Ιδιωτικά Μ.Μ.Ε.
Η Περίπτωση της Βενεζουέλας

 

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)  

 

 

«Για να κατακτηθεί η αληθινή ισότητα και αληθινή δημοκρατία για τους εργάτες πρέπει πρώτα να αφαιρεθεί από το κεφάλαιο η δυνατότητα να μισθώνει συγγραφείς και να αγοράζει εφημερίδες.(…)Οι καπιταλιστές αποκαλούν ελευθερία του Τύπου, την ελευθερία να χρησιμοποιείται ο πλούτος τους για την κατεργασία και την παραποίηση της λεγόμενης κοινής γνώμης»

(Β Ι Λένιν).

Για τις συνθήκες που επικρατούσαν στην  Βενεζουέλα ο  Arturo Uslar Pietri, συγγραφέας, καθηγητής λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο «Κολούμπια», και καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο «Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας» είχε επισημάνει: «Σπάνια υπήρξε μια χώρα τόσο πλούσια στην οποία να κυριαρχούν σε τέτοιο σημείο μερικές εκατοντάδες οικογένειες που μοιράζονται, για δεκαετίες, και κάτω από οποιεσδήποτε πολιτικές συνθήκες, τα εκπληκτικά πλούτη της» (Le Monde diplomatique:  Le Venezuela au seuil d’un grand changement http://www.monde-diplomatique.fr/1998/12/USLAR_PIETRI/4197)

 Από την πρώτη μέρα της προεδρίας του Hugo Rafael Chávez Frías στην Βενεζουέλα, τα ιδιωτικά Μ.Μ.Ε. της χώρας, οι ΗΠΑ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, πολυεθνικές εταιρείες και οι ΜΚΟ: «National Endowment for Democracy», και «Freedom House», αφιέρωσαν τον εαυτό τους με ζωτικότητα στο έργο της  αποσταθεροποίησης της οικονομίας με μηνύματα και ξεκάθαρες προειδοποιήσεις πως η Βενεζουέλα οδηγείται σε καταστροφή. Για τα ιδιωτικά ΜΜΕ ο Hugo Chávez είναι « δαίμονας », « τρελός », « κομμουνιστής » που έχει οδηγήσει τον λαό του στη φτώχεια και συγκρινόταν με τον Ιντι Αμίν Νταντά, τον Μουσολίνι ή τον Χίτλερ.

Ωστόσο, αυτή η σύγκλιση ανάμεσα στα ΜΜΕ και τα φιλελεύθερα οικονομικά κέντρα εξουσίας στην Βενεζουέλα οδήγησαν σε  πάγωμα πιστώσεων, ακύρωση συμβολαίων και εμπορικών παραγγελιών,  οργάνωσαν πετρελαϊκή απεργία, έξοδο κεφαλαίων στο εξωτερικό, απόπειρες δολοφονίας εναντίον του Hugo Chávez και ένα πραξικόπημα το 2002.

Το CNN Espanol, δηλαδή το ισπανόφωνο CNN, οι πέντε μεγαλύτεροι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί: Venevisiόn, Radio Caracas Televisiόn (RCTV), Globovisiόn, Televen και CMT και οι μεγάλες εφημερίδες εθνικής κυκλοφορίας: El Universal, El Nacional, Tal Cual, El Impulso, El Nuevo Pais, El Mundo συντονίζουν το πρώτο πραξικόπημα των Μ.Μ.Ε.

Ήταν τόσο το μίσος τους, που πίστεψαν οι ίδιοι τη δική τους προπαγάνδα! Ο μισητός Chávez έπεσε, η δημοκρατία θριάμβευσε… Αυτά έλεγαν τα ιδιωτικά κανάλια στην Βενεζουέλα  που ανήκουν στην «αντιπολίτευση»…Ο Αντιναύαρχος Victor Ramírez Pérez  σε ζωντανή μετάδοση στο τηλεοπτικό κανάλι Venevisión, το οποίο κατέχει το 67% του μεριδίου τηλεθέασης στη Βενεζουέλα, νομίζοντας πως το πραξικόπημα των Μ.Μ.Ε πέτυχε δηλώνει : « Είχαμε ένα μεγάλο όπλο : τα μέσα ενημέρωσης. Και, αφού μου δίνεται η ευκαιρία, θα ήθελα να σας συγχαρώ»  (Monde diplomatique: Dans les laboratoires du mensonge au Venezuela http://www.monde-diplomatique.fr/2002/08/LEMOINE/92140

 Ο τηλεοπτικός σταθμός Venevisión ιδιοκτησίας του πλουσιότερου ανθρώπου της χώρας, Gustavo Alfredo Cisneros, κάτοχος μίας σειράς εταιριών Μ.Μ.Ε σε σαράντα χώρες με σχεδόν 30.000 εργαζόμενους, έχει πρόσβαση σε περισσότερους από 500 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μερικές από τις επιχειρήσεις Μ.Μ.Ε του Cisneros είναι: Direct TV, Latin America, Univision, America Online, Tel Cel, Caracol TV, Canal 13, Chilevisiόn, Galavisiόn, Playboy TV Latin America, Playboy TV International, Vale TV, Via Digital, AOL Latin America. Γενικά, στην Βενεζουέλα μια ντουζίνα άνθρωποι σαν τον Cisneros διαθέτουν το 95% των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων και  κυριολεκτικά μονοπωλούν τον γραπτό τύπο.

 

Λογικά όλα αυτά, αν δεχτούμε βέβαια πως η παραχώρηση του δημόσιου αγαθού της πληροφόρησης στους φορείς του ιδιωτικού τομέα, σχετίζεται με την προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να αναπαράγεται και με κάθε δυνατό τρόπο να φροντίζει ώστε οι αγορές να μένουν «ελεύθερες». Άλλωστε, η  ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα στην πληροφορία είναι όροι συναφείς με την ελευθερία των αγορών και των ιδιωτικών ομίλων.

Όχι;

Εάν αναρωτιόμαστε, καλό θα ήταν να στρέψουμε το βλέμμα μας στην Ελλάδα με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες. Τις άδειες αυτές τις διεκδίκησαν μια χούφτα ανθρώπων που ελέγχουν ήδη τηλεοπτικά κανάλια, ασφαλιστικές, εφοπλιστικές και κατασκευαστικές εταιρείες, ποδοσφαιρικές ομάδες, τα δικαιώματα για αναμεταδόσεις αθλητικών αγώνων, και μέσω διασταυρωμένων συμμαχιών το μεγαλύτερο μέρος του έντυπου τύπου, τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρείες, γενικά, σχεδόν, όλους τους τομείς της οικονομικής ζωής.

Οι ενδιαφερόμενοι για τις τηλεοπτικές άδειες παρά τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και τις διαφοροποιήσεις τους, ομονοούν επί της ουσίας, όταν πρόκειται να μιλήσουν για οικονομία της αγοράς, για τις ανεμπόδιστες από θεσμικές παρεμβάσεις αληλοσυνδεόμενες δραστηριότητες τους, για το  κοινοβουλευτικό καθεστώς ή την αστική δημοκρατία. Στον αντίποδα, τους διακρίνει μια ασίγαστη εχθρότητα απέναντι σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε δεν ανήκει στην κυρίαρχη τάξη τους, και μίσος απέναντι σε ό,τι περιλαμβάνουν οι γενολογικοί όροι: αριστερά,  κομμουνισμός, εργατικά δικαιώματα, σωματεία, συλλογικότητες, αλληλεγγύη  κ.λ.π.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην Βενεζουέλα και ας θέσουμε ένα νέο ερώτημα: γιατί, άραγε, τόσο μίσος;

Γιατί, εκεί που οι Ευαγγελιστές της νεοφιλελεύθερης θεολογίας είχαν καταστήσει σχεδόν αδύνατη κάθε εναλλακτική λύση απέναντι στο δόγμα της αγοράς, το παράδειγμα της Βενεζουέλας, είχε γίνει σημείο αναφοράς για τα πιο φτωχά στρώματα σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική,  και απειλούσε τον νεο-φιλελλευθερισμό, στο Πουέρτο Ρίκο, στο Περού, στη Βραζιλία, την Αργεντινή, τον Ισημερινό, και γενικά  όλη την «πίσω αυλή» των ΗΠΑ.

Ο Hugo Rafael Chávez όχι μόνο έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις πολιτικές «αναδιάρθρωσης της οικονομίας» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας αλλά: κατάργησε τα δίδακτρα εγγραφής μαθητών στο σχολικό σύστημα. Χάρισε σε πέντε εκατομμύρια φτωχούς και  περιθωριοποιημένους πολίτες, ιθαγενείς στην  πλειονότητα τους, οι οποίοι δεν είχαν δελτία ταυτότητας, την αξιοπρέπεια τού να είσαι πολίτης. Κρατικοποίησε την (ιδιωτικοποιημένη) κύρια εταιρεία τηλεπικοινωνιών της χώρας, την εταιρεία ηλεκτρισμού του Καράκας, καθώς και τα κοιτάσματα πετρελαίου του Ορενόκ. Περισσότερα από τρία εκατομμύρια εκτάρια γης μοιράστηκαν στους ακτήμονες, και χιλιάδες πρωτοβάθμιοι σταθμοί ιατρικής περίθαλψης εγκαινιάστηκαν στις λαϊκές συνοικίες. Η εβδομαδιαία διάρκεια της εργασίας πέρασε από τις 44 στις 36 ώρες, ενώ ο ελάχιστος μισθός έφτασε τα 204 ευρώ το μήνα – ο δεύτερος μεγαλύτερος στη Λατινική Αμερική μετά την Κόστα Ρίκα. Η παραγωγή βασικών ειδών διατροφής επιχορηγείται και τα προϊόντα της πωλούνται, στους πιο φτωχούς, σε τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της αγοράς. (Monde diplomatique: Από τον Φιντέλ Κάστρο στο δαίμονα Ούγκο Τσάβες Δεκέμβριος 2007)

Επομένως, γίνεται αντιληπτό για ποιο λόγο η δεσπόζουσα τάξη, διαθέτοντας ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους και μια τεράστια προπαγανδιστική μηχανή, χρησιμοποίησε τα  μέσα μαζικής ενημέρωσης για να δημιουργηθεί ένας εφιάλτης σε μια χώρα προικισμένη και ευνοημένη με ατελείωτες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το μέγεθος του επιτεύγματός της…

Οι ΗΠΑ, λοιπόν, αφού πρώτα διόρισαν πρόεδρος της Βενεζουέλας τον Pedro Francisco Carmona ιδιοκτήτη της εταιρείας πετροχημικών Industrias Venoco, έσπευσαν να χαιρετίσουν το πραξικόπημα που χρηματοδότησαν, και να το χαρακτηρίσουν ως «νόμιμη πράξη» και «θέληση του λαού»  τονίζοντας ότι  η Βενεζουέλα «θα περάσει σε μία νέα περίοδο δημοκρατίας και ηρεμίας» καθώς οι πραξικοπηματίες θα διαμορφώσουν « ένα σταθερό δημοκρατικό πλαίσιο » ! Με την σειρά του το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι θα είναι «εξαιρετικά ευτυχές να παρέχει νέα δάνεια σε μία μεταβατική κυβέρνηση». 

Όμως το μιντιακό πραξικόπημα κράτησε μόλις 40 ώρες γιατί ο λαός αρνήθηκε να αποδεχτεί την κατάλυση της αστικά νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης.

Ωστόσο, είχε ήδη επισημανθεί η εύθραυστη ισορροπία στην Βενεζουέλα. Αντιγράφουμε από το βιβλίο «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» εκδόσεις ΚΨΜ: «[…]Η Βενεζουέλα σήμερα έχει μεγάλο πρόβλημα γιατί πολυεθνικές εταιρείες εξακολουθούν και ελέγχουν τις εισροές των εισαγωγών τεχνολογίας, βιομηχανικών ανταλλακτικών και τροφίμων. Χαρακτηριστικά, το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς τροφίμων εξακολουθεί να το ελέγχει η Empresas Polar, του μεγιστάνα Lorenzo Mendosa με χρονιάτικα έσοδα 6,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο όμιλος έχει επενδύσει σε τράπεζες,  σε βιομηχανίες πετροχημικών και πετρελαίου και ελέγχει  τα μεγάλα super market της Βενεζουέλας.

Το αποτέλεσμα είναι ό,τι κερδίζει η Βενεζουέλα από τις πωλήσεις σε πετρέλαιο να το χάνει σε πανάκριβες αναγκαστικές εισαγωγές. Και την ζυγαριά, (οικονομικό σαμποτάζ, τιμές πετρελαίου, φυγή κεφαλαίων κτλπ), εξακολουθεί να την κρατάει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και το σπαθί  οι ΗΠΑ. 

Για να καταλάβουμε πόσο εύθραυστη είναι η μπολιβαριανή κυβέρνηση, αρκεί να σκεφτούμε ότι η Βενεζουέλα πληρώνει ένα μεγάλο μέρος των εισαγόμενων τροφίμων, εισάγει το 70% των προϊόντων που καταναλώνει και που πωλούνται από δημόσια καταστήματα σε τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της ιδιωτικής αγοράς, με εκδόσεις κρατικών ομολόγων και από τα συναλλαγματικά αποθέματα που προσφέρει το πετρέλαιο. 

 Η Βενεζουέλα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί σοσιαλιστική χώρα. Ο έλεγχος των μέσων παραγωγής της Βενεζουέλας ήταν άτολμος και  χωρίς ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό. Έτσι κι αλλιώς η όποια εθνικοποίηση δεν συνεπάγεται και ανακατανομή του εισοδήματος ανάμεσα στο λαό. 

 Επίσης οι υποσχέσεις για έλεγχο της εξουσίας από τα κάτω, για ένα σοσιαλισμό που θα ωφελούσε τους εργάτες και τους πτωχούς αγρότες, έστω και αν αρκετές πολιτικές αποφάσεις είχαν σκοπό την υπέρβαση των νόμων του καπιταλισμού, αποδείχτηκαν κενό γράμμα. Όμως τα μαζικά κοινωνικά προγράμματα σε παιδεία, υγεία, αναδιανομή της γης και η ανάπτυξη των συνεταιρισμών πέτυχαν προσφέροντας μια ανακούφιση […]». 

 Όταν γράφουμε, συνήθως, δεν προσφεύγουμε σε τσιτάτα τα οποία ενδεχομένως θα μας επέτρεπαν να οδηγηθούμε σε επιθυμητά συμπεράσματα. Παρ΄όλα αυτά, θα κάνουμε μια εξαίρεση και θα καταφύγουμε στον Γερμανό δραματικό ποιητή Gotthold Lessing ο οποίος έγραψε πως: «Η αξία ενός ανθρώπου δεν έγκειται στην αλήθεια που κάποιος κατέχει ή υποθέτει πως κατέχει αλλά στην ειλικρινή προσπάθεια που κάνει για να την προσεγγίσει». (Nuccio Ordine: Η Χρησιμότητα του Άχρηστου Εκδόσεις Άγρα).

Σε αυτό το αξιακό σύστημα του Λέσσινγκ σίγουρα δεν ανήκουν όσοι έχουν καταφέρει να συμμετέχουν στην δράκα αυλικών της οικονομικής εξουσίας, όσοι είναι ανίκανοι να δουν πέρα από το προφανές, όσοι αδιαφορούν για τα δημόσια πράγματα και την ιστορία, και όσοι είναι φορείς-άκοπα-μιας ωφελιμιστικής ηθική, της τάξης που εκπροσωπούν.  

Ο περισσότερος κόσμος, μετά από μακροχρόνια μαζική χειραγώγηση, είναι εύτρωτος και ευσυγκίνητος μόνο σε ό,τι αφορά στο άμεσο, αδιαφορώντας για τις απόμακρες κοινωνικές δυνάμεις που το καθορίζουν, καθώς ζει στο καθημερινό καβούκι του και εκτελεί τον υπηρετικό ρόλο του. 

Σε αυτήν την εποχή της μαζικής χειραγώγησης, η βάρβαρη ολότητα της αστικής εξουσίας γίνεται αποδεκτή ως δεδομένη. Στην ουσία, δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με μια συναίνεση της άρνησης που αποκλείει κάθε διαλεύκανση των γεγονότων. Το πλαίσιο αυτό  μας επιτρέπει να καταλάβουμε πως η ελευθερία λόγου και πληροφόρησης που βιώνουμε  είναι προϊόν ανελεύθερων κοινωνικών συνθηκών μέσα στις οποίες ζούμε. Η ελευθερία επιλογής μας εξαρτάται και συναρτάται  από την λειτουργία ενός πλέγματος μιντιακών οργανισμών που επιλέγουν, κατασκευάζουν και διαχειρίζονται τα πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά γεγονότα.

Η οθόνη προστάζει και οι διαταγές είναι υποχρεωτικές. Πρέπει να γίνεις, να ταυτιστείς με τον «διάσημο του Survivor» για να είσαι, για να υπάρξεις, σε μια κοινωνία που η ουσία της ύπαρξής της είναι η μαζική χειραγώγηση. Έτσι, μετατοπίζεται η προσοχή από τις απάνθρωπες κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης στον εξωραϊσμό του μηδαμινού. Η εκμαυλιστική αυτή εικόνα εξοβελίζει την κριτική σκέψη και αχρηστεύει, ακρωτηριάζει ψυχικά τον άνθρωπο. Όλα αυτά γιατί η εξουσία δεν διαθέτει την απόλυτη ισχύ για να επιβληθεί και να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά πάνω στον άνθρωπο. Χρειάζεται την χειραγώγηση για να περιορίζει, να δεσμεύει, και να ελέγχει τα εξουσιαζόμενα υποκείμενα.  

Ωστόσο, το πρότυπο της  σαπισμένης μιντιακής δημοκρατίας  το περιέγραψε καλύτερα από όλους ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Rafael Vicente Correa Delgado: «Η δημοκρατία είναι καλή, έως την ημέρα που αρχίζουν να απειλούνται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, έως την ημέρα που μια κυβέρνηση προτίθεται να κάνει αναδιανομή του εθνικού πλούτου.  Εκείνη τη στιγμή ξυπνά η επιθετικότητα του τύπου […]».

Πέρα όμως από τα παραπάνω γεγονότα, η σημερινή βία στην Βενεζουέλα πατάει στην υπάρχουσα αγανάκτηση και δυσαρέσκεια, ακόμα και μεγάλης μερίδας της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη είναι διαιρεμένη στο εσωτερικό της, ανάμεσα στο προσάναμμα της πραγματικής πολιτικής τής ταυτότητας και τη λανθάνουσα διάβρωσή της από τις αστικές πρακτικές. Όπως, όμως, απέδειξε η ιστορία, το στοίχημα της οικοδόμησης, έστω και μιας ισχνής μορφής σοσιαλισμού, σε μια μόνο χώρα, όταν παντού τριγύρω κυριαρχεί ο καπιταλισμός, και μάλιστα χωρίς διάθεση να συγκρουστεί με τους μονοπωλιακούς ομίλους  που ελέγχουν την παραγωγή, είναι καταδικασμένο να αποτύχει…

ΥΓ: ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα κήρυξε το Μάρτιο του 2015, με διάταγμα τη Βενεζουέλα «απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ».

Μετά την Πρωτομαγιά

 Μετά την Πρωτομαγιά

Μερικά υστερόγραφα, στον απόηχο του τριημέρου, χωρίς ίχνος υστερίας μπροστά στη θύελλα που έρχεται (και κάποιοι την είπαν ελπίδα), μονάχα με μια μικρή καθυστέρηση του κινήματος, που έχει τα πάνω και τα κάτω του, μαζικοποιείται, αλλά ακόμα περνάει κάτω από τον πήχη των απαιτήσεων και της συγκυρίας.

Το τι ακριβώς έρχεται, μπορείτε να το δείτε συνοπτικά εδώ, στο πολύ κατατοπιστικό ρεπορτάζ του 902.
Άρθρο πρώτο: η βουλή καλείται να πάρει μέτρα για την περίοδο 2018-20, δηλ μετά τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος, το 18', που σημαίνει με δυο λέξεις: τέταρτο μνημόνιο.
Άρθρο δεύτερο: δεν υπάρχει πάτος, τελευταία μέτρα, ξέφωτο κι ανάκαμψη για τον εργαζόμενο λαό. Η υπομονή -Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι- κι η προσμονή πως εφεξής θα στρώσουν τα πράγματα και θα ξανάρθουν οι παχιές αγελάδες, μετά τα επτά χρόνια μνημονιακής φαγούρας, είναι η χειρότερη αυταπάτη.

Αλίμονο επίσης σε όσους δίνουν βάση, πίστη κι ελπίδα, στους εμπόρους ελπίδας, στις δευτερεύουσες διαφοροποιήσεις στελεχών του κυβερνητικού λόχου, την ομάδα των 53 (όπου είναι κι ο Τσακαλώτος, που έκλεισε τη συμφωνία), το Φίλη, το Σκουρλέτη, τους βουλευτές που χρειάζονται μασάζ και μια υπουργική καρέκλα να καθίσουν, τους υπουργούς που απειλούσαν με παραίτηση αν πέσει κι άλλο το αφορολόγητο, ή πανηγύριζαν πως δε μειώνονται οι (κύριες) συντάξεις, ενώ τσάκιζαν τις επικουρικές, και τώρα που πέφτει τσεκούρι και στις κύριες, κάνουν την πάπια. Τον Τσίπρα, που έλεγε ότι δεν είναι πρωθυπουργός παντός καιρού, για να εφαρμόσει μνημόνια, και τώρα τα πλασάρει ως καλύτερα από τα προηγούμενα.
Αυτοί είναι οι πιο χυδαίοι κι οι πιο επικίνδυνοι, γιατί τα κάνουν υποτίθεται ενάντια στην ιδεολογία τους και με πόνο ψυχής.

Κράτησαν πάντως κάβα για μελλοντικές συμφωνίες (τα χειρότερα μνημόνια δεν τα έχουμε δει ακόμα), όπου μπορούν πχ να καταργήσουν το στερητικό άλφα από το "αφορολόγητο", αφού πλέον θα πληρώνουν φόρο κι οι συνταξιούχοι των 500 ευρώ. Να καταργήσουν την Κυριακή ως μέρα και αργία (ναι αλλά θεσπίσαμε την Πρωτομαγιά). Να καταργήσουν πχ τα Χριστούγεννα (ναι αλλά θα κρατήσουμε το Πάσχα, που είχαμε και ρεκόρ εξόδου) ή τις συμβάσεις γενικότερα, αφού έτσι και αλλιώς οι περισσότεροι νέοι δουλεύουν στη μαύρη, χωρίς καν ατομικές συμβάσεις.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά πάντως είναι πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει προστασία των συμφερόντων των επενδυτών.
Τάδε έφη Ιβάν Σαββίδης σε μια πολύ αποκαλυπτική συνέντευξη, όπου εξομολογήθηκε τον πολιτικό του έρωτα για τον Τσίπρα, που του θύμισε τον Πούτιν, καθώς αγόρευε στη Βουλή για τη ΣΕΚΑΠ -και το χάρισμα χρεών- καλώντας τους Έλληνες να κρατηθούν από αυτόν, γιατί είναι προϋπόθεση επιτυχίας για το μέλλον.

Επανέλαβε αρκετές φορές το συμπέρασμα πως "πολύ καλόπαιδο ο Κυριάκος", αλλά έχει πολύ καλή σχέση με τον Καραμανλή και φιλική σχέση με το Σημίτη. Διαπίστωσε ότι κάποιοι στη ΝΔ δεν έχουν ανδρισμό, αλλά αυτός είναι καθαρός Έλληνας, βάση DNA, και υπερασπίζεται κάθε συμπατριώτη του στο εξωτερικό.
Καθαρός Έλληνας, καθαρός άνδρας και πάνω απ' όλα με επίπεδο και καλλιέργεια.

Είπε ότι θα αγοράσει κάποιο κανάλι, ότι θα διαλέξει ανάμεσα στο ΔΟΛ και τον Πήγασο, ότι έχει ασχοληθεί στο παρελθόν με την πολιτική, και πως αν δώσει ποτέ συνέντευξη στα ελληνικά, αυτό θα σημαίνει την (επαν)έναρξη της πολιτικής τους καριέρας.
Καλώς ήρθε το ρούβλι κι ο (καθαρός) Έλληνας Μπερλουσκόνι...

Μαχητές...

Σε άλλα νέα από τον αστικό τύπο, το κερασάκι στην τούρτα ήρθε από την αντίστοιχη Εσπρέσο της Πάτρας (ο κόσμος της Πάτρας) με ένα καλτ δημοσίευμα, που λέει παραδόξως μια μεγάλη αλήθεια, βαφτίζοντας τον Πελετίδη και τους δημάρχους του "μαχητές" εναντίον των διάσημων (κυβέρνησης), που φτιάχνει τη λεζάντα της με εγκαίνια δρόμων που ξανακλείνουν, σε μια εθνική οδό-καρμανιόλα, που είναι πραγματικό survivor.

...εναντίον διάσημων για τρένο κι ανεργία

Η εφημερίδα ακολουθεί την τακτική που λέει "ό,τι δεν μπορείς να πολεμήσεις, αγάπησέ το" και αγκάλιασέ το, για να το ενσωματώσεις αρχικά και να το πνίξεις στην πορεία. Κι ο βασικός τρόπος του συστήματος να αγκαλιάζει και να καθιστά ακίνδυνα πρόσωπα και καταστάσεις, είναι το life-style. Δεν ξέρουν όμως με τι (κόμμα) και ποιον (δήμαρχο) έχουν μπλέξει.

Παρεμπιπτόντως, όσοι εντυπωσιάστηκαν πριν λίγες μέρες, με την προαναγγελία του γάμου γνωστής τηλεπαρουσιάστριας, στο Ρίζο, ας έχουν υπόψη πως το όργανο είναι μάλλον η πιο φτηνή επιλογή για όποιον παντρεύεται -αμέσως μετά την αθλητική Ώρα για Σπορ, αν δεν κάνω λάθος.

Με την ευκαιρία, όσοι σφοι αναγνώστες έχετε προφίλ στο τουίτερ, μπορείτε να ακολουθήσετε εδώ το λογαριασμό του Δήμου Πατρέων, πετυχαίνοντας με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: ενημέρωση για διάφορες κινήσεις, πρωτοβουλίες και δραστηριότητες, που σπανίως σπάνε το τείχος αποκλεισμού των κυρίαρχων ΜΜΕ, για να δουν το φως της δημοσιότητας. Κι επίσης, ένα πολύ καλό παράδειγμα αξιοποίησης των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης και της σύγχρονης τεχνολογίας.

Αντί επιλόγου δύο φωτογραφικά στιγμιότυπα.

Το πρώτο από την πρωτομαγιάτικη πορεία στην Πάτρα, με τις άγριες κινηματικές διαθέσεις της φυλής των Λιλιπούα.

Και το δεύτερο από την πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Καρδίτσα, με το Σαρλό στο φόντο, για τη σημειολογία του πράγματος, να υποδηλώνει πως ο ανθρωπάκος μένει πίσω να βλέπει παθητικά τις εξελίξεις, αντί να τις πάρει στα χέρια του.

Κι ας σημειωθεί πως αυτή είναι απλώς μια προφυλακή των ταξικών δυνάμεων στην πόλη και όχι ο κύριος όγκος τους (που ήταν και ένας βασικός λόγος αγωνίας του συναγωνιστή Οβελίξ, στο Αστερίξ Λεγεωνάριος, αν θυμάμαι καλά).

Να απαντηθεί η προσπάθεια καλλιέργειας κλίματος ανοχής και αναμονής

Να απαντηθεί η προσπάθεια καλλιέργειας κλίματος ανοχής και αναμονής

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μετά την ενδιάμεση συμφωνία με τους εκπροσώπους ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, επιχειρεί να παίξει το χαρτί των «αντίμετρων», με στόχο να καλλιεργήσει κλίμα αναμονής και ανοχής στο λαό, για να σκέφτεται πως κάτι έχει να περιμένει, έστω και μετά από μερικά χρόνια, έστω κι αν ακόμα κι αυτά τα επισφαλή και αβέβαια «αντίμετρα» προβλέπεται να υλοποιηθούν εάν και εφόσον πιαστούν τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα, εάν δηλαδή η σφαγή των συντάξεων, των λαϊκών εισοδημάτων σημειώσει ...απόλυτη επιτυχία. Παρ' όλα αυτά, εργαζόμενοι, λαϊκές οικογένειες, που έχουν βιώσει τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, το σύνολο της αντιλαϊκής επίθεσης από πολλές και διαφορετικές αστικές κυβερνήσεις, απογοητευμένοι από τις εξελίξεις, με προδομένες προσδοκίες, μπορεί να θεωρήσουν ότι αξίζει να υπομείνουν ένα ακόμα αντιλαϊκό κύμα, ως τελευταία τους ελπίδα για να δουν «φως στο τούνελ». Για την ικανότητά της στην εξαπάτηση, άλλωστε, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παίρνει συγχαρητήρια από επιχειρηματικούς ομίλους και τους διεθνείς εταίρους...

Η πραγματικότητα είναι όμως διαφορετική. Ενα μεγάλο μέρος των λεγόμενων «αντίμετρων» συνιστούν μεταρρυθμίσεις και παρεμβάσεις που στηρίζουν άμεσα την κερδοφορία του κεφαλαίου και βαθαίνουν την εργασιακή εκμετάλλευση, όπως για παράδειγμα η μείωση της φορολογίας των επιχειρηματικών ομίλων. Οσον αφορά τις υποσχέσεις που έδωσε ως πιθανότητα η κυβέρνηση για να υλοποιηθούν από 1η Γενάρη του 2019 και του 2020, δηλαδή την αύξηση κονδυλίων για επιδότηση ενοικίου, για οικογενειακά επιδόματα, για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας, για σχολικά γεύματα, αύξηση των θέσεων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς κ.λπ., αποτελούν μέτρα - «χρυσόσκονη» στην αντιλαϊκή επίθεση. Η αλήθεια είναι ότι με κάθε χρόνο που περνά, η εφαρμογή της αντεργατικής επίθεσης ρίχνει πολύ προς τα κάτω τη ζωή των εργαζομένων, και αυτό μόνο με τα αντεργατικά μέτρα που ήδη υλοποιούνται. Ο νέος γύρος, που θα υλοποιηθεί το επόμενο διάστημα, θα εξανεμίσει κάθε πιθανότητα να δοθεί ουσιαστική ανάσα. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, τα «αντίμετρα» δεν πρόκειται να αναπληρώσουν καμιά από τις απώλειες που θα υποστεί ο λαός από τη νέα «παρτίδα» των μέτρων, πόσο μάλλον από τους αντεργατικούς - αντιλαϊκούς νόμους που έχει φορτωθεί στην πλάτη του, από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις του κεφαλαίου. Ενώ στην ουσία τους πρόκειται για μέτρα μοιράσματος της φτώχειας, δηλαδή από το τσάκισμα των λιγότερο φτωχών (βλέπε π.χ. μείωση του αφορολόγητου) θα πάρουν 2-3 ψίχουλα οι περισσότερο φτωχοί, για να μαθαίνουν να ζουν ήσυχα με τη φτώχεια τους.

Την επιχείρηση εξαπάτησης και καλλιέργειας κλίματος αναμονής και προσδοκιών στο λαό την περιγράφουν, σε γενικές γραμμές, δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης. Οπως αυτή του κυβερνητικού εκπροσώπου, που είπε χτες: «Από το 2018 και μετά, όταν η χώρα θα έχει τη δυνατότητα να αναχρηματοδοτεί από μόνη της το χρέος, αυτό σημαίνει ότι θα έχει και άλλες δυνατότητες σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των οικονομικών της». Η του Π. Ρήγα, γραμματέα της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ που είπε: «Τα μέτρα θα τα δούμε στο σύνολο τους, και όταν η χώρα έχει μπει στην κανονικότητα, έχει μπει στις αγορές, έχει υπάρξει η ανάπτυξη που θα υπάρχει, αυτό σημαίνει ότι η χώρα έχει δυνατότητες, όταν είναι έξω από την επιτροπεία, δυνατότητες επιλογών (...)». Αυτή είναι η λογική τους. Η καλλιέργεια αυταπατών, με το λαό στη γωνία να προσδοκά το μικρότερο κακό. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, απέναντι σε αυτή την επίθεση διαρκείας, το εργατικό - λαϊκό κίνημα πρέπει να δώσει τη δική του απάντηση, με αγώνα που θα στοχεύει στην ανάκτηση των τραγικών απωλειών που ήδη βιώνει και θα βιώνει, αλλά και με γνώμονα την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών του. Γιατί αν ο εργάτης, ο συνταξιούχος, ο φτωχός επαγγελματίας και αγρότης, οι νέοι, δεν σκέφτονται έτσι, δηλαδή με βάση τα δικά τους συμφέροντα, τότε τα χτυπήματα που θα δέχονται θα είναι απανωτά και χωρίς τέλος.

Κ. Πασ.

Μοναδική απάντηση...

Μοναδική απάντηση...

Ο κύβος για το νέο αντιλαϊκό πακέτο μέτρων «ερρίφθη». Από χτες η κυβέρνηση επιδίδεται σ' έναν αγώνα δρόμου για να προλάβει τη νομοθέτηση των ανατροπών που συμφώνησε με το κουαρτέτο, ώστε στις 22 Μάη, στη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ, να ολοκληρωθεί και τυπικά η δεύτερη «αξιολόγηση» και να διαπραγματευτεί στη συνέχεια την ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ.
Τα πανηγύρια του ΙΟΒΕ, ερευνητικού ινστιτούτου των βιομηχάνων, για την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης, που «βάζει τέλος στην αβεβαιότητα» και «αλλάζει το επιχειρηματικό κλίμα», η αγαλλίαση με την οποία υποδέχτηκαν τη συμφωνία τα άλλα τμήματα του κεφαλαίου, οι αντιδράσεις αξιωματούχων της ΕΕ, που όλο το προηγούμενο διάστημα, μαζί με την κυβέρνηση, εκβίαζαν και τρομοκρατούσαν το λαό να αποδεχτεί τα μέτρα, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρανόησης για το ποιον εξυπηρετεί η νέα αντιλαϊκή συμφωνία, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να την εξωραΐσει και να τη «σερβίρει» πασπαλισμένη με τη χρυσόσκονη των «αντίμετρων».
Μπροστά στη συζήτηση και ψήφιση των μέτρων στη Βουλή, ο σχεδιασμός και η οργάνωση της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας στους κλάδους και στους χώρους δουλειάς, με ευθύνη κάθε συνδικαλιστικής οργάνωσης, αποκτούν τώρα ακόμα πιο επείγοντα χαρακτήρα.
Κανείς δεν μπορεί να μείνει απαθής στη νέα σφαγή του λαϊκού εισοδήματος, στις ιδιωτικοποιήσεις που επιταχύνονται, στην πλήρη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, που σημαίνει παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και του χρόνου εργασίας.
Ο ταξικός χαρακτήρας των μέτρων είναι δεδομένος, είναι μέτρα «δώρο» για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, το κεφάλαιο στην προσπάθεια να ξεπεράσουν την κρίση, να διαμορφωθούν προϋποθέσεις ανάκαμψης της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους, σε βάρος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Αυτό μόνο με έναν τρόπο μπορεί να επιτευχθεί: Την παραπέρα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφόρας δράσης για τους μονοπωλιακούς ομίλους. Γι' αυτό μπαίνουν στο στόχαστρο εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι και μικρομεσαίοι αγρότες. Κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση, όλα τα κόμματα του κεφαλαίου και της ΕΕ ομονοούν σε αυτούς τους στόχους.
Μεγάλες, όμως, είναι οι ευθύνες και αυτών των συνδικαλιστικών δυνάμεων που στηρίζουν τον στόχο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, χύνουν το δηλητήριο του «μικρότερου κακού» και καλλιεργούν λογικές ανάθεσης και μειωμένων απαιτήσεων στους εργαζόμενους.
Οσο οι εργαζόμενοι θα υποχωρούν, όσο θα κάνουν σκόντο στα δικαιώματά τους, όσο θα συμβιβάζονται με το μοίρασμα της φτώχειας, όσο κυριαρχούν αυταπάτες ότι κάτι θα 'ρθει και γι' αυτούς από την ανάκαμψη των κερδών των μονοπωλίων, τόσο θα εντείνεται και η αντεργατική επίθεση.
Γι' αυτό ζητούμενο είναι η εργατική - λαϊκή αντεπίθεση. Για να πάψουν πια να αγωνιούν οι εργαζόμενοι για το πότε και ποια κυβέρνηση θα αποφασίσει την επόμενη περικοπή μισθών και συντάξεων, για το πόσα και ποια μέτρα τον περιμένουν στην επόμενη στροφή, άλλοτε για τη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, άλλοτε για την επίτευξη υψηλότερων ρυθμών ανάπτυξης. Απάντηση στο νέο κύμα αντεργατικής επίθεσης δεν είναι το παζάρι για το πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι αλλά η διεκδίκηση ανάκτησης των απωλειών των προηγούμενων χρόνων, η πάλη με κριτήριο τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες που μένουν στο περιθώριο γιατί δεν χωράνε στους στόχους της ανάκαμψης, δεν συμβαδίζουν με το καπιταλιστικό κέρδος.
Για μια τέτοια μάχη χρειάζεται ισχυρό ΚΚΕ, απαιτείται ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, δυνάμωμα της Κοινωνικής Συμμαχίας που θα παλεύει σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Για να δυναμώσει σήμερα η πάλη για τη ζωή που μας αξίζει, σε αντιπαράθεση με το κεφάλαιο και την εξουσία του, η πάλη για την εργατική εξουσία, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από την ΕΕ.

Η Γαλλία και οι «εναλλακτικές»

Η Γαλλία και οι «εναλλακτικές»

Ενώ πλησιάζει η Κυριακή, μέρα του β' γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, επιβεβαιώνεται όλο και πιο καθαρά ότι αυτό που αληθινά διακυβεύεται είναι το πώς το γαλλικό κεφάλαιο θα διασφαλίσει τα συμφέροντά του στο φόντο μιας γενικευμένης όξυνσης ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το μοίρασμα αγορών και σφαιρών γεωπολιτικής επιρροής. Η υποψήφια του ευρωσκεπτικιστικού Εθνικού Μετώπου (Front National - FN), Μαρίν Λεπέν, εμφανίζεται ως «αντίπαλη» στον «μετριοπαθή», «δημοκράτη» Εμανουέλ Μακρόν, ενώ ο πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Ολάντ εμφανίζεται ως «αντίπαλος» της «αντι-Ευρωπαίας» Λεπέν, όμως η αλήθεια είναι ότι και οι δυο τους είναι αντίπαλοι των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Μεταξύ τους ανταγωνίζονται μόνο ως προς το πώς καλύτερα θα αντιμετωπίζουν τους ανταγωνιστές της γαλλικής αστικής τάξης, ώστε με νέα ορμή αυτή να επωφεληθεί ακόμα περισσότερο από το βάθεμα της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, καταρχήν στη Γαλλία. Γι' αυτό και στις θέσεις που διατυπώνονται εμφανίζονται στοιχεία μετατόπισης από αρχικές διακηρύξεις και των δύο, σε σχέση με την ΕΕ και το ευρώ.

***

Παρ' όλο τον ευρωσκεπτικισμό της, η Λεπέν δήλωσε το περασμένο Σαββατοκύριακο ότι «το ζήτημα του νομίσματος δεν είναι το μόνο οικονομικό πρόβλημα της Γαλλίας», συμπληρώνοντας: «Το ζήτημα του νομίσματος θα περιμένει τις ευρωεκλογές του 2018, με την ελπίδα να δούμε τους συμμάχους μας (να έρχονται) στα πράγματα, ειδικά στην Ιταλία... Θα υπάρξει ένας μακρύς διάλογος, ίσως περισσότερων μηνών ή και περισσότερων χρόνων, προτού να λάβουμε αυτή την ιστορική απόφαση». Γίνεται ξεκάθαρα λόγος για «πραγματισμό», που δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά το γεγονός πως αναγνωρίζεται ότι σημαντικό τμήμα του γαλλικού κεφαλαίου έχει συμφέρον από την παραμονή στην Ευρωζώνη. Από την άλλη πλευρά, μιλώντας στο βρετανικό δίκτυο BBC, ο «ευρωπαϊστής» Μακρόν επισήμανε ότι σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας «υπερασπίστηκα σταθερά την ευρωπαϊκή ιδέα και τις ευρωπαϊκές πολιτικές», καθώς θεωρεί ότι «αυτά έχουν μεγάλη σημασία για τη θέση της χώρας μας στην παγκοσμιοποίηση». Πρόσθεσε ωστόσο ότι την ίδια ώρα «οφείλουμε να δούμε την κατάσταση», μεταξύ άλλων το ότι «η δυσλειτουργία της ΕΕ δεν είναι πλέον βιώσιμη». «Συνεπώς», τόνισε, «θεωρώ αληθινά ότι η εντολή που θα λάβω, την επόμενη μέρα θα αφορά και εντολή για μεταρρύθμιση σε βάθος της ΕΕ και του ευρωπαϊκού μας σχεδίου».

***

Τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι κοινή αφετηρία και για τη Λεπέν και για τον Μακρόν αποτελεί η άσκηση τέτοιας πολιτικής που θα εξασφαλίσει τη θέση των Γαλλικών μονοπωλίων έναντι των ανταγωνιστών τους στην ευρωπαϊκή και διεθνή αγορά. Από αυτή την πλευρά και οι δύο εξετάζουν εναλλακτικές και δεν μπορούν να αποκλείσουν επιλογές για το κεφάλαιο, που έχει αποδειχθεί ότι μόνο ένα «δόγμα» έχει, την κερδοφορία του. Η κριτική στην ΕΕ, που εκφράζει πιο έντονα το ρεύμα του αστικού ευρωσκεπτικισμού, αλλά δεν λείπει και από τους άλλους αστούς διαχειριστές, φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες, αποτυπώνει το βάθεμα αντιθέσεων και ανταγωνισμών σε μια περίοδο που υπάρχουν δυσκολίες για δυναμική καπιταλιστική ανάκαμψη.

***

Η Γαλλία προσφέρει χρήσιμα συμπεράσματα για τις ψεύτικες εναλλακτικές που λανσάρονται στο λαό και επειδή η απουσία ενός αληθινά επαναστατικού, κομμουνιστικού κόμματος, που αποτυπώνεται και στην κατάσταση του εργατικού κινήματος, αφήνει περιθώρια για να στηθεί ευκολότερα η μία ή η άλλη παγίδα του μεγάλου κεφαλαίου. Οταν την περσινή άνοιξη γίνονταν οι μεγάλες κινητοποιήσεις κατά του αντεργατικού νόμου «Ελ Κομρί», πολλοί είχαν βιαστεί και στη χώρα μας (με πρώτα ΜΜΕ όπως η «Αυγή») να μιλήσουν για «σεισμό» και να καλλιεργήσουν εντυπώσεις ότι μια αντικατάσταση της κυβέρνησης Ολάντ θα αρκούσε για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για τους Γάλλους εργαζόμενους. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της χώρας, με πρώτη τη CGT, όπου έχουν μεγάλη επιρροή οι δυνάμεις του μεταλλαγμένου Γαλλικού ΚΚ, ύψωναν τους τόνους κατά της κυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS), καλώντας τους εργάτες να μην εγκαταλείψουν το «μέλημα» της «εγχώριας ανταγωνιστικότητας» και των αναγκών της «εθνικής οικονομίας», ναρκοθετώντας έτσι τους αγώνες. Τότε, οι συμβιβασμένες αυτές ηγεσίες αποθέωναν το στημένο «κοινωνικό διάλογο» και ζητούσαν παραίτηση της υπουργού Εργασίας Μιριάμ Ελ Κομρί ή και όλης της κυβέρνησης, καλλιεργώντας νέες αυταπάτες για το ότι αφετηρία του προβλήματος είναι η σύνθεση μιας αστικής κυβέρνησης και όχι η ίδια η στρατηγική υπεράσπισης των ταξικών συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου. Ετσι «στρώνεται το έδαφος» για την ενίσχυση αναβαπτισμένων ή νεόκοπων υπερασπιστών της ίδιας τάξης, τύπου Μακρόν ή Λεπέν, που στο όνομα της «εθνικής οικονομίας» στρατεύουν εργατικά - λαϊκά στρώματα σε σχεδιασμούς εχθρικούς για τα δικά τους συμφέροντα.

***

Δρόμος σε εναλλακτικές αληθινές από τη σκοπιά των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων ανοίγει όταν δυναμώνει η εργατική πάλη με άξονα την υπεράσπιση των σύγχρονων εργατικών αναγκών και όχι τη σωτηρία της «εθνικής οικονομίας». Οταν η εργατική πάλη οργανώνεται με στρατηγική ρήξης με το κεφάλαιο ως τάξη συνολικά, και σε αυτό το ζήτημα επιδρά καθοριστικά η ύπαρξη ενός αληθινού ΚΚ, που θα συγκεντρώνει δυνάμεις, θα αφυπνίζει, θα πρωταγωνιστεί σε αγώνες, φωτίζοντας ως προοπτική την οριστική ρήξη με την καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία.

Το κατάντημα ενος "γενίτσαρου"

Με αφορμη την απαράδεκτη τακτική της ΕΡΤ απέναντι στο κόμμα και το ΠΑΜΕ με αποκορύφωμα το θάψιμο σχεδόν της τεράστιας Πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης θυμηθήκαμε ενα παλληκάρι που η νιότη του έδειχνε πως θα γινόταν άλλος κι εκεινος κλώτσησε την καρδάρα με το γάλα ,άλλαξε περπατησιά και τάξη και τώρα μας γελά απο Διευθυντικές θέσεις ως προδότης της τάξης μας και γενίτσαρος 

Διονύσης Τσακνής 

Την ξέρω την αμηχανία του σύγχρονου Αριστερού. Τη μυρίζομαι από απόσταση, την ακούω σε συζητήσεις ατελέσφορες, τη διαβάζω στη πλούσια έτσι κι αλλιώς αρθρογραφία του διαδικτύου. Μια αμηχανία που εξαντλείται στην ....

προσπάθεια της αποκάλυψης των σχεδίων του ταξικού αντιπάλου, στις χιλιοειπωμένες αλήθειες για την ανάγκη ηγεμονίας της εργατικής ιδεολογίας, στις αναλύσεις για τους συσχετισμούς των παικτών στην πολιτική σκακιέρα.

Είναι η αμηχανία του γνώστη. Του γνώστη, που ενώ εκκινεί σωστά, έχοντας παραμάσχαλα το αλάνθαστο εργαλείο του επιστημονικού σοσιαλισμού και της ταξικής ανάλυσης, καταλήγει συνήθως στην «αποκάλυψη» του εχθρού, που βρίσκεται κυρίως, ανάμεσα σε ... φίλιες δυνάμεις.

Εύκολα η αμηχανία του γνώστη, μετατρέπεται σε αλαζονεία του άφρονα, εξ ου και παντού γύρω μας, υπάρχουν ρήτορες χωρίς κοινό, ηγέτες δίχως οπαδούς, παράγοντες χωρίς φιλάθλους, αυθεντίες σε τελευταία ανάλυση, πλην όμως, άνευ αντικειμένου.

Φωτεινές εξαιρέσεις; Προφανώς! Λίγες και σεμνές ως συνήθως. Στις συζητήσεις και συναναστροφές μου τα τελευταία χρόνια, είτε ξανασυναντήθηκα με κάποιους που προερχόμασταν απ’ την ίδια μήτρα, είτε γνώρισα κάποιους άλλους,  εξ ίσου αξιόλογους και χρήσιμους. Καλό σημάδι.

Κατά τα άλλα, ένα τοπίο θολό και γκρίζο σαν τις μέρες που περνάμε. Και η αμηχανία το δρόμο της ...

Ως πολίτης αυτού του τόπου, ανήκω σ’ αυτούς που η Τράπεζα καλοβλέπει το σπίτι τους, στους δεκάδες χιλιάδες που η εφορία έστειλε το τελευταίο ειδοποιητήριο πριν τον πλειστηριασμό, στους εκατοντάδες χιλιάδες παρέχοντες εργασία ενίοτε χωρίς αμοιβή (λόγω εργοδοτικής αυθαιρεσίας και αναλγησίας) σ’ αυτούς που η τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων στο τέλος του μήνα, είναι ζητούμενο, όπως και η κάλυψη των αναγκών των παιδιών τους. Για τις δικές μου, ούτε λόγος.

Ανήκω δηλαδή σε μια υποκατηγορία των 6.500.000 συνελλήνων, που με βάση τις εκθέσεις των σφουγγοκωλάριων της εξουσίας, βρίσκονται στο όριο της φτώχειας και κάτω απ’ αυτό.

Δε μιλάω εξ ονόματος του λαού. Ανήκω στα λαό και στα βάσανά του. Επομένως, μέσα στη ζωή. Η ιδεολογία μου δε θα μπορούσε να είναι ξένη απ’ αυτήν των υπόλοιπων μη ενσωματωμένων ή αλλοτριωμένων εργαζόμενων, απ’ αυτή του κόμματος της εργατικής τάξης σε τελευταία ανάλυση. Εγώ ο μικροαστός!  Έστω!

Κάποια στιγμή λοιπόν, αποφάσισα να γυρίσω και να ενταχθώ, στο κόμμα που αγκάλιασα και στρατεύτηκα στις γραμμές του απ’ τα δεκαεφτάμισι χρόνια μου. 

Μα έμαθα πως οι πόρτες του για μας τους ... εχθρούς του είναι κλειστές. Πράχτορες βλέπεις του όποιου σύγχρονου Μανιαδάκη, οπορτουνιστές και κρυφοΣΥΡΙΖΑΙΟΙ που καμία σχέση δεν έχουμε με την κομουνιστική κοσμοθεωρία, μιας και αυτή είναι αποκλειστικό προνόμιο όσων βρίσκονται στο Πολιτικό γραφείο και στην Κεντρική του Επιτροπή. Κι ούτε έχουμε το δικαίωμα να διατεινόμαστε πως είμαστε κομουνιστές, μιας και ο τίτλος είναι ήδη κατοχυρωμένος με συμβολαιογραφική πράξη και μάρτυρες φυσικά τους συγχωρεμένους Μαρξ και Λένιν αυτοπροσώπως.

Απ’ όσα γράμματα γνωρίζω, νομίζω πως μπορώ να καταλάβω τη διαλεκτική σχέση λαού και ηγέτη και τέτοιος, είτε δεν υπάρχει ακόμα ή οι συνθήκες δεν ευνοούν την εμφάνισή του. Οι ηγέτες άλλωστε, δεν είναι Μεσσίες, αναδεικνύονται απ’ τους αγώνες και είναι που αυτούς ακριβώς τους αγώνες μπορούν να καθοδηγήσουν εμπνέοντας με τη διορατικότητα και την όλη προσωπικότητά τους, ακόμα και τους μέχρι χθες αδιάφορους ή επιφυλακτικούς.

Κάποιοι τέτοιοι φωτισμένοι ηγέτες θα λάμψουν με την παρουσία τους ξανά και θα κάνουν το κόμμα μας, αυτό που του αξίζει να είναι, με βάση τη χιλιοματωμένη πορεία του στα εκατό κοντά χρόνια παρουσίας και αδιάλειπτης δράσης του.

Σε ό,τι με αφορά, θα περιμένω την κομματική μου ταυτότητα, με τη μεταφορική έστω σημασία της λέξης.

ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ  ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ

Ένα πολύ κακό κείμενο

Δεν υπάρχουν ίσως πολλά πράγματα που να προκαλούν μεγαλύτερη απογοήτευση από  ένα άρθρο στο διαδίκτυο που στηλιτεύει θεωρητικά κάποια κακώς κείμενα, αλλά καταλήγει απλώς να είναι το ίδιο ένα κακό κείμενο. Είναι κάτι αντίστοιχο με ένα ωραίο μήλο, που φημίζεται για το πόσο κόκκινο (πολιτικά) και σκληρό (στην κριτική του) είναι και αποδεικνύεται τελικά τζούφιο και χαλασμένο.

Ένα τέτοιο απροσδόκητα κακό κείμενο ήταν αυτό του διονύση τσακνή, που δημοσιεύτηκε στο ικεα την περασμένη βδομάδα, με τίτλο «εγώ ο μικροαστός». Προβληματίστηκα αρκετά αν θα ήταν σκόπιμο να ασχοληθεί και να απαντήσει κανείς, κυρίως εξαιτίας της σύγχυσης που προκαλεί και το διέπει σε αρκετά σημεία, με λογικά άλματα και άστοχες παρατηρήσεις.

Λέει πχ πως η αμηχανία του αριστερού συνίσταται στο ότι ξεκινάει με τα σωστά αναλυτικά εργαλεία παραμάσχαλα, αλλά καταλήγει να εντοπίζει το βασικό εχθρό στις φίλιες πολιτικές δυνάμεις. Αναρωτιέμαι αν σ’ αυτές τις.. φίλιες δυνάμεις συμπεριλαμβάνεται πχ και ο σύριζα ή ένα μέρος του –και αν δεν είναι για τον τσακνή, θα μπορούσε ωστόσο να τη θεωρεί τέτοια κάποιος άλλος και να προεκτείνει το ερώτημα, με παρόμοιο σκεπτικό. Δυσκολεύομαι ωστόσο να πιστέψω πως ο τσακνής δεν γνωρίζει –θεωρητικά και επιβεβαιωμένο πολλάκις στην πράξη- τον ορισμό που έδινε ο βλαδίμηρος για τον οπορτουνισμό, ως επιρροή της αστικής τάξης στο εργατικό κίνημα., κάτι που τον καθιστά κάθε άλλο παρά συγγενή πολιτική δύναμη.

Λέει επίσης πως αποφάσισε να επιστρέψει στο κόμμα στο οποίο εντάχθηκε έφηβος, αλλά βρήκε κλειστές πόρτες. Τι ακριβώς εννοεί όμως ο ποιητής-στιχουργός-μελωδός; Ποια πόρτα χτύπησε δηλ και βρήκε κλειστή, χωρίς να πάρει απάντηση; Ξανάδωσε βιογραφικό στο κόμμα αλλά απορρίφθηκε; Είδε να μην αξιοποιείται από το κόμμα τόσα χρόνια που έρχεται στο φεστιβάλ της οργάνωσης; Θεωρεί μήπως ότι αποκλείστηκε από το φετινό πρόγραμμα του φεστιβάλ, ενώ χτύπησε την πόρτα του κόμματος για να παίξει; Με ποια αφορμή γράφονται όλα αυτά τέλος πάντων;

Αλλά πριν πάμε σε αυτό, κάτι ακόμα σχετικό. Πιστεύει άραγε πως το ικεα στο οποίο αρθρογράφησε είναι κάτι ανοιχτό στον κόσμο; Ακόμα κι αν κάναμε μια υπόθεση εργασίας, ότι ο λαός πειθόταν μαζικά από την πολιτική γραμμή του ικεα, πού θα απευθυνόταν για να πλαισιώσει τις γραμμές του; Ποιον θα γνώριζε από τους συμμετέχοντες, πίσω από τα ψευδώνυμα και τα ανώνυμα κείμενα; Πώς θα διαπίστωνε στην πράξη την ενωτική-αντισεχταριστική στάση του ικεα, εφόσον μερικές δεκάδες άτομα διασπάστηκαν και χώρισαν τα τσανάκια τους από τον σύλλογο ‘κορδάτος’; Και πώς θα μάθαινε καν για μια διάσπαση που έγινε περίπου στα μουλωχτά; Δεν αντιλαμβάνεται ο ΔΤ ότι το καυστικό του σχόλιο για τους ρήτορες χωρίς κοινό και τους ηγέτες χωρίς οπαδούς, κολλάει γάντι με την ιστοσελίδα που τον φιλοξενεί κι είναι κάπως σαν αυτογκόλ; Και τέλος πάντων, τι είδους ανοιχτές πόρτες αφήνει το ίδιο το κείμενο του τσακνή, εφόσον δημοσιεύεται συνειδητά σε μια ιστοσελίδα, που δεν επιτρέπει το σχολιασμό και το διάλογο;

Ο τσακνής γράφει επίσης για τη διαλεκτική βάσης-ηγεσίας, ενώ μόλις λίγες γραμμές παραπάνω την καταστρατηγεί με τον κλασικό διαχωρισμό της κακής ηγεσίας (όσοι βρίσκονται στο πγ και την κε και έχουν αποκλειστικό προνόμιο την κομμουνιστική κοσμοθεωρία και την ιδιότητα του κομμουνιστή, κατοχυρωμένη με συμβολαιογραφική πράξη και μάρτυρες τους μαρξ και λένιν αυτοπροσώπως) με χυδαίες διατυπώσεις που μόνο σε φασιστάκους θα άρμοζαν –από αυτούς στους οποίους αναφέρεται πιθανότατα στο υστερόγραφό του. Και αν καταλαβαίνω καλά τα γραφόμενά του, θεωρεί πως μέσα από τους αγώνες θα ξεπηδήσουν νέοι ηγέτες του κόμματος, που θα ξανακάνουν το κκε αυτό που ήταν (κόμμα με ανοιχτές θύρες, και μπάτε σκύλοι αλέστε;), αντικαθιστώντας προφανώς την παρούσα ηγεσία, που δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά –κάτι που θα μπορούσε όμως να ερμηνευτεί με την ευρεία έννοια ακόμα και ως κάλεσμα με άμεσο στόχο να αλλάξει η ηγεσία του κκε.

Ας επιστρέψουμε όμως στο βασικό ερώτημα. Ποια είναι η αφορμή για να γραφτεί αυτό το κείμενο; Ο τσακνής λέει πως (ενώ χτυπούσε την πόρτα μας) έμαθε πως «για εμάς τους εχθρούς του είναι κλειστές. Πράκτορες βλέπεις του όποιου σύγχρονου Μανιαδάκη, οπορτουνιστές και κρυφοΣΥΡΙΖΑΙΟΙ...» Ομολογώ πως δεν έχω υπόψη μου κάποιο επίσημο κομματικό ντοκουμέντο που να επιτίθεται προσωπικά στον τσακνή για τις απόψεις του και μάλιστα με τέτοιους χαρακτηρισμούς. Οπότε το α’ πληθυντικό πρόσωπο του ΔΤ αναφέρεται μάλλον στο ικεα ως σύνολο. Κι η φράση «έμαθα πως..» πρέπει να αναφέρεται στην χαφιέδικη διαρροή του εσωτερικού σημειώματος στο βήμα –που δεν πιστεύω πως το πληροφορήθηκε το ικεα από το σταυρόπουλο, μάλλον το αντίστροφο πρέπει να έγινε.

Κι ο τσακνής ως τι ακριβώς απαντάει σε αυτό το σημείωμα; Μας λέει δηλ εμμέσως πλην σαφώς πως είναι μέλος του ικεα; Και αν ναι, ας μου επιτραπεί μια επιπρόσθετη απορία: αυτός δεν ήταν που παραδέχτηκε σε συνέντευξή του πως τίμησε το σχέδιο β’ του αλαβάνου με την ψήφο του κι αρνήθηκε την πρόταση για να θέσει υποψηφιότητα για το ευρωκοινοβούλιο; Αυτός δε συνυπέγραψε μια έκκληση προσωπικοτήτων για τη συνεργασία σχεδίου β’ και ανταρσύα; Αυτά τα έκανε ως μέλος του ικεα, βάση κάποιου τακτικού σχεδίου ή αυτόνομα; Το κόμμα που ονειρεύεται να (ξανα)γίνει το κουκουέ θα έχει στις γραμμές του τον πολιτικό αριβίστα αλέκο και ως αιχμή της πολιτικής του γραμμής τον ευρωσκεπτικισμό του σχεδίου β’; Ε, τότε να λείπει καλύτερα (το μήλο και το) βύσσινο. Και με την ευκαιρία να πω ότι προσωπικά θεωρώ όντως κρυφοσυριζαίο, από καθαρά πολιτική κι όχι συνωμοσιολογική σκοπιά, οποιονδήποτε συντάσσεται με τον αλαβάνο, πχ το δεξιό τμήμα της ανταρσυα που φλερτάρει ανοιχτά (και με ανοιχτές θύρες) με το ενδεχόμενο μετωπικής συνεργασίας –αν όχι οργανικής συστράτευσης- με το σχέδιο β’. Σέβομαι όσους αποχώρησαν για τον ένα ή τον άλλο λόγο το 89’ από το κόμμα, όχι όμως όσους σταβώνουν σήμερα το κλαδί από την ανάποδη, σε ρόλο πολιτικούς εκκρεμούς.

Δεν καταλαβαίνω επίσης πολύ καλά σε ποιον απευθύνεται το υστερόγραφο το κειμένου. Ελπίζω αποδέκτης του να είναι πράγματι οι διάφοροι φασίστες του διαδικτύου, που βγάζουν σπυράκια με τους.. «κρατικοδίαιτους θολοκουλτουριάρηδες», και η καλλιτεχνική οπτική που είχε εκφράσει με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο ο αχιλλέας μπέος στις πρώτες «προγραμματικές» του δηλώσεις ως δήμαρχος βόλου. Αν πάλι έχω καταλάβει κάτι λάθος κι έχει ευρύτερους παραλήπτες το μήνυμά του, θα μπορούσα να προσυπογράψω το ίδιο κείμενο με εναλλακτικό τίτλο «εγώ ο ‘φασιστάκος’» (ως απάντηση στο «εγώ ο μικροαστός») και να κλείσω τα σχόλια, για να μη διαχυθεί και σε άλλους.. αλήτες η γενική κατακραυγή.

Προσωπικά πάντως δεν έχω κάποιο πρόβλημα με τις καλλιτεχνικές επιλογές κι εμφανίσεις του ΔΤ. Ακόμα κι η μουσική που έγραψε για τις θεσμοφοριάζουσες πχ, που ήταν συριζαϊκό καλτ, ήταν το μόνο που ξεχώριζε απ’ ό,τι μου είπαν σφοι που την παρακολούθησαν. Και οφείλω να ομολογήσω πως μπορεί να μη συμφωνώ με διάφορα άρθρα και κατά καιρούς τοποθετήσεις του, αλλά σεβόμουν το πώς αντιμετώπιζε το κόμμα και την πολύ καθαρή στάση που είχε πχ στις δημοτικές εκλογές του 10’, οπότε τον φλέρταρε ο σύριζα για να του δώσει το χρίσμα του υποψηφίου στο δήμο αθηναίων και αυτός βγήκε δημόσια και δήλωσε τη στήριξή του στο σοφιανό. Κι είναι πραγματικά κρίμα αν αποφάσισε τώρα –είτε ως μέλος του ικεα είτε όχι- να τα διαγράψει όλα μονοκοντυλιά με τόσο κακές τοποθετήσεις, σαν κι αυτή, ανεξαρτήτως των όποιων διαφωνιών μπορεί να έχει/έχουμε.

ΚΕΡΚΥΡΑ-Μαζική, μαχητική και με παλμό η Πρωτομαγιάτικη Απεργιακή κινητοποίηση Σωματείων που συσπειρώνονται στο Π.Α.ΜΕ.-Δελτίο τύπου Π.Α.ΜΕ.

 

Μαζική, μαχητική και με ιδιαίτερο παλμό ήταν η Πρωτομαγιάτικη Απεργιακή κινητοποίηση που πραγματοποίησαν σήμερα Σωματεία που συσπειρώνονται στο Π.Α.ΜΕ. Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στις 10 το πρωί στο Σαρόκο. Ακολούθησε πορεία σε κεντρικούς δρόμους της πόλης, κατάθεση λουλουδιών στο μνημείο της Αντίστασης και λαϊκό γλέντι. 

Η σημερινή κινητοποίηση ήταν αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, συσκέψεων και συζητήσεων με εργαζόμενους σε δεκάδες εργασιακούς χώρους του νησιού μας, εκεί δηλαδή που η εκμετάλλευση χτυπάει κόκκινο! Η σημερινή κινητοποίηση ήταν η δική μας απάντηση στους σχεδιασμούς της μεγαλοεργοδσίας, της συγκυβέρνησης, των "θεσμών", της Ε.Ε., των κομμάτων που στηρίζουν την προοπτική της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που πατάει πάνω στα αποκαΐδια της δικής μας ζωής. Ήταν η απάντηση στα τερτίπια και στις τρικλοποδιές, που προσπαθεί να βάλει στο εργατικό κίνημα ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, τα τσιράκια των αφεντικών μέσα στους εργαζόμενους, όπως η πλειοψηφία της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Κέρκυρας, στους οποίους για άλλη μία φορά σήμερα οι εργαζόμενοι γύρισαν την πλάτη.

Ο αγώνας όμως δε σταματάει εδώ, καθώς ούτε και η επίθεση της μεγαλοεργοδοσίας σταματά. Με πίστη στο δίκιο μας προετοιμάζουμε την Πανελλαδική  Πανεργατική  Απεργία στις 17 Μάη, διεκδικώντας την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας!

Ιβάν Σαββίδης για Α.Τσίπρα: Τέτοιον πρόεδρο θέλω!

Διάβασα κάπου ότι ο Ιβαν Σαββίδης πάει τρελά τον Αλέξη Τσίπρα.

Για την ακρίβεια γράφει το Πρωτο Θέμα:

"Τον παραλληλίζει με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, λέγοντας πως ακούγοντας τον Τσίπρα την Παρασκευή, ήταν έτοιμος να τον χειροκροτήσει και πως αυτός, ένα τέτοιο πρόεδρο θέλει."! 

Είναι βέβαια κάτι που δε γίνεται να μην το χαρεί κανείς.

Αυτά είναι λες . 

Οι απλοί άνθρωποι της δουλειάς στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ για να παει μπροστά ο τόπος...

Για να βοηθήσουμε λίγο την κατανόηση του πράγματος θα πούμε ότι ο κ. Ιβαν Σαββίδης είναι ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ και μεγαλοεπιχειρηματίας που εκτός των άλλων δραστηριοτήτων του δηλώνει ότι "...θα αποκτήσει σύντομα ένα από τα κεντρικά τηλεοπτικά κανάλια της χώρας και δηλώνει ενδιαφέρον τόσο για τον Πήγασο όσο και για τον ΔΟΛ που βρίσκονται σε διαδικασία εύρεσης στρατηγικού επενδυτή."

Φαντάζομαι ότι ο πολυπράγμων Ιβάν Σαββίδης θα είναι από εκείνους που σήμερα ανακουφίζονται με την είδηση του κλειδώματος της συμφωνίας για το 4ο μνημόνιο που φέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ. 

"Να κρατηθείτε από τον Τσίπρα." τονίζει! " Είναι προϋπόθεση επιτυχίας του μέλλοντος".

Το μέλλον ποιών να εννοεί άραγε;

Αλλά τι ρωτάω... ο Ιβάν είναι ανοιχτόμυαλος άνθρωπος. Δεν κάνει ταξικούς διαχωρισμούς.
Ποιος λαός σου λέει; Δεν υπάρχει τέτοι πράγμα.
Αυτά είναι παλιά, ξύλινα.
Τώρα θα μιλάμε για την κοινωνία. Όπως ο Αλ. Τσίπρας.
Όλοι μαζί λοιπόν! Πλούσιοι και φτωχοί!

Για να πάει μπροστά ο τόπος...

ΥΓ: Εχει ενδιαφέρον το τι άλλο είπε στη συνέντευξη που έδωσε ο Ιβαν Σαββίδης. 

Οταν τον ρώτησαν π.χ. για το θέμα της διαγραφης χρεών 38εκ. της ΣΕΚΑΠ, που τώρα ανηκει σ' αυτόν είπε: "δεν πρέπει κάποιοι να με κοιτάνε απλά ως Ιβάν Σαββίδη. Θα πρέπει να με αντιμετωπίζουν εκτός των άλλων κι ως έναν ξένο επενδυτή ο οποίος για άλφα ή βήτα λόγους πήρε την απόφαση να επενδύσει στην Ελλάδα..." και ξεκαθάρισε:"Ως επιχειρηματίας θεωρώ πως τώρα είναι πάρα πολύ καλή στιγμή για να επενδύσει κανείς στην Ελλάδα"

Ποιο σκάνδαλο ΣΕΚΑΠ λοιπόν;

Ο άνθρωπος ως ξένος επενδυτής, συμφώνησε να πάρει μια εταιρεία χωρίς χρέη όπως κάνει κάθε λογικός επενδυτής.

Πάντως δεν μπορεί να μη χαίρεσαι όταν λεει λίγο μετά:

"Προσωπικά, ως επιχειρηματίας αλλά κι ως άνθρωπος, μέσα στο DNA μου είμαι Έλληνας στην πιο καθαρή μορφή...Όλοι μας σε αυτήν τη γωνιά του πλανήτη είμαστε συναισθηματικοί, αλλά οι Έλληνες της διασποράς, οι Έλληνες του εξωτερικού είναι πιο συναισθηματικοί. Και ιδιαίτερα είναι συναισθηματικοί με τη μητέρα πατρίδα."

Αυτά είναι!

Όλα για το συναίσθημα!

Για την μητέρα πατρίδα ρε γαμώ το!

Το θαύμα της φύσης

Κάποιοι πήγαν να το πιάσουν στην εξοχή, πλέκοντας στεφάνια. Άλλοι ήρθαν στο Σύνταγμα με το ΠΑΜΕ και το είδαν από κοντά. Τέλος πάντων, αν όχι αυτό(ν), τη φανέλα του από τη μεγάλη ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης.

Το θέμα είναι πως ο Άρβιντας, όπως και πολλοί από τους συμπατριώτες του (με τα επιβλητικά ονόματα -Σαρούνας, Γιόνας, Ντομάντας- που λατρεύει ο Sniper), εκτός από (εγχειρισμένο) θαύμα της φύσης, ήταν και ακραιφνής αντιδραστικός-αντισοβιετικός, με δηλώσεις του τύπου "ο κομμουνισμός κατέστρεψε την καριέρα μου..." (βλέπε και Τρίποντα της εποχής).

Οπότε γιατί ρε σφε να μη βάλεις το 11 του Τσατσένκο, που παραμένει μια σπάνια, ευγενική φυσιογνωμία;

Το βασικό είναι πως στις μέρες μας δεν υπάρχουν θαύματα -ούτε καν της φύσης- για όσους τα περιμένουν στον καναπέ ουρανοκατέβατα, δειλοί και άβουλοι αντάμα. Θαύματα μπορούν να κάνουν μόνο όσοι κατεβαίνουν στο δρόμο και διεκδικούν, συνειδητοποιώντας τη δύναμή τους -που δεν είναι μαγική, αλλά μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ολόκληρο...

Αν ξυπνήσεις, μονομιάς, θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς. Αλλά αν κάθεσαι να βλέπεις Survivor, θα νομίζεις πως το λέει ο Σφακιανάκης ο φασίστας, και θα παλεύεις στα όρια της επιβίωσης, που δε θα γίνει ποτέ πραγματική ζωή.

Θαύματα κάνουν οι σύντροφοι που τρέχουν να ετοιμάσουν και να οργανώσουν την απεργία, κάνουν ζύμωση στον κόσμο και τον πείθουν να αφήσει τα πουρνάρια και να πιάσει την ταξική πάλη. Οι χιλιάδες κόσμου που γέμισαν χτες την πλατεία και δεν είχαν τελειωμό, δεν πολλαπλασιάζονταν σαν τα ψωμιά στο θαύμα του Ιησού. Ήταν καρπός αυτής της κοπιαστικής, προπαρασκευαστικής δουλειάς

Καρπός απαγορευμένος για τα περισσότερα ΜΜΕ που πρόβαλαν ελάχιστα πλάνα από τη συγκέντρωση του Συντάγματος και κατάφεραν να εξαφανίσουν ένα τόσο μαζικό πλήθος, για να δείξουν στη θέση του το γιουρούσι του Λαφαζανέικου στο Χίλτον για το θεαθήναι.

Ποιο ΠΑΜΕ; Ποια Άμστελ; Ποιος είπε πως τα κανάλια δεν μπορούν να κάνουν κι αυτά θαύματα...;

Τι άλλα θαυμαστά είχε η χτεσινή μέρα;

Είχε θαυμάσιο καιρό, που δεν είχε καμία σχέση με το "κόκκινη πόλη μες στο αγιάζι" που έπαιζαν τα μεγάφωνα -εκτός κι αν εξαιρέσεις το "κόκκινη πόλη" ή τέλος πάντων το κέντρο της. Άσε που μας λυπήθηκαν τα σύννεφα στη διαδρομή, μας σκέπασαν κι έσπασαν κάπως το πρώτο μαύρισμα-κάψιμο της χρονιάς. Ιδίως για όσους δεν είχαν προμηθευτεί τα καπελάκια του ΠΑΜΕ.

-Καλημέρα, καπελάκια θα πάρετε;

-Όχι, ευχαριστώ.

-Μα τόσες ώρες θα είμαστε στον ήλιο...

(Έντρομο βλέμμα κι αγωνία στη φωνή)

-Ξέρεις κάτι που δεν ξέρουμε;

Ο παραπάνω διάλογος είναι πραγματικός.

Αλλά σαν το καπέλωμα του κινήματος από το Λαφαζανέικο, που ζει με όρους θεάματος για 15 δεύτερα δημοσιότητας, δεν έχει...

Είχε επίσης (η χτεσινή μέρα) τη νιότη του κόσμου, πολύ μαζικά μπλοκ στο ΜΑΣ, μαθητές που έφτιαξαν άτυπες παιδικές χορωδίες για τα συνθήματα σε κάποιες λαϊκές επιτροπές, και πολλούς εκκολαπτόμενους πιονιέρους-νέους πρωτοπόρους, που ξεκίνησαν από τώρα την προθέρμανση για τα δύσκολα.

Είχε πάρα πολύ κόσμο στις προσυγκεντρώσεις, που μπήκαν ταυτόχρονα κι εντυπωσιακά στην πλατεία, σαν πλάνο από το Θίασο του Αγγελόπουλου (κι ένα μικρό τμήμα από τους σφους που ήρθαν από Ακαδημίας, πήρε σκηνοθετική εντολή για αναστροφή στο άλλο ρεύμα της Σοφίας).

Και να φανταστείς πως πολλοί είχαν κατέβει και στον Πειραιά, που είχε δική του συγκέντρωση.

Τι άλλο είδαμε;

Τον κλασικό Ποσαδίστα να μοιράζει την ανακοίνωση της οργάνωσης/του εαυτού του (το ίδιο είναι) όπου μιλάει μεταξύ άλλων για την "κρίση αναπροσανατολισμού" στα σοσιαλιστικά κόμματα και την "κρίση ανόδου" στα κομμουνιστικά, επαναστατικά, αριστερά κόμματα, όπως ο Σύριζα (που όμως τον κρατά πίσω η γραφειοκρατική ηγεσία του).

Και τη διανομή της Νέας Ικαρίας, που έκανε και πολύ καλή σκιά, για όσους Ικαριώτες τη χρειάζονταν.

Τα ειδικά μπλουζάκια πολλών σωματείων για την περίσταση (μέταλλο, χρηματοπιστωτικό) και τους εργαζόμενους στις ταχυμεταφορές με τα εργαλεία της δουλειάς τους (μηχανάκια): εγώ δε θέλω μεροκάματο.

Το πανό της συντεχνίας των επιπλοποιών (φαντάσου τι χαρά θα έκαναν, αν το έβλεπαν τα αστικά παπαγαλάκια, που χρεώνουν την κρίση στον κρατισμό και τις... συντεχνίες). Και ένα άλλο πανό, των συνταξιούχων στις τράπεζες, που έλεγε: πατριωτισμός το δίκιο του λαού κι όχι τα συμφέροντα του καπιταλισμού.

Τον χαιρετισμό του Παλαιστίνιου (ΚΚΕ ακμπάρ, ΠΑΜΕ ακμπάρ), αν και κάτι πρέπει να χάθηκε στη μετάφραση. Και μια ανακοίνωση για τους κλωστοϋφαντουργούς, που ήταν προσκεκλημένοι μιας ομοσπονδίας στο εξωτικό Κολόμπο.

Τινάξτε την μπάνκα, να γίνουμε Σρι Λάνκα!

Το κουτί του ΣΕΗ -που κλείνει φέτος 100 χρόνια, μαζί με την Οχτωβριανή- που κρατούσε ο Καραγιώργης, με βλοσυρό, θεατρικό βλέμμα. Και τα θεατρικά δρώμενα στην εξέδρα, που δυστυχώς λίγοι μπορούσαν να τα δουν -εδώ κολλάει το κλισέ "θα το δούμε το βράδυ στην τηλεόραση" ή τέλος πάντων στο portal. Όλοι είδαν όμως το χάρο με τα μάτια τους, να εφορμά με νύχια γαμψά, στο κλείσιμο του τελευταίου δρώμενου.

Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω τη σφισσα που
μου έστειλε μερικές από τι φωτό που βλέπετε σήμερα

Τις κόκκινες σημαίες χωρίς διακριτικά κι υπογραφή, πλάι σε αυτές του ΠΑΜΕ, που όλοι γνώριζαν τη σημασία τους -όχι σαν αυτές όπου έσβηνε ντροπαλά η Αυγή το σφυροδρέπανο.

Και μια κόκκινη σημαία σε ένα μπαλκόνι στην Κηφισίας, στη διαδρομή, που τελικά ήταν της εταιρίας Camper -αλλά από μακριά σε ξεγελούσε.

Τους "διακριτικούς" ΜΑΤάδες μπροστά από την πρεσβεία, που είχαν πιάσει ο καθένας από ένα δεντράκι, υποθέτω για να βρούνε ίσκιο, κι όχι για καμουφλάζ, αν και δεν μπορεί να αποκλειστεί κι αυτό το ενδεχόμενο.

Τα τρικάκια των φασιστοειδών στα πέριξ της πλατείας: οι Έλληνες εργάτες έχουνε πατρίδα (για τους άλλους δεν το γνωρίζουμε).

Προφανώς και έχουν και την έχουν υπερασπιστεί, χωρίς να γίνουν δωσίλογοι (όπως οι πολιτικοί πρόγονοι των νεοναζί). Αλλά δεν ξεχνούν πως ανήκουν στο έθνος των εργαζομένων, μαζί με όλους τους μετανάστες κάθε εθνικότητας που ζουν και δουλεύουν στη χώρα μας.

Και φυσικά, το εντυπωσιακό φορτηγό των ΟΤΑ, που είχε πέντε επίπεδα μηνυμάτων και συνθημάτων (αντιπολεμικό, εργατικό, αντι-ΕΕ, κτλ).

Από τις ανταποκρίσεις του 902 από κάθε γωνιά της Ελλάδας, κράτησα στην Πάτρα, το αν μη τι άλλο αξιοσημείωτο όνομα του προέδρου του φοιτητικού συλλόγου των Νηπιαγωγών: Γκουτιέρεζ Λέστερ -πιο επικό κι από τον Ντρινκγουότερ της Λέστερ.

Υπάρχει και ένα προλεκάλτ δημοσίευμα στον τοπικό αστικό τύπο, αλλά ας το κρατήσουμε κάβα για το αυριανό σημείωμα.

Από το εξωτερικό, με τις μεγαλειώδεις πορείες, ξεχωρίζει η πρώτη πορεία στην Αβάνα μετά το θάνατο του Φιντέλ και (αυτά που σημείωσαν και σφοι σχολιαστές): η ογκώδης πορεία στη Μόσχα κι η επίθεση με μαχαίρι σε ηγετικό στέλεχος ενός εργατικού κόμματος στο Βέλγιο.

Στο εσωτερικό, θα χρειαζόταν να γίνει ίσως ένας άτυπος διαγωνισμός για τη μεγαλύτερη μουσμουλιά που ειπώθηκε ή γράφτηκε με αφορμή την Πρωτομαγιά. Αλλά αυτό έχει ζουμί κι είναι θέμα για άλλη, ξεχωριστή ανάρτηση...

Κι ο Μαρξ μαζί σας/μας...

Υγ: για το νέο τσεκούρι στις συντάξεις και λοιπά παραλειπόμενα του τριημέρου, καλώς εχόντων των πραγμάτων στο αυριανό σημείωμα

Αυτό δεν είναι «σεσημασμένο»;

 

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ  

 

 

  Το success story– πλεόνασμα επέστρεψε. Όπως επί Σαμαρά. Τώρα το πανηγύρι είναι «αριστερό». Πως προέκυψε αυτή η χαρά;

α) Από τα 7 δισ. ευρώ του πλεονάσματος τα 2 δις προήλθαν από  αύξηση έμμεσων φόρων. Μόνο από την εκτίναξη του ΦΠΑ από  13% στο 24% η νέα επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων ξεπέρασε το 1,5 δισ. ευρώ.

β) Περί τα 2 δις ήταν τα νέα βάρη στην άμεση φορολογία. Μεταξύ άλλων η αύξηση στο 100% της προκαταβολής φόρου είχε «απολαυστικά» αποτελέσματα για τους βιοπαλαιστές…

γ) Πάνω από 850 εκατ. ευρώ ήταν η νέα επιβάρυνσηλόγω αύξησης των εισφορών Υγείαςλόγω «αριστερού»  Μνημονίου.

δ) Πάνω από 450 εκατ. ευρώ προήλθαν από την «αριστερή» μείωση των κοινωνικών δαπανών σε νοσοκομεία, ΟΤΑ, συγκοινωνίες και από το ξεπούλημα, όπως του λιμανιού του Πειραιά (που δεν επρόκειτο να πουληθεί)…

ε) Στα παραπάνω προστέθηκε η ληστεία του ΕΝΦΙΑ (που θα καταργείτο…) και η κατάργηση του ΕΚΑΣ (που ήταν αδιανόητο για τον κ.Τσίπρα ότι θα υπήρχε βουλευτής να την ψηφίσει, αλλά τελικά την ψήφισε ο ίδιος)…

  Τι είναι, λοιπόν, το πλεόνασμα, για το οποίο πανηγυρίζει ο κ.Τσίπρας; Ας αφήσουμε κάποιον υπεράνω υποψίας να μας το εξηγήσει:

«Το πλεόνασμά τους είναι σεσημασμένο για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Σε αυτό κρύβονται όλες οι αμαρτίες, όλες οι πληγές, όλη η σήψη, όλη η απάτη της σημερινής πολιτικής. Πρόκειται για πλεόνασμα δυστυχίας, τραγωδίας, ακόμα και αίματος. Πρόκειται για πλεόνασμα θράσους και απάτης» (Αλ.Τσίπρας, 21/3/2014)

Πηγή: Εφημερίδα Real News 29/4/2017