Σημειώσεις με αφορμή τα χτεσινά.
Οτιδήποτε αξίζει να ειπωθεί για την περίπτωση του φιλελε-φασίστα διαφημιστή, Τζήμερου, ως περσόνας και ψυχολογικού προφίλ, το έχει γράψει ο Μώμος σε ένα θαυμάσιο κείμενο, από το οποίο δε θα πείραζα ούτε μία λέξη εκτός ίσως από το "ντροπαλός" στον τίτλο. Εξάλλου το "Τζήμερος" έχει καταλήξει να είναι η χειρότερη βρισιά, πιο βαρύ από κάθε άλλο χαρακτηρισμό.
Το βασικό που αξίζει να κρατήσει κανείς, είναι η αντίφαση ανάμεσα στη φιλελέ αντίληψη περί αριστείας και το χάσμα της με την πραγματικότητα. Ο Τζήμερος είναι ένα άτομο που δεν κατάφερε καν να τελειώσει τη σχολή του και να πάρει πτυχίο, ενώ ως πολιτευτής έχει μείνει σε ρηχά νερά, αλλά εκφράζει τους ομοίους του, πιστεύοντας πως για τις αποτυχίες του φταίνε κάποιοι άλλοι και βασικά το σύστημα. Αλλά με αυτό δεν εννοεί τον καπιταλισμό που δε δίνει ίσες ευκαιρίες, αλλά πχ τις κομματικές νεολαίες στο πανεπιστήμιο (που δεν τον άφησαν να αποφοιτήσει), την αναξιοκρατία που δεν επέτρεψε να επιβραβευτεί η ποιότητά του, κοκ.
Η αντίληψη περί αριστείας δεν περιέχει μόνο το κομμάτι του κοινωνικού δαρβινισμού, των πλούσιων κι ισχυρών που ζουν το δικό τους σαξές στόρι, αντίθετα με τους υπόλοιπους που γαντζώνονται πάνω τους και τους κρατάνε πίσω, καθώς κατρακυλάνε στον κοινωνικό Καιάδα. Και προφανώς δε βρίσκει απήχηση μόνο στους "άριστους" και "πετυχημένους", αλλά κυρίως στις παρεξηγημένες μεγαλοφυΐες που περιφέρουν το μεγαλείο τους αδικαίωτο, σαν την πάλη των τάξεων, που δεν τους απασχολεί βέβαια, γιατί δεν είναι ένα με την πλέμπα.
Κατά τα άλλα, όποιος θέλει να δει τι σημαίνει η θεωρία των δύο άκρων στην πράξη, δεν έχει παρά να εξετάσει την τακτική πολλών ΜΜΕ και ειδικότερα του Χατζηνικολάου (παλιού ρουφ στο κουρμπέτι) στο δελτίο ειδήσεων που παρουσιάζει. Η ουσία της θεωρίας αυτής δεν είναι οι ίσες αποστάσεις -είναι λάθος να το πιστεύουμε αυτό. Αυτές χρησιμεύουν μόνο, για να εξιλεωθεί το φασιστικό άκρο και να νομιμοποιηθεί, ώστε να βγει στον αφρό.
Ο Χατζηνίκος παριστάνει τον αντικειμενικό κι ουδέτερο που ψάχνει στοιχεία και αποδείξεις για την αλήθεια, μακριά από κομματικές σκοπιμότητες και προκαταλήψεις. Στην πράξη ωστόσο διακόπτει την Μπαλού, όταν χαρακτηρίζει πολιτικά τον Τζήμερο "φασιστοειδές" -δε δέχεται χαρακτηρισμούς, λέει- αλλά είχε αφήσει πριν το φασιστοειδές (Γκαζέτα να περάσει, δε βρίζω) ανενόχλητο να λέει ό,τι θέλει για φασίστες, τραμπούκους, κτλ. Ίσες αποστάσεις σημαίνει πως δεν είναι σωστό να λέμε τους φασίστες, φασίστες, τους κομμουνιστές όμως μπορείς να τους λες ό,τι θες, έχοντας το ακαταλόγιστο.
Στο ίδιο μήκος κύματος, η Τσαπανίδου ζήτησε το πρωί από την Μπαλού να καταδικάσει -όχι την επίθεση που δέχτηκε, αλλά- τη βίαια απομάκρυνση του Τζήμερου από την αίθουσα. Καταδικάζουμε τις ίσες αποστάσεις, από όπου κι αν προέρχονται. Αλλά την ίδια στιγμή, ο Τζήμερος έχει το ελεύθερο να μιλάει για φασιστικό κόμμα, τραμπούκους, κοκ.
Μπορεί επίσης να δει κανείς στην πράξη τα όρια της αντίληψης των φιλελεύθερων για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και τις αφίσες. Η ανοχή του συστήματος σταματά εκεί που αρχίζει η αμφισβήτησή του. Κι η ελευθερία στους χώρους δουλειάς σταματά εκεί που ξεκινά η απεργία.
Ίσως για κάποιους αυτό να περνάει στα ψιλά, μες στην αναμπουπούλα, αλλά ο Τζήμερος δεν έσκισε ένα τυχαίο υλικό του ΠΑΜΕ ή του ΚΚΕ, που είναι κόκκινο πανί για οποιονδήποτε φασίστα ή φιλελέ ταύρο του Μάνου. Έσκισε αφίσες που καλούσαν στην απεργία στις 17 Μάη κι αποτελούν κόκκινο πανί για το σύστημα και τα τσιράκια του -ακόμα κι αυτά με δημοκρατικό μανδύα.
Δοκιμάζονται επίσης στην πράξη, η στοιχειώδης επαφή της προπαγάνδας των φιλελέδων με την πραγματικότητα, που εφόσον δε συμφωνεί μαζί τους, τόσο το χειρότερο για αυτήν. Ως διαφημιστής μάλιστα, ο Τζήμερος ξέρει πώς να τη φέρει στα μέτρα του και να τη διαστρεβλώσει. Μπαίνει πχ ένα βίντεο με την αντίδραση -όπου τον πετάνε έξω από την αίθουσα όλοι μαζί, κι όχι ένα μπουλούκι του ΚΚΕ, όπως καταγγέλλει), αποσιωπώντας τη δική του δράση (να πάλι ο Μάνος) που την προκάλεσε.
Αυτός, σου λέει, πάντα κατεβάζει αφίσες, γιατί λερώνουν το δημόσιο χώρο -λες και είναι ο δικός του ιδιωτικός χώρος, για να το κρίνει. Οι άλλοι λοιπόν έπρεπε να τον εμποδίσουν; Ε όχι. Απαγορεύεται να απαγορεύεις -εκτός κι αν πρόκειται για αφίσες κι απεργίες.
Είναι αξιοσημείωτο, τέλος, το δίπολο "θύτης-θύμα" που χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και σε διάφορα επίπεδα ο Τζήμερος. Αφενός θέλει να εμφανίσει τον εαυτό το ως θύμα των "σταλινικών τραμπούκων" και των συνοδοιπόρων τους, για να κερδίσει τη συμπάθεια των ουδέτερων. Αφετέρου ξέρει πως δεν πρέπει να φανεί αδύναμος -που είναι το χειρότερο ελάττωμα για τη φυλή των Αρίων και των Αρίστων- αλλά ως δύναμη κρούσης και αιχμή του δόρατος κατά των κομμουνιστών, των απεργιών και κάθε λαϊκής, συλλογικής κινητοποίησης. Κι αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα που θέλει να περάσει με τη θρασύδειλη μαγκιά του και τα κωμικά του σχόλια -πχ, όταν θέλω να σπρώξω κάποιον, μπορώ να σπρώξω οποιονδήποτε.
Πόσο μάλλον γυναίκες, στις οποίες δείχνουν αδυναμία αλλά και τη "δύναμή" τους όλα τα φασιστοειδή, λες κι έχουν άμιλλα, αφού νιώθουν πως μόνο εκεί τους παίρνει να το κάνουν και πως θα κερδίσουν το θαυμασμό κι άλλων θρασύδειλων φασιστών του είδους τους.
Το πιο ανησυχητικό πάντως δεν είναι τόσο ο Τζήμερος αυτός καθαυτός, αλλά η χαζοχαρούμενη, σεξιστική (ή οτιδήποτε άλλο) αποδοχή της στάσης του από διάφορους κρυπτοφασίστες, που τώρα εκδηλώνονται. Κι είναι εντυπωσιακό πως μπορούν να πιστέψουν τα πάντα για το Στάλιν, τα σκυλιά του Κιμ, τους πυροβολισμούς στη Βενεζουέλα, κοκ, απλά και μόνο επειδή τα άκουσαν κάπου, αλλά για τον Τζήμερο χρειάζονται βίντεο, αποδείξεις κι ονόματα, πριν ψελλίσουν μια τυπική καταδίκη.
Οτιδήποτε αξίζει να ειπωθεί για την περίπτωση του φιλελε-φασίστα διαφημιστή, Τζήμερου, ως περσόνας και ψυχολογικού προφίλ, το έχει γράψει ο Μώμος σε ένα θαυμάσιο κείμενο, από το οποίο δε θα πείραζα ούτε μία λέξη εκτός ίσως από το "ντροπαλός" στον τίτλο. Εξάλλου το "Τζήμερος" έχει καταλήξει να είναι η χειρότερη βρισιά, πιο βαρύ από κάθε άλλο χαρακτηρισμό.
Το βασικό που αξίζει να κρατήσει κανείς, είναι η αντίφαση ανάμεσα στη φιλελέ αντίληψη περί αριστείας και το χάσμα της με την πραγματικότητα. Ο Τζήμερος είναι ένα άτομο που δεν κατάφερε καν να τελειώσει τη σχολή του και να πάρει πτυχίο, ενώ ως πολιτευτής έχει μείνει σε ρηχά νερά, αλλά εκφράζει τους ομοίους του, πιστεύοντας πως για τις αποτυχίες του φταίνε κάποιοι άλλοι και βασικά το σύστημα. Αλλά με αυτό δεν εννοεί τον καπιταλισμό που δε δίνει ίσες ευκαιρίες, αλλά πχ τις κομματικές νεολαίες στο πανεπιστήμιο (που δεν τον άφησαν να αποφοιτήσει), την αναξιοκρατία που δεν επέτρεψε να επιβραβευτεί η ποιότητά του, κοκ.
Η αντίληψη περί αριστείας δεν περιέχει μόνο το κομμάτι του κοινωνικού δαρβινισμού, των πλούσιων κι ισχυρών που ζουν το δικό τους σαξές στόρι, αντίθετα με τους υπόλοιπους που γαντζώνονται πάνω τους και τους κρατάνε πίσω, καθώς κατρακυλάνε στον κοινωνικό Καιάδα. Και προφανώς δε βρίσκει απήχηση μόνο στους "άριστους" και "πετυχημένους", αλλά κυρίως στις παρεξηγημένες μεγαλοφυΐες που περιφέρουν το μεγαλείο τους αδικαίωτο, σαν την πάλη των τάξεων, που δεν τους απασχολεί βέβαια, γιατί δεν είναι ένα με την πλέμπα.
Κατά τα άλλα, όποιος θέλει να δει τι σημαίνει η θεωρία των δύο άκρων στην πράξη, δεν έχει παρά να εξετάσει την τακτική πολλών ΜΜΕ και ειδικότερα του Χατζηνικολάου (παλιού ρουφ στο κουρμπέτι) στο δελτίο ειδήσεων που παρουσιάζει. Η ουσία της θεωρίας αυτής δεν είναι οι ίσες αποστάσεις -είναι λάθος να το πιστεύουμε αυτό. Αυτές χρησιμεύουν μόνο, για να εξιλεωθεί το φασιστικό άκρο και να νομιμοποιηθεί, ώστε να βγει στον αφρό.
Ο Χατζηνίκος παριστάνει τον αντικειμενικό κι ουδέτερο που ψάχνει στοιχεία και αποδείξεις για την αλήθεια, μακριά από κομματικές σκοπιμότητες και προκαταλήψεις. Στην πράξη ωστόσο διακόπτει την Μπαλού, όταν χαρακτηρίζει πολιτικά τον Τζήμερο "φασιστοειδές" -δε δέχεται χαρακτηρισμούς, λέει- αλλά είχε αφήσει πριν το φασιστοειδές (Γκαζέτα να περάσει, δε βρίζω) ανενόχλητο να λέει ό,τι θέλει για φασίστες, τραμπούκους, κτλ. Ίσες αποστάσεις σημαίνει πως δεν είναι σωστό να λέμε τους φασίστες, φασίστες, τους κομμουνιστές όμως μπορείς να τους λες ό,τι θες, έχοντας το ακαταλόγιστο.
Στο ίδιο μήκος κύματος, η Τσαπανίδου ζήτησε το πρωί από την Μπαλού να καταδικάσει -όχι την επίθεση που δέχτηκε, αλλά- τη βίαια απομάκρυνση του Τζήμερου από την αίθουσα. Καταδικάζουμε τις ίσες αποστάσεις, από όπου κι αν προέρχονται. Αλλά την ίδια στιγμή, ο Τζήμερος έχει το ελεύθερο να μιλάει για φασιστικό κόμμα, τραμπούκους, κοκ.
Μπορεί επίσης να δει κανείς στην πράξη τα όρια της αντίληψης των φιλελεύθερων για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και τις αφίσες. Η ανοχή του συστήματος σταματά εκεί που αρχίζει η αμφισβήτησή του. Κι η ελευθερία στους χώρους δουλειάς σταματά εκεί που ξεκινά η απεργία.
Ίσως για κάποιους αυτό να περνάει στα ψιλά, μες στην αναμπουπούλα, αλλά ο Τζήμερος δεν έσκισε ένα τυχαίο υλικό του ΠΑΜΕ ή του ΚΚΕ, που είναι κόκκινο πανί για οποιονδήποτε φασίστα ή φιλελέ ταύρο του Μάνου. Έσκισε αφίσες που καλούσαν στην απεργία στις 17 Μάη κι αποτελούν κόκκινο πανί για το σύστημα και τα τσιράκια του -ακόμα κι αυτά με δημοκρατικό μανδύα.
Δοκιμάζονται επίσης στην πράξη, η στοιχειώδης επαφή της προπαγάνδας των φιλελέδων με την πραγματικότητα, που εφόσον δε συμφωνεί μαζί τους, τόσο το χειρότερο για αυτήν. Ως διαφημιστής μάλιστα, ο Τζήμερος ξέρει πώς να τη φέρει στα μέτρα του και να τη διαστρεβλώσει. Μπαίνει πχ ένα βίντεο με την αντίδραση -όπου τον πετάνε έξω από την αίθουσα όλοι μαζί, κι όχι ένα μπουλούκι του ΚΚΕ, όπως καταγγέλλει), αποσιωπώντας τη δική του δράση (να πάλι ο Μάνος) που την προκάλεσε.
Αυτός, σου λέει, πάντα κατεβάζει αφίσες, γιατί λερώνουν το δημόσιο χώρο -λες και είναι ο δικός του ιδιωτικός χώρος, για να το κρίνει. Οι άλλοι λοιπόν έπρεπε να τον εμποδίσουν; Ε όχι. Απαγορεύεται να απαγορεύεις -εκτός κι αν πρόκειται για αφίσες κι απεργίες.
Είναι αξιοσημείωτο, τέλος, το δίπολο "θύτης-θύμα" που χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και σε διάφορα επίπεδα ο Τζήμερος. Αφενός θέλει να εμφανίσει τον εαυτό το ως θύμα των "σταλινικών τραμπούκων" και των συνοδοιπόρων τους, για να κερδίσει τη συμπάθεια των ουδέτερων. Αφετέρου ξέρει πως δεν πρέπει να φανεί αδύναμος -που είναι το χειρότερο ελάττωμα για τη φυλή των Αρίων και των Αρίστων- αλλά ως δύναμη κρούσης και αιχμή του δόρατος κατά των κομμουνιστών, των απεργιών και κάθε λαϊκής, συλλογικής κινητοποίησης. Κι αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα που θέλει να περάσει με τη θρασύδειλη μαγκιά του και τα κωμικά του σχόλια -πχ, όταν θέλω να σπρώξω κάποιον, μπορώ να σπρώξω οποιονδήποτε.
Πόσο μάλλον γυναίκες, στις οποίες δείχνουν αδυναμία αλλά και τη "δύναμή" τους όλα τα φασιστοειδή, λες κι έχουν άμιλλα, αφού νιώθουν πως μόνο εκεί τους παίρνει να το κάνουν και πως θα κερδίσουν το θαυμασμό κι άλλων θρασύδειλων φασιστών του είδους τους.
Το πιο ανησυχητικό πάντως δεν είναι τόσο ο Τζήμερος αυτός καθαυτός, αλλά η χαζοχαρούμενη, σεξιστική (ή οτιδήποτε άλλο) αποδοχή της στάσης του από διάφορους κρυπτοφασίστες, που τώρα εκδηλώνονται. Κι είναι εντυπωσιακό πως μπορούν να πιστέψουν τα πάντα για το Στάλιν, τα σκυλιά του Κιμ, τους πυροβολισμούς στη Βενεζουέλα, κοκ, απλά και μόνο επειδή τα άκουσαν κάπου, αλλά για τον Τζήμερο χρειάζονται βίντεο, αποδείξεις κι ονόματα, πριν ψελλίσουν μια τυπική καταδίκη.
