Η ''χριστιανικότητα'' της μαρξιστικής ηθικής

 Η ''χριστιανικότητα'' της μαρξιστικής ηθικής

Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο με αφορμή ένα  ντοκιμαντέρ που έτυχε να δω πρόσφατα με θέμα τη ζωή και το έργο του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη.

Στο ντοκιμαντέρ αυτό οι μετέχοντες αφού μιλήσανε για τα παιδικά του χρόνια και τους
αγώνες που έδωσε με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το ΕΑΜ, αφού μιλήσανε
για τις εξορίες και τις διώξεις που υπέστη  λόγω των πολιτικών του θέσεων, ααναφερθήκανε και στο έργο του το οποίο και χώρισαν σε δύο βασικές περιόδους. Η πρώτη που
περιλάμβανε το ‘’Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου ‘’ και το ‘’ Αυτό το αστέρι
είναι για όλους μας ‘’ θεωρείται ως η πρώτη περίοδος η οποία έχει έντονα
πολιτικό χαρακτήρα και σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό.

Η δεύτερη περίοδος,η οποία αρχίζει περίπου από την δεκαετία του 70 και μετά  θεωρήθηκε ως πιο λυρική και μάλιστα παρατηρούν και μια έντονη επιρροή του χριστιανισμού στην ποίηση του. Εδώ, σε αυτό  ακριβώς το σημείο  άρχισαν να θέτονται διάφορα ερωτήματα για πως
 γίνεται ένας κομμουνιστής καλλιτέχνης να δείχνει τόσο βαθιά επηρεασμένος από τον χριστιανισμό. Πως είναι δυνατόν να μπερδεύεται στο έργο του Λειβαδίτη ο Μαρξ ο Λένιν και Χριστός;
Όλοι αυτοί οι αστοί διανοούμενοι και μη, αποφάνθηκαν πως πολύ απλά ο Λειβαδίτης αμφισβήτησε
την ορθότητα του μαρξισμού και στράφηκε εν’ τέλει προς τον χριστιανισμό.

Εμείς έχουμε μια τελείως διαφορετική άποψη. Ο Λειβαδίτης δεν αμφισβήτησε έτσι απλά μια
κοσμοθεωρία για την οποία θυσίασε την νιότη του για ν’ ασπαστεί μια άλλη. Εδώ
συνέβη κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ πιο σύνθετο το οποίο και θα επιχειρήσουμε εν συντομία να αναπτύξουμε 

Ας ξεκινήσουμε από τις βασικές αρχές της χριστιανικής ηθικής. Η χριστιανική ηθική και κατ’

επέκταση η χριστιανική στάση ζωής βασίζεται ουσιαστικά πάνω σε δύο φράσεις. Στη
φράση ‘’αγαπάτε αλλήλους’’ η οποία δείχνει πως ο χριστιανισμός στην θεωρία του, τουλάχιστον, εμφανίζεται ως μια βαθιά ανθρωποκεντρική κοσμοθεωρία και στην φράση '' ο έχων δύο να δίνει το
ένα'' η οποία δεν υποδηλώνει τίποτε άλλο από τη κοινωνική αλληλεγγύη.

Εδώ λοιπόν, σε αυτό ακριβώς το σημείο θα θέσουμε ένα ερώτημα. Είναι ποτέ δυνατόν σε μια
κοινωνία που θεός είναι το κέρδος, που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από
άνθρωπο που επικρατεί το ‘’homo hominis lupus’’ να επιβληθεί η χριστιανική ηθική;
Υπάρχει ποτέ περίπτωση μέσα σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον που όλοι κυνηγάν το
κέρδος με κάθε αντίτιμο να αγαπά ο ένας τον άλλο ή να δίνει το ένα ο έχων δύο;  Και απαντούμε. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ  ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Μέσα στο περιβάλλον του καπιταλισμού δεν χωράει η χριστιανική ηθική και κατά συνέπεια
όποιος ονειρεύεται μια κοινωνία που βασίζεται στον ανθρωποκεντρισμό και στην
κοινωνική αλληλεγγύη θα πρέπει κατά την γνώμη μου να συνταχθεί προφανώς με τις
αντικαπιταλιστικές δυνάμεις.

Να λοιπόν πως συνταιριάζουν αρμονικότατα στο έργο του μεγάλου αυτού ποιητή ο Μαρξ ο Λένιν και ο Χριστός. Αυτό είναι το βαθύτερο που ήθελε να πει ο ποιητής πως για να γίνεις ένας ''Χριστός'' πρέπει πρώτα να διαβείς τον κακοτράχαλο και ματωμένο δρόμο του Μαρξ και του Λένιν.

Ο ΚΟΡΚΟΝΕΑΣ ΖΕΙ!

Σε όσους μπροστά στη δολοφονία ενός παιδιού απαντάνε με την ερώτηση «τι δουλειά είχε ο Γρηγορόπουλος στα Εξάρχεια;» Μου έρχεται να τους ρίξω μια μπουνιά και μετά να τους πω «τι δουλειά είχες μπροστά μου;».

Linkwithin

ΣΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ. ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΟΥ ΝΑ Τ' "ΑΚΟΥΣΕΙΣ"

 ΣΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ. ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΟΥ ΝΑ Τ' "ΑΚΟΥΣΕΙΣ"

...Κι αφού είναι επιλογή σου, φέρεις και την ευθύνη, αν δεν τα "ακούσεις". Αν συνεχίσεις να το παίζεις "κουφός".
Μόνο που σε τέτοιους καιρούς, όποιος "κωφεύει" παίρνει στο λαιμό του κι άλλους, με πρώτους τα παιδιά του και επόμενους εκείνους που αγωνίζονται για το καλό όλων των παιδιών, άρα και αυτών που ατύχησαν να έχουν γονείς που "κωφεύουν" μπρος στην αλήθεια που βοά. 

Motion Team

• Οι εξελίξεις απαιτούν την άμεση λαϊκή παρέμβαση, αλλιώς ο λαός θα βγει χαμένος. Για να αποκρουστούν τα όποια αντιλαϊκά μέτρα, για να μην εγκλωβιστεί ο λαός ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους «σωτήρες».
• Με καθαρή ματιά να διαβάσουμε τις εξελίξεις και τις κινήσεις που κάνουν οι δύο πόλοι (συγκυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ), που ανταγωνίζονται για την πρωτοκαθεδρία της διαχείρισης των επιλογών της Κομισιόν, της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, των μονοπωλιακών ομίλων.
• Η λύση για τις μέρες που έρχονται είναι να δυναμώνει το κίνημα, να κάνει βήματα η λαϊκή συμμαχία, να γίνει πολύ πιο ισχυρό το ΚΚΕ.

ΣΕΛ. 7   

Το πραγματικό δίλημμα για το λαό

Την ίδια ώρα που διάφορα σενάρια δίνουν και παίρνουν ενόψει των ψηφοφοριών για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, 
στο πλαίσιο των εντεινόμενων διεργασιών και ανακατατάξεων στο αστικό πολιτικό σύστημα, γίνονται όλο και πιο καθαρά τα «διλήμματα», που θα θέτουν όλο και εντονότερα στο λαό οι δυνάμεις της αστικής διαχείρισης και τα επιτελεία του συστήματος, τόσο μπροστά στη διαδικασία της προεδρικής εκλογής, όσο και μπροστά στις ενδεχόμενες εκλογές.
Με την τρομοκρατία και τις ψεύτικες ελπίδες που επιστρατεύουν οι δύο πόλοι του αστικού πολιτικού συστήματος, επιχειρούν να κρατήσουν το λαό στη γωνία, θεατή των εξελίξεων, να αποσπάσουν τη λαϊκή συναίνεση στη μία ή την άλλη εκδοχή της αντιλαϊκής διαχείρισης.
Αυτόν το στόχο εξυπηρετεί τόσο το δίλημμα «σταθερότητα ή πολιτική αβεβαιότητα», που προβάλλει η συγκυβέρνηση, ισχυριζόμενη ότι η εκλογή Προέδρου σε αυτό το «κρίσιμο διάστημα για τις διαπραγματεύσεις» είναι μονόδρομος για την «έξοδο από το μνημόνιο» και για να «πιάσουν τόπο οι θυσίες του λαού», όσο και το δίλημμα «παραμονή μιας κυβέρνησης που δε θέλει και δεν μπορεί να διαπραγματευτεί ή πραγματική διαπραγμάτευση και εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ» που θέτει η Κουμουνδούρου.

Διλήμματα υπαρκτά μόνο σε ό,τι αφορά τις επιδιώξεις του κεφαλαίου: 
Ποιες δυνάμεις και με ποιο μείγμα αντιλαϊκής διαχείρισης μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα τα συμφέροντα των μονοπωλίων, ποιες δυνάμεις μπορούν να εξασφαλίσουν, στην τρέχουσα φάση, τη στοίχιση του λαού πίσω από τους στόχους τους. 
Αυτή είναι, άλλωστε, η ταξική ουσία, τόσο των παζαριών με την τρόικα, όσο και του συνολικότερου διαγκωνισμού συγκυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ.

Για το λαό, ωστόσο, τα διλήμματα αυτά είναι πέρα για πέρα αποπροσανατολιστικά.  
Τόσο η μία όσο και η άλλη εκδοχή (όπως και όλες οι παραλλαγές τους, τόσο σε επίπεδο μείγματος διαχείρισης, όσο και στο επίπεδο των πολιτικών πάρε - δώσε και των «συναινετικών» κομπρεμί, που πάντα είναι στο τραπέζι) έχουν το ίδιο αντιλαϊκό ζητούμενο: Τη στήριξη της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων.
Στόχος που προϋποθέτει, σε κάθε περίπτωση, τη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής, με έμφαση στη διασφάλιση φθηνής εργατικής δύναμης και νέων πεδίων κερδοφορίας για το κεφάλαιο:  
Μονιμοποίηση του πυρήνα του αντεργατικού πλαισίου που διαμορφώθηκε στην προηγούμενη περίοδο, ενίσχυσή του με νέα αντιλαϊκά μέτρα, που θα προστεθούν και στην επόμενη φάση, ακριβώς επειδή δεν πρόκειται για «μέτρα Σαμαρά» ή για «σχέδιο Τσίπρα», αλλά για πάγιες απαιτήσεις των μονοπωλίων πριν ακόμα από την κρίση, διακηρυγμένες με σαφήνεια στη στρατηγική της ΕΕ, ενισχυμένες πλέον και με τη μόνιμη επιτήρηση των μνημονίων διαρκείας της ΕΕ, που αποδέχονται τόσο η συγκυβέρνηση όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Κόντρα στο βομβαρδισμό περί «σταθερότητας» και «διαπραγμάτευσης», για τους εργαζόμενους και το λαό το πραγματικό δίλημμα είναι ένα:  
Θα συνεχίσουν να εγκλωβίζονται ανάμεσα στα κελεύσματα υποταγής στην αντιλαϊκή πολιτική της συγκυβέρνησης για να «μην πάνε χαμένες οι θυσίες» και στις κάλπικες προσδοκίες που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα δουν «άσπρη μέρα» από μια κυβερνητική εναλλαγή εντός των τειχών της ΕΕ και της εξουσίας των μονοπωλίων; '
Η θα γίνουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές των εξελίξεων, δίνοντας ώθηση στην ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος και τη συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας, στην πάλη ενάντια στα μονοπώλια και τις κυβερνήσεις τους, για ανάκτηση των απωλειών, για να ανοίξει ο δρόμος, ώστε στην εξουσία να έρθει ο ίδιος ο λαός; Προσπάθεια στην οποία πρωτοστατεί το ΚΚΕ με όλες τις δυνάμεις του.
«Οποια και αν είναι η απόφαση του ελληνικού κοινοβουλίου, υπάρχουν τρόποι για να προχωρήσουμε», είπε προχτές χαρακτηριστικά ο επίτροπος Οικονομίας της ΕΕ, Π. Μοσκοβισί, επιβεβαιώνοντας ότι οι αντιλαϊκές εξελίξεις δεν μπορούν να αποτραπούν από δυνάμεις που υπηρετούν τον αντιλαϊκό δρόμο του κεφαλαίου και της ΕΕ.  

Εχει, όμως, και ο λαός τον «τρόπο» του να απαντήσει: Με ισχυρό ΚΚΕ παντού, με ενίσχυση του μοναδικού πραγματικού αντιπάλου των μονοπωλίων και της ΕΕ!

   

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ

Διαδήλωσαν με γλέντι υπό βροχή στο Σύνταγμα

Επόμενη κινητοποίηση στις 18 Δεκέμβρη στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης

Μπορεί ο καιρός να μη στάθηκε σύμμαχος, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους «απόμαχους της δουλειάς, αλλά όχι του αγώνα», όπως είπαν οι ίδιοι, να γλεντήσουν και να διαδηλώσουν τα δίκαια αιτήματά τους, όπως να δοθούν εδώ και τώρα η 13η και 14η σύνταξη, να αποκατασταθούν όλες οι απώλειες της περιόδου της κρίσης.
Δ. Κουτσούμπας: Να τους αποδοθούν αυτά για τα οποία μάτωσαν.

ΣΕΛ. 17

Ο διεθνής Τύπος για τις «προσαρμογές» του ΣΥΡΙΖΑ

Ο διεθνής Τύπος για τις «προσαρμογές» του ΣΥΡΙΖΑ

Συχνές είναι αυτές τις μέρες οι αναφορές στον Διεθνή Τύπο για την κατάσταση στην Ελλάδα, μετά την ανακοίνωση της επίσπευσης της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και το ενδεχόμενο νέων εκλογών. Σε αυτές κυριαρχεί η ανησυχία για την οικονομία και τη διαχείριση του χρέους και το πιθανό φαινόμενο ντόμινο, λόγω των προβλημάτων που υπάρχουν σε ολόκληρη την Ευρωζώνη. Υπάρχουν και αναφορές στο ενδεχόμενο μιας λεγόμενης «αριστερής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ» και σενάρια για ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη (Grexit), ωστόσο οι αναλύσεις τείνουν να συγκλίνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσαρμοστεί. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά δημοσιεύματα:

Στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» στις 10/12, ο τίτλος είναι χαρακτηριστικός: «Η ριζοσπαστική αριστερά ΣΥΡΙΖΑ της Ελλάδας επιδιώκει να αμβλύνει τις αιχμηρές θέσεις της» και συνεχίζει: «Ακόμη ο πανικός των αγορών δεν βλέπει το γεγονός ότι ο κύριος Τσίπρας έχει αμβλύνει τη ρητορική του από τον Μάη που ήρθε πρώτος στις ευρωεκλογές, ενώ παγιώνει την υπεροχή του από το κυβερνών της Νέας Δημοκρατίας στις δημοσκοπήσεις. Επίσης, υπερασπίζεται το ευρώ, ενώ το οικονομικό του επιτελείο έχει συναντήσεις με διεθνείς επενδυτές, διαβεβαιώνοντας ότι η αριστερόστροφη κυβέρνησή του θα διαχειριστεί το ελληνικό χρέος και δεν θα αντιταχθεί στις ξένες επενδύσεις. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επίσης έχουν τακτικές επαφές με κάποιους Ελληνες μεγάλους ολιγάρχες».

Το αμερικανικό πρακτορείο «Μπλούμπεργκ» κάνει λόγο για την «κρίση Νο 2 στην Ελλάδα που μετά από 5 χρόνια στέλνει τα πρώτα ανησυχητικά κύματα στην Ευρώπη, τα οποία όμως υπάρχει μάλλον μικρότερος κίνδυνος να μολύνουν άλλα κράτη, λόγω των δημοσιονομικών μέτρων που έχουν πάρει οι πολιτικοί ηγέτες και οι κεντρικοί τραπεζίτες».

Από την πλευρά της, η γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ» σημειώνει ότι «αν ο Σαμαράς χάσει τον ελιγμό που κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει στην εξουσία μέσω εκλογών, ο κίνδυνος ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει στη συνέχεια είναι υψηλός και αυτό επίσης θα έχει συγκεκριμένες συνέπειες στην Ευρωζώνη».
Η «Ουάσιγκτον Ποστ» στις 9/12 σε άρθρο με τίτλο: «Οι ελληνικές μετοχές καταβαραθρώνονται από το φόβο πολιτικής κρίσης», σημειώνεται: «Μολονότι ο ΣΥΡΙΖΑ μαλάκωσε τη ρητορική του παρελθόντος, δεν έχει διευκρινίσει εάν θα καταφύγει στη χρεοκοπία απέναντι στα δάνεια "διάσωσης". Ενώ αυτό θα ελάφρυνε το βάρος του ελληνικού χρέους, θα μπορούσε να έχει άλλες, σοβαρές επιπτώσεις. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να τρομάξει τους διεθνείς επενδυτές και να τους αποθαρρύνει να δανείσουν ξανά την Ελλάδα για χρόνια, πλήττοντας τη δυνατότητά της να ξανασταθεί στα πόδια της. Ορισμένοι υποστηρίζουν ακόμη ότι θα μπορούσε να θέσει τη χώρα εκτός της ένωσης του ευρώ».
Οι «Τάιμς της Ν. Υόρκης» σε άρθρο με τίτλο «Στο πολιτικό παιχνίδι, ο Ελληνας πρωθυπουργός επισπεύδει την προεδρική εκλογή» (9/12), βλέπουν επίσης την προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ. Αναφέρουν μεταξύ άλλων ότι ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, «έχει το πολιτικό πλεονέκτημα μη συμμετοχής σε κανένα από τα μνημόνια που ανάγκασαν την κυβέρνηση να αυξήσει τους φόρους, να κόψει συντάξεις και να απολύσει χιλιάδες εργαζόμενους. Αν και επικρίνει τη λιτότητα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από τη Γερμανία και τους άλλους δανειστές, πάλεψε πολύ να μετριάσει την εικόνα του ριζοσπάστη τους τελευταίους μήνες, προσπαθώντας να πείσει επενδυτές και ψηφοφόρους ότι μπορούν να τον εμπιστευτούν άμα ανέβει στην εξουσία. Ομως έχει επανειλημμένως δηλώσει ότι θέλει να σταματήσει τις πολιτικές λιτότητας και να αναδιαρθρώσει το βάρος του τεράστιου χρέους που ισοδυναμεί με το 174% του ΑΕΠ».
Η «Γουόλ Σριτ Τζόρναλ» (5/12) σε άρθρο με τίτλο «Η Ελλάδα αντιμετωπίζει διπλή πολιτική και οικονομική κρίση - Ξανά» αναφέρει πως, «παρά τις επανειλημμένες δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ ότι δε θα δεχτεί κανένα από τα συμφωνηθέντα πακέτα μεταξύ της σημερινής κυβέρνησης και τους διεθνείς δανειστές, εάν οι διαπραγματεύσεις για μια μεταδανειακή συμφωνία αναβληθούν μέχρι τα μέσα του 2015, τότε η αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ θα μειωθεί και θα τεθεί υπό την πίεση της τρόικας να υπογράψει τη συμφωνία».

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως φάνηκε και στην αρθρογραφία της «Αυγής» και τις δηλώσεις στελεχών του, αξιοποιεί και προβάλλει θετικές κρίσεις του διεθνούς αστικού Τύπου για τη ρεαλιστικότητά του, ενώ προσπαθεί να διαψεύσει όσους του χρεώνουν «ριζοσπαστισμό»...

Αυτές οι διαπιστώσεις των διεθνών αστικών ΜΜΕ επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζεται ως ένας άλλος διαχειριστής που έχει ίδια στρατηγική πλεύση με την κυβέρνηση και αυτό είναι που πρέπει να κρατήσουν οι εργαζόμενοι. Τα ψευτοδιλήμματα που θέτουν οι δύο διαχειριστικοί πόλοι, η καταστροφολογία ή η καλλιέργεια φρούδων ελπίδων, δεν έχουν καμία σχέση με τη βελτίωση των συνθηκών ζωής τους, όσο δεν αποφασίζουν να πάρουν την υπόθεση στα δικά τους χέρια, διεκδικώντας όχι απλά αλλαγή κυβέρνησης αλλά τάξης στην εξουσία, σε σύγκρουση στην εξουσία των μονοπωλίων και αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς με τα μέσα παραγωγής να μπαίνουν στην υπηρεσία της λαϊκής ευημερίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η «τουριστική ανάπτυξη»

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η «τουριστική ανάπτυξη»

Παρουσιάζοντας την Τρίτη τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τον Τουρισμό, ο Αλ. Τσίπρας υποσχέθηκε μεταξύ άλλων τα εξής: «Στήριξη της μικρής επιχειρηματικότητας (...) Ρύθμιση οφειλών των μικρών επιχειρήσεων (...) Κρατική ενθάρρυνση και ενίσχυση για τη βελτίωση και τον εκσυγχρονισμό των ΜμΕ». Ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιεργεί φρούδες ελπίδες στους μικροεπιχειρηματίες του Τουρισμού ότι το κράτος θα τους βοηθήσει να επιβιώσουν σε συνθήκες ανταγωνισμού με τους μεγάλους και ραγδαίας συγκέντρωσης του κλάδου. Η έως τώρα τάση, όμως, δείχνει το αντίθετο και δεν μπορεί να αντιστραφεί. Ούτε πρόκειται το κρατικό και το τραπεζικό χρήμα να κατευθυνθεί σε αυτοαπασχολούμενους και μικροεπιχειρηματίες του Τουρισμού, όταν οι επενδύσεις σε τέτοιου μεγέθους επιχειρήσεις είναι ασύμφορες, στο βαθμό που κυριαρχεί το τουριστικό ρεύμα από το εξωτερικό, το οποίο ελέγχουν μεγάλοι «tour operators», σε συνεργασία με μεγαλοξενοδόχους στην Ελλάδα.
Τα παρακάτω στοιχεία για τη συγκέντρωση στον κλάδο είναι αποκαλυπτικά: Το μέσο μέγεθος ανά ξενοδοχειακό κατάλυμα συνεχίζει να αυξάνεται σταθερά από το 2009, όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Ετσι, το 2009 ήταν 40,1 δωμάτια και το 2012 ανέβηκε στα 41,3 (+1,2). Το συνολικό ξενοδοχειακό δυναμικό συνέχισε να αυξάνεται και το 2012 έφτασε στα 399.966 δωμάτια, με 645.919 κλίνες. Το 2000 μόνο το 1% των ξενοδοχείων ανήκε στην κατηγορία των 5 αστέρων, έχοντας στην ιδιοκτησία του το 5,8% των δωματίων. Αντίστοιχα, το 9,7% κατατασσόταν στην κατηγορία των 4 αστέρων, έχοντας στην ιδιοκτησία του το 25,3% των δωματίων. Το 2012 το 3,6% των ξενοδοχείων ανήκε στην κατηγορία των 5 αστέρων, έχοντας στην ιδιοκτησία του το 13,8% των δωματίων, ενώ το 12,9% ανήκε στην κατηγορία των 4 αστέρων, έχοντας στην ιδιοκτησία του το 25,1% των δωματίων. Αντίθετα, μειώνονται σταθερά τα ξενοδοχεία των 2 και 1 αστέρων.
Επίσης, τα συνολικά έσοδα που απέσπασαν κατά προσέγγιση οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις το 2011 ανήλθαν στα 5.738.515.200 ευρώ, αυξημένα κατά 9,2% σε σχέση με το 2010. Τα ξενοδοχεία 5 αστέρων είχαν συνολικά έσοδα περίπου 1.505.929.471 ευρώ, αυξημένα κατά 12,3%. Δηλαδή, το 3,6% είχε μερίδιο 26,25% στα συνολικά έσοδα. Τα ξενοδοχεία 4 αστέρων είχαν συνολικά έσοδα 1.535.668.200 ευρώ, αυξημένα κατά 11,3% σε σχέση με το 2010. Δηλαδή, το 12,9% του ξενοδοχειακού δυναμικού απέσπασε μερίδιο 26,76% των εσόδων. Το 16,5% των ξενοδοχείων απέσπασε το 53,01% των συνολικών εσόδων. Το 83,5%, που είναι τα ξενοδοχεία των υπόλοιπων κατηγοριών, απέσπασε το 46,99% των συνολικών εσόδων. Μάλιστα, τα ξενοδοχεία 2 αστέρων σημείωσαν μείωση εσόδων σε σχέση με το 2010 κατά 3,4% και τα ξενοδοχεία 1 αστέρα κατά 5,6%.
Ανάλογα είναι τα στοιχεία και για την απασχόληση. Με μια επεξεργασία των στοιχείων, υπολογίζεται κατά προσέγγιση ότι οι εργαζόμενοι που απασχολούνταν στα ξενοδοχεία 5 αστέρων το Μάη του 2012 ήταν 28.085 άτομα (29,76% των απασχολούμενων) και τον Αύγουστο 34.142 (28,47% των απασχολούμενων). Στα ξενοδοχεία 4 αστέρων απασχολούνταν το Μάη του 2012 31.049 άτομα (32,9% των απασχολούμενων) και τον Αύγουστο 38.060 άτομα (31,74%). Δηλαδή, το 3,6% του ξενοδοχειακού δυναμικού, που είναι 5 αστέρων, απασχολεί το 28,47% - 29,76% των εργαζομένων, και το 12,9%, που είναι 4 αστέρων, απασχολεί το 31,74% - 32,9%. Το υπόλοιπο 83,5% του ξενοδοχειακού δυναμικού απασχολεί το 37,34% - 39,79%.
Τι δείχνουν όλα τα παραπάνω; Οτι όπως σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, έτσι και στην Ελλάδα, ο κλάδος του Τουρισμού συγκεντρώνεται σε ολοένα και λιγότερους επιχειρηματικούς ομίλους που εκτοπίζουν τους μικρούς. Ο ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύει τους αυτοαπασχολούμενους ότι θα τους σώσει και ταυτόχρονα θα διαχειριστεί το «τουριστικό σύμπλεγμα (σαν) έναν από τους πυλώνες για την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου». Τους μεγάλους ομίλους θα υπηρετήσει και γι' αυτό ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων τον διαβεβαίωσε ότι «είμαστε πολύ κοντά στα βασικά θέματα και στη στόχευση που πρέπει να έχει ο ελληνικός τουρισμός (...) Μαζί μπορούμε να κάνουμε αυτό το πρόγραμμα τέλειο»...

Π.

Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ θα είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο στα χέρια του λαού

Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ θα είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο στα χέρια του λαού

Αποσπάσματα από την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για την επέτειο της μάχης της Καρδίτσας και τις πολιτικές εξελίξεις

«Τιμάμε τον ΔΣΕ και την προσφορά του και εμπνεόμαστε από τον αγώνα του». Μ' αυτά τα λόγια άρχισε την ομιλία του, χτες το απόγευμα, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, στην πολιτική εκδήλωση που διοργάνωσαν οι ΤΟ Καρδίτσας του ΚΚΕ, με αφορμή την επέτειο της μάχης της Καρδίτσας που έδωσε νικηφόρα ο ΔΣΕ το Δεκέμβρη του 1948. Οπως είπε ο Δ. Κουτσούμπας, η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε χτες στην ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο αίθουσα του ξενοδοχείου «ΚΙΕΡΙΟΝ» στην Καρδίτσα, προσφέρεται για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι ότι στην Καρδίτσα έγινε η μεγαλύτερη επιθετική ενέργεια του ηρωικού ΔΣΕ. Εκεί πήρε σάρκα και οστά η απάντηση στο δίλημμα: Τα όπλα ή τις αλυσίδες.
Το άνοιγμα στην εκδήλωση, εκ μέρους των Τομεακών Επιτροπών Πόλης και Υπαίθρου Καρδίτσας του ΚΚΕ, έκανε ο Γ. Τσιούτρας, ενώ μετά την ομιλία του Δ. Κουτσούμπα παρουσιάστηκε αφηγηματικό κείμενο για το ιστορικό της μάχης με μαρτυρίες μαχητών του ΔΣΕ που πήραν μέρος και σχετικό φωτογραφικό υλικό.
Ακολουθούν αποσπάσματα από την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
***
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Φίλοι και φίλες,
Εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ χαιρετίζουμε την ηρωική γενιά της αθάνατης Εθνικής μας Αντίστασης, του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, του ΔΣΕ, τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που δε λύγισαν στα πέτρινα χρόνια του ναζισμού - φασισμού, του ιμπεριαλιστικού πολέμου, που έδωσαν τη μάχη στις πόλεις και τα χωριά, στα άπαρτα βουνά με το όπλο στο χέρι, όπως και στα χρόνια της ένοπλης ταξικής πάλης του ΔΣΕ.

Αποψη από την κατάμεστη αίθουσα της χτεσινής εκδήλωσης στην Καρδίτσα

Χαιρετίζουμε όλους και όλες που έδωσαν τη μάχη μέσα από τις εξορίες και τις φυλακές, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις διώξεις, στις απολύσεις, στα φακελώματα των πολιτικών φρονημάτων.
Τιμάμε τους επώνυμους και ανώνυμους ήρωες του λαϊκού μας κινήματος, που έπεσαν στα πεδία των μαχών, που εκτελέστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, πέρασαν τα πάνδεινα, για να κρατήσουν άσβεστη τη φλόγα του αγώνα, του παραδείγματος, της ιστορικής συνέχειας, στον αγώνα για να ξημερώσει ένα καλύτερο μέλλον για τις νέες γενιές.
Γιατί «όταν σταυρώνεται ένας λαός, οι κομμουνιστές ανεβαίνουν στο Γολγοθά πρώτοι».
Αυτή είναι η παρακαταθήκη της γενιάς της Αντίστασης, η αδάμαστη γενιά των κομμουνιστών της πατρίδας μας.
Υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να περπατάμε στα αγωνιστικά μονοπάτια των ηρώων του λαού μας, του ΚΚΕ, από τα χρόνια της Αντίστασης και της Ελεύθερης Ελλάδας, του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ, τα ηρωικά χρόνια του ΔΣΕ.
Εδώ από τη Θεσσαλία, την Καρδίτσα, τιμώντας τη μάχη της Καρδίτσας, αποτίουμε φόρο τιμής στους ήρωες του Κόμματος και της επαναστατικής πάλης. Τιμάμε όλους τους ζώντες «ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες», που πορεύονται για δεκαετίες μέσα, πλάι στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ.
Στα βήματά τους προχωράμε. Προχωράμε μπροστά, δυναμικά, σταθερά. Με τα νιάτα της ΚΝΕ ισχυροποιούμε το ΚΚΕ.
Ζήτω τα 96 χρόνια του ΚΚΕ!
Σε 4 χρόνια θα γιορτάσουμε τα 100 χρόνια του ΚΚΕ με σύνθημα: Με το λαό για το σοσιαλισμό!
Οπως έγραφε ο Γιάννης Ρίτσος:
«Σεμνή υπογραφή του λαού μας, στις λεωφόρους του μέλλοντος».
Αυτήν την υπογραφή τιμάμε και απόψε εδώ, κάθε μέρα, κάθε ώρα, στο μετερίζι του αγώνα.

Καμιά καθυστέρηση στη λαϊκή κινητοποίηση

Φίλες και φίλοι,
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Οι δεκαετίες που πέρασαν επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ. Ο λαός μας, η νεολαία, βιώνουν ξανά μια πρωτοφανή επίθεση στα δικαιώματά τους, στο βιοτικό τους επίπεδο τα τελευταία χρόνια.
Τη στιγμή που οι παραγωγικές δυνατότητες έχουν αυξηθεί, η ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης είναι τεράστια, η Ελλάδα είναι πλέον μια χώρα με μεγάλο πλούτο πρωτογενή, δευτερογενή, τριτογενή, έχει ένα πολυάριθμο και έμπειρο τεχνικά, εργασιακά, επιστημονικά εργατικό δυναμικό σε όλους τους τομείς και κλάδους της οικονομίας, εντούτοις παραδέρνει συνεχώς μέσα στο φαύλο κύκλο καπιταλιστικών κρίσεων, της τελευταίας μεγάλης οικονομικής κρίσης, με κινδύνους να βυθιστεί σε ακόμα βαθύτερη, ακόμα και συγχρονισμένη κρίση με άλλες ακόμα και ισχυρές οικονομίες της Ευρωζώνης και διεθνώς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το λαό μας.
Αλλά ακόμα και εάν ευοδωθούν τα πιο αισιόδοξα σενάρια για μικρή ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας και ανταγωνιστικότητας, αυτή θα είναι μόνο σε όφελος πάλι των λίγων, των καπιταλιστών, της τάξης που κατέχει πραγματικά την εξουσία και ο λαός πάντα στο περιθώριο, με μείωση του εισοδήματος, με φορολογικά βάρη, με μείωση μισθού, σύνταξης, με συρρίκνωση της παραγωγής του αγρότη.
Γι' αυτό, από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης από την κυβέρνηση της επίσπευσης της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, είπαμε καθαρά ότι επιβάλλεται η άμεση παρέμβαση του λαού στις εξελίξεις χωρίς καμιά καθυστέρηση στη λαϊκή κινητοποίηση, στο όνομα της αναμονής για τη διαπραγμάτευση, για τις ψηφοφορίες στη Βουλή και τις πιθανές εκλογές.
Ο λαός δεν πρέπει να είναι σε αναμονή για τις ψηφοφορίες στη Βουλή, αν θα τους βγουν τα κουκιά - η κυβέρνηση τα 180 για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και να μη γίνουν εκλογές και η αξιωματική αντιπολίτευση τα 121 για να μην εκλεγεί και να γίνουν εκλογές, έως την 1ητου Φλεβάρη, που φαίνεται το πιο πιθανό.
Χρειάζεται τώρα λαϊκή παρέμβαση, δυνατό ΚΚΕ, γιατί είτε η σημερινή κυβέρνηση πάρει μια παράταση ζωής είτε υπάρξει κυβερνητική εναλλαγή με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι πλέον φανερό ότι θα είναι εδώ οι δανειστές, οι εφαρμοστικοί νόμοι, τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ, το κεφάλαιο, πρώτα από όλα.
Πάντως, για μια ακόμα φορά ξεκαθαρίζουμε ότι οι ψήφοι των βουλευτών του ΚΚΕ που δε θα ψηφίσουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, δεν είναι κουκιά και δεν μπαίνουν σε κανένα πολιτικό σακούλι, ούτε των μεν ούτε των δε.
Γιατί, οι βουλευτές του ΚΚΕ στέκονται απέναντι στους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς, με τη δράση τους υπηρετούν την ανάγκη για άμεση παρέμβαση και κινητοποίηση του λαού στις εξελίξεις. Λένε καθαρά λόγια, έχουν συνεπή στάση. Δεν είναι τη μια μέρα με το λαό και τα προβλήματά του και την άλλη σε συνομιλίες με τον ΣΕΒ, τον Σόιμπλε ή τη Λαγκάρντ, τον Πάπα ή τον Γιούνκερ, όπως άλλοι.

Πάγιες οι αντιλαϊκές απαιτήσεις της πλουτοκρατίας, από το Μάαστριχτ μέχρι την «Ευρώπη 2020»

Η επίσπευση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας πραγματοποιείται την ίδια στιγμή που κλιμακώνεται η αντιλαϊκή επίθεση, την ίδια στιγμή που έχουν δρομολογηθεί νέα μέτρα ενάντια στο λαϊκό εισόδημα και ιδιαίτερα ενάντια στην Κοινωνική Ασφάλιση, κάνοντας στην κυριολεξία άπιαστο όνειρο το δικαίωμα στη σύνταξη, στην ασφάλιση, για χιλιάδες εργαζόμενους, ιδιαίτερα για τους εργαζόμενους νεότερης ηλικίας.
Και αυτά τα μέτρα θα υλοποιηθούν, ανεξάρτητα από το ποιος θα βγει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ανεξάρτητα από το ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, ανεξάρτητα αν παρατείνεται ή αν φεύγει το μνημόνιο, αφού μπαίνουμε έτσι κι αλλιώς σε νέα φάση επιτήρησης και τα «σκυλιά δεμένα».
Ακριβώς γιατί αυτά τα μέτρα είναι απαιτήσεις της πλουτοκρατίας για ακόμα πιο φτηνή εργατική δύναμη. Τα μέτρα αυτά δεν έρχονται από τον ουρανό. Είναι και ήταν μέτρα προαποφασισμένα. Αποτελούν κατευθύνσεις της ΕΕ εδώ και χρόνια. Περιέχονται στους στόχους που προωθεί η στρατηγική της ΕΕ «Ευρώπη 2020», είναι απότοκα του «Μνημόνιου των Μνημονίων», που είναι γνωστό πλέον σε όλους και όλες, έχει την ονομασία Μάαστριχτ, εκεί δηλαδή από όπου ξεκίνησε όλο το κακό της σύγχρονης φάσης της ιστορίας της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ή καλύτερα για να την πούμε ακριβολογώντας, της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας, που ήρθε κι έδεσε με το μεγάλο πισωγύρισμα της ανθρωπότητας, τότε με την ανατροπή της Σοβιετικής Ενωσης, του σοσιαλιστικού αντίβαρου σε όφελος των λαών.
Αλλωστε, ας μην πάμε μακριά. Μόλις το προχτεσινό Γιούρογκρουπ έθεσε με σαφήνεια τους όρους για τη μετάβαση στην «επόμενη μέρα», από την οποία ο κ. Σαμαράς θέλει να διώξει τα σύννεφα της πολιτικής αστάθειας και αβεβαιότητας. Ορος και προϋπόθεση είναι να προχωρήσουν τα διαρθρωτικά μέτρα, όλα αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα που η κυβέρνηση λέει ότι «ακόμη και αν δεν μας ζητούσε κανένας να κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις, θα έπρεπε να τις κάνουμε από μόνοι μας»!
Αυτές οι μεταρρυθμίσεις είναι τα λεγόμενα διαρθρωτικά μέτρα, τα πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, γιατί ακριβώς ξεριζώνουν δικαιώματα, ξεριζώνουν κατακτήσεις, καθορίζουν το μέλλον και τη ζωή των επόμενων γενεών.
Κι αυτή είναι, κατά τη γνώμη μας, η πιο τρανή απόδειξη, η πιο πειστική απόδειξη γι' αυτό το οποίο φωνάζει το ΚΚΕ εδώ και χρόνια από την αρχή ακόμη των μνημονίων. Οτι ακόμα και αν τελειώσει το μνημόνιο μετά τη δίμηνη παράταση που πήρε προχτές ή αν αντικατασταθεί στη συνέχεια από κάτι άλλο, όπως κι αν το ονομάσουν (συμφωνία, σχέδιο, πρόγραμμα σταθερότητας κ.ο.κ.), ακόμη κι αν, ξαναλέμε, υπάρξει επιστροφή στην καπιταλιστική ανάπτυξη, θα είναι παρόντες εδώ όλοι οι μηχανισμοί μόνιμης επιτήρησης της ΕΕ που ισχύουν για όλα τα κράτη - μέλη, θα είναι εδώ οι αντιλαϊκοί εφαρμοστικοί νόμοι, τα αντιλαϊκά μέτρα, τόσο αυτά που έχουν ψηφιστεί και μονιμοποιούνται, όσο και αυτά που δρομολογούνται για το επόμενο διάστημα, κυρίως αυτά που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις και την Κοινωνική Ασφάλιση.

Και να μην έπαιρναν νέα μέτρα, ο λαός έχει φτάσει ήδη στο «αμήν»

Προσπαθούν να μας παραμυθιάσουν με μπόλικη προπαγάνδα όλοι τους, ότι εάν υπάρξει κάποια ανάκαμψη, κάποια συμφωνία με τους δανειστές, δε θα παρθούν άλλα μέτρα αντιλαϊκά, αλλά θα γίνουν μόνο διαρθρωτικές αλλαγές, λες και αυτές δεν περιέχουν μέσα τους μέτρα που πλήττουν το λαό. Αλλά ας το αφήσουμε αυτό.
Δεν λένε ότι ακόμα κι αν δεν πάρουν αυτά τα μέτρα, ήδη ο λαός μας έχει φτάσει στο «αμήν». Και όταν λέμε λαός δεν εννοούμε μόνο την πολύ ακραία φτώχεια, τον άστεγο, τον άνεργο, αυτόν που δεν έχει ένα πιάτο φαΐ και τρέχει στα συσσίτια, αλλά και έναν ολόκληρο λαό που μπορεί να έχει φαΐ σπίτι του, αλλά δεν έχει θέρμανση ή ανάβει τη θέρμανση 1 ώρα τη μέρα, αυτόν που δεν έχει να πληρώσει τους φόρους, αυτόν που σταματάει το παιδί του από τις σπουδές, γιατί δεν μπορεί να αντέξει τα οικονομικά βάρη, αυτόν που δεν μπορεί να πληρώσει όλα τα φάρμακά του και παίρνει τα μισά από αυτά που του συνταγογραφεί ο γιατρός του και που είναι απαραίτητα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η υγεία του. Μιλάμε για όλους αυτούς που ζουν στην ανασφάλεια για το αύριο, που είναι σε διαθεσιμότητα, με τον κίνδυνο απόλυσης, τον αγρότη, που δεν έχει ΟΓΑ, που του βάζει τη θηλιά στο λαιμό η τράπεζα, που καταστρέφεται η παραγωγή του από αρρώστιες και την κακοκαιρία και ακόμα περιμένει αποζημιώσεις, τον επαγγελματία, που δεν μπορεί να πληρώσει το ασφαλιστικό ταμείο, τον δανειστή του, που ετοιμάζεται να βάλει λουκέτο. Ολοι αυτοί δε συγκαταλέγονται στην ακραία φτώχεια, βέβαια, γιατί έχουν φαΐ, σπίτι, ρούχα, τα βολεύουν.
Σας ρωτάμε όμως: Είναι ζωή αυτή, εν έτει 2014; Θέλουν να μας πείσουν να μάθουμε να ζούμε με ψίχουλα. Ολοι τους, και η σημερινή κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση. Ψίχουλα τάζουν, μοιράζουν ως κυβερνητικό πρόγραμμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιγράφει ακόμα και... τα σπυράκια που βγάζουν ΝΔ - ΠΑΣΟΚ για το λαό στους δρόμους

Κανένας τους δεν μιλάει για το γεγονός ότι ο λαός απαιτεί να πάρει πίσω αυτά που του πήραν τα τελευταία χρόνια, τις απώλειες της κρίσης. Αυτά θα τα αποκαταστήσουν; Οχι, βέβαια. ΝΔ - ΠΑΣΟΚ τους ξέρουμε, δε χρειάζεται να καταναλώσουμε και πολλή φαιά ουσία για να το εξηγήσουμε. Η δικαιολογία τους είναι ότι τα κάνουν όλα για το καλό της οικονομίας, για να έχουμε ανάπτυξη και πρωτογενή πλεονάσματα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, από ποια σκοπιμότητα τα πήρε όλα πίσω, αυτά που έλεγε πριν από 2 χρόνια, όταν ο λαός είπε να τον εμπιστευτεί στην αξιωματική αντιπολίτευση κι από 4% να τον κάνει κόμμα του 27% σε λίγες μέρες;
Γιατί δε βγάζει τσιμουδιά για τον 14ο μισθό και τη 14η σύνταξη; Αλλά μένει μόνο στη 13η και αυτή εν αμφιβόλω; Γιατί δε μιλά για την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας; Γιατί δε μιλά πλέον για την κατάργηση με ένα άρθρο, με ένα νόμο όλων των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων;
Γιατί τώρα αναγνωρίζει το χρέος, ως χρέος του λαού που πρέπει να το διαπραγματευτεί για να το «κουρέψει» δήθεν, με την Μέρκελ, τον Γιούνκερ, την Λαγκάρντ και τον Ντράγκι, γιατί αυτοί είναι τα αφεντικά των υπαλλήλων της τρόικας;
Δεν καταλαβαίνει, άραγε, ο κ. Τσίπρας του ΣΥΡΙΖΑ ότι για να σου το «κουρέψει» η Μέρκελ, ο Ντράγκι και λοιποί, θα σου ζητήσουν οπωσδήποτε και νέα μέτρα ενάντια στο λαό και νέες δεσμεύσεις απέναντι στους μονοπωλιακούς ομίλους που υπηρετούν, νέες συμφωνίες για παράδοση στρατηγικών τομέων της οικονομίας στο μεγάλο κεφάλαιο, στους ομίλους, υποταγή στη νέα ΚΑΠ και στα εμπάργκο αγροτικών προϊόντων;
Οχι, φίλοι και φίλες, δεν είναι αφελής κανένας τους. Λένε μισές αλήθειες ανάμεικτα με μισά ψέματα για να μας αποκοιμίσουν. Για να μας παροπλίσουν. Να καθόμαστε στον καναπέ του σπιτιού και να περιμένουμε τον ερχομό του «μεσσία ΣΥΡΙΖΑ» στην εξουσία.
Γι' αυτό και αντέδρασαν, δεν τους πολυάρεσε, μόλις είπαμε ότι και σήμερα, και πριν τις εκλογές, και μετά τις εκλογές, από την πρώτη μέρα κιόλας, όποιος κι αν είναι στην εξουσία, πιθανόν ο ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός πρέπει να βρίσκεται στους δρόμους. Και καλά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ βγάζουν σπυράκια όταν τους λες ότι ο λαός πρέπει να βγει στους δρόμους. Ο ΣΥΡΙΖΑ; Και σε αυτό τους ακολουθεί και τους αντιγράφει, πριν ακόμα γίνει κυβέρνηση, καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει αν βγει και κυβέρνηση... Μήπως σκέφτεται να ονομάσει τα ΜΑΤ αριστερά; Για να είναι γλυκό το ξύλο που θα πέφτει;
Εμείς λέμε ακόμα και το ΚΚΕ να είναι στην εξουσία αύριο, πάλι ο λαός θα πρέπει να είναι στους δρόμους για να προχωρήσουν οι αλλαγές, για να υπερασπίσει την εργατική - λαϊκή εξουσία, την κοινωνική ιδιοκτησία, το σοσιαλισμό, για να οργανώσει καλύτερα τη ζωή του και το μέλλον των παιδιών του.
Ας αφήσουν, λοιπόν, τους αντιπερισπασμούς κι ας μιλήσουν έστω για μια φορά τη γλώσσα της πραγματικότητας, του ρεαλισμού και της αλήθειας, η οποία ποτέ δεν υποτάχθηκε ούτε πρέπει να υποτάσσεται σε μικροκομματικούς σχεδιασμούς για μερικά ψηφαλάκια, που μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης, επιβάλλονται τα πιο αντιδραστικά αντιλαϊκά μέτρα, με γαρνιτούρα ψίχουλου για ξεκάρφωμα...

Η άλλη όψη του ίδιου ευρωενωσιακού νομίσματος δεν μπορεί να αποτρέψει την αντιλαϊκή επίθεση

Ο λαός ξέρει τι τον περιμένει από τη συγκυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που ήδη του έχει περιγράψει τα μέτρα της επόμενης μέρας. Κι αυτή την πολιτική τους δεν μπορεί να την πολεμήσει αποτελεσματικά η αξιωματική αντιπολίτευση.
Γιατί, όταν, για παράδειγμα, λες «ότι το κράτος έχει συνέχεια», ότι «θα αναζητήσει λύσεις στο ευρωενωσιακό πλαίσιο», όταν λες ότι «το χρέος πρέπει να πληρωθεί», όταν πίνεις νερό στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και λες «εγώ μπορώ να την εγγυηθώ καλύτερα» και ότι «οι αγορές και οι διεθνείς επενδυτές μπορούν να ακουμπήσουν πάνω μου, γιατί εγώ θα εξασφαλίσω σταθερότητα», τότε γίνεσαι - θέλεις δε θέλεις, σου αρέσει δε σου αρέσει, το καταλαβαίνεις ή δεν το καταλαβαίνεις - η άλλη όψη του ίδιου ευρωενωσιακού νομίσματος.
Μπορεί να χτυπάς ψηφοθηρικά, εκλογικά την κυβέρνηση, όμως τη βοηθάς ιδεολογικά και πολιτικά για να συνεχίσει να τσακίζει το λαό.
Και ακριβώς για το ποιος θα συνεχίσει να τσακίζει το λαό, πρέπει να συζητήσουμε προεκλογικά. Και αυτήν την κουβέντα πρώτα απ' όλα την άνοιξαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που με τον τρόπο τους λένε στο λαό «κράτα μικρό καλάθι», «μην περιμένεις να κάνουμε και τίποτα πολύ διαφορετικό από τους προηγούμενους έτσι όπως είναι τα πράγματα»!
Ο ένας μετά τον άλλο επαναλαμβάνονται: «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αυτοδυναμία, θα ακολουθήσει μνημονιακές πολιτικές», λέει ο Μητρόπουλος τη μια μέρα, και την επόμενη λέει ο Κατρούγκαλος: «Μπορεί να υπάρχει αναταραχή στις αγορές, θα υπάρξει μια μεταβατική περίοδος που δε θα είναι εύκολη». Συνεχίζει ο Παπαδημούλης: «Θα έχουμε δυσκολίες μπροστά μας» και έρχεται και δένει ο Παπάς: «Δεν θα κάνουμε μονομερείς ενέργειες».
Γι' αυτό λέμε, με κάθε ειλικρίνεια κι ας δεχόμαστε τόνους λάσπης και επίθεσης: Το μόνο που μπορεί να υποσχεθεί μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο λαό είναι κάποια ψίχουλα που θα πέσουν, αν πέσουν κι αυτά, από το νέο φαγοπότι του κεφαλαίου και κάμποσες αυταπάτες ότι δήθεν «θα αλλάξει η αρχιτεκτονική της Ευρωπαϊκής Ενωσης», της Ευρωζώνης και ότι τα κοράκια θα γίνουν περιστέρια! Αλλά, λέγοντας αυτά, το μόνο που μπορείς να εγγυηθείς είναι η συνέχιση του ίδιου αντιλαϊκού δρόμου που φέρνει φτώχεια για τους πολλούς και πλούτη για τους λίγους.
Ολα τα άλλα περί λαϊκής κυριαρχίας, που είπε ο κ. Τσίπρας μόνο ως ανέκδοτο μπορούν να ακουστούν. Γιατί ο λαός ποτέ και πουθενά δεν ήταν κυρίαρχος όταν πεινούσε για να αυγαταίνουν τα κέρδη τους οι πλουτοκράτες. Δεν έχει καμιά απολύτως σχέση η λαϊκή κυριαρχία με τους όρκους του ΣΥΡΙΖΑ προς την ΕΕ, το ευρώ, το ΝΑΤΟ, τη μη αμφισβήτησή τους, όπως επανειλημμένα έχει δηλώσει.
Αλλωστε, πριν από λίγες μέρες ήταν που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα συνάψει κάποιο πρόγραμμα με τους εταίρους, με τους δανειστές και ότι απλά αυτό το πρόγραμμα θα είναι αναπτυξιακό και όχι υφεσιακό, θα είναι με επεκτατική και όχι με περιοριστική πολιτική.
Ας μας πουν, όμως, σε ποια χώρα η επεκτατική πολιτική, που επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ, αντιμετώπισε τα λαϊκά προβλήματα, έλυσε το πρόβλημα της ανεργίας, απέτρεψε την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης;
Μήπως στις ΗΠΑ όπου ζουν και βασιλεύουν η ανεργία, η φτώχεια, η εξαθλίωση και εσχάτως, από ό,τι βλέπουμε, και ο ρατσισμός και οι καθημερινές δολοφονίες πολιτών;
Μήπως γίνεται αυτό στην Ιαπωνία που βυθίζεται στην οικονομική κρίση;
Μήπως στους δήθεν συμμάχους του Νότου, την Ιταλία και τη Γαλλία που καταθέτουν προϋπολογισμούς στην Κομισιόν - υποτίθεται επεκτατικής πολιτικής - και ταυτόχρονα τσεκουρώνουν τους εργαζόμενους των χωρών τους, με τα ίδια ακριβώς μέτρα που παίρνουν ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και στην Ελλάδα;
Ομως, αλλαγή πολιτικής δεν συνιστά το ποιος είναι ο πιο ικανός διαπραγματευτής για να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Γιατί περί αυτού πρόκειται, εκεί καταλήγεις στο διά ταύτα, μετά από αλλεπάλληλες κωλοτούμπες...

Να πάρει ο λαός τα δικά του σημερινά όπλα

Εμείς, λοιπόν, λέμε ότι ο λαός πρέπει να πάρει τα δικά του σημερινά όπλα. Και αυτά τα όπλα είναι:

• Ο αγώνας, η συμμαχία του για να διεκδικήσει τις σύγχρονες ανάγκες που θυσιάζονται στο βωμό της επιβίωσης ενός σάπιου συστήματος.
• Είναι η μη αναγνώριση του χρέους, γιατί δεν το δημιούργησε ο ίδιος, είναι το αίτημα για ολοσχερή και μονομερή διαγραφή του, να το πληρώσουν αυτοί που το δημιούργησαν.
• Είναι ο στόχος για αποδέσμευση από την ΕΕ, για κοινωνικοποίηση του πλούτου, για να μπορεί να πάρει ο λαός στα χέρια του τις παραγωγικές και αναπτυξιακές δυνατότητες που έχει η χώρα.

Αυτά είναι τα όπλα του λαού, αυτό το δρόμο προτείνει το ΚΚΕ και γι' αυτό θεωρούμε ότι η ισχυροποίησή του στις σημερινές συνθήκες μπορεί να βάλει και εμπόδια στη σημερινή πολιτική, αλλά πάνω απ' όλα να ανοίξει το δρόμο για μια ριζικά διαφορετική προοπτική.
Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ μπορεί να γίνει το πιο αποτελεσματικό όπλο στα χέρια του λαού και αυτό το όπλο μπορεί ο λαός να το δυναμώσει παντού, και στις ερχόμενες εκλογές.

Αυστραλία: Ραγδαία αύξηση της φτώχειας, ενώ η κυβέρνηση προωθεί περικοπές στην Υγεία

Αυστραλία: Ραγδαία αύξηση της φτώχειας, ενώ η κυβέρνηση προωθεί περικοπές στην Υγεία

Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία που παρουσίασε μια οργάνωση του Σίδνεϊ,σύμφωνα με τα οποία σημειώθηκε ραγδαία αύξηση, που φτάνει το 25%, της ζήτησης δωρεάν γευμάτων από φτωχούς και άπορους, αποδεικνύοντας τη ραγδαία εξάπλωσης της φτώχειας, ακόμη και σε χώρες που προβάλλονταν ως πρότυπο καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Το ίδρυμα «Έξοδος» παρέχει 1.200 γεύματα την ημέρα για τους φτωχούς και άπορους στο Ashfield στο Δυτικό Σίδνεϊ. Ο ιδρυτής της οργάνωσης δήλωσε ότι η αύξηση της ζήτησης για βοήθεια έρχεται κυρίως από φτωχούς εργαζόμενους, των οποίων το εισόδημα δεν αρκεί πλέον για να καλύψει και τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Όπως είπε, παράγοντες που επιδεινώνουν την κατάσταση είναι οι περικοπές σε χρηματοδοτούμενα προγράμματα για τους φτωχούς, στις οποίες προχώρησαν τόσο οι πολιτειακές όσο και οι ομοσπονδιακές κυβερνητικές αρχές, οι αυξήσεις των ενοικίων και των τιμών των τροφίμων και μια «σκληρότερη» αγορά εργασίας για τους ανειδίκευτους εργάτες.

Δραστικές περικοπές στην Υγεία

Σε δραστικές περικοπές και στο χώρο της Υγείας προχωρά η κυβέρνηση της Αυστραλίας, στο πλαίσιο των περικοπών που έχει ξεκινήσει σε μία σειρά τομείς, προκειμένου να αντιμετωπίσει την καπιταλιστική κρίση που απειλεί και την αυστραλιανή οικονομία.

Συγκεκριμένα η κυβέρνηση του Τόνι Άμποτ θα μειώσει κατά 5 αυστραλιανά δολάρια το ποσό που καταβάλλει στους γιατρούς που είναι συμβεβλημένοι με το σύστημα Υγείας της χώρας (Medicare) για κάθε επίσκεψη που έχουν. Αυτό σημαίνει ουσιαστικά ότι οι ασθενείς θα κληθούν να καλύψουν τη διαφορά που προκύπτει, αυξάνοντας τη χρηματική τους συμμετοχή. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση Άμποτ απέρριψε -προς το παρόν- μία άλλη σκέψη που υπήρξε, για αύξηση κατά 7 δολάρια του εισιτηρίου που πληρώνουν οι ασθενείς στους γενικούς γιατρούς.

Απεργιακές κινητοποιήσεις

Την ίδια ώρα οι δημόσιοι υπάλληλοι στο Centrelink, Medicare και την υπηρεσία Προστασίας Ανηλίκων θα ξεκινήσουν κινητοποιήσεις την Πέμπτη, λόγω του ότι θα πρέπει να περιοριστούν σε αυξήσεις στους μισθούς τους μικρότερες του 1% και περικοπές στα εργασιακά τους δικαιώματα.

Μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις για τη νέα συμφωνία, τα 15 χιλιάδες μέλη του συνδικάτου των εργαζομένων στις κοινωνικές υπηρεσίες θα ξεκινήσουν προειδοποιητικές κινητοποιήσεις, ωστόσο, το ανώτερο συνδικαλιστικό όργανο τόνισε ότι οι κινητοποιήσεις θα κλιμακωθούν, εάν η κυβέρνηση δεν βελτιώσει την προσφορά της.

χαφιεδο...στατες;Στόχος τα γραφεία του ΠΑΜΕ κατά την κατάληψη του κτιρίου της ΓΣΕΕ

Στόχος τα γραφεία του ΠΑΜΕ κατά την κατάληψη του κτιρίου της ΓΣΕΕ

Στόχος έγινε ξανά το γραφείο της παράταξης της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ), κατά την εξαήμερη «κατάληψη» των γραφείων της ΓΣΕΕ από ομάδα αυτοαποκαλούμενων «αντιεξουσιαστών». Όπως διαπιστώθηκε η «δράση» όσων και όποιων είχαν στον έλεγχό τους για έξι μέρες το κτίριο της ΓΣΕΕ στόχευσε ειδικά το γραφείο της ΔΑΣ, αφού εκτός των άλλων γραφείων, ήταν το μοναδικό γραφείο συνδικαλιστικής παράταξης που παραβιάστηκε.

Από το γραφείο της ΔΑΣ αφαίρεσαν σκληρό δίσκο με αρχεία, έκλεψαν κομπιούτερ και άνοιξαν συρτάρια και φοριαμούς. Υπενθυμίζεται ότι αυτό δεν γίνεται πρώτη φορά, καθώς τα γραφεία της ΔΑΣ, παραβιάστηκαν και στην προηγούμενη κατάληψη που είχε γίνει από άτομα των ίδιων «χώρων», στα γραφεία της ΓΣΕΕ.

Η στοχοποίηση του ΠΑΜΕ και η συγκεκριμένη δράση σε βάρος του, δημιουργεί προφανή ερωτηματικά. Ερωτηματικά για την αφαίρεση αρχείων, για το πού αυτά θα καταλήξουν και πως θα αξιοποιηθούν. Σε κάθε περίπτωση αποκαλύπτει τον ρόλο διαφόρων δυνάμεων για τις οποίες οι εργαζόμενοι πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα.

Σε ανακοίνωσή της για το θέμα η ΓΣΕΕ αναφέρει ότι παραβίαστηκαν αρκετά γραφεία εργαζομένων από τα οποία αφαιρέθηκαν πολλά προσωπικά αντικείμενα που ο καθένας μπορεί να έχει στο χώρο εργασίας του. Σημειώνει ότι «εκτός των προσωπικών αντικειμένων των εργαζομένων, έχουν αφαιρεθεί σκληροί δίσκοι υπολογιστών και γραφική ύλη, ενώ καταστράφηκαν φωτοτυπικά μηχανήματα, παραβιάστηκαν γραφεία, ανάμεσα στα οποία και το λογιστήριο της ΓΣΕΕ, στο χρηματοκιβώτιο του οποίου έγινε απόπειρα παραβίασης».

«Σύμμαχοι» των ΗΠΑ στα βασανιστήρια 54 χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα

 «Σύμμαχοι» των ΗΠΑ στα βασανιστήρια 54 χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα

Μπορεί η έκθεση της αμερικανικής Γερουσίας για τις βάρβαρες μεθόδους ανάκρισης που χρησιμοποιούσε η CIA για να αποσπά πληροφορίες από υπόπτους για τρομοκρατία να είναι άκρως λογοκριμένη και προσαρμοσμένη στις επικοινωνιακές ανάγκες των ΗΠΑ (ώστε να πείσουν ότι τα βασανιστήρια αποτελούν παρελθόν), ωστόσο ακόμη και αυτές οι φιλτραρισμένες πληροφορίες αρκούν για να αποκαλύψουν το μέγεθος και την έκταση των βασανισμών. Και αυτό που αποδεικνύεται είναι ότι οι ΗΠΑ είχαν στήσει ένα παγκόσμιο δίκτυο, με τη βοήθεια χωρών που αποτελούν πιστούς συμμάχους της Ουάσιγκτον.

Βασανιστήρια και με «ελληνική υποστήριξη»

Στις χώρες που συμμετείχαν στο παγκόσμιο δίκτυο των βασανισμών ήταν -σύμφωνα με την οργάνωση «Open Society»- και η Ελλάδα, χωρίς όμως να διευκρινίζεται ο τρόπος της ελληνικής εμπλοκής. Μάλιστα, η χώρα μας περιλαμβάνεται σε χάρτη της οργάνωσης με τις 54 χώρες που συνεργάστηκαν με τους βασανιστές της Αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, προσφέροντας διαφορετικού επιπέδου «υπηρεσίες».

Σύμφωνα με την «Open Society», ορισμένες χώρες επέτρεψαν απλώς τη διέλευση των αεροσκαφών της CIA από τα εδάφη τους χωρίς να ελέγχουν ποιος βρισκόταν στο αεροσκάφος. Άλλες χώρες ενεπλάκησαν πιο ενεργά, παραδίδοντας υπόπτους οι οποίοι στη συνέχεια θα βασανίζονταν, ενώ εννέα συνολικά χώρες φιλοξένησαν κέντρα βασανισμού [Αφγανιστάν, Βοσνία, ΗΠΑ (Γκουαντανάμο), Ιράκ, Μαρόκο, Λιθουανία, Πολωνία, Ρουμανία, Ταϊλάνδη].

Βασανισμοί σε κέντρο κράτησης στην Πολωνία

Ήδη ο πρώην πρόεδρος της Πολωνίας παραδέχθηκε ότι γνώριζε πως σε πολωνικό έδαφος λειτουργούσε κέντρο κράτησης υπόπτων για τρομοκρατία, ενώ ανάλογα κέντρα υπήρχαν σε Αφγανιστάν και Λιθουανία. Οι αποκαλύψεις αυτές, πάντως, δεν εμπόδισαν τις κυβερνήσεις αυτών των χωρών να δηλώσουν «έκπληκτες» για τους βασανισμούς και να χύσουν κροκοδείλια δάκρυα για την «καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Σύμφωνα με την έκθεση της Γερουσίας, η CIA κατέβαλε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για να της παραχωρηθεί μία μυστική τοποθεσία στην Πολωνία, όπου εγκατέστησε κέντρο κράτησης. Ο πρώην πρόεδρος της Πολωνίας Αλεξάντερ Κβιασνιέφσκι, πρόεδρος της χώρας από το 1995 έως το 2005, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι επέτρεψε στους Αμερικανούς να χρησιμοποιούν τη βάση για τις ανακρίσεις, ωστόσο υποστήριξε ότι «δεν γνώριζε» για τα βασανιστήρια.

Στη συνέχεια όμως αποκάλυψε τον πραγματικό λόγο για την ενόχλησή του από τις αποκαλύψεις: Όπως είπε, η απόφαση των αμερικανικών αρχών να επιτρέψουν τη δημοσιοποίηση της έκθεσης της Γερουσίας «παραβίασε την εμπιστοσύνη της Βαρσοβίας», αφού η Πολωνία πίστευε ότι οι λεπτομέρειες της συνεργασίας της με τη CIA θα παρέμεναν απόρρητες...

Κροκοδείλια δάκρυα από Λιθουανία και Αφγανιστάν

Άλλη μία χώρα που φιλοξένησε τα κέντρα βασανισμού των ΗΠΑ είναι η Λιθουανία, μία από τις χώρες που έχουν θέσει εκτός νόμου το ΚΚ και ταυτόχρονα αποκαθιστούν τους συνεργάτες των ναζί. Η Λιθουανία δεν κατονομάζεται στην έκθεση, ωστόσο η ίδια με κοινοβουλευτική έρευνα που πραγματοποίησε το 2009-2010, είχε παραδεχτεί ότι διατηρούσε εγκαταστάσεις κοντά στο Βίλνιους που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως κέντρα κράτησης.

Παρόλα αυτά, ο πρωθυπουργός της χώρας, Αλγκρίντας Μπουτκεβίτσιους, σε ένα αποκορύφωμα υποκρισίας, ζήτησε από την Ουάσινγκτον να πει «εάν η CIA διατηρούσε στη Λιθουανία βάση όπου βασάνιζε κρατουμένους».

Βασανισμοί γίνονταν επίσης στο Αφγανιστάν. Ο πρόεδρος της χώρας, Ασράφ Γάνι, δήλωσε «σοκαρισμένος» από τις πληροφορίες για τα βασανιστήρια, λέγοντας ότι η CIA «παραβίασε όλες τις αποδεκτές πρακτικές ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο».

Ιδιωτική εταιρεία πρότεινε τις μεθόδους βασανισμού

Την ίδια ώρα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος που λειτουργεί η CIA, με την ιδιωτικοποίηση, στην κυριολεξία, των υπηρεσιών της. Όπως αποκαλύφθηκε από την έκθεση, η CIA από το 2005 έως το 2009 κατέβαλε 80 εκατομμύρια δολάρια στην ιδιωτική εταιρεία «Mitchell Jessen & Associates of Spokane», που ανήκε σε δύο πρώην ψυχολόγους της Πολεμικής Αεροπορίας, προκειμένου να συστήσουν τις πλέον «αποτελεσματικές» μεθόδους βασανισμού και εν συνεχεία για να επεξεργαστούν τα αποτελέσματα των ανακρίσεων.

Η εταιρεία πρότεινε μεθόδους όπως τον εικονικό πνιγμό, τα ραπίσματα στο πρόσωπο και την εικονική ταφή, ενώ στη συνέχεια επεξεργάστηκε το 80% των αποτελεσμάτων της ανάκρισης, που προέκυψαν από τους βασανισμούς των συλληφθέντων.

Μάλιστα, αποδεικνύεται ότι η CIA κατέφυγε στην εταιρεία, καθώς οι δύο ιδιοκτήτες της δεν ήταν μέλη της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχολόγων και δεν είχαν περιορισμούς από την ιατρική δεοντολογία...

902

Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι

 Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι

Ακούγοντας χτες το μεσημέρι τη ζωή κωνσταντοπούλου να μιλάει από τα κοινοβουλευτικά έδρανα για θρίαμβο της δημοκρατίας στην τροπολογία για τον ηλεκτρονικό γεωεντοπισμό –που δε λειαίνεται η ουσία του, αν το βαφτίσουμε με έναν επιστημονικό όρο- και διαβάζοντας τις αναλύσεις διάφορων δημοσιολόγων, που σχεδόν πανηγύριζαν για τη νίκη με το βραχιολάκι, μου ήρθαν συνειρμικά μια σειρά εικόνες και σκέψεις.

-Ο δρομέας φειδιππίδης να ξεψυχάει φωνάζοντας στους δικούς του: νενικήκαμεν.

-Η χυδαία ομολογία αποστασίας (που είναι της μόδας ως λέξη με την εκλογή ΠτΔ) στην αντίπερα όχθη από το συγκατηγορούμενο του μπελογιάννη, τάκη λαζαρίδη, στο βιβλίο του με τον εμφατικό τίτλο: ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι –ήδη από το 87’, αρκετά πριν την τελική φάση εκδήλωσης της αντεπανάστασης. Που στη σημερινή συγκυρία θα μπορούσε να αντιστραφεί διαλεκτικά και να γίνει: δυστυχώς νικήσαμε σύντροφοι.

-Η «νίκη» της υπατίας. Της δικαστικής απόφασης για την ερτ. Και του άρθρου 16, με τη μη αναθεώρηση του συντάγματος, με το φοιτητικό κίνημα του (περιβόητου) μαϊούνη να αναλώνεται σε πολύωρες συζητήσεις και συντονιστικά για να αποφανθεί αν η αποχώρηση τότε του πασόκ από τη διαδικασία ήταν συστημικός ελιγμός ή νίκη του κινήματος. Που βασικά ήταν εν μέρει και τα δύο, ελιγμός υπό την πίεση του κινήματος, σαν τις δύο όψεις ενός νομίσματος. Μόνο που γρήγορα έγινε φανερό σε ποια πλευρά κάθισε τελικά το νόμισμα, και ποια γραμμή ήταν αυτή που καλούσε σε επαγρύπνηση, σε αντίθεση με την αυτοϊκανοποίηση και τον αποπροσανατολισμό που επικράτησε.

-Και μια παρόμοια –τηρουμένων των αναλογιών- περίπτωση (με πολύ διαφορετικό τέλος) ενός κούρδου πρόσφυγα στη θεσσαλονίκη, που έκανε απεργία πείνας για να του χορηγηθεί άσυλο και τη σταμάτησε τελικά στο παρά ένα, μετά από μια αντίστοιχη συμβιβαστική «λύση», με αποτέλεσμα ο αναρχικός χώρος –που είχε αγκαλιάσει την υπόθεση- να στραφεί εναντίον του και να βλέπει κανείς στους τοίχους σβησμένα και διορθωμένα συνθήματα αλληλεγγύης στον κούρδο, που του εύχονταν.. καλό θάνατο –με την ίδια περίπου φρασεολογία διαφόρων φασιστοειδών για το ρωμανό.

Ο ρωμανός κέρδισε μικρές ανάσες ελευθερίας σε ένα ούτως ή άλλως ασφυκτικό, καταπιεστικό πλαίσιο, που δεν αφήνει σχεδόν κανένα (έγκλειστο ή μη) να ανασάνει. Κατάφερε να αποσπάσει κάτι από μια κυβέρνηση, που αναγκάστηκε να τσαλακώσει το προφίλ του αδιάλλακτου κι ανυποχώρητου φορέα της αστικής εξουσίας. Δεν ήταν όμως τίποτα περισσότερο από έναν επώδυνο συμβιβασμό, που νομιμοποιεί ντε φάκτο κι από το παράθυρο τα ηλεκτρονικά βραχιολάκια ως μέτρο κι αποτελεί έμμεση αναγνώριση των ορίων ενός προσωπικού αγώνα –για τα οποία κανείς προφανώς δεν μπορεί να μεμφθεί το ρωμανό- παρά το ευρύ κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε γύρω του.

Τώρα λοιπόν που είναι η ώρα της αποτίμησης, μπορούν και πρέπει να τεθούν στο επίκεντρο μερικά σημεία, που αφορούν:

-συνολικά το άθλιο σωφρονιστικό σύστημα, τα δικαιώματα των κρατούμενων, τις άδειές τους που έχουν μπει στο στόχαστρο, τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής τους στις φυλακές, που τους οδηγούν συχνά-πυκνά σε εξεγέρσεις.

-τον «καθημερινό (εκ)φασισμό» του αστικού κράτους και την εφαρμογή του δόγματος «νόμος και τάξη». Ό, τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό βέβαια, όπως θα θυμάστε από το βουλγαράκη. Μόνο που οι πράξεις συγκεκριμένων ατόμων, ομάδων, τάξεων μοιάζουν πιο.. νόμιμες απ’ αυτές των υπόλοιπων, που δεν μπορούν καν να ασκήσουν τα αυτονόητα (;) κουτσουρεμένα δικαιώματά τους.

-τη ρηχή θεώρηση της κυβερνητικής στάσης ως ρεβανσισμού κι αδιαλλαξίας μιας ακροδεξιάς συμμορίας και όχι ως βασικής, κεντρικής επιλογής του αστικού κράτους και των μηχανισμών του. Που αφήνει εμμέσως να υπονοηθεί πως το κράτος μπορεί να γίνει πιο φιλικό με μια διαφορετική κυβέρνηση –οπότε θα ήταν κρίμα κι άδικο να πεθάνει ο ρωμανός, πριν έρθει στα πράγματα αυτή η κυβέρνηση που θα δικαιώσει τα αιτήματά του.

-την αξιοσημείωτη ικανότητα του αστικού πολιτικού συστήματος να φέρνει στα δικά του κοινοβουλευτικά μέτρα κάθε υπόθεση, να εκφυλίζει κάθε αγωνιστική κινητοποίηση –όπως έγινε χαρακτηριστικά με τον απεργό πείνας μιχελογιαννάκη. Που δεν ξέρω αν συνεχίζει ή όχι τον.. αγώνα του, αλλά εφόσον κράτησε την απεργία, μπορεί να τη συνέχισε χτες με μια βόλτα στο παρακείμενο υπουργείο οικονομικών και την ολονυχτία των συνταξιούχων, που μοίραζαν κρασί και φασολάδα –δε βοήθησε όμως καθόλου ο καιρός.

Και την εικόνα του προηγούμενου διημέρου στη βουλή, με την κυβέρνηση να μοιάζει σα να έχει έναν όμηρο στα χέρια της και να διαπραγματεύονται μαζί της οι άλλοι, για να την πείσουν να τον αφήσει να ζήσει· και με τους δημοσιογράφους των μέσων του σύριζα να βλέπουν την ελπιδοφόρα και πολυπόθητη ενότητα της αριστεράς στο θέμα της τροπολογίας (ου μην και κάποιο λαϊκό μέτωπο σε εμβρυακή μορφή).

-τα επιλεκτικά αντανακλαστικά ενός μεγάλου μέρους των αλληλέγγυων, για τους οποίους η μόνη επαφή με κάποιο απεργιακό αγώνα, είναι αυτή η απεργία πείνας του νίκου ρωμανού.

Και βασικά για την επόμενη μέρα. Που μπορεί να μην είχε τελικά κάποια ακραία, απρόβλεπτη εξέλιξη, που θα οδηγούσε σε ανεξέλεγκτες (;) καταστάσεις. Έχει όμως ένα απολύτως ελεγχόμενο και καταθλιπτικό προεκλογικό σκηνικό, που καλούμαστε να αλλάξουμε, αν δε θέλουμε να λουστούμε τις συνέπειές του.