ΔΑΝΙΑ Τα τραγικά αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης κοινωνικών υπηρεσιών

ΔΑΝΙΑ

Τα τραγικά αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης κοινωνικών υπηρεσιών

Από περσινή κινητοποίηση στην Κοπεγχάγη ενάντια σε ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές

Πάνω από 500 ηλικιωμένοι στο Δήμο Kolding έχουν μείνει χωρίς βοήθεια αφού η ιδιωτική εταιρεία «Kaere Pleje», που έχει αναλάβει μετά από πλειστηριασμό από το δήμο την παροχή των υπηρεσιών «Βοήθεια στο σπίτι», δήλωσε πτώχευση και πέταξε στο δρόμο τους 100 υπαλλήλους που απασχολούσε. Πάνω από 63 εταιρείες που είχαν αναλάβει την παροχή δημοτικών υπηρεσιών έχουν κατεβάσει τα ρολά πριν τη λήξη της συμφωνίας που είχαν κάνει.
Η εταιρεία «Kaere Pleje», από τη μέρα που υπέγραψε το συμβόλαιο με το Δήμο Kolding, πίεσε τους εργαζόμενους να δεχτούν αισθητή μείωση των μισθών και προσπάθησε να παρακάμψει τη συλλογική σύμβαση του κλάδου. Οι ώρες που απαιτούνται για κάθε επίσκεψη στα σπίτια των ηλικιωμένων μειώθηκαν, με αποτέλεσμα να γίνονται όλα βιαστικά και πρόχειρα.
Τα παραπάνω δυσάρεστα συμβάντα απαντούν στα απατηλά επιχειρήματα των κομμάτων του ευρωμονόδρομου και τις προεκλογικές υποσχέσεις ότι με τις Συμβάσεις Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα ή τις πλήρεις ιδιωτικοποιήσεις, δημιουργούνται προϋποθέσεις για καλύτερες υπηρεσίες και νέες θέσεις εργασίας. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι ιδιώτες αφού πάρουν τα λεφτά των φορολογουμένων κλείνουν και εξαφανίζονται, αδιαφορώντας για την παροχή των υπηρεσιών και βάζουν σε κίνδυνο τη Δημόσια Υγεία και Ασφάλεια.

ΗΠΑ Και ο «Δόκτωρ Ζιβάγκο» στη φαρέτρα της CIA

ΗΠΑ

Και ο «Δόκτωρ Ζιβάγκο» στη φαρέτρα της CIA

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.-- Αποκαλυπτικά ρεπορτάζ σχετικά με τον προπαγανδιστικό τρόπο χρησιμοποίησης του μυθιστορήματος «Δόκτωρ Ζιβάγκο» του Μπόρις Πάστερνακ από τη CIA έφερε στο φως η αμερικανική εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ», σημειώνοντας ότι το συγκεκριμένο μυθιστόρημα είχε επιλεχθεί ως «ένα ακόμη όπλο» στην υπονόμευση της τότε ΕΣΣΔ.
Βασική πηγή πληροφοριών για αυτά τα δημοσιεύματα αποτέλεσαν περίπου 130 έγγραφα της CIA που αποχαρακτηρίστηκαν πρόσφατα και τα οποία δίνουν το ιστορικό μιας «επιχείρησης στο μέτωπο της πνευματικής και πολιτικής μάχης» της Αμερικής εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης.
Τα διαβαθμισμένα έγραφα προειδοποιούν ότι «το βιβλίο αυτό έχει πολύ μεγάλη προπαγανδιστική αξία όχι μόνο για το ουσιαστικό μήνυμά του και για τη δραστηριοποίηση της σκέψης που δημιουργεί, αλλά και για τις συνθήκες έκδοσής του». Μάλιστα, σε κάποιο από τα έγγραφα της CIA υπογραμμίζεται πως με το συγκεκριμένο μυθιστόρημα «έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε τους Σοβιετικούς πολίτες να αναρωτηθούν τι συμβαίνει με την κυβέρνησή τους».
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της «Ουάσιγκτον Ποστ», η CΙΑ πήρε το κείμενο του μυθιστορήματος σε δυο μικροφίλμ το Γενάρη του 1958, ανέλαβε την έκδοσή του στην Ολλανδία και τη διανομή του βιβλίου σε δεκάδες γλώσσες σχεδόν σε όλο τον κόσμο, προσέχοντας να μην αποκαλυφθεί πουθενά ο ρόλος των ΗΠΑ σε αυτή την υπόθεση.
Το βιβλίο απαγορεύθηκε στη Σοβιετική Ενωση με το επιχείρημα ότι υποτιμούσε το ρόλο και την ουσία της Οχτωβριανής Επανάστασης του 1917, ενώ από τότε η Σοβιετική Ενωση Συγγραφέων είχε κατονομάσει τη CIA ως εκδότη του έργου.
Η υπόθεση ωστόσο θεωρείται «σταγονίδιο» στον ωκεανό των μέσων και μεθόδων προπαγάνδας που χρησιμοποίησαν επί δεκαετίες κατά της ΕΣΣΔ οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες με «όχημα» τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ Σε «τεντωμένο σκοινί» οι ανατολικές περιοχές

ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Σε «τεντωμένο σκοινί» οι ανατολικές περιοχές

Η κατάληψη του κυβερνείου συνεχίζεται στο Ντόνετσκ

ΝΤΟΝΕΤΣΚ.-- Καθώς συνεχίζονται οι καταλήψεις και τα οδοφράγματα των ρωσόφωνων διαδηλωτών στην Ανατολική Ουκρανία και ενώ αναμενόταν να λήξει το 48ωρο τελεσίγραφο, ο «πρωθυπουργός» της κυβέρνησης του Κιέβου Αρσένι Γιάτσενιουκ προχώρησε σε μια κίνηση τακτικού ελιγμού και επισκέφτηκε το Ντόνετσκ, επίκεντρο των αντιδράσεων των ρωσόφωνων, όπου εξακολουθεί να βρίσκεται υπό κατάληψη το κυβερνείο.
Ο Γιάτσενιουκ, με αυξημένα μέτρα ασφαλείας, είχε συνομιλίες με επιλεγμένες αντιπροσωπείες, εκπροσώπους του δήμου και των τοπικών αρχών, όπως και με εκπροσώπους οικονομικών κύκλων, αλλά όχι με εκπροσώπους των ρωσόφωνων. Ιδιαίτερη σημασία έχει και η συνάντηση με το μεγαλοεπιχειρηματία Ρινάτ Αχμέτοφ (θεωρείται ο πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας), που προηγούμενα υποστήριζε τον ανατραπέντα πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς και τώρα φαίνεται ότι έχει αναλάβει μεσολαβητικό ρόλο για επαφές μεταξύ της νέας κυβέρνησης και των ρωσόφωνων που καλούν σε δημοψήφισμα ανάλογο με αυτό που οδήγησε την Κριμαία στην ενσωμάτωση με τη Ρωσία.

Επιχείρηση αναδίπλωσης από την κυβέρνηση του Κιέβου;

Ο Γιάτσενιουκ προχώρησε σε κάποιες δεσμεύσεις που δείχνουν πιθανή αναδίπλωση που επιχειρεί η νέα εξουσία για να εκτονώσει την κατάσταση, αλλά και πιθανή μη δυνατότητα να προχωρήσει σε χρήση βίας για να εκκενώσει τα κατειλημμένα από τους ρωσόφωνους κτίρια. Πρότεινε να βρεθεί μια φόρμουλα ώστε να «ισορροπήσουν οι εξουσίες μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης και των περιφερειών» και επίσης να εξεταστεί η δυνατότητα περιφερειακών δημοψηφισμάτων, όπως και δεσμεύτηκε να μην μπουν σε εφαρμογή νόμοι, που προτάθηκαν μετά την ανατροπή Γιανουκόβιτς, που καταργούν ως επίσημες άλλες γλώσσες εκτός της ουκρανικής, δηλαδή πρωτίστως τη ρωσική. Χαρακτηριστικά σημείωσε: «Ουδείς, κάτω από οιεσδήποτε συνθήκες, θα περιορίσει τη χρήση μιας γλώσσας που χρησιμοποιείται ευρέως». Θυμίζουμε βέβαια ότι μια από τις πρώτες αποφάσεις του κοινοβουλίου μετά την ανατροπή Γιανουκόβιτς στα τέλη Φλεβάρη ήταν η κατάργηση νόμου του 2012 για τις γλώσσες των μειονοτήτων. Ο λεγόμενος μεταβατικός πρόεδρος ως τώρα δεν έχει επικυρώσει την απόφαση αυτή, η οποία συνέβαλε στις αντιδράσεις στις ρωσόφωνες περιφέρειες της Ανατολικής και Νότιας Ουκρανίας, όπου πολλοί ζητούν «ομοσπονδιοποίηση» του ουκρανικού Συντάγματος, αίτημα που στηρίζει και η Ρωσία, αλλά δεν θέλει ούτε να ακούει η κυβέρνηση του Κιέβου, που βλέπει κινδύνους διαμελισμού.
Χθες εξάλλου σημειώθηκαν συγκρούσεις και στην Οδησσό ανάμεσα σε εθνικιστές και φασίστες που στηρίζουν την κυβέρνηση του Κιέβου και ρωσόφωνους, που επιθυμούν σύνδεση με τη Ρωσία. Στις 10/4 γιορτάστηκαν τα 70χρονα της απελευθέρωσης της πόλης από τον Κόκκινο Στρατό, με μεγάλη πορεία στους δρόμους.

Η Ενέργεια και οι στρατιωτικές κινήσεις στο επίκεντρο

Νέο επεισόδιο στην αντιπαράθεση ΗΠΑ - Ρωσίας σημειώθηκε χτες. Με ιδιαίτερα σκωπτικό τρόπο απάντησε ο Βλαντιμίρ Πούτιν στην αμερικανική κυβέρνηση σχετικά με την επιστολή που έστειλε σε Ευρωπαίους ηγέτες για συνομιλίες σχετικά με τις οφειλές του Κιέβου για το φυσικό αέριο. «Δεν είναι καλό να διαβάζετε ξένες επιστολές» είπε, σχολιάζοντας τις δηλώσεις των ΗΠΑ ότι η Μόσχα χρησιμοποιεί την Ενέργεια ως «εργαλείο εκβιασμού» προς την Ουκρανία. Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων «Interfax», ο Ρώσος Πρόεδρος είπε ότι η αποτυχία της Ουκρανίας να πληρώσει τις οφειλές της για το φυσικό αέριο είναι «απολύτως απαράδεκτες». Τόνισε, πάντως, ότι η Μόσχα δεν σκοπεύει να σταματήσει τις παραδόσεις φυσικού αερίου στην Ουκρανία. Πρόσθεσε ότι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων παραμένει το ζήτημα της προπληρωμής. Παράλληλα, ο Πούτιν υποσχέθηκε ότι η Μόσχα θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της σε φυσικό αέριο απέναντι στους Ευρωπαίους πελάτες της.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τη Γερμανίδα καγκελάριο, Αγκελα Μέρκελ, θέτοντας θέμα ότι πρέπει να σκληρύνουν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ζήτημα βέβαια που αντιμετωπίζεται με σχετική επιφυλακτικότητα από το γερμανικό κεφάλαιο που έχει ισχυρές σχέσεις με το ρωσικό.
Την ίδια ώρα οι υπουργοί Οικονομικών και οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών του «G7», των επτά πιο ισχυρών καπιταλιστικών χωρών, σε χτεσινή τους συνάντηση τους πρότειναν τη χορήγηση ενός πακέτου «βοήθειας» για την Ουκρανία, ύψους 18 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε διάστημα 2 ετών.
Από τη Μόσχα ο υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, αρνήθηκε την Παρασκευή ότι η Ρωσία επιθυμεί να προσαρτήσει και άλλες περιοχές της Ουκρανίας. Παράλληλα, επανέλαβε το ρωσικό αίτημα να δοθούν περισσότερες εξουσίες στις ανατολικές περιοχές της χώρας. Κάλεσε όμως να υπάρξουν νόμιμες εγγυήσεις ότι η Ουκρανία θα διατηρήσει την ουδετερότητά της.
Ο Λαβρόφ είπε ότι η χώρα του είναι έτοιμη για τις τετραμερείς συνομιλίες, που θα πραγματοποιηθούν την επόμενη εβδομάδα ανάμεσα σε ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία και Ουκρανία και είπε ότι οι οφειλές του Κιέβου για το φυσικό αέριο θα βρεθούν στην ατζέντα των συνομιλιών. Σημείωσε ακόμα ότι η Ρωσία μπορεί να «συμβάλει με τους εταίρους μας ΕΕ και ΗΠΑ στην αποκλιμάκωση της κατάστασης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα αναγνωρίσει τη σημερινή κυβέρνηση του Κιέβου».
Παράλληλα ο γενικός εισαγγελέας της Ρωσίας δήλωσε ότι δεν πρόκειται να εκδοθεί ο Γιανουκόβιτς.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ Δικαστήριο εγκρίνει ωρομίσθιο 1,5 ευρώ

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Δικαστήριο εγκρίνει ωρομίσθιο 1,5 ευρώ

Το εργατικό δικαστήριο της πόλης Κότμπους της Γερμανίας αποφάσισε ότι «το ωρομίσθιο ύψους 1,54 ευρώ για τους υπαλλήλους ενός δικηγορικού γραφείου είναι σύννομο, από τη στιγμή που οι εργαζόμενοι το δέχτηκαν για να μπορέσουν να ξαναμπούν στην αγορά εργασίας».
Το δικαστήριο αποφάνθηκε σαν γνήσιο ταξικό στήριγμα του καπιταλιστικού συστήματος ότι «οι μισθοί αυτοί μπορεί μεν να παραβιάζουν τα χρηστά ήθη, αλλά ο εργοδότης δεν λειτούργησε εκμεταλλευτικά», μιας που ο τελευταίος υποστήριξε (και απ' ό,τι φάνηκε... πειστικά) ότι «οι υπάλληλοι δεν είχαν τα προσόντα για να πάρουν μεγαλύτερο μισθό».
Στην ίδια κατάσταση βρίσκονται τουλάχιστον 7,5 εκατομμύρια Γερμανοί, που, παρά το γεγονός ότι εργάζονται, είναι αναγκασμένοι να φυτοζωούν με μισθούς πείνας και πενιχρά επιδόματα για τα δεδομένα της Γερμανίας της τάξης, των 400 ευρώ. Ταυτόχρονα, αντιμετωπίζουν την απειλή έξωσης και της διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος. Και βέβαια αυτές οι καταστάσεις δεν είναι ζήτημα προσόντων, αλλά αποτέλεσμα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Στη δε Γερμανία που πλασαρίστηκε από την κυβέρνηση συνασπισμού των χριστιανοδημοκρατών και των σοσιαλδημοκρατών ως σημαντική «προσφορά» το ωρομίσθιο 8,5 ευρώ, είναι φανερό ότι η συγκεκριμένη απόφαση θα σημάνει αρνητικό δεδικασμένο και για άλλους εργαζόμενους.

Ουκρανίδες υπερασπίζονται με γροθιές την σημαία της ΕΣΣΔ (video)

 Ουκρανίδες υπερασπίζονται με γροθιές την σημαία της ΕΣΣΔ (video)

Δείτε ως το τέλος του βίντεο με τις δύο κοπέλες να υπερασπίζονται με γροθιές την Σοβιετική σημαία (και πιο συγκεκριμένα την "σημαία της νίκης") απέναντι στα φασισταριά...

Δ. Κουτσούμπας: “Δε χρειάζονται πανηγυρισμοί, η χώρα βυθίστηκε στη φτώχεια” (BINTEO)

Posted by: corfutime Posted date: 11 April 2014 19 08 pm In: ΝΕΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, Τοπικά

Tην ανάγκη δημιουργίας μιας “πλατιάς λαικής συμμαχίας”, με κοινωνικοταξικά κριτήρια, που θα σταθεί απέναντι σε πολιτικές μνημονίων και μονοπωλίων, υπογράμμισε από την Κέρκυρα ο Γ.Γ. του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας.

Ο κ. Κουτσούμπας  είναι το βράδυ ομιλητής σε πολιτική εκδήλωση  του κόμματος στο Πεντοφάναρο, ενώ στη συνέντευξη που παραχώρησε το μεσημέρι στα τοπικά ΜΜΕ, ζήτησε ισχυροποίηση του ΚΚΕ σε Βουλή, Ευρωβουλή αλλά και σε Δήμους και Περιφέρειες με τη στήριξη των συνδυασμών της ΛΑ.ΣΥ. στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Με αφορμή τη πρόσφατη έξοδο τις χώρας στις αγορές, ανέφερε ότι “δε χρειάζονται πανηγυρισμοί, από τη στιγμή που απαξιώθηκε η εργατική τάξη και βυθίστηκε η χώρα στη φτώχεια και την ανέχεια όλα αυτά τα χρόνια”.

Κατά τον κ. Κουτσούμπα, “μικρή ανάκαμψη μπορεί να έρθει, πρωτογενές πλεόνασμα υπάρχει, ωστόσο δε θα  ωφεληθούν λαός, νεολαία, βιοπαλαιστές  άνεργοι και αγρότες”.

Εκτίμησε ακόμη ότι πολλά από τα εξοντωτικά οικονομικά μέτρα θα ισχύσουν για πολλά χρόνια “με αποτέλεσμα η θηλειά να σφίγγει συνέχεια για τους εργαζόμενους”.

Οσο την επίσκεψη της Α. Μέρκελ στην Αθήνα,είπε ότι “ήρθε να δώσει τα διαπιστευτήρια της σε συνεργάτες της στη χώρα και σε οικονομικά συμφέροντα και μονοπώλια τα οποία εκπροσωπεί”.

(Aκολουθεί απόσπασμα από τη σημερινή συνέντευξη) :

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ… σ’ όλη την Ελλάδα!

 ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ… σ’ όλη την Ελλάδα!

Όπως φαίνεται το συνοικέσιο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, προχωράει μια χαρά… 

Έτσι μέχρι στιγμής, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ συνεργάζονται επίσημα σε δυο περιφέρειες (Νότιο Αιγαίο, Ιόνια Νησιά) και δυο δήμους (Καλαμάτα, Λευκάδα)…

Σιγά το νέο, θα μου πείτε και έχετε δίκιο. 

Ας σκεφτούν όμως όσοι ακολουθούν τον ΣΥΡΙΖΑ: πόσο «αριστερό» και «ριζοσπαστικό» είναι να συνεργάζεσαι με ένα κόμμα που έχει εθνικιστικές θέσεις, που έχει στις τάξεις του πρώην υποψήφιο βουλευτή της Χρυσής Αυγής;; (Αφήνω στην άκρη τους αεροψεκασμούς και τα νεφελίμ...)

YΓ. Θυμήσου εδώ τα συνθήματα της συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ...

Σοσιαλισμός σε μια χώρα και παγκόσμια επανάσταση

Σοσιαλισμός σε μια χώρα και παγκόσμια επανάσταση

Οταν οι κλασικοί Μαρξ, Ενγκελς και Λένιν αναφέρονται στη σοσιαλιστική επανάσταση (κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο και οικοδόμηση του σοσιαλισμού) την εννοούν ως διεθνή ή παγκόσμια.
Οταν αναφέρονται στη σοσιαλιστική επανάσταση, εννοούν, επίσης, μία ολόκληρη ιστορική περίοδο.
Γράφει ο Λένιν (Απαντα, τόμ. 26, σελ 360, ΣΕ): «...στην πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης, που δεν μπορούμε να τη βλέπουμε σαν μία μόνο πράξη, μα πρέπει να τη βλέπουμε σαν εποχή θυελλωδών πολιτικών και οικονομικών κλονισμών, σαν εποχή οξυμένης ταξικής πάλης ...επαναστάσεων και αντεπαναστάσεων».
Με τις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα, η αναπτυγμένη ανθρωπότητα μπήκε στην ιστορική περίοδο των αστικών επαναστάσεων: Αγγλία 1644, Γαλλία 1789 και σε άλλες χώρες, όπως και κατά το 19ο αιώνα.
Στις αρχές του 20ού αιώνα η ανθρωπότητα μπήκε στην περίοδο των σοσιαλιστικών επαναστάσεων και των εθνικών - αντιαποικιακών, από τις οποίες ορισμένες έχουν σοσιαλιστικό προσανατολισμό: Ρωσία, χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης μετά το Β` παγκόσμιο πόλεμο - με την ιδιομορφία τους - Κίνα, Κούβα, Βιετνάμ και άλλες χώρες της Ασίας και της Αφρικής.
Οι επαναστάσεις, στα πλαίσια της ιστορικής περιόδου που καλύπτουν, ξεσπούν κατά κύματα όχι μεμονωμένα: Το κύμα των αστικών επαναστάσεων με τη Γαλλία του 1789 και με τις στρατιές του Ναπολέοντα, της πρώτης περιόδου, νέο κύμα αστικών επαναστάσεων του 1848 στην Ευρώπη κ.α. Κύμα σοσιαλιστικών επαναστάσεων τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα (Ρωσία 1917, Γερμανία 1919 και Ουγγαρία).
Νέο κύμα μετά το 1945 στην Κ. και Α. Ευρώπη με τη συνδρομή του σοβιετικού απελευθερωτικού στρατού, στην Κίνα το 1948. Κύμα εθνικών - αντιαποικιακών επαναστάσεων από το 1950 ως το 1975 περίπου (Αίγυπτος, Κούβα, Βιετνάμ, Αλγερία και αλλού).
Με τη διαμόρφωση του μονοπωλιακού καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού, στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, ο Λένιν, αναλύοντας το σύστημα του ιμπεριαλισμού και τα νέα φαινόμενα, διατύπωσε το νόμο της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού (των μονοπωλίων, των τραστ, κλάδων και χωρών) και κατέληξε στη θέση για τον αδύνατο κρίκο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας: «Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι ένας απόλυτος νόμος του καπιταλισμού. Επομένως, η επικράτηση του σοσιαλισμού είναι δυνατή στην αρχή σε λίγες ή ακόμη σε μία μονάχα, χωριστά παρμένη καπιταλιστική χώρα» (Αύγουστος 1915, στο άρθρο «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», Απαντα, τόμ. 26, σελ. 362, ΣΕ).
Και αλλού «...ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να επικρατήσει σε όλα τα κράτη ταυτόχρονα. Θα επικρατήσει αρχικά σε ένα ή σε μερικά κράτη, ενώ τα άλλα θα παραμείνουν αστικά ή προαστικά για ένα διάστημα» στο «Στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης» που γράφτηκε μετά την επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 (Απαντα τόμ. 30, σελ. 133, ΣΕ).
Οταν, λοιπόν, ο Λένιν διατυπώνει με σαφήνεια τις παραπάνω θέσεις, επιμένει στο αρχικά, δηλαδή στην αρχή, γιατί, όπως γράφει σε πολλές άλλες περιπτώσεις, εννοεί ιστορική περίοδο και επαναστατικό κύμα, όπως εννοούσαν ρητά και ο Μαρξ με τον Ενγκελς.
Η σκέψη του είναι ότι η επιτυχία της επανάστασης σε μία χώρα - στη Ρωσία στην περίπτωσή μας - συνδέεται αναπόσπαστα με το επαναστατικό προλεταριακό κίνημα στη Δύση. Γράφει ο Λένιν το Σεπτέμβρη του 1915: «...αυτή η σύνδεση είναι τόσο άμεση, ώστε δεν είναι δυνατό να βρεθεί καμία χωριστή λύση των επαναστατικών προβλημάτων της μιας ή της άλλης χώρας: Η αστικοδημοκρατική επανάσταση στη Ρωσία σήμερα δεν είναι πια μόνο ο πρόλογος της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Δύση, αλλά αποτελεί αδιάσπαστο συστατικό μέρος της» στο «Η ήττα της Ρωσίας και η επαναστατική κρίση» (Απαντα, τόμ. 27, σελ. 29, ΣΕ).
Η ανάλυση και οι θέσεις του Λένιν επιβεβαιώθηκαν. Η επανάσταση νίκησε αρχικά στη Ρωσία, επεκτάθηκε στην Ουγγαρία και τη Γερμανία. Ομως εκεί... δε νίκησε για λόγους που δεν είναι του παρόντος.
Γράφει ο Λένιν στις 8 Απρίλη 1917: «οι αντικειμενικές συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου αποτελούν εγγύηση ότι η επανάσταση δε θα περιοριστεί στο πρώτο στάδιο της Ρωσικής επανάστασης (εννοεί το αστικό δημοκρατικό του Φλεβάρη 1917), ότι η επανάσταση δε θα περιοριστεί στη Ρωσία» (Απαντα, τόμ. 31 σελ. 93, ΣΕ).
«Το γερμανικό προλεταριάτο είναι ο πιο πιστός, ο πιο σίγουρος σύμμαχος της Ρωσικής και της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης» στην «Αποχαιρετιστήρια επιστολή στους ελβετούς εργάτες» (Απαντα, τόμ. 31, σελ 93, ΣΕ).
Γράφει επίσης γεμάτος ενθουσιασμό το 1915: «ζήτω η παγκόσμια αδελφοσύνη των εργατών και η διεθνής επανάσταση του προλεταριάτου» στο μανιφέστο «Για τον πόλεμο» (Απαντα, τόμ. 27, σελ. 4, ΣΕ).
Επομένως - άλλωστε είναι και αυτονόητο - νίκη της επανάστασης σε μερικές ή και σε μία μόνο χώρα όχι μόνο δεν αναιρεί, αλλά επιβεβαιώνει ότι η σοσιαλιστική επανάσταση είναι διεθνής, παγκόσμια.
Η Ρωσία, που τελικά έμεινε μόνη, προχώρησε με το κόμμα και τον Στάλιν στην ηγεσία μέσα από πολύ δύσκολες συνθήκες, οικοδόμησε το σοσιαλισμό με μεγάλες επιτυχίες, αλλά και προβλήματα, εξαιτίας της ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης και του χαμηλού επιπέδου ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων.
Σημειώνουμε ότι ο Στάλιν και το πλειοψηφικό ρεύμα που εκπροσωπούσε μέσα στο κόμμα των Μπολσεβίκων υπερασπίστηκε με θέρμη τις παραπάνω θέσεις του Λένιν στην αντιπαράθεση με γνωστές αντιλήψεις άλλων στελεχών.
Σοσιαλισμός σε μία χώρα δε σημαίνει ...αιώνια. Σημαίνει ότι η συγκεκριμένη χώρα θα στηρίζει το παγκόσμιο προλεταριάτο και θα στηρίζεται από αυτό, και θα αποτελεί επαναστατικό ορμητήριο, δύναμη προώθησης της επανάστασης παγκόσμια, ανάλογα βέβαια με το συσχετισμό δυνάμεων και τις συνθήκες.
Και έτσι έγινε μετά το Β` παγκόσμιο πόλεμο, με τις χώρες της Κ. και Α. Ευρώπης και τις άλλες επαναστάσεις που ακολούθησαν. Ετσι προχώρησε η Ιστορία, με την Οκτωβριανή Επανάσταση και το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα και την τεράστια προσφορά στην εργατική τάξη και τους λαούς του κόσμου, αλλά και το φαρμάκι των ανατροπών...
Βέβαια, η Ρωσία ήταν μία μεγάλη σε έκταση και πόρους χώρα, πράγμα το οποίο τόνιζε ο Λένιν. Αν όμως στις μέρες μας ξεσπάσει επαναστατικό κύμα στην Ευρώπη ή σε μία περιοχή της Ευρώπης και νικήσει σε μερικές ή σε μία μόνο χώρα, τι θα γίνει;
Αυτό το «σε μία χώρα» - χωρίς να αποκλείεται - δεν είναι μάλλον πολύ πιθανό στις μέρες μας με τον υψηλό βαθμό διεθνοποίησης του κεφαλαίου, οικονομικής και πολιτικής, και τη μεγάλη διασύνδεση και αλληλεξάρτηση των οικονομιών. Αν όμως γίνει, ισχύει το «αρχικά», «στην αρχή» του Λένιν.
Εξάλλου ο λαός και η ηγεσία της Κούβας, που έμειναν «μόνοι» στο στόμα του λύκου μετά τις ανατροπές του 1990, δεν παραδόθηκαν, δεν κατέθεσαν τα όπλα. Συνέχισαν με τη στήριξη των άλλων λαών, ορθοπόδησαν και ήδη με τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική απόκτησαν και ...νέους φίλους. Αν όμως εγκατέλειπαν, θα συνέβαιναν οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα και στις άλλες γειτονικές χώρες;
Υστερα, η Ιστορία προχωράει και μέσα από Μεσολόγγια, από μη επιτυχημένες επαναστάσεις, όπως αυτή του 1905 στη Ρωσία ή την Κομμούνα του Παρισιού το 1871.
Πάντως η εποχή μας ήταν και παραμένει, ακόμη περισσότερο σήμερα, ιστορική περίοδος των νέων σοσιαλιστικών επαναστάσεων, περίοδο μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό, με ό,τι αυτό σημαίνει για τη λειτουργία, την ανάπτυξη και την «ποιότητα» του ΚΚΕ, για το κομμουνιστικό κίνημα και τη διάδοση του Μαρξισμού στην Ελλάδα και διεθνώς.
Οι θέσεις της ΚΕ για το σοσιαλισμό αποτελούν μία συνεκτική και επιστημονικά τεκμηριωμένη ανάλυση για τις αιτίες της ανατροπής και τις αρχές οικοδόμησης του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.
Με βάση τη Μαρξιστική - Λενινιστική θεωρία, τις εξελίξεις στη Σοβιετική Ενωση και τις ως τώρα διαθέσιμες πηγές - χωρίς βέβαια να έχουν εξαντληθεί - το κείμενο της ΚΕ δίνει πειστική ερμηνεία της εξέλιξης που είχε η Οκτωβριανή Επανάσταση. Και αυτό αποτελεί επίτευγμα. Φυσικά, το θέμα δεν κλείνει, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη διαμόρφωση και εξέλιξη του εποικοδομήματος στην ΕΣΣΔ (δικτατορία του προλεταριάτου, λειτουργία των Σοβιέτ, των συνδικάτων και των άλλων μαζικών οργανώσεων, των θεσμών εργατικού ελέγχου, σχέση κόμματος - κράτους κ.ά.)
Υπόθεση εργασίας μπορεί να αποτελέσει ότι το κόμμα βαθμιαία εξαιτίας των συνθηκών ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό με το κράτος και τις μαζικές οργανώσεις και το υποκατέστησε, αντί να το καθοδηγεί πολιτικά.

Θεωρίες πολέμου και πόλεμοι θεωριών

Θεωρίες πολέμου και πόλεμοι θεωριών

Η ερμηνεία των «ίσων αποστάσεων» και «ίσων ευθυνών» είναι τελικά δικαιολόγηση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, παρά την προσπάθεια να ενδυθεί το μανδύα της αντικειμενικότητας. Η εξίσωση θύτη -θύματος, σκοπό έχει τη συγκάλυψη του πραγματικού αντίπαλου και στόχου της λαϊκής αντιπολεμικής πάλης

Associated Press

Λίγο πριν την έναρξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στο Ιράκ και κατά τη διάρκεια της πραγματοποίησής της, εμφανίστηκε πλήθος θεωριών που «ερμηνεύουν» τα όσα διαδραματίζονται, επιδιώκοντας τον αποπροσανατολισμό των λαϊκών δυνάμεων, προκειμένου να υπονομεύσουν τη συνεπή αντιιμπεριαλιστική αντιπολεμική πάλη, τη μόνη που υποσκάπτει τα θεμέλια του συστήματος. Θα επιχειρήσουμε μια κωδικοποίηση αυτών που έχουν γραφτεί και βεβαίως μια απάντηση σχετικά με αυτές τις ερμηνείες.

Η ερμηνεία

των Αμερικανοβρετανών

Η προπαγανδιστική μηχανή κυρίως των Αμερικανών δούλεψε, μεθοδικά είναι η αλήθεια, προκειμένου να πείσει την κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα αυτού του βρώμικου πολέμου. Ο Τζορτζ Μπους, παρουσιάζοντας τις αμερικανικές θέσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 12 Σεπτέμβρη του 2002, καταλόγισε στο Ιράκ, μεταξύ άλλων, και τα εξής: την κατοχή όπλων μαζικής καταστροφής, την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ενίσχυση της διεθνούς τρομοκρατίας, το μη σεβασμό δεκαέξι αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών, την κράτηση αιχμαλώτων πολέμου, τη δήμευση αγαθών από την εισβολή στο Κουβέιτ και την υπεξαίρεση του προγράμματος «Πετρέλαιο για τρόφιμα».
Γίνεται φανερό, από τις κατηγορίες που εκτοξεύτηκαν από την αμερικανική πλευρά, πως δινόταν ταυτόχρονα και η αιτιολόγηση της διεξαγωγής του επερχόμενου πολέμου. Ο πόλεμος, κατά τους Αμερικανούς, πραγματοποιείται προς αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας και αυτή είναι ακριβώς και η αιτία του, και όχι για τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Η ερμηνεία

των «ίσων αποστάσεων»

Η ερμηνεία αυτή δε διαφέρει ουσιαστικά από την προηγούμενη, αλλά είναι μια παραλλαγή της. Σύμφωνα με αυτήν, για τον πόλεμο φταίνε εξίσου και οι δύο. Περίπου αυτό προκύπτει από τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων της «Γηραιάς Ευρώπης» και διαφόρων εκπροσώπων του συστήματος. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Γ. Μαρίνος. Σε πρόσφατα δημοσιευμένο άρθρο του σημειώνει: « Χρήσιμο είναι να υπογραμμιστεί ότι ευθύνες βρίσκονται με διάφορες διαβαθμίσεις σε όλες τις πλευρές. Καίριας σημασίας είναι το αναμφισβήτητο γεγονός ότι επί δώδεκα χρόνια ο Σαντάμ Χουσεΐν αρνιόταν να αφοπλιστεί από τα όπλα μαζικής καταστροφής παρά την ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, έχοντας γελοιοποιήσει τα Ηνωμένα Εθνη, εξαπατώντας και στο τέλος αποπέμποντας τους επιθεωρητές τους. Και μόνον όταν οι κυβερνήσεις ΗΠΑ και Βρετανίας αποφάσισαν να επιβάλλουν διά της βίας τη συμμόρφωσή του και συγκεντρώθηκε στον Περσικό Κόλπο η τεράστια στρατιωτική μηχανή τους, δημιουργήθηκε ή προκλήθηκε τεράστια διεθνής αντίδραση»¹.
Η ερμηνεία των «ίσων αποστάσεων» και «ίσων ευθυνών» είναι τελικά δικαιολόγηση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, παρά την προσπάθεια να ενδυθεί το μανδύα της αντικειμενικότητας. Η εξίσωση θύτη - θύματος, σκοπό έχει τη συγκάλυψη του πραγματικού αντίπαλου και στόχου της λαϊκής αντιπολεμικής πάλης.

Η ηθικολογική ερμηνεία

Πριν από δύο περίπου μήνες ο καθηγητής Ν. Μουζέλης, «επιφανής» θεωρητικός της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, ερωτώμενος περί των αιτιών του πολέμου, που επρόκειτο να διεξαχθεί στο Ιράκ, παραδέχτηκε πως υπάρχει θέμα οικονομικών συμφερόντων, ωστόσο συμπλήρωσε πως αυτό δεν είναι το κύριο. Εσπευσε, λοιπόν, να δηλώσει πως η διεξαγωγή του πολέμου ερμηνεύεται πλήρως, αν σκεφτούμε πως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ διακατέχεται από προτεσταντικό φονταμενταλισμό και πως είναι ένα «Marlboro Boy». Αυτό κατά τη γνώμη του «βαθυστόχαστου» αναλυτή μπορούσε να ερμηνεύσει ολόπλευρα τα όσα ακολούθησαν στην ιμπεριαλιστική σφαγή.
Εκτοτε, πλήθος αναλυτών που «σέβονταν» τον εαυτό τους, αναπαρήγαγαν με συνέπεια το θεωρητικό σχήμα του Ν. Μουζέλη. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά άρθρο του Χ. Γιανναρά², του Κ. Σπυρόπουλου³ και μία συνέντευξη της Αννας Διαμαντοπούλου⁴. Το «διαμάντι» μάλιστα της ελληνικής δημοσιογραφίας, ο Ι. Πρετεντέρης, αφού δέχεται πως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ καθοδηγείται από θρησκευτικές ιδεοληψίες, για να γίνει πιο αληθοφανής στη θεωρία που στηρίζει, αναφέρει ορισμένες ιστορικές προσωπικότητες που κατατρύχονταν από το ίδιο σύνδρομο. Ανάμεσά τους ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Μουσολίνι και ο Μπιν Λάντεν!!! Δεν είναι δε τυχαίο ότι προσπαθεί επίσης να δημιουργήσει συνειρμούς αποστροφής των λαϊκών μαζών από την ανάπτυξη συνειδητής ταξικής πάλης κατά της εξουσίας των μονοπωλίων, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι κομμουνιστές ηγέτες που καθοδήγησαν την Οχτωβριανή Επανάσταση και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού με φασίστες εκπροσώπους του χρηματιστικού κεφαλαίου. Συνειρμούς που οδηγούν στην ταύτιση κομμουνιστικής ιδεολογίας με το φασισμό⁵.
Σύμφωνα με το προαναφερθέν ιδεολόγημα, η εμμονή που υπάρχει από πλευράς προτεσταντισμού στις θεμελιώδεις και βασικές αρχές του χριστιανικού ευαγγελίου και η έντονη περί σωτηρολογίας άποψή του, παίρνει σάρκα και οστά στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει πως όσοι διεξάγουν πολέμους έχουν κυρίως ηθικά κίνητρα και δευτερευόντως ή και καθόλου οικονομικά. Αυτή η θεωρία ενισχύει τον ακίνδυνο πασιφισμό, που μπορεί να φωνάζει όχι στον πόλεμο, αλλά που ποτέ δεν παλεύει κατά της εξάλειψης των αιτιών του πολέμου. Δυο παρατηρήσεις έχουμε σχετικά με αυτούς τους ισχυρισμούς:

• Ο Τζορτζ Μπους πιθανότατα να προσεύχεται κάθε βράδυ μαζί με τη σύζυγο του πριν από τον ύπνο τους ή να ξεκινάει τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου επίσης με προσευχή, όπως γράφεται συχνά στον Τύπο. Ακόμα, όμως, κι αν αυτά δεν είναι μια παράσταση για να αγγίξει το συντηρητισμό ενός σημαντικού τμήματος του πληθυσμού των ΗΠΑ, δεν καταλαβαίνουμε με ποιο τρόπο εξηγούν τη διεξαγωγή ενός πολέμου.
• Στην προηγούμενη ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Αφγανιστάν χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον το πολυσυζητημένο ιδεολόγημα του Χάντιγκτον περί σύγκρουσης των πολιτισμών. Κατά τη θεωρία Χάντιγκτον «στο μεταψυχροπολεμικό κόσμο, οι σημαντικότερες διαφορές μεταξύ των λαών δεν είναι πια ιδεολογικές, πολιτικές και οικονομικές, είναι διαφορές κουλτούρας»⁶. Μάλιστα, ο εν λόγω θεωρητικός υποστηρίζει πως ο πόλεμος του Κόλπου το '91 ήταν ένας πόλεμος πολιτισμών⁷. Τα αναφέρουμε όλα αυτά, γιατί γίνεται φανερό πως το ιδεολόγημα του προτεσταντικού φονταμενταλισμού είναι ενταγμένο στη θεωρία Χάντιγκτον. Το γεγονός μάλιστα πως η θεωρία Χάντιγκτον δέχτηκε στο πρόσφατο παρελθόν ισχυρότατες επικρίσεις ακόμα και από αστούς αναλυτές, ανάγκασε ορισμένους να τη μετονομάσουν και να την παρουσιάσουν «αναγεννημένη».

Η ψυχολογική ερμηνεία

Πρόκειται για μια ερμηνεία του πολέμου που δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά. Δεν ήταν λίγοι οι αστοί ιστορικοί που ερμήνευσαν τη διεξαγωγή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου με βάση τη σχιζοφρένεια του Χίτλερ. Ασφαλώς και δεν είμαστε οι αρμόδιοι για να βγάλουμε ιατρικό πόρισμα για την ψυχική ισορροπία του Χίτλερ. Πιθανότατα να ήταν φρενοβλαβής. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός πως η ιμπεριαλιστική Γερμανία ένιωθε να είναι η μεγάλη αδικημένη από τη μοιρασιά της λείας του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, πως ο ιμπεριαλισμός πέρναγε μια άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση, την οποία έπρεπε να «λύσει» μέσω του πολέμου και πως η άρχουσα τάξη της Γερμανίας χρηματοδότησε το κόμμα του Χίτλερ. Τα γεγονότα αυτά έπρεπε να θαφτούν κι έτσι επινοήθηκε η ψυχολογική ερμηνεία της ιστορίας που βρήκε εφαρμογή και στο σημερινό πόλεμο. Η ουσία του προβλήματος δε βρίσκεται στο αν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι βραδύνους ή διεστραμμένος. Είναι εγκληματίας πολέμου και ο πρώτος τη τάξει πολιτικός εκπρόσωπος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Η πολιτική του υπαγορεύεται από τα συμφέροντα των μονοπωλίων των ΗΠΑ. Συχνά η ψυχολογική ερμηνεία συναντιέται και προπαγανδίζεται μαζί με την ερμηνεία της ηθικολογικής διάστασης που περιγράψαμε λίγο παραπάνω.

Το συνονθύλευμα των αιτιών

Υπάρχουν αναλύσεις, στις οποίες διατυπώνονται και σωστά συμπεράσματα. Ομως, αυτό που λείπει είναι η αξιολόγηση και όταν δεν αξιολογείς τα πολιτικά σου συμπεράσματα τότε το σύνηθες αποτέλεσμα είναι η σύγχυση και η αδυναμία να ξεχωρίζεις το κύριο. Αυτό, όμως, πρακτικά σημαίνει ότι αδυνατείς να χαράξεις σωστή τακτική αν είσαι πολιτικός φορέας. Και αν είναι ζήτημα ιδεολογικής σύγχυσης τότε έχεις ελαφρυντικά. Αν όμως είσαι συνειδητά ενταγμένος στην κυρίαρχη ιδεολογία τότε τα πράγματα αλλάζουν.
Μια τέτοια περίπτωση είναι ο διευθυντής του «Le Monde Diplomatique» Ιγνάσιο Ραμονέ. Σε αναδημοσιευθέν άρθρο του εντοπίζει τρεις αιτίες για τον πόλεμο στο Ιράκ: Την καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας, τον έλεγχο των πετρελαίων και τη διάθεση των ΗΠΑ να ηγεμονεύσουν σε όλο τον κόσμο. Πέρα από το ότι αποδέχεται ένα μέρος της επιχειρηματολογίας των Αμερικανών (αναφερόμαστε στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας) δε μας λέει ποιο είναι αυτό που τελικά καθορίζει την πολιτική των ΗΠΑ⁸.

Για τα συμφέροντα

των μονοπωλίων ο πόλεμος

Μετά τη σύντομη παρουσίαση των διαφόρων ερμηνειών που «έπεσαν στο τραπέζι» έχουμε τις εξής παρατηρήσεις:
α) Κοινός παρονομαστής των παραπάνω ιδεολογημάτων είναι η απουσία, πότε σχετική πότε απόλυτη, της ανάλυσης των γεγονότων με το εργαλείο του ιστορικού υλισμού. Με άλλα λόγια, συνήθως αυτό που δεσπόζει είναι το εποικοδόμημα και όχι η βάση. Η πολιτική δείχνει να είναι αυτοτελής και να μην καθορίζεται από την οικονομία. Οποτε πάλι γίνεται αναφορά στα οικονομικά κίνητρα του πολέμου, η ανάλυση δε φτάνει μέχρι τέλους. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει ο Συνασπισμός, το Κοινωνικό Φόρουμ και το ΠΑΣΟΚ. Τα όσα διατυπώνουν θυμίζουν έντονα τον ορισμό που είχε δώσει ο Ρ. Χίλφρεντινκ σχετικά με τον ιμπεριαλισμό. Ο Ρ.Χ. συγκάλυπτε τον αποφασιστικό ρόλο των μονοπωλίων, αγνοούσε τα κύρια χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού καθώς και τον παρασιτισμό και το σάπισμά του. Παρ' όλο που με περίσσιο θράσος υιοθετούν στις αναλύσεις τους και στη συνθηματολογία τους ορολογίες που λοιδορούσαν και είναι σίγουρο ότι θα ξαναλοιδορήσουν (μιλάνε τελευταία για ιμπεριαλισμό), πολύ απέχουν από μια μαρξιστική ανάλυση. Δε φτάνει κάποιος να μιλάει γενικά για τον πόλεμο των πετρελαίων ούτε πολύ περισσότερο να δηλώνει κατά του πολέμου, περιοριζόμενος σε ένα μικροαστικό πασιφισμό. Κατά τη γνώμη μας, η θεωρία του ιμπεριαλισμού του Λένιν επαληθεύτηκε πέρα για πέρα στον αιώνα που πέρασε. Η επιβεβαίωση αυτή γίνεται περισσότερο θριαμβευτική, αν αναλογιστούμε τις εξελίξεις μετά την αντεπανάσταση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Η ανάλυση, για να φτάνει μέχρι τέλους χρειάζεται να υπογραμμίζουμε τα εξής:
Τα οικονομικά και πολιτικά φαινόμενα που συμπεριέλαβε ο Λένιν στον ορισμό του ιμπεριαλισμού όχι μόνο δεν έχουν εξαλειφθεί, αλλά αντιθέτως έχουν ενισχυθεί: Η κυριαρχία των μονοπωλίων στην οικονομική ζωή, η συγχώνευση του τραπεζικού με το βιομηχανικό κεφάλαιο, η σημασία της εξαγωγής του κεφαλαίου σε διάκριση με την εξαγωγή των εμπορευμάτων και το μοίρασμα του κόσμου ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις⁹. Το μοίρασμα του κόσμου δεν είναι απόρροια μιας επιθετικότητας που υπάρχει κατά έναν ανεξήγητο τρόπο. Η επιθετικότητα είναι το αποτέλεσμα και όχι το αίτιο των πολέμων. Αίτιο είναι η επιδίωξη του κέρδους, η μεγιστοποίησή του, η διεύρυνση των ζωνών επιρροής, η εξαγωγή της οικονομικής κρίσης. Ταυτόχρονα, πρέπει να επισημαίνουμε πως ο ιμπεριαλισμός είναι καπιταλισμός που σαπίζει, ακριβώς για όλα ετούτα που περιγράψαμε και αυτό έχει μέγιστη πολιτική σημασία¹⁰.
β) Αν και έχουν γραφτεί πολλά σε σχέση με τα οικονομικά συμφέροντα που διακυβεύονται στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ, θα θέλαμε να προσθέσουμε μερικά στοιχεία ορισμένα από τα οποία έχουν αντληθεί από τον αστικό Τύπο, προς απάντηση των θεωρητικών σχημάτων που περιγράψαμε:
- Το 1990 είχε εκτιμηθεί πως στη Β. Αμερική τα αποθέματα του πετρελαίου θα επαρκούσαν για 10 χρόνια, ενώ στη Μέση Ανατολή για 110 χρόνια¹¹. Προφανώς, η πρόβλεψη δεν επαληθεύτηκε, όμως διαγράφει την τάση που υπάρχει γύρω από τα αποθέματα.
- Οι ΗΠΑ, ενώ έχουν το 6% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι η πρώτη χώρα σε κατανάλωση πετρελαίου, με ποσοστό 19,7%¹².
- Η παγκόσμια παραγωγή πετρελαίου, ενώ το 1965 ήταν 31.234.000 βαρέλια ημερησίως, το 2000 έφθασε τις 75.291.000 και εκτιμάται πως τα επόμενα 20 χρόνια η τάση θα είναι αυξητική¹³.
- Πέρα απ' τις φανερές πλέον διασυνδέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης με τις εταιρίες πετρελαίου, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα και τις κατασκευαστικές εταιρίες, που θα «ανοικοδομήσουν» το Ιράκ, υπάρχουν και άλλες όπως οι Kellogg, Brown & Rout, Dyncorp, MPRI, Vinnel, Wachenhut και Logicon. Πρόκειται για εταιρίες που αυτοχαρακτηρίζονται ως εταιρίες παροχής υπηρεσιών ή υψηλής τεχνολογίας. Αναλαμβάνουν το χτίσιμο στρατοπέδων, την τροφοδοσία και την καθαριότητα όλων των νέων «προγεφυρωμάτων» των ΗΠΑ κλπ. και στηρίζουν και προωθούν τον πόλεμο όσο και οι πετρελαϊκές εταιρίες¹⁴.
Παρά τις προσπάθειες αστών αναλυτών, να εγκλωβίσουν τη σκέψη των εργαζομένων σε ερμηνευτικά σχήματα που μικρή σχέση έχουν με την πραγματικότητα, είναι ελπιδοφόρο πως πλατιές λαϊκές δυνάμεις, έστω και θολά κάποιες φορές, κατανοούν για ποιους λόγους γίνεται ο πόλεμος. Αυτό που χρειάζεται να επιμένουμε με τη δράση μας οι κομμουνιστές είναι η ολόπλευρη αποκάλυψη της φύσης του ιμπεριαλισμού, των πραγματικών αιτιών του πολέμου, όπως και των υπευθύνων, την εμπλοκή της ελληνικής κυβέρνησης στον πόλεμο για τα συμφέροντα της ελληνικής πλουτοκρατίας, το ρόλο των άλλων φιλοϊμπεριαλιστικών δυνάμεων. Και ταυτόχρονα να συνδυάζουμε μ' αυτή την αποκάλυψη τη δράση για ενίσχυση των αντιιμπεριαλιστικών αντιπολεμικών συσπειρώσεων στην κατεύθυνση της πορείας οικοδόμησης του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου πάλης για τη λαϊκή εξουσία ως τη μόνη ρεαλιστική πολιτική διέξοδο, για την εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα.
Παραπομπές
1. Γ. Μαρίνος: «Ενας πόλεμος για τον οποίο φταίνε όλες οι πλευρές». «Βήμα», 23-3-03.
2. Χ. Γιανναράς: «Η αμερικανική μήτρα του φονταμενταλισμού». «Καθημερινή», 9-3-03.
3. Κ. Σπυρόπουλος: «Φονταμενταλισμός, Prime Time». «Καθημερινή», 9-3-03.
4. Α. Διαμαντοπούλου, συνέντευξη στον Κ.Παπαδιόχο. «Καθημερινή», 16-2-03.
5. Ι. Πρετεντέρης: «Γιατί πολεμάει ο Μπους», «Βήμα», 23-3-03.
6. Σ. Χάντιγκτον: «Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της νέας τάξης», σελ. 23.
7. Ο.π.
8. Ι. Ραμονέ: «Η εποχή του αέναου πολέμου». «Ελευθεροτυπία», 23-3-2003.
9. Β. Ι. Λένιν: «Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», σελ. 89.
10. Ο.π. σελ. 99.
11. Γ. Δελαστίκ - Κ. Γιαννίκος: «Θύελλα στον Κόλπο», σελ. 94.
12. Ιστορικά «Ελευθεροτυπία», 20-2-2003, σελ. 37.
13. Ο.π. σελ. 41.
14. Γ. Τσιάρας, «Οικονομικός ταχυδρόμος»: «Η ιδιωτικοποίηση του πολέμου», 22-3-03, σελ. 43.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΥΛΟ Αντιλήψεις χρήσιμες για το σύστημα

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΥΛΟ

Αντιλήψεις χρήσιμες για το σύστημα

Κάτω από το γενικό τίτλο «θεωρίες φύλου» συναθροίζονται αστικές και μικροαστικές προσεγγίσεις στο ζήτημα της φυλετικής καταπίεσης, που μπορεί να μη συμπίπτουν απολύτως, έχουν όμως ένα κοινό περίγραμμα: Διαχωρίζουν το «βιολογικό» από το «κοινωνικό» φύλο, δηλαδή τη γενετήσια ταυτότητα από την έμφυλη ταυτότητα, το ρόλο που δίνει στο άτομο η κοινωνία. Αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις που υιοθετούν τις θεωρίες αυτές σε κάποια εκδοχή τους, τις προβάλλουν ως προοδευτικές και σύγχρονες, ως τις μόνες ικανές να δώσουν «απαντήσεις» και να προτείνουν «λύσεις», ενώ την ίδια στιγμή παρουσιάζουν το μαρξισμό - λενινισμό ως κάτι ξεπερασμένο, ως μια θεωρία που είναι αδιάφορη για το φαινόμενο της ανισοτιμίας των γυναικών ή ανεπαρκής να το εξηγήσει.
Οι θεωρίες για το φύλο φέρουν τη σφραγίδα της επίδρασης του φιλοσοφικού ρεύματος του μεταμοντερνισμού. Αφετηριακή για το ρεύμα αυτό θέση είναι η αμφισβήτηση της σχέσης ανάμεσα σε ό,τι μπορούμε να γνωρίζουμε και στον κόσμο που μας περιβάλλει. Η αμφισβήτηση δηλαδή και τελικά η άρνηση της προσπάθειας για σύλληψη και κατανόηση της πραγματικότητας. Η αναζήτηση της αλήθειας και της βεβαιότητας είναι, σύμφωνα με το μετανεωτερισμό, μια πλάνη γιατί η πραγματικότητα είναι ρευστή και διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ολα είναι σχετικά, προσωρινά και αβέβαια και οι σταθερές ομαδοποιήσεις, οι κατηγορίες με τις οποίες αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο έχουν διαλυθεί. Στα πλαίσια, λοιπόν, μιας πραγματικότητας ρευστής, σχετικής και μεταβαλλόμενης, δεν υπάρχει χώρος για «κανονικότητες» ούτε όσον αφορά στο φύλο. Το φύλο δεν θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει ένα φυσικό δεδομένο αλλά μια κοινωνική κατασκευή.
Υποστηρίζουν πως «φύλο δεν είναι αυτό που είμαστε αλλά αυτό που επιτελούμε», ένας «ρόλος» κατά κάποιο τρόπο, τον οποίο όμως δεν «παίζουμε» ελεύθερα, γιατί εγκλωβιζόμαστε σε «σενάρια» που κατασκευάζονται από την κοινωνία και τη γλώσσα. Αντίστοιχα, η ομαδοποίηση και ο διαχωρισμός με βάση το φύλο, οι κατηγορίες δηλαδή άνδρας και γυναίκα, αντιμετωπίζονται ως κοινωνικά και γλωσσικά κατασκευασμένες και όχι ως βιολογικά προσδιορισμένες. Στη βάση αυτή, η άποψη πως κάθε άνθρωπος ανήκει, με τρόπο φυσικό και αναπότρεπτο, σε ένα φύλο, όπως και η αντίληψη ότι υπάρχουν δύο μόνο φύλα σαφώς διαχωρισμένα μεταξύ τους, δεν θεωρούνται παρά μια πλάνη.
Ανάλογα ερμηνεύουν τα αίτια της φυλετικής ανισότητας και προτείνουν αντίστοιχες «λύσεις». Η επιβολή ανδρικών και γυναικείων ταυτοτήτων, τα στερεότυπα των φύλων, οι «κοινωνικές και έμφυλες κανονιστικές αρχές» υποδεικνύονται ως αιτίες της φυλετικής καταπίεσης. Η επιβολή της ετεροφυλοφιλίας ως κυρίαρχης αρχής θεωρείται η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται το σύστημα της ανδρικής κυριαρχίας. Ως ζητούμενο τελικά προβάλλεται η χειραφέτηση του «κοινωνικού» φύλου από το «βιολογικό» φύλο. Υποστηρίζεται, δηλαδή, σε γενικές γραμμές πως μέσα από την αντίσταση στις επιβεβλημένες ανδρικές και γυναικείες ταυτότητες, μέσα από την άρνηση κάθε «ταμπέλας» φύλου, την εναντίωση στις καταπιεστικές «κανονιστικές αρχές» και τους κανόνες της σεξουαλικότητας, το άτομο μπορεί να διαφύγει από τα στερεότυπα προς το ιδανικό του αυτοπροσδιορισμού και του σχηματισμού μιας ταυτότητας τελείως προσωπικής.

Στο στόχαστρο η συνείδηση της νεολαίας

Στο στόχαστρο της ιδεολογικής παρέμβασης βρίσκεται ιδιαίτερα η νεολαία. Η κοινωνική πείρα που διαθέτει είναι μικρή, η επαφή της με τη μαρξιστική θεωρία είναι περιορισμένη, ενώ την ίδια στιγμή, μέσα από τη συμμετοχή της στις διαδοχικές βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος, εκτίθεται στην αστική ιδεολογία. Ειδικά το τμήμα της νεολαίας που βρίσκεται στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, τους χώρους δηλαδή όπου παράγεται και αναπαράγεται η κυρίαρχη ιδεολογία, έρχεται σε επαφή με τις πιο καλά επεξεργασμένες εκδοχές των αστικών θεωριών για το φύλο.
Το φύλο δεν είναι η μόνη ούτε η πρώτη «σταθερή ομαδοποίηση» που οι προσεγγίσεις αυτές έχουν φροντίσει να «διαλύσουν» μέσα στη «ρευστή» πραγματικότητα. Εχει προηγηθεί αυτή της κοινωνικής τάξης. Με τον τρόπο αυτό, ανοίγει ο δρόμος στη λογική ότι η κοινωνία δε χωρίζεται από αγεφύρωτες ταξικές αντιθέσεις, ότι τους εργαζόμενους δεν τους ενώνουν τα κοινά ταξικά συμφέροντα και η θέση που αντικειμενικά κατέχουν στην παραγωγή. Επομένως, η ενότητα μπορεί και πρέπει να οικοδομείται σε άλλη βάση, στο έδαφος, για παράδειγμα, των κοινών ηλικιακών χαρακτηριστικών αλλά και των κοινών αντιλήψεων και πρακτικών σχετικά με το φύλο. Με τον τρόπο αυτό, μένει ελεύθερο το πεδίο στις κάθε λογής αναζητήσεις «νέων» επαναστατικών υποκειμένων και διευκολύνεται η προσπάθεια χειραγώγησης της νεολαίας, με κολακείες και ισχυρισμούς ότι αποτελεί κι αυτή ένα από αυτά, ανεξάρτητα από τη θέση της στην κοινωνικοταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Στρώνεται το έδαφος για να παρουσιάζονται η εργατική τάξη, το κίνημά της και το κόμμα της ως ξεπερασμένα, σε αντίθεση με τα «σύγχρονα» και «μοντέρνα» κινήματα, για να διευκολύνονται ο αποπροσανατολισμός και η χειραγώγηση της νεολαίας που ανήκει στην εργατική τάξη και στα άλλα λαϊκά στρώματα.
Προβάλλοντας τα κοινωνικά στερεότυπα και τις κυρίαρχες αντιλήψεις ως αιτίες της φυλετικής ανισότητας, συγκαλύπτουν την ταξική ουσία της. Συσκοτίζουν το γεγονός ότι πηγάζει από τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής και καλλιεργούν αυταπάτες ότι η ανισοτιμία είναι αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών και αντιλήψεων, ότι αρκεί να μεταβληθούν αυτές προκειμένου να εξαλειφθεί. Τελικά, από αυτή την αφετηρία δεν μπορούν ούτε να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα συνείδησης όσον αφορά στην ισότητα των φύλων. Επιχειρούν να πείσουν τις γυναίκες και τη νεολαία που ανήκουν στην εργατική τάξη και στα άλλα λαϊκά στρώματα ότι η κοινωνία δεν αλλάζει, ότι δεν έχει νόημα και αποτέλεσμα η πάλη με τον προσανατολισμό αυτό. Οτι το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να αλλάξει ο καθένας τον τρόπο που σκέφτεται, που συμπεριφέρεται, που αντιλαμβάνεται το φύλο. Και μάλιστα αυτή η αλλαγή που υπαγορεύουν ευθυγραμμίζεται πλήρως με την κυρίαρχη ιδεολογία, συμμορφώνεται απολύτως με τις αξίες που αυτή πρεσβεύει. Απαξιώνει τη συλλογική πάλη και προβάλλει το δρόμο της «ατομικής λύσης». Δίνει στην έννοια της ελευθερίας αστικό - μικροαστικό περιεχόμενο και παρουσιάζει ως ιδανικό το μεμονωμένο «ελεύθερο» άτομο, την «απροσδιόριστη» υποκειμενικότητα, την «αυτοδιάθεση» του σώματος. Καλλιεργεί αυταπάτες ότι η ανισοτιμία μπορεί να εκλείψει με την αλλαγή των κυρίαρχων αντιλήψεων και πρακτικών, χωρίς να ανατραπούν οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής.

Πάλη για την ισοτιμία, τη λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό

Η ιδεολογική παρέμβαση της αστικής τάξης και του οπορτουνισμού βρίσκει πρόσφορο έδαφος και λόγω του γεγονότος ότι η κατανόηση της ταξικής ουσίας της φυλετικής ανισότητας προσκρούει σε εμπόδια και δυσκολίες που έχουν και αντικειμενικό, σε ένα βαθμό, χαρακτήρα. Η ανισοτιμία των γυναικών αποτελεί κοινωνικό - ιστορικό φαινόμενο που προϋπάρχει του καπιταλισμού, που γεννήθηκε μαζί με την πρώτη διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις και έκτοτε συνόδευσε όλες τις εκμεταλλευτικές κοινωνίες, φτάνοντας ως το καπιταλιστικό σύστημα και τις μέρες μας. Μέσα από τη μακρά αυτή ιστορική διαδρομή, από τη δουλοκτητική κοινωνία μέχρι τον καπιταλισμό, απέκτησε βαθιές ρίζες στη συνείδηση. Οι ρίζες αυτές δημιουργούν το έδαφος ώστε η ανισότητα των δύο φύλων να μοιάζει σαν ένα πρόβλημα αντιλήψεων και στερεοτύπων, να περιορίζεται δηλαδή λανθασμένα στο πεδίο της κοινωνικής συνείδησης και να αποσπάται από το κοινωνικό είναι, από τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής.
Ατομική διέξοδος και διαφυγή από τη διπλή καταπίεση και την εκμετάλλευση δεν υπάρχει. Ούτε μπορεί να λυθεί το γυναικείο ζήτημα στα πλαίσια του καπιταλισμού, μέσα στα όρια δηλαδή ενός συστήματος που αξιοποιεί την ανισότιμη θέση των γυναικών για να μεγιστοποιεί τα κέρδη του και επομένως έχει κάθε όφελος από τη διαιώνισή της. Γνωρίσαμε προσωρινές κατακτήσεις, ακόμα και την τυπική ισότητα νόμου, όμως ούτε η ζωή ούτε η νοοτροπία άλλαξε ουσιαστικά. Μόνο η ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, η εξάλειψη δηλαδή της υλικής βάσης της ανισοτιμίας, μπορεί να συμπαρασύρει το εποικοδόμημα των αντιλήψεων και πρακτικών που υψώνεται στηριζόμενο πάνω στη βάση της εκμετάλλευσης. Μόνο η επικράτηση, η εδραίωση και η εμβάθυνση των σοσιαλιστικών - κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής μπορούν να επιδράσουν στην κοινωνική συνείδηση, ώστε να διαμορφώσει νέα ήθη και αξίες, να θέσει τις βάσεις για την οριστική εξάλειψη της φυλετικής ανισότητας.