Δεν τους φτανει μονο το αιμα του λαου... ΘΕΛΟΥΝ και την ψυχη του !

 Δεν τους φτανει μονο το αιμα του λαου... ΘΕΛΟΥΝ και την ψυχη του !

αναδημοσίευση απο τον Διότιμοοπως και το παρακάτω : 

Με τη συνειδητή δράση ο άνθρωπος κατόρθωσε να βελτιώνει συνεχώς την παραγωγή υλικών αγαθών. Oπλούτος που συσσωρεύτηκε δημιούργησε μια περιουσιακή ανισότητα ανάμεσα στους ανθρώπους και σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.

Ομάδες ανθρώπων ιδιοποιήθηκαν την εργασία των άλλων ομάδων. Έτσι χωρίστηκε η κοινωνία σε τάξεις. Η άνιση κατανομή του κοινωνικού πλούτου οδήγησε αυτές τις τάξεις σε μία ασυμφιλίωτη σύγκρουση μεταξύ τους, στην ταξική πάλη. Μέσα από αυτή τη διαδικασία η κοινωνία πέρασε από το δουλοκτητικό σύστημα στο φεουδαρχικό, το οποίο με τη σειρά του έδωσε τη θέση του στο σημερινό κοινωνικό σύστημα, το καπιταλιστικό.

Στο καπιταλιστικό σύστημα η κυρίαρχη τάξη, δηλαδή η αστική τάξη, χρησιμοποιεί ειρηνικά, βίαια αλλά και ψυχολογικά μέσα για να συντηρήσει και να επιβάλει τη δική της άποψη, τη δική της ιδεολογία ώστε να συνεχίσει απρόσκοπτα την εκμετάλλευση των άλλων τάξεων και κύρια της εργατικής τάξης, που είναι ο βασικός της αντίπαλος. Προσπαθεί εξουδετερώνοντας τη λογική, να την αντικαταστήσει με το συναίσθημα και τα ένστικτα, τα οποία μπορεί να ελέγξει με ψυχολογικά τεχνάσματα.

Επηρεάζοντας τη συνείδηση του κύριου αντίπαλου της προσπαθεί να κάνει την εργατική τάξη ανίκανη να ξεχωρίσει το πραγματικό από το φανταστικό, το πραγματικό από το κάλπικο, να μη μπορεί να εκτιμήσει τι είναι ουσιαστικό και τι ανούσιο. Προσπαθεί να προκαλέσει αντιδράσεις και συμπεριφορές που να ωθήσουν την εργατική τάξη σε πράξεις που δεν έχουν φιλτραριστεί από τη συνείδησή της, που δεν έχουν σχεδιαστεί με τη λογική. Τέτοιες αντιδράσεις οδηγούν την εργατική τάξη και όλο το λαό σε καλά σχεδιασμένες παγίδες και αδιέξοδα. Αυτό στην ουσία είναι το αντικείμενο του Αόρατου Πολέμου, όπως θα αποδείξουμε στη συνέχεια.

Για την ώρα μπαίνει αναπόφευκτα ένα ερώτημα: Μήπως όλα αυτά κινούνται μέσα στα πλαίσια της ιδεολογικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις και αν όχι τι συμβαίνει στην πράξη;

 Πως η διάδοση ιδεών εξελίχθηκε σε προπαγάνδα;

 Όσο αναπτύσσεται ο άνθρωπος τόσο αποκτά βαθύτερη συνείδηση του κοινωνικού του ρόλου. Μεγαλώνει διαρκώς η ανάγκη να γίνει η νέα γνώση που αποκτά κτήμα ολοένα και περισσότερων ανθρώπων.

Η διάδοση της γνώσης όμως εκτός από απλή συλλογή χρήσιμων πληροφοριών για τη ζωή επεκτάθηκε στις κοινωνικές αντιλήψεις, τις φιλοσοφικές απόψεις, τις πνευματικές, καλλιτεχνικές και άλλες αξίες.

 Με τη χρησιμοποίηση των γνώσεων ο άνθρωπος απόκτησε την ικανότητα να βοηθά ή να βλάπτει συνανθρώπους, θεσμούς, αξίες, και να επηρεάζει σημαντικά την ταχύτητα της εξέλιξής του. Το 16ο αιώνα, τότε δηλαδή που εμφανίστηκε σε εμβρυακή μορφή το καπιταλιστικό σύστημα, η διάδοση των γνώσεων πήρε θρησκευτικό χαρακτήρα από τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησιαστική σύνοδο Congegatio de propaganda fide. Η διάδοση ιδεών, στα χέρια της αστικής τάξης απέκτησε νέες ιδιότητες. Σταδιακά μετατράπηκε σε εργαλείο θετικού ή αρνητικού επηρεασμού του λαού από κυβερνήσεις και πολιτικά κόμματα. Για την αντιμετώπιση της αστικής προπαγάνδας η εργατική τάξη ανάπτυξε τη δική της ιδεολογία, την κομμουνιστική, που έχει όμως τελείως διαφορετική ιδεολογική βάση και μεθοδολογία. Εκλαϊκεύει την επιστημονική θεωρία του διαλεκτικού ιστορικού υλισμού και προσπαθεί να την κάνει κτήμα όσο γίνεται μεγαλύτερων λαϊκών στρωμάτων.

 Η αστική προπαγάνδα για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα, επιδιώκοντας το μέγιστο δυνατό καπιταλιστικό κέρδος αναβαθμίζει συνεχώς τις Τεχνικές της προπαγάνδας που στο πέρασμα του χρόνου παίρνουν πολύ επικίνδυνες διαστάσεις. Αξιοποιεί τις παρατηρήσεις των Ψυχολογικών θεωριών και τις προσαρμόζει στις ανάγκες της. Αντλεί συνταγές ψυχολογικού επηρεασμού από το σύγχρονο Μάρκετινγκ. Για να επηρεάσει προς το συμφέρον της το λαό παραμερίζει τη λογική και κατευθύνει τις βολές της απευθείας στο υποσυνείδητο και τα ένστικτα του ανθρώπου. Χρησιμοποιεί ένα σύνολο από δόλιες Τεχνικές τις κυριότερες από τις οποίες θα αναλύσουμε στη συνέχεια. Πριν προχωρήσουμε όμως σ΄ αυτό είναι χρήσιμο να ρίξουμε μια σύντομη ματιά στην ιστορική διαδρομή της προπαγάνδας.  

Υπήρχε προπαγάνδα στην Αρχαιότητα;

Την πνευματική και ψυχολογική υποταγή των απλών ανθρώπων τη συναντούμε από την πρωτόγονη εποχή, τότε που ο αρχηγός μιας φυλής ήταν ο απρόσιτος μάγος και ιερέας, με τις φανταχτερές φορεσιές και τα στολίδια του και τον υπερυψωμένο θρόνο του.

Παρόμοιο σκηνικό συναντούμε στην εποχή των Φαραώ της Αιγύπτου, στους Σουμέριους, τους Ασσύριους, τους Βαβυλώνιους και σε άλλους αρχαίους λαούς.

Στην αρχαία Ελλάδα η προπαγάνδα συναντάται περίπου από το 800 π.Χ. Με την ανάπτυξη ανώτερης τεχνικής σκέψης και λόγου χρησιμοποιούνται επιλεγμένες λέξεις και εκφράσεις με σκοπό την πνευματική πειθώ. Η ρητορική ωριμάζει σε βαθμό που τον 5ο αιώνα να θεωρείται υψηλή τέχνη του λόγου.

Οι διάλογοι του Πλάτωνα και τα έργα των σοφιστών περιλαμβάνουν επιχειρήματα και τεχνικές, που απευθύνονταν στη λογική και στο συναίσθημα. Οι διάλογοι σε μια σειρά έργα του πήραν τη μορφή συζητήσεων ανάμεσα στο Σωκράτη, που αναζητούσε την αλήθεια και ένα σοφιστή, που ενδιαφερόταν περισσότερο για την εμφάνιση της αλήθειας, παρά για την πραγματικότητα. Οι θέσεις των σοφιστών θεωρούνταν επικίνδυνες από τον Πλάτωνα επειδή στην επιχειρηματολογία χρησιμοποιούσαν λεκτικά τεχνάσματα.

Ο Αριστοτέλης, μαθητής του Πλάτωνα, έλεγε ότι η ρητορική “δεν είναι απλά η επιτυχία της πειθούς, αλλά η όσο γίνεται μεγαλύτερη προσέγγιση αυτής της επιτυχίας, στο βαθμό που το επιτρέπουν οι εκάστοτε συνθήκες.” Από την αρχαιότητα λοιπόν την πειθώ δεν την απασχολούσε μόνο η αλήθεια αλλά και ο τρόπος, δηλαδή η τεχνική με την οποία επιδιώκεται. Η προπαγάνδα με αυτό τον τρόπο παρουσιάζεται σαν ένα μείγμα λόγου και τεχνικής, όπου ο λόγος, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν το περιεχόμενο της πειθούς, μπορεί να κινείται από την καθαρή αλήθεια έως το απόλυτο ψέμα.

Διάφορες μορφές προπαγάνδας εμφανίζονται στην Περσία τον 6ο αιώνα π.Χ. στην Ινδία, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και φθάνουν μέχρι την εποχή της μεγάλης ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, της αναγέννησης της σκέψης και της επανάστασης στην τυπογραφία, που συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη νέων τεχνικών της προπαγάνδας.

 Πως εξελίχθηκε η Προπαγάνδα από το Μεσαίωνα και μετά;

Η ζωγραφική σε πίνακες, βιβλία και αφίσες αποδείχθηκε μια πολύ σημαντική γλώσσα για την μεταφορά ιδεολογικών μηνυμάτων. Δημιουργεί άμεσα την εικόνα της ισχύος και της υπεροχής των πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών με τη δύναμη των μορφών και των χρωμάτων. Διαθέτει δύο σημαντικές δυνατότητες.

Η πρώτη είναι ότι μπορεί να γίνεται αντιληπτή και κατανοητή ακόμη και από τελείως αναλφάβητους ανθρώπους. Η δεύτερη είναι ότι έχει την ικανότητα μέσα από αφηρημένα στοιχεία να μιλάει σε κάθε άνθρωπο στη δική του “γλώσσα”, δηλαδή ο κάθε άνθρωπος μπορεί να αντιλαμβάνεται με το δικό του τρόπο και με διαφορετική ένταση το μήνυμα της εικόνας.

Η εικόνα του “Δράκου της Αποκάλυψης, που φορά την παπική κορώνα στην Καινή Διαθήκη που εκδόθηκε από τον οίκο Gutenberg το 1522 και αντίστοιχες εικονογραφήσεις της Βίβλου του Λούθηρου θεωρούνται προπαγανδιστικό υλικό. Το ίδιο και ο Διάβολος με τη γκάιντα του 1535. Το 1517 υπήρχαν στις μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές χώρες πάνω από 200 κέντρα εκτύπωσης κειμένων της Μεταρρύθμισης, για τους Προτεστάντες και της Αντιμεταρρύθμισης για τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Η θρησκευτική προπαγάνδα έπαιξε σημαντικό ρόλο στις σταυροφορίες, στις διδασκαλίες του Λούθηρου και της Αντιμεταρρύθμισης του Βατικανού, ενώ στον πολιτικό τομέα η προπαγάνδα πήρε ιδιαίτερες διαστάσεις στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας και στον εμφύλιο πόλεμο στις ΗΠΑ. Χαρακτηριστική δεξιοτεχνία για προπαγανδιστικούς λόγους θεωρείται η γελοιογραφία “Join or Die” που δημοσιεύτηκε για την υποστήριξη του Σχεδίου για Ενότητα των αποικιών το 1754 από το Β. Φραγκλίνο.

Η προπαγάνδα χρησιμοποιήθηκε και στους Ναπολεόντειους πολέμους στην Ευρώπη και στις επαναστάσεις για την αντικατάσταση του φεουδαρχικού συστήματος από το καπιταλιστικό. Κατά τη Γαλλική επανάσταση το 1789 κυκλοφορούσαν πάνω από 60 νέες εφημερίδες και πάνω από 25 νέα φυλλάδια την εβδομάδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της σχεδιασμένης και επιδέξια ενορχηστρωμένης προπαγάνδας ήταν η κατάληψη της Βαστίλης, σύμβολο της καταπίεσης, τη στιγμή που στην πραγματικότητα είχε μόνο 7 κρατουμένους, δηλαδή ήταν σχεδόν άδεια. Η δήθεν καταστροφή της σε 2 μέρες αποτέλεσε ακόμη ένα μύθο, αφού μέχρι το 1792 δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί.

Από το19ου αιώνα έχουμε την πρώτη κωδικοποίηση των τεχνικών της προπαγάνδας από τον Γκαμπριέλ Τάρντ (1890) με το έργο του “Νόμοι της μίμησης”, τον Γκουστάβ Λε Μπον (1890) με τη “Μελέτη για ένα δημοφιλές πνεύμα”, Ο Λε Μπον θεωρεί πως “κάθε άτομο που ενσωματώνεται σε μια ομάδα, υφίσταται ψυχικές μεταβολές ανάλογες με εκείνες που υφίσταται ένα άτομο που βρίσκεται σε ύπνωση” και επηρέασε πολλούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, όπως τον Φρόιντ τον Χίτλερ και άλλους.

 Για ποιο λόγο αναβαθμίστηκε η Προπαγάνδα στο 19ο και 20ο αιώνα;

Έχει αποδειχθεί ότι η πορεία της ιστορίας είναι αποτέλεσμααντικειμενικών κοινωνικών αναγκών. Το 19ο αιώνα ο ουτοπικός σοσιαλισμός μετατράπηκε σε επιστημονικό σοσιαλισμό και αποκάλυψε το αναπόφευκτο του θανάτου του καπιταλισμού και την αντικατάστασή του από τον κομμουνισμό.

Η Παρισινή Κομμούνα, που αποτελεί την πρώτη προσπάθεια της εργατικής τάξης να πολεμήσει για τον εαυτό της, βάζει τη σφραγίδα της στη μαρξιστική αντίληψη τεκμηριώνοντας τη θέση, πως η ταξική πάλη είναι ένας ασυμφιλίωτος αγώνας.

Μετά από αυτή την επιστημονική τεκμηρίωση καμιά ειδυλλιακή αντίληψη δεν μπόρεσε να στεριώσει στον κόσμο. Απέναντι στη συνειδητή εκμεταλλευτική δράση της αστικής τάξης στέκεται η συνειδητή αντίδραση του πιο πρωτοπόρου τμήματος της εργατικής τάξης, του κόμματός της.

Η αστική τάξη, που είχε χρησιμοποιήσει όλες τις προπαγανδιστικές τεχνικές, που κληρονόμησε από τα προηγούμενα εκμεταλλευτικά συστήματα δεν μπορεί να αρκείται πλέον σ΄ αυτές, διότι ο αντίπαλός της δεν είναι πια ούτε ανοργάνωτος ούτε ιδεολογικά άοπλος. Παράλληλα με τη φυσική βία που εξασκεί αδιαφορώντας για τη αδιάκοπη αιμορραγία που προκαλεί στους λαούς η αστική τάξη αναβαθμίζει και το όπλο της ψυχολογικής βίας. Βάζει σα στόχο της τον ιδεολογικό ευνουχισμό των ανοργάνωτων τμημάτων της εργατικής τάξης και τον ιδεολογικό προσεταιρισμό των υπόλοιπων τάξεων.

Η προπαγάνδα της αστικής τάξης από τις αρχές του 20ου αιώνα παίρνει χαρακτηριστικά απύθμενου μίσους προς τον ταξικό της εχθρό. Για την προπαγάνδα της χρησιμοποιεί επαχθή ψυχολογικά μέσα που περιλαμβάνουν όρους ταπεινωτικούς, προσβλητικούς, εξευτελιστικούς, ρατσιστικούς προκειμένου ο ένας λαός να επιτίθεται στον άλλον, Επιδιώκει το ντοπάρισμα των στρατιωτών με “πατριωτικά αισθήματα”, ώστε να πολεμούν με περισσότερη πίστη την ιδέα της υπεράσπισης της πατρίδας, ο εχθρός να συνθλίβεται ηθικά και τα μονοπώλια να αυξάνουν μέσα στον πόλεμο τα κέρδη τους. Οι λαοί μαθαίνουν μόνο όσα οι κυβερνήσεις επιθυμούν,δηλαδή χειραγωγούνται ανάλογα με τις περιστάσεις.

Οι τεχνικές της προπαγάνδας αξιολογήθηκαν, αναπτύχθηκαν και κωδικοποιήθηκαν. Τα κέντρα προπαγάνδας αναβαθμίστηκαν, μέχρι το υπουργικό επίπεδο. Τα αποτελέσματα των διαφόρων προπαγανδιστικών τεχνικών μελετώνται προσεκτικά και κωδικοποιούνται. Στην Αμερική το 1937 ο Edward Filene βοήθησε στη δημιουργία του Ινστιτούτου Ανάλυσης Προπαγάνδας των ΗΠΑ (Institute for Propaganda Analysis – IPA) για να διδάξει στους Αμερικανούς, μέσα από εφημερίδες, εκδότες, δημόσια πρόσωπα και προπαγανδιστές, τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να σκέφτονται. Προσπαθώντας “να διαφωτίσει και να ενεργοποιήσει την ελεύθερη και ανεξάρτητη σκέψη” το 1939 το ινστιτούτο αυτό ήταν ήδη μια ανθούσα επιχείρηση, που παρήγαγε εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολεία, κολέγια, ενήλικες, προσπαθώντας να εξασφαλίσει τη λαϊκή αποδοχή και εκτίμηση. Το 1942 ανέστειλε τη λειτουργία του “από έλλειψη πόρων” και οι λειτουργίες του πέρασαν σε ειδικές στρατιωτικές και κυβερνητικές υπηρεσίες.

Πως αναβαθμίστηκε η Προπαγάνδα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;

Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η προπαγάνδα αναπτύχθηκε και συστηματοποιήθηκε από τις εμπλεκόμενες καπιταλιστικές δυνάμεις. Περιελάμβανε αλληλοκατηγορίες για τον πόλεμο, που έκρυβαν την αντιπαράθεση συμφερόντων των εμπλεκομένων χωρών.

Χρησιμοποιήθηκαν εφημερίδες, έντυπα υλικά, φυλλάδια, βιβλία, περιοδικά, φωτογραφίες, γελοιογραφίες, ραδιοφωνικές εκπομπές και κινηματογραφικά έργα. Μία από τις λειτουργίες της ήταν η προβολή της ιστορίας, με τον τρόπο που ήθελε να την προβάλει κάθε πλευρά, ποια πλευρά δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τον πόλεμο, ποια είχε την πολιτική υπεροχή και ποια ήταν η αμυνόμενη. Προβλήθηκαν με ιδιαίτερη έμφαση οι ακρότητες του πολέμου, ιστορίες για βιασμούς γυναικών, δολοφονίες παιδιών και δολοφονίες φυλακισμένων.

Ο πόλεμος συμφερόντων επεκτάθηκε και έξω από τις εμπόλεμες χώρες και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Κρατικές, στρατιωτικές και διπλωματικές υπηρεσίες ενεπλάκησαν στην προπαγάνδα. Επίσης λειτουργούσαν πλήθος ανεξάρτητων και μισο-ανεξάρτητων υπηρεσιών προπαγάνδας. Τα επίσημα κέντρα κατασκευής της προπαγάνδας διοχέτευαν τα υλικά σε δημοσιογράφους, που τα μετέτρεπαν σε εύπεπτα και ευπρόσδεκτα άρθρα για το κοινό.

Η Γερμανία άνοιξε το πρώτο Γραφείο Πληροφοριών στις ΗΠΑ, όπου υπήρχαν Γερμανοί και συνεργαζόμενοι με τους Γερμανούς. Τόσο οι σύμμαχοι όσο και η Γερμανία προσπάθησαν να κερδίσουν την αμερικανική κοινή γνώμη. Η “Εθνική Γερμανο-Αμερικανική Συμμαχία” χρησιμοποίησε πάνω από 2 εκατομμύρια μέλη της σε 40 πολιτείες για τη διάδοση προπαγανδιστικού υλικού. Η Γερμανία εξαγόρασε τη εφημερίδα New York Evening Mail έναντι 1,5 εκ. Δολ. για να φθάνουν τα μηνύματά της στην επαρχία. Οι Γερμανοί επιθυμούσαν δήθεν την ειρήνη αλλά ήταν όλοι υπέρ του πολέμου.

Στις ΗΠΑ η προπαγάνδα αναβαθμίστηκε με τη δημιουργία Υπουργείου Πληροφοριών (News Department). Στην προπαγάνδα δραστηριοποιήθηκαν οι υπηρεσίες κατασκοπείας καθώς και οργανώσεις με δραστηριότητες που αγνοούσε το Κοινοβούλιο. Εκατοντάδες αμερικάνικες εφημερίδες δημοσίευαν προπαγανδιστικό υλικό που προέρχονταν από την ίδια πηγή.

 Λευκή, Κίτρινη (Γκρίζα) και Μαύρη Προπαγάνδα

Μία βασική κατηγοριοποίηση της προπαγάνδας εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι ο διαχωρισμός της σε Λευκή, Μαύρη και Κίτρινη (Γκρίζα).

Λευκή ονομάζεται η προπαγάνδα που αναφέρει καθαρά την αληθινή πηγή της και τους σκοπούς της. Τέτοιας μορφήςπροπαγάνδα είναι η κομμουνιστική προπαγάνδα.

Μαύρη προπαγάνδα ονομάζεται η ψεύτικη πληροφορία, που υποτίθεται ότι προέρχεται από τον αντίπαλο, ενώ στην πραγματικότητα έχει κατασκευαστεί από τον προπαγανδιστή. Οι σκοποί, η σημασία και η ταυτότητα της Μαύρης προπαγάνδας δεν αποκαλύπτονται. Ο τύπος αυτός της προπαγάνδας παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στον πόλεμο, επειδή ρίχνει το ηθικό του εχθρού και παραπλανά τον αντίπαλο σε άστοχες πολεμικές ενέργειες. Η πιο Μαύρη Προπαγάνδα είναι αυτή που προέρχεται από κυβερνητικούς Μαύρους μηχανισμούς και στη συνέχεια διοχετεύεται σε Λευκούς μηχανισμούς.

Ο στόχος της Μαύρης προπαγάνδας, δηλαδή αυτός που την υφίσταται δεν αντιλαμβάνεται ότι κάποιος προσπαθεί να τον επηρεάσει, δεν καταλαβαίνει ότι ωθείται προς την κατεύθυνση, που έχει επιλέξει ο προπαγανδιστής, ότι αποτελεί στόχο μιας ψυχολογικής επιχείρησης. Η Μαύρη προπαγάνδα έχει στόχο το διασυρμό, τη συκοφάντηση και τη δυσφήμιση του αντιπάλου. Περιέχει ψέμματα, ταχυδακτυλουργίες και κατασκευασμένες πληροφορίες, που πρέπει να γίνουν αποδεκτές από το θύμα. Ποντάρει στην καλοπιστία του στόχου να αποδεχθεί την πηγή από την οποία προέρχεται.

Οι αστικές κυβερνήσεις καταφεύγουν σε ολοένα και μεγαλύτερη χρήση της Μαύρης προπαγάνδας, που γίνεται δυσκολότερα αντιληπτή. Όταν αποκαλύπτεται η δράση της προκαλεί απέχθεια στο λαό, που έχει όμως προσωρινό χαρακτήρα, διότι ο λαός αγνοεί την ταξική της φύση και τον απώτερο σκοπό της. Έτσι ο λαός ξεχνά και ξαναπέφτει σύντομα θύμα της επόμενη Μαύρης προπαγάνδας.

Αυτού του είδους η προπαγάνδα προβάλλει σαν αληθινό εκείνο που ο στόχος της ακόμη και αν το αντιληφθεί δεν έχει την ικανότητα να αποδείξει πως είναι ψεύτικο. Οι “ψίθυροι” είναι συχνά μια μορφή καλά προετοιμασμένης και στοχευμένης Μαύρης προπαγάνδας. Οι ψίθυροι χρησιμοποιούνται συχνά με διπλωματικές ή άλλες μορφές, όπως “ανεπιβεβαίωτη πληροφορία”, “αξιωματούχοι αναφέρουν...”, “πηγή που δεν επιθυμεί να αποκαλυφθεί το όνομά της”, κ.α. Η Μαύρη προπαγάνδα δεν αισθάνεται την ανάγκη να αποδείξει ότι αυτά που λέει είναι αλήθεια. Αφήνει στο θύμα της αν αμφιβάλλει, να αποδείξει πως είναι ψέμα. Αν είναι απόλυτα αναγκαίο προβάλλει αβάσιμες, ψεύτικες, ανυπόστατες, χαλκευμένες αποδείξεις. Προκειμένου να πετύχει το σκοπό της πολεμά τη λογική, εκμεταλλεύεται το συναίσθημα και χρησιμοποιεί ανορθόδοξες μεθόδους και συγκαλυμμένες ψυχολογικές τεχνικές επηρεασμού του θύματος.

Ανάμεσα στη Λευκή προπαγάνδα και τη Μαύρη προπαγάνδα υπάρχει και η Γκρίζα προπαγάνδα, που δεν αναφέρει από ποια πηγή προέρχεται. Εκτός από αυτή τη διαφορά μοιάζει με τη Μαύρη προπαγάνδα γιατί χρησιμοποιεί παρόμοιες τεχνικές και έχει τους ίδιους στόχους.

Η Γκρίζα προπαγάνδα ονομάζεται και “Κίτρινη προπαγάνδα”. Ο όρος “κίτρινος τύπος” και«κίτρινη δημοσιογραφία» ξεκίνησε από το χώρο της δημοσιογραφίας (αρχικά, στις εφημερίδες, στην συνέχεια όμως συμπεριέλαβε όλο το δημοσιογραφικό φάσμα) και είναι συνώνυμη της ανηθικότητας. Η γέννηση του όρου αυτού, ανάγεται στα τέλη του 19ου αιώνα στις ΗΠΑ. Εκείνη την εποχή, έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα έντονα σημάδια ανταγωνισμού ανάμεσα στις εφημερίδες, που ψάχνουν να βρουν τρόπους για ν’ αυξήσουν την κυκλοφορία τους, μέσω συνταρακτικών ειδήσεων και σκανδάλων κάθε είδους.

Το 1895 στην εφημερίδα «Ο Κόσμος της Νέας Υόρκης» (New York World), κάνουν την εμφάνισή τους, σύντομες έγχρωμες εικονογραφημένες ιστορίες με τίτλο «Hogan’s Alley». Δημιουργός τους ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της τέχνης των κόμικς, ο Αμερικανός Richard F. Outcault, ο οποίος δημιούργησε ένα τύπο μικρού χαμογελαστού φαλακρού πονηρού παιδιού, που φορούσε κίτρινο φόρεμα και ονομαζόταν “Κίτρινο Παιδί”. Η εμπορική επιτυχία των εικονογραφημένων ιστοριών με το Κίτρινο Παιδί βρήκε μιμητές και χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο στον εκδοτικό ανταγωνισμό, απ’ όπου και γεννήθηκαν οι όροι “κίτρινος τύπος” και “κίτρινη δημοσιογραφία”. Ο Κίτρινος τύπος μέχρι σήμερα προβάλλει με πηχυαίους τίτλους ψευδείς ειδήσεις, υπερβολές, σκάνδαλα, ασήμαντα γεγονότα, δηλώσεις και αναλύσεις ψευτο-ειδικών και απευθύνεται στα πιο καθυστερημένα ιδεολογικά στρώματα του λαού. Δραματοποιεί καταστάσεις, βγάζει φιλολαϊκές, “αντισυστημικές” κορώνες, παίρνει με αγανάκτηση το μέρους του “λαουτζίκου” προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες του στην αστική τάξη.

Η αστική προπαγάνδα χρησιμοποιεί και τις τρεις μορφές προπαγάνδας ανάλογα με τις ανάγκες της και το στόχο, που έχει επιλέξει.

Που στηρίχθηκε η Φασιστική προπαγάνδα στον B' Παγκόσμιο Πόλεμο;

Σαν πρώτη δικαιολογία για την έναρξή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου,ο Χίτλερ υποστήριζε ότι η Γερμανία έχασε το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο εξ αιτίας της Βρετανικής υπεροχής στην προπαγάνδα. Στο βιβλίο του “ο Αγών μου” θεμελίωσε τις αρχές της σύγχρονης αστικής προπαγάνδας, που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα και συμπληρώνονται με ακόμη απεχθέστερες.

Απευθύνεται στα ένστικτα του ανθρώπου και θεωρεί ότι οι μάζες έχουν τη νοημοσύνη ενός μικρού παιδιού, που τρέχει πότε πίσω από τη μια και πότε πίσω από την άλλη ιδέα, που έχει χαμηλή νοημοσύνη, ξεχνά εύκολα και δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα περισσότερο από το καλό και το κακό, την αγάπη και το μίσος, την αλήθεια και το ψέμα. Γι αυτό, κατά τη ναζιστική προπαγάνδα, οι μάζες πρέπει να πληροφορούνται μόνο την πλευρά που συμφέρει τον προπαγανδιστή. Η ναζιστική προπαγάνδα εξ αρχής είχε αντικομμουνιστικό χαρακτήρα. Ο ταξικός του χαρακτήρας φαίνεται από το ότι οι πρώτοι που κλείστηκαν από του Ναζί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν οι κομμουνιστές.

Το Γερμανικό Υπουργείο Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda, RMVP or Propagandaministerium ήταν μια Ναζιστική υπηρεσία για τη διάδοση της ναζιστικής ιδεολογίας και προπαγάνδας και ιδρύθηκε το 1933 από την κυβέρνηση του Αδόλφου Χίτλερ, με επικεφαλής τον τότε υπουργό του Γκέμπελς. Έλεγχε τα ΜΜΕ, τις καλές τέχνες, τα κινηματογραφικά έργα, το θέατρο και τη μουσική. Η χρηματοδότηση του υπουργείου από 14 εκ. μάρκα το 1933 ανήλθε σε 187 εκ. μάρκα το 1941.

Τέσσερις μήνες πριν ξεκινήσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος οι Γερμανικές εφημερίδες σκηνοθετούσαν προβοκάτσιες και προπαγάνδιζαν μέσα και έξω από τη Γερμανία ότι δήθεν οι Πολωνοί διενεργούσαν εθνική εκκαθάριση των Γερμανών που ζούσαν στην Πολωνία και διέπρατταν ακρότητες στα σύνορα.Κατά την επιχείρηση Konserve Γερμανοί στρατιωτικοί ντυμένοι με πολωνικές στολές έκαναν επιδρομές σε συνοριακές συνοικίες, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς, που στην πραγματικότητα ήταν αιχμάλωτοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης ντυμένοι πολωνικά.

Ο Χίτλερ στο στρατιωτικό επιτελείο του στις 22 Αυγούστου 1939 έλεγε πως δεν έχει σημασία η αξιοπιστία και πως “ο νικητής δεν θα ερωτηθεί αν έλεγε ή όχι την αλήθεια”. Οι ίδιες προπαγανδιστικές τακτικές χρησιμοποιούνται σε μεγαλύτερη έκταση και στον 21ο αιώνα. Στη ναζιστική προπαγάνδα μεγάλο ρόλο έπαιξαν οι δημόσιες ομιλίες, τα κινηματογραφικά έργα, τα εβδομαδιαία επίκαιρα και η έκδοση έντυπου υλικού. Ο Γκέμπελς θεωρώντας ότι το ραδιόφωνο ήταν η 8η εξουσία ενέκρινε την κατασκευή εκατομμυρίων φτηνών ραδιοφώνων για τη διείσδυση της προπαγάνδας, που χρησιμοποιήθηκαν στο 70% των σπιτιών. Ναζιστικοί Ραδιοφωνικοί σταθμοί προπαγάνδιζαν και σε χώρες των Συμμάχων.

Μέχρι τη μάχη του Στάλινγκραντ, που άλλαξε την πορεία του πολέμου η ναζιστική προπαγάνδα πρόβαλε τη συμπεριφορά του γερμανικού στρατού στις κατεχόμενες περιοχές σαν ανθρωπιστική ενώ μετά τη συντριβή του γερμανικού στρατού σ΄ αυτή τη μάχη παρουσίαζε τη Γερμανία σαν αμυνόμενη, δηλαδή πως ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος της επιβλήθηκε.

Η Ιταλία μπήκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο παρουσιάζοντάς τον σαν πόλεμο εναντίον της πλουτοκρατίας. Η προπαγάνδα επεκτάθηκε στα σχολεία που διέθεταν το 20% του χρόνου τους στη διδασκαλία “πως να γίνουν καλοί φασίστες”, χρησιμοποιώντας βιβλία που αναδείκνυαν τη “φασιστική ψυχή”. Ο Μουσολίνι παρουσιαζόταν σαν ημίθεος, σαν σύμβολο νεότητας, ατρόμητος, εργασιομανής, αθλητικός, δραστήριος, οικογενειάρχης, γοητευτικός στις γυναίκες, που έχει πάντα δίκιο ”Il Duce ha sempre ragione”. Ήταν δήθεν αθάνατος γιατί άντεξε τα μαρτύρια του Αγίου Σεβαστιανού, έμοιαζε στην αυτοθυσία με τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης και είχε την προστασία των ουρανών και την ευλογία του Βατικανού επειδή έσωσε την Ιταλία από τον μπολσεβικισμό. Το δόγμα του ήταν πως “οι μάζες δεν χρειάζεται να ξέρουν, πρέπει να πιστεύουν”. Παρουσίαζε τον πόλεμο εναντίον της Αιθιοπίας σαν αναβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Σύριζα εσωτερικού

 Σύριζα εσωτερικού

Δε θυμάμαι ποιος σφος είχε σχολιάσει σε μια κουβέντα (ή μήπως κάπου στο διαδίκτυο;) πως το σήμα και τα χρώματα της Λαφαζανικής Ενότητας του φέρνουν κάπως σε Κκε εσωτερικού, (οι πράσινες) οι κόκκινες, οι θαλασσιές οι χάντρες, με το κόκκινο να μπαίνει για ξεκάρφωμα και το γαλάζιο να υποδηλώνει τις τοπικές ιδιαιτερότητες και τον εθνικό δρόμο κάθε κόμματος προς το σοσιαλισμό. Όπως σημειώνει εύστοχα όμως κι ο Κώστας Σκολαρίκος στη μελέτη του για τον «ευρωκομμουνισμό», αυτές οι ιδιαιτερότητες και η σχετική αυτονόμηση εξαφανίζονταν ως δια μαγείας μπροστά στο στόχο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Θυμάμαι παρεμπιπτόντως και μια άλλη πετυχεσιά ενός φιλοκυβερνητικού διαδικτυακού παράγοντα, που υποστήριζε την παραμονή της χώρας στην ΕΕ, με το σκεπτικό πως είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποια μορφή ολοκλήρωσης, οπότε ελλείψει άλλης εναλλακτικής ας βολευτούμε με αυτή που έχουμε. Κι είναι φοβερό πως αυτού του είδους οι «αριστεροί» -που δε θέλουν να γίνουν παρένθεση, για αυτό και μπαίνουν σε εισαγωγικά- πέρασαν κάποτε και δεν ακούμπησαν από το κόμμα κι από το έργο του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό, με το οποίο μπορεί να συντάχτηκαν προσωρινά, πιθανότατα με τη λογική πως είναι απαραίτητο να υπάρχει μια μορφή... «ολοκληρωτισμού» και διάλεξαν μία στην τύχη.

Προσωπικά, τα χρώματα της ΛαΕ με το αστεράκι μου θυμίζουν πιο πολύ τη σημαία της Χιλής, που παραπέμπει ευθέως στην Unidad Popular και την πικρή αλήθεια της –που τελικά δεν έγινε μάθημα σε πάρα πολλούς. Ο Μπερλίνγκουερ και το Ιταλικό ΚΚ πχ (κι όχι ΚΚ Ιταλίας, για να μην παραπέμπει στα εθνικά τμήματα-μέλη της Κομιντέρν και σε τζιζ, απαγορευμένες αναμνήσεις) αξιοποίησε τη χιλιάνικη πείρα, για να φτάσει στο έτοιμο πολιτικό συμπέρασμα πως χρειάζεται ακόμα πιο πλατιά ενότητα, που σύντομα θα οδηγούσε στην ιδέα και την πολιτική του ιστορικού συμβιβασμού (με την αστική τάξη).

Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο παραλληλισμός της ΛαΕ και του Εσ. Παρουσιάζει ενδιαφέρον κι ιντριγκαδόρικες ομοιότητες.

Αφενός η ραγδαία μνημονιακή «μετάλλαξη» -που μπαίνει σε εισαγωγικά, γιατί το ρηχό, αντιμνημονιακό μέτωπο είναι απλώς η άλλη όψη του ίδιου (εθνικού) νομίσματος, που εξακολουθεί να πρεσβεύει ο Λαφαζάνης- του Σύριζα τον κατέστησε οργανικό τμήμα της τρόικας εσωτερικού και μάλλον κάτι σα Σύριζα εξωτερικού, που παίρνει γραμμή από το Βερολίνο και το διεθνές κέντρο. Κι έτσι για τη ΛαΕ μένει ο ρόλος του Σύριζα εσ. που χαράζει το δικό του εθνικό δρόμο, εκτός ευρωζώνης, όχι όμως κι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ούτε με ευρώ, ούτε και ΕΕ, κάτι σαν τον τρίτο δρόμο και τις αυταπάτες του. Μπορεί να ιδρύσει επίσης και το κίνημα των Αδεσμεύτων ευρωσκεπτικιστών, που είναι μεν σκεπτικοί, αλλά όχι και τελείως αρνητικοί, μάλλον αναποφάσιστοι. Να μείνουμε, να φύγουμε... να μείνουμε, να φύγουμε... Στο κάτω-κάτω της γραφής, κάποια μορφή ολοκλήρωσης είναι απαραίτητη...

Και την ίδια ώρα μαδάνε σα μαργαρίτες τα δικαιώματα των λαών της Ευρώπης.

Αφετέρου γιατί η διάσπαση του 68’, από την οποία προήλθε το λεγόμενο εσωτερικού, παρουσιάζει πολλά κοινά σημεία με τη διάσπαση του 91’, από την οποία προέκυψε το αριστερό ρεύμα κι ο πολιτικός του απόγονος, η ΛαΕ. Κι αν είναι κάπως δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς το σκεπτικό και την πολιτική σχιζοφρένεια όσων έζησαν το 68’ και υποστήριξαν τη 12^η ολομέλεια, για να μετανιώσουν ουσιαστικά στο 13^ο συνέδριο, με 23 χρόνια καθυστέρηση (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Φαράκος, που στους «Στοχασμούς» του απολογείται αναδρομικά για τη στάση του και νομιμοποιεί ουσιαστικά τις θέσεις του Εσ.), είναι πιο εύκολο να προσδιορίσει κανείς την πολιτική γεωγραφία των δύο διασπάσεων με βάση το σημερινό, πολιτικό σκηνικό και τη θέση των πολιτικών τους απογόνων. Το 68’ ήταν ΔημΑρ, το 91’ ήταν ΛαΕ. Πρόκειται στην ουσία για το ίδιο πολιτικό στίγμα, που το υποστήριξαν από κοινού επί χρόνια, στα πλαίσια της ειρηνικής τους συνύπαρξης στο Συνασπισμό, και για διαφορά φάσης. Πχ την (αμελητέα) διαφορά μεταξύ «αριστερού» και «δεξιού» ευρωκομμουνισμού, ή τη διαφορά μεταξύ των κινηματογραφικών συνεχειών μιας ταινίας, πχ Rocky I και Rocky IV. Μόνο το πρώτο βραβεύτηκε με Όσκαρ, αλλά το 4 ήταν χυδαίος αντικομμουνισμός, στην πιο προλεκάλτ, χυδαία και φαιδρή εκδοχή του, και γι’ αυτό πήρε το Όσκαρ στις καρδιές μας. Κι αυτή η μαγική μελωδία της (κινηματικής) παρακμής, του 60’ και του 80’...

Ένα κοινό χαρακτηριστικό των χώρων που γεννήθηκαν απ’ αυτές τις κρίσεις, είναι πως εξακολουθούσαν να τις κατατρύχουν και να πλανώνται πάνω από τη δράση τους τα φαντάσματα του παρελθόντος, που τους εξώθησαν θεωρητικά στη ρήξη και τη διάσπαση. Κάποιοι σφοι του Αριστερού Ρεύματος στο Συνασπισμό, για παράδειγμα, έβρισκαν το Λαφαζάνη νεοσταλινικό κι αντιευρωπαϊστή, δηλ πολέμιο του Μάαστριχτ και της Ένωσης, (σε στιλ δελτίου ειδήσεων του Αντ-1)· ίσως η πιο άδικη από τις πολλές κατηγορίες που θα μπορούσε να του προσάψει κανείς.

Στο Κκε εσ. αντίστοιχα ήταν συχνές οι σπόντες για επιβίωση του πνεύματος του δογματισμού και κατάλοιπα του ανώμαλου παρελθόντος, στα πλαίσια των εσω-οργανωτικών τους προστριβών. Ενώ το πιο διασκεδαστικό είναι πως διαμορφώθηκαν σύντομα δύο κέντρα, η Κε και το Γραφείο Εσωτερικού που αντιπαρατέθηκαν μεταξύ τους, αναπαράγοντας εν πολλοίς αυτούσιο το σχήμα της διάσπασης του 68’: η ηγεσία που αποφασίζει από το εξωτερικό, κι οι επικεφαλής στο εσωτερικό, που διεκδικούν πιο ενεργό ρόλο και βασικά την ηγεσία για το λογαριασμό τους.

Κοινή συνισταμένη σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ο αδιάπτωτος φραξιονισμός που οδήγησε νομοτελειακά στην ανυποληψία και την περιθωριοποίηση τους οπορτουνιστικούς πόλους (το εσ. και το Συν αντίστοιχα).

Η βασική ομοιότητα όμως των δύο διασπάσεων αφορά τα αριθμητικά δεδομένα και τους συσχετισμούς που διαμορφώθηκαν πριν, κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά απ’ αυτές. Τόσο οι αναθεωρητές του 68’ όσο κι οι ανανεωτές του 91’ πίστευαν πως διαθέτουν άνετη πλειοψηφία στο στελεχικό δυναμικό του κόμματος. Κι αν αυτό τίθεται υπό αμφισβήτηση στην περίπτωση της 12^ης ολομέλειας, ήταν αρκετά σαφές στο δρόμο για το 13^ο συνέδριο, όταν πχ ο «πιο αριστερός» στη σύνθεση της Επιτροπής Προγράμματος ήταν ο Λαφαζάνης. Παρόλα αυτά, και τις δύο φορές η μεγάλη πλειοψηφία της κομματικής βάσης ακολούθησε το κουκουέδικο Κουκουέ και όχι τα ερζάτς υποκατάστατά του ή όσους φιλοδοξούσαν να το διαλύσουν. Κι αν στη διάσπαση του 68’, οι αναθεωρητές παρηγοριόντουσαν επικαλούμενοι τη στήριξη των σοβιετικών και του διεθνούς παράγοντα, για να δικαιολογήσουν την ήττα τους (αναγνωρίζοντας, ακόμα κι αυτοί, ωστόσο το σημαντικό ρόλο του Χαρίλαου στην «εσωτερικοποίηση» του Κκε, για να γείρει υπέρ του η πλάστιγγα), το 91’ αυτή η δικαιολογία δεν ευσταθούσε, καθώς το διεθνές κέντρο βρισκόταν κατ’ ουσίαν υπό διάλυση και στο βαθμό που υπήρχε και μπορούσε να επηρεάσει πράγματα και καταστάσεις, υποστήριζε τις δικές του απόψεις.

Αυτό που διαφεύγουν συστηματικά πάντως από την ιστορική θεώρηση των εκάστοτε ανανεωτών είναι: η στήριξη της δικής τους πλευράς από τμήματα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, είτε από την ορθόδοξη πτέρυγα (επί Νικήτα, που «έλιωναν οι πάγοι», ή επί «Περεστρόικα» με το Γκορμπατσόφ), είτε όχι (με το ευρωκομμουνιστικό ρεύμα). Ο βούρκος του αδιάκοπου φραξιονισμού που γέννησε αλλά και βούλιαξε τα εγχειρήατά τους, καταδικάζοντάς τα σε φθορά διαρκείας. Κι η οργανική σύνδεση του ΚΚ Ελλάδας με τις λαϊκές μάζες, οι βαθιές ρίζες του στον ελληνικό λαό, που έχει πάντα τον τελευταίο και καθοριστικό λόγο, είτε με τη δράση του είτε δια της απουσίας του.

Αλλά αυτά μπορεί να τα δούμε αναλυτικά σε κάποια προσεχή ανάρτηση...

Τι πίνουν εκεί στη "Νέα Σπορά"; Περί της θέσης για «αποδέσμευση από την ΕΕ»

 Τι πίνουν εκεί στη "Νέα Σπορά"; Περί της θέσης για «αποδέσμευση από την ΕΕ»

Διαβάσαμε, όχι με ιδιαίτερη έκπληξη είναι η αλήθεια, στο σάιτ της "Νέας Σποράς" (της γνωστής σελίδας-αδελφάκι του Εργατικού Αγώνα που τόσο πολύ αγαπάει το ΚΚΕ...) άρθρο με τίτλο «Γιατί εξαφανίστηκε η "αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση»; Με λίγα λόγια, το κείμενο των νεοσποριτών ασκεί κριτική στο ΚΚΕ διότι - ακούσατε, ακούσατε! - δεν βρήκε τη φράση «αποδέσμευση από την ΕΕ» στην πρόσφατη ομιλία του ΓΓ της ΚΕ Δ.Κουτσούμπα στο Σύνταγμα!! 

Στο τέλος της φιλοσοφημένης ανάλυσης της μάλιστα, η ΝΣ σημειώνει: «Τι να υποθέσουμε ως προς αυτήν την εξαφάνιση του αιτήματος της αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Ότι είναι μια τυχαία παράλειψη; Ότι είναι ένας υπερβολικός σχολαστικισμός της «Νέας Σποράς» ή ότι η ηγεσία προετοιμάζει μια άλλη θέση, την οποία θα τη δούμε σε ολοκληρωμένη μορφή στο άμεσο προσεχές μέλλον;»

Να υποθέστε ότι, εκτός από επιτηδευμένα σχολαστικοί (ξέρετε εσείς το λόγο) είστε και (επιτηδευμένα;) κακοί αναγνώστες. Διότι ο ΓΓ του Κόμματος μπορεί στην συγκεκριμένη ομιλία να μην ανέφερε επί λέξη τη φράση «αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση» αλλά είπε, μεταξύ άλλων:

«Είπατε να δοκιμάσετε την «πρώτη φορά Αριστερά», με τα σαγηνευτικά συνθήματα, που αποδείχτηκαν αέρας κοπανιστός. Οπως αέρας κοπανιστός αποδείχτηκαν τα συνθήματα περί τιμωρίας της διαφθοράς. Και αποδείχτηκαν αέρας κοπανιστός, ακριβώς γιατί στηρίζονταν σε λάθος παραδοχές. Σε στρατηγικές υποστήριξης του καπιταλιστικού δρόμου, που φέρνει κρίσεις και φτώχεια, εκμετάλλευση. Σε στρατηγικές υποστήριξης λυκοσυμμαχιών όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ». 

Είπε επίσης: «Αλήθεια, τι απέγινε το παραμύθι της Ευρώπης που αλλάζει, μόνο και μόνο επειδή στην Ελλάδα έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί, αποκαλύφτηκε τελικά αυτό που χρόνια έλεγε το ΚΚΕ, ότι η ΕΕ είναι μία αντιδραστική, ιμπεριαλιστική συμμαχία, η οποία δεν αλλάζει, όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις ή γίνονται δημοψηφίσματα».

«Ποιοι εδώ και 25 χρόνια δίνουν «αριστερό» άλλοθι στην πορεία ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΕ και την ΟΝΕ, στην επίθεση στο σοσιαλισμό;» σημείωσε ο Δ.Κουτσούμπας αναφερόμενος στο Λαφαζανέϊκο και τις αριστερές του πλατφόρμες. 

Τα παιδιά της "Νέας Σποράς" όμως, σαν καλοί γκεμπελίσκοι, έμειναν μονάχα στην ομιλία του Γραμματέα στο Σύνταγμα. Δεν αναφέρθηκαν ούτε στην συνέντευξη του στην εφημ. "ΤΑ ΝΕΑ", ούτε σε παρεμβάσεις στελεχών του Κόμματος στα ΜΜΕ, όπου αναφέρεται ρητά η θέση του Κόμματος για ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.. Αυτή η θέση προφανώς και δεν αλλάζει. 

Λέει σε συνέντευξη του στα "ΝΕΑ" ο Δ.Κουτσούμπας: «Υπάρχει λύση, αν ο λαός οργανωθεί κι αποφασίσει να ξεμπερδέψει με την αιτία του κακού, την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την εξουσία της. Αν επιλέξει το δικό του δρόμο, για να πάρει τον πλούτο και την εξουσία στα χέρια του, με σχεδιασμένη ανάπτυξη, κοινωνικοποίηση της οικονομίας που θα φέρει και αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους».

Στην ίδια πάλι συνέντευξη λέει: «Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη παραμένει στρατηγική επιλογή του ελληνικού κεφαλαίου και γίνεται με όρους ανισοτιμίας και πολύπλευρων εξαρτήσεων, που υπάρχουν αντικειμενικά σε τέτοιες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες». 

Αν δεν τους φτάνει ο Δ.Κουτσούμπας, τους καλούμε να δουν και την συνέντευξη στη ΕΡΤ του μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ Μάκη Παπαδόπουλου όπου μεταξύ άλλων λέει: «Καλούμε το λαό να οργανώσει την πάλη του για να καταργηθεί η μήτρα που γεννάει τα μνημόνια, η τάξη των καπιταλιστών και η ΕΕ».

Δε νομίζετε πως παρατράβηξε η αστειότητα των επιχειρημάτων σας αξιότιμοι κύριοι της "Νέας Σποράς";

Τους δοκίμασες... Τώρα με το ΚΚΕ. Υπάρχει λύση στο δρόμο της ανατροπής

Τους δοκίμασες... Τώρα με το ΚΚΕ. Υπάρχει λύση στο δρόμο της ανατροπής

Εργατοϋπάλληλοι, άνεργοι, αγρότες, επαγγελματίες, έμποροι, βιοτέχνες, επιστήμονες αυτοαπασχολούμενοι, συνταξιούχοι, νέες και νέοι, γυναίκες των λαϊκών νοικοκυριών, όλοι εσείς που φορτώνεστε τα νέα δυσβάσταχτα μέτρα του τρίτου μνημονίου ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που έρχονται να προστεθούν στα προηγούμενα των κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, τα οποία παραμένουν σε ισχύ.

Απευθυνόμαστε σε όλους εσάς που τα τελευταία χρόνια εμπιστευτήκατε διάφορες κυβερνήσεις διαχείρισης, αυτοδύναμες και συνεργασίας, «κεντροδεξιές», «κεντροαριστερές», «αριστερές», και είδατε το ένα μνημόνιο να διαδέχεται το άλλο. Σε αυτές τις εκλογές, μη δώσετε το δικαίωμα, στα κόμματα που έβαλαν την υπογραφή τους σε μειώσεις μισθών και συντάξεων, ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, στη φοροκαταιγίδα, στη μείωση των παροχών Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, στις ιδιωτικοποιήσεις, στη χρεοκοπία των φτωχών αγροτών και επαγγελματιών, να πουν ότι με την ψήφο του ο λαός συναινεί στο σφαγιασμό του, ότι τα μνημόνια διαρκείας είναι μονόδρομος. Αλλωστε, για τα άλλα κόμματα, παρ' όλες τις διαφορές τους, στο κυβερνητικό τους πρόγραμμα υπάρχει η τρίχρονη συμφωνία - μνημόνιο με την ΕΕ και τα επόμενα που θα έρθουν.
Απευθυνόμαστε στον αριστερό ριζοσπαστικό κόσμο, σε αγωνιστές, πρωτοπόρους ανθρώπους, που δραστηριοποιούνται στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, σ' εσάς που πιστέψατε στον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα νιώθετε προδομένοι. Εχετε τη δυνατότητα να βγάλετε χρήσιμα συμπεράσματα, να συναντηθείτε με το ΚΚΕ στον αγώνα, πάνω σε στέρεες αυτήν τη φορά και πραγματικά ριζοσπαστικές βάσεις. Στην πράξη αποδείχτηκε η σημασία της σθεναρής στάσης του ΚΚΕ, να μη συμμετέχει σε κυβερνήσεις διαχείρισης του καπιταλισμού.

Eurokinissi

Απευθυνόμαστε σ' εσάς που τα προηγούμενα χρόνια παλέψατε ενάντια στα μνημόνια, που πιστεύατε ότι τα καταδικάζετε ψηφίζοντας ΟΧΙ στο πρόσφατο δημοψήφισμα και σήμερα βλέπετε τον ΣΥΡΙΖΑ να φέρνει το χειρότερο τρίτο μνημόνιο. Αυτή είναι η μεγάλη προσφορά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο σύστημα, στους βιομήχανους, στους τραπεζίτες, στους εφοπλιστές, που εδώ και χρόνια απαιτούσαν την υλοποίηση ακόμη πιο σκληρών μέτρων. «Εντυσε» από την πρώτη στιγμή τη διαπραγμάτευση για λογαριασμό του κεφαλαίου, το συμβιβασμό του, με αριστερά συνθήματα και με το προσωπείο της αξιοπρέπειας. Αξιοποιώντας τις διάφορες τάσεις και «πλατφόρμες», τη δήθεν δημοκρατική πολυγλωσσία του, καλλιέργησε αυταπάτες προς όλες τις κατευθύνσεις - και από τα «αριστερά» και από τα «δεξιά» του. Μετέτρεψε δραστήριους αγωνιστές των κοινωνικών αγώνων σε παθητικούς θεατές ενόψει της επικείμενης κάθε φορά εκλογικής αναμέτρησης. Καπηλεύτηκε, έως και οικειοποιήθηκε ιστορικές στιγμές του εργατικού - λαϊκού κινήματος του 20ού αιώνα, λαμπρές σελίδες που έχουν καταγραφεί στη λαϊκή μνήμη, για να καλλιεργήσει την αυταπάτη της δήθεν αριστερής ανανέωσης, της δήθεν αριστερής συνέχειας.
Εργατοϋπάλληλοι, άνεργοι, ημιαπασχολούμενοι, συνταξιούχοι, αγρότες και επαγγελματίες αυτοαπασχολούμενοι,

Ψηλά το κεφάλι, πάρτε την τύχη σας στα δικά σας χέρια, γυρίστε την πλάτη στα ψεύτικα διλήμματα - παγίδες που στήνονται!
Είναι καιρός σε αυτές τις εκλογές να μην κάνετε άλλη μια άσφαιρη επιλογή κόμματος που σας υπόσχεται έξοδο από την οικονομική κρίση, παραγωγική ανασυγκρότηση, ανάπτυξη και ανακατανομή εισοδήματος προς όφελος δήθεν του λαού. Στην πραγματικότητα θέλουν να κυβερνήσουν για λογαριασμό της μεγάλης καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, των μονοπωλιακών ομίλων και της εξουσίας τους.
Φτάνει πια!
Το ΚΚΕ απευθύνεται ιδιαίτερα σ' εσάς που παλιότερα ίσως ευκαιριακά επιλέξατε το ΚΚΕ, αλλά στη συνέχεια προτιμήσατε μια πιο άμεση, όπως σας φάνηκε, πολιτική λύση.
Σήμερα σας καλούμε να σκεφτείτε και να επιλέξετε εκλογικά, με βάση και την πρόσφατη πείρα σας.
Σας καλούμε να τοποθετηθείτε μαχητικά και τέτοια τοποθέτηση στις εκλογές είναι μόνο η ψήφος στο ΚΚΕ, η ψήφος που θα δυναμώσει τη λαϊκή αντίσταση σε κάθε αντιλαϊκή συμφωνία και νόμο, σε κάθε αντιλαϊκό μονοκομματικό ή πολυκομματικό κυβερνητικό συνασπισμό, σε κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία κρατών.
Ολη η ιστορική πορεία έχει δείξει ότι η αποτελεσματικότητα των αγώνων εξαρτάται κυρίως από το πόσο δυνατό είναι το ΚΚΕ παντού.

Σήμερα έχετε μεγαλύτερη πείρα και περισσότερους λόγους να στηρίξετε, να δυναμώσετε αποφασιστικά το ΚΚΕ

• Δυνατό ΚΚΕ, γιατί ποτέ δεν κορόιδεψε το λαό για να ψαρέψει κάποιες ψήφους. Είπε την αλήθεια, έγκαιρα προειδοποίησε για την πορεία των εξελίξεων, προέβλεψε την κατάληξη μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Προειδοποίησε ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και οι εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης καθόριζαν το συμβιβασμό, τη συμφωνία με την ΕΕ και το νέο επαίσχυντο μνημόνιο. Ηταν από γεννησιμιού του πρόγραμμα αντιλαϊκό, ντυμένο με κάποια αριστερά συνθήματα. Εχετε πλέον χειροπιαστά και ατράνταχτα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι, στο πλαίσιο της ΕΕ και του καπιταλιστικού μονόδρομου, καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική. Ο καπιταλισμός και οι διεθνείς ενώσεις του, όπως η ΕΕ, δεν αλλάζουν χαρακτήρα με διαπραγματεύσεις, δημοψηφίσματα, δήθεν αριστερές κυβερνήσεις. Οποια κυβέρνηση δρα στο έδαφος της καπιταλιστικής οικονομίας είναι υποχρεωμένη να τηρήσει τους σιδερένιους κι αντιλαϊκούς της νόμους, που επιβάλλουν το ξεζούμισμα του λαού για να ενισχυθούν η ανταγωνιστικότητα, η κερδοφορία, οι επενδύσεις του κεφαλαίου. Ολα τα άλλα κόμματα εξαπατούν το λαό ότι στην Ευρώπη κερδίζει έδαφος η αλλαγή και διαφοροποίηση της πολιτικής της. Συζητήσεις, σχεδιασμοί, τσακωμοί γίνονται, δεν έχουν όμως καμία σχέση με τα συμφέροντα των λαών. Ανησυχούν μπροστά στα αδιέξοδα του καπιταλισμού, τσακώνονται πώς θα μοιράσουν μεταξύ τους τα κέρδη και τις ζημιές του κεφαλαίου των κρατών - μελών.
• Δυνατό ΚΚΕ, γιατί λέει το πραγματικό, γνήσιο κι ανυποχώρητο ΟΧΙ στα μνημόνια και τα αντιλαϊκά μέτρα και ταυτόχρονα προτείνει το δρόμο ανάπτυξης που συμφέρει και ανήκει αποκλειστικά στο λαό. Αντιπαλεύει τις πραγματικές αιτίες των μνημονίων που είναι η ίδια η στρατηγική της ΕΕ και του κεφαλαίου, για να ξεπεραστεί η καπιταλιστική οικονομική κρίση με νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο, με ακόμη πιο φτηνή εργατική δύναμη. Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που κατέθεσε στη Βουλή πρόταση νόμου για την κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, που με ευθύνη όλων των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ - και αυτών που τώρα αποσχίστηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ - και της προέδρου της Βουλής δεν ήρθε ποτέ για συζήτηση και ψήφιση. Οργανώνει την πάλη με συνέπεια, για άμεσα μέτρα ανακούφισης του λαού, για την αλληλεγγύη, για την κατάργηση των αντεργατικών - αντιλαϊκών νόμων, την ανάκτηση των απωλειών, την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών, σε ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του.
• Δυνατό ΚΚΕ, γιατί και αύριο πιο αποφασιστικά θα είναι το στήριγμα του λαού στην αναμέτρηση με τη «χορωδία των εκβιαστών», που αποτελείται απ' όλα τα άλλα κόμματα και έχει μαέστρους την ΕΕ, την Κομισιόν, το ΔΝΤ, την άρχουσα τάξη της χώρας. Θα εκφράσει τη λαϊκή αντιπολίτευση απέναντι στην όποια κυβέρνηση, με την όποια σύνθεση έχει. Ενα πιο δυνατό ΚΚΕ θα υπερασπιστεί τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα από καλύτερες θέσεις, θα πρωτοστατήσει στην οργάνωση της λαϊκής πάλης, στη μαζικοποίηση και δυναμική αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική δράση του εργατικού κινήματος, στην ενίσχυση της λαϊκής συμμαχίας. Το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις για την οργάνωση και ενότητα των εργαζομένων, για να πάρουν την τύχη τους στα δικά τους χέρια. Πιστεύει αταλάντευτα στη δύναμη του λαού. Σήμερα, σκεφτείτε τις αρνητικές συνέπειες που είχε για τα λαϊκά συμφέροντα το εκλογικό αδυνάτισμα του ΚΚΕ τα προηγούμενα χρόνια. Με ισχυρό ΚΚΕ και κίνημα, μπορούμε να ανατρέψουμε «μνημόνια και αφεντικά».
• Δυνατό ΚΚΕ, γιατί ο ρεαλισμός του ΚΚΕ καθορίζεται από το εργατικό - λαϊκό συμφέρον και από την αναγνώριση ότι ο λαός, όταν αναδειχτεί πρωταγωνιστής στην αντεπίθεση, τότε μπορεί να νικήσει. Η εργατική - λαϊκή εξουσία είναι η μόνη που μπορεί να θεμελιώσει την κεντρικά και επιστημονικά σχεδιασμένη κοινωνική παραγωγή και τις κοινωνικές υπηρεσίες - Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας - στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και του εργατικού ελέγχου. Με αυτές τις προϋποθέσεις μπορεί να οδηγήσει σε λαϊκή ευημερία, να αποδεσμευτεί από την ΕΕ, να διαγράψει μονομερώς το δημόσιο χρέος προς όφελος του λαού, να οδηγήσει τη χώρα σε έξοδο από το ΝΑΤΟ και τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών.

Απορρίψτε τα νέα απατηλά διλήμματα, την απατηλή αντιμνημονιακή διαχωριστική γραμμή, την ψευδεπίγραφη ρήξη με την Ευρωζώνη που δεν αμφισβητεί την καπιταλιστική ιδιοκτησία κι εξουσία

Εσείς που εκλογικά μετακινηθήκατε από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, με την ελπίδα της κατάργησης των μνημονίων και των αντιλαϊκών εφαρμοστικών τους νόμων, μην παγιδευτείτε ξανά στις υποσχέσεις για δήθεν καλύτερη διαχείριση του νέου μνημονίου, περιμένοντας αντισταθμιστικά μέτρα υπέρ του λαού. Μη στηρίξετε και μη στηριχτείτε σε μια νέα καταστροφική αυταπάτη.
Θυμηθείτε τι έλεγε το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση: Οτι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα υπηρετήσει τελικά την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, το μεγάλο κεφάλαιο. Και τώρα καμιά λαϊκή ψήφος να μην επιστρέψει στη ΝΔ, στο ΠΑΣΟΚ, να μην εγκλωβιστεί στο Ποτάμι ή στον ΣΥΡΙΖΑ Νο 2, τη νεοσύστατη «Λαϊκή Ενότητα», που προέκυψε μετά από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ.
Εδώ και χρόνια αποκαλύπτεται ότι ο καβγάς γύρω από το διαχωρισμό μνημονιακών - αντιμνημονιακών ήταν όχι μόνο επιφανειακός, αλλά και πλαστός, άρα επιζήμιος για το λαϊκό κίνημα.
Το κλειδί για την οικονομική και συνολικότερη πολιτική ενός κόμματος, ποιες κοινωνικές δυνάμεις εκφράζει, είναι τι θέση παίρνει στο ζήτημα των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και του φυσικού πλούτου της χώρας. Αυτή είναι η πραγματική διαχωριστική γραμμή και όχι το νόμισμα. Σήμερα, όλοι μιλάνε για «παραγωγική ανάπτυξη» και «αναδιανομή», όχι μόνο τα «αριστερά» στον τίτλο κόμματα, αλλά και τα «δεξιά», τα διακηρυγμένα ως αστικά φιλελεύθερα και η ναζιστική ΧΑ.
Για τα κόμματα των μνημονίων, της ΕΕ και του κεφαλαίου, το ζητούμενο των εκλογών είναι ένα: Ποιος, ποια κυβέρνηση, με ποια σύνθεση και συμμαχίες θα εφαρμόσει το νέο μνημόνιο και τους αντιλαϊκούς εφαρμοστικούς νόμους. Απορρίψτε την αντιπαράθεση παγίδευσης και εγκλωβισμού του λαού στα αντιλαϊκά δόκανα.

• Ο ΣΥΡΙΖΑ για μια ακόμη φορά κοροϊδεύει ωμά το λαό, λέγοντας ότι θα «υπερβεί» τα μνημόνια, την ίδια στιγμή που τα εφαρμόζει και τα επεκτείνει. Ισχυρίζεται ότι, αν είναι αυτός στην κυβέρνηση, θα αμβλύνει δήθεν τις αρνητικές επιπτώσεις του μνημονίου και θα πάρει αντισταθμιστικά «φιλολαϊκά» μέτρα για την ανάπτυξη και τη μείωση του χρέους. Κρύβει ότι το διαρκές τσάκισμα του λαού είναι το βασικό προαπαιτούμενο της όποιας καπιταλιστικής ανάκαμψης και απόφασης για το χρέος, το οποίο θα το φορτωθούν εξολοκλήρου οι εργατικές - λαϊκές οικογένειες. Τα αναπτυξιακά πακέτα και τη ρύθμιση του χρέους πάλι ο λαός θα τα πληρώσει, ενώ θα κατευθυνθούν στο μεγάλο κεφάλαιο, όπως ακριβώς και τα προηγούμενα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προσχωρήσει πλήρως στην προπαγάνδα των «μονόδρομων», που τα προηγούμενα χρόνια κατ' επανάληψη χρησιμοποίησαν σε βάρος του λαού η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Από τη μια μεριά ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ άφεση αμαρτιών, συγκροτώντας μαζί τους ένα κοινοβουλευτικό μέτωπο ψήφισης και υλοποίησης των βάρβαρων νόμων του μνημονίου κι από την άλλη τσακώνεται μαζί τους για την κυβερνητική «καρέκλα».
• Τα άλλα κόμματα της αστικής διαχείρισης, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αξιοποιούν το μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για να εμφανίσουν ως δικαιωμένη τη βάρβαρη πολιτική που στήριξαν και υλοποίησαν τα προηγούμενα χρόνια. Θέλουν να αποσπάσουν «δήλωση μετάνοιας» από το λαό που καταδίκασε και αντιπάλεψε την πολιτική τους. Λανσάρονται ως εγγυητές της «ευρωπαϊκής πορείας» της χώρας, επειδή έχουν την «τεχνογνωσία» των μνημονίων. Μαζί με το Ποτάμι εμφανίζονται ως πιθανοί, αυριανοί εταίροι μιας κυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ.
• Στα χρόνια της κρίσης, το βιοτικό επίπεδο του μεγαλύτερου μέρους της πλειοψηφίας του λαού υποχώρησε κατά 40 - 50%, σφαγιάστηκαν τα όποια δικαιώματα είχε κατακτήσει παλιότερα με τους αγώνες του μέσα σε έναν παγκόσμια ευνοϊκότερο συσχετισμό. Ολα τα κόμματα που υπόσχονται αντισταθμίσματα λένε ψέματα. Κανένα άλλο κόμμα δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα του λαού να πάρει πίσω ό,τι έχασε και να σταθεροποιήσει και να διευρύνει τις κατακτήσεις του. Μόνο το ΚΚΕ μπορείτε να εμπιστευτείτε σήμερα.

Την ψήφο στα άλλα κόμματα αμέσως ο λαός θα την βρει απέναντί του. Η επόμενη κυβέρνηση θα την επικαλείται κάθε φορά που οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα θα διεκδικούν, θα αγωνίζονται ενάντια στα νέα μέτρα, στους νέους εφαρμοστικούς νόμους.

Οχι άλλος χαμένος χρόνος και απογοητεύσεις

Καμία εμπιστοσύνη στο κόμμα από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ με το όνομα «Λαϊκή Ενότητα» και στη συνεργασία του με παλιότερα αναχώματα - αποσχίσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το «Σχέδιο Β». Μέχρι σήμερα έπαιξαν βασικό ρόλο στην εξαπάτηση αριστερού ριζοσπαστικού κόσμου. Είναι ένα αντίγραφο του ΣΥΡΙΖΑ που θα καταλήξει στο ίδιο αποτέλεσμα. Κάθε κυβέρνηση που θέτει ως στόχο την καπιταλιστική ανάπτυξη θα θυσιάζει τις λαϊκές ανάγκες στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους. Κάθε κυβέρνηση που αποδέχεται τις δεσμεύσεις των κρατών - μελών της ΕΕ, για να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων, θα προωθεί τις αναδιαρθρώσεις που διασφαλίζουν φτηνή εργατική δύναμη για το κεφάλαιο. Αυτή η αντιλαϊκή κατεύθυνση δεν αλλάζει, είτε η Ελλάδα παραμείνει στην Ευρωζώνη είτε επιλέξει να μείνει μέλος της ΕΕ με εθνικό νόμισμα.
Εδώ και 25 χρόνια δίνουν «αριστερό» άλλοθι στην πορεία ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΕ και την ΟΝΕ, στην επίθεση στο σοσιαλισμό. Στήριξαν, από κυβερνητικές θέσεις, όλα τα βήματα προς το νέο μνημόνιο (συμφωνία 20ήςΦλεβάρη, πρόταση Τσίπρα 47 σελίδων κ.λπ.). Δεν έβγαζαν άχνα όταν ο Τσίπρας δήλωνε ότι η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ είναι δεδομένη, όταν έδινε όρκους πίστης στον καπιταλισμό, στο Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων, στα διάφορα φόρα του διεθνούς κεφαλαίου. Και σήμερα, εμφανίζονται ως «εξαπατημένοι».
Ομολογούν ότι θέλουν το εθνικό νόμισμα ως εργαλείο καπιταλιστικής ανάπτυξης, ενώ τα κλειδιά της οικονομίας θα συνεχίσουν να τα έχουν τα μονοπώλια, η Ελλάδα θα είναι δεσμευμένη στην ΕΕ ή άλλες ιμπεριαλιστικές οικονομικές νομισματικές συμμαχίες. Τμήματα του κεφαλαίου θα βγουν και πάλι ωφελημένα από αυτήν την επιλογή. Αυτό, άλλωστε, γίνεται και στις καπιταλιστικές χώρες της ΕΕ που διαθέτουν εθνικό νόμισμα (Βουλγαρία, Ρουμανία, Σουηδία, Δανία) ή συμμετέχουν σε άλλες νομισματικές συμμαχίες. Κρύβουν ότι το βιοτικό επίπεδο και τα δικαιώματα των εργαζομένων έχουν πάρει τον κατήφορο και σε όλα τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης και της ΕΕ.
Το σύστημα στηρίζει τέτοια κόμματα πολύμορφα, όπως έκανε και με τον ΣΥΡΙΖΑ και την «Αριστερή Πλατφόρμα» του από το 2012 και μετά, με τη «Λαϊκή Ενότητα» σήμερα, για να παγιδεύουν το ριζοσπαστισμό, να αποτελούν ανάχωμα απέναντι στην αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή γραμμή πάλης που προβάλλει το ΚΚΕ.
Η «Λαϊκή Ενότητα» είναι ένα 100% συστημικό κόμμα, σαν τα αριστερά συστημικά κόμματα που έχει γνωρίσει η Ευρώπη και τα οποία ευθύνονται για την ενσωμάτωση του εργατικού κινήματος. Πίσω από την αντιμνημονιακή ρητορεία κρύβεται η στήριξη στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, η στήριξη του κεφαλαίου.

Απομονώστε τη ναζιστική εγκληματική Χρυσή Αυγή

Μην της επιτρέψετε να ξανασηκώσει κεφάλι, όσο κι αν προσπαθεί να κρύψει και να συσκοτίσει τον εγκληματικό ναζιστικό της ρόλο. Πίσω από τις μεγαλοστομίες της κρύβονται η στήριξή της στην πιο ωμή δικτατορία του κεφαλαίου, οι συναλλαγές της με τη μεγαλοεργοδοσία, ιδιαίτερα το εφοπλιστικό κεφάλαιο, το μίσος της προς τους εργάτες, τους αγώνες, το κίνημα. Το σύνθημα της ΧΑ για την «εθνική παραγωγή» και την προτεραιότητα της πρωτογενούς παραγωγής - για να κολακέψει και προσεταιριστεί τους αγρότες - κρύβει ότι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας καταστρέφονται, εξαιτίας πρώτ' απ' όλα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και της αδύναμης και ανισόμετρης θέσης της Ελλάδας στην ΕΕ. Η Χρυσή Αυγή ουσιαστικά δεν απορρίπτει την ΕΕ, αλλά επιζητεί «βελτίωση» της θέσης του ελληνικού κεφαλαίου σε αυτήν. Καλλιεργεί το μίσος προς τους άλλους λαούς, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τα θύματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Είναι το όργανο του «διαίρει και βασίλευε» των καπιταλιστών, όργανο διάσπασης της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού.

Υπάρχει εναλλακτική λύση, διέξοδος προς όφελος του λαού

Το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι υπάρχει άλλος δρόμος, υπάρχει ελπίδα. Τα μνημόνια, η φτώχεια, η ανεργία, η εκμετάλλευση του λαού για να κερδίζουν οι λίγοι, δεν είναι μονόδρομος, ούτε μπορεί ν' αποτελούν το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.
Τα επόμενα χρόνια η κατάσταση για το λαό, για όλους τους λαούς, θα χειροτερεύει. Το καπιταλιστικό σύστημα είναι σάπιο. Κρίσεις και ανταγωνισμοί που οξύνονται μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών κέντρων, εντός και εκτός Ευρωζώνης, οδηγούν στην εξαθλίωση, στην ανεργία, στους πολέμους, στη μετανάστευση. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, στο δρόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων, μπλέκει ακόμη πιο βαθιά τη χώρα σ' αυτούς τους ανταγωνισμούς, φτάνοντας στο σημείο να σχεδιάζει τη δημιουργία νέας ΝΑΤΟικής βάσης στο Αιγαίο.
Παρά τον προσωρινό συμβιβασμό και τη συμφωνία της κυβέρνησης με ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ, ενισχύονται οι ανταγωνισμοί και οι αποσχιστικές τάσεις που εκδηλώθηκαν με αφορμή το «ελληνικό πρόβλημα» και που θέλουν μια Ευρωζώνη μεταξύ πιο ισχυρών οικονομικά κρατών.
Είναι πιθανό το ενδεχόμενο απόσχισης κρατών από την Ευρωζώνη, ως αποτέλεσμα διαφορετικών επιλογών του κεφαλαίου και με κριτήριο την υπεράσπιση της κερδοφορίας και ανταγωνιστικότητας, σε βάρος των λαών. Μια τέτοια εξέλιξη θα επιδράσει και στη συνοχή της ΕΕ. Μια τέτοια εξέλιξη στη σύνθεση και στο βάθος των συμμαχιών των καπιταλιστικών κρατών στην Ευρώπη μπορεί να συνοδευτεί από ενδυνάμωση ή αποδυνάμωση της θέσης κάποιων καπιταλιστικών κρατών, όμως δε θα συνοδευτεί από φιλολαϊκές πολιτικές.
Είναι άλλη εξέλιξη όμως αν ο λαός επιλέξει ο ίδιος την έξοδο από την ΕΕ, με τη θέληση και τη δράση του, παίρνοντας ταυτόχρονα τα κλειδιά της οικονομίας και την εξουσία στα χέρια του, και είναι άλλη, τελείως διαφορετική εξέλιξη, αν βρεθεί μια χώρα έξω από την Ευρωζώνη, ως αποτέλεσμα αντιθέσεων και ανταγωνισμών των καπιταλιστών. Η πρώτη αποτελεί εναλλακτική λύση προς όφελος του λαού και αξίζει κάθε θυσία, η δεύτερη οδηγεί στη λαϊκή χρεοκοπία από άλλο δρόμο.
Η πρόταση του ΚΚΕ για τη ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ - ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ - ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ είναι η μοναδική ρεαλιστική κι ελπιδοφόρα πρόταση που μπορεί να βάλει οριστικό τέλος στα μνημόνια και τις θυσίες όπου υποβάλλεται ο λαός στο βωμό του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Η πραγματοποίηση αυτού του δρόμου εξαρτάται από τη λαϊκή θέληση. Ο δρόμος της ρήξης με την ΕΕ και το ΔΝΤ, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, περνά απαραίτητα από τη συσπείρωση με το ΚΚΕ.

• Είναι η μόνη πραγματική εναλλακτική διέξοδος για το λαό, ικανή να αξιοποιήσει και να αναπτύξει παραπέρα τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας προς όφελος του λαού. Η Ελλάδα έχει προϋποθέσεις (βιομηχανική και αγροτική παραγωγή, ορυκτό πλούτο, ειδικευμένο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό) να παράγει το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων που έχει ανάγκη ο λαός. Και από εκεί να συνάψει σχέσεις αμοιβαίου οφέλους με άλλες χώρες. Αυτές οι δυνατότητες άλλοτε περιορίζονται ή στρεβλά αξιοποιούνται, άλλοτε πιο μαζικά υπονομεύονται γιατί υποτάσσονται στο καπιταλιστικό κέρδος, στην ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη, στις δεσμεύσεις της ΕΕ.
• Η αξιοποίησή τους χρειάζεται τη λύτρωση από τα δεσμά της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας - εξουσίας. Είναι η μοναδική πρόταση που μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας.
• Είναι ο μοναδικός δρόμος, που αποτρέπει την επικίνδυνη συμμετοχή της χώρας στα στρατιωτικά σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ που στρέφονται σε βάρος των λαών, είναι ο μοναδικός δρόμος για να μην εμπλακούμε στο κουβάρι των αντιθέσεων των ιμπεριαλιστών που τσακώνονται άγρια μεταξύ τους για το πώς θα μοιράσουν τους δρόμους του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, δρόμοι που πάντα ήταν στρωμένοι με το αίμα των λαών.
• Μια τέτοια πορεία ανατροπής δε θα είναι μοναχική κι αποκομμένη, όπως ισχυρίζονται όλα τ' άλλα κόμματα που υπερασπίζονται τον καπιταλισμό. Θα στηριχτεί στην πάλη και την αλληλεγγύη άλλων λαών, κινημάτων και χωρών που θα βαδίσουν στον ίδιο δρόμο.

Μπορούμε να φέρουμε πιο κοντά τη λαϊκή νίκη

Σήμερα, μπορούν να δημιουργηθούν καλύτερες προϋποθέσεις οργάνωσης, ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, ενίσχυσης της λαϊκής συμμαχίας. Μπορούν να υπάρχουν ρωγμές στο σημερινό αρνητικό συσχετισμό δύναμης που υπάρχει στην Ελλάδα και διεθνώς.
Αρκεί ο λαός να αξιοποιήσει την πείρα του, να την κάνει δύναμη αγώνα κι ανατροπής.
Ναι, υπάρχει τρόπος και σχεδιασμός για να γίνει πράξη η πρότασή μας και να μπορέσει ο εργαζόμενος λαός να ζήσει καλύτερα, όπως πρέπει, όπως του αξίζει σήμερα, με βάση τις δυνατότητες που έχει η κοινωνία. Κι αυτός ο δρόμος περνά μέσα από τη συγκρότηση μιας ισχυρής, μεγάλης κοινωνικής λαϊκής συμμαχίας, που θα αγωνίζεται ενάντια στα νέα αντιλαϊκά μέτρα και θα έχει σταθερή πυξίδα την πάλη ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό. Η συγκρότηση και ισχυροποίησή της μπορεί και σήμερα να βοηθήσει στο να αλλάζει ο αρνητικός συσχετισμός δύναμης, να δυναμώνουν η οργάνωση, η μαχητικότητα, το αγωνιστικό πνεύμα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, κόντρα στο ραγιαδισμό και τη μοιρολατρία, στην υποταγή του λαού στους παλιούς και νέους διαχειριστές της βαρβαρότητας του καπιταλισμού.
Σ' αυτήν την πορεία χρειάζεται ένα πιο δυνατό ΚΚΕ ΠΑΝΤΟΥ, στη Βουλή και - πάνω απ' όλα - στους χώρους δουλειάς, στα μεγάλα εργοστάσια, στις λαϊκές γειτονιές, στην ύπαιθρο, στους χώρους νεολαίας.
Το ΚΚΕ αποτελεί τη μοναδική δύναμη που μπορεί να είναι στήριγμα στην πάλη του λαού ενάντια στη φτώχεια, στην ανεργία, στην υποβαθμισμένη ζωή μέσα κι έξω από την Ευρωζώνη, με ευρώ ή εθνικό νόμισμα.
Το ΚΚΕ είναι η μόνη δύναμη ρήξης με την καπιταλιστική εκμετάλλευση κι εξουσία. Είναι η δύναμη που μπορεί να οδηγήσει στον πραγματικά διαφορετικό, όχι μόνο εναλλακτικό, αλλά ανώτερο τύπο οργάνωσης της οικονομίας και όλης της κοινωνίας. Με κοινωνική ιδιοκτησία, κεντρικό σχεδιασμό, εργατικό έλεγχο. Αυτές είναι και οι προϋποθέσεις για πραγματική λύτρωση από τη μέγκενη των αγορών, του κεφαλαίου, για μονομερή και ολοσχερή διαγραφή του χρέους, για αποδέσμευση από τις αλυσίδες της ΕΕ.
ΤΩΡΑ ΨΗΦΙΣΕ ΚΚΕ!
ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΔΥΝΑΜΗ
ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ, ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!
Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ
26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015

Για τις οικονομικές εξελίξεις διεθνώς

Για τις οικονομικές εξελίξεις διεθνώς

Με αφορμή τη μεγάλη πτώση των δεικτών των χρηματιστηρίων και την κατάσταση στην οικονομία της Κίνας

Associated Press

Τα αστικά ΜΜΕ στην Ελλάδα και διεθνώς μίλησαν την περασμένη Δευτέρα για οικονομικό κραχ από τη μεγάλη πτώση που είχαν τα χρηματιστήρια στην Κίνα αλλά και σε άλλα καπιταλιστικά κράτη.
Η υπόθεση της μεγάλης πτώσης των χρηματιστηρίων σ' όλο τον κόσμο αποδίδεται στην οικονομία της Κίνας και ιδιαίτερα στην πρόσφατη υποτίμηση του νομίσματός της (γουάν) και στην επιβράδυνση της οικονομίας της. Μια οικονομία με τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης στον πλανήτη, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, αλλά σαφώς μικρότερο από τα κάποτε διψήφια ποσοστά.
Να τι έγραφαν: «Κινεζική γρίπη» στις χρηματαγορές του κόσμου. «Μαύρη Δευτέρα» χαρακτηρίζεται η σημερινή καθώς μετά τη μεγάλη πτώση που κατέγραψαν τα ασιατικά χρηματιστήρια, βουτιά καταγράφουν από την έναρξή τους και οι χρηματιστηριακές αγορές της Ευρώπης. Ντόμινο πτώσης σε ασιατικά και ευρωπαϊκά χρηματιστήρια - Βουτιά και για τον Dow Jones. Πέντε τρισ. δολάρια έχασαν τα χρηματιστήρια σε 9 συνεδριάσεις.

Η εικόνα

Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό ρεπορτάζ από την ιστοσελίδα «euro2day», 25/8/2015.
«Ενα πρωτοφανές ξεπούλημα μετοχών και εμπορευμάτων βίωσε χθες ο πλανήτης. Η μέρα φάνηκε από το πρωί, με τις βαριές απώλειες στις ασιατικές αγορές. Τη σκυτάλη πήρε η Ευρώπη, και συνεχίστηκε στις ΗΠΑ, όπου η Wall Street είδε τον Dow Jones να ανοίγει με πτώση άνω των 1.000 μονάδων αλλά να κλείνει τελικά στο κόκκινο, σημαντικά χαμηλότερα όμως από την Παρασκευή.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι αγορές τρόμαξαν την προηγούμενη εβδομάδα, γιατί προέβλεψαν άμεση αύξηση των επιτοκίων της Fed. Ο πραγματικός φόβος όμως είναι ότι η επιβράδυνση της οικονομίας της Κίνας και οι κινήσεις που κάνει (ή δεν κάνει) ο ασιατικός τίγρης για να βελτιώσει την κατάσταση τόσο στην πραγματική οικονομία όσο και στις αγορές. Το τίμημα ήδη βαρύ, καθώς έχουν χαθεί 5 τρισ. δολάρια στις παγκόσμιες αγορές από τη μέρα που η Κίνα αποφάσισε να υποτιμήσει το γουάν (...) Το Πεκίνο ίσως έχει αποφασίσει ότι είναι πολύ ακριβή η στήριξη της χρηματιστηριακής αγοράς, ιδίως από τη στιγμή που παρεμβαίνει μαζικά και για τη στήριξη του γουάν από περαιτέρω υποτίμηση. Σημειώνεται ότι οι κινεζικές αρχές έχουν ήδη δαπανήσει 200 δισ. δολάρια σε αγορές μετοχών τους τελευταίους δύο μήνες. Επιπλέον, έχουν δαπανήσει ακόμη 200 δισ. από τα αποθέματα συναλλάγματος, για να κρατήσουν το γουάν από περαιτέρω πτώση».
Ας δούμε, επίσης, την πτώση άλλων χρηματιστηρίων.
Με μεγάλη πτώση 4,61% έκλεισε το χρηματιστήριο του Τόκιο, για πέμπτη συνεχή μέρα, ενώ το χρηματιστήριο της Σαγκάης κατέγραφε πτώση σχεδόν 8,5%. Στην Αυστραλία οι μετοχές κατέγραψαν απώλειες 3,73%. Στο Λονδίνο, ο δείκτης FTSE-100 υποχώρησε κατά 2,62%.

Ο πανευρωπαϊκός δείκτης FTSE Eurofirst 300 έχασε 4,6%, ο γερμανικός δείκτης DAX κατέγραψε απώλειες 4,5%, έχοντας χάσει όλα τα κέρδη που είχε στο 2015 ενώ ο άλλος γερμανικός δείκτης MDax κατέγραψε απώλειες 3,60%. Ο βρετανικός δείκτης FTSE 100 υποχώρησε κατά 4,1% και ο γαλλικός CAC 40 κατά 4,5%.
Στις ΗΠΑ Ο δείκτης Dow Jones έχασε 3,49% ενώ ο τεχνολογικός δείκτης Nasdaq έχασε 3,91%.
Επίσης, για τη Ρωσία έγραφαν: Το ρούβλι υποχωρεί στο χαμηλότερο επίπεδο της χρονιάς - Πτώση άνω του 4% για τον χρηματιστηριακό δείκτη RTS.
Μία μέρα μετά τα ίδια μέσα έγραφαν: «Συνεχίζεται η πτώση στην Κίνα, σταθεροποίηση στις άλλες αγορές».
Επίσης τρεις μέρες αργότερα έγραφαν:«Βελτιώνεται η εικόνα στο σύνολο των ασιατικών αγορών, ύστερα από την καθησύχαση πολλών κεντρικών τραπεζών παγκοσμίως, ενώ και η μεταβλητότητα στα χρηματιστήρια της Κίνας έχει υποχωρήσει αισθητά.
Σημαντικός καταλύτης της βελτίωσης της επενδυτικής όρεξης υπήρξαν τα σχόλια του προέδρου της Federal Reserve των ΗΠΑ, William Dudley, ο οποίος δήλωσε ότι η προοπτική της αύξησης των επιτοκίων από την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ το Σεπτέμβριο έχει "ξεθωριάσει" εν μέσω διογκούμενων ανησυχιών για τις εξελίξεις εκτός των συνόρων των ΗΠΑ. Η αμερικανική οικονομία δείχνει να βρίσκεται σε τροχιά για να αναπτυχθεί με "μέτριο" ρυθμό, είπε, αλλά είναι επίσης πιθανό οι υπεράκτιοι μπελάδες να επηρεάσουν αυτή την τροχιά, προειδοποίησε ο Dudley».(ιστοσελίδα capital.gr 26/8/2015).
Πέντε μέρες αργότερα έγραφαν: «Ανοδικά κινήθηκαν χθες οι αγορές τόσο στην Κίνα όσο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με τις ευρωπαϊκές αγορές να σημειώνουν κέρδη άνω του 3%. Με άνοδο 5,3% έκλεισε το χρηματιστήριο Σαγκάης. Η βελτίωση του κλίματος σε Ευρώπη, Ασία και ΗΠΑ εκτιμάται ότι οφείλεται στα μηνύματα που έρχονται από τη Fed παρά στις δύο νέες παρεμβάσεις του Πεκίνου στην αγορά συναλλάγματος και στα κινεζικά χρηματιστήρια. Το κλίμα διαμόρφωσε η Wall Street με τα κέρδη που είχε σημειώσει από την Τετάρτη μετά τη δήλωση του Γουίλιαμ Ντάντλεϊ, στελέχους της Fed, ότι ξεθωριάζει η προοπτική μιας αύξησης των επιτοκίων του δολαρίου τον Σεπτέμβριο εξαιτίας της αναταραχής στην Κίνα».(«Καθημερινή» 28/8/2015).
Είναι στοιχεία που δείχνουν ότι η επίδραση των χρηματιστηρίων της Κίνας μπορεί να συνέβαλε στην πτώση των άλλων χρηματιστηρίων αλλά έμμεσα και οτι δεν είναι αυτός ο μόνος λόγος. Ακόμη η προπαγάνδα και στην Ελλάδα και στα άλλα κράτη περί «οικονομικού κραχ», το οποίο οφείλεται στην Κίνα, είναι ένα σημάδι των οξύτατων ανταγωνισμών διεθνώς αλλά και έκφραση του φόβου των αστών από την αρνητική πορεία των άλλων καπιταλιστικών οικονομιών. Θα προσπαθήσουμε παρακάτω να ανιχνεύσουμε τις εξελίξεις και τις τάσεις στην πραγματική τους διάσταση.

Είναι τα χρηματιστήρια ασφαλής δείκτης;

Στον «Ριζοσπάστη» έχουμε πολλές φορές γράψει ότι οι δείκτες των χρηματιστηρίων και το ανεβοκατέβασμά τους, η άνοδος ή η πτώση τους δεν είναι από μόνοι τους ασφαλή κριτήρια για να βγουν συμπεράσματα για την καπιταλιστική οικονομία ενός κράτους. Η αστική προπαγάνδα χρησιμοποίησε τον όρο «οικονομικό κραχ» για δύο λόγους, κατά τη γνώμη μας. Ο ένας είναι η ανησυχία για την πορεία της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, η οποία εκεί που πάει να δείξει κάποια σημάδια έστω και αδύναμης ανάκαμψης, εμφανίζονται πισωγυρίσματα. Ο δεύτερος είναι η επίδραση της κατάστασης μιας καπιταλιστικής οικονομίας (π.χ. Κίνα) σε άλλες οικονομίες, λόγω αλληλεξάρτησης, αλληλοδιαπλοκής και βαθιάς καπιταλιστικής διεθνοποίησης. Που στις σημερινές συνθήκες, μετά από πέντε - έξι χρόνια κρίσης, γίνεται εμπόδιο στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Αυτός είναι και ο λόγος που απέδωσαν τη μεγάλη πτώση σε όλα τα χρηματιστήρια στην οικονομία της Κίνας. Αλλά αυτή δεν είναι όλη η αλήθεια, ή, πιο σωστά, είναι μέρος της, ίσως και όχι το πιο μεγάλο, γιατί κρύβει την πραγματική κατάσταση στις οικονομίες των ΗΠΑ, Ιαπωνίας, Ευρωζώνης (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία κ.λπ.), BRICS (Ρωσία, Βραζιλία, πέρα από την Κίνα κ.λπ.).
Η πτώση των χρηματιστηρίων της Κίνας δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Εγινε ξανά πριν από δύο μήνες. Τότε τα ρεπορτάζ των αστικών οικονομικών ΜΜΕ έγραφαν για τα χρηματιστήρια της Κίνας περίπου τα εξής (εδώ από την «Καθημερινή»):
«Μια αιφνιδιαστική μετατόπιση της εστίας των κινδύνων για την παγκόσμια οικονομία κατεγράφη μέσα στην εβδομάδα (...) Οι βασικοί δείκτες των χρηματιστηρίων Σαγκάης και Σεντζέν αλλά και του Χονγκ Κονγκ, όπου ξένοι επενδυτές διαπραγματεύονται κινεζικούς τίτλους, βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση που έχει αφαιρέσει συνολικά 3 τρισ. δολάρια από το σύνολο της αξίας τους. Η πτώση, όμως, αναμένεται (...) να επιδράσει στην επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης και τη συνεπακόλουθη μείωση της ζήτησης, αλλά και εξαιτίας μιας αναπόφευκτης υποχώρησης της ζήτησης από την Κίνα».
Τότε βεβαίως δεν υπήρξε ανάλογη μεγάλη πτώση στα άλλα χρηματιστήρια. Αρα, δεν αποτελεί η πτώση των χρηματιστηρίων της Κίνας το μοναδικό παράγοντα πτώσης και στα άλλα χρηματιστήρια.

Πτώση και ανταγωνισμοί

Η πτώση στα χρηματιστήρια εκφράζει μαζικές πωλήσεις μετοχών, που σημαίνει απόσυρση χρηματικών κεφαλαίων και μεταφορά τους σε άλλες επενδύσεις. `Η απόσυρση χωρίς να ξαναεπενδυθούν, που σημαίνει ότι θα λιμνάσουν. Με αυτή την απόσυρση με μαζική πώληση έχει χασούρα ο επενδυτής αλλά το κάνει γιατί αργότερα ίσως έχει μεγαλύτερη. Πέντε τρισ. δολάρια έχασαν τα χρηματιστήρια σε 9 συνεδριάσεις, όπως μετέδωσαν τα αστικά ΜΜΕ (σύμφωνα με άλλη εκδοχή ήταν 6 τρισ. δολάρια). Αυτό σημαίνει απαξίωση κεφαλαίου. Γιατί έχασαν οι μετοχές μεγάλο μέρος της αξίας τους. Και ισχύει όχι μόνο για την Κίνα αλλά για όλα τα χρηματιστήρια που είχαν πτώση. Αρα και για τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Ευρωζώνη.
Σύμφωνα με εκτίμηση διεθνών οικονομικών επιτελείων, «οι μετοχές παγκοσμίως, όπως καταγράφονται από τον δείκτη MSCI World, έχουν υποχωρήσει κατά 14% από τα μέσα Μαΐου, χάνοντας περισσότερα από 9 τρισ. δολάρια σε όρους κεφαλαιοποίησης». Αρα, το πρόβλημα είναι διεθνές και έχει σχέση με την απαξίωση κεφαλαίων διεθνώς και βεβαίως δεν απαξιώθηκαν τώρα, ξαφνικά, οι μετοχές. Μπορεί επίσης να έχει σχέση και με πλασματικό κεφάλαιο, δηλαδή επένδυση με αγορά μετοχών επιχειρήσεων πάνω από την πραγματική τους αξία, με την προσδοκία αποκόμισης κέρδους. Ετσι επέρχεται πτώση αφού υπάρχει επιβράδυνση ή και ύφεση, που σημαίνει πτώση αξιών μετοχών. Οπότε πάλι πουλάνε.
Η πτώση στην Κίνα βεβαίως έχει σχέση με την επιβράδυνση της οικονομίας της. Η υποτίμηση του γουάν ήταν ένα από τα μέτρα ανάσχεσης αυτής της επιβράδυνσης, που οφείλεται σε μεγάλο μέρος στη μείωση των εξαγωγών της λόγω κρίσης. Η υποτίμηση του γουάν αυξάνει την ανταγωνιστικότητα στην πώληση των εμπορευμάτων της στη διεθνή αγορά, άρα μπορεί να ενισχύσει τις εξαγωγές και να συμβάλει ανασχετικά στην επιβράδυνση της οικονομίας της. Ταυτόχρονα όμως η υποτίμηση του γουάν αυξάνει τις τιμές αγοράς των εισαγόμενων εμπορευμάτων στην Κίνα, άρα μειώνει τις εισαγωγές από τα άλλα καπιταλιστικά κράτη. Αυτό χτυπά τις οικονομίες των άλλων καπιταλιστικών κρατών που εξάγουν στην Κίνα. Και επιδρά αρνητικά στην επιδίωξη οικονομικής ανάκαμψης σ' αυτές τις οικονομίες, που δείχνουν να βαδίζουν σε έξοδο από την κρίση και αδύναμη ανάκαμψη και οι οποίες πράγματι κινδυνεύουν με πισωγύρισμα στην κρίση. Επίσης, υπήρχε μια προσδοκία για εισαγωγές από την Κίνα λόγω στροφής της στρατηγικής της κινεζικής κυβέρνησης στην ανάπτυξη με επενδύσεις στο εσωτερικό της χώρας και αύξηση της εσωτερικής ζήτησης, γιατί υπάρχουν μεγάλα περιθώρια εσωτερικής ανάπτυξης (μέχρι τώρα στηριζόταν κυρίως στις εξαγωγές), αλλά αυτή η διαδικασία αργεί να φέρει αποτελέσματα, άρα δεν φρενάρει η επιβράδυνση. Και η κυβέρνηση της Κίνας ενισχύει την οικονομία της με κάθε πρόσφορο μέτρο, γι' αυτό υποτίμησε το γουάν.
Η προπαγάνδα που αποδίδει αποκλειστικά στην κινεζική οικονομία την πτώση των χρηματιστηρίων και μάλιστα στην υποτίμηση του γουάν, φαίνεται ότι εκφράζει και την άποψη περί νομισματικού πολέμου από την Κίνα στο πλαίσιο των διεθνών ανταγωνισμών, επειδή ακριβώς δρα ενισχυτικά στην οικονομία της Κίνας, άρα ανασχετικά στην επιβράδυνσή της, δρα όμως αρνητικά για τις άλλες εξαγωγικές καπιταλιστικές οικονομίες. Αρα, οι ανταγωνισμοί έχουν τη ρίζα τους στην οικονομία συνολικά και όχι τόσο στο νόμισμα.

Η κατάσταση στις άλλες πιο ισχυρές οικονομίες

Βεβαίως, η κατάσταση της οικονομίας της Κίνας δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που επιδρά αρνητικά στις άλλες πέραν της Κίνας οικονομίες και στην προσπάθεια εύρωστης καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αυτό απαιτεί επενδύσεις στο εσωτερικό αυτών των κρατών αλλά δεν γίνονται. Και έχει σχέση και με τη μειωμένη εσωτερική ζήτηση. Αρα δυσκολεύεται η καπιταλιστική ανάκαμψη σ' αυτές παρότι το 2014 υπήρξαν τέτοια σημάδια, σε ΗΠΑ κυρίως και Ευρωζώνη. Επομένως, η κακοδαιμονία των οικονομιών τους δεν μπορεί να αποδίδεται μόνο στην οικονομία της Κίνας ή κυρίως σ' αυτήν. Δεν είναι, όπως είπαμε, όλη η αλήθεια. Ολόκληρη εμφανίζεται αν δείξουμε την κατάσταση στο εσωτερικό κάποιων ισχυρών καπιταλιστικών κρατών.
Ετσι σε άρθρο των INTERNATIONAL NEW YORK TIMES με τίτλο «Η διεθνής οικονομία ψάχνει ατμομηχανή», που αναδημοσίευσε η «Καθημερινή» 26/8/2014, αναφέρεται:«Ακόμη και πριν από την πτώση των αγορών εμπορευμάτων και μετοχών, (σ.σ. πριν την πτώση των χρηματιστηρίων), η παγκόσμια οικονομία είχε εξασθενίσει αρκετά. Πρόσφατα στοιχεία για τις οικονομίες της Κίνας, της Ευρώπης, της Ιαπωνίας και άλλων χωρών δείχνουν απότομη επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης. Ετσι, η ευθύνη των κυβερνήσεων για τη χάραξη μιας αποτελεσματικής οικονομικής πολιτικής είναι μεγαλύτερη(...)Η αμερικανική οικονομία είναι πιο υγιής, αλλά οι ρυθμοί ανάπτυξης δεν είναι αρκετά υψηλοί ώστε να στηρίξουν την παγκόσμια οικονομία. Αντίθετα, τα προβλήματα των υπολοίπων οικονομιών μπορεί να υπονομεύσουν την ανάπτυξη στις ΗΠΑ.
Ας δούμε άλλα στοιχεία.
Πρόσφατα η «Καθημερινή» έγραψε: «Στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2009 υποχώρησε τον Αύγουστο η μεταποιητική δραστηριότητα στη Νέα Υόρκη, εξαιτίας της ισχυρής πτώσης σε νέες παραγγελίες και αποστολές. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η Fed της Νέας Υόρκης, ο δείκτης επιχειρηματικών συνθηκών Empire State υποχώρησε από τις 3,86 μονάδες τον Ιούλιο στις -14,92 μονάδες τον Αύγουστο, καταγράφοντας το χαμηλότερο επίπεδο από τον Απρίλιο του 2009. Παράλληλα, στα επιμέρους στοιχεία, ο δείκτης νέων παραγγελιών παρέμεινε σε αρνητικό επίπεδο για τρίτο μήνα στις -15,70 μονάδες από τις -3,50 μονάδες τον Ιούλιο, με το δείκτη αποστολών να μειώνεται τον Αύγουστο στις -13,79 από τις 7,88 μονάδες τον προηγούμενο μήνα».
Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα. Το ουσιαστικό είναι ότι η Fed των ΗΠΑ εκτιμά ότι «χρειάζονται περισσότερες ενδείξεις για οικονομική ανάπτυξη». Και αυτό όταν οι ΗΠΑ βρίσκονταν ήδη σε ανάπτυξη με ρυθμό 2,4% το 2014. Αρα, δεν υπάρχει σιγουριά για δυναμική οικονομική ανάπτυξη, δεν υπάρχει σιγουριά ότι εξαλείφθηκαν οι πιθανότητες να πισωγυρίσουν σε ύφεση. Για παράδειγμα το πρώτο τρίμηνο του 2015 υπήρχε επιβράδυνση, το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 0,2% σε ετήσια βάση. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, οι παραγγελίες διαρκών αγαθών της χώρας υποχώρησαν κατά 1,8% τον Μάη. Τους πρώτους πέντε μήνες του 2015, οι επενδύσεις των επιχειρήσεων ήταν 2,6% χαμηλότερες σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2014. Αρα το πραγματικό πρόβλημα είναι η οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ που δεν πάει καλά.
Ακόμη, η «Ημερησία» σχετικά με την Ευρωζώνη, στις 18/8/2015 έγραφε: «Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Eurostat, ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ στο διάστημα Απριλίου - Ιουνίου διαμορφώθηκε στο 0,3%, έναντι 0,4% το προηγούμενο τρίμηνο και επίσης 0,4% που ανέμεναν οι οικονομολόγοι. Σε ορισμένες, μάλιστα, χώρες η εικόνα είναι αρκετά χειρότερη. Η γαλλική οικονομία, για παράδειγμα, έμεινε στάσιμη στο συγκεκριμένο διάστημα, οι οικονομίες Ιταλίας, Ολλανδίας και Αυστρίας ενισχύθηκαν οριακά - και πάντως, διόλου ικανοποιητικά - ενώ το ΑΕΠ της Φινλανδίας συρρικνώθηκε για τέταρτο συνεχόμενο τρίμηνο, αποδεικνύοντας ότι η άλλοτε κραταιά οικονομικά χώρα έχει εισέλθει για τα καλά στον αστερισμό της ύφεσης. Ακόμη και στη Γερμανία, ο ρυθμός ανάπτυξης διαμορφώθηκε στο 0,3% έναντι της αρχικής εκτίμησης που κινούνταν στο 0,5%».
Επίσης, η ίδια εφημερίδα για την Ιαπωνία έγραφε: «Οι προκαταρκτικές εκτιμήσεις έδειξαν ότι το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε κατά 0,4% το δεύτερο τρίμηνο του έτους, με την αναγωγή σε ετήσια βάση να εμφανίζει συρρίκνωση της τάξης του 1,6% - ενώ αρνητικά κινήθηκαν επίσης τόσο η ιδιωτική κατανάλωση (αντιστοιχεί στο 60% του ΑΕΠ) όσο και οι νέες επενδύσεις των επιχειρήσεων, αποτυπώνοντας έτσι ένα ασταθές και αβέβαιο περιβάλλον».
Η οικονομία της Ρωσίας επίσης είναι σε ύφεση. Το πρώτο εξάμηνο του 2015, το ΑΕΠ της Ρωσίας μειώθηκε κατά 3,7%. Στην ετήσια έκθεση παρακολούθησης της οικονομικής συγκυρίας που καταρτίζει η Ρωσική Ακαδημία Εθνικής Οικονομίας και Δημόσιας Διοίκησης αναφέρεται ότι ο Ιούνης ήταν ένας μήνας - ορόσημο στην εξέλιξη της τρέχουσας κρίσης στη ρωσική οικονομία. Η κάμψη στη βιομηχανία ήταν κατά 4,8% τον Ιούνη σε σύγκριση με την πτώση κατά 5,5% που παρατηρήθηκε το Μάη, ο όγκος των επενδύσεων αντίστοιχα μειώθηκε κατά 7,1% τον Ιούνη έναντι 7,6% το Μάη.
Σχετικά με την οικονομία της Βραζιλίας, το 2015 εκτιμάται ότι θα έχει αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης (-1%). Οι επιχειρήσεις έχουν σταματήσει να επενδύουν, οι καταναλωτές περιορίζουν τις δαπάνες τους, η ζήτηση μειώνεται σταθερά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Bank of America (BAC) Merrill Lynch, η οικονομία της Βραζιλίας θα συρρικνωθεί κατά 2,3% μέχρι το τέλος του 2015. Σ' αυτή την εξέλιξη συμβάλλει η πτώση στις τιμές των εμπορευμάτων διεθνώς, όπως π.χ. η τιμή του πετρελαίου. Επίσης, η τιμή των δύο μεγάλων εξαγώγιμων προϊόντων της Βραζιλίας, της ζάχαρης και του καφέ, έχει μειωθεί κατά 34% και 25%, αντίστοιχα, σε σχέση με το 2014. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση της Βραζιλίας και η Κεντρική Τράπεζα προσπαθούν να συγκρατήσουν την υποτίμηση του νομίσματος κάτω από το 7%.

Το πραγματικό πρόβλημα

Το πραγματικό πρόβλημα, επομένως, βρίσκεται στις ίδιες τις καπιταλιστικές οικονομίες και στο γεγονός μιας αδύναμης καπιταλιστικής ανάπτυξης, που όχι μόνο δεν δίνει εγγυήσεις για αναζωογόνηση και άνοδο, δηλαδή για οριστική έξοδο από την κρίση, σε όφελος του κεφαλαίου βεβαίως, και μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης, αλλά υπάρχει αλλού επιβράδυνση, αλλού ύφεση, στην ασθενική ανάπτυξη. Τα σημάδια δείχνουν πράγματι ότι η κρίση παραμονεύει. Εδώ είναι η αιτία όλων των αρνητικών οικονομικών φαινομένων.
Φαίνεται επίσης ότι οι έως τώρα, πιο σωστά έως τα μέσα του 2014, ρυθμοί ανάπτυξης της Κίνας (τότε φάνηκαν έντονα τα σημάδια της επιβράδυνσης και άρχισαν τα πρώτα μέτρα παρέμβασης της Λαϊκής Τράπεζας και της κυβέρνησης) έδιναν μια κάποια αισιοδοξία για απορρόφηση εμπορευμάτων (εισαγωγές) από τα άλλα καπιταλιστικά κράτη που θα συνέβαλλαν στην τόνωση των οικονομιών τους. Αλλά αυτό, λόγω των προβλημάτων στην κινεζική οικονομία δεν συνέβη, δεν μπόρεσε να επιτευχθεί. Πιο πάνω έχουμε περιγράψει γιατί. Τα μέτρα που πήραν στην Κίνα, ιδιαίτερα η νέα υποτίμηση του γουάν (είχε γίνει και άλλη πιο πριν), δρουν ανασχετικά στην καπιταλιστική ανάπτυξη άλλων κρατών. Αυτό οξύνει τους ανταγωνισμούς με την Κίνα, γι' αυτό και η προπαγάνδα περί ευθύνης της κυβέρνησης της Κίνας.
Εκτός απ' όλ' αυτά αναδεικνύεται ένα βασικό συμπέρασμα. Η καπιταλιστική οικονομική κρίση, η αιτία της οποίας βρίσκεται στη βασική αντίθεση του καπιταλισμού, δηλαδή στην κοινωνική παραγωγή και στην καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, ανέδειξε σε όλο τους το μεγαλείο όλες τις αξεπέραστες αντιφάσεις του καπιταλισμού. Για παράδειγμα, δεν κάνουν επενδύσεις επειδή δεν υπάρχει πολιτική ενίσχυσης της ζήτησης. Αυτό σημαίνει ενίσχυση του εργατικού εισοδήματος, αύξηση μισθών. Αν γίνει αυτό, μειώνεται το ποσοστό κέρδους των καπιταλιστών. Αυτό δε λύνεται. Επίσης, η πολιτική της εξωστρεφούς οικονομίας, δηλαδή η ανάπτυξή της με τις ολοένα αυξανόμενες εξαγωγές, εμποδίζεται από την καπιταλιστική οικονομική κρίση, τη διαχείρισή της σε όφελος του κεφαλαίου με τη δραστική μείωση των μισθών (δεν μπορούν να καταναλωθούν εισαγόμενα εμπορεύματα) ή με τη διαχείριση μέσω υποτίμησης των νομισμάτων, που επιδρά θετικά στις εξαγωγές αλλά αρνητικά στις εισαγωγές. Η ολοένα εντεινόμενη διεθνοποίηση των οικονομιών, η αλληλεξάρτησή τους οξύνουν περισσότερο αυτή την αντίφαση και βεβαίως επιδρούν στην όξυνση των ανταγωνισμών.
Συνολικά αυτή η κατάσταση καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις, με πρώτη απ' όλες την εργατική δύναμη.

Συμπέρασμα

Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε μια περιδίνηση από την οποία δεν μπορεί να βγει έστω και αν προσωρινά το καταφέρει. Θα ξαναπέσει γοργά σε κρίση, αυτό δείχνουν όλα τα σημάδια.
Η διέξοδος για την εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι να καταργήσουν την αιτία της κρίσης, που σημαίνει να αντικαταστήσουν την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής με την κοινωνική ιδιοκτησία. Γιατί τότε εξαλείφονται οι καπιταλιστικές οικονομικές κρίσεις, καταργείται η ανάπτυξη για το κέρδος, και η οικονομία αναπτύσσεται με γνώμονα την κάλυψη των ολοένα αυξανόμενων εργατικών, λαϊκών αναγκών. Αρα, δεν θα υπάρχει υπερσυσσώρευση κεφαλαίου που δε θα επενδύεται γιατί δε θα δίνει κέρδος. Το κεφάλαιο θα έχει καταργηθεί. Δε θα υπάρχει υπερπαραγωγή εμπορευμάτων που δε θα μπορούν να καταναλωθούν γιατί υπάρχει ανεργία, φτώχεια, αλλά θα παράγονται προϊόντα τα οποία θα καλύπτουν όλες τις ανάγκες όλων των εργαζομένων, οι οποίες αυξάνονται όσο αναπτύσσονται η οικονομία και η κοινωνία, άρα θα εξαλειφθούν η ανεργία, η φτώχεια κ.λπ. Σ' αυτήν την προοπτική πρέπει να κατευθύνεται η πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, για τη λύση των προβλημάτων τους, κάτι που απαιτεί την αμφισβήτηση του καπιταλιστικού δρόμου σήμερα ώστε να έχει έκβαση αυτή η πάλη στην ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και στην εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας.

ΑΝΙΑ Τα λαϊκά στρώματα πληρώνουν την κερδοφορία των καπιταλιστών...

ΑΝΙΑ

Τα λαϊκά στρώματα πληρώνουν την κερδοφορία των καπιταλιστών...

...και με εθνικό νόμισμα

Αστεγος σε κεντρική πλατεία της Κοπεγχάγης

Ενα από τα ψευτοεπιχειρήματα - μύθους που χρησιμοποιούν διάφοροι νέοι όψιμοι «σωτήρες» που θέλουν να διαχειριστούν την καπιταλιστική βαρβαρότητα, είναι ότι δήθεν η λαϊκή ευημερία έχει ως προϋπόθεση την ύπαρξη εθνικού νομίσματος. Ετσι, λένε, εξασφαλίζεται η «νομισματική ανεξαρτησία και επανακτάται η εθνική κυριαρχία». Το τελευταίας κοπής κόμμα, ΣΥΡΙΖΑ Νο 2, του Π. Λαφαζάνη, πλασάρει την έξοδο από το ευρώ «ως πιθανότητα αν χρειαστεί». Δεδομένο και γι' αυτόν τον επίδοξο διαχειριστή είναι η συμμετοχή στην ιμπεριαλιστική συμμαχία της ΕΕ ή κάποια άλλη και ταυτόχρονα η διατήρηση της εξουσίας των μονοπωλίων και η διασφάλιση της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Ετσι, ιδιαίτερα τώρα που επιχειρείται να στηθεί ένα νέο δόκανο για να εγκλωβιστούν ριζοσπαστικές δυνάμεις σε δήθεν νέες εναλλακτικές λύσεις εντός των τειχών, αξίζει να δούμε την περίπτωση της Δανίας, μιας χώρας της ΕΕ που δεν είναι στην Ευρωζώνη και τι βιώνουν τα λαϊκά στρώματα εκεί, φυσικά παίρνοντας υπόψιν το διαφορετικό επίπεδο ανάπτυξης και του βιοτικού επιπέδου, σε σχέση με την Ελλάδα.

Ιδια μέτρα υπέρ του κεφαλαίου

Κατά αρχήν και η νέα κυβέρνηση μειοψηφίας του Φιλελεύθερου Κόμματος που ανέλαβε τον Ιούνη φέτος, έχει δεσμευτεί με βάση και τις κατευθύνσεις της ΕΕ να προχωρήσει σε περικοπές ύψους 39 δισ. κορονών (52 δισ. ευρώ) ως το 2020, που βέβαια σημαίνει περαιτέρω περικοπές στις λεγόμενες κοινωνικές δαπάνες. Στη Δανία της ...«νομισματικής ανεξαρτησίας» αλλά του καπιταλισμού, εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται όλα τα αντιλαϊκά μέτρα και οι αναδιαρθρώσεις που εξυπηρετούν το κεφάλαιο, όπως συμβαίνει σε κάθε χώρα της ΕΕ και μάλιστα ανεξάρτητα από το «χρώμα» της αστικής διαχειριστικής κυβέρνησης, είτε της «κόκκινης συμμαχίας» σοσιαλδημοκρατών και «αριστερών» τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν τα τελευταία χρόνια στην εξουσία, ή του «μπλε συνασπισμού» των φιλελεύθερων που βρίσκονται στο τιμόνι σήμερα και των ακροδεξιών που δίνουν ψήφο ανοχής. Ας δούμε τα μέτρα που χτυπάνε ευθέως τα λαϊκά δικαιώματα:

• Το ασφαλιστικό σύστημα έχει χωριστεί σε τρεις πυλώνες, δηλαδή στη βασική ασφάλιση που ισχύει για όλους και δίνει μια χαμηλή σύνταξη, στην υποχρεωτική επαγγελματική ασφάλιση, όπου παρακρατούνται ανάλογα με τη Συλλογική Σύμβαση από το μισθό 9% και πάνω και λειτουργεί με κεφαλαιοποιητικό σύστημα (ατομικές μερίδες) και τρίτον, στη συμπληρωματική ιδιωτική ασφάλιση.
• Το όριο συνταξιοδότησης στη Δανία ήδη έχει πάει στα 67 χρόνια και υπάρχουν σχεδιασμοί για παραπέρα επέκταση, στο όνομα της ανόδου του προσδόκιμου ζωής.
• Επίσης, καταργήθηκαν όλα τα επιδόματα για τους κάτω των 30 ετών, ενώ περιορίστηκαν δραστικά και το διάστημα χρηματοδότησης των ανέργων και οι όροι κατοχύρωσής του, με αποτέλεσμα τα τελευταία μόνο δύο χρόνια να κοπεί το επίδομα σε 54.000 ανέργους. Οι άνεργοι υποχρεώνονται να πάνε για δουλειά 300 και 400 χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο διαμονής τους.
• Στο σχεδιαζόμενο νόμο για το επίδομα αναπηρίας, ακόμα και άτομα με την παραμικρή δυνατότητα να εργαστούν, θα «δοκιμάζονται» στην αγορά εργασίας. Αν κάποιο άτομο μπορεί να εργαστεί έστω και 40 λεπτά τη βδομάδα (αυτό είναι το κριτήριο για την αναπηρία)... τότε θεωρείται υγιές και δε θα πρέπει να του χορηγείται αναπηρική σύνταξη.
• Επίσης, η δανέζικη κυβέρνηση κοκορεύεται ότι με το σύστημα της «ευελιξίας με ασφάλεια» (flexicurity), εξασφαλίζει στους εργοδότες να απολύουν εργαζόμενους ευέλικτα όταν πέφτει η παραγωγή τους. Επίσης, στη Δανία, η μερική απασχόληση βρίσκεται πάνω από το 25% του εργατικού δυναμικού και επιδιώκεται να μεγαλώσει περισσότερο, για να φτάσει πολύ υψηλότερα ποσοστά άλλων χωρών.
• Κρατικές υποδομές, όπως αεροδρόμια, λιμάνια, γέφυρες, σιδηρόδρομοι, λεωφορεία, ταχυδρομεία, στρατιωτικές εγκαταστάσεις έχουν μπει στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης
• Η λεγόμενη επινοικιαζόμενη εργασία, δηλαδή τα σύγχρονα δουλεμπορικά γραφεία επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους και σε δημόσιους οργανισμούς, δημοτικές δομές, με πολύ φτηνότερους εργαζόμενους. Ειδικά τα τελευταία 3 χρόνια, έχουν απολυθεί 13.200 δημόσιοι υπάλληλοι, πολλοί από αυτούς από την Εταιρεία Ηλεκτρικού, που ιδιωτικοποιήθηκε.
• Σαρωτικές αλλαγές γίνονται και στην Εκπαίδευση, με περικοπές δαπανών και μείωση προσωπικού.
• Στην Υγεία μπαίνει στη συζήτηση η επιβολή εισιτηρίου στις ιατρικές επισκέψεις και περικόπτονται παροχές. Πρόσφατα, το Περιφερειακό Συμβούλιο της Μιτιλάντ αποφάσισε, στο όνομα της εξοικονόμησης πόρων, να προβεί μέχρι το 2019 σε περικοπές ύψους 700 εκατ. κορονών (περίπου 100 εκατ. ευρώ), πράγμα το οποίο αναμένεται να οδηγήσει σε απολύσεις γιατρών και νοσοκόμων. Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στις υπόλοιπες περιφέρειες της Δανίας. Για παράδειγμα, στην πρωτεύουσα, ενώ είχαν αποφασιστεί τον περασμένο Απρίλη περικοπές 150 εκατ. κορονών (20 εκατ. ευρώ), αποφασίστηκαν πρόσφατα επιπλέον περικοπές 75 εκατ. κορονών (10 εκατ. ευρώ) για το υπόλοιπο του 2015 και 225 εκατ. κορονών (30 εκατ. ευρώ) για το 2016.
• Επίσης, αρκετά μικρομάγαζα και μικροεπιχειρήσεις κλείνουν, καθώς δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό των μονοπωλιακών ομίλων.

Κέρδη για το κεφάλαιο, νέα δεινά για τους εργάτες

Στη Δανία, τα τελευταία χρόνια, έχουν πραγματοποιηθεί μεγάλες επενδύσεις στον τομέα των κατασκευών και σε έργα όπως το μετρό ή η υποθαλάσσια γέφυρα που θα ενώνει τη χώρα με τη Γερμανία, που είναι τα πιο χαρακτηριστικά και στα οποία χρησιμοποιούνται πάνω από 100.000 αλλοδαποί εργάτες (ανάμεσά τους και Ελληνες), οι οποίοι έχουν όμως πολύ μικρότερους μισθούς από τους Δανούς, περιορισμένα δικαιώματα, μένουν συχνά απλήρωτοι, ενώ πιέζουν και προς τα κάτω τους μισθούς των ντόπιων οικοδόμων.
Επίσης, ήδη έχει προχωρήσει νόμος - έκτρωμα, με βάση τον οποίο οι εργοδότες θα έχουν το δικαίωμα να παρακρατούν από το μισθό των εργαζομένων, για να ενισχύσουν τη ρευστότητα και την επενδυτική ικανότητα της επιχείρησης. Με την ονομασία «επενδυτικές εταιρείες προσωπικού επιχειρήσεων» και φυσικά τη συνεισφορά του εργοδοτικού συμβιβασμένου συνδικαλισμού, όποτε η διοίκηση της επιχείρησης θεωρήσει αναγκαίο, μπορεί να υποχρεώσει τους εργαζόμενους να ψηφίσουν κατά πόσο αποδέχονται να γίνουν οι ίδιοι «επενδύτες», να παρακρατείται δηλαδή μέχρι και 7,5% από το μισθό τους, τουλάχιστον για 3 χρόνια και τα χρήματα αυτά να επενδύονται «στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της εταιρείας» και στο όνομα της «διατήρησης των θέσεων εργασίας». Μάλιστα, εάν πάνω από το 50% των εργαζομένων ψηφίσει υπέρ της πρότασης (δηλαδή κάτι που μπορούν να πετύχουν τα τσιράκια των εργοδοτών), τότε θα είναι υποχρεωτική για όλους.
Μάλιστα, προσδιορίζεται ότι το κεφάλαιο που θα συγκεντρώνεται από τις παρακρατήσεις θα χαρακτηρίζεται ως υψηλού επενδυτικού ρίσκου, που σημαίνει ότι αν τα χρήματα χαθούν, οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να προβάλουν την οποιαδήποτε απαίτηση. Το παραπάνω αντεργατικό έκτρωμα που πέρασε η δανέζικη σοσιαλδημοκρατία, πρώτα δοκιμάστηκε με την εργοδοτική τρομοκρατία στους εργαζόμενους της «Danish Crown», υπό την απειλή ότι θα κλείσει το εργοστάσιο στο νησί Μπορχόλμ, για να γίνει στη συνέχεια νόμος.
Την ίδια ώρα, οι δανέζικες εταιρείες που ασχολούνται με την έρευνα και παραγωγή οπλικών συστημάτων και ανταλλακτικών, βλέπουν από τη συμμετοχή της Δανίας σε όλους τους ευρωατλαντικούς ιμπεριαλιστικούς, τα κέρδη τους να μεγαλώνουν. Οι δουλειές με το κράτος διευρύνονται και το τελευταίο διάστημα αγοράστηκαν άρματα μάχης αξίας 5 δισ. κορονών και πρόκειται να επενδυθούν 30 δισ. κορόνες για την ανανέωση της Πολεμικής Αεροπορίας, με σκοπό τη «συμβολή στην καταπολέμηση του "Ισλαμικού Κράτους" και άλλων τρομοκρατών». Αυτή την περίοδο, επτά «F-16» βρίσκονται στη Μέση Ανατολή και συμμετέχουν στους βομβαρδισμούς μαζί με τα συμμαχικά ευρωΝΑΤΟικά μαχητικά.

Και ...διεύρυνση της παρακολούθησης με πρόσχημα την τρομοκρατία

Με πρόσφατο νόμο, η κρατική Ασφάλεια της Δανίας διεύρυνε το δικαίωμα της κατά βούληση παρακολούθησης του οποιουδήποτε θεωρεί «ύποπτο». Στοιχεία από τηλέφωνα, πιστωτικές κάρτες, τραπεζικούς λογαριασμούς, ηλεκτρονική αλληλογραφία, θα αποθηκεύονται για πολλά χρόνια.
Με πρόσχημα την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και της εγκληματικότητας και αξιοποιώντας το κλίμα ανασφάλειας που καλλιεργείται στο λαό, προωθούνται πολιτικές συναίνεσης στην ενίσχυση του χαφιεδισμού και των μηχανισμών καταστολής, δίνοντας τη δυνατότητα ανώνυμης καταγγελίας κατά οποιουδήποτε «υπόπτου».

Το κρίσιμο ζήτημα: Η ιδιοκτησία των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής

Απ' όλα τα παραπάνω αποδεικνύεται περίτρανα ότι το ζήτημα του εθνικού νομίσματος δεν είναι το ουσιαστικό για τους εργαζόμενους, αλλά η ουσία βρίσκεται στο ποιος έχει στα χέρια του τον πλούτο που αυτοί παράγουν, σε ποιον ανήκουν τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Και στη Δανία αποδεικνύεται ότι η εξουσία των μονοπωλίων, ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης είναι αυτός που φέρνει το χτύπημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα μπορούν να έχουν βελτίωση στη ζωή τους, να ικανοποιήσουν τις σύγχρονες διευρυμένες ανάγκες τους, μόνο στην προοπτική της σύγκρουσης, της ρήξης με το κεφάλαιο και την εξουσία του, την ΕΕ και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Αυτή η αναγκαιότητα επιβεβαιώνεται και στη Δανία και στην Ελλάδα και σε κάθε χώρα που το καπιταλιστικό κέρδος στερεί από τους παραγωγούς του πλούτου τη δυνατότητα να τον απολαύσουν. Το ΚΚΕ καλεί το λαό να μην πέσει στις παγίδες που του στήνουν για εύκολες λύσεις, που δήθεν και η πίτα για τους καπιταλιστές θα είναι ολάκερη και ο λαός θα είναι χορτάτος. Και στις επερχόμενες κάλπες αλλά και στην καθημερινή προσπάθεια για αλλαγή των συσχετισμών στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, είναι απαραίτητο να δυναμώνει η αποφασιστικότητα, η αυτοπεποίθηση των εργατών και των άλλων εκμεταλλευομένων ότι μπορούν να πάρουν την εξουσία, τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια τους, να οργανώσουν τη νέα κοινωνία απαλλαγμένη από τα σημερινά παράσιτα, τους εκμεταλλευτές. Το να δυναμώσει πιο γρήγορα αυτό το ρεύμα, χωρίς να χάνεται άλλος χρόνος, κρίνεται και με την ψήφο σε αυτές τις εκλογές.