19 Μαρ 2015

Je suis ανεπιθύμητος πολίτης

 Je suis ανεπιθύμητος πολίτης

Διαβάζοντας πρόσφατα το πολύ ενδιαφέρον (παρά τις πολιτικές του αδυναμίες) βιβλίο "η άγνωστη ιστορία του εργατικού κινήματος των ηπα" πέτυχα το παρακάτω απόσπασμα και μου ήταν αδύνατο να μην κάνω κάποιους προφανείς συνειρμούς με μια άλλη πρόσφατη διαδήλωση στην πρωτεύουσα της γαλλίας.



Οι τρεις άντρες έμειναν φυλακισμένοι για διάστημα μεγαλύτερο από ένα χρόνο. Στη Βοστώνη έκαναν πορεία 50.000 μέλη συνδικάτων. Οι φωνές τους αντηχούσαν στην ήσυχη περιοχή του Μπίκον Χιλ καθώς τραγουδούσαν:

Αν ο Μόγιερ κι ο Χέιγουντ πεθάνουν,
αν ο Μόγιερ κι ο Χέιγουντ πεθάνουν,
είκοσι εκατομμύρια εργάτες
θα ξέρουν τι να κάνουν

Στο Σαν Φρανσίσκο έγινε η μεγαλύτερη συγκέντρωση στην ιστορία της Καλιφόρνιας. Όλοι οι ομιλητές τόνισαν ότι οι τρεις μεταλλωρύχοι οδηγούνταν στο θάνατο γιατί μείωσαν τις ώρες δουλειάς και αύξησαν τους μισθούς χιλιάδων ανθρώπων. Η δίκη ορίστηκε για τις 9 του Μάη 1907. Στη Νέα Υόρκη 20.000 άτομα έκαναν πορεία από το Ιστ Σάιντ μέχρι το Γκραντ Σέντραλ Πάλας. Εκεί άκουσαν με ανάμεικτα αισθήματα ενθουσιασμού, λύπης και οργής τους τρεις ομιλητές, Τζον Τσέιζ, Μόρις Χίλκουιτ και Τζόζεφ Γουάνχοπ, να καταγγέλλουν τη σκευωρία των ιδιοκτητών. Την παραμονή της δίκης, ενώ ο Ντεμπς ξεσήκωνε τη χώρα με τις δηλώσεις του και το "Appeal to Reason" έβγαζε έκτακτες εκδόσεις σε ένα εκατομμύριο αντίτυπα, ο πρόεδρος Ρούζβελτ (σ.σ. ο πρεσβύτερος) έδωσε συνέντευξη τύπου στο Λευκό Οίκο και αποκάλεσε τους Ντεμπς, Μόγιερ και Χέιγουντ "ανεπιθύμητους πολίτες". Το ίδιο βράδυ, χιλιάδες άντρες και γυναίκες ξεχύθηκαν στους δρόμους κρατώντας πλακάτ που έγραφαν: "Είμαι ανεπιθύμητος πολίτης".

Παραθέτω συμπληρωματικά ένα ακόμα μικρό απόσπασμα από κάποιο από τα επόμενα κεφάλαια του βιβλίου, που αναφέρεται σε μια κινητοποίηση των βετεράνων του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

Το πρώτο τμήμα ξεκίνησε στις αρχές του Μάη από το Πόρτλαντ του Όρεγκον. Το αποτελούσαν διακόσιοι βετεράνοι μαζί με τις οικογένειές τους. Οι επιφανείς πολίτες προσπάθησαν να τους αποτρέψουν τονίζοντας ότι η πορεία είχε διοργανωθεί από τους κομμουνιστές. Αναφέρθηκε ότι οι βετεράνοι απάντησαν: "Δεν μας ενδιαφέρει ποιος την οργάνωσε. Εμείς θέλουμε τα λεφτά μας. Τα λεφτά δεν είναι κομμουνιστικά".

Ψέματα και μισές αλήθειες απ' τον Αλ. Τσίπρα

Ψέματα και μισές αλήθειες απ' τον Αλ. Τσίπρα

Σταχυολογούμε από τη χτεσινή ομιλία του πρωθυπουργού στη Βουλή ορισμένα σημεία της - πλευρές της προπαγάνδας, με την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να «ρυμουλκήσει» το λαό στην υποστήριξη των στόχων που για λογαριασμό των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου, «παλεύει» στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης με την ΕΕ.

Είπε, μεταξύ άλλων, ο Αλ. Τσίπρας:
«Εχει αξιοσημείωτη σημασία ότι αυτό το σχέδιο νόμου δεν μεταφράστηκε από "e-mail", αλλά γράφτηκε στην ελληνική γλώσσα (...) Συνεχίζουμε (...) Ολα αυτά τα νομοσχέδια θα γραφτούν εδώ, διότι εμείς δεν θα συνεχίσουμε αυτήν την τακτική να δίνουμε σε τεχνοκράτες να γράφουν τα δικά μας νομοσχέδια».
Δείχνει στο λαό το δέντρο, αποσπώντας του την προσοχή από το δάσος. Σημασία δεν έχει πού γράφονται τα κυβερνητικά νομοσχέδια, αλλά ότι το περιεχόμενό τους είναι υπαγορευμένο από το στόχο της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου και από τους κανόνες της ΕΕ, στο όνομα των οποίων πίνει νερό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, διαβεβαιώνοντας τους «εταίρους» ότι η κατάθεσή τους δεν συνιστά μονομερή ενέργεια ούτε διαταράσσει τη δημοσιονομική ισορροπία. Συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά το νομοσχέδιο «για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης», στην πραγματικότητα πρόκειται για «ψίχουλα» - πίσω κι απ' το «ξεροκόμματο» που εξήγγειλε ο Αλ. Τσίπρας απ' τη Θεσσαλονίκη λίγους μήνες πριν - που «αποχωρίζονται» οι καπιταλιστές με κριτήριο αποκλειστικά τη διαχείριση και όχι την αντιμετώπιση της «ακραίας φτώχειας».

Eurokinissi
«Στο Γιούρογκρουπ της 20ήςτου Φλεβάρη πετύχαμε μία συμφωνία (...) και κάναμε έτσι το πρώτο βήμα για μια διαπραγμάτευση που βεβαίως δεν τελειώνει εδώ (...) θα κρατήσει καιρό και ξέρουμε ότι θα είναι σκληρή. Τι πετύχαμε, όμως, εκεί; Πετύχαμε ένα πρόγραμμα - γέφυρα, που δεν περιλαμβάνει ούτε ένα μέτρο λιτότητας (...) Βάλαμε ένα τέλος σ' αυτό το εξωθεσμικό μόρφωμα της τρόικας (...) Η ελληνική κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να τηρήσει κατά γράμμα τη συμφωνία της 20ής του Φλεβάρη. Το ίδιο, όμως, απαιτούμε και από τους εταίρους μας».

Κι εδώ ο Αλ. Τσίπρας κρύβει το περιεχόμενο της συμφωνίας που «πέτυχε» η κυβέρνηση και την οποία δεσμεύεται ότι θα τηρήσει κατά γράμμα. Μια συμφωνία που, παρεμπιπτόντως, δεν έχει φέρει στην ελληνική Βουλή... Αυτό που πέτυχε και θα «τηρήσει κατά γράμμα» δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ουσιαστική και τυπική επέκταση του μνημονίου. Οι ισχυρισμοί ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα αποσκοπούν στο να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις από το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν αίρει ούτε μισό από τα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν ήδη παρθεί. Και κρύβουν από το λαό ότι στο πλαίσιο που γέννησε τα μνημόνια, το πλαίσιο που τόσο υπολήπτεται η κυβέρνηση, το μόνο σίγουρο είναι τα νέα μέτρα.

«Από εδώ και στο εξής υπάρχει πολιτική διαπραγμάτευση. Οι εκλεγμένοι με τους εκλεγμένους και οι τεχνοκράτες με τους τεχνοκράτες! (...) Το θέμα αυτό θα το πάμε και στη Σύνοδο Κορυφής και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Θα το πάμε σε όλα τα δυνατά θεσμικά επίπεδα. Διότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι ιδιοκτησία των τεχνοκρατών. Εχει θεσμούς και κανόνες, που ελέγχονται από τους λαούς της Ευρώπης...».

Η προσπάθεια διαχωρισμού της διαπραγμάτευσης σε «πολιτική» και «τεχνοκρατική», των συνομιλητών της κυβέρνησης σε «εκπροσώπους θεσμών» και «τεχνοκράτες», πέρα από το ότι είναι παντελώς αυθαίρετη, συσκοτίζει τη σημαντικότερη για το λαό πλευρά της διαπραγμάτευσης: Το περιεχόμενό της. Με ποιων δηλαδή τα συμφέροντα στην ατζέντα προσέρχεται η κάθε κυβέρνηση σ' αυτή. Η απευθείας συζήτηση με τους θεσμούς δεν καθιστά το περιεχόμενό της λιγότερο αντιλαϊκό, όπως έχει ήδη φανεί. Η ενοχοποίηση των «τεχνοκρατών» εξωραΐζει τη στρατηγική, βάσει της οποίας κινούνται ο Μορς κι ο Μαζούχ, αλλά και ο Γιούνκερ και η Μέρκελ. Αυτή τη στρατηγική την αποφασίζουν οι «θεσμοί» με γνώμονα τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και είναι κατά κανόνα αντιλαϊκή. Σε κανένα στάδιο της διαμόρφωσης ή της υλοποίησής της δεν ελέγχεται ή δεν αφορά τους λαούς στους οποίους επιβάλλεται, τσακίζοντας τα δικαιώματά τους.

«Ξέρουμε ότι έχουμε μπροστά μας μια σκληρή διαπραγμάτευση, που δεν έχει να κάνει με προσωπικές συμπεριφορές πολιτικών, εγώ θα έλεγα ούτε καν με τις εθνικές στρατηγικές των κρατών. Στην ουσία έχει να κάνει με τη σύγκρουση διαφορετικών πολιτικών στρατηγικών για την Ευρώπη. Είναι σύγκρουση οικονομικών συμφερόντων, είναι σύγκρουση πολιτική, κοινωνική, ταξική - αν θέλετε».

Με ψέματα και μισές αλήθειες ο Αλ. Τσίπρας προσπαθεί να εκμαιεύσει τη συναίνεση και στήριξη του λαού. Αφήνει να εννοηθεί ότι από την έκβαση της διαπραγμάτευσης θα ευνοηθούν λαϊκά συμφέροντα, αφού αυτά δήθεν υπηρετεί η στρατηγική της κυβέρνησής του! Σήμερα, στην ΕΕ δεν συγκρούονται μια φιλολαϊκή και μια αντιλαϊκή στρατηγική. Διαμάχη γίνεται ανάμεσα σε εκπροσώπους αστικών τάξεων, με «κόκκινες γραμμές» τις αξιώσεις αυτών των τάξεων για διατήρηση του μείγματος διαχείρισης ως έχει ή για προσαρμογές σε αυτό, ώστε να παραμείνει ή να γίνει ευνοϊκό για τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητά τους.
Η Μέρκελ διαπραγματεύεται για λογαριασμό του γερμανικού κεφαλαίου, ο Ρέντσι για λογαριασμό του ιταλικού, ο Τσίπρας για λογαριασμό του κεφαλαίου της Ελλάδας. Με το σημερινό μείγμα διαχείρισης η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να στηρίξει την αναθέρμανση της καπιταλιστικής οικονομίας, ζητά λοιπόν αλλαγές στα σημεία που την εμποδίζουν να το πράξει. Αυτές ωστόσο δεν αφορούν στα σημεία που κρατούν στον πάτο τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, αφού αυτά αποτελούν προϋπόθεση για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Ο στόχος αυτός διαπερνά την κυβερνητική στάση, καθορίζει τις κυβερνητικές επιλογές, σταματά κάθε συζήτηση για ανάκτηση απωλειών, ανοίγοντας αντικειμενικά τη συζήτηση για νέα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα.

Β.

Ναρκοπέδιο

Ναρκοπέδιο


«Η Αθήνα "υπερασπίζεται τη συμφωνία" της 20ής Φεβρουαρίου και καταβάλλει "μεγάλη προσπάθεια" για την εφαρμογή της» και «υπεγράφη μια συμφωνία με την Ευρώπη που προβλέπει ένα πλαίσιο μεταρρυθμίσεων και αυτές υλοποιεί η κυβέρνηση». Με αυτές τις δηλώσεις η κυβέρνηση προσπαθεί, δυο μέρες τώρα, να αποδείξει πως ενώ η ίδια είναι συνεπής στις υποχρεώσεις που ανέλαβε στις 20 Φλεβάρη, οι δανειστές δεν είναι. Ρίχνει την ευθύνη στα λεγόμενα «τεχνικά κλιμάκια» (την τρόικα δηλαδή) και ζητά «πολιτική διαπραγμάτευση» για να υπάρξει «έντιμος συμβιβασμός» και «αμοιβαία επωφελής λύση» με τους δανειστές. Ανεξάρτητα από το παζάρι στην Ευρωζώνη, η κυβέρνηση επιχειρεί να χτίσει συμμαχία στο εσωτερικό, λέγοντας στα θύματα και της δικής της πολιτικής ότι τα συμφέρει να υπερασπίσουν τη συμφωνία, η οποία όμως είναι βαθιά αντιλαϊκή, είναι συμφωνία που αφορά στους όρους της καπιταλιστικής ανάκαμψης, κατά συνέπεια είναι μια συμφωνία - ναρκοπέδιο για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.
Με τη δήλωση ότι «τα τεχνικά κλιμάκια αδυνατούν να εγγυηθούν την εφαρμογή της συμφωνίας της 20ής Φλεβάρη», η συγκυβέρνηση, συνεχίζοντας να προωθεί το «διαχωρισμό» σε «τεχνικά κλιμάκια» και «πολιτική διαβούλευση» στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών, επιχειρεί να συγκαλύψει τον αντιλαϊκό χαρακτήρα που έχουν έτσι κι αλλιώς τα εξελισσόμενα παζάρια. Οι ίδιες οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει με τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη είναι αποκαλυπτικές.
Με τη συμφωνία, οι ελληνικές αρχές «δεσμεύονται να απόσχουν από οποιαδήποτε κατάργηση των μέτρων και από μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Η κυβέρνηση πράγματι εφαρμόζει κατά γράμμα αυτήν τη συμφωνία. Αλλά αυτό είναι ενάντια στα συμφέροντα του λαού, που ζήτησε και ζητά κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων.
Η συμφωνία προβλέπει ότι «οι ελληνικές αρχές επαναδιατυπώνουν την κατηγορηματική δέσμευσή τους για την τήρηση των οικονομικών τους υποχρεώσεων προς όλους τους πιστωτές τους στο ακέραιο και εγκαίρως». Αλλά αυτή ακριβώς η αποπληρωμή του χρέους που δε δημιούργησε ο λαός, και μάλιστα η δέσμευση της κυβέρνησης να δίνει τις δόσεις στο «ακέραιο και εγκαίρως», όπως πράγματι έχει κάνει μέχρι τώρα με τις δόσεις προς το ΔΝΤ, είναι ενάντια στα συμφέροντα του λαού, αφού στο βωμό του θυσιάζονται τα λαϊκά δικαιώματα, αφήνοντας άθικτους αυτούς που το δημιούργησαν, δηλαδή τους μεγάλους επιχειρηματικούς όμιλους, το κεφάλαιο.
Η συμφωνία περιέχει επίσης τη δέσμευση της κυβέρνησης «να διασφαλίσουν τα κατάλληλα πρωτογενή πλεονάσματα ή έσοδα χρηματοδότησης» τα οποία απαιτούνται για την εγγύηση της βιωσιμότητας του χρέους. Και σ' αυτό πράγματι είναι συνεπής η κυβέρνηση. Κάνει τα πάντα για να εξασφαλίσει πλεονάσματα και σε αυτήν την κατεύθυνση διατηρεί το πετσόκομμα σε τομείς όπως η Υγεία, η Παιδεία, η Πρόνοια και αλλού, ενώ ενδεχομένως να ετοιμάζει και καινούργιο.
Η κυβέρνηση στο παζάρι με τους πιστωτές προβάλλει ως θετική την εφαρμογή της αντιλαϊκής συμφωνίας της 20ής Φλεβάρη. Την ίδια ώρα οι πιστωτές αξιώνουν να αφαιρεθούν από το νομοθετικό έργο κι αυτά ακόμα τα ψίχουλα προς την ακραία φτώχεια. Αυτό δείχνει τον εγκλωβισμό της διαπραγμάτευσης στα όρια του στενού κορσέ που η ίδια η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη περιέχει. Γίνεται φανερό ότι αυτή η διαπραγμάτευση δεν υπηρετεί το λαό, η όποια έκβασή της είναι από χέρι χαμένη για τα λαϊκά συμφέροντα. Οπως έχει ξανά και ξανά επισημάνει το ΚΚΕ, «η λύση για το λαό βρίσκεται στη ρήξη με την ΕΕ και την εξουσία του κεφαλαίου και όχι σε διαπραγματεύσεις για τους όρους σφαγής του». Γιατί, ακριβώς, ο μόνος ασφαλής τρόπος να περάσεις ένα ναρκοπέδιο είναι να εξουδετερώσεις τις νάρκες.

Τι συζήτησε η κα Νούλαντ στην Αθήνα;

Τι συζήτησε η κα Νούλαντ στην Αθήνα;
Σιγή ασυρμάτου τηρεί η ελληνική κυβέρνηση, και ειδικά η πλευρά ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με όσα συζητήθηκαν προχτές στις συναντήσεις που είχε στην Αθήνα η βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτόρια Νούλαντ. Μια επιτόπια παρουσία εδώ του αμερικανικού παράγοντα για απευθείας συνεννοήσεις λόγω του έντονου «ενδιαφέροντος» των ΗΠΑ για την εξέλιξη των παζαριών με την ΕΕ, καθώς οι Αμερικανοί διατηρούν στην Ευρωζώνη ισχυρά συμφέροντα. Συνεννοήσεις που αφορούν και τις γενικότερες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, με ανοιχτά μέτωπα ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και συγκρούσεων, από την Ουκρανία, τη Μαύρη Θάλασσα, μέχρι τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική. Το κατά τ' άλλα λαλίστατο Μαξίμου, που καθημερινά βγάζει σειρά «non papers» επί παντός του επιστητού, προχτές το απόγευμα δεν «έδωσε τίποτα» για όσα ειπώθηκαν στη συνάντηση Νούλαντ με τον Αλ. Τσίπρα. Αλλωστε και οι δύο απέφυγαν τις όποιες δηλώσεις. Ανάλογη γραμμή επιλέχτηκε στο υπουργείο Εξωτερικών, όπου η Νούλαντ είχε συναντήσει νωρίτερα τον υπουργό Ν. Κοτζιά κι απ' όπου επίσης δεν προέκυψαν δηλώσεις.
***
Τη συμφωνία «αφωνίας» τήρησε η Νούλαντ και στο υπουργείο Αμυνας, όπου συναντήθηκε με τον υπουργό Π. Καμμένο. Ο μόνος που παρέκκλινε κατά τι από αυτήν τη γενική κατεύθυνση. Σε μια ομολογουμένως σύντομη δήλωσή του ανέπτυξε τη γραμμή της κυβέρνησης που έχει ποντάρει πολλά στην αμερικανική στήριξη, τάζοντας στις ΗΠΑ και μερίδιο από τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες, στην προσπάθειά της να βελτιώσει τη θέση της στα παζάρια με τους πιστωτές και ταυτόχρονα να αυξήσει το μερίδιο του εγχώριου κεφαλαίου από τον πλούτο της ευρύτερης περιοχής: «Είχαμε μια πολύ εποικοδομητική συζήτηση επάνω στα θέματα που αφορούν την άμυνα και όχι μόνο. Της εξήγησα (σ.σ.: της Νούλαντ) ότι είναι μια ιδιαίτερη στιγμή, για τη συμμαχία, για την Ελλάδα και για τις ΗΠΑ, η βοήθεια των ΗΠΑ στη σκληρή στάση που διατηρεί η Γερμανία απέναντι στην Ελλάδα. Υπάρχουν δυνατότητες πολλαπλών συνεργασιών και στον τομέα της ενέργειας και στον τομέα της άμυνας».
***
Από αμερικανικής πλευράς διακινήθηκε μόνο μια γενικόλογη ανακοίνωση από την πρεσβεία τους, που μεταξύ άλλων λέει ότι η Αμερικανίδα συζήτησε στην Αθήνα «ένα ευρύ φάσμα διμερών και περιφερειακών ζητημάτων», και περιέγραψε ως «πολύ καλές» τις συζητήσεις της με την ελληνική κυβέρνηση. Οτι η Νούλαντ τόνισε πως «οι ΗΠΑ θέλουν να δουν την Ελλάδα να βγαίνει από την οικονομική κρίση ισχυρότερη και πιο σταθερή» και να «είναι σε θέση να κάνει μια καλή συμφωνία με τους θεσμούς». Οτι συζήτησε με την ελληνική κυβέρνηση και «θέματα ασφάλειας και άμυνας, την Ουκρανία, το συνασπισμό ενάντια στο ISIL (σ.σ.: τζιχαντιστές), καθώς και θέματα ενέργειας». Οτι για την ουκρανική κρίση τόνισε πως οι ΗΠΑ είναι «πολύ ικανοποιημένες για την επιτευχθείσα αλληλεγγύη μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ (βλ. την κοινή γραμμή απέναντι στη Μόσχα) και ότι η Ελλάδα έχει παίξει το ρόλο της συμβάλλοντας στην οικοδόμηση συναίνεσης».
***
Ολα αυτά, ενώ μια σειρά αστικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας ωθούν την κυβέρνηση να αξιοποιήσει το χαρτί της γεωστρατηγικής αξίας της χώρας για να διευκολυνθεί στα παζάρια με τους πιστωτές. Σε αυτήν τη βάση άλλωστε, πληροφορίες από τα υπουργεία Εξωτερικών και Αμυνας καταδεικνύουν ότι η κυβέρνηση ετοιμάζεται να συμβάλει σε αποστολές εναντίον των τζιχαντιστών, επιδιώκοντας η Ελλάδα να γίνει προκεχωρημένο φυλάκιο των ευρωατλαντικών σχεδιασμών, με την απρόσκοπτη δράση της βάσης της Σούδας, κρίσιμη υποδομή για την υποστήριξη αεροναυτικών επιχειρήσεων στην ευθεία από Λιβύη έως Συρία και Ιράκ. Μάλιστα, και το Συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ τη Δευτέρα, με τη σύμφωνη γνώμη του εκπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης, πήρε αποφάσεις που ανοίγουν δρόμο για «στρατιωτική δράση» στη Μέση Ανατολή με πρόσχημα το λεγόμενο «Ισλαμικό Κράτος». Εξάλλου, σε ό,τι αφορά το Ουκρανικό, η Νούλαντ είδε τον Τσίπρα λίγες βδομάδες πριν αυτός μεταβεί στη Μόσχα και με νωπές ακόμα πρόσφατες δηλώσεις της για τις σχέσεις Ελλάδας - Ρωσίας: «Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα και θέλουμε την Ελλάδα να έχει μια κανονική σχέση με τη Ρωσία (...) Μια σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Ρωσία ήταν πολύ χρήσιμη στο παρελθόν σε ό,τι αφορά τη μετάδοση σαφών μηνυμάτων. Και θα ήθελα να συνεχιστεί»...
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όπου ο τραχανάς απλώθηκε και η όλη περιοχή βρωμά πανταχόθεν μπαρούτι, από αυτό που όποτε πήρε φωτιά κάηκαν οι λαοί, μπορεί η κυβέρνηση, η «αριστερή», η της «εθνικής συνεννόησης», η με «νέο ήθος και ύφος», η «ανοιχτή στο διάλογο» και τόσα άλλα ακόμα, να πει δημόσια στο λαό τι παζαρεύει, τι ζητά, τι δίνει και πού πάει να τον μπλέξει;

18 Μαρ 2015

Αλφειού και Δημητσάνας γωνία

  Αλφειού και Δημητσάνας γωνία

Στα πλαίσια της σταδιακής της επιστροφής και τιμής ένεκεν για το φοίβο (φώτη) τσέκερη, που έφυγε πριν από λίγες μέρες, η κε του μπλοκ αναδημοσιεύει σήμερα ένα παλιότερο κείμενο (που είχε βγει στα 70χρονα της επον) με ένα ντοκουμέντο: μια φιλική συζήτηση (κάτι σαν συνέντευξη) με τον τσέκερη, που διηγείται διάφορα περιστατικά από τα δεκεμβριανά και την κατοπινή εποχή. Όσοι το είχατε ακούσει τότε, αξίζει να το θυμηθείτε. Αν δεν το έχετε ακούσει, τότε τόσο το καλύτερο, αξίζει τον κόπο, κι ας μην έχει την καλύτερη δυνατή ποιότητα ο ήχος.

Εκεί είναι το σπίτι όπου συναντήσαμε τον τελευταίο επιζώντα της μάχης του λόχου σπουδαστών του ελας –που πέρασε στην ιστορία με το όνομα λόρδος μπάιρον-: το φοίβο τσέκερη. Το βαφτιστικό του όνομα είναι φώτης (αν και οι περισσότεροι τον γνωρίζουν με το ψευδώνυμό του από το αντάρτικο), και οι γιατροί στη σοβιετική ένωση, όπου πήγε να θεραπευτεί, τον φώναζαν (κάτι σαν) φώτση, γιατί η προφορά τους ήταν κάπως βαριά.

Ο τσέκερης σήμερα βαδίζει στα 92 του (ή 91μισό όπως επιμένει ο ίδιος, για να μην του κλέβουμε χρόνια), σχεδόν συνομήλικος με το κόμμα και φοράει ένα παπούτσι με υπερυψωμένη σόλα, γιατί το δεξί του πόδι είναι πιο κοντό από το αριστερό, έχοντας κληρονομήσει ως παράσημο και μια ελαφρά μορφή αναπηρίας από εκείνη τη μάχη στο πολυτεχνείο, την πρώτη μέρα των δεκεμβριανών. Το ίδιο πόδι δηλαδή, που διάφοροι θεράποντες γιατροί ήθελαν κατά καιρούς να του το κόψουν, αλλά του το γλίτωσαν, αρχικά ο πέτρος κόκκαλης και αργότερα οι σοβιετικοί γιατροί. Όμως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η διαύγεια στο λόγο και τη σκέψη του –και με βάση αυτά πολύ δύσκολα καταλαβαίνει κανείς ότι διανύει τη δέκατη δεκαετία της ζωής του.
Γιατί ονομάστηκε έτσι ο λόχος σπουδαστών των φοιτητών; Ήταν προφανώς και αυτός ένας τρόπος για να δείξουμε στους άγγλους τα φιλικά μας αισθήματα κι ότι δεν τους θεωρούμε εχθρούς, μολονότι συνεχιζόταν ακόμα ο παγκόσμιος πόλεμος, και αυτοί έρχονταν κατά χιλιάδες σε μια χώρα, όπου δεν υπήρχε ούτε ένας γερμανός. Κι ο λαός τους καλωσόριζε με ταμπέλες που έγραφαν welcome.
Παρά την υποδοχή ο τσέκερης τραυματίστηκε απ’ τους άγγλους την πρώτη μέρα των δεκεμβριανών, σε ένα διάλειμμα της μάχης για την κατάληψη της γενικής ασφάλειας, που τότε ήταν απέναντι από το πολυτεχνείο, πατησίων και στουρνάρα. Οι άγγλοι θέρισαν όσους ελασίτες κάθονταν στο διάδρομο για να κάνουν ένα τσιγαράκι και μετά έδωσαν στους υπόλοιπους «αναρχικούς» τελεσίγραφο και μια τρίλεπτη προθεσμία να οπισθοχωρήσουν.
Οι δικοί μας αναγκάστηκαν τελικά να υποχωρήσουν από την μπουμπουλίνας, μετά από τον πρώτο βομβαρδισμό, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς και τραυματίες, κι ανάμεσά τους το φοίβο τσέκερη, που αιμορραγούσε ακατάπαυστα. Κι αν ζει σήμερα το οφείλει σε έναν ηρωικό τραυματιοφορέα, ο οποίος αγνόησε τον κίνδυνο, τον έβαλε σε ένα φορείο, το έσυρε μόνος του ως την πύλη, το πέρασε πάνω απ’ τις γραμμές του τραμ και το παρέδωσε σε έναν ελασίτη που φυλούσε σκοπιά στην οδό πολυτεχνείου. Κι από εκεί στο πρώτων βοηθειών, που βρίσκεται ακόμα και σήμερα στην τρίτης σεπτεμβρίου.

Ύστερα ακολούθησε η θεραπεία, οι περιπέτειες με την υγεία του, η κράτηση στο νοσοκομείο, το ανθρωποκυνηγητό με τους μοναρχοφασίστες, η γνωριμία με τον πέτρο κόκκαλη, τα δύσκολα χρόνια του εμφυλίου, τα μέτρα επιείκειας, οι αναρίθμητες δυσκολίες να εργαστεί στο αντικείμενό του ως αρχιτέκτονας, λόγω των φρονημάτων του...
Και μια σειρά δραματικά και συναρπαστικά γεγονότα, που όποιος σφος αναγνώστης ενδιαφέρεται να μάθει, μπορεί να τα βρει στα βιβλία του φοίβου τσέκερη από τις εκδόσεις εντός: «εδώ πολυτεχνείο στα χρόνια της κατοχής» και «περιπέτεια». Και τα οποία φεύγουν νεράκι, αφήνοντας πολύ καλές εντυπώσεις στον αναγνώστη, αλλά κι έναν κόμπο στο στομάχι για το ηττημένο μεγαλείο αυτού του κινήματος με τις λαμπρές προοπτικές που είχε μπροστά του.

Εν πάση περιπτώσει η προσωπική μαρτυρία δε μπαίνει εδώ για να σκεπάσει με το ατομικό δράμα το γενικό πολιτικό κλίμα εκείνων των ημερών, αλλά ακριβώς για να το αναδείξει, μέσα από τα βιώματα των μαχητών και του απλού κόσμου, που πάλεψε μαζικά μέσα από τις γραμμές του εαμ-ελας. Η κάθε προσωπική ιστορία είναι ένα πικρό τραγούδι, μια μικρογραφία της ήττας και της δραματικής πορείας του κινήματος συνολικά.

Σήμερα ο τσέκερης ζει στους αμπελόκηπους και τα ‘χει τετρακόσια, παρά τα 92 του χρόνια (ή τα 91 μισό για να μην τον κλέβουμε). Θυμάται με διαύγεια και λεπτομέρειες τα γεγονότα που έζησε εκείνη την περίοδο –που τα κατέγραψε άλλωστε μόλις τα τελευταία χρόνια, μετά το θάνατο της αγαπημένης του συζύγου, το 2004. Αλλά και άλλα μεταγενέστερα από τις δύο διασπάσεις με τους αναθεωρητές, και τη συνύπαρξή του στην ίδια κοβα με την αύρα παρτσαλίδου, που έμειναν έξω από το τελικό αρχείο της μαρτυρίας –off the record που λέμε- για να μη σκαλίσουν παλιά και άλλα νεότερα πάθη. Τα οποία με τη σειρά τους άφησαν πίσω τους ως «απώλεια» την ένταξη του γιου του στο συνασπισμό, τον οποίο ακούει τις καθημερινές σε εκπομπές από τη ραδιοφωνική τους συχνότητα.

Μεταξύ άλλων ο τσέκερης είναι και ο πρόεδρος του συλλόγου των βετεράνων της επον· και σήμερα που συμπληρώνονται εβδομήντα χρόνια από την ίδρυσή της, στις 23 φλεβάρη του 1943, αυτή εδώ η ανάρτηση, με τη μαρτυρία που θα ακούσετε στο ηχητικό που ακολουθεί, είναι ένας μικρός φόρος τιμής σε αυτήν την επέτειο.

Ο ήχος δεν έχει πολύ καλή ποιότητα, αλλά αξίζει τον κόπο και την υπομονή να (προσπαθήσετε να) το ακούσετε μέχρι τέλους. Η μαρτυρία αυτή δίνεται υπό τη μορφή συζήτησης (μαζί με το φοίβο, το σεχτάρ τον τρομερό, τον άθλιο και το λαθραναγνώστη), κι όπως θα διαπιστώσετε ιδίοις ωσίν, σε κάποια σημεία παρασυρόμαστε και παίρνουμε κι εμείς το λόγο (παραπάνω ίσως απ’ ό,τι χρειάζεται) χωρίς ωστόσο (θέλω να πιστεύω) να αποβαίνει αυτό εις βάρος της ουσίας και όσων λέει ο τσέκερης.

Καλή ακρόαση κι οι παρατηρήσεις ευπρόσδεκτες.



«Εχει ο θεός» για τους ανέργους...

«Εχει ο θεός» για τους ανέργους...

Σε ραδιοφωνική συνέντευξη που έδωσε τη Δευτέρα, η αναπλ. υπουργός Εργασίας Ράνια Αντωνοπούλου, είπε για τους ανέργους: «1.250.000 περίπου είναι οι καταγεγραμμένοι, αλλά στην πραγματικότητα είναι και κάποιοι άλλοι τους οποίους δεν υπολογίζουμε και αν συνυπολογίσουμε και αυτούς που υποαπασχολούνται, τα μεγέθη εκτοξεύονται. Σε ό,τι αφορά το θέμα της ανεργίας, για να μπορέσει πραγματικά να δει ο κόσμος κάποια βελτίωση θα εξαρτηθεί από το προς τα πού θα πάει η οικονομία μας. Αν, δηλαδή, ο ιδιωτικός τομέας δεν ανακάμψει, αν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν έχουν τη ρευστότητα που χρειάζονται θα είναι δύσκολο να πει κανείς ή να υποσχεθεί λόγια, τα οποία δεν μπορούν να υλοποιηθούν, δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Δηλαδή, για να φύγουμε από το 1,5 εκατομμύριο και να πέσουμε στις 300 - 400 χιλιάδες, θα χρειαζόταν ένας ρυθμός ανάπτυξης για 10 χρόνια κάθε χρόνο σταθερά γύρω στα 4%. Αν δεν μπούμε σε αυτήν την τροχιά της ανάπτυξης δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τον κυκεώνα μέσα στον οποίο βρίσκονται χιλιάδες νοικοκυριά».


Ας δούμε τι πραγματικά λέει η αναπληρώτρια υπουργός: Πρώτον, ότι εκτός από την καταγεγραμμένη ανεργία, υπάρχει και εκείνη που δεν δηλώνεται πουθενά και η οποία δεν αφορά μόνο όσους δεν έχουν δουλειά, αλλά και εκείνους που υποαπασχολούνται, ή δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται. Μ' αυτά τα δεδομένα, η πραγματική ανεργία εκτοξεύεται. Αν τώρα αυτά τα νούμερα συγκριθούν με τον έναν στους δέκα καταγεγραμμένους ανέργους που δικαιούνται το επίδομα του ΟΑΕΔ, τότε καταλαβαίνει κανείς ότι όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Αρα, το αίτημα των ταξικών δυνάμεων να καταβάλλεται επίδομα ανεργίας 600 ευρώ σε όλους, για όσο διάστημα δεν έχουν δουλειά και επιπλέον να τους δοθεί έκτακτη ενίσχυση 1.000 ευρώ ενόψει του Πάσχα, είναι πέρα για πέρα δίκαιο και αναγκαίο. Δεύτερο, η αναπλ. υπουργός και η κυβέρνηση συνδέουν άμεσα την απορρόφηση όλων αυτών των ανέργων με την επάνοδο της οικονομίας σε τροχιά ανάπτυξης. Ακολουθώντας αντίστροφη πορεία, συμπεραίνει κανείς ότι η εργασία στον καπιταλισμό είναι επισφαλής κάθε ώρα και στιγμή, αφού η απασχόληση εξαρτάται από τις επιδόσεις της οικονομίας γενικά και της καθεμιάς επιχείρησης συγκεκριμένα, δηλαδή από το αν είναι κερδοφόρα και ανταγωνιστική.


Συνεπώς, η ανεργία είναι παράγωγο του καπιταλισμού και καμιά κυβέρνηση στο έδαφός του δεν μπορεί να την εξαλείψει. Το μόνο που μπορεί να κάνει, σύμφωνα με την αρμόδια υπουργό, είναι να πάρει μέτρα για την ανάκαμψη της οικονομίας, δηλαδή μέτρα για να γίνουν επενδύσεις και έτσι να αυξηθεί κάπως η απασχόληση. Αυτό σημαίνει όμως ότι χρειάζονται μέτρα που στο σύνολό τους θα αυξάνουν το ποσοστό κέρδους για τους επιχειρηματίες, με βασικό την παραπέρα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, μέσα από διάφορα «κανάλια» (μείωση μισθολογικού και μη μισθολογικού «κόστους»). Αρα, αυτό που λέει η κυβέρνηση στους ανέργους είναι να διαλέξουν ανάμεσα στο να δουλεύουν με ακόμα χειρότερους όρους απ' αυτούς που δούλευαν οι γονείς τους, ή οι ίδιοι πριν από την κρίση, και στο να μη δουλεύουν καθόλου. Αλλά και σ' αυτήν την περίπτωση, πάλι δεν μπορεί να εγγυηθεί το δικαίωμα στη δουλειά για όλους, μιας και η θεαματική μείωση της ανεργίας προϋποθέτει ρυθμούς ανάπτυξης που δύσκολα μπορεί να πιάσει το καπιταλιστικό σύστημα στη φάση που βρίσκεται σήμερα στην Ελλάδα, στην ΕΕ και παγκόσμια. Αρα, σύμφωνα με την κυβέρνηση, όσοι σήμερα ζουν στην ανεργία δεν πρέπει να τρέφουν προσδοκίες μεγαλύτερες από τα όρια που βάζει η καπιταλιστική ανάπτυξη και τα διάφορα προγράμματα διαχείρισης της ανεργίας, που παραδίνουν τους ανέργους βορά στους επιχειρηματικούς ομίλους.


Αυτό ακριβώς είναι ο συμβιβασμός με τη μισοζωή, τον οποίο καλλιεργεί και επιδιώκει το κεφάλαιο, μέσα και από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Μπορεί να ανεχτεί ο άνεργος να τον κοροϊδεύουν έτσι; Μπορεί να δεχτεί το δίλημμα «ανεργία ή τζάμπα εργασία»; Μπορεί να ταυτίζει το μέλλον του με τους ρυθμούς ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας, που έχουν για «καύσιμη ύλη» την ένταση της δικής του εκμετάλλευσης; Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις, το ταξικό κίνημα απαντάει «όχι». Ο άνεργος δεν βρίσκεται με δική του ευθύνη εκτός παραγωγής. Γι' αυτό, μαζί με το σωματείο του έχει δικαίωμα και υποχρέωση να διεκδικεί μέτρα ουσιαστικής προστασίας γι' αυτόν και την οικογένειά του, από αυτούς που τον αφήνουν χωρίς δουλειά: Τους καπιταλιστές και το κράτος τους, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση. Αυτός ο αγώνας θα δυναμώνει όσο συνδέεται με την ανασύνταξη του κινήματος, σε κατεύθυνση ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Οσο ωριμάζει στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις η ανάγκη της σύγκρουσης για τις σύγχρονες ανάγκες, η ικανοποίηση των οποίων δε χωρά στα όρια του σημερινού συστήματος.


Π.

17 Μαρ 2015

Ζαραλίζομαι

 Ζαραλίζομαι

Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε
Και να δούμε ζαραλίκο από μια θέση άλληνε, πιο άνετη και με καρέκλα ή που να χωρά βασικά και τα δυο σου πόδια να σταθούν, χωρίς να μπουν στο ίδιο παπούτσι. Γιατί όπως λέει κι ο ζαραλίκος, το γυάλινο μουσικό θέατρο στη συγγρού ήταν μια απάτη: δεν είναι γυάλινο, ούτε μουσικό (stand-up comedy πήγαμε να δούμε) αλλά ούτε καν θέατρο. Κάτι σαν το πρώτη φορά αριστερά, που καλείσαι να το πιστέψεις, αρκεί να έχεις λίγη καλή θέληση και να… ακούσεις τις καμινάδες από ένα πρόσφατο διαφημιστικό του τζάμπο.

Αν λοιπόν δεν έχεις κάνει κράτηση ή δεν έχει βάλει τουλάχιστον ένα καφάσι, για να πιάσεις τον χώρο σου από πριν, κάνεις την προσευχή σου στην παρθένα παναγία –αλλά όχι στα τέσσερα, doggy style, σαν τις γονυπετούσες πιστές της τήνου- ή έστω στις δυνάμεις του σύμπαντος του ποταμίσιου κοέλιο που συνωμοτούν, να μην παστωθείς σα σαρδέλα. Αλλά δεν μπορεί, σε ολόκληρο σύμπαν συνωμότη, δε θα βρεθεί και ένα μπι-μπιπ αντιδραστικό αστέρι να πει όχι, γιατί είναι κνίτης ξέρω γω, από αυτούς που βάζουν δύσκολα στον κόσμο, να σκεφτεί πχ το γιατί, και σε αφήνουν να ξύνεις αμήχανα το κεφάλι σου, μέχρι να βρεις μυαλό.

Νιώθεις λοιπόν το συνωστισμό της παραλίας της σμύρνης και των προσφύγων αεκτζήδων στο κυνήγι ενός εισιτηρίου για το ματς με τον ολυμπιακό (που όταν θα γίνεται στην αγιά-σοφιά, θα έχει φυτεμένα στο χορταρι και δυο σέντερ μπακ-κυπαρίσσια της δούρου, να σου χαλάνε το τεχνητό οφσάιντ) και πιάνεις απλώς μια γωνίτσα (στο κρεβάτι) για να δεις την παράσταση. Όχι πως έχει το κλειδί του παραδείσου ο χριστόφορος, μα είναι κοντά μας (πολιτικά) κι αυτό νομίζω είναι κάτι στις μέρες μας, που η εύστοχη πολιτική σάτιρα είναι είδος προς εξαφάνιση –κι ας προσφέρουν μπόλικο υλικό οι καιροί μας.

Βγήκε λοιπόν ο ζάραλος, με το χέρι στην τσέπη, για τη γλώσσα του σώματος –γκαβλώστε τώρα, μέχρι να ‘ρθει ο ενφια- και μας είπε μεταξύ άλλων: για το δράμα της ξενιτιάς και τα 10 εκατομμύρια ευρώ του χαρδούβελη που έφυγαν μετανάστες στο εξωτερικό. Για την εθνικά υπερήφανη πολιτική της κυβέρνησης (στρίψτε κι έναν μπάφο παιδιά, να γυρίζει, να το πιστέψουν κι άλλοι). Για το νέο τεύχος του esquire, που κοστίζει μόλις 13.80, γιατί έχει εξώφυλλο το βαρουφάκη, εκτός δηλ κι αν είχε μέσα δώρο κάνα γραμμάριο κόκα. Για τη νέα ταινία που ετοιμάζει ο παπακαλιάτης και αρχικά σε κάνει να πιστέψεις πως μιλάει για τον έρωτα στα χρόνια της κρίσης, τελικά όμως όλος ο κόσμος πεινά κι υποφέρει, απλώς για να κάνει άλλα τρία ανεκπλήρωτα πηδήματα ο χριστόφορος (όχι ο ζαραλίκος, ο άλλος).

Για μια φανταστική εθνοσυνέλευση, με βασικό θέμα πχ «να τα κάψουμε όλα» και με αντιπροσωπευτική σύνθεση: έναν καμένο ανεξέλ, που τώρα έχει αλλάξει τα τρενάκια με πολεμικά αεροπλάνα (έχω και σινούκ, πάμε μια βόλτα;)· τον αναρχικό που ανεβαίνει μόνο σε αντιτορπιλικά και λοιπούς αντιθεσμούς· τον καλό πασόκο, που με πρακτικό πνεύμα και επιχειρηματικό δαιμόνιο, προτείνει να κάνουν κάποιες έξυπνες κινήσεις real estate, προτού βάλουν φωτιά· την ανταρσυα να είναι κόμμα μύθος, που έχει μόλις λίγες εκατοντάδες μέλη αλλά αφισοκολλά τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμά της (πέτυχε προφανώς σεκίτες)· ένα δικό μας να πίνει κουτσούμπα-λίμπρε στο μπαρ του μπογιό (το οποίο, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες έχει στη διακόσμησή του ένα εξώφυλλο του πριν και τον τρότσκι, για τη σημειολογία του πράγματος). Και τον ποταμίσιο, που θα του ζητούσε να επαναλάβει την τελευταία ατάκα του, για να πετύχει καλύτερο πλάνο. Ναι ρε, αλλά το ποτάμι έχει και θέσεις, όπως τα βιβλία του κοέλιο, και το άλλο το ωραίο που λέει να μην πάρουμε αυξήσεις στους μισθούς, γιατί θα πάνε όλα στα εισαγόμενα προϊόντα, που είναι δηλ τηρουμένων των αναλογιών, σαν να σου λένε: ναι, θα σου έδινα κάνα δυο φιλάκια, καλύτερα όχι όμως, γιατί μετά θα θες και σεξ. Μέχρι τρεις εξάλλου (εε, δντ, εκτ) είναι θεσμός, που λέει και η (πρώτη φορά αριστερά) κυβέρνηση.

Για τη γλώσσα που προσπαθούν να μας πάρουν, για να μας καταστρέψουν (τα έχει πει κι ο κίσιγκερ στο φέισ-μπουκ άλλωστε, ανοίξτε κάνα ακάου να ξεστραβωθείτε), τις πολλές της αποχρώσεις και τις δημιουργικές ασάφειες: μια πορδή δηλ, με το συμπάθιο, δεν είναι ντε και καλά αυτό που νομίζετε, δηλ κλανιά, αλλά μεταβατική γέφυρα προς την ανακούφιση στην τουαλέτα. Κι αντιστοίχως, ένα διάστημα αγαμίας δεν είναι τίποτα άλλο παρά γέφυρα-πρόγραμμα, μέχρι να σου κάτσει κάτι άλλο. Σαν τη γέφυρα ρίο-αντίρριο, μπορεί να βγει πάτρα ή αγρίνιο, αλλά έχεις τουλάχιστον μια σιγουριά πως σε γδύνουν και πάλι σε δρόμο-καρμανιόλα θα βγεις.

Για το αφιέρωμα εργασία και χαρά του κοσμοπόλιταν, που μοιάζει με τον πολιτικό λόγο της κυβέρνησης και συμβουλεύει την αναγνώστρια να μην παίρνει προσωπικά τις φωνές και τις προσβολές του προϊστάμενου στο γραφείο (αν το αφεντικό λέει «καριόλες δουλέψτε», δεν το λέει για σένα, αλλά για όλες τις συναδέλφους σου) και να εκτιμά τα μικρά πράγματα που μπορούν να μας δώσουν χαρά –όπως πχ ο μικρός μισθός της.

Κι επίσης. Για την ανοδιακή αλουμίνωση (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων) που σου ανοίγει όλες τις πόρτες, σαν πασπαρτού. Για τον μπογδάνο, που τον βλέπουν όλοι για να πάρουν θάρρος και να παρηγορηθούν: μια φορά, τόσο μαλάκας δεν είμαι. Για το πρόγραμμα που δεν έχει αναφορές σε μελισσανίδη, μαρινάκη, βαρδινογιάννη και σία, γιατί είχε κάνει κάτι πρόβες με τσιμέντο στα πόδια και δεν του πήγαινε καθόλου. Για την ελεύθερη, συνειδητή επιλογή του να βαφτιστεί χριστιανός ορθόδοξος, όταν ήταν δώδεκα μηνών. Για τα έξυπνα προϊόντα και τους ακόμα πιο έξυπνους χρήστες τους, που μαθαίνουν από μικρά παιδιά από τη μάνα τους πως αν πέσουν πχ σε κάποιο τραπεζάκι, το λάθος δεν είναι δικό τους: ντα κακό τραπεζάκι, ντα. Οπότε πώς να μην πιστέψουν και όλα τα άλλα, περί εξορθολογισμού μισθών, γέφυρας προγράμματος, κοκ.


Και μια σειρά άλλα, που δε φοβάμαι να τα κάψω (με τις λεγόμενες σποϊλεριές), γιατί είναι ανεξάντλητο το ρεπερτόριο του ζαραλίκου –κι ας επαναλαμβάνονται και μερικά κάθε φορά, αυτό είναι αναπόφευκτο. Ούτως ή άλλως πρέπει να πας να τον δεις, γιατί όπως είπε και σε κάποια φάση: όλο μαρξ, μαρξ, ας διαβάσουμε και λίγο αστερίξ…!

Στο μάτι του ιπτάμενου ψαριού – Αργυρώ Μαντόγλου

 Στο μάτι του ιπτάμενου ψαριού – Αργυρώ Μαντόγλου

Ένα διήγημα της Αργυρούς Μάντογλου, από τον καιρό των ολυμπιακών αγώνων, που κολλάει, μεταξύ άλλων, και με την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας.

Χρυσές νεράιδες, ασημένιες αμαζόνες, χάλκινες νηρηίδες, πληγωμένες λέαινες, τολμηρές τίγρεις, όλα τα θηλαστικά του ζωικού βασιλείου και τα θηλυκά μυθολογικά τέρατα είχαν επιστρατευτεί από τον εκφωνητή για να περιγράψουν τις επιδόσεις και τις κατακτήσεις των γυναικών στα φετινά μετάλλια των Ολυμπιακών μας Αγώνων. Έκπληκτος ο εκφωνητής «δεν είχε λόγια να περιγράψει…» και μην έχοντας λόγια, έπαιρνε κι αυτός με τη σειρά το «χρυσό» στην υπερβολή.

Με το γιγάντιο ψάρι να επιπλέει στον ουρανό –ένα σιδερένιο ψάρι που ήξερε όλα όσα δε θα μάθαινε ποτέ για τη ζωή της, ούτε για τη ζωή της ζωής της, μιας κι αυτό την παρακολουθεί πανοραμικά, ενώ εκείνη μόνο στατικά ως δίπολο μπορεί να βλέπει-, η Αρετή πάλευε να ισορροπήσει όλα όσα άκουγε από το δέκτη της με αυτά που έπρεπε πλέον να αποδεχτεί ως καθεστώς: σήμερα έκλεινε τον τέταρτο χρόνο σ’ αυτή την άχαρη και επίπονη δουλειά, χωρίς ανάλογη ανταμοιβή, χωρίς έπαθλα και διακρίσεις, αλλά με την υποχρέωση να επαναλαμβάνει καθημερινά τις επιδόσεις της στο νοσοκομείο· ναι, βέβαια, υπήρχε και η ηθική ανταμοιβή, αυτή δεν είναι αμελητέα, ναι, το έλεγαν όλοι, ήταν «καλό κορίτσι, ικανό», «αγία», «Παναγία». Λέαινα όμως ποτέ, ούτε λέαινα ούτε τίγρης, κι ας σήκωνε βάρη περισσότερα κι απ’ τις αρσιβαρίστριες.

«Το πάλεψε σαν άντρας» ούρλιαζε ο προαγωγός των ταλέντων της αθλήτριας «…και το κέρδισε». Ναι, «σαν άντρας», «κι οι άντρες θα τη ζήλευαν». «Ναι, η Σοφία, η Φανή, η Αθανασία, η Πηγή, όλες πάλεψαν» -εξοικειωμένος με τα μικρά ονόματα των αθλητριών, απευθυνόταν σ’ αυτές σαν να ήταν κόρες ή ανιψιές του, που απροσδόκητα του χάριζαν ένα δώρο: το ξελάσπωμα της χώρς.

Στο δέκτη, μπροστά στα άοπλα μάτια της Αρετής, προβάλλουν εικόνες ξανθών κοριτσιών να λυσσομανούν, να πηδούν τα εμπόδια, να τρέχουν, κατακτώντας με τις επιδόσεις τους τα ύψη, τη δόξα, τα μετάλλια και τις καρδιές.

Η Αρετή έβγαλε τα παπούτσια της, έτριψε τα πονεμένα απ’ την ορθοστασία πόδια της και πήγε να βάλει ένα ποτήρι κρύο νερό. Σήμερα γύρισε απ’ τη δουλειά της στις έντεκα, όμως αύριο έχει βραδινή βάρδια κι έτσι μπορεί να κοιμηθεί μέχρι αργά. «Πάλεψε σαν άντρας…», αυτό ποτέ δεν το είπαν για εκείνη, κι ας σήκωνε οκτώ υπέρβαρους αρρώστους την ημέρα, κι ας πάλευε τον ίδιο το θάνατο, κι ας έκανε το σώμα της μοχλό να τους κρατήσει, ποτέ δεν της το είπαν, κι ας καθάριζε, ας έστρωνε κρεβάτια, ας ετοίμαζε νεκρούς, ας χορηγούσε φάρμακα απ’ όλες τις οδούς, κλύσματα, ενδοφλέβιες, παυσίπονα. Κάθε είδους βάρος, κάθε είδους αγγαρεία την έκανε, είχε πλέον τώρα αναπτύξει τεχνικές, τέσσερα χρόνια ήδη νοσηλεύτρια και τέσσερα χρόνια η σχολή, στο σύνολο οκτώ.

Ο δέκτης συνέχιζε να εκτοξεύει πικρά βέλη στο σύστημά της. Βολές. Επιδόσεις. Υπερβάσεις. Ξανθές γυναίκες στην οθόνη, πρώην μπάρμπι, τώρα ηρωίδες, στεφάνια αγριελιάς στα ξανθά κεφάλια, γαλανόλευκες φόρμες και σημαίες γύρω από τα αθλημένα κορμιά.
Η Αρετή καθημερινά ντοπάρει τους ασθενείς να παρατείνουν τη ζωή τους, προπονεί στην αντοχή του πόνου, τους ενθαρρύνει για το χρυσό στην επιβίωση.
Τι έχω πάθει; Σε λίγο θα αρχίσω όχι μόνο να σκέφτομαι, αλλά και να μιλάω με ολυμπιακή ορολογία.
«Άξιες, όλες χρυσές κι αξιαγάπητες».

Βγάζει τα ρούχα της αργά και παρατηρεί για λίγο το κορμί της. Οι μύες της σφιχτοί, προπονημένοι. Τη συντηρεί το οκτάωρο στο νοσοκομείο. Απόψε νιώθει πάνω της κάτι θανατικό. Μπαίνει στο μπάνιο και κάνει ένα γρήγορο ντους. Φοράει κάτι άνετο. Καλυμμένη. Να μην ξεχνιέται. Την παρακολουθεί το ιπτάμενο ψάρι. Πέφτει, σωριάζεται στον καναπέ. Το σώμα της πονάει. Τα πόδια της λυγίζουν. Και φέτος χωρίς διακοπές. Νοσοκομείο σπίτι. Σπίτι νοσοκομείο. Σπίτι της έγινε το νοσοκομείο και η ξένη αρρώστια δική της αρρώστια.

Παίρνει το τηλεκοντρόλ. Παρακολουθεί αφηρημένη. Θέλει να αδειάσει το μυαλό της από εικόνες γερόντων και γραιών που αγκιστρώνονται πάνω της, σαν να είναι δική της ευθύνη αν θα παραμείνουν στο στίβο των ζωντανών, αν θα προκριθούν στην προνομιούχο θέση του διασωθέντος, του επιβιώσαντος… Η εικόνα κυματιστή στον αμφιβληστροειδή της, παρακολουθεί αφηρημένα έναν παράξενο ποδοσφαιρικό αγώνα, έναν αγώνα που θυμίζει κάτι σαν χορογραφία.

«Πρέπει να ζήσω λίγο ακόμα» της είπε παρακαλεστικά ο κύριος στο τέσσερα, σαν να κρατούσε εκείνη τη σφυρίχτρα στον αγώνα της ζωής και θα υπέγραφε τον τερματισμό ή την παράτασή του. «Θα αγωνιστεί ο εγγονός μου στο Πεκίνο. Δεν πρέπει να πάω να τον δω;» τη ρώτησε. Δεν τον ρώτησε σε τι αγωνίζεται ο εγγονός, τον χτύπησε καθησυχαστικά στην πλάτη και πήγε δίπλα στη γυναίκα που μετρούσε κάθε βράδυ χίλια πρόβατα δυνατά για ν’ αποκοιμηθεί. Απευθείας πρόσβαση με το Χάρο είχε για όλους εκεί μέσα και την καλόπιαναν. «Απευθείας μετάδοση» ανακοίνωσε ο σπίκερ του ολυμπιακού τουρνουά ποδοσφαίρου γυναικών.

Στις κερκίδες επικροτούσαν κάθε καλή πάσα, κάθε καλό γύρισμα. Έχοντας πρόσφατες τις εικόνες του θριάμβου της Εθνικής μας στην Πορτογαλία –το μόνο ματς που παρακολούθησε-, εδώ δεν διέκρινε τίποτα το ποδοσφαιρικό.
Βλέπει τη μαύρη μπάλα να κυλάει, την κλοτσούν πόδια γυμνασμένα, σαν τα δικά της, και μαθαίνει πως το νούμερο τέσσερα είναι νοσοκόμα και το δέκα σπούδασε Ιστορία Τέχνης.
«Οι μόνες παγκόσμιες γλώσσες είναι ο αθλητισμός και η τέχνη» συνεχίζει απτόητος ο εκφωνητής, σε μια κρίση στοχαστικής διάθεσης· «και ο πόνος» συμπληρώνει άνευρα η Αρετή «και ο πόνος». Τα «αχ», τα «ωχ» δεν έχουν πατρίδα, είναι οικουμενικά.

Οι «ποδοσφαιρίστριες» τρέχουν, κλοτσούν την μπάλα, βάζουν γκολ, οι θεατές –γιατί πρόκειται για θεατές κι όχι για φιλάθλους- χειροκροτούν ευγενικά, κανένας δε φωνάζει, κι ο σπίκερ ενθουσιασμένος συνεχίζει αναλύοντας τα βιογραφικά τους, σχολιάζοντας την καθεμιά ξεχωριστά. Και μαθαίνουμε φυσικά την ηλικία τους, την ηλικία των παιδιών τους, τον αριθμό πτυχίων, διαζυγίων και εργασιών, που έχουν αλλάξει, γιατί καμία απ’ αυτές δεν είναι «επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια», όλες κάνουν άλλες δουλειές για να ζήσουν.

Σε όλα τα αθλήματα οι γυναίκες έχουν εισβάλει, όλα τα αθλήματα κινδυνεύουν να γίνουν γυναικοκρατούμενα, το ποδόσφαιρο όμως διατηρεί κάτι από την αρχική του αύρα: η μπάλα χρειάζεται πόδια αντρικά» είπε δυνατά τρίβοντας τις πολύπαθες πατούσες της. Η σχέση των γυναικών με την μπάλα δεν είναι καλή, άντε να αναδειχτούν στο πόλο ή στο σύνθετο ατομικό στη γυμναστική, και όχι στο ομαδικό άθλημα του ποδοσφαίρου, αλλά αν επιμείνουν, ας παίξουν κι αυτές, έμοιαζε να λέει η απαξιωτική και σχεδόν επικριτική φωνή του σπίκερ, που σαν να ήθελε να τις επιπλήξει κατέληγε πως «φταίει ο χαμηλός βαθμός συγκέντρωσης των γυναικών».

«Χαμηλός βαθμός συγκέντρωσης!»
Δηλ δικαιολογούμαι αν δώσω λάθος φάρμακο. Αν βάλω άλλον ορό, αν παραβλέψω το ωράριο, μπορώ να πω πως φταίει ο χαμηλός βαθμός συγκέντρωσής μου;
«Ο πλούσιος εσωτερικός κόσμος των γυναικών και η φαντασία δεν βοηθούν στη συγκέντρωση» συνεχίζει, επιδιδόμενος σε φτηνές διαγνώσεις. «Οι κοπέλες έχουν ανάγκη ένα γκολ» επιμένει ο αχρείος, και αυτή ήταν η χαριστική βολή για την Αρετή. Σηκώνεται και πάει προς το παράθυρο.

Τα στάδια, τα υπέροχα στάδια, που θα μείνουν άδεια μόλις οι ξένοι αναχωρήσουν, και τα άθλια, τα τριτοκοσμικά μας νοσοκομεία θα γεμίσουν από καρδιοπαθείς, καρκινοπαθείς και χρεοκοπημένους με κακοποιημένη υγεία. Θα γεμίσουν οι διάδρομοι, τα δωμάτια, τα κρεβάτια με ασθενείς και ξένους ασθενείς, μετανάστες, αυτούς που ελληνοποιούμε για να πάρουν τα μετάλλια. Αχ, να μην έφταναν ποτέ στα χέρια μου! διαμαρτύρεται η Αρετή. Δουλειά κι άλλη δουλειά, σκέφτεται με κακία. Γκολ!

«Τα κορίτσια πέτυχαν γκολ, τα κορίτσια βγάζουν τα απωθημένα τους» ουρλιάζει ο σπίκερ κι όλοι χειροκροτούν την επιτυχία, την άρτια διοργάνωση. Η Αρετή επισημαίνει τη δική της αποδιοργάνωση, το σύστημά της αρνείται να δει άλλο άθλημα και σβήνει το δέκτη.
Βάζει ουίσκι, «στην υγειά μου», για να αντέξει το χάος, τη χώρα, το χάσιμο.
Στην ολυμπιακή άπνοια, με τη νεοαποκτηθείσα ολυμπιακή συνείδηση, όλα αναβάλλονται για το Σεπτέμβριο, ακόμα κι οι διακοπές, και καθώς μόνο οι σκέψεις δεν μπορούν να αναβληθούν, το κατέβασε μεμιάς όλο.

Άνοιξε το παράθυρο και κοίταξε το ψάρι στον ουρανό, που πλάι στο φεγγάρι έμοιαζε να της κάνει σινιάλο: «Σε προσέχω». Κι εκείνη ένιωθε σαν ψάρι έξω απ’ το νερό στην Αθήνα του 2004. Όλα αλλάζουν, ακόμα κι ο τρόπος που βλέπω τα φαινόμενα. Αχ, να κατέβαινε, να σκαρφάλωνε στη ράχη του και σαν ιπτάμενη γοργόνα να την έπαιρνε μαζί του ψηλά!

Περιοδικό το Δέντρο, τεύχος 135-6, Ιούλιος-Οκτώβριος 2004


Εμείς το βρήκαμε από τη συλλογή κειμένων «Αρχίζει το Ματς», επιμέλεια Γ. Παππά, το ποδόσφαιρο στη λογοτεχνία

Η σωτηρία της ψυχής

 Η σωτηρία της ψυχής

Τι είναι η ψυχή; Είναι ένα σωληνάκι που ενώνει το μυαλό με την καρδιά μας, έλεγε ο ορισμός ενός φιλοσόφου (ο καρτέσιος, αν δεν κάνω λάθος) που διαβάζαμε σε κάποιο βιβλίο του λυκείο. Κι εμένα μου άρεσε, γιατί συμφωνούσε με όσα λίγα μπορούσα να καταλάβω ως τότε. Ωραία λοιπόν, εμείς με αυτόν είμαστε.
Ευτυχώς βέβαια κύλησε έκτοτε πολύ νερό στο αυλάκι, γιατί αν είχα μείνει με όσα έλεγε το βιβλίο, μπορεί να είχα ακόμα θετική άποψη και για το νίτσε, που λέει ο λόγος.

Ο ψυχισμός πάντως είναι πολύ πιο σύνθετη έννοια, πολύ ευρύτερη από τη σύνδεση της λογικής με τα συναισθήματα, που μπορεί να επηρεαστεί από άπειρα ερεθίσματα και να εκδηλωθεί σε διάφορα επίπεδα, όχι όμως τυχαία κι άναρχα, χωρίς νόμους που καθορίζουν την κίνησή της.

Ο κλασικός μαρξισμός έδωσε βάρος στην υλιστική ερμηνεία του γίγνεσθαι, την προτεραιότητα του κοινωνικού είναι έναντι της κοινωνικής συνείδησης κι αντικειμενικά άφησε σε δεύτερο πλάνο την εξέταση της αντίστροφης επίδρασης, του εποικοδομήματος στη βάση, και του ανθρώπινου ψυχισμού ως αντικειμένου.

Αυτό το «κενό» κάλυψε εν μέρει η αστική σκέψη με το φρόιντ και τους μαθητές τους και κάποια φιλοσοφικά παρακλάδια με μαρξιστικές αναφορές, πχ η σχολή της φρανκφούρτης, η δουλειά του λακάν για την ψυχανάλυση, κτλ. Σημειώνω παρεμπιπτόντως πως προσωπικά έσπασα τα μούτρα μου κάθε φορά που επιχείρησα να καταπιαστώ με τη στρυφνή τους γραφή, χωρίς φυσικά αυτό να είναι απαραίτητα κριτική για το δικό τους έργο κι όχι πχ για τη δική μου ικανότητα πρόσληψης.

Υπάρχει επίσης το ρεύμα του φροϋδομαρξισμού, που προσπάθησε να συγκεράσει δύο μάλλον ασύμβατα φιλοσοφικά ρεύματα, αλλά έδωσε κάποια αξιόλογα δείγματα γραφής, όπως «ο φόβος μπροστά στην ελευθερία», όπου ο γερμανός έριχ φρομ δίνει μια ενδιαφέρουσα διάσταση για την αποδοχή και την εξάπλωση του ναζιστικού φαινομένου στην χώρα του –και όχι μόνο. Το βιβλίο αυτό μπορείτε να το βρείτε μαζί με άλλα στο παζάρι βιβλίου στην κοτζιά (σήμερα είναι η τελευταία μέρα λειτουργίας του).

Εκεί μπορείτε να βρείτε επίσης μια μικρή συλλογή κειμένων για το «λένιν και την ψυχανάλυση», αλλά δε γνωρίζω περισσότερα για το περιεχόμενό του ή τη σκοπιά από την οποία γράφτηκε. Αυτός που είχε ασχοληθεί πιο συστηματικά πάντως με την ψυχανάλυση, από εκείνη τη φουρνιά επαναστατών (ασχέτως της μετέπειτά εξέλιξής του), ήταν μάλλον ο τρότσκι.
Υπάρχει επίσης η σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό πρωτοπόρα δουλειά της σοβιετικής ψυχολογίας, της σχολής του βιγκότσι και της θεωρίας της άγουσας δραστηριότητας, για την οποία ενδεικτικά μπορείτε να διαβάσετε με κριτικό πνεύμα τα άρθρα που περιέχονται σε αυτό το τεύχος-αφιέρωμα της ουτοπίας.

Και μετά τα εισαγωγικά ερχόμαστε στα καθ’ ημάς. Σε μια κοινωνία που τρελαίνει τους ανθρώπους, όλοι μαςείμαστε το κατά δύναμιν ψυχασθενείς. Κι αν ο καθένας μπορεί να κουβαλά το δικό του σταυρό με τα δικά του ψυχολογικά, παθαίνοντας.. ψίχα-τοστ, όπως λέει και το λαϊκό στρώμα, οι σφοι έχουν ένα βασικό, συγκριτικό πλεονέκτημα: ένα σπουδαίο στήριγμα σε κάθε άλλο σύντροφο της οργάνωσης, τη συλλογική «ψυχοθεραπεία» της συζήτησης στα όργανα, και προπαντός την καθημερινή δράση, όπου αφήνεις πίσω σου διάφορα σύνδρομα, ντροπές, κοινωνικά και προσωπικά ελλείμματα, που τα αντιμετωπίζεις στην πράξη, και τη μελαγχολία, καθώς η ζωή προχωρά χωρίς να την κοιτάζει.

Εκεί μπορείς να βρεις συντρόφους ψυχούλες, που το φιλότιμο είναι η βασική λέξη που τους περιγράφει, αλλά και ψυχάρες, ατσαλωμένες στις δυσκολίες και τις αναποδιές του αγώνα. Μπορείς να βρεις συντρόφους με πολύ καλή ψυχολογία και αυτοπεποίθηση, που συχνά είναι αντεστραμμένη ανασφάλεια, κι άλλους πιο κλειστούς και ταπεινούς, ανασφαλείς κι ανασφάλιστους, που φοβούνται να εκτεθούν. Αλλά η έλλειψη εγωισμού προϋποθέτει να εκθέτουμε κάποιες φορές τους εαυτούς μας και να μη φοβόμαστε μη τυχόν τσαλακωθεί το εγώ μας.
Και τέλος μπορείς να ακούσεις ιστορίες από τα παλιά χρόνια που το ψυχολογικό στο απθ ήταν κατακόκκινο κάστρο για αρκετά χρόνια, σοσιαλιστική νησίδα στη δαπιτονιρβάνα της φιλοσοφικής.

Υπάρχουν επίσης συντροφικές γωνιές στο διαδίκτυο, σαν κι αυτή που μακριά από σοβαροφάνεια και κάποια μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της ή για το ρόλο που επιτελεί, δε φιλοδοξεί να είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που λέει ο υπότιτλός της. Κομμουνιστική λέσχη συζητήσεων και ψυχοθεραπείας για κάθε σφο που θέλει κάπου να τα πει και να ξεσπάσει ή να διαβάσει άλλους να τα λένε. Κι ας έχει χάσει κάπως τελευταία αυτό τον χαρακτήρα, με τα διάφορα τρολ της κακιάς ώρας, που περισσότερο κι από την όποια αντικομμουνιστική χαζοπροβοκάτσια, κάνουν ζημιά γιατί ναρκοθετούν το γόνιμο διάλογο και την απρόσκοπτη ανταλλαγή απόψεων, όσων θέλουν όντως να συζητήσουν.

Αντί επιλόγου, ένα μουσικό σημάδι που άφησε ως χνάρι το μπλοκ στον ψυχισμό ενός σφου αναγνώστη, αλλά (με δική μου βασικά ευθύνη) δεν είχε αξιοποιηθεί τότε, όπως θα του έπρεπε.


Για τις θέσεις της ΔΑΠ για την «επιχειρηματικότητα»

Για τις θέσεις της ΔΑΠ για την «επιχειρηματικότητα»



Η παράταξη της ΝΔ σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ, η ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, όλα τα προηγούμενα χρόνια έδωσε μεγάλη μάχη για το μπάσιμο των επιχειρήσεων στις σχολές, για τη μετατροπή τους σε επιχειρήσεις με πελάτες τους φοιτητές. Προσπάθεια που συνεχίζει με αμείωτη δραστηριότητα και σήμερα, παρότι η ΝΔ δε βρίσκεται πια στην κυβέρνηση. Δραστηριότητα που περιλαμβάνει σεμινάρια με διευθυντές μεγάλων επιχειρήσεων του κλάδου με τον οποίο σχετίζεται η σχολή, αντίστοιχες ημερίδες που στηρίζονται και από τα Ιδρύματα, «εκπαιδευτικές» εκδρομές σε χώρους εργασίας - κάτεργα, όπως η COSCO κ.ά.

Ας δούμε όμως συγκεκριμένα τι λένε:
  • «Λύση για την εύρυθμη λειτουργία των Πανεπιστημίων είναι η συγχρηματοδότησή τους από το ιδιωτικό κεφάλαιο, χορηγούς, γενικότερα η στενότερη σύνδεση των ιδρυμάτων με τον επιχειρηματικό κόσμο».

Πρώτον: Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ είναι εκρηκτική. Οι μειωμένοι προϋπολογισμοί, που φτάνουν το 50% έως 70% τα τελευταία χρόνια, το κλέψιμο των αποθεματικών των ιδρυμάτων με το λεγόμενο «κούρεμα», η υλοποίηση των κατευθύνσεων της ΕΕ διαμόρφωσαν τεράστιες δυσκολίες στην εύρυθμη λειτουργία των σχολών μας. Το σημαντικό που χρειάζεται να αναδειχθεί σε αυτή την περίπτωση είναι το εξής: Οι συγκεκριμένες ενέργειες αποτελούν στρατηγική επιλογή για το κεφάλαιο.

Δηλαδή, οδηγούν τα ΑΕΙ στον οικονομικό στραγγαλισμό ώστε να ανοίξει ο δρόμος σε επιχειρήσεις (οι «χορηγοί» που λέει η ΔΑΠ) που θα «στηρίζουν» οικονομικά τα ιδρύματα, βάζοντας έτσι χοντρά χέρι στην περιουσία τους, στο πρόγραμμα σπουδών κ.λπ. διαμορφώνοντας αποφοίτους στα μέτρα και τα «θέλω» τους. ΑΕΙ τσιφλίκια των επιχειρήσεων στην πραγματικότητα. Και όποιο ίδρυμα δε βρίσκει τη χρηματοδότηση αυτή, τότε λουκέτο.
Η ΔΑΠ συμφωνεί ως το μεδούλι με αυτήν τη στρατηγική.
Γι' αυτό τα εκλεγμένα μεγαλοστελέχη τους υπερψήφισαν σε όλα τα συμβούλια τους επαίσχυντους μειωμένους προϋπολογισμούς.
Γι' αυτό σε ΟΛΑ τα ΔΣ των φοιτητικών συλλόγων της Αττικής καταψήφισαν την πρόταση των εκλεγμένων με την ΠΚΣ για «κατάργηση των μνημονίων, των μεσοπρόθεσμων πλαισίων δημοσιονομικής στήριξης και των εφαρμοστικών νόμων», που για πανεπιστήμια και ΤΕΙ, πέρα από τα άλλα, σημαίνει άμεση επιστροφή των αποθεματικών τους.
Συνεχίζουν, δηλαδή, να είναι φανατικά με τα μνημόνια, με την κλεψιά των αποθεματικών που η κυβέρνησή τους έκανε το 2012 με το PSI, με όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που διαλύουν τη ζωή μας.
Μάλιστα, οι άνθρωποι αυτοί έχουν τεράστιο θράσος όταν το παίζουν ανήξεροι για το λόγο που οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.
Στο σπίτι του κρεμασμένου κανονικά δεν θα έπρεπε να μιλάνε για σχοινί, η ΔΑΠ το κάνει όμως και γι' αυτό οι φοιτητές των λαϊκών οικογενειών θα την τιμωρήσουν...

Δεύτερον: Μιλάνε για σύνδεση των ΑΕΙ με τον επιχειρηματικό κόσμο. Σε πρώτη εντύπωση κάτι τέτοιο δε μοιάζει κακό σε ένα φοιτητή που το ακούει. Ποιον επιχειρηματικό κόσμο και ποια αγορά εργασίας εννοούν όμως; Μήπως εννοούν μια οικονομία που θα εξασφαλίζει μόνιμη και σταθερή δουλειά σε όλους τους αποφοίτους; Με δουλειά πάνω στο επιστημονικό αντικείμενο που σπούδασε ο κάθε φοιτητής; Αν ήταν έτσι καλώς...

Οπως χαρακτηριστικά μας διαφωτίζει η καμπάνια της ΟΝΝΕΔ «δούλεψέ το», σύνδεση των πανεπιστημίων με την αγορά εργασίας σημαίνει: Επέκταση των προγραμμάτων ανακύκλωσης της ανεργίας των 400 ευρώ μισθό για 5 μήνες και μετά ξανά ανεργία. Διοργάνωση σεμιναρίων με επιχειρήσεις, από τα οποία οι επιχειρήσεις θα μπορούν να βρίσκουν τζάμπα πρακτικάριους. Μάλιστα, νουθετούν τους φοιτητές να μη ζητούν μισθό στην αρχή για να γίνουν πιο ελκυστικοί στις «επιχειρήσεις». Είναι το λιγότερο ξεδιάντροποι, μοιάζοντας όλο και περισσότερο με δουλεμπορικό γραφείο...
  • «Λύση για την εύρεση εισοδήματος είναι η καινοτόμα ιδέα, η οποία μπορεί να στηριχθεί στη χορήγηση δανείων για νέους επιχειρηματίες και επιστήμονες για έναρξη επαγγέλματος πάνω στο αντικείμενο σπουδών τους με εγγυητή το Ελληνικό Δημόσιο».

Πρώτον: Σαφώς και η επιστημονική έρευνα που οδηγεί στην καινοτόμα ιδέα είναι σημαντική. Ομως, εδώ λένε τη μισή αλήθεια. Και όποιος λέει τη μισή αλήθεια είναι ψεύτης. Γιατί αποκρύβουν την πραγματικότητα, που είναι η εξής: Σήμερα, η οποιαδήποτε ιδέα χρειάζεται χρηματοδότηση. Πού θα τη βρει ένας νέος επιστήμονας αυτή, όταν κατάγεται από εργατική - λαϊκή οικογένεια; Αναγκαστικά θα στραφεί στην ιδιωτική χρηματοδότηση, δηλαδή στις μεγάλες επιχειρήσεις του κλάδου. Και σε αυτές τις περιπτώσεις αυτός που πληρώνει αποφασίζει, διαχειρίζεται, διευθύνει, άρα στο τέλος μένει αυτός που είχε την ιδέα, στην καλύτερη περίπτωση, ως εργαζόμενος του χρηματοδότη ή άνεργος.

Δεύτερον: Δεν υπήρχε πιο εμφανής τρόπος να δείξουν με ποιανού την πλευρά είναι όταν αναφέρονται σε χορήγηση δανείων. Οι τραπεζίτες τούς ευχαριστούν και εμείς δεν το σχολιάζουμε παραπάνω...
  • Προτείνουν στους φοιτητές, αν θέλουν να είναι ανταγωνιστικοί, σεμινάρια με πιστοποιητικά γνώσης - παρακολούθησης.

Μας λένε, δηλαδή, ότι αντί για υψηλού επιπέδου επιστημονική μόρφωση να ζητάμε τα επιστημονικοφανή σεμινάρια που οργανώνει η ίδια η ΔΑΠ; Είναι σοβαροί; Και στην τελική, ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να είναι έμποροι της γνώσης;

Θέλουν τους φοιτητές να νιώθουν υποχρεωμένοι απέναντί τους. Γι' αυτό είναι πρώτοι στη ρεμούλα, στις «βρώμικες» συναλλαγές με πρυτανείες, επιχειρήσεις και ορισμένους καθηγητές. Με το ένα χέρι κάνουν τους φίλους των φοιτητών και με το άλλο τούς διαλύουν το μέλλον.
  • «Αυτό που σήμερα χρειάζεται είναι ανάπτυξη των επιχειρήσεων για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και όχι αγώνες που με τις απεργίες καταστρέφουν τις επιχειρήσεις»

Πόσες φορές έχουν ακούσει αυτά τα λόγια από τα αφεντικά τους οι φοιτητές που αναγκάζονται να εργαστούν για να τα βγάλουν πέρα αυτοί και οι οικογένειές τους; Τα ίδια αναπαράγει συνεχώς, συντονισμένα, και η ΔΑΠ έτσι ώστε οι φοιτητές να μη σηκώνουν κεφάλι ούτε στον εργασιακό τους χώρο αλλά ούτε και στις σχολές. Θέλουν τους νέους ανθρώπους υποταγμένους στην έννοια της ανταγωνιστικότητας, του κέρδους κ.λπ. Ποια όμως ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη εννοούν;

Εννοούν την καπιταλιστική ανάπτυξη, όπως αυτή που έχουν οι κλάδοι των Τηλεπικοινωνιών και του Τουρισμού. Τι σήμαινε αυτή η ανάπτυξη για τους εργαζόμενους; Μεγαλύτερες περικοπές, ανασφάλιστη δουλειά, ωράρια - λάστιχο... Για τη ΔΑΠ και τα αφεντικά ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα σημαίνει περισσότερα κέρδη για τους επιχειρηματικούς ομίλους, για εμάς και τη ζωή μας σημαίνει ανασφάλεια και εκμετάλλευση, ζωή χωρίς δικαιώματα.

Η ΔΑΠ είναι η φωνή των επιχειρηματιών και όχι των αναγκών των φοιτητών. Οι φοιτητές από λαϊκές οικογένειες θα τους τιμωρήσουν. Τη ΔΑΠ και όποιον άλλον επίδοξο συνεχιστή αυτής της πολιτικής, που βάζει στην άκρη τις ανάγκες μας και τα όνειρά μας. Δεν έχουμε ανάγκη από παλιούς και νέους πλασιέ των μνημονίων. Με την καθημερινή απομόνωσή τους και την καταδίκη τους στις φοιτητικές εκλογές που πλησιάζουν.

Σήμερα, έχουμε ανάγκη ένα φοιτητικό κίνημα που μαζί με τον εργαζόμενο λαό θα βάζει στη σημαία του αγώνα του τις σημερινές ανάγκες, τα δικά μας συμφέροντα. Με την ενίσχυση των ψηφοδελτίων της ΠΚΣ σε όλη την Ελλάδα μπορεί να γίνει αποφασιστικό βήμα στην αλλαγή των συσχετισμών, να είναι πολύ περισσότεροι οι εκλεγμένοι με αυτά τα ψηφοδέλτια στα ΔΣ των σχολών μας, ώστε να δοθεί η αποφασιστική ώθηση για το ζωντάνεμα των συλλόγων, για τη γραμμή πάλης που ανταποκρίνεται στα δικά μας δικαιώματα.

Γιάννης ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ
Μέλος της ΚΕΟΕ της ΚΝΕ

TOP READ