Η έκθεση του ΔΝΤ και η αντιπαράθεση κυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ

Η έκθεση του ΔΝΤ και η αντιπαράθεση κυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ

Οι στόχοι που θέτει η έκθεση του ΔΝΤ, για φθηνότερη εργατική δύναμη και νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο, υπηρετούνται διαχρονικά από κάθε κυβέρνηση που διαχειρίζεται την εξουσία της άρχουσας τάξης

Μετά τη «διάσωση» της ελληνικής κοινωνίας με τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας, ακολούθησε η δημοσίευση της έκθεσης του ΔΝΤ για να εμπεδώσουμε πόσο πραγματικά θα αλλάξει η ζωή μας στη νέα επερχόμενη φάση ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας...
Η έκθεση του ΔΝΤ διαπιστώνει στασιμότητα της ελληνικής οικονομίας και προβλέπει μετάβασή της σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης από το 2015 και μετά. Φυσικά, συχνά οι οικονομικές προβλέψεις έχουν προπαγανδιστικό περιεχόμενο, αντανακλούν τις επιδιώξεις των συντακτών τους. Ωστόσο, όλες οι αστικές προβλέψεις συγκλίνουν πλέον σε αντίστοιχα συμπεράσματα.
Μπορούμε βάσιμα να εκτιμήσουμε ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε φάση ύφεσης της κρίσης και μεταβαίνει σταδιακά σε φάση περιορισμένης αναζωογόνησης¹. Η κρατική πολιτική μετεξελίσσεται στην προσπάθειά της να λύσει ορισμένα προβλήματα που παράγονται από αυτή τη μετάβαση και οι επισημάνσεις που περιλαμβάνει η έκθεση του ΔΝΤ συνιστούν τους βασικούς άξονες γύρω απ' τους οποίους θα επικεντρωθεί αυτή η μετεξέλιξη.

Νέες θυσίες των εργαζομένων στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης

Το πραγματικό ερώτημα που πρέπει να απασχολεί τους εργαζόμενους δεν είναι το πόσο βάσιμες είναι οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ για την καπιταλιστική ανάπτυξη της επόμενης περιόδου, αλλά η δυνατότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης να οδηγήσει στην ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Απ' την άποψη αυτή, η έκθεση του ΔΝΤ είναι αποκαλυπτική. Αποδεικνύει πως η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν οδηγεί στον παράδεισο της λαϊκής ευημερίας. Οι πολλαπλές εκτιμήσεις για ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, για αυξήσεις των εξαγωγών, για βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου, για σημαντική αύξηση των επενδύσεων δεν προβλέπουν την ανάκτηση των τεράστιων απωλειών των λαϊκών στρωμάτων την περίοδο της κρίσης. Δεν υπάρχει κανενός είδους αναφορά σε αύξηση των μισθών των εργαζομένων, σε αυξήσεις των συντάξεων, σε ανάκτηση των κοινωνικών δαπανών που «τσεκουρώθηκαν» όλο το προηγούμενο διάστημα, σε μείωση της δυσβάστακτης φορολογίας των λαϊκών στρωμάτων, το πραγματικό βάρος της οποίας δεν έχει γίνει ακόμα τελείως αντιληπτό.
Αντίθετα, η σχεδιαζόμενη καπιταλιστική ανάπτυξη προϋποθέτει αυστηρή εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής σε όλα τα μέτωπα και νέες θυσίες των εργαζομένων.
Στο επίπεδο των οικονομικών του κράτους, το ΔΝΤ προϋπολογίζει πως απαιτούνται περίπου 7,5 δισ. ευρώ πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα μέχρι το 2017 για να ικανοποιηθούν οι στόχοι του προγράμματος οικονομικής πολιτικής με το οποίο έχει συμφωνήσει η ελληνική κυβέρνηση. Το ύψος αυτών των πρόσθετων μέτρων δεν αμφισβητείται από την ελληνική κυβέρνηση. Η κυβέρνηση, βαφτίζοντας το «κρέας ψάρι», ισχυρίζεται πως η πρόσθετη αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων το επόμενο διάστημα δεν αποτελεί πακέτο «νέων μέτρων», αλλά αποτέλεσμα μέτρων που έχουν ήδη ψηφισθεί. Στο πρόσφατα ψηφισμένο Μεσοπρόθεσμο προβλέπεται ότι την επόμενη τριετία οι έμμεσοι φόροι θα αυξηθούν κατά περίπου 5 δισ., ενώ θα «εξοικονομηθούν» και 2 δισ. από την περικοπή κοινωνικών δαπανών. Γιαννάκης αντί για Γιάννης δηλαδή....
Συγχρόνως, το ΔΝΤ στέκεται στην ανάγκη επιτάχυνσης των λεγόμενων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και επικεντρώνεται στο ασφαλιστικό σύστημα, στα εργασιακά δικαιώματα, στο δημόσιο τομέα και σε σαρωτικές νομοθετικές αλλαγές που στοχεύουν στη βελτίωση του «επιχειρηματικού περιβάλλοντος».
Η έκθεση κάνει λόγο για υπερβολική χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος από το κράτος και αναφέρει την ανάγκη δραστικής μείωσης της κρατικής χρηματοδότησής του στο μέσο όρο της ΕΕ, ενώ ξεχωριστή σημασία δίνει στην ανάγκη σύνδεσης των ασφαλιστικών παροχών με τις ατομικές εισφορές του κάθε ασφαλισμένου, στην περιβόητη ανταποδοτικότητα.
Στον τομέα των εργασιακών δικαιωμάτων η έκθεση του ΔΝΤ προετοιμάζει πραγματική κόλαση για τους εργαζόμενους. Προτείνει την απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων, τη θέσπιση της δυνατότητας lock-out των εργοδοτών ως μέτρο για την αντιμετώπιση απεργιών και την κατάργηση των μισθολογικών ωριμάνσεων, δηλαδή τη μόνιμη εργασία με το βασικό μισθό. Στο δημόσιο τομέα, η έκθεση αναφέρεται στο «taboo των απολύσεων», σημειώνοντας πως είναι ανάγκη να μειωθεί κατά 15.000 επιπλέον το προσωπικό του Δημοσίου μέχρι το 2015. Με λίγα λόγια, το ΔΝΤ προβλέπει πως η οικονομική ανάπτυξη του επόμενου διαστήματος απαιτεί αφαίμαξη των εργαζομένων με πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα, εργασιακή κόλαση, νέες απολύσεις στο Δημόσιο και κατεδάφιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Πίσω από τη «συνταγή» του ΔΝΤ

Η εύκολη κυβερνητική απάντηση στη νέα έκθεση του ΔΝΤ ήρθε από τα πλέον επίσημα χείλη, της νέας κυβερνητικής εκπροσώπου, που δήλωσε: «Το ΔΝΤ ζει στο δικό του πλανήτη». Η κυβέρνηση, επιχειρώντας να πείσει τα λαϊκά στρώματα ότι «πήρε το μήνυμα της κάλπης», εμφανίζεται να αντιστέκεται στις «επιταγές του ΔΝΤ». Απ' τη μεριά του, ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί την κυβέρνηση ότι ψεύδεται. Με επίκεντρο την επιστολή που απέστειλε ο Αντ. Σαμαράς στο ΔΝΤ και στην οποία κάνει λόγο για «δέσμευση λήψης όλων των απαιτούμενων μέτρων για να βγει το πρόγραμμα», ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί την κυβέρνηση για υπόκλιση στις επιταγές της τρόικας και των δανειστών.
Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Σε τελευταία ανάλυση και οι δύο επιχειρούν να εμφανίσουν τη θεώρηση του ΔΝΤ και τις προτάσεις της έκθεσης ως αυθαίρετες «εξωτερικές» πολιτικές επιλογές που οφείλονται στο νεοφιλελευθερισμό του ΔΝΤ και της τρόικας. Και οι δύο πόλοι του νέου αστικού διπολισμού επιχειρούν να πείσουν τους εργαζόμενους ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη μπορεί να είναι φιλολαϊκή, ότι μπορεί να βρεθεί ένα μείγμα διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας που να εγγυάται ανάπτυξη για το λαό και για τους μονοπωλιακούς ομίλους.
Ωστόσο, η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Οι βασικές πολιτικές που περιέχονται μέσα στην έκθεση του ΔΝΤ δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα της κρίσης, του μνημονίου, του υψηλού κρατικού χρέους. Ο στόχος πίσω από τη συνταγή του ΔΝΤ είναι η διασφάλιση φθηνότερης εργατικής δύναμης και νέων πεδίων κερδοφορίας για το μεγάλο κεφάλαιο. Τους στόχους αυτούς υπηρετεί διαχρονικά κάθε κυβέρνηση που διαχειρίζεται την εξουσία της άρχουσας τάξης. Οι κατευθύνσεις των μέτρων που προτείνει το ΔΝΤ ευθυγραμμίζονται με τις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου και τις επιλογές διαχείρισης των αστικών κυβερνήσεων.
Ο νέος γύρος της αντιασφαλιστικής επίθεσης σκοπεύει στη μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους της εργασίας, που τελικά το αποτελούν δαπάνες που καταβάλλει το κεφάλαιο και το κράτος του στην εργατική τάξη. Η εργασιακή ζούγκλα, με τα ποικίλα μέτρα, στοχεύει στη μείωση του «μέσου εργατικού μισθού», στόχος καθόλου ασύμβατος με μια μικρή αύξηση του κατώτατου μισθού, τη μοναδική ουσιαστική πολιτική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ. Μια συμπίεση του συνόλου των μισθών προς τον κατώτατο, μέσα από την καθιέρωση πραγματικής εργασιακής ζούγκλας, ισοδυναμεί με μεγάλη μείωση του συνολικού εργοδοτικού κόστους, ακόμα και αν ο κατώτατος μισθός αυξηθεί ελαφρά.
Τα τάχα «νέα και αυθαίρετα» μέτρα του ΔΝΤ αποτελούν τη φυσική συνέχεια της επίθεσης που κλιμακώνεται στα δικαιώματα των εργαζομένων όλο το προηγούμενο διάστημα. Στην πραγματικότητα δεν αποτελούν ελληνική πρωτοτυπία.
Σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ, η κρατική πολιτική κινείται στους ίδιους άξονες: Φθηνότερη εργατική δύναμη και δημιουργία νέων πεδίων κερδοφορίας για το μεγάλο κεφάλαιο. Σε όλα τα κράτη-μέλη, είτε έχουν μνημόνια και τρόικα είτε όχι, με υψηλό ή με χαμηλότερο χρέος, με ευρώ, με στερλίνες, δολάρια ή γιεν, η λήψη τέτοιων μέτρων αποτελεί, ουσιαστικά, υπαρξιακή ανάγκη των μονοπωλιακών ομίλων. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες όξυνσης του διεθνούς ανταγωνισμού με ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις που παράγουν ομοειδή εμπορεύματα φθηνότερα, η διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων απαιτεί τη λήψη τέτοιων μέτρων. Τελικά, άσχετα με τα διαφορετικά υλικά της συνταγής σε κάθε χώρα, ο στόχος είναι κοινός. Η διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων.
Η πολιτική αυτή δεν είναι καινούργια. Δεν προέκυψε με την κρίση και δεν θα σταματήσει με την κρίση. Αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ευρωενωσιακής πολιτικής, από τη στρατηγική του Μάαστριχτ και παλαιότερα, μέχρι τη σημερινή στρατηγική «ΕΕ 2020». Η καπιταλιστική ανάπτυξη προϋποθέτει σχετική και απόλυτη εξαθλίωση των εργαζομένων, προϋποθέτει ακόμα μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα στην παραγόμενη πίτα και στο μερίδιο που αξιοποιείται για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών. Αυτή είναι η φύση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, είναι οι νομοτέλειες μιας παραγωγής όπου τα κλειδιά της οικονομίας βρίσκονται στα χέρια των ομίλων που αποφασίζουν για το τι θα παραχθεί, πόσο, πού και από ποιον με γνώμονα το ποσοστό κέρδους τους.
Φυσικά, οι διαχειριστικές προτάσεις κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ διαφοροποιούνται σε ορισμένα σημεία. Οι διαφορές τους εστιάζονται στις προτεραιότητες χρηματοδότησης σε κλάδους της οικονομίας, στην αντιπαράθεση για την κατανομή των ζημιών και των κερδών της κρίσης και της ανάπτυξης. Οι διαφορές τους όμως δεν αλλάζουν την ουσία τους ως διαχειριστικές προτάσεις της εξουσίας της άρχουσας τάξης. Γι' αυτό και παρουσιάστηκαν και οι δύο, στο συνέδριο του ΣΕΒ, με διαφορά μόλις μερικών ωρών μεταξύ τους, αμέσως μετά τις πρόσφατες εκλογές. Από την άποψη της ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών οι διαφορές τους είναι επουσιώδεις.

Ο δρόμος της λαϊκής αντεπίθεσης

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση για το μείγμα διαχείρισης που εγγυάται την ταχύτερη καπιταλιστική ανάπτυξη είναι αποπροσανατολιστική. Εγκλωβίζει τους εργαζόμενους στο να αποδέχονται την καπιταλιστική ανάπτυξη ως το ζητούμενο και οδηγεί στην αναζήτηση μιας φιλολαϊκής καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Η αναζήτηση αυτή είναι μάταιη. Οσο τα κλειδιά της οικονομίας βρίσκονται στα χέρια των ομίλων, οι εργαζόμενοι δεν θα γνωρίσουν ούτε καν ανάκτηση των απωλειών της τελευταίας περιόδου. Ο ανελέητος νόμος του καπιταλιστικού ανταγωνισμού απλά δεν το επιτρέπει.
Ο δρόμος για τους εργαζόμενους βρίσκεται στη μαχητική απόρριψη κάθε τέτοιας επιλογής, στην οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης. Η απόκρουση των νέων μέτρων που έρχονται, στο Ασφαλιστικό, στις εργασιακές σχέσεις, στο δημόσιο τομέα, η πάλη για την ανάκτηση των απωλειών των τελευταίων ετών, προϋποθέτει τη συνειδητοποίηση της πραγματικής αιτίας της επίθεσης, της εξουσίας και της οικονομίας των ομίλων, της ΕΕ, που τη θωρακίζει σε όλα τα κράτη - μέλη. Προϋποθέτει την αναγέννηση του εργατικού κινήματος, τη συγκρότηση μιας λαϊκής συμμαχίας που θα σημαδεύει τον πραγματικό αντίπαλο, θα συγκεντρώνει δυνάμεις για τη μοναδική φιλολαϊκή λύση. Την αποδέσμευση απ' την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους με εργατική λαϊκή εξουσία.
Παραπομπή
1. Αναλυτικότερα: Κείμενο του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ, «Οι τελευταίες εξελίξεις στην ελληνική οικονομία», ΚΟΜΕΠ 3/2014.

ΣΥΡΙΖΑ Παίζοντας με τη «φανέλα» του κεφαλαίου...

ΣΥΡΙΖΑ

Παίζοντας με τη «φανέλα» του κεφαλαίου...

Δεν τους αρκούν οι εξετάσεις στο κεφάλαιο, θέλουν και το λαό «αυτοδύναμα» να δένεται στο άρμα των καπιταλιστών

Eurokinissi

Αποφασισμένος να εντείνει στο εσωτερικό την επιχείρηση χειραγώγησης του λαού με ανάσυρση της ρητορικής κάλπικου ριζοσπαστισμού, την ίδια ώρα που από τη μέρα των εκλογών έχει δώσει εξετάσεις στον ΣΕΒ καθώς και ενώπιον παραγόντων και αξιωματούχων της ΕΕ και άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών, στο εξωτερικό, για την καταλληλότητά του να αναλάβει την αστική διαχείριση, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ενδεικτικές ως προς τις προθέσεις του ήταν τόσο η ομιλία του Αλ. Τσίπρα στην κοινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και των ευρωβουλευτών του κόμματός του, την περασμένη Πέμπτη, όσο και η συνάντησή του με τον διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μ. Ντράγκι, στις αρχές της βδομάδας.
Στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε σήμα για δουλειά υποταγμένη στην κάλπη, για ψηφοθηρία βασισμένη σε φρούδες υποσχέσεις περί «αλλαγής» και «ανατροπής» και με εκφώνηση «ριζοσπαστικών» θέσεων, ώστε να κατακτηθεί η πρωτιά στις βουλευτικές εκλογές που τις προσδιόρισε περί το φθινόπωρο. Αναγνωρίζοντας ωστόσο πως αυτό δεν αρκεί, αφού αυτοδυναμία δεν πρόκειται να υπάρξει, και στη βάση της στρατηγικής σύμπλευσης με τις άλλες δυνάμεις της διαχείρισης, τους διαμήνυσε τη διαθεσιμότητά του για συνεργασία αρκεί να θέλουν την «απελευθέρωση» απ' το «ζυγό» των μνημονίων. Και στο υπάρχον πολιτικό σκηνικό δεν υπάρχει κανένα αστικό κόμμα που να μην έχει ψωνίσει αντιμνημονιακή παντιέρα. Και τα κόμματα της συγκυβέρνησης λένε ότι ξεμπερδεύουμε με τα μνημόνια. Ο Αντ. Σαμαράς, μάλιστα, είχε πει ότι κάθε μέρα σκίζουμε τις σελίδες τους.
Δίνοντας το στίγμα του πώς θα πορευτεί το επόμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλ. Τσίπρας είπε μεταξύ άλλων: «Φταίει η κυβέρνηση. Πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό (...) Συμβάλλουμε μαχητικά για να απλώνεται όλο και πιο πολύ το αίτημα της ανατροπής, το αίτημα της πολιτικής αλλαγής (...) Πρώτον, είμαστε κλειστοί όσο δεν παίρνει στην υποστολή του ριζοσπαστισμού μας, στο στρογγύλεμα των θέσεών μας για να γίνουμε δήθεν αποδεκτοί από τα πιο συντηρητικά στρώματα. Δεύτερον, είμαστε ανοιχτοί όσο δεν παίρνει (...) σε συμμαχίες και συμμάχους που προωθούν έστω και ένα βήμα την υπόθεση της ανατροπής, την υπόθεση της απελευθέρωσης της χώρας από την παγίδα των μνημονίων. Καμιά ταλάντευση συνεπώς και ως προς το εύρος της συστράτευσης δυνάμεων που απαιτεί η τεράστια ιστορική πρόκληση της ανατροπής (...) για συγκρότηση μιας πλατιάς δημοκρατικής προοδευτικής συμμαχίας που θα κερδίσει αυτοδύναμα τις επερχόμενες εκλογές».
Το φθινόπωρο εκτίμησε ότι θα στηθούν κάλπες αφού, όπως υποστήριξε, τότε: «'Η θα επιβληθούν νέα σκληρά μέτρα και τη διαπραγμάτευση για το χρέος θα αναλάβουν οι διορισμένοι των Καννών και οι εντεταλμένοι των Γερμανών ή θα υπάρξει νέα κυβέρνηση που θα αναλάβει να διαπραγματευτεί με τους δανειστές, με γνώμονα τη σωτηρία της κοινωνίας και του λαού».

Ντελάλης των αξιώσεων του κεφαλαίου

Στην πραγματικότητα, αυτό που καίει τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να αναλάβει αυτός τα ηνία της διαπραγμάτευσης του χρέους για λογαριασμό της ντόπιας αστικής τάξης, ντύνοντας παράλληλα την προοπτική της όποιας διευθέτησής του με αυταπάτες ότι τάχα θα ωφελήσει το λαό, κρύβοντας ότι θα φέρει νέα αντιλαϊκά μέτρα.
Σε μια έξαρση ειλικρίνειας ο βουλευτής και εκ των διαμορφωτών της οικονομικής πολιτικής του κόμματος Γ. Σταθάκης παραδέχτηκε ότι πρόκειται για διαδικασία από την οποία μόνο προβλήματα προκύπτουν για τους λαούς, αφού την χαρακτήρισε επανάληψη του PSI, που όπως θυμόμαστε εξαέρωσε τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων, νοσοκομειακών ιδρυμάτων κ.λπ. Είπε στον «Αθήνα 9,84»: «Εχουν γίνει αναδιαρθρώσεις χρεών σε 89 χώρες τα τελευταία 25 χρόνια, άρα είναι μια διεθνής πρακτική, η διεθνής αυτή πρακτική για λόγους επάχθειας είναι περιορισμένη, για λόγους βιωσιμότητας ισχύει για τις 88 από τις 89 χώρες που διεγράφη μέρος του χρέους τους. Οπως έγινε και με το PSI στην Ελλάδα. Μια επανάληψη δηλαδή του PSI, έχοντας υπόψη ότι τώρα πια οι χρηματοδότες δεν είναι ιδιώτες, αλλά ευρωπαϊκοί θεσμοί, το ΔΝΤ και τα κράτη - μέλη (...) Δε γνωρίζω κανέναν που να το θεωρεί βιώσιμο. Ολες οι μελέτες, το ΔΝΤ, οι τράπεζες, οι διεθνείς φορείς, όλοι θεωρούν ότι δεν είναι βιώσιμο. Συνεπώς, θα υπάρξει μια αναδιάρθρωση εκ των πραγμάτων».
Παρ' όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διστάζει για τις δικές του σκοπιμότητες να υποδαυλίζει μια μάταιη προσμονή καλύτερων ημερών εντός του καπιταλιστικού ευρωμονόδρομου, παρουσιάζοντάς τις μάλιστα σαν θέμα χρόνου. «Είναι πολύ κοντά», υποστήριξε ο Αλ. Τσίπρας, συμπληρώνοντας βεβαίως ότι «ο πόλεμος είναι ακόμα μπροστά μας και θα είναι σκληρός, τα μνημόνια είναι εδώ, είναι καθεστώς», ως έμμεση προτροπή στο λαό να κρατάει μικρό καλάθι.
Τον πραγματικό καημό του επιβεβαιώνουν τόσο οι θέσεις που ανέπτυξε στον Μ. Ντράγκι όσο και τα όσα ανέφερε σε non paper την Παρασκευή, με το οποίο μέμφεται την εφαρμοζόμενη πολιτική ότι δεν περιλαμβάνει αναπτυξιακή μέριμνα, δεν προνοεί για τη χρηματοδότηση επενδυτικών πρωτοβουλιών. Η αντιπαράθεσή του με την κυβέρνηση δεν αφορά στα λαϊκά συμφέροντα, αλλά στους όρους ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας.
Διαμαρτύρεται ότι τα όποια πλεονάσματα προκύπτουν από το ξεζούμισμα του λαού φεύγουν «στο εξωτερικό για την αποπληρωμή του χρέους», άρα δεν αξιοποιούνται για τη στήριξη της κερδοφορίας των ντόπιων μονοπωλίων. Επικρίνει ακόμα την «απουσία οποιουδήποτε σχεδίου για χρηματοδότηση επενδυτικών πρωτοβουλιών» και ότι σε κανένα σημείο της έκθεσης του ΔΝΤ «δεν υπάρχει τίποτα που να προμηνύει όχι αλλαγή πολιτικής, αλλά έστω χαλάρωση της πολιτικής ή αναπτυξιακή μέριμνα».
Αλλωστε, και στις αρχές της βδομάδας μετέφερε στον Μ. Ντράγκι την αξίωση του ντόπιου κεφαλαίου ότι «ένα νέο ευρωπαϊκό New Deal, μια νέα ευρωπαϊκή συμφωνία, από το συνδυασμό δράσεων της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, υπό την έγκριση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα έδινε τη δυνατότητα για ένα ισχυρό αναπτυξιακό πακέτο προσανατολισμένο αποκλειστικά σε παραγωγικές επενδύσεις». Μάλιστα, του διαμαρτυρήθηκε ότι τα μέτρα που έλαβε η ΕΚΤ είναι μεν θετικά αλλά όχι αρκετά και, ιδιαίτερα, στην Ελλάδα «δε θα μπορέσουν να λειτουργήσουν, εξαιτίας του αποπληθωρισμού αλλά και της πολύ άσχημης κατάστασης στην οποία βρίσκονται οι ελληνικές τράπεζες, που δεν μπορούν να παρέχουν εγγυήσεις». Παραπονέθηκε, δηλαδή, για λογαριασμό των καπιταλιστών της Ελλάδας, για τους όρους ανταγωνισμού που διαμορφώνονται με τους καπιταλιστές άλλων κρατών - μελών της ΕΕ.
Στον Μ. Ντράγκι ο Αλ. Τσίπρας εξήγησε ότι όλα αυτά προϋποθέτουν «κούρεμα» του χρέους. Οτι «χωρίς διαγραφή μεγάλου μέρους του ελληνικού δημόσιου χρέους, ρήτρα ανάπτυξης, προκειμένου να υπάρξει πορεία προς τα μπρος με αναπτυξιακή προοπτική, δε θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τη δίνη της οικονομικής κρίσης».
Το αίτημα αυτό συνοδεύεται από τη διαρκή υπόμνηση, από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, της έλλειψης νομιμοποίησης της παρούσας κυβέρνησης να το διαπραγματευτεί. Αυτό, όπως είχε δηλώσει ο εκπρόσωπός του, είναι ένα μετάλλιο που ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να φέρει στην Ελλάδα. Διεκδικώντας τη δόξα απ' το κεφάλαιο, στα πόδια του οποίου θα τ' ακουμπήσει.

Και υπεύθυνος «θεσμικός παίκτης»

Ο Αλ. Τσίπρας δεν παρέλειψε να διαφημίσει στην αστική τάξη τη δυνατότητά του να σουλατσάρει με την ίδια άνεση στα «σαλόνια» και τα «αλώνια», προδίδοντας στα πρώτα όσους καταφέρνει να χειραγωγεί στα δεύτερα. «Εμείς θα δώσουμε και οφείλουμε να δώσουμε τη μάχη μας σε όλα τα μέτωπα. Στην κοινωνία πρώτα πρώτα, αλλά και στους θεσμούς, διεθνείς και ελληνικούς, όπου θα ακούγεται (...) η φωνή της Ελλάδας που απαιτεί», είπε.
«Συμμετέχουμε ταυτόχρονα ενεργά και στις διεργασίες που συντελούνται αυτή την ώρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την εκλογή νέου προέδρου της Κομισιόν», πρόσθεσε, και συμπλήρωσε: «Την ίδια στιγμή που βρισκόμαστε διεκδικώντας το τέλος της καταστροφικής λιτότητας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, στους διεθνείς θεσμούς, στεκόμαστε πλάι στους αγώνες, πλάι στις καθαρίστριες, πλάι στους απολυμένους της ΕΡΤ»!
Αλλωστε, στο σημείο της ομιλίας του που αναφερόταν στην τοποθέτηση του Γ. Στουρνάρα στη θέση του νέου διοικητή της ΤτΕ ο Αλ. Τσίπρας διαμαρτυρήθηκε γιατί ο Αντ. Σαμαράς «περιφρονεί επιδεικτικά την πρώτη πολιτική δύναμη της χώρας».
«Επιλέγει συνειδητά την κλιμάκωση της έντασης και της πολιτικής αποσταθεροποίησης. Την επιλέγει από την ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας, που βασικό της συστατικό είναι η ομαλή διαδοχή και εναλλαγή των κομμάτων στη διακυβέρνηση του τόπου», είπε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, ιεραρχώντας ως δικό του τον υπ' αριθμόν 1 στόχο της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού, την «ομαλή» εναλλαγή κυβερνήσεων που θα διασφαλίζουν την απρόσκοπτη προώθηση της στρατηγικής του κεφαλαίου.
Τα παραπάνω εντάσσονται σε μια συνολικότερη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να φιλοτεχνήσει το προφίλ μιας δύναμης εν αναμονή ανάληψης της αστικής διαχείρισης, που συνομιλεί με κέντρα και παράκεντρα όπου χαράσσεται η στρατηγική που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου. Υπό το πρίσμα αυτής της προσπάθειας πρέπει να ιδωθούν η υποψηφιότητα Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν, τα ταξίδια του σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, οι συναντήσεις του στις Βρυξέλλες και τελευταία η παρέμβαση για την υπεράσπιση του δικαιώματος του Γιούνκερ να προσπαθήσει να σχηματίσει πλειοψηφία που θα τον στηρίξει για την προεδρία της Κομισιόν.
Στις συναντήσεις με αξιωματούχους της ΕΕ ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητά την πιστοποίηση της αναβάθμισής του στο αστικό πολιτικό σκηνικό. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του ευρωβουλευτή του Δ. Παπαδημούλη: «Οι μεγάλοι παίκτες στο ευρωπαϊκό πεδίο αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι στον κορμό της αυριανής κυβέρνησης. Το πιο σημαντικό είναι η ίδια η συνάντηση Τσίπρα - Ντράγκι. Φανερώνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζεται έμπρακτα ως μια ανερχόμενη πολιτική δύναμη».

Για μια κυβέρνηση πιο αποτελεσματική στην αντιλαϊκή πολιτική

Για μια κυβέρνηση πιο αποτελεσματική στην αντιλαϊκή πολιτική

Eurokinissi

Μετά από μια ονοματολογία δύο και πλέον βδομάδων και με μπόλικες φανφάρες ανακοινώθηκε την προηγούμενη Δευτέρα το νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Οπως και οι προηγούμενοι, έτσι και αυτός ο κυβερνητικός ανασχηματισμός αποσκοπεί στη διαμόρφωση κυβέρνησης ικανής να υλοποιήσει, με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, προαποφασισμένα αντιλαϊκά μέτρα, να πάρει και νέα, στο πλαίσιο των στόχων της καπιταλιστικής ανάκαμψης και των μνημονίων διαρκείας της ΕΕ, που προωθούνται σε βάρος του λαού.

Ταυτόχρονα, είναι σαφές ότι δεν ήταν ένας συνηθισμένος ανασχηματισμός, σαν αυτούς που πραγματοποιούν συχνά οι κυβερνήσεις αντικαθιστώντας υπουργούς και υφυπουργούς, καθώς η όλη διαδικασία σχηματισμού της νέας κυβέρνησης ήταν ενταγμένη και στις υπό εξέλιξη διεργασίες αναπαλαίωσης του πολιτικού σκηνικού και διαμόρφωσης νέων συμμαχιών, στις κολεγιές ανάμεσα στα αστικά κόμματα, αλλά και στην επιδίωξη αριθμητικής ενίσχυσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας με τους «ανεξάρτητους βουλευτές», οι οποίοι αυξάνονται μετά τις αποσκιρτήσεις από ΑΝΕΛ και ΔΗΜΑΡ, προκειμένου να υπηρετηθεί ο στόχος σταθερών κυβερνήσεων εντός ΕΕ.

Διεύρυνση της στήριξης μπρος σε κρίσιμα μέτρα

Πρόκειται για μια γενικότερη διαδικασία που θα αξιοποιηθεί, με σαφή στόχο τη διεύρυνση της κοινοβουλευτικής στήριξης της κυβέρνησης. Αλλωστε, διάφορα αστικά επιτελεία σημειώνουν με νόημα το φαινόμενο των δύο δεκάδων «ανεξάρτητων» βουλευτών, ενώ παράλληλα γίνεται κακός χαμός στη ΔΗΜΑΡ και τους ΑΝΕΛ, που επίσης έχουν σημαντικό αριθμό βουλευτών. Από εκεί θα γίνει προσπάθεια άντλησης ψήφων ώστε να υπερψηφιστούν κρίσιμα νομοσχέδια που έρχονται στο αμέσως επόμενο διάστημα στη Βουλή (π.χ. για τη «μικρή ΔΕΗ», τους αιγιαλούς, το Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας - Αττικής και Θεσσαλονίκης, τις εφοδιαστικές αλυσίδες «logistics», την περαιτέρω μείωση του εγγυημένου περιθωρίου κέρδους των φαρμακοποιών, κ.ά.). Αλλά έχουν δει το φως της δημοσιότητας και εκτιμήσεις για εξάντληση της τετραετίας από την κυβέρνηση, που σημαίνει προσπάθεια εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας την άνοιξη του 2015 από την παρούσα Βουλή με 180 βουλευτές, λένε ότι μπορεί να επιτευχθεί, αν φυσικά δεν οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές νωρίτερα, το φθινόπωρο, όπως διαχέεται.
Προφανώς, ο ανασχηματισμός πήρε υπόψη του και εκλογικά κριτήρια ή κυρίως κριτήρια λαϊκού ερείσματος της κυβέρνησης, απομακρύνοντας υπουργούς που η παρουσία τους δυσκόλευε τη διαμόρφωση συμμαχιών με ορισμένα τμήματα κυρίως μεσαίων στρωμάτων. Επίσης, στελέχη υπουργοποιήθηκαν με κριτήριο τη δυνατότητά τους να απευθύνονται σε λαϊκά στρώματα με συγκεκριμένα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της λεγόμενης «λαϊκής δεξιάς». Ομως, δεν πρέπει να υπάρχουν βιασύνες στις ερμηνείες, παρά τις μονοδιάστατες εξηγήσεις που δίνονται από μερίδα του αστικού Τύπου περί «λαϊκιστών» και «μεταρρυθμιστών» που συνυπάρχουν στην ίδια κυβέρνηση. Χρειάζεται καλύτερα να αναζητηθεί η παρέμβαση κύκλων του κεφαλαίου, αλλά και διεθνών παραγόντων σε αυτό τον ανασχηματισμό, που προφανώς είχε ευρύτερο χαρακτήρα από τους συνηθισμένους.

Στοχευμένη ονοματολογία και εκλογολογία

Η προσπάθεια της λεγόμενης αμφίπλευρης διεύρυνσης της ΝΔ εξυπηρετείται από το γεγονός ότι στην κυβέρνηση διατηρούνται ή αναβαθμίζονται στελέχη που προέρχονται από τη λεγόμενη «φιλελεύθερη κατεύθυνση» στο εσωτερικό της ΝΔ, που εκφράζονται κυρίως από όσους είχαν συσπειρωθεί γύρω από την Ντ. Μπακογιάννη στην εσωτερική αναμέτρηση για την προεδρία του κόμματος αλλά εκφράζονται και από τον Δ. Αβραμόπουλο. Τόσο με τη διατήρηση στη θέση του του Κυρ. Μητσοτάκη όσο και με την τοποθέτηση του Γιάννη Λαμπρόπουλου ως υφυπουργού Αμυνας, που στις εσωκομματικές εκλογές του 2009 είχε στηρίξει την Ντόρα Μπακογιάννη και όχι τον Σαμαρά για την προεδρία του κόμματος, ενώ ένα χρόνο μετά, στις τοπικοδιοικητικές εκλογές του 2010, είχε στηρίξει τον «αντάρτη» υποψήφιο περιφερειάρχη Πελοποννήσου Πέτρο Τατούλη, έναντι του εκλεκτού της ΝΔ στην ίδια περιφέρεια, Δημήτρη Δράκου.
Ενώ ταυτόχρονα αναβαθμίζονται και στελέχη που προέρχονται από τη λεγόμενη «λαϊκή δεξιά» (π.χ. Γιακουμάτος, Βορίδης, Ντινόπουλος).
Βέβαια, όλη αυτή η ονοματολογία, η παραφιλολογία για το ποιος ικανοποιήθηκε γενόμενος υπουργός και ποιος δυσαρεστήθηκε απομακρυνόμενος από την κυβέρνηση, η ανατροφοδοτούμενη φημολογία για πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο (που πιθανόν στόχο έχει την επαγρύπνηση και συσπείρωση στελεχών και ψηφοφόρων των κομμάτων της συγκυβέρνησης), αντικειμενικά αξιοποιούνται και λειτουργούν αποπροσανατολιστικά για το λαό, στρέφουν την προσοχή στα επουσιώδη, παρασέρνοντας τη συζήτηση μακριά από τη μήτρα των αντιλαϊκών μέτρων, την εξουσία των μονοπωλίων, την πολιτική που εξυπηρετεί το μεγάλο κεφάλαιο, την ΕΕ.

Ανοίγματα ανασύνθεσης

Μια σημασία έχουν οι ακόλουθες υπουργοποιήσεις έτσι όπως αντανακλούν συγκεκριμένες κινήσεις ανασύνθεσης του αστικού πολιτικού σκηνικού.
Η σύνθεση του κυβερνητικού σχήματος επιδρά άμεσα και στον «κυβερνητικό εταίρο» της ΝΔ, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ/Ελιά, και γενικότερα στις διεργασίες για την κεντροαριστερά. Ετσι, έγινε προσπάθεια να αντιμετωπισθούν προβλήματα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ υπουργοποιώντας στελέχη που δεν είναι φίλα προσκείμενα στον Ευ. Βενιζέλο, όπως ο Ντόλιος.
Ενδιαφέρον έχει και η υπουργοποίηση του Ανδρέα Λοβέρδου, ανεξαρτητοποιημένος παλαιότερα από το ΠΑΣΟΚ και επανακάμψας τώρα στο ΠΑΣΟΚ - Ελιά. Διόλου τυχαία η επιστροφή του συνδυάστηκε και με πόστο, το δε αλισβερίσι που εκτιμάται ότι προηγήθηκε εντάσσεται στη γενικότερη διαδικασία αναπαλαίωσης της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας και αποτυπώνει τη συνολικότερη προσπάθεια διεύρυνσης της κοινοβουλευτικής στήριξης της κυβέρνησης.
Κινήσεις όλες για τη θωράκιση του αστικού πολιτικού συστήματος, με εξασφάλιση κάθε είδους εφεδρειών (κομματικών μηχανισμών ή και στελεχών κατά μόνας, όπως και εξωκοινοβουλευτικών παραγόντων) ώστε να διασφαλίζονται σταθερές αστικές κυβερνήσεις. Σχήματα που θα ενσωματώνουν λαϊκά στρώματα έχοντας τη στήριξη ή έστω την ανοχή τους για παραπέρα εφαρμογή της πολιτικής του ευρωμονόδρομου.

Αλλα πρόσωπα - ίδια πολιτική

Προφανώς, η ανθρωπογεωγραφία του αστικού πολιτικού κόσμου, οι παραγοντισμοί του μηδαμινή σημασία έχουν για τη σκληρή καθημερινότητα των λαϊκών νοικοκυριών.
Είναι παραπλανητική για το λαό η άποψη ότι οι αλλαγές στα πρόσωπα της κυβέρνησης και ιδιαίτερα σε αυτά του οικονομικού επιτελείου συνδέονται με αλλαγή πολιτικής και την ανακούφιση του λαού. Αλλαγές στο μείγμα διαχείρισης πιθανόν να υπάρξουν, δε θα ανακόψουν την πορεία εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής, η οποία δρομολογείται μέσω των ήδη νομοθετημένων μέτρων που τώρα θα αρχίσουν να εφαρμόζονται, άλλων που θα παρθούν στο πλαίσιο της συμφωνίας με την τρόικα, αλλά και της εποπτείας της ΕΕ και είναι προαπαιτούμενα για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, δηλαδή της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Αυτό υπηρετούν όλοι οι επιμέρους στόχοι της κυβέρνησης, όπως προβάλλονται και επαναλαμβάνονται διαρκώς σε όλους τους τόνους: Η περιλάλητη αναδιάρθρωση του χρέους, που θα το μειώσει, λένε (ώστε να απελευθερωθούν κονδύλια για νέες επιδοτήσεις προς το μεγάλο κεφάλαιο), οι πολυδιαφημισμένες διορθώσεις κάποιων «αδικιών» (μέτρα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας συν νέες φορομειώσεις για τους μεγαλοεπιχειρηματίες), η τόνωση των επενδύσεων και των εξαγωγών (και με μέτρα παραπέρα μείωσης του «κόστους παραγωγής» για τους επιχειρηματικούς ομίλους, όπως στην τιμή του ρεύματος και των ασφαλιστικών εισφορών). Ολα για να εξυπηρετηθούν τα μονοπώλια, να ξεπεράσουν την κρίση τους με τις μικρότερες δυνατές απώλειες, να ανοιχτούν σε νέα πεδία κερδοφορίας.
Θυμίζουμε ότι και το «Αναπτυξιακό Σχέδιο» που ανακοίνωσε πρόσφατα ο πρωθυπουργός προβλέπει πολυεπίπεδες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις προς ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων, στοχευμένες παρεμβάσεις (νέες φοροελαφρύνσεις και εισφοροελαφρύνσεις, μισθούς πείνας για τους εργαζόμενους και ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα, απελευθερώσεις αγορών, ιδιωτικοποιήσεις) σε χρυσοφόρους για το μεγάλο κεφάλαιο τομείς: Τουρισμός. Πρωτογενής τομέας αγροτικής παραγωγής και μεταποίησης. Ενέργεια και περιβάλλον. Ερευνα και τεχνολογία. Logistics, διαμετακομιστικό εμπόριο και συνδυασμένες μεταφορές. Φαρμακευτική βιομηχανία. Ναυτιλία. Βιομηχανία ορυκτού πλούτου και μετάλλων. Βιομηχανία εμπορεύσιμων υπηρεσιών. Εταιρείες τεχνολογίας. Πολιτισμός. Εκμετάλλευση ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας. Ναυπηγεία. Κλάδοι όπου κρίνουν ότι υπάρχουν στην Ελλάδα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» έναντι των άμεσων ανταγωνιστών τους και επομένως το μεγάλο κεφάλαιο «με την εξασφάλιση των κατάλληλων συνθηκών» μπορεί να θησαυρίζει εδώ για δεκαετίες μπροστά.
Αλλωστε, και η δημοσιοποίηση μεσοβδόμαδα της έκθεσης του ΔΝΤ για την Ελλάδα ξεκαθάρισε ότι τα αντιλαϊκά - φιλομονοπωλιακά μέτρα θα συνεχιστούν με μεγαλύτερη ένταση, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το Ασφαλιστικό και τα Εργασιακά. Μάλιστα, το Ταμείο διαπίστωσε «μεταρρυθμιστική κόπωση» της κυβέρνησης και στη βάση αυτή ο Σαμαράς ζητά από το νέο Υπουργικό Συμβούλιο να είναι «στο πόδι» 24 ώρες το 24ωρο και «δουλειά - δουλειά - δουλειά».

Να μην «τσιμπήσει» ο λαός

Μέσα σε αυτό το ομολογουμένως δαιδαλώδες σκηνικό, ο λαός δεν πρέπει να «τσιμπήσει». Να μη δείξει ανοχή στους ελιγμούς της κυβέρνησης, στον ανασχηματισμό και τη συνολικότερη αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, στην κινούμενη άμμο του - παγίδα για λαϊκές συνειδήσεις. Ολες οι αστικές κυβερνήσεις υπηρετούν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, που είναι αντιλαϊκός, ανεξάρτητα από το πώς διαμορφώνεται κάθε φορά το μείγμα της διαχείρισης.
Αυτό που χρειάζεται σήμερα ο λαός είναι οργάνωση της λαϊκής πάλης, με δυνατό εργατικό, λαϊκό κίνημα σε αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, με ισχυρή Λαϊκή Συμμαχία και δυνατό ΚΚΕ, με στόχο την εργατική, λαϊκή εξουσία, που θα αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ, θα διαγράψει μονομερώς το χρέος, θα κοινωνικοποιήσει τα μονοπώλια. Σε αυτόν το δρόμο μπορούν να μπαίνουν και καθημερινά εμπόδια, να καθυστερούν και να ανατρέπονται αντιλαϊκές αποφάσεις.

Εθνικοι ευεργετες-Το Spiegel αποκαλύπτει ότι οι Έλληνες εφοπλιστές δεν έχουν φορολογήθεί για 140 δισ. ευρώ

Το Spiegel αποκαλύπτει ότι οι Έλληνες εφοπλιστές δεν έχουν φορολογήθεί για 140 δισ. ευρώ

• 

15 Ιουνίου

17:332014

Εκτύπωση του άρθρουΜοιράσου αυτό το άρθρο

3 Σχόλια

Με τον τίτλο «Πλούτος και κρυψίνοια» δημοσιεύεται άρθρο, στην αυριανή έκδοση του εβδομαδιαίου περιοδικού Spiegel, και στο οποίο αναλύονται οι φορολογικές διευκολύνσεις που απολαμβάνουν οι Έλληνες εφοπλιστές.
Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό, οι Έλληνες εφοπλιστές προχωρούν σε παραγγελίες πλοίων σαν μην υπάρχει κρίση στη ναυτιλία. Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι το 2012 είχαν δώσει παραγγελίες για την κατασκευή 275 καινούργιων πλοίων αξίας 10 δισεκ. ευρώ και άλλα τόσα για την ανακαίνιση του στόλου τους.
Το κόστος για παραγγελίες καινούργιων πλοίων και αγορές μεταχειρισμένων ανέρχεται στα 5 δισεκ. ευρώ, μόνον για τις πρώτες εβδομάδες του 2014 . Όπως δηλώνει στο περιοδικό, ο Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, Θεόδωρος Βενιάμης, «τα χρήματα προέρχονται από τις δικές μας τσέπες».
Για την υψηλή αυτή ρευστότητα που παρουσιάζουν οι Έλληνες εφοπλιστές μεσούσης της κρίσης που επικρατεί στη διεθνή ναυσιπλοΐα, αναφέρεται και το γεγονός ότι πληρώνουν ελάχιστους –σε σχέση με το εύρος της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας- φόρους.
Βασιζόμενο σε διεθνείς αναλύσεις το Spiegel υποστηρίζει ότι από το 2002 έως σήμερα, Έλληνες εφοπλιστές δεν έχουν φορολογήσει τουλάχιστον 140 δισεκ. ευρώ. Αλλά και πέραν αυτού – βάση 58 ειδικών ρυθμίσεων, οι περίπου 800 ελληνικές οικογένειες του κλάδου δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου φόρους. Όπως σημειώνεται, πουθενά αλλού στον κόσμο δεν προστατεύονται τόσο πολύ οι εφοπλιστές από οικονομικές επιβαρύνσεις, όπως στην Ελλάδα.
Από την πλευρά του, ο κ. Βενιάμης υποστηρίζει ότι οι εφοπλιστές πληρώνουν φόρους «ως ιδιώτες όπως και άλλοι». Βασιζόμενο σε στοιχεία ελληνικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, το Spiegel γράφει ότι το 2012 οι εφοπλιστές πλήρωσαν ως ιδιώτες φόρους ύψους 15 εκατ. ευρώ την ώρα που οι Έλληνες ναυτικοί έχουν καταβάλει φόρους ύψους 55 εκατ. ευρώ.
Υποκύπτοντας στις πιέσεις που τους ασκήθηκαν οι εφοπλιστές υποσχέθηκαν ως «εθελοντική συνεισφορά» τον διπλασιασμό του φόρου στο τονάζ των πλοίων για τα επόμενα τρία χρόνια. Όπως όμως γράφει το γερμανικό περιοδικό, ενώ η κυβέρνηση αναμένει από αυτό το διπλασιασμό ετήσια έσοδα ύψους 140 εκατ. ευρώ, οι εφοπλιστές τα υπολογίζουν σε λιγότερα από 100 εκατομμύρια ευρώ.

Η ταινία της εβδομάδας: Μίμης ο σιδεράς

 Η ταινία της εβδομάδας: Μίμης ο σιδεράς

Στη Σικελία, ο ανθρακωρύχος Καρμέλο «Μίμης» Μαρντοκέο ψηφίζει τον υποψήφιο του Κομμουνιστικού Κόμματος και όχι τον εκλεκτό της Μαφίας, θεωρώντας ότι η ψήφος είναι μυστική.

Μετά τις εκλογές, απολύεται και δεν μπορεί να βρει άλλη δουλειά στο χωριό του, το οποίο ελέγχει ο μαφιόζος Ντον Καλοτζέρο. Αφήνει τη γυναίκα του Ροζάλια και την οικογένειά του για να αναζητήσει δουλειά στο Τορίνο. 

Εκεί γνωρίζει την Φιόρε, την οποία ερωτεύεται και κάνουν μαζί ένα παιδί. Θα μπει όμως πάλι στο «μάτι» της Μαφίας και θα αναγκαστεί να επιστρέψει πίσω στη Σικελία μαζί με τη Φιόρε και τον γιο του, για να μάθει ότι η Ροζάλια με την οποία είναι ακόμη παντρεμένος, είναι έγκυος.

Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

H Λίνα Βερτμίλερ το 1972 δίνει σ' αυτή την κωμωδία , τη ζωή ενός εργάτη όπου μπερδεύονται η πολιτική,η μαφία,ο έρωτας,ο πουριτανισμός,η οικογένεια, για να φτιάξουν την αλλοτρίωση και το συμβιβασμό,του απλού και ευάλωτου ανθρώπου.

Λύσιππος

Τζιχάντ-Oil ‒ Οι σκοταδιστικές οργανώσεις από τη Δύση ως το Λεβάντε

 Τζιχάντ-Oil ‒ Οι σκοταδιστικές οργανώσεις από τη Δύση ως το Λεβάντε

2007. Ποταμός Τίγρης, Τικρίτ. Από έκρηξη βόμβας σε αγωγό, στην πόλη Μπαϊτζί, βόρεια του Τικρίτ. Ο στρατός των ΗΠΑ κατηγόρησε τους αντάρτες (Φωτό)

«Νερό στο μύλο» των ιμπεριαλιστών η επέλαση των ισλαμιστών

της Δέσποινας ΟΡΦΑΝΑΚΗ

Νέα δεδομένα στην ευρύτερη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής δημιουργεί η ραγδαία προέλαση των ισλαμιστών εξτρεμιστών σουνιτών της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Λεβάντε» μετά την κατάληψη της βόρειας ιρακινής επαρχίας Νινευή, συμπεριλαμβανομένων της πρωτεύουσάς της, Μοσούλης, και των πόλεων Τικρίτ, Σαντίγια και Τζαλούλα της επαρχίας Ντιγιάλα από την περασμένη Τρίτη έως προχτές το απόγευμα.

Οι καταιγιστικές εξελίξεις, αν μη τι άλλο, πέρα από τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και τους εκα­τοντάδες νεκρούς που προκάλεσαν μέσα στα πρώτα 24ωρα, ανοίγουν την όρεξη ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για νέα επέμβαση στο Ιράκ και ανακάτεμα της τράπουλας στην ευρύτε­ρη περιοχή με στόχο την προώθη­ση των συμφερόντων τους υπέρ μονοπωλίων που θεωρούν πως «αδική­θηκαν» από το μοίρασμα της «πίτας» με τα πετρέλαια και τα κατασκευα­στικά έργα στο βομβαρδισμένο Ιράκ μετά την επέμβαση του 2003.

Οι πιέσεις και οι κινήσεις του Ομπάμα

Πρώτοι από όλους οι ΗΠΑ βλέπουν τις εξελίξεις με ιδιαίτερο ενδιαφέρον επιχειρώντας να αποδείξουν ότι τα «δυ­σαναπλήρωτα» κενά που δημιουργεί η «πλήρης» αποχώρηση των αμερικανι­κών στρατευμάτων κατοχής (π.χ. στο Αφγανιστάν), όπως έγινε το 2011 στο Ιράκ, μπορεί, σε συνδυασμό με μία κυ­βέρνηση που την κατονομάζει ως α­νίκανη, να ανατρέψουν τις «ευαίσθη­τες» ισορροπίες.

Οι τζιχαντιστές της ISIS σκορπούν το θάνατο στο Ιράκ. Tις φωτογραφίες ανέβασαν μέλη των φανατικών μουσουλμάνων.

Η δράση των εξτρε­μιστών μισθοφόρων της ISIL προσφέ­ρει τα κατάλληλα προσχήματα στους Αμερικανούς, για επιστροφή στην πε­ριοχή και για επέμβαση (παλιού ή νέ­ου τύπου...), με ενδιάμεσο στάδιο βραχυπρόθεσμες στρατιωτικές λύσεις, όπως «αεροπορικές επιδρομές» ακριβείας με επανδρωμένα ή τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη, κάποια εκ των οποίων μεταφέρονται και από το αεροπλανοφόρο «USS George Bush», που πήρε ήδη από την Παρασκευή εντολή να κινηθεί στον Περσικό Κόλπο.

Η κατάληψη στρατηγικών πόλεων και η ραγδαία επέλαση των εξτρεμιστών έως προχτές βράδυ, που μάχονταν με δυνάμεις του ιρακινού στρατού στα περίχωρα της Μπακούμπα (δηλαδή μερικές δεκάδες χλμ. έξω από τη Βαγδάτη) αναγκάζουν, κατά τους Αμερικανούς, την κυβέρνηση του σιϊτη πρωθυπουργού, Νούρι αλ Μάλικι, να άρει τις αντιστάσεις και να σταματήσει τον παραγκωνισμό των σουνιτών (που η κυβέρνηση του Τζ. Ου. Μπους είχε ενθαρρύνει βετά την επέμβαση του2003, σε μία προσπάθεια να ξεδοντιάσει όλο τον κρατικό μηχανισμό του Ιρακινού Προέδρου Σαντάμ Χουσεΐν).

Ο Ομπάμα, στη διάρκεια δηλώσε­ων που έκανε το απόγευμα της Παρα­σκευής από το Λευκό Οίκο, ξεκαθάρι­σε πως δεν προτίθεται άμεσα τουλά­χιστον να ξαναστείλει χερσαίες δυ­νάμεις στο Ιράκ, με δεδομένο το βα­ρύ τίμημα των 4.500 νεκρών Αμερι­κανών στρατιωτών, ή να προχωρήσει σε σχέδιο στρατιωτικής και πολιτικής δράσης για την ανάσχεση των εξτρε­μιστών εάν προηγουμένως η ιρακι­νή κυβέρνηση δεν παραμερίσει τις διαφορές της και δεν τα βρει με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις.

«Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να συρθούμε ξα­νά σε μια κατάσταση κατά την οποία ενώ ελέγχουμε τα πράγματα όσο εί­μαστε εκεί με τεράστιες Θυσίες, στη συνέχεια εν τη απουσία μας, κάποιοι αρχίζουν να ενεργούν με τρόποϋς μη παραγωγικούς για τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα και ευημερία της χώρας», είπε ο Ομπάμα φωτογραφίζοντας την κυβέρνηση Μάλικι.

Και ενώ κάποιες πιο συγκεκριμένες αποφάσεις, από αμερικανικής πλευ­ράς, αναμένονται τουλάχιστον μέσα στις επόμενες μέρες, «μετά από προ­σεκτική εκτίμηση των δεδομένων», ό­πως σημείωσε ο Ομπάμα, και άλλες δυνάμεις παρακολουθούν τις εξελί­ξεις με επίσης μεγάλο ενδιαφέρον.

Washington Post. 11 Ιουνίου 2014, 21:37

Ευρωπαϊκές αντιδράσεις

Οι πάντα «ετοιμοπόλεμοι» Γάλλοι του «Σοσιαλιστή» Προέδρου Φρανσουά Ολάντ έσπευσαν διά του υπουργού Ε­ξωτερικών Λοράν Φαμπιούς να δη­λώσουν, αμέσως μετά την πτώση της Μοσούλης, ότι «οι "διεθνείς" δυνάμεις πρέπει να δράσουν άμεσα».

Οι Βρετανοί ξεκαθάρισαν, επίσης διά του υπουργού Εξωτερικών, Γουί­λιαμ Χέιγκ, ότι δεν πρόκειται να στεί­λουν χερσαίες δυνάμεις στο ιρακινό «ναρκοπέδιο» πέραν ίσως μιας ανθρω­πιστικής βοήθειας. Ο γγ του NATO, Αντερς Φογκ Ράσμουοεν, την Πέμπτη, διέγνωσε ότι «δεν υπάρχει κανένας ρόλος» για το NATO στο Ιράκ στο πα­ρόν στάδιο...

Εξυπακούεται πως οι Ρώσοι, με πρώ­το τον υπουργό Εξωτερικών, Σεργκει Λαβρόφ, διαπίστωναν πικρόχολα πως ό,τι συμβαίνει σήμερα στο Ιράκ δεν εί­ναι παρά επακόλουθο της ιμπεριαλι­στικής επέμβασης του 2003, σημειώνοντας: «Αυτό που συμβαίνει στο Ιράκ δείχνει την πλήρη αποτυχία της περι­πέτειας που ξεκίνησαν πρώτοι από ό­λους cm ΗΠΑ και η Βρετανία χάνοντας οριστικά τον έλεγχο. Διακυβεύεται πλέ­ον η ενότητα του Ιράκ».

Το ίδιο ανήσυχος για τις εξελίξεις που δρομολογούνται στο Ιράκ μετά την κα­τάληψη της Μοσούλης και του Τικρίτ (της γενέτειρας του Σαντάμ Χουσεΐν) εμφανίστηκε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Φρανκ - Βάλτερ Σταϊν­μάγιερ, που εκτίμησε πως οι εξτρεμι­στές της οργάνωσης ISIL είναι «υπο­λογίσιμος παράγοντας ισχύος που βρί­σκεται πλέον πέρα από τις τρομοκρα­τικές επιθέσεις» και που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί «στο μέλλον όχι μόνο στο Ιράκ, αλλά και σε όλη την ευρύτε­ρη περιοχή».

Ο Σταϊνμάγιερ ήταν και ο πρώτος δυτικός υπουργός που έθεσε εμμέσως πλην σαφώς ζήτημα μεσο­πρόθεσμης εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ διαπιστώνοντας πως είναι ο­ρατότερος από ποτέ ο κίνδυνος δια­μελισμού της χώρας...

Ο χάρτης του Ιράκ και ενδεικτικά η εθνοθρησκευτική προέλευση του πληθυσμού, στοιχείο που αξιοποιείται για τα σενάρια διαμελισμού της χώρας

Οι κινήσεις Κούρδων, Ιρανών και Τούρκων

Ενδεχομένως ο Σταϊνμάγιερ να διέ­βλεψε υστερόβουλα κίνητρα πίσω, π.χ., από τη σπουδή των κουρδικών δυνά­μεων ασφαλείας (γνωστές ως «Πεσμεργκά», που σημαίνει «Οι Γενναίοι») από το αυτόνομο Ιρακινό Κουρδιστάν να «καθαρίσουν» την πετρελαιοφόρα πόλη Κιρκούκ, που διεκδικούν ιστορι­κά ως τμήμα του εδάφους τους.

Όπως φάνηκε, μερικές εκατοντάδες Κούρ­δοι των δυνάμεων ασφαλείας όχι μό­νο αναπτύχθηκαν εν ριπή οφθαλμού στο Κιρκούκ την Τετάρτη αλλά και ή­ταν αρκετές για να απωθήσουν τους τάχα «πανίσχυρους» 2.000 ισλαμιστές της ISIL που μπήκαν στην πόλη ανα­λαμβάνοντας την ασφάλειά της από τον ιρακινό στρατό, που είχε φροντί­σει από την πρώτη στιγμή να το βά­λει στα πόδια (είτε σε συνεννόηση με τους εισβολείς, είτε από ανικανότητα).

Εξυπακούεται ότι οι Κούρδοι παρα­μένουν στο Κιρκούκ και το περιφρου­ρούν ως κόρη οφθαλμού και ότι δύ­σκολα θα μπορέσει κανείς να τους εκτοπίσει στο μέλλον.

Βέβαια, δεν είναι μόνο οι Κούρδοι που παίρνουν θέση, με αφορμή τη δράση των εξτρεμιστών της ISIL Αμερικανικό ΜΜΕ, που επικαλούνται πληροφορίες ιδρυμάτων γεωπολιτικής (π.χ-. WASHINGTON INSTITUTE), ανέφεραν ότι βρίσκονται στο Ιράκ «από τον περασμένο Απρίλη» τουλάχιστον τρία τάγματα των Ιρανών «Φρουρών της Επανάστασης» πίσω από πολιτοφυλακές «εθελοντών» και οργανώσεις όπως οι «Kataib Hezbollah» και η «Asaib Ahl al Haqq».

Άλλωστε, ο Ιρανός Πρόεδρος, Χασάν Ρουχανί, ήταν από τους λίγους που έσπευσαν να προσφέρουν βοήθεια στον (επίσης σιιτη) Ιρακινό πρωθυπουργό έναντι των εισβολέων, διαβεβαιώνοντας ότι η χώρα του «θα αγωνιστεί εναντίον της βίας και της τρομοκρατίας» της ISIL και των «άγριων ενεργειών» κατά του πληθυσμού.

Από το παζλ των τελευταίων δραματικών εξελίξεων στο Ιράκ δεν θα μπορούσε κανείς να παραβλέψει το ρόλο και την ανάμειξη της Τουρκίας, η κυβέρνηση της οποίας στήριξε κάθε λογής μισθοφόρους και ακραίους ισλαμιστές, όπως η οργάνωση ISIL. ενάντια στην κυβέρνηση Άσαντ.

Άλλωστε, τον περασμένο Μάρτη αποκαλύφθηκε πως σχεδίαζε προβοκάτσια σε βάρος της Συρίας για να δικαιολογήσει μία επέμβαση του τουρκικού στρατού στη χώρα ώστε να αναβαθμίσει και το ρόλο της στην περιοχή και την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Αξίζει να σημειωθεί πως λίγο μετά την κατάληψη της δεύτερης μεγαλύτερης ιρακινής πόλης, της Μοσούλης, οι ισλαμιστές της ISIL επέλεξαν στις 11/6/14 να καταλάβουν από όλα τα προξενεία ξένων χωρών της πόλης το τουρκικό, θέτοντας σε κατάσταση ομηρίας 49 άτομα, ανάμεσά τους τον Τούρκο γενικό πρόξενο, Οζτούρκ Γιλμάζ, πρώην στενό σύμβουλο του πρωθυπουργού Ερντογάν.

Όμηροι πιάστηκαν και 31 Τούρκοι φορτηγατζήδες. Συνολικά 80 όμηροι...

Αυτά ενώ Τούρκοι διπλωμάτες είχαν αγνοήσει τις από 6/6 (δηλαδή πέντε μέρες πριν την κατάληψη της Μοσούλης...) προειδοποιήσεις του κυβερνήτη της Μοσούλης, Αθίλ αλ Νουτζαΐφι, για τον κίνδυνο που αντιμετώπιζε η πόλη από τους ισλαμιστές της ISIL.

Παράλληλα ο πολύξερος Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, δήλωνε στις 10/6 ότι δεν υπάρχει καμία απειλή για το τουρκικό προξενείο, «ξεχνώντας» ότι ο πρόξενος είχε γίνει δύο φορές στόχος επίθεσης (μία τον περασμένο Μάη και άλλη μία το Σεπτέμβρη του 2013).

Βέβαια, ο Ντοβούτογλου άλλαξε στη συνέχεια τροπάριο δηλώνοντας στις 12/6 σπ, δεδομένων των συνθηκών, ήταν «ανέφικτη» η εκκένωση του τουρκικού προξενείου όταν η αντιπολίτευση άρχισε να τον κατηγορεί και να τον καλεί σε παραίτηση.

«ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΕ ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΛΕΒΑΝΤΕ»

Εξτρεμιστές ισλαμιστές στην επαρχία Ανμπάρ

Ποια είναι η σκοταδιστική οργάνωση

Ο Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι (πραγματικό όνομα Αουάντ Iμπραχίμ Αλί αλ Μπάντρι αλ Σαμάρι) ισχυρίζεται ότι είναι γνήσιος απόγονος του Προφήτη Μωάμεθ και παρουσιάζεται ως ο ηγέτης του «Ισλαμικού Κράτους σε Ιράκ και Λεβάντε» (Λεβάντε σημαίνει Ανατολή και συντομευμένα η οργάνωση αναφέρεται συχνά ως ISIL ή ISIS), που μπήκε στο διεθνές προσκήνιο ορμητικά στις αρχές της βδομάδας καταλαμβάνοντας τη Μοσούλη στο Βόρειο Ιράκ.

Σύμφωνα με πληροφορίες διεθνών ΜΜΕ, ο Μπαγκντάντι γεννήθηκε το 1971 στη Σαμάρα και διαθέτει ντοκτορά ισλαμικών σπουδών από το πανεπιστήμιο της Βαγδάτης.

Τον καιρό της επέμβασης των Αμερικανών το 2003 είχε επιφανή θέση στην ισλαμική κοινότητα και λίγο καιρό μετά συμμετείχε σε επιχειρήσεις κατά των δυνάμεων κατοχής στην επαρχία Άνμπαρ.

Το 2006 ο Μπαγκντάντι συνελήφθη από τους Αμερικανούς και κρατήθηκε στο Στρατόπεδο Μπούκα όπου εκεί απέκτησε τις πρώτες του γνωριμίες με την «Αλ Κάιντα» (που βέβαια αρχικά ήταν σύμμαχος των ιμπεριαλιστών), στην οποία εντάχθηκε αμέσως μετά την απελευθέρωσή του, φθάνοντας να γίνει «εμίρης» ως το 2010.

Πολέμησε σε διάφορες ομάδες της «Αλ Κάιντα» στο Ιράκ τουλάχιστον μέχρι το 2012.

Όμως, η ιστορία του ως αρχηγού της οργάνωσης ISIL ξεκίνησε πριν την επίσημη ίδρυσή της τον Απρίλη του 2013.

Το 2011 ο Μπανγκάντι έστειλε τον υπαρχηγό-βοηθό του, Αμπού Μοχάμαντ αλ Γκολάνι, στη Συρία, διαισθανόμενος από νωρίς τις «προοπτικές» και τις «δυνατότητες» της επέμβασης στη Συρία.

Ο Γκολάνι έστησε το «Μέτωπο Νούσρα», που δραστηριοποιήθηκε στη Βόρεια Συρία, εξαπολύοντας μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων, αποκτώντας τη φήμη «του αποτελεσματικού» ανάμεσα σε όσους πολεμούσαν τη συριακή κυβέρνηση.

Στη συνέχεια ο Γκολάνι άρχισε να παίρνει αποστάσεις από τον Μπαγκντάντι και να αγνοεί την εντολή του αρχηγού του για συγχώνευση με το «Ισλαμικό Κράτος».

Αγνοώντας την έκκληση του αρχηγού της «Αλ Κάιντα», Αϊμάν αλ Ζαουάχρι, να αφήσει τη Συρία στο «Μέτωπο Νούσρα» ο Μπαγκντάντι διεύρυνε τις επιχειρήσεις στη Βόρεια και Ανατολική Συρία το 2012, πολεμώντας αρχικά ενάντια στο συριακό στρατό.

Στις αρχές του 2013 ο Μπαγκντάντι πήγε στη Συρία, προσπαθώντας να πείσει τον Γκολάνι να συμμετάσχει στο «Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Λεβάντε» που ίδρυσε επίσημα τον Απρίλη ίου 2013.

Η άρνηση του Γκολάνι έκανε τον Μπαγκντάντι να ξεκινήσει πόλεμο κατά του «Μετώπου Νούσρα» και να πάρει «διαζύγιο» από τον αρχηγό της «Αλ Κάιντα».

Σε κάθε περίπτωση, η βαρβαρότητα των επιθέσεων της ISIL σε όσους Σύρους είχαν την ατυχία να ζουν στις περιοχές δράσης της οργάνωσης, την έκαναν ανεπιθύμητη, πολλαπλασιάζοντας τους εχθρούς.

Σύντομα ο Μπαγκντάντι αναγκάστηκε σε στρατηγική «οπισθοχώρηση» στις πετρελαιοφόρες ερήμους της Ανατολικής Συρίας, αλλά και σε συσπείρωση των δυνάμεών του στη συριακή μεθοριακή πόλη Ράκα, το καλοκαίρι - φθινόπωρο του 2013, όπου επέβαλε αυστηρό ισλαμικό νόμο «σαρία».

Σύντομα στην παρακείμενη επαρχία Ντέιρ αλ Ζορ οι ένοπλοι της ISIL ξεκίνησαν πολύνεκρες επιθέσεις κατά των πρώην συμπολεμιστών τους από το «Μέτωπο Νούσρα», με εκατοντάδες νεκρούς (μέσα στους πρώτους μήνες του 2014), κατάληψη πετρελαιοπηγών και πόλεων στις βορειοανατολικές όχθες του Ευφράτη, σε απόσταση 100 χλμ. από τα ιρακινά σύνορα.

Χάρτης

Εμπόριο πετρελαίου και ισχυρά ερείσματα

Η πώληση συριακού πετρελαίου στη μαύρη αγορά από τους άνδρες του Μπαγκντάντι, αλλά και οι κατά καιρούς απαγωγές αμάχων (ντόπιοι και ξένοι) απέφερε στα ταμεία της ISIL εκατομμύρια δολάρια.

Το χρήμα διευκόλυνε τη στρατολόγηση μισθοφόρων όχι μόνο στο Ιράκ (κυρίως μεταξύ πρώην στελεχών του κόμματος Μπάαθ, του σουνίτη πρώην προέδρου του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν και υψηλόβαθμων στρατιωτικών αξιωματούχων που παραμερίστηκαν από την κυβέρνηση του σιίτη πρωθυπουργού Νούρι αλ Μάλικι), αλλά και σε ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία.

Αμέσως μετά την κατάληψη της Μοσούλης, την περασμένη Τρίτη, η ISIL φέρεται να έκλεψε 420 εκατομμύρια δολάρια και μεγάλες ποσότητες χρυσού από το εκεί παράρτημα της Κεντρικής Ιρακινής Τράπεζας, πράγμα που, αν ισχύει, της δίνει τεράστιες δυνατότητες.

Από το Δεκέμβρη του 2013 οι Αμερικανοί (όπως αποκάλυψαν πρόσφατα στελέχη του Πενταγώνου) είχαν ξεκινήσει και πτήσεις κατασκοπευτικών μη επανδρωμένων αεροπλάνων, παρακολουθώντας και με αυτόν τον τρόπο (πέρα από τα ηλεκτρονικά κατασκοπευτικά συστήματα της τελευταίας λέξης της τεχνολογίας) τις κινήσεις του Μπαγκντάντι.

Οι Αμερικανοί είχαν μάλιστα ενημερώσει από τις αρχές της άνοιξης για τα σχέδια πιθανής μαζικής επίθεσης στο Βόρειο Ιράκ, αλλά η κυβέρνηση του Μάλικι προτίμησε να τα αγνοήσει, υποτιμώντας τους αντιπάλους της.

Ο Μπαγκντάντι, που δρούσε στο παρασκήνιο το μεγαλύτερο μέρος της «θητείας» του στην «Αλ Κάιντα», θεωρείται από φίλους και πολέμιους στρατηγικό μυαλό, που δρα στο σκοτάδι, αιφνιδιάζοντας τους αντιπάλους του.

Θεωρούν ότι ήδη έχει αναδειχθεί σε ηγετική μορφή των ακραίων ισλαμικών ένοπλων οργανώσεων τζιχάντ («ιερού πολέμου») και ότι η επιρροή του πλέον ξεπερνά τα σύνορα της Συρίας και του Ιράκ, μετατρέποντάς τον σήμερα σε έναν δύσκολο και διόλου ευκαταφρόνητο αντίπαλο για τις ιρακινές και δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, μολονότι αμφότερες χρησιμοποιούν ως άλλοθι τη δράση του για να προωθή­σουν τα συμφέροντά τους.

Η συμβολική κίνησή του να ξεκινήσει το άνοιγμα δρόμου ανάμεσα στα σύνορα Συρίας - Ιράκ είναι δηλωτική του στόχου του για τη διάσπαση εδαφών και από τις δύο χώρες, με στόχο ένα α νέο ισλαμικό χαλιφάτο που θα ενώνει βορειο-ανατολικές περιοχές της Συρίας με σουνιτικές περιοχές του Δυτικού Ιράκ όχι βεβαίως για χάρη του... Προφήτη Μωάμεθ, αλλά για να αποσπά­σει σημαντικές πετρελαιοφόρες πε­ριοχές και πλουτοπαραγωγικές πηγές που θα πολλαπλασιάσουν την επιρ­ροή του και τη δύναμη του στην ευ­ρύτερη περιοχή, διαμορφώνοντας έ­να νέο γεωπολιτικό σκηνικό στην ευ­ρύτερη περιφέρεια που θα τον φέρει και σε καλύτερη θέση διαπραγμάτευ­σης με μονοπωλιακούς ομίλους ιμπε­ριαλιστικών δυνάμεων.

Δ.Ο.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ - Κυριακή, 15/6/2014

Από Μποτίλια και:

• Ιράκ-Συρία-Τουρκία-ΗΠΑ: Δεσμοί αίματος του κεφαλαίου (Φωτό-3 VIDEO)

ν να ...

Βουλγαράκης Απελέκητος

Ζ

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ: 50 χρόνια από το θάνατό του (IV)

Linkwithin