Οι επιπτώσεις στο λαό από τη δέσμευση των ταμειακών διαθέσιμων

Οι επιπτώσεις στο λαό από τη δέσμευση των ταμειακών διαθέσιμων

Η υποχρεωτική δέσμευση των ταμειακών διαθέσιμων δημόσιων φορέων μέσω Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου - που όπως αποδεικνύεται είναι «τροϊκανή» απαίτηση - είναι ένα ακόμα βήμα που αποδεικνύει πως η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ υλοποιεί μια πολιτική σε βάρος των εργατικών - λαϊκών οικογενειών. Με λίγα λόγια, με το «χέρι» που βάζει στα ταμεία όλων αυτών των οργανισμών για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών και τρέχουσες ανάγκες του κράτους στην πραγματικότητα καταδικάζει ξανά εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα σε νέες θυσίες ενώ μένει ξανά στο απυρόβλητο το κεφάλαιο. Το επιχείρημα ότι η συγκυβέρνηση προχώρησε στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις δεν αλλάζει καθόλου την ουσία, πως πληρώνει ξανά ο λαός. Και θα εξηγήσουμε αναλυτικότερα το γιατί. Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου προβλέπει ότι «κατά παρέκκλιση κάθε άλλης γενικής ή ειδικής διάταξης ή διαδικασίας οι Φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, όπως αυτοί προσδιορίζονται από το ισχύον "Μητρώο Φορέων Γενικής Κυβέρνησης" και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης α΄ και β΄ βαθμού, υποχρεούνται να καταθέτουν τα ταμειακά τους διαθέσιμα και να μεταφέρουν τα κεφάλαια προθεσμιακών τους καταθέσεων σε λογαριασμούς ταμειακής διαχείρισης που τηρούν στην Τράπεζα της Ελλάδος». Οι επιπτώσεις από την υποχρεωτική δέσμευση των ταμειακών διαθέσιμων μπορεί να είναι ενδεικτικά οι εξής: Δήμοι και Περιφέρειες δεν θα μπορούν να πληρώσουν εργαζόμενους, δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν τις υπηρεσίες τους, θα πρέπει να επιβάλουν τροφεία στους παιδικούς σταθμούς, να αυξήσουν τη φορολογία που ήδη επιβάλλεται, να παραδώσουν υπηρεσίες, όπως, για παράδειγμα, την καθαριότητα σε ιδιώτες επιχειρηματίες, αφού δεν θα μπορούν να πληρώσουν προσωπικό και να κάνουν συντήρηση των μηχανημάτων.

* * *

Ποιοι είναι, όμως, αυτοί οι Φορείς της Γενικής Κυβέρνησης που τα ταμειακά τους διαθέσιμα δεσμεύονται υποχρεωτικά;Παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί, Κέντρα Αλληλεγγύης και Κοινωνικής Πολιτικής, Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, Κοινωφελείς Επιχειρήσεις (Υδρευσης, Αποχέτευσης κ.λπ.), Προγράμματα Πρόνοιας, Δημοτικά Αθλητικά Κέντρα, Δημοτικά Ωδεία, Πνευματικά Κέντρα, Αθλητικοί και Πολιτιστικοί Οργανισμοί, Σύνδεσμοι Διαχείρισης Απορριμμάτων, Δημοτικά Λιμενικά Ταμεία, Εθνικά Αθλητικά Κέντρα, Ερευνητικά Κέντρα, Δημοτικές Βιβλιοθήκες κ.ά. Εκτός από όλα τα παραπάνω, βέβαια, υπάρχουν οι Δήμοι και οι Περιφέρειες συνολικά. Αυτή η εξέλιξη έρχεται να προστεθεί στη σοβαρή υποχρηματοδότηση των τοπικών διοικήσεων που είχε προηγηθεί, δίνοντας τη χαριστική βολή. Κατάσταση για την οποία δεν είναι άμοιροι ευθυνών οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες, που σήμερα διαμαρτύρονται και πρόσκεινται σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ή είναι δήθεν «ανεξάρτητοι». Γιατί και αυτοί έχουν βάλει το χεράκι τους όλα τα προηγούμενα χρόνια με την υλοποίηση του αντιδραστικού «Καλλικράτη», αποδεχόμενοι τις τεράστιες περικοπές στη χρηματοδότηση από τις κυβερνήσεις, έως και 80%, με αποτέλεσμα να περιορίσουν δράσεις και υπηρεσίες που παρείχαν, υλοποιώντας πολιτικές περικοπών, μείωσης του προσωπικού, απληρωσιάς, επιβάλλοντας χαράτσια και αυξάνοντας ανταποδοτικά τέλη και τους φόρους που πληρώνει ο λαός...

* * *

Δεν αποκλείεται η συγκυβέρνηση να επικαλεστεί πως αυτά τα χρήματα που δεσμεύτηκαν υποχρεωτικά θα χρησιμοποιηθούν για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις. Στην πραγματικότητα, αυτό οδηγεί στα εξής αντιλαϊκά διλήμματα:
«Να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις ή να μείνει ανοιχτός ο παιδικός σταθμός;»
«Να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις ή να λειτουργεί ο τομέας της καθαριότητας;»
«Να πληρωθούν μισθοί ή να λειτουργούν τα προγράμματα Πρόνοιας, το "Βοήθεια στο Σπίτι";»
Τι σημαίνουν τα παραπάνω; Οτι θέτει ένα άθλιο δίλημμα αναπαράγοντας τη λογική της έκπτωσης των λαϊκών αναγκών. Ο λαός, οι εργαζόμενοι καλούνται να διαλέξουν λοιπόν τι θα χάσουν!!! Και όλα αυτά βεβαίως γιατί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, θεωρεί ιερά και όσια τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, από τα οποία όχι μόνο δεν πειράζεται ούτε ευρώ αλλά δίνονται εγγυήσεις ότι θα στηριχθούν και θα ενισχυθούν. Αποδεικνύοντας και έτσι τον ταξικό χαρακτήρα και αυτής της συγκυβέρνησης.

Είναι γνωστοί οι ένοχοι

Είναι γνωστοί οι ένοχοι

Το νήμα που συνδέει τραγωδίες στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και τα νερά της Μεσογείου, είναι η πολιτική της ΕΕ και άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων, όπως οι ΗΠΑ, υπέρ των μονοπωλίων. Το έγκλημα που διαπράττεται έχει ενόχους και είναι γνωστοί και σεσημασμένοι. Για το λόγο αυτό, τα «δάκρυα» της ΕΕ και των κυβερνήσεών της συνιστούν εξοργιστική πρόκληση για τους λαούς. Οποια αιματοβαμμένη πέτρα κι αν σηκώσεις στη Συρία, στη Λιβύη, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, θα γράφει ΕΕ - ΗΠΑ - ΝΑΤΟ. Δικό τους έργο οι επεμβάσεις και οι πόλεμοι, η στήριξη αντιλαϊκών αντιδραστικών καθεστώτων, δικό τους έργο οι εκτοπισμένοι και διωγμένοι, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες. Δικό τους έργο και οι «φράχτες» και η Frontex, άλλα μέτρα καταστολής που βεβαίως δεν μπορούν να σταματήσουν τους απελπισμένους, αλλά μπορούν μια χαρά να αυξάνουν τον αριθμό των νεκρών και τα έσοδα των δουλεμπόρων.
Ομως, υποκριτική είναι και η στάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που αποδέχεται το πλαίσιο της ΕΕ, τις δεσμεύσεις και για τη «μεταναστευτική πολιτική», συναινώντας στο έγκλημα που συντελείται και εντός ελληνικών συνόρων. Ενώ, βεβαίως, δηλώνει με κάθε ευκαιρία την ετοιμότητά της να συμμετάσχει σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που θα ανοίξουν και νέες πληγές στην περιοχή.
Γράφει η χτεσινή «Αυγή» στο κύριο άρθρο της: «Να αφυπνίσει την Ευρώπη η νέα τραγωδία (...) Η ΕΕ κινείται συχνά με τον αραμπά (...) διακηρύσσει την υπέρτατη αξία της ανθρώπινης ζωής, αλλά αρκείται στο ρόλο του θεατή (...) Η Μεσόγειος πρέπει να αποτελεί θάλασσα δημιουργικής συνάντησης πολιτισμών (...) χωρίς επεμβάσεις και εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών από δήθεν πολιτισμένες χώρες (...) Εξαίρεση σε αυτό το σκηνικό έντασης αποτελούν οι παρεμβάσεις του Πάπα και του Αρχιεπισκόπου (...) ζητούν από τους ηγέτες να βάλουν τέρμα στη συνεχιζόμενη τραγωδία»!!!
Η υποκρισία «στον κύβο». Είναι υποκρισία το να μιλάς για «Μεσόγειο θάλασσα δημιουργικής συνάντησης πολιτισμών», όταν εξελίσσονται ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί, όταν υπάρχουν ιμπεριαλιστικές ενώσεις και οργανισμοί, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, που δημιουργήθηκαν από κράτη με σκοπό τη συμμετοχή στο ληστρικό μοίρασμα των αγορών, στηρίζοντας αυταρχικά καθεστώτα, τζιχαντιστές κ.ά., συμμετέχοντας σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Οταν υπάρχουν ολόκληρα κυκλώματα που μεταφέρουν φτηνό εξαθλιωμένο εργατικό δυναμικό, από τη μια χώρα στην άλλη, για λογαριασμό του κεφαλαίου. Και είναι μεγαλύτερη υποκρισία όταν είσαι κυβέρνηση και αποδέχεσαι και συμμετέχεις σε όλα αυτά. Οταν π.χ. δεν παίρνεις κανένα μέτρο σε κατεύθυνση της αμφισβήτησης του Κανονισμού του Δουβλίνου και της Σένγκεν. Οταν όχι μόνο δε δεσμεύεσαι για άμεση αποχώρηση όλων των ελληνικών στρατευμάτων από ιμπεριαλιστικές αποστολές και για καμία συμμετοχή σε νέες επεμβάσεις, αλλά στρώνεις το έδαφος για το αντίθετο. Οι ευχές για ειρηνική επίλυση των συγκρούσεων σε Λιβύη, Συρία, Ιράκ δεν έχουν καμία αξία, όταν υιοθετείς ανοιχτά τα ιμπεριαλιστικά προσχήματα περί «πάταξης της τρομοκρατίας» και «ενεργειακής ασφάλειας», που χρησιμοποιήθηκαν και προηγουμένως για εξαπόλυση πολέμων των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Οι εργατικές - λαϊκές οικογένειες, μαζί με την έμπρακτη έκφραση της αλληλεγγύης τους στα θύματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της φτώχειας και των ιμπεριαλιστικών πολέμων που είναι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, οφείλουν να πυκνώσουν τις γραμμές του αγώνα εναντίον όσων ευθύνονται για τα εγκλήματα αυτά, εναντίον της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των κυβερνήσεών τους, εναντίον του ίδιου του σάπιου, βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος.

“Μια χούντα μας χρειάζεται”…

“Μια χούντα μας χρειάζεται”…

    Η ιστορική άγνοια αποτελεί λίπασμα για την πολιτική αφασία. Ο φασισμός γίνεται «ελκυστικός» έτσι: Πατώντας πάντα στο έδαφος της αφασίας και της άγνοιας.

    Το κράτος μας με τους θύλακες της αέναης και μηδέποτε συντελούμενης «αποχουντοποίησης», συμπεριλαμβανομένης μερίδας της «τέταρτης εξουσίας» που υπηρετεί τον βούρκο, έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί την αφασία και την άγνοια, ώστε έτσι να κρατά πάντα ζεστό τον κόρφο που επωάζει τα «φίδια» του.
    Πάνω σε αυτό το έδαφος, της καλλιεργούμενης άγνοιας και της αφασίας, της ιστορικής παραχάραξης και της μαζικού τύπου πολιτικής λοβοτομής, αναπτύσσονται σήμερα, 48 χρόνια από την επιβολή της δικτατορία των συνταγματαρχών, οι γνωστές θεωρίες για το «πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα επί χούντας»...

***

    Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει χούντα  - στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο - που να μην είναι κυλισμένη στο αίμα της τρομοκρατίας, των δολοφονιών, στην αγριότητα των ανά τον κόσμο «ΕΑΤ – ΕΣΑ», στην ταξική βαρβαρότητα και στο βούρκο της διαφθοράς.
    Όσον αφορά στο τελευταίο, στο ζήτημα της διαφθοράς, της βρωμιάς και της δυσωδίας, με τους «ημέτερους» συνταγματάρχες είχαμε εκείνη ακριβώς τη διαφθορά και εκείνη την «τιμιότητα» που άρμοζε στη γελοιότητά τους:

• Ήταν τόσο γελοίοι όσο και οι κομπίνες τους στην υπόθεση με τα «κρέατα του Μπαλόπουλου». Ήταν τόσο αντιφαυλοκράτες όσο και οι «τακτοποιήσεις» των γαμπρών του Παττακού, των αδερφών του Παπαδόπουλου και των ίδιων των πραξικοπηματιών που «νομοθέτησαν» τον... διπλασιασμό των μισθών τους

    Σημειώστε: Μια από τις πρώτες πράξεις των χουνταίων ήταν να δώσουν αυξήσεις στον… εαυτό τους. Με τον Αναγκαστικό Νόμο 5/1967, οι «Παπαδόπουλοι» φρόντισαν να υπερδιπλασιάσουν τον μισθό του πρωθυπουργού από τις 23.600 στις 45.000 δραχμές και των υπουργών και υφυπουργών από τις 22.400 στις 35.000 δραχμές. Αυτοί ήταν που κατέβασαν τα τανκς για να σώσουν την Ελλάδα από την «φαυλοκρατία»…

• Ήταν τόσο «τίμιοι» και αντικομφορμιστές όσο και οι τρεις βίλες του Παπαδόπουλου: Μια στο Ψυχικό, μία την Πάρνηθα και μια Τρίτη το Λαγονήσι (η τελευταία ήταν προσφορά του Ωνάση).
• Ήταν τόσο «πατριώτες» που - εκτός του μέγιστου εγκλήματος κατά της Κύπρου - το βοούν και οι ληστρικές συμβάσεις με «Litton», «Μακντόναλντ», «Τομ Πάππας» και «Ζήμενς» - πάντα η... «Ζήμενς».
• Ήταν τόσο θεομπαίχτες που έφτασαν να βουτάνε λεφτά ακόμα και από το… παγκάρι! Γνωστή η ιστορία με την ανέγερση του «θαυματουργού» (καθότι... αόρατος) Ναού του Σωτήρως. Μόνο από εκεί, από έναν προϋπολογισμό ύψους 450 εκατομμυρίων, φαγώθηκαν τα 400...).

***

    Εντούτοις, στο σημερινό σημείωμα θα εστιάσουμε ειδικότερα σε ένα μόνο από τα «καλά» της δικτατορίας, όπως το διακινούν τα φασιστοειδή: Σ' αυτό το τόσο γελοίο όσο και «προσφιλές» τροπάρι περί του δήθεν «οικονομικού θαύματος» της χούντας των συνταγματαρχών.
     1ο) Το δημόσιο χρέος από 32 δισ. δραχμές το 1966 εκτινάχτηκε στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές τον Ιανουάριο του 1973 ενώ το 1974 απογειώθηκε  στα 114 δισ. δραχμές. Δηλαδή ήταν τέτοιο το έγκλημα που συντελέστηκε στην ελληνική οικονομία επί χούντας ώστε το δημόσιο χρέος υπερτριπλασιάστηκε! Το επίτευγμα της χούντας ήταν τέτοιο που δεν μπορούσε να κρυφτεί ούτε επί των ημερών της. Στο «Βήµα» της 20/10/1973, καταγράφεται ότι στην εξαετία της δικτατορίας το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε όσο δεν είχε αυξηθεί από την γέννηση του ελληνικού κράτους το 1821! Σε έξι χρόνια οι χουντικοί έκαναν το χρέος 1,5 φορά µεγαλύτερο απ’ όσο είχε αυξηθεί σε διάστηµα 145 χρόνων!
    2ο) Το εμπορικό έλλειμμα το 1973 έγινε τέσσερις και πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό του 1968. Παρά τη λογοκρισία που ασκείτο στον Τύπο, ήταν τέτοια η κατρακύλα που δεν κρυβόταν με τίποτα: «Η δεύτερη µεγάλη θυσία της ελληνικής οικονοµίας κατά την περίοδο αυτήν (έγραφε το «Βήμα» στο ίδιο άρθρο) υπήρξε η θεαµατική διόγκωση του εµπορικού ισοζυγίου. Το έλλειµµα του εµπορικού ισοζυγίου από 745 εκατ. δολάρια προβλέπεται ότι θα φτάσει τελικά το τέλος του 1973 τα 2.600 εκατ. δολάρια, δηλαδή περίπου θα τετραπλασιασθεί»…
    3ο) Στην Ελλάδα, που 1961-71 είχε το χαμηλότερο ποσοστό πληθωρισμού μεταξύ όλων των χωρών του ΟΟΣΑ (2,2%), ο δείκτης καταναλωτικών τιμών αυξήθηκε κατά 15,3% από το 1972 έως το 1973 και κατά 37,8% από τον Απρίλη του 1973 μέχρι τον Απρίλη του επόμενου έτους, και μάλιστα σε τομείς όπως τα είδη πρώτης ανάγκης και η υγεία. Το 1973 το ποσοστό του πληθωρισμού είχε επιφέρει μειώσεις των πραγματικών μισθών κατά 4%. Με δυο λόγια επί χούντας οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι. Πράγμα που επίσης δεν κρυβόταν με τίποτα. Ο Τύπος έγραφε (στο ίδιο): «Ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας της οικονοµίας περιορίστηκε. Τα συµπτώµατα κερδοσκοπίας εντάθηκαν. Έχει ήδη σηµειωθεί ένταση στην ανισοκατανοµή µε την αύξηση της µερίδας των κερδών έναντι της µερίδας των µισθών στο εθνικό εισόδηµα. Πρέπει να προστεθεί ότι η τελευταία πληθωριστική διαδικασία δεν έθιξε τα υπέρογκα κέρδη της περιόδου αυτής».
    4ο) Το ποσοστό των δαπανών για την εκπαίδευση στο σύνολο των γενικών κρατικών δαπανών μειώθηκε από 11,6% σε 10%, όταν οι δαπάνες για την «άμυνα» και «δημόσια ασφάλεια» του αστυνομοκρατικού καθεστώτος μέσα σε μια πενταετία σχεδόν διπλασιάστηκαν.
    5ο) Οι προσωπικές καταθέσεις μειώθηκαν ως αποτέλεσμα της οικονομικής δυσχέρειας των λαϊκών στρωμάτων από 34,2 δισεκατομμύρια δραχμές το 1972 σε 19,6 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973.
    6ο) Στον αγροτικό τομέα, όπου απασχολείτο το 44% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, αντί της πενταετούς πρόβλεψης του καθεστώτος για ανάπτυξη 5,2%, η αγροτική οικονομία αναπτύχθηκε κατά μόλις 1,8% στην περίοδο 1967 - 1974, σε αντίθεση με το 4,2% κατά την περίοδο 1963 - 1966. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν από το 63% του συνόλου των εξαγωγών το 1968 στο 48% το 1972. Το αποτέλεσμα ήταν το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα να πέσει από το 55% στο 43% του μέσου κατά κεφαλήν εθνικού εισοδήματος.
    7ο) Οι φόροι που επιβάρυναν τα λαϊκά στρώματα ανέρχονταν στο 91% επί του συνόλου των φορολογικών εσόδων του καθεστώτος τα οποία αυξάνονταν σταθερά: Τα φορολογικά έσοδα από 27,4% του ΑΕΠ το 1966, επί συνταγματαρχών και μέχρι το 1972 αυξήθηκαν στο 29,2%. Αυτά για τα λαϊκά στρώματα. Από την άλλη:

• Οι φόροι επί των επιχειρήσεων μειώθηκαν κατά 10,9% την περίοδο 1972 – 73.
• Η φορολογική «μεταρρύθμιση» του 1968 μετέφερε το φορολογικό φορτίο στους ώμους της εργατικής τάξης με τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλουτοκράτες να απολαμβάνουν μεγαλύτερα φορολογικά προνόμια. Συνέπεια: Οι φοροαπαλλαγές 464 μεγάλων επιχειρήσεων το 1971 ήταν κατά τρεις φορές υψηλότερες από τους φόρους που οι ίδιες εταιρείες είχαν καταβάλει!
• Τα φορολογικά έσοδα από τις ναυτιλιακές εταιρείες μειώθηκαν από 109 εκατομμύρια δραχμές το 1968 σε 29 εκατομμύρια το 1972 (μείωση 73%!), περίοδος κατά την οποία ο ελληνικός στόλος αυξήθηκε κατά 16,7 εκατομμύρια τόνους.

    8ο) Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών αυξήθηκε κατά οχτώ φορές, μεταξύ του 1967 και 1972. Το ισοζύγιο πληρωμών από μέσο πλεόνασμα 14,6 εκατ. δολαρίων την περίοδο 1960 - 66, εμφάνισε μέσο έλλειμμα την περίοδο 1967-73 ύψους 117 εκατομμυρίων δολαρίων.
    9ο) Οσο για την «ανάπτυξη» που σημειώθηκε επί συνταγματαρχών, το άρθρο του οικονομολόγου Αδαμάντιου Πεπελάση στις 2/8/1974, είναι αποκαλυπτικό και για το χαρακτήρα της «ανάπτυξης» και για το ξεπούληµα της Ελλάδας στο  ξένο κεφάλαιο. Γράφει:  

«Η ανάπτυξη της επταετίας είχε αντιλαϊκό χαρακτήρα. Η µεγάλη µάζα δηλαδή επωµίσθηκε το βάρος της ανάπτυξης, καρπώθηκε τα λιγότερα ωφελήµατα κι έφερε το κόστος των διάφορων αντιφατικών και συγκυριακών µέτρων για την προσπάθεια επαναφοράς της οικονοµίας σε σχετική σταθερότητα και ισορροπία. Ιδιαίτερα τα µέτρα των τελευταίων 12 µηνών ήταν εξοντωτικά για τα µικρά εισοδήµατα. Η άνοδος των τιµών κατά 40%-45% το 1973 (και κατά 9% για το πρώτο εξάµηνο του 1974) υπερκάλυψε την αύξηση των αστικών εισοδηµάτων ενώ το αγροτικό εισόδηµα άρχισε να συρρικνώνεται σηµαντικά. Οι ξένες παραγωγικές επενδύσεις µειώνονται εντυπωσιακά. Ενώ στην περίοδο 1965-66 εισάγονται 200 εκατ. δολάρια για παραγωγικές επενδύσεις, σ’ όλη την επταετία 1967-1973 εισάγεται πραγµατικά το µισό περίπου της προηγούµενης επταετίας. Τα άλλα ξένα κεφάλαια που εισέρρευσαν ήταν ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ - αγορά γης, οικοπέδων και παρόµοια».

***

    Από τη μια, λοιπόν, χούντα σήμαινε φορολογικά και κάθε λογής προνόμια σε ντόπια και ξένα μονοπώλια, χαριστικές πράξεις στους φιλικά προσκείμενους στη χούντα Ωνάσηδες και Τομ Πάπες, φτηνό και φιμωμένο εργατικό δυναμικό, απαλλαγές από δασμούς και πακτωλός επιχορηγήσεων («νόμοι» 89/1967 και 378/1968) σε εργολάβους, βιομήχανους, μεγαλεμπόρους, μεγαλοξενοδόχους, επιβολή 300 ειδικών μέτρων παροχής πλήρους ελευθερίας στο εγχώριο και ξένο κεφάλαιο να κερδοσποπεί χωρίς κανέναν έλεγχο.
     Από την άλλη «ξεχαρβάλωμα» όλων των οικονομικών δεικτών, αποσάθρωση της εγχώριας παραγωγής, βάρη στο λαό και μια πλασματική «ανάπτυξη» που πίσω της έκρυβε αθρόες εισαγωγές, επιμήκυνση πιστώσεων και τεχνητή κυκλοφορία χρήματος, που προέκυπτε από αναγκαστικό δανεισμό κι άλλες τέτοιες υψηλού επιπέδου δημοσιονομικές αλχημείες.
    Αυτό ήταν το οικονομικό... «θαύμα» του καθεστώτος των συνταγματαρχών. Αυτά είναι και τα παραμύθια της Χαλιμάς από τους γεμπελίσκους επιγόνους τους και από τους «τακτοποιημένους» εκείνης της μαύρης για τον τόπο περιόδου. 

*

- Τα παραπάνω στοιχεία είδαν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας το 1975. Πηγή: Journal of the Hellenic Diaspora Vol 2 -1975-, Permanent URL:http://hdl.handle.net/10066/4929. Για αναλυτικότερη ενημέρωση στην επισκόπηση του Βασίλη Καρίφη, «Η ελληνική οικονομία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967 - 1974)», στο «greekjunda.blogspot.com».
- Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε (εκδόσεις «Τόπος») ένα εξαιρετικό βιβλίο, μια σπουδαία μελέτη του φίλου και συναδέλφου δημοσιογράφου Διονύση Ελευθεράτου που διαλύει με στοιχεία και ντοκουμέντα όλες τις αλχημείες και τις αθλιότητες της προπαγάνδας γύρω από τα… «καλά» της απριλιανής χούντας. Τίτλος εύγλωττος: «Λαμόγια στο χακί». Διαβάστε το!   

email: mpog@enikos.gr 

Tags: ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Επετειακή αφιέρωση στους νοσταλγούς των καραγκιόζηδων ταινια

 Επετειακή αφιέρωση στους νοσταλγούς των καραγκιόζηδων

Τραγική φιγούρα ο Βέγγος σε μία πιό τραγική περίοδο...
Μία κωμωδία που προσπάθησε με μεγάλη επιτυχία να σατυρίσει την χούντα των συνταγματαρχών.

Η ταινία είναι ένα δίπτυχο πάνω στο θέμα δικτατορία:

• α΄ ΜΕ ΤΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ δικτατορία Μεταξά (1936-40) και
• β΄ ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΥΨΟΣ δικτατορία των συνταγματαρχών (1967-74). 

Στο πρώτο μέρος, η μεταξική δικτατορία αποδίδεται με ένα τσίρκο, όπου ο κλόουν Θανάσης (Θανάσης Βέγγος) προσπαθεί να συγκαλύψει τη δράση ενός νεαρού συναδέλφου του που δρα εναντίον του καθεστώτος. Στο δεύτερο μέρος, βλέπουμε τον Θανάση να καταταλαιπωρείται εξαιτίας της αγνότητάς του, και ο παραλογισμός της εξουσίας καθίσταται ανάγλυφος.

Είδος: Κωμωδία
Παραγωγής: 1976
Διάρκεια: 90'
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono

Συντελεστές
Θανασης Βεγγος	Ηθοποιός
Αντωνης Παπαδοπουλος	Ηθοποιός
Ηλιας Λογοθετης	Ηθοποιός
Αινα Μαουερ	Ηθοποιός
Τακης Χαλας	Ηθοποιός
Πανος Γλυκοφρυδης	Σκηνοθετης
Ντινος Κατσουριδης	Σκηνοθετης
Λακης Αντωνακος	Σεναριογράφος
Ντινος Κατσουριδης	Σεναριογράφος

Πηγή: veggos.gr

Συγχρονισμός

πηγη / 2310net

Εκατοντάδες πρόσφυγες πνίγονται στη Μεσόγειο. Μέλη της ναζιστικής συμμορίας εξαπολύουν δολοφονική επίθεση σε βάρος μαρτύρων κατηγορίας. Ο αρχηγικός πυρήνας της ναζιστικής συμμορίας δικάζεται ως εγκληματική οργάνωση. Ιστοσελίδα που πρόσκειται σε αυτόν δημοσιοποιεί τα στοιχεία των μαρτύρων. Εφημερίδα που λειτουργεί σχεδόν ως επίσημο όργανο της συμμορίας ζητάει να πετάξουμε τους μετανάστες στη θάλασσα για να μη μας φάνε. Ο Πρωθυπουργός συναντιέται με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης και από κοινού συστήνουν νέα μονάδα καταστολής των διαδηλώσεων.
Την ίδια ώρα, στις μακρινές ΗΠΑ που υποκίνησαν τη στρατιωτική δικτατορία του 1967, αποφασίζουμε να τους δώσουμε χρήματα που δεν έχουμε για να αγοράσουμε εξοπλιστικά και τους χαρίζουμε και την εκμετάλλευση των πετρελαίων.
Παράλληλα, εργάτες ταξικά ασυνείδητοι διαδηλώνουν εργοδοτικά και προσκυνούν φασίστες επειδή τους υπόσχονται ότι η κόλαση της εκμετάλλευσής τους θα συνεχιστεί. Η υπεραξία προσφέρεται στις υπογεγραμμένες με αίμα δίμηνες συμβάσεις. Ο ταξικός πόλεμος αποτελειώνει ό,τι άφησε η ταξική τους ειρήνη. Στρατός και Εκκλησία αναβαπτίζονται σε πνευματικά κέντρα διαφώτισης του υπνωτισμένου λαού. Μοιάζει ιδανικό το περιβάλλον για την επέτειο της 21ης Απριλίου…
Γράφτηκε για το atexnos.gr

Ένας κορυδαλλός δε φέρνει την άνοιξη

 Ένας κορυδαλλός δε φέρνει την άνοιξη

Α. Απ’ τη συνοικία τα λεωφορεία.

Αφήγηση, σε πρώτο πρόσωπο, των εντυπώσεων του λαϊκού στρώματος από την χτεσινή ημέρα στον κορυδαλλό.

Πουρνό-πουρνό με την αυγούλα, και με το ριζοσπάστη στη μασχάλη, κατεβαίνω ομόνοια, για να πάρω το τρόλεϊ 21 –σαν τους όρους της κομιντέρν και τον 21^ο αιώνα, που θα είναι αιώνας επαναστάσεων και περάσματος στο σοσιαλισμό- για νίκαια. Τα μπαρουτοκαπνισμένα εξάρχεια κοιμούνται στον απόηχο ενός δύσκολου μεσημβρινού ξυπνήματος με πονοκέφαλο, γιατί αν ξυπνήσεις μονομιάς, πρωί κι απότομα, θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς, από την απαλεψιά και το χανγκ όβερ.

Με σταματά μια σαραντάρα κυρία, με ξενική προφορά και το διεθνισμό στο κούτελο να αχνοφαίνεται.

-Ξέρετε πού είναι Πειραιώς; (χωρίς άρθρο, αλλά όχι άναρθρα, σαν τον εγέρθουτου).

(Ανοίγει παρένθεση. Σε εκείνο το ύψος βασικά ο δρόμος λέγεται τσαλδάρη. Από αυτούς που δικάστηκαν κι εκτελέστηκαν στην περίφημη δίκη των έξι. Που τώρα πάει για αναψηλάφηση, για να σβηστεί κάθε ίχνος από τις θυσίες, προς εξευμενισμό των μαζών, και τους δυσάρεστους, αναγκαστικούς ελιγμούς της αστικής τάξης. Που ξέρει τώρα να προφυλάσσει καλύτερα τα εξιλαστήρια «θύματά» της, τη σάρκα εκ της σαρκός της. Όπως προφύλαξε τα εκατό περίπου χρυσαύγουλα έξω από τον κορυδαλλό και τα άφησε ανενόχλητα να την πέσουν σε έναν από τους μάρτυρες κατηγορίας –το δικό μας ράπερ, αφάζα, όπως μάθαμε αργότερα. Και τους κρατάει στην εφεδρεία, ως δύναμη κρούσης, για τα δύσκολα που έρχονται).

Ξεπερνάω τον πρωινό πειρασμό να απαντήσω σε άπταιστη καμακική με καλογιάννη (ντου γιου λάικ μαντμαζέλ δι γκρις) κι απαντάω:

-Κι εγώ εκεί πάω.

-Πηγαίνετε στο ντεμονστρέισον;

Ε, ήταν αυταπόδεικτο και δεν χρειάζεται να το ντεμοστρέιτ ένι φέρδερ.

-Του δε αντιφάσιστ; Γιες, οφκόρς (ουί σασά).

Φτάνουμε στη στάση, πάω να μπω και με σταματάει.

-No, you go with the public bus?

(Μα τι περίμενε, να έχω τσάρτερ;)

Not with the organization?

Οργάνωση, οργάνωση... ποια είναι αυτή η οργάνωση;

Μα αυτή που λέγαμε προηγουμένως, στο λέτσοβο...

Μα φυσικά με το πάμπλικ μπας, όπως είμαστε με την public alliance. Και βλέπουμε κριτικά και την πείρα από τα πάμπλικ φροντ, με τον αντιφασιστικό χαρακτήρα. Κι εξάλλου το λεωφορείο έχει κι ετυμολογικά μέσα του το λαό (λεω+φορείο). Αλλά αυτή είναι μάλλον με τα ενιαία μέτωπα, με τους κυβερνητικούς σοσιαλδημοκράτες.

Ανέβηκα στο τρόλεϊ και την άφησα να βρει τους σεκίτες της.

Που τους βρήκα όλους μαζί ξανά στον χώρο της συγκέντρωσης. Κι ένα κλιμάκιο της κεερφα να μας κόβει με το μάτι, για να υπολογίσει πόοσι περίπου ήμασταν. Που αντικειμενικά ήμασταν περισσότεροι στην αρχή, γιατί είχαμε πρωινούς εργάτες (σαν το σιφωνιό) κι υπαλλήλους (σαν τον μπενετάτο που έφυγε σε κάποια φάση, για να πάει στο μάθημά του, στο σχολείο) που είχαν στάση εργασίας, αλλά σταδιακά φυλλορροούσαν κι αυξανόταν το αγουροξυπνημένο φοιτηταριάτο των αντιφασιστών της άλλης πλευράς.

-Μη μας μετράτε, είμαστε πολλοί, τους πέταξα.

Και φεύγοντας ακούω πίσω μου, κάτι σαν: δε σας μετράμε σύντροφε, χαιρόμαστε που είστε πολλοί.

Ένας κόμπος η χαρά μου κι όμως αν θα ‘ρθεις, στάλα-στάλα θα στο δώσω, για να δροσιστείς.

Λίγα ακόμη πολιτικά γλυκόλογα και θα με έπειθαν για ενιαίο μέτωπο.

Η δίκη τελικά αναβλήθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο. Αναμενόμενο, γιατί αυτή είναι η πάγια τακτική, προκειμένου να σπάσει ο κόσμος από το κίνημα αλληλεγγύης (όταν είναι από τη δική μας πλευρά οι κατηγορούμενοι) ή... αντι-αλληλεγγύης, όπως στην προκείμενη. Κι αν είχαν χιούμορ, θα την έβαζαν ξανά για αύριο (σσ: σήμερα) το πρωί, για να τιμήσουν την επέτειο της εθνοσωτήριου 21^ης απριλίου.

Β. Συμπεράσματα

Η χρυσή αυγή είναι εγκληματική οργάνωση εξ ορισμού. Όχι γιατί παραβιάζει την (τυφλή και ευέλικτη) αστική νομοθεσία, αλλά επειδή είναι οι συνεχιστές της 21^ης απριλίου, τα εγγόνια του παπαδόπουλου και του αδόλφου, (η σαπίλα του ντουνιά). Κι επειδή η λογική συνέπεια της ρατσιστικής ιδεολογίας τους είναι πιθανότατα να χαίρονται για τους εκατοντάδες μετανάστες που πνίγονται μεσοπέλαγα, κάθε χρόνο, στη μεσόγειο (με σχεδίες χωρίς σχέδιο και βάρκα την απελπισία, για να βρουν μια απάνεμη ιθάκη από την οδύσσειά τους) και δε φτάνουν στην ήπειρο της άρειας φυλής.

Όποιος περιμένει από το αστικό κράτος να απονείμει πραγματική δικαιοσύνη, μοιάζει με τον πνιγμένο, που προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλλιά του. Μόνο που η αστική δικαιοσύνη φοράει περουκίνι κι είναι τυφλή, σαν το ματάκια λωποδύτη στάθη ψάλτη (σε μια ταινία του ογδόντα), και σκληρή σαν μπι μούβι με τον πετρόχειλο (τη δικαιοσύνη θα την επιβάλει η ταξική μας πάλη: γκε-γκε;). Παίζει τυφλόμυγα, όταν είναι να συλλάβει τους χρυσαυγίτες (και όλως τυχαίως, δεν τους κλείνει ποτέ σε κελιά τύπου γάμα). Αλλά κρυφοκοιτάει σαν παιδάκι μέσα από τα χέρια του, όταν είναι να πιάσει στις δαγκάνες του ταξικούς συνδικαλιστές, που αγωνίζονται για το δίκιο τους (σαν τους χαλυβουργούς).

Υγ: Για όλα αυτά (κι άλλους τόσους λόγους), όλοι στηνπορεία της πέμπτης στην κλαυθμώνος.

   Μιχάλης Αφάζα: Δε σταματάμε ρε!!!

Από herko

Επιμέλεια Νίκος Λύτρας //

Σήμερα το πρωί, ο δηλωμένος κομμουνιστής -αναπαράγω την ιδεολογική τοποθέτηση, επειδή αυτός το δηλώνει- χιπ-χοπ καλλιτέχνης Μιχάλης Αφάζα, βασικός μάρτυρας στη δίκη της Χρυσής Αυγής, φίλος του Παύλου Φύσσα και παρών στη δολοφονία του, ξυλοκοπήθηκε άγρια από χρυσαυγίτες στο δρόμο προς τα δικαστήρια των γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού και βρίσκεται στο Νοσοκομείο.
Ο ίδιος δήλωσε στον προσωπικό του χώρο στο facebook:
«Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τις ευχές σας και για την αλληλεγγύη σας. Πραγματικά το ενδιαφέρον σας είναι αυτή την στιγμή η δύναμη μου. Έχω σπασμένο ζυγωματικό (και λίγο μύτη) ράμματα και μώλωπες σε όλο το πρόσωπο άλλα τώρα είμαι πολύ καλύτερα. Δεν σταματάμε ρε. Καλό κουράγιο σε όλους και καλή συνέχεια με αγώνες».
συνάδελφος του καλλιτέχνης της χιπ χοπ  Θείος Τοτέμ / Πουντίδης Πέτρος, με αφορμή τη στάση που κράτησαν οι ομότεχνοί τους έκανε την εξής ανάρτηση στον προσωπικό του χώρο στο facebook:
ΑΥΤΉ ΤΗΝ ΕΠΊΘΕΣΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΆΖΟΥΜΕ»
«Αυτός είναι πρώτα κομμουνιστής, και μετά ράπερ»
Τα έχω αχταρμά μέσα στο κεφάλι μου, και όλοι μου λένε άσ’το για αύριο, να το σκεφτείς ήρεμα και λογικά, και να γράψεις με σύνεση κλπ.
Λοιπόν, αυτό έχω χρέος να το γράψω, κι ας διαφωνούνε όλοι οι «δικοί μου». Στο παρελθόν τους άκουσα, με αποτέλεσμα να φανώ «διαλλακτικός» ή «υπομονετικός» ή δε-γκζέρω-γω-τι.
Λοιπόν, τέρμα τα λάχανα, κι όσοι πιστεύετε ότι διαφωνείτε σε κάτι από αυτά που θα διαβάσετε, διώχτε με από το γκρουπ σας, από την παρέα σας, από την μουσική κολεκτίβα σας, από τη συναυλία σας, από τα κέρατά σας τα τράγια.
Το 98% του ελληνικού χιπ-χοπ είναι για τα πανηγύρια και το 99,5% του λόου-μπαπ είναι για τα πανηγυριότερα. Θα το έγραφα πιο χυδαία, αλλά πιστεύω ότι καταλαβαίνετε.
Όλοι ενώθηκαν τότε, έστω και για λίγο, γιατί δολοφόνησαν τον Παύλο, ενώ τώρα που πήγαν να δολοφονήσουν τον Αφαζάκο θα χωριστούμε σε 15 κλίκες. Μα φυσικά.
Γιατί; Να σας πω εγώ γιατί. Γιατί ο Παύλος ήταν «εύκολο» θύμα για τα δόντια τους. Δεν είχε συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα από τα τραγούδια του. Και ας είχε πολιτικό στίγμα η δολοφονία του (επειδή αυτοί που τον σκότωσαν προέρχονται και εκτρέφονται από συγκεκριμένο πολιτικό φορέα και συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία), ήταν εύκολο να τα παρακάμψουν όλα αυτά (τη δολοφονία του, και την πολιτική προέλευση των δολοφόνων του, δηλαδή τα γεγονότα, just the facts) για να στήσουν γλέντι, πανηγύρι του χωριού, πάνω στον τάφο του νεκρού. Επανενώσεις, συναυλίες μνήμης, στην ίδια σκηνή για πρώτη φορά, κλάιν-μάιν-μανταλάκια και παπάκια μάντολες.
Τώρα τί θα κάνετε ρε ξεφτίλες;
Να σας πω εγώ τί θα κάνετε; Τίποτα…
Γιατί ο Μιχαλάκης είναι κομμουνιστής του κερατά, δηλωμένος και περήφανος.
Ενώ ο Παυλάρας ήταν ανένταχτος, και το ανένταχτο είναι πιο mainstream.
Ο Μιχαλάκης όμως ουδέποτε προσπάθησε να καπηλευτεί τη δολοφονία του φίλου του, του φίλου μας, όχι όμως του φίλου όλων αυτόν που τελικά την καπηλεύτηκαν. Γιατί άλλο «σέβομαι όσα έχει προσφέρει ο τάδε και ο δείνα» και άλλο «στην δύσκολη θα τον πάρω τηλέφωνο». Όλους εσάς τους κροκόδειλες, που κλαίγατε χορωδία τα δάκρυα της απαλεψιάς, άμα σας έβλεπε ο μακαρίτης θα έσκαγε στα γέλια και μετά θα έπεφτε σε βαριά κατάθλιψη.
Κι εγώ είχα βρεθεί μέσα στη μέση, να κάνω ζογκλερικά με τις ψυχές τον ανθρώπων και να πολεμάω την μιζέρια και τη μίρλα που είχε φάει η δικιά μου ψυχή και οι ψυχές των ανθρώπων της οικογένειάς μου εκείνες τις μέρες.
Και δωσ’του απειλητικά τηλέφωνα, και «θα σε βρούνε νεκρό στα σκαλιά σου μετά τα μεσάνυχτα» και να τους δίνω τη γιαγιά μου και να απαντάει η γριά «θα μας κλάσετε μια μάντρα».
Ο Αφάζα, ξεφτίλες, κράτησε την πιο τίμια στάση από όλους σας. Δεν είπε ποτέ ότι ο Παύλος ήταν κομμουνιστής, επειδή δεν ήταν. Είπε ότι ο Αφάζα είναι κομμουνιστής, επειδή είναι. Και σας πείραξε, γιατί είστε ηλίθιοι, ζώα και πολιτικά ανάπηροι ιπποπόταμοι (εδώ θα ήθελα να σημειώσω ότι δεν θέλω επ” ουδενί να προσβάλω τα ζώα γενικότερα, και κυρίως τον μεγαλοπρεπή και θανατηφόρο ιπποπόταμο). Όσοι κατά καιρούς έχετε πει ηλιθιότητες για την στάση που κράτησε ο Μιχάλης μετά τη δολοφονία του Παύλου, είτε πάσχετε στην αντίληψη, είτε στο τσαγανό, είτε στη ζήλια. Γυρνούσε τότε ο κάθε κομπογιαννίτης του χιπ-χοπ και έλεγε «μα να παίζει ο Αφάζα (ή ο Μέγας) στο φεστιβάλ της ΚΝΕ, ενώ ήταν φίλος του Παύλου;». Ρε ιγκουάνες (και πάλι, ρησπέκτ στα ιγκουάνα, αλλά αλλού είναι το θέμα μας), ο Αφάζα (και ο Μέγας) παίζανε στα φεστιβάλ και πριν την δολοφονία, και θα παίζουν όσο πάσχουν τα αυτιά των ΚΝιτών και θέλουν να ακούν την ηχορύπ… Όσο γουστάρουν οι ΚΝίτες να τους ακούνε. Αυτό.
Επειδή λοιπόν τα ξέρω, και τα έχω ζήσει, όποιος από εσάς δεν μπορεί να υποστηρίξει και να σταθεί δίπλα στον Αφάζα, απέναντι στην πολιτική και την ιδεολογία που του επιτέθηκε σήμερα, γιατί «δεν τον εκφράζει η πολιτική που πρεσβεύει ο Αφάζα» ή γιατί «κρατάει ίσες αποστάσεις, και στην τελική όπου -ισμός ίδιος ο πόνος», δεν έχει χώρο δίπλα ούτε σε εμένα και δεν πρόκειται να τον βρει ποτέ, ούτε να σταθεί, ούτε για να πιαστούμε αλυσίδα την ώρα της μάχης. Γιατί με έχετε ζαλίσει με τις κωλοτούμπες σας, και τα πίσω βήματα. Και όταν είναι να πιαστώ αλυσίδα, θα είναι γιατί απέναντί μου έχω εχθρό, ταξικό, πολιτικό, ιδεολογικό και θα πρέπει να κρατήσουμε τη γραμμή. Όχι για να χορέψουμε σέρα.
Καταλάβατε, αγαπητοί μου χιπ-χοπάδες, ή να κάνω και κακά;
Ακούσατε, ακούσατε!!!
Φασίστες κουφάλες, μην ανησυχείτε. Χιπ-χοπάδες δεν έρχονται πια, όσο κι αν το γράφουνε στους τοίχους και τους στίχους τους. Δεν έρχονται για να μην τους χαρακτηρίσουν κομμουνιστές και χάσουνε τα views στο youtube και τα εισιτήρια στις συναυλίες. Δεν έρχονται, γιατί δειλιάζουν να σταθούν απέναντι στον κοινό εχθρό, επειδή δεν έχουν αντιληφθεί την ταξική τους θέση και τοποθέτηση στην κοινωνία. Δεν έρχονται, επειδή απλά δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα. Και αν ξέρανε, δεν θα τα ακολουθούσανε, για να μην τους πάνε τέσσεροι!
Εν κατακλείδι, τούτο εδώ θα μπορούσε άνετα να αποτελεί την ανακοίνωση της παράταξης των κομμουνιστών στο ξεπουλημένο εργοδοτικό σωματείο των χιπ-χοπάδων. Που αφού είδανε ένα συνάδελφο να δολοφονείται από την εργοδοσία, σήμερα στην δίκη της δολοφονίας, βλέπουν έναν συνδικαλιστή από την παράταξή τους να δέχεται δολοφονική επίθεση από τα ίδια τσιράκια της εργοδοσίας που σκότωσαν και τον πρώτο. Και τα ξεπουλητάρια στο προεδρείο του ΔΣ του χιπ-χοπ, δεν βγάζουν καν μια ανακοίνωση γιατί ο συνδικαλιστής που δέχτηκε την επίθεση σήμερα, ήτανε του Π.Α.ΜΕ.. Δεν πειράζει. Εμάς κατηγορούσατε ότι διαχωρίζαμε τη θέση μας, αλλά τελικά εσείς θα είστε αυτοί που θα μας αναγκάσετε να δημιουργήσουμε ένα Π.Α.ΜΕ. χιπ-χοπάδων, και να σας σπάχιτς τα καμπανέλιτς με διαδηλώσεις, ανακοινώσεις, καταγγελίες, μέχρι και απεργίες…
Θα γίνει μέχρι και αυτό…
Χωρίς εκτίμηση,
με σιχαμάρα,
και λίγες ηλιαχτίδες σεβασμού για ελάχιστους,
Θείος Τοτέμ,
Πουντίδης Πέτρος.

   Παγκόσμιο χρέος (μια προσέγγιση)

Από Οικοδόμος

Γράφει ο Cogito ergo sum //

Σύμφωνα με έκθεση του McKinsey Global Institute, κατά την περίοδο 2007-2014 το παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 57 τρισ. δολλάρια, αγγίζοντας στις 31/12/2014 το ιλιγγιώδες ύψος των διακοσίων τρισεκατομμυρίων δολλαρίων. Κι επειδή είναι πολύ πιθανό να μη σας λένε τίποτε αυτοί οι αριθμοί, ας προσθέσω ένα στοιχείο ακόμη, το οποίο θα τους καταστήσει εξαιρετικά εύγλωττους: κατά το 2014, το παγκόσμιο ΑΕΠ δεν ξεπέρασε το ύψος των 70 τρισ. δολλαρίων.
Τα στοιχεία είναι ανατριχιαστικά: το παγκόσμιο χρέος είναι σχεδόν τριπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ! Με άλλα λόγια: για να ξοφληθεί αυτό το χρέος, πρέπει όλοι οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη να δουλεύουν τελείως νηστικοί επί τρία ολόκληρα χρόνια και όλο το προϊόν της δουλειάς τους να πηγαίνει στην αποπλήρωση του χρέους. Φαίνεται πως δεν είναι μόνο οι έλληνες που «καταναλώνουν περισσότερα από όσα παράγουν» και πως δεν έχει μόνο ο τόπος μας το χαρακτηριστικό να «τα τρώμε όλοι μαζί»…
Αφού ξεκαθαρίσουμε ότι εδώ μιλάμε για παγκόσμιο χρέος (δηλαδή, για το άθροισμα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους), καλό είναι να έχουμε κατά νου μερικές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Όπως, για παράδειγμα, ότι στις 31/12/2014 το συνολικό χρέος της Ιαπωνίας φτάνει το 517% του ΑΕΠ της και του Ηνωμένου Βασιλείου το 494%. Ή ότι η Ιρλανδία, την οποία μας δείχνουν ως παράδειγμα για το πόσο καλά μπορεί να πάει μια χώρα που τηρεί σωστά τις δεσμεύσεις και τις συμβουλές των μνημονίων της, κατά την περίοδο 2007-2014 παρουσιάζει αύξηση του χρέους της 172% ενώ η «ανυπάκουη» Ελλάδα 103%. Οι δε ΗΠΑ, με ΑΕΠ λίγο πάνω από 15,5 τρισ., έχουν συνολικό χρέος σχεδόν 45 τρισ., δηλαδή οι κάτοικοι των ΗΠΑ χρωστάνε περίπου το 25% όσων χρωστάει όλος ο πλανήτης. Ζαλάδα…

Με όλα αυτά τα στοιχεία υπ’ όψη, είναι λογικό να αναρωτιέται ο αδαής πολίτης: αφού όλες οι χώρες του κόσμου χρωστάνε και δημόσια (οι κυβερνήσεις) και ιδιωτικά (οι πολίτες και οι επιχειρήσεις), σε ποιόν χρωστάνε, επί τέλους; Η απάντηση είναι εύκολη. Το γεγονός ότι π.χ. η Ελλάδα έχει συνολικό χρέος πάνω από 580 δισ. δολλάρια, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μια χούφτα ολιγάρχες που απομυζούν τον παραγόμενο πλούτο, στέλνοντας τον λογαριασμό στο κράτος και στους έλληνες πολίτες.
Αν το ποσό των 580 δισ. δολλαρίων που προανέφερα σας φαίνεται τεράστιο, πώς θα αντιδρούσατε αν σας έλεγα πως το μικροσκοπικό Λουξεμβούργο (του Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ, για να μη ξεχνιόμαστε) έχει συνολικό χρέος (κρατηθείτε!) πάνω από 3,5 τρισ.; Να σας το δώσω και ολογράφως, για να μη νομίζετε ότι έκανα λάθος: οι λουξεμβούργιοι χρωστάνε πάνω από τριάμισυ τρισεκατομμύρια δολλάρια, δηλαδή σχεδόν από 6,5 εκατομμύρια δολλάρια έκαστος. Προφανώς, οι κεφαλαιοκράτες που εδρεύουν στο Μεγάλο Δουκάτο, στέλνουν στους κατοίκους άλλων χωρών τους λογαριασμούς τους για πληρωμή.  Καταλάβαμε τώρα πώς δημιουργείται το παγκόσμιο χρέος;  Μπράβο σας και πάμε παρακάτω.
Από όσα είπαμε ως εδώ, μπορούμε να βγάλουμε το ασφαλές συμπέρασμα ότι η διαφορά μεταξύ των πλουσιώτερων και των φτωχότερων κρατών έγκειται στον τρόπο αντιμετώπισης του χρέους. Δηλαδή, χώρες με εξέχουσα θέση στο καπιταλιστικό σύστημα (όπως οι ΗΠΑ) έχουν την δυνατότητα να μετακυλίουν ευκολώτερα ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος στις ασθενέστερες τάξεις ακόμη και άλλων χωρών. Πάντως, το κοινό χαρακτηριστικό πλούσιων και φτωχών κρατών είναι η επίθεση κατά της εργατικής τάξης, κατά του εισοδήματος και των δικαιωμάτων της. Κι είναι γεγονός ότι το παραμύθι της ανταγωνιστικότητας, το οποίο ακούγεται και στις ΗΠΑ και στη Γερμανία και στην Ελλάδα, εξαντλείται στην μείωση του -μισθολογικού ή μη- κόστους εργασίας.
Αξίζει να παρατηρήσουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες πλουσιώτερες χώρες του κόσμου στο εξής: παρουσιάζουν υψηλότερη ανάπτυξη με πολύ λιγώτερες θέσεις εργασίας. Οι δυτικοτραφείς αναλυτές σπεύδουν να αποδώσουν αυτή την εξέλιξη στην παραγωγικότητα των αμερικανών εργαζομένων. Στην πραγματικότητα, όμως, οφείλεται στο ξεζούμισμα των εργαζομένων. Ένα ξεζούμισμα που γίνεται με την διαρκή υποτίμηση της εργατικής δύναμης, μέσω της συμπίεσης του κόστους εργασίας σε συνδυασμό με την κατάργηση σειράς δικαιωμάτων και συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Με άλλα λόγια, οι αμερικανικές επιχειρήσεις παράγουν και κερδίζουν σήμερα περισσότερα απ” ότι πριν την ύφεση. Σημειώθηκε μεν μια αύξηση των θέσεων εργασίας αλλά πολύ λίγων σε σχέση με τις 7,5 εκατομμύρια θέσεις που χάθηκαν στη διάρκεια της ύφεσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ευρώπη και την Ιαπωνία παρουσιάστηκε, στη διάρκεια της κρίσης, μείωση της παραγωγικότητας κατά 3,7% και 2,9% αντίστοιχα. Αντιθέτως, στις ΗΠΑ ο ρυθμός αύξησης της παραγωγικότητας διπλασιάστηκε στη διετία 2008-2009 και ξαναδιπλασιάστηκε και το 2010!
Το 2008, όταν άρχισε να βαθαίνει η ύφεση στις ΗΠΑ, οι κεφαλαιοκράτες αξιοποίησαν το -έντεχνα καλλιεργημένο- κλίμα πανικού και προχώρησαν σε μια άνευ προηγουμένου επίθεση κατά των εργαζομένων, με μαζικές απολύσεις στο όνομα της σωτηρίας των επιχειρήσεων και της χώρας. Το πρώτο τρίμηνο του 2009 είχαμε την κορύφωση αυτού του πογκρόμ με καταστροφή 2.340.000 θέσεων εργασίας! Στην συνέχεια, οι εργοδότες «ανακάλυψαν» ότι με λιγώτερο αλλά σκληρότερα εργαζόμενο προσωπικό μπορούσαν να βγάζουν περισσότερα κέρδη. Μέσα από τέτοιου είδους αύξηση της παραγωγικότητας, φθάσαμε στο τρίτο τρίμηνο του 2010 στο να έχουν οι πολιτειακές επιχειρήσεις κέρδη κατά 12% μεγαλύτερα σε σχέση με την έναρξη της ύφεσης.
Η εξήγηση του πολιτειακού φαινομένου δεν έχει καμμία σχέση με όσα υποστηρίζουν οι «αναλυτές» της κακιάς ώρας. Η εξήγηση βρίσκεται στην επίθεση κατά των μισθών, των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, των εργασιακών σχέσεων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών των εργαζομένων. Η Έρικα Γκρόσσεν, αντιπρόεδρος της FED, είναι σαφής: «Οι αμερικανικές επιχειρήσεις έχουν περισσότερη βοήθεια στην αντιμετώπιση της κρίσης καθώς οι εργοδότες διευκολύνονται να καταργούν τις θέσεις σταθερής εργασίας στις επιχειρήσεις τους και δεν περιορίζονται από τις παραδοσιακές πρακτικές αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού ή τις συλλογικές συμβάσεις με τα συνδικάτα».
Αυτά, λοιπόν, με το περίφημο «πολιτειακό θαύμα», το οποίο πετυχαίνει ανάπτυξη με λιγώτερους -και χειρότερα αμειβόμενους- εργαζομένους. Κι αν επιμένετε να αναρωτιέστε για την πραγματική ρίζα του ζητήματος, ορίστε η απάντηση: λιγώτεροι από το 12% των αμερικανών εργαζομένων είναι οργανωμένοι σε συνδικάτα. Λιγώτεροι από 12%! Ποσοστό λίαν απογοητευτικό μεν, εξαιρετικά διδακτικό δε για όλους εμάς. Και ο νοών, νοήτω.

Μανιφεστο CD

ΠΑΡΟΛΙΓΟ ΝΕΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ !

 ΠΑΡΟΛΙΓΟ ΝΕΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ !

Τραμπούκικη επίθεση από χρυσαυγίτες δέχτηκαν νωρίς το πρωί δύο από τους βασικούς μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη της Χρυσής Αυγής, λίγο πριν περάσουν την πύλη των Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού, όπου γινόταν η δίκη. Την επίθεση δέχτηκαν ο Μιχάλης Ξυπόλητος (o γνωστος ραπερ  "Afaza" φιλος του Παυλου και παρων εκεινο το βραδυ της δολοφονιας)  και ο Νίκος Μαντάς, αλλά και τα τρία συγγενικά πρόσωπα που τους συνόδευαν.

"Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τις ευχές σας και για την αλληλεγγύη σας.Πραγματικά το ενδιαφέρον σας είναι αυτή την στιγμή η δύναμη μου.Εχω σπασμένο ζυγωματικό (και λίγο μύτη)ράμματα και μώλωπες σε όλο το πρόσωπο άλλα τώρα είμαι πολύ καλύτερα.Δεν σταματάμε ρε.Καλό κουράγιο σε όλους και καλή συνέχεια με αγώνες"

(η δήλωση του σ. απο ΕΔΩ)

Οι πέντε έφτασαν με αυτοκίνητο λίγα μέτρα πριν την πύλη των φυλακών. Στην περιοχή, σύμφωνα με ανακοινώσεις από την πλευρά της κυβέρνησης και των αρμοδίων αρχών, θα ίσχυαν έκτακτα μέτρα με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, κλούβες και περιπολικά, ακριβώς για την προστασία των μαρτύρων.(!!!!)


Ωστόσο, περιμετρικά των φυλακών και στους γύρω δρόμους, φαίνεται ότι «αλώνιζαν» περίπου 150 χρυσαυγίτες, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και ομάδες με δύο - τρία άτομα, που είχαν αναλάβει να ενημερώνουν την κυρίως ομάδα για το ποιοι είναι αυτοί που καταφτάνουν στην πύλη.
Όταν το αυτοκίνητο στο οποίο βρίσκονταν οι δύο μάρτυρες κατηγορίας σταμάτησε λίγα μέτρα πριν την πύλη, ομάδα από 20 περίπου χρυσαυγίτες τους πλησίασε απειλητικά, φορώντας κράνη και κουκούλες, ενώ υπήρχαν και αρκετοί που κρατούσαν κοντάρια.
Ο Νίκος Μαντάς τους είπε ότι είναι μάρτυρες στη δίκη. Αμέσως, οι τραμπούκοι τους επιτέθηκαν, χτυπώντας πρώτα με γροθιές τη νεαρή γυναίκα, που ήταν ανάμεσα στους πέντε και ύστερα όλους τους υπόλοιπους. Την ίδια τύχη είχαν λίγα δευτερόλεπτα μετά οι υπόλοιποι τέσσερις.


Το ευτύχημα ήταν ότι σε έναν από τους γύρω δρόμους λειτουργούσε λαϊκή αγορά. Έτσι, τους πέντε ανθρώπους γλίτωσαν αυτοαπασχολούμενοι της λαϊκής που είδαν το περιστατικό. Οι ίδιοι ειδοποίησαν και την αστυνομία. Όταν έφτασαν τα περιπολικά, οι χρυσαυγίτες είχαν απομακρυνθεί.



το τραγουδι ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ του Afaza 

Και εδω  η κινητοποιηση απο εργατικα σωματεια και φορεις λιγο πριν την Δικη .
Συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Δαβάκη, στο Περιβολάκι, στη Νίκαια, και ακολούθησε πορεία ως τις φυλακές Κορυδαλλού.Τετοια πρεπει να  ναι ΠΑΝΤΑ  η απαντηση στους Φασιστες απο τον λαο μας !
«Η εργατιά δε σκύβει το κεφάλι, το φασισμό τσακίζει με αντίσταση και πάλη»
 «Βασανιστές της χούντας, τώρα χρυσαυγίτες, όπλο του συστήματος είναι οι φασίστες»