικογένειες ενώ το πρωί είναι στο ιατρείο της με τα άτομα που θέλουν να την επισκεφθούν εκτάκτως. Εχει συγχρόνως τη δυνατότητα να καλέσει από μια κεντρική πολυκλινική που διαθέτει τον ειδικό που κρίνει ότι έχει ανάγκη να συμβουλευθεί κάθε φορά, όπως γυναικολόγο, ψυχολόγο, ενδοκρινολόγο κλπ. Π.χ., ένας ψυχολόγος είναι χρεωμένος ως τέσσερις οικογενειακούς γιατρούς τους οποίους συμβουλεύει στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών προβλημάτων μιας οικογένειας ή της κοινότητας. Η οικογενειακή γιατρός δεν έχει ωράριο. Η οικογένεια μπορεί να την καλέσει όποτε αισθανθεί την ανάγκη.

Ανάλογα με τις ανάγκες της κοινότητας όπου εργάζεται, δημιουργεί νέες δραστηριότητες. Π.χ., με τη βοήθεια του ψυχολόγου λειτούργησε μια λέσχη νέων όπου γίνονται ειδικές συζητήσεις, αθλητικές δραστηριότητες κλπ. ενώ η κοινωνική λειτουργός ασχολείται ειδικότερα με νεαρά κορίτσια που έχουν καταφύγει στην πορνεία με τα οποία συζητεί εναλλακτικές δυνατότητες εργασίας, προφυλακτικές τακτικές και τη συχνότητα των εξετάσεων.

Στην πολυκλινική του San Jose, η οποία είναι κεντρική γιατί έχει κάτω από την εποπτεία της 25 οικογενειακούς γιατρούς, μας επεσήμαναν ότι η προληπτική περίθαλψη που ασκούν μπορεί να επέμβει γενικότερα και δραστικά στο ευρύτερο περιβάλλον. Οταν, λ.χ., αυξήθηκαν τα περιστατικά άσθματος στα παιδιά της περιοχής τους, με την υπόδειξη των οικογενειακών γιατρών τους οποίους καλούν κάθε τόσο σε σύσκεψη, υποχρέωσαν το εργοστάσιο κατασκευής λαστίχων που είχε πρόσφατα αρχίσει να λειτουργεί κοντά στην πόλη να χρησιμοποιήσει τα κατάλληλα φίλτρα. Μειώθηκε έτσι αισθητά η συχνότητα εμφάνισης τέτοιων περιστατικών χωρίς να χρειασθεί να καταφύγουν σε μακρόχρονη θεραπευτική αγωγή. Αλλωστε σε περιόδους έξαρσης κάποιας νόσου όπως κατά την «περίοδο κρίσης», όταν ο πληθυσμός των πόλεων είχε πεινάσει, εφαρμόστηκαν ειδικά προγράμματα για την προληπτική αντιμετώπιση της φυματίωσης.

Επομένως θα μπορούσε να πει κανείς ότι η οικογενειακή γιατρός έχει εκπαιδευθεί για να «προλαβαίνει» το άτομο προτού ζητήσει τη βοήθειά της γιατί γνωρίζει το ιστορικό της οικογένειας. Την αντιμετωπίζει ως σύνολο γιατί έχει εκπαιδευθεί για να προβλέπει και να αντιμετωπίζει τις επιπτώσεις που έχει το οργανικό ή το ψυχολογικό πρόβλημα ενός ατόμου στα άλλα μέλη της οικογένειάς του, ανάλογα με την ηλικία του καθενός, τη θέση του στην οικογένεια και την κοινότητα. Βλέπει την οικογένεια ως μέρος ενός συνόλου, της κοινότητας και του ευρύτερου κοινωνικού και φυσικού περιβάλλοντος με τα οποία βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση. Ετσι δημιουργεί κοινοτικά προγράμματα για την αντιμετώπιση ψυχοκοινωνικών προβλημάτων πληθυσμιακών ομάδων υψηλού κινδύνου και προκαλεί άμεσες ευρύτερες παρεμβάσεις όταν χρειασθεί.

Εύλογη είναι η ερώτηση γιατί δεν εφαρμόζουμε ένα παρόμοιο σύστημα στη Δύση. Διότι υπάρχουν τα διαπλεκόμενα συμφέροντα των μεγάλων και μικρών νοσοκομείων, έρχεται η άμεση και ορθή απάντηση. Ισως όμως αναγκασθούμε σύντομα να ακολουθήσουμε το σύστημα του οικογενειακού γιατρού. Θα μας αναγκάσουν οι ασφαλιστικές εταιρείες να το κάνουμε καθώς θα αρνούνται να πληρώνουν το υψηλό κόστος της νοσοκομειακής περίθαλψης στην οποία καταφεύγουν οι άνθρωποι όταν είναι πια πολύ αργά. Σε αυτό το ελπιδοφόρο συμπέρασμα καταλήξαμε οι συνάδελφοι πανεπιστημιακοί που επισκεφθήκαμε την Κούβα.

Η κυρία Μίκα Χαρίτου-Φατούρου είναι καθηγήτρια της Ψυχολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.