Ενταση στο φόντο επικίνδυνων εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή

Ενταση στο φόντο επικίνδυνων εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή

Copyright 2017 The Associated

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν μπορούν να ερμηνευτούν χωρίς στην «εξίσωση» να μπαίνει ο ρόλος καπιταλιστικών κρατών όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία

Με διαφορά μιας μέρας, δυο γεγονότα της προηγούμενης βδομάδας έφεραν ξανά με ένταση στο προσκήνιο τις σύνθετες σχέσεις ανταγωνισμού και συνεργασίας μεταξύ των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας.
Τη Δευτέρα, 2 τουρκικές πυραυλάκατοι, συμμετέχοντας στην τουρκική άσκηση «Θαλασσόλυκος» προσέγγισαν τις ακτές του Αγαθονησίου, παρέμειναν στη θαλάσσια περιοχή επί περίπου 20', παραβιάζοντας τα ελληνικά χωρικά ύδατα, ενώ η τουρκική Πολεμική Αεροπορία προχώρησε με 44 αεροσκάφη της σε 141 παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, συμμετέχοντας και σε 9 εμπλοκές με ελληνικά που σηκώθηκαν για αναχαίτιση. Σε αντίθεση μάλιστα με προηγούμενες, καθησυχαστικές δηλώσεις τύπου «επί Ερντογάν ουδέποτε έγινε θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο», κύκλοι της κυβέρνησης χαρακτήριζαν τα περιστατικά αυτά «ποιοτική αναβάθμιση» της τουρκικής επιθετικότητας και ανησυχητική εξέλιξη, συνδέοντάς τα και με προηγούμενα περιστατικά όπως τις δηλώσεις του πρωθυπουργού Γιλντιρίμ, ότι στο Αιγαίο υφίστανται 130 νησιά και νησίδες το καθεστώς των οποίων δεν έχει καθοριστεί από τις διεθνείς συνθήκες, μια θέση που, όπως λένε, είχε να εκφραστεί περίπου 20 χρόνια τώρα, αλλά και την άσκηση του τουρκικού πολεμικού πλοίου «Κουσάντασι» με πραγματικά πυρά, τον Φλεβάρη, στο Φαρμακονήσι.
Σημειωτέον, οι τελευταίες προκλήσεις σημειώθηκαν μόλις μια μέρα μετά τη συνάντηση Τσίπρα - Ερντογάν στην Κίνα, όπου βρέθηκαν παριστάμενοι σε συνέδριο για τον σύγχρονο «δρόμο του μεταξιού», το κολοσσιαίων διαστάσεων πρότζεκτ της Κίνας που περνάει και από την περιοχή μας, με την κυβέρνηση να διεκδικεί για λογαριασμό της εγχώριας αστικής τάξης ρόλο «εισόδου» του στην ΕΕ. Στη συνάντηση, σύμφωνα με τις κυβερνητικές πηγές, ο Τούρκος Πρόεδρος ήταν ...θετικότερος απέναντι στον Ελληνα πρωθυπουργό, που «τόνισε στον Τούρκο Πρόεδρο ότι είναι απαραίτητος ο τερματισμός της έντασης, η επαναφορά θετικής ατζέντας στα Ελληνοτουρκικά, ενώ του δήλωσε ότι στηρίζει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας». Πάντως, και αυτήν τη φορά, ο Ερντογάν ξανάβαλε ζητήματα όπως την εκλογή των ψευδομουφτήδων, τα δικαιώματα της μουσουλμανικής μειονότητας και την παράδοση πίσω στην Τουρκία Τούρκων αξιωματικών που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του.

Επικίνδυνα «ισοζύγια» και «ισορροπίες»

Κοιτάζοντας κανείς πιο προσεκτικά το φόντο των εξελίξεων αυτών μπορεί να διακρίνει πως η ένταση στις σχέσεις μεταξύ των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας δεν μπορεί να ιδωθεί ξεκομμένα από τις ευρύτερες αναταράξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου συγκρούονται ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων, συγκρούσεις όπου άλλωστε οι δυο αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας συμμετέχουν έως τα μπούνια, για λογαριασμό των δικών τους συμφερόντων.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, οι εξελίξεις και οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες δεν μπορούν να ερμηνευτούν χωρίς στην «εξίσωση» να μπαίνει ο ρόλος καπιταλιστικών κρατών όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, αλλά και οι σχέσεις που διαμορφώνουν σε κάθε φάση και για την εξυπηρέτηση των δικών τους μονοπωλίων, με καπιταλιστικά κράτη - ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις όπως η Τουρκία.
Για παράδειγμα, δεν περνά απαρατήρητο ότι την ώρα που ο Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα, Τζ. Πάιατ, δήλωνε σε πρόσφατη συνέντευξή του ότι οι ΗΠΑ θέλουν να ενισχύσουν την «επένδυση που έχουμε κάνει στην Ελλάδα τα τελευταία 70 χρόνια», οι σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας, όπως φάνηκε και από την επίσκεψη μέσα στη βδομάδα του Τούρκου Προέδρου στις ΗΠΑ, δεν περνάνε και τις καλύτερες μέρες τους, με τελευταίο «επεισόδιο» την απόφαση των ΗΠΑ να προμηθεύσουν με βαρύ οπλισμό τους Κούρδους της Συρίας.
Αντίστοιχα, διπλωματικοί κύκλοι στις Βρυξέλλες διαβάζουν ως θετικό, για την ελληνική αστική τάξη, ότι η γερμανική κυβέρνηση σκέφτεται να μετασταθμεύσει από τη βάση του Ιντσιρλίκ γερμανικά αεροσκάφη που επιχειρούν κατά ισλαμιστών σε Συρία και Ιράκ, στην Ιορδανία. Κι αυτό λόγω προσκομμάτων που βάζει η κυβέρνηση Ερντογάν στη γερμανική δραστηριότητα στο Ιντσιρλίκ με τελευταίο τέτοιο επεισόδιο, μεσοβδόμαδα, την άρνηση της Τουρκίας να επιτρέψει σε Γερμανούς βουλευτές να επισκεφθούν Γερμανούς στρατιώτες σταθμευμένους στη βάση.
Επίσης, το Βερολίνο θέλει παράταση της επιχείρησης της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG2 στο Αιγαίο - την οποία καλωσόρισε εδώ η ελληνική κυβέρνηση - κάτι που δεν θέλει η Αγκυρα.
Και παραπέρα, το Βερολίνο φέρεται να ανησυχεί για την αυξανόμενη επιρροή της Τουρκίας στα Βαλκάνια. Ζώνη όπου επίσης επικρατεί «πολιτική αστάθεια», αφού έχει μπόλικο «ψητό» για τα μονοπώλια εφόσον αναπτύσσονται εκεί κάθε είδους σχέδια για οριζόντιους και κάθετους αγωγούς μεταφοράς καυσίμου προς την κεντρική και δυτική Ευρώπη, εξ ου και για τον έλεγχό τους αντιπαρατίθενται μια σειρά από κέντρα, όπως ΗΠΑ, Ρωσία, Γερμανία κ.ά.

«Εχουμε ξανασυνεργαστεί με δικτάτορες»

Οι αντιθέσεις αυτές, βέβαια, όπως δείχνουν και μια σειρά από άλλα στοιχεία, δεν έχουν απόλυτο χαρακτήρα, δεν σηματοδοτούν δηλαδή «εγκατάλειψη» της Τουρκίας που στον ένα ή τον άλλο βαθμό την αντιμετωπίζουν ως σύμμαχο στην περιοχή, όσο πίεση στη σημερινή τουρκική ηγεσία, με δεδομένο και τον βαθύ διχασμό στο εσωτερικό της τουρκικής αστικής τάξης, που αποτυπώνεται όλο το τελευταίο διάστημα σε εξελίξεις όπως την οριακή νίκη Ερντογάν στο πρόσφατο δημοψήφισμα και βέβαια την περσινή απόπειρα πραξικοπήματος.
Χαρακτηριστικά π.χ. είναι τα όσα έγραφε την Τετάρτη η γερμανική εφημερίδα «Suddeutsche Zeitung», αντανακλώντας σκέψεις στη γερμανική πρωτεύουσα, σε άρθρο που διαβάστηκε με προσοχή και σε αρμόδια κέντρα στην Αθήνα: «O προβληματισμός για το αν το ΝΑΤΟ ωφελεί περισσότερο την Τουρκία ή το αντίστροφο δεν οδηγεί πουθενά - ούτε οι Ελληνες δεν θα ήθελαν να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ η Τουρκία. Ούτε συνιστά η κατάλυση της δημοκρατίας στην Τουρκία εμπόδιο - το ΝΑΤΟ έχει συνεργαστεί με δικτατορίες στην Πορτογαλία, στην Ελλάδα και την Τουρκία. Ομως δεν είναι δυνατόν το ΝΑΤΟ να χρησιμοποιείται για να εκβιάζονται οι σύμμαχοι. Από την πλευρά της, η Γερμανία αν μεταφέρει τους στρατιώτες της από το Ιντσιρλίκ στην Ιορδανία θα στείλει ξεκάθαρο μήνυμα στην Αγκυρα, προκειμένου η τελευταία να συμπεριφερθεί ως σύμμαχος».
Αξίζει στο σημείο αυτό να θυμίσουμε και τα όσα είχε πει σε πρόσφατη συνέντευξή του σε ό,τι αφορά την Τουρκία και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζ. Πάιατ, εξηγώντας το γιατί οι ΗΠΑ επιδιώκουν μια «σταθερή» Τουρκία και γιατί «ενθαρρύνουμε να παραμείνουν ανοιχτά τα κανάλια επικοινωνίας Αθήνας - Αγκυρας», μιλώντας για μια «πολύπλοκη διμερή ατζέντα με την Τουρκία, ιδιαίτερα στη Συρία» και για μια «ήδη στενή οικονομική συνεργασία που μπορεί να αναπτυχθεί» ανάμεσα σε Τουρκία και Ισραήλ.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο σημείωνε μάλιστα πως «έχω εντυπωσιαστεί από τις συζητήσεις μου με υψηλόβαθμους Ελληνες αξιωματούχους (...) για την έμφαση που δίνουν στο να παραμείνει η Τουρκία αγκυροβολημένη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Τα αμερικανικά και ελληνικά συμφέροντα συγκλίνουν στο ζήτημα αυτό».

Τεράστιες οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

Σε αυτό το μοτίβο αναδεικνύονται ακόμα περισσότερο και οι τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, και συνολικά των αστικών κομμάτων που και σε αυτό το ζήτημα επιδεικνύουν στρατηγική σύμπλευση, η οποία υπηρετώντας τους σχεδιασμούς της εγχώριας αστικής τάξης στον ανταγωνισμό της με την τουρκική αστική τάξη, δηλώνει «πιο έτοιμη» να υπερασπιστεί τα συμφέροντα ΗΠΑ - ΕΕ - ΝΑΤΟ στην περιοχή, εναποθέτοντας την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και εφησυχάζοντας τον λαό ότι τάχα τα συμφέροντα των μονοπωλίων, που γεννάνε τους κινδύνους για τους λαούς, είναι αυτά που μπορούν να διασφαλίσουν τη σταθερότητα!
Ενδεικτικά, πατώντας πάνω στην απόσταση που στην τωρινή φάση δείχνει να υπάρχει μεταξύ των στοχεύσεων Ουάσιγκτον και Αγκυρας, η ελληνική κυβέρνηση παράσχει πλείστες διαβεβαιώσεις ότι διαθέτει βάσεις και μέσα για την ευόδωση των αμερικανικών σχεδίων στην Ανατολική Μεσόγειο. Οτι μπορεί να φιλοξενήσει εδώ αμερικανικές δραστηριότητες που σήμερα λειτουργούν στην τουρκική βάση του Ιντσιρλίκ.
Επίσης, διατίθεται να προχωρήσει σε πολυετή ανανέωση της διμερούς συμφωνίας που διέπει τη λειτουργία της αμερικανικής βάσης στη Σούδα, εξ ου και ο υπουργός Αμυνας, Π. Καμμένος, είναι σε τακτική επικοινωνία για το θέμα με τον ιδιαίτερα ...δραστήριο σε αυτά τα θέματα Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα, Τζ. Πάιατ. Παράλληλα, μεθοδεύεται και νέο ταξίδι του υπουργού Εξωτερικών, Ν. Κοτζιά, στις ΗΠΑ, πιθανόν και μέσα στον Ιούνη.
Σημειωτέον, η μόνη διαφοροποίηση εντός κυβερνητικού στρατοπέδου - που όλοι τους, επί πρώτης φοράς Αριστεράς, ομονοούν στην πολυετή ανανέωση - περιορίζεται στο αν θα πρέπει, σε «αντάλλαγμα», να ζητήσουν «μόνο» κάποια στρατιωτική στήριξη, π.χ. παροχή αμερικανικών στρατιωτικών μέσων ή «διευκολύνσεις» για εκσυγχρονισμό υπαρχόντων αεροσκαφών ή/και αγορά νέων, ή αν θα πρέπει να βάλουν κι άλλα θέματα στο τραπέζι όπως κάποια στήριξη στα Ελληνοτουρκικά, το Κυπριακό, το Σκοπιανό, την υπόθεση «διευκολύνσεων» στην εγχώρια καπιταλιστική οικονομία.

Η σφραγίδα του λαού

Σε κάθε περίπτωση, όλες οι προαναφερόμενες λεπτομέρειες αντικρουόμενων ή αλληλοσυμπληρούμενων σχεδιασμών, επεισόδια ενδοαστικών συγκρούσεων όπως αυτά μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας εντός, μάλιστα, πλαισίου ΝΑΤΟ, χαρακτηριστικά δείγματα λυκοφιλιών που αναθερμαίνονται ή μπαίνουν στον «πάγο» αναλόγως πώς συμφέρει κάθε φορά, το πώς διαβάζονται εδώ οι εξελίξεις από αρμόδια κέντρα και επιτελεία, η ίδια η πρεμούρα της κυβέρνησης να παίξει σε όλα αυτά τα μέτωπα ακόμα πιο ενεργό ρόλο, αναδεικνύοντας τη χώρα σε βασικό πυλώνα του ΝΑΤΟ και των ιμπεριαλιστικών μεθοδεύσεων, είναι επικίνδυνα για τον ελληνικό λαό, και όλους τους λαούς της περιοχής.
Εξ ου και είναι αναγκαίο να δυναμώσει η εργατική - λαϊκή πάλη ενάντια στα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια, στα σενάρια αλλαγής συνόρων σε Μέση Ανατολή, Βαλκάνια και συνολικά, σε κάθε εμπλοκή της χώρας σε αυτούς τους σχεδιασμούς, στην αναζήτηση «πατρόνων» και «προστατών» που θα βάλουν τάχα «πλάτη» στα «εθνικά» συμφέροντα, όπως βαφτίζονται αυτά των ντόπιων επιχειρηματικών ομίλων, οι συμφωνίες των οποίων σφραγίζονται με το αίμα του λαού, ειδικά όσο το κουβάρι των συγκρούσεων περιπλέκεται και παραπέρα. Ο λαός να βγει μπροστά και να σφραγίσει ο ίδιος τις εξελίξεις, με την ανειρήνευτη πάλη του, την πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και την εξουσία του, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και συμμαχίες του.

Στρατιωτική προπαρασκευή στη βάση οξυμένων αντιθέσεων Από την προηγούμενη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, στη Βαρσοβία Από την προηγούμενη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, στη Βαρσοβία Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ, την Πέμπτη

Στρατιωτική προπαρασκευή στη βάση οξυμένων αντιθέσεων

Από την προηγούμενη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, στη Βαρσοβία

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ, την Πέμπτη 25/5, στις Βρυξέλλες, συνέρχεται στο φόντο επικίνδυνων για τους λαούς σχεδιασμών κλιμάκωσης της στρατιωτικής προπαρασκευής, στην κόντρα με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα για την προάσπιση θέσεων μονοπωλίων της κάθε πλευράς. Επίσης, στο φόντο σχεδίων για ενδυνάμωση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ ΝΑΤΟ και ΕΕ ώστε από καλύτερες θέσεις και με ενισχυμένες δυνατότητες να διεκδικούν κυριαρχία σε πλουτοπαραγωγικές πηγές και διαύλους. Αλλά και με αντιθέσεις στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού άξονα για το πώς και προς όφελος ποιου αυτή η συνεργασία θα προχωρήσει.
Το κλίμα «ψήθηκε» την προηγούμενη βδομάδα, οπότε και συνεδρίασαν διαδοχικά στις Βρυξέλλες, προς προετοιμασία της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, αλλά και της αντίστοιχης της ΕΕ τον Ιούνη, όλα τα αρμόδια όργανα: Το Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, η Στρατιωτική Επιτροπή της ΕΕ, η Στρατιωτική Επιτροπή του ΝΑΤΟ και, τέλος, οι υπουργοί Αμυνας της ΕΕ, παρουσία του γγ του ΝΑΤΟ.
Τα θέματα που πραγματεύτηκαν είναι ενδεικτικά του προσανατολισμού τους: Η Παγκόσμια Στρατηγική της ΕΕ σε θέματα Ασφάλειας και Αμυνας, η στρατηγική δηλαδή για την προάσπιση θέσεων ευρωενωσιακών μονοπωλίων στον ανταγωνισμό με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Η «δυνατότητα Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας» μεταξύ των στρατιωτικών δυνάμεων και των πολεμικών βιομηχανιών της ΕΕ. Η ενδυνάμωση των «εργαλείων ταχείας αντίδρασης» της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων των Σχηματισμών Μάχης της ΕΕ («EU battlegroups»). Η παραπέρα ενίσχυση της συνεργασίας ΕΕ - ΝΑΤΟ.
Σημειωτέον, οι υπουργοί Αμυνας είχαν «γεύμα εργασίας» με τους συναδέλφους τους, υπουργούς Εσωτερικών, όπου εστίασαν σε ζητήματα «αντιτρομοκρατίας», σε άλλο ένα χαρακτηριστικό δείγμα επικίνδυνης για τους λαούς διαπλοκής του αντικειμένου της «άμυνας» με αυτό της «εσωτερικής ασφάλειας», με βάση το περιεχόμενο που το κεφάλαιο δίνει σ' αυτές τις έννοιες, βάζοντας τις Ενοπλες Δυνάμεις να παίζουν ακόμα πιο ενεργό ρόλο και σε θέματα «τάξης» - θωράκισης της εξουσίας του κεφαλαίου.

Πολύπλοκο ζήτημα με διαφορετικές προσεγγίσεις

Ειδικά για τις σχέσεις ΕΕ - ΝΑΤΟ, παράγοντες σε Βρυξέλλες και Αθήνα, διπλωματικά και στρατιωτικά στελέχη, εκτιμούν ότι το θέμα θα απασχολήσει για πολλά πολλά χρόνια. Επίσης ότι, όπως φαίνεται τώρα τουλάχιστον, θα διατηρηθεί η κυρίαρχη θέση του ΝΑΤΟ με επιδίωξη συμπληρωματικότητας μέσων, αποφυγής αλληλεπικαλύψεων ή δημιουργίας νέων στρατιωτικών δομών καθαρά ευρωενωσιακών.
Οτι η Ουάσιγκτον και η διακυβέρνηση Τραμπ θέλει την ΕΕ να διαθέτει περισσότερα στρατιωτικά μέσα και πόρους για την υλοποίηση των στόχων της, πάντα υπό «καπέλο ΝΑΤΟ» και όχι κάποια αυτονόμησή της. Πιθανολογείται, μάλιστα, ότι μετά το καλοκαίρι η αμερικανική πλευρά θα καταθέσει και κάποιες «νέες ιδέες» για «εμβάθυνση» των διμερών σχέσεων.
Με ενδιαφέρον αναμένεται και η στάση της Βρετανίας. Στελέχη εκτιμούν ότι το Λονδίνο θα ρίξει μεγάλο βάρος στη συμμετοχή του στο ΝΑΤΟ, επιδιώκοντας μετά το Brexit να συνεχίσει να έχει ένα πόδι στην ΕΕ, επηρεάζοντας τις εξελίξεις, μέσω ΝΑΤΟ.
Μάλιστα, υπάρχουν κύκλοι που θεωρούν ότι με την ένταξη πλέον της Βρετανίας στην ομάδα των μελών του ΝΑΤΟ που δεν είναι και μέλη της ΕΕ, ενισχύεται συνολικά η ομάδα των «εκτός ΕΕ» μελών του. Ομάδα όπου ανήκει και η Τουρκία, με Βρετανία και Τουρκία, μάλιστα, να υπολογίζεται ότι έχουν τους ισχυρότερους στρατούς εντός ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην άσκηση πιέσεων για τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης πλευράς στη λήψη σχετικών αποφάσεων.
Οι ίδιοι παράγοντες παραπέμπουν στην επίσκεψη, πρόσφατα, Βρετανών αξιωματούχων στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της πρωθυπουργού, Τ. Μέι, καθώς και στην «κλασική» ανεκτική σχέση του Λονδίνου έναντι της Αγκυρας στο Κυπριακό, όπως λέγεται ότι φάνηκε και στις τελευταίες διαπραγματεύσεις για το ζήτημα στη Γενεύη, από τις θέσεις που πήρε εκεί ο Βρετανός ΥΠΕΞ, Μπ. Τζόνσον.
Σε ό,τι αφορά τις προσεγγίσεις άλλων δυνάμεων, εμπειρογνώμονες εκτιμούν ότι η Γερμανία προτίθεται να αναλάβει πιο ηγετικό ρόλο στην ευρωενωσιακή πολεμική μηχανή μετά την αποχώρηση της Βρετανίας, αν και αρμόδιοι Γερμανοί αξιωματούχοι ξορκίζουν το ενδεχόμενο να αυξηθούν δραματικά οι στρατιωτικές δαπάνες της χώρας τους. Γι' αυτό ίσως το Βερολίνο επιδιώκει - όπως λένε αρμόδιες πηγές - αναθέρμανση και ενίσχυση του άξονα με το Παρίσι ώστε να αντιπαρατεθεί στις κοινές προσεγγίσεις Ουάσιγκτον - Λονδίνου.
Συμπληρώνουν ότι η Γαλλία, σε μια παραπλήσια γραμμή, ζητά κι αυτή μια ενίσχυση δυνατοτήτων της ΕΕ: «Ζητά "περισσότερη ΕΕ στο ΝΑΤΟ και λιγότερο ΝΑΤΟ στην ΕΕ"». Η Γαλλία υποστηρίζει, εξάλλου, ότι η «συμπληρωματικότητα» των 2 οργανισμών, ΝΑΤΟ και ΕΕ, δε σημαίνει και συγχώνευσή τους.
Ως σημαντικός υποστηρικτής οικοδόμησης της «Ευρωπαϊκής Αμυνας» εμφανίζεται και η Ιταλία, ο ρόλος της οποίας ως στρατιωτικής δύναμης έχει αυξηθεί σημαντικά εντός ΕΕ μετά το Brexit.
Βέβαια, καθώς όλες αυτές οι προσεγγίσεις αντανακλούν διαφορετικές οπτικές για το πώς θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των μονοπωλίων του ενός ή του άλλου καπιταλιστικού κράτους, η Κομισιόν, προσπαθώντας να λειτουργήσει ως «χωνευτήρι» διαφορετικών στοχεύσεων, διεμήνυσε μέσω εκπροσώπου της στην πρόσφατη Σύνοδο των ΥΠΕΞ της ΕΕ, στη Μάλτα, ότι η συνεργασία ΕΕ - ΝΑΤΟ αποτελεί προτεραιότητά της. Σπεύδοντας ωστόσο να προσθέσει ότι «δεν προχωρούμε πέραν των όσων έχουν συμφωνηθεί από το Συμβούλιο της ΕΕ», σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσει όλες τις πλευρές.

Ανακύπτουν «θέματα»

Οι ενδοαστικές διαφορές εντός ΝΑΤΟ και ΕΕ έχουν διαφανεί και σε άλλα ζητήματα. Π.χ. στις σχέσεις με τη Ρωσία, που εμφανίζεται σημαντικός «οικονομικός εταίρος» μιας σειράς καπιταλιστικών κρατών.
Χαρακτηριστικά, κατά στρατιωτικές πηγές, σε πρόσφατη σύσκεψη στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, ο εκπρόσωπος της Ρουμανίας, με τη στήριξη του Καναδού ομολόγου του (ο Καναδάς λειτουργεί σ' αυτά τα διαβούλια ως εκπρόσωπος των ΗΠΑ, όπως παρατηρούν ανώτατοι στρατιωτικοί), ζήτησε να ενισχυθεί παραπέρα η στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ στη συνοριογραμμή με τη Ρωσία εντός του 2018. Μαζί τους συμφώνησε και ο Πολωνός εκπρόσωπος. Αντιρρήσεις και «επιφυλάξεις» για μια τέτοια εξέλιξη εξέφρασαν - κατά τις ίδιες πηγές - οι Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Δανία, ενώ Γερμανία, Νορβηγία και Δανία εμφανίστηκαν «προβληματισμένες» για την επαναφορά της «ψυχροπολεμικής» δομής της Συμμαχίας.
Αλλο ένα σημείο όπου προκύπτουν αντιθέσεις, είναι ο πιο «ενεργός ρόλος» του ΝΑΤΟ στη μάχη κατά του «Ισλαμικού Κράτους» σε Συρία και Ιράκ, όπως φέρεται να επιδιώκει η διοίκηση Τραμπ, στο γενικότερο πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας», κάτι στο οποίο φέρεται να αντιδρούν Γαλλία και Γερμανία.
Ο γγ του ΝΑΤΟ, Γ. Στόλτενμπεργκ, έλεγε την Πέμπτη: «Συζητείται τώρα κατά πόσο το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να ενταχθεί και επισήμως στο Συνασπισμό κατά του ISIL ("Ισλαμικού Κράτους")». «Δεν έχει παρθεί ακόμα κάποια απόφαση αλλά υπάρχουν μέλη του ΝΑΤΟ που είναι υπέρ της εμπλοκής με το επιχείρημα ότι μπαίνοντας στη συμμαχία κατά του ISIL, το ΝΑΤΟ θα στείλει ένα σαφές μήνυμα πολιτικής υποστήριξης και θα μπορούσε επίσης να παράσχει μια καλύτερη βάση για το συντονισμό της βοήθειας που ήδη παρέχεται από το ΝΑΤΟ στο Συνασπισμό».
Προσώρας έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι «όλο αυτό δεν αφορά εμπλοκή του ΝΑΤΟ σε όποιου είδους επιχειρήσεις μάχης», αλλά στην εναέρια επιτήρηση με τα αεροσκάφη ΑWACS και στην εκπαίδευση του ιρακινού στρατού, κάτι, βέβαια, που έτσι κι αλλιώς κάνει το ΝΑΤΟ σήμερα. Πάντως, το θέμα εξετάζεται και σε καθαρά στρατιωτικό - επιχειρησιακό επίπεδο. Π.χ. στη Σύνοδο της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, σε επίπεδο αρχηγών ΓΕΕΘΑ, την Τετάρτη στις Βρυξέλλες, ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν ήταν «η εξέταση της ενίσχυσης της συμβολής των επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, στο πλαίσιο προαγωγής της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής»...
Στις Βρυξέλλες λέγεται ότι Παρίσι και Βερολίνο προβάλλουν ενστάσεις, όπως ότι υπάρχει κίνδυνος το ΝΑΤΟ να εμπλακεί σε άλλη μια «τύπου Αφγανιστάν» ανοιχτά πολεμική και δαπανηρή εκστρατεία, να εξαγριώσει αραβικές χώρες και να ρισκάρει μια ευθεία αναμέτρηση με τη Ρωσία στη Συρία. Οτι Γερμανοί και Γάλλοι διατείνονται πως, ήδη, και τα 28 κράτη - μέλη του ΝΑΤΟ, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εμπλέκονται στη μάχη που διεξάγει εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους» ο συνασπισμός κρατών όπου ηγούνται οι ΗΠΑ. Οι ίδιες πηγές λένε, επίσης, ότι και Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Πορτογαλία έχουν προβάλει ενστάσεις φοβούμενες νέα κύματα προσφυγιάς στη Μεσόγειο.
Αμερικανοί αξιωματούχοι αντιτείνουν ότι το ΝΑΤΟ, με τη σωρευμένη εμπειρία εναντίον των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, θα μπορούσε να συμβάλει με εξοπλισμό, εκπαίδευση, συμβουλές, εναέριους ανεφοδιασμούς κ.ά.
Ψάχνοντας έναν συμβιβασμό, ΝΑΤΟικός αξιωματούχος έλεγε στις Βρυξέλλες ότι «αν οι σύμμαχοι πειστούν πως πρόκειται μόνο για ένα συμβολικό βήμα, μια συμφωνία θα είναι πιθανή. Ο Τραμπ θα επιστρέψει στις ΗΠΑ λέγοντας ότι το ΝΑΤΟ ενώνει δυνάμεις με τον Συνασπισμό, και στο μεταξύ το ΝΑΤΟ δεν θα έχει να κάνει κάτι επιπλέον, απ' ό,τι λίγο - πολύ κάνει ήδη, τουλάχιστον μέχρι νεωτέρας...».

Η ελληνική κυβέρνηση

Σε ό,τι αφορά τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης στα παραπάνω ζητήματα, προετοιμαζόμενη για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, αρμόδιοι παράγοντες αναφέρουν πως «η Ελλάδα είναι μια μικρότερη δύναμη σε σύγκριση με άλλες χώρες που εκπροσωπούνται στο ΝΑΤΟ. Η ελληνική αντιπροσωπεία θα παραβρεθεί αναζητώντας τι περιθώρια υπάρχουν για να διεκδικήσει το καλύτερο στα Ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό, στην "Ασφάλεια" στον ευρύτερο περίγυρο της χώρας και το Μεταναστευτικό».
Η προσπάθεια για «διευθέτηση» μιας σειράς ανοιχτών ζητημάτων, προς όφελος βέβαια της εγχώριας αστικής τάξης, πηγαίνει χέρι χέρι με τη στήριξη από τη μεριά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, αλλά και την προσπάθεια να διαδραματίσει ακόμα πιο ενεργό ρόλο στους σχεδιασμούς αυτούς. Μια «πλάτη» που αναμένεται να περιλαμβάνει πανηγύρια για την παραμονή και τη δραστηριότητα της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG2 στο Αιγαίο, ενίσχυση της αμερικανικής δραστηριότητας στη βάση της Σούδας, ανάληψη πρόσθετου έργου υποστήριξης του αμερικανικού 6ου στόλου στη Μεσόγειο, στήριξη του «αντιτρομοκρατικού» αγώνα με συλλογή και διάχυση πληροφοριών κ.ά.
Απ' όπου κι αν τις πιάσει κανείς, οι αποφάσεις αυτές βρωμάνε μπαρούτι, εφόσον όλοι οι σχεδιασμοί τους, ΝΑΤΟ και ΕΕ, κυβερνήσεων, οι αντιθέσεις και οι «συναντιλήψεις» τους είναι, όπως ομολογούν και οι ίδιοι, για «αποτροπή», για «κυριαρχία», για «προβολή ισχύος», μερικοί από τους ...κομψούς όρους που χρησιμοποιούν για να αποκρύψουν ότι για τα κέρδη του κεφαλαίου κάνουν συστηματικά, μεθοδικά και αδιάκοπα πολεμικές προετοιμασίες απέναντι σε άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και χώρες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους λαούς...

«Αριστερά» του ΔΝΤ

 

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

    Μιλούν για «εξιτήριο» από τα Μνημόνια!
   
 Κι όμως:
  
  Ψήφισαν ένα τέταρτο Μνημόνιο – αυτό που αποκαλούν «τεχνική συμφωνία» – με το οποίο παίρνουν νέα μνημονιακά μέτρα μέχρι το 2022!
  
  Το είδος της λογικής που διατείνεται ότι «το Μνημόνιο τελειώνει το 2018», την ώρα που επιβάλλονται μνημονιακά μέτρα τουλάχιστον μέχρι το 2022, είναι μια «λογική» που συνταιριάζει απόλυτα με το είδος της «Αριστεράς» που εκπροσωπούν.

   
 Ψήφισαν ένα τέταρτο Μνημόνιο που ακόμα και για τα «θετικά» (βλέπε: 
ψευτοαντίμετρα) που περιέχει, προβλέπει ότι: Οι διατάξεις των αντιμέτρων

«τίθενται σε εφαρμογή από 1.1.2019 και από 1.1.2020 αντιστοίχως, υπό την προϋπόθεση και στο βαθμό που, σύμφωνα με εκτίμηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σε συνεργασία  με  την  Ευρωπαϊκή  Κεντρική  Τράπεζα,  τον  Ευρωπαϊκό  Μηχανισμό Σταθερότητας  και  τις  ελληνικές  αρχές,  στο  πλαίσιο  της  τελικής  αξιολόγησης  του Προγράμματος  Οικονομικής  Προσαρμογής, δεν  προκαλείται  απόκλιση  από  τους μεσοπρόθεσμους δημοσιονομικούς στόχους, όπως αυτοί καθορίζονται στο ως άνω Πρόγραμμα». 

    Τι λένε:

    Δυο χρόνια μετά την υποτιθέμενη «λήξη του Μνημονίου» ακόμα και τα περίφημα «αντίμετρά τους» θα υλοποιηθούν μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα εγκριθούν από το ΔΝΤ και από όλο το απαράτ των λεγόμενων «θεσμών». 
  
    Δηλαδή, την ίδια ώρα που ψήφισαν ότι 5 χρόνια μετά ούτε συσσίτια στα σχολεία δεν θα μπορούν να μοιραστούν στη χώρα χωρίς την άδεια του ΔΝΤ, αυτοί βγάζουν λογύδρια περί «τέλους» της επιτήρησης, της κηδεμονίας και της επιτροπείας!

   Τρέλα; Όχι, «πρώτη φορά ΔουΝουΤουΑριστερά»…

Πηγή: Real News 21/5/2017

Δελτίο Κομινφόρμ 12

Στον απόηχο των μαζικών πανεργατικών κινητοποιήσεων ενάντια στα προκαταρκτικά του τέταρτου μνημονίου, αλλά χωρίς την παραμικρή πολιτική σύνδεση με αυτές, ο πολιτικός ροκ σταρ, Γιάνης Βαρουφάκης, παρουσίασε στο κλειστό του Σπόρτινγκ τη νέα πολιτική του κίνηση, καταφέρνοντας να μαζέψει ένα στενό κύκλο συγγενών και φίλων -που με πολιτικούς όρους λέγεται σέχτα ή αλλιώς τρεις κι ο κούκος, που δε φέρνει την άνοιξη.

Λένε πως όταν είχε έρθει ο Έντι Τζόνσον στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό κι έπαιξε πρώτο αγώνα με τον ΠΑΟ στο Κύπελλο, είχε πάθει σοκ με τις συνθήκες και πίστευε πως το Σπόρτινγκ ήταν απλά ένα βοηθητικό κλειστό κι όχι η σάλα όπου θα γινόταν ο αγώνας (με το ιστορικό χαμηλό του 42-40, κάτω κι από το 45-44 στον πέμπτο τελικό της ίδιας χρονιάς).  Τηρουμένων των αναλογιών, αν πήγαινε κανείς δικός μας την Παρασκευή στο κλειστό, μπορεί να ξεγελιόταν και να πίστευε πως ήταν απλώς μια μικρή προσυγκέντρωση. Κι ύστερα να κάνει τις συγκρίσεις με τα εισιτήρια που έκοβε ο Μίτσελ Ουίγγινς (κι ο Αβδάλας, κι ο Παπαδάτος, ο Μποσγανάς, ο Χρήστος Χριστοδούλου, ο Αγγελίδης, ο Τόνι Κόστνερ, ο Κουβανός Γκίμπερτ, μη σου πω κι η Άννυ Κωνσταντινίδου). Για να μην πιάσουμε την ΚΝΕ που το γεμίζει άνετα μόνη της -και το παρκέ, όχι μόνο τις κερκίδες.

Αλλά στα δύσκολα έρχονται οι φίλοι, όπως η ΕφΣυν κι ο συντάκτης της, να συμμαζέψουν τα αδικαιολόγητα, θυμίζοντας τις αθλητικές αναλύσεις του γαλατικού κοινού από τον Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες: ο αγωνιστικός χώρος ήταν πολύ βαρύς, και τα αγριογούρουνα -που είναι πολύ ευαίσθητα ζώα- είχαν φάει κάτι αηδίες, ενώ το κοινό ήταν πιο ευγενές στις μέρες του Μαθουσαλίξ...
Κατ' αντιστοιχία, την Παρασκευή η παρουσίαση ήταν αργά το βράδυ, είχε μπάσκετ ο Ολυμπιακός -που ήταν το απόγευμα πάντως- κι ήταν μακριά από το κέντρο... Χώρια που τον πολεμούν τα ΜΜΕ κι οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΪ -που είναι βασικά επαρχιώτες, παρά φιλελέδες- παραγνωρίζοντας την εκδοτική του επιτυχία στην Ευρώπη.

Έτσι είναι... Κατά βάθος, ο Βαρουφάκης έγινε ροκ-σταρ επειδή τον πολέμησε ανελέητα το μιντιακό σύστημα για τις ριζοσπαστικές πολιτικές του απόψεις: πχ αποδοχή του μνημονιακού πυρήνα στο 70% του, και αταξικές αναφορές στην Ευρώπη-ΕΕ: εμείς δε μένουμε Ευρώπη, είμαστε η Ευρώπη που μάχεται για τη Δημοκρατία και την Αξιοπρέπεια.

Γιατί όχι όμως; Εδώ θεωρείται αριστερή σύγκρουση με το σύστημα το κακόγουστο σόου της Ραχήλ ή τα τρικάκια της ΛαΕ. Κι ένα σόου -σε αντίθεση με τις πολιτικές συγκεντρώσεις- χρειάζεται πολύ λίγα άτομα για να πιάσει. Πχ σαν τους 30 παρατρεχάμενους της Μακρή ή τις μερικές δεκάδες του Βαρουφάκη.

-Για όσους (επιμένουν να) μπερδεύουν τη σύγχρονη καπιταλιστική Ρωσία με τη Σοβιετική Ένωση, μπορούν απλώς να συγκρίνουν το λιγόψυχο -πλην πανάκριβο σαν γούνα- κουφάρι της σημερινής ΤΣΣΚΑ, με την παλιά κραταιά ομάδα του Κόκκινου Στρατού. Μισθοφόροι vs ερασιτέχνες, που όμως αγαπάνε την τέχνη τους κι αυτό που κάνουν.

Το βράδυ, ο Ολυμπιακός πάει με φόρα για το 4ο (Ευρωπαϊκό), αλλά τον πρόλαβε στη γωνία ο Τσίπρας με το τέταρτο μνημόνιο και ο Μητσοτάκης με τις γουρλίδικες και γουρολμάτικες ευχές του.

Και μένουν αναπάντητα τα ερωτήματα του Λαϊκού Στρώματος.
Είναι ο Ομπράντοβιτς ένα είδος μπασκετικού Μουρίνιο; Και πρέπει άραγε να ταχθούμε με την ήττα της δικής μας αστικής τάξης, στην ελληνοτουρκική διένεξη;

-Δεν είναι μόνο η νοσταλγία των λαών της Ευρώπης για το σοσιαλισμό που γνωρίσανε. Είναι και η εκτίμησή τους για τα "καλούδια" που τους έφερε ο "ελεύθερος" ιμπεριαλιστικός κόσμος.

Ο Ρίγκαν στη γειτονικής Βουλγαρία

Αλλά κι η προκλητικότητα του τελευταίου που στήνει μνημεία της νίκης του για λαομίσητους ηγέτες, που αν δεν ήταν πρόκληση, θα ήταν απλώς ανέκδοτο. Σαν κι αυτά που διηγούνταν στις μέρες τους ο Ρίγκαν.



-Μπορεί να μην έβαλε γραβάτα, αλλά μας την φόρεσε θηλιά και συνεχίζει με κρύα αστειάκια να προκαλεί για τη μαύρη τρύπα του χρέους. Και τώρα λέει πως μπορεί να χρειαστεί να φορέσει τελικά γραβάτα... Φοβερό, τρομερό!



Μόνο που στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί και γραβάτες...

Του Γιάννη Δερμεντζόγλου

Όποιος κρίνει την προοδευτικότητα ενός πολιτικού από το ντύσιμο και την εμφάνισή του, είναι σαν να βλέπει ένα προϊόν από τη συσκευασία ή ένα αστικό κόμμα από τις προεκλογικές του διακηρύξεις ή μια σύγκρουση από τις τρακατρούκες και το τηλεοπτικό σόου τριάντα χαρούμενων -όπως τις προάλλες στο Σύνταγμα. Ή να κάνει όλα τα παραπάνω μαζί...

-Μπορείτε επίσης να διαβάσετε τη συνέντευξη του Κουτσούμπα στα "Νέα", όπου μεταξύ άλλων απαντά στην κλασική πια ερώτηση περί συνεργασίας με ΛαΕ, Ανταρσυα, κτλ, για να πει ότι έχουμε κάτι καλύτερο, την κοινωνική συμμαχία.

Προτείνουμε κάτι πιο αποτελεσματικό και συνάμα ρεαλιστικό. Να τα "βρουν" μέσα στο κίνημα στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και τις σχολές οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι και οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, μέσα από τα σωματεία τους, τις επιτροπές αγώνα, τους συλλόγους τους, τις συσπειρώσεις τους, ανεξάρτητα τι έχουν ψηφίσει τα προηγούμενα χρόνια, ανεξάρτητα πως νιώθουν "αριστεροί", "δεξιοί", "προοδευτικοί", εάν είναι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ. Να διαμορφώσουν τη δική τους συμμαχία, την κοινωνική συμμαχία, η οποία θα διαθέτει και σχέδιο, θα έχει και κατεύθυνση και πρόγραμμα δράσης σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή βάση, δεν θα περιορίζεται σε τρέχοντα ζητήματα, άμεσων διεκδικήσεων, αλλά θα στρέφεται ενάντια στο σύστημα, θα ανοίξει τη συζήτηση και την πάλη για την εξουσία που πρέπει να πάρουν οι εργάτες, ο λαός, για το οικονομικό και κοινωνικό σχέδιο δράσης της. Μέσα σε αυτή τη συμμαχία έχουν θέση όλοι και όλες, όχι απλά ως κάποιες συνιστώσες κορυφών, που θα ποδηγετούν το κίνημα, αλλά μέσω των μελών και των φίλων τους θα μπορούν να συζητάνε και να αγωνίζονται για τα ωραιότερα ιδανικά που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία.

Κοινωνική συμμαχία. Σκέφτεστε κάτι καλύτερο; 

ΝΑΥΠΗΓΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ: Σχέδια "επανεκκίνησης" με κερδοφόρα προοπτική για το κεφάλαιο

 

Τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά

Τα διάφορα σενάρια που διακινεί τελευταία η κυβέρνηση για «επανεκκίνηση» της εγχώριας ναυπηγικής βιομηχανίας συνδέονται άμεσα με τους σχεδιασμούς για ανάδειξη της χώρας σε διαμετακομιστικό και ενεργειακό κόμβο, για λογαριασμό της αστικής τάξης και ξένων μονοπωλιακών ομίλων, που προσδοκούν κέρδη από την επένδυση κεφαλαίων στην Ελλάδα.

Για παράδειγμα, η χρήση και μεταφορά «εναλλακτικών» καυσίμων, όπως το LNG (υγροποιημένο φυσικό αέριο), δημιουργεί ανάγκες για εκτεταμένο πρόγραμμα επισκευών και μετασκευών σε πλοία. Ενδεικτικά, σε χαιρετισμό που είχε απευθύνει ο υφυπουργός Οικονομίας, Στ. Πιτσιόρλας, στη συνεδρίαση του ΔΣ του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιά, στις 24 Απρίλη, είχε πει ότι λόγω της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ, «η Ελλάδα έχει μπει στον παγκόσμιο χάρτη μεταφορών, η θέση μας έχει αναβαθμιστεί (...) Σε αυτό το πλαίσιο, το θέμα των ναυπηγείων αποκτά τεράστια σημασία, καθώς πρόκειται για την "ατμομηχανή" της ελληνικής οικονομίας».

Αντίστοιχα, ο υπουργός Ναυτιλίας, Π. Κουρουμπλής, σε συνέντευξη στη «Ναυτεμπορική», στις 13 Μάρτη, αναφέρθηκε στην προσδοκώμενη αύξηση του μεταφορικού έργου μέσω των λιμανιών της Ελλάδας, αλλά και στους νέους ευρωπαϊκούς κανονισμούς για μετατροπές σε πλοία. Κοντολογίς, σημείωσε: «Η επιλογή της διεύρυνσης της Διώρυγας του Σουέζ φέρνει περισσότερα πλοία στον Πειραιά. Επίσης, τα νέα μέτρα περιβαλλοντικού χαρακτήρα της Κοινότητας, με τη χρήση εναλλακτικών καυσίμων από τα πλοία, δημιουργούν νέες ανάγκες για επισκευές και μετασκευές στα πλοία, τις οποίες η χώρα μας πρέπει να καλύψει».

Αλλα πεδία που συνδέονται με τη ναυπηγοεπισκευή και ενθαρρύνεται η επένδυση κεφαλαίων, είναι οι πλωτές πλατφόρμες για την εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου, η κρουαζιέρα, ενώ σε εξέλιξη είναι και οι ευρωΝΑΤΟικοί σχεδιασμοί για την αναδιάρθρωση της «αμυντικής» βιομηχανίας, στους οποίους η κυβέρνηση επιδιώκει να παίξει ρόλο.

Τεράστια πεδία κερδοφορίας

Με δεδομένα τα παραπάνω, το τελευταίο διάστημα αναθερμαίνεται το ενδιαφέρον πολυεθνικών ομίλων για τα ναυπηγεία και παράλληλα δυναμώνουν οι ανταγωνισμοί για το ποιος θα βάλει στο χέρι τις υποδομές και την τεχνογνωσία που έχει το πολύπειρο εργατικό δυναμικό στον κλάδο της ναυπηγοεπισκευής στην Ελλάδα.

Τα μεγαλύτερα «φιλέτα», που είναι τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και Ελευσίνας, τα διεκδικεί η COSCO, ως ιδιοκτήτης του ΟΛΠ και κυρίαρχη δύναμη πλέον σε ό,τι αφορά τη διαμετακόμιση στην Ελλάδα. Ενδιαφέρον δείχνουν επίσης εταιρείες - κολοσσοί της Ενέργειας, που έχουν πάρει συμβόλαια για έρευνες και εξόρυξη εντός της ΑΟΖ του Ισραήλ και της Κύπρου, κατά κύριο λόγο ευρωπαϊκών συμφερόντων, αλλά και η αμερικανική «ExxonMobil».

Από την άλλη, οι σημερινοί ιδιοκτήτες των ναυπηγείων, τα αραβογερμανικά μονοπώλια «Thyssen Kroup» και ADM, δεν δείχνουν διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν «αμαχητί» τις θέσεις τους, ή τουλάχιστον χωρίς ισχυρά ανταλλάγματα. Γι' αυτό έχουν προσφύγει στα ευρωπαϊκά και διεθνή δικαστήρια, ενάντια στο Ελληνικό Δημόσιο, για «αθέτηση συμφωνιών», θέλοντας με καλύτερους όρους να διαπραγματευθούν τις εξελίξεις.

Σε κάθε περίπτωση, κάθε δημοσίευμα στον Τύπο, κάθε κυβερνητική δήλωση, αξιοποιείται για να καλλιεργηθούν ελπίδες και προσδοκίες στους χιλιάδες εργαζόμενους, ανέργους ή και απλήρωτους εργάτες των ναυπηγείων και της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης ότι τα «πέτρινα χρόνια» τελειώνουν. Οτι η ναυπηγοεπισκευή, με νέες επενδύσεις και φρέσκα κεφάλαια, περνάει σε φάση ανάκαμψης, ακολουθώντας τη γενικότερη τάση που διαμορφώνεται στην οικονομία. Και ότι ο στόχος για μετατροπή της χώρας σε κόμβο Ενέργειας και μεταφορών «ακουμπάει» τα λαϊκά συμφέροντα και ανάγκες, αφού φέρνει δουλειές και χρήμα στον κλάδο.

Ολα αυτά είναι ιδεολογήματα και αυταπάτες που τα δοκίμασαν και τα προηγούμενα χρόνια οι εργαζόμενοι στη ναυπηγοεπισκευή και έχουν πικρή πείρα, είτε από την περίοδο που τα ναυπηγεία ήταν στον έλεγχο του αστικού κράτους είτε όταν στο μετοχικό κεφάλαιο πλειοψηφούσαν ιδιώτες. Σχετική ανάκαμψη της δραστηριότητας στη ναυπηγοεπισκευή μπορεί να υπάρξει, αλλά η εκμετάλλευση των εργαζομένων θα αυξάνεται διαρκώς, στο έδαφος των αντεργατικών - αντιλαϊκών νόμων που ψήφισαν οι κυβερνήσεις όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Το παράδειγμα των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, το μεγαλύτερο ναυπηγείο της Ανατ. Μεσογείου. Οι τεράστιες εγκαταστάσεις του, τα ελασματουργεία, οι «ναυπηγικές κλίνες», ο στόλος των ρυμουλκών, οι γερανοί - στεριανοί και πλωτοί - το τμήμα κατασκευής τρένων και οι δεξαμενές που διαθέτει το ναυπηγείο (η «Νο 5» είναι η μεγαλύτερη της Ανατ. Μεσογείου και μπορεί να υποδεχτεί πλοία έως και 500.000 τόνων), σαπίζουν εδώ και χρόνια από τη σκουριά, ενώ θα μπορούσαν να δίνουν δουλειά σε χιλιάδες εργάτες και με τη δραστηριότητά τους να υπηρετούν τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, υποτάσσοντας σ' αυτόν το σκοπό τις τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες και την τεχνογνωσία του προσωπικού.

Στο πλαίσιο ευρύτερων ανταγωνισμών, μέσα κι έξω από την ΕΕ, απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επέβαλε το 2010 το κλείσιμο και την εκποίηση του εμπορικού του τμήματος (δηλαδή, του κύριου μέρους του ναυπηγείου), ενώ καταλογίστηκε και πρόστιμο που σήμερα έφτασε περίπου στα 560 εκατ. ευρώ για κρατικές ενισχύσεις το 1996. Η απόφαση εξαίρεσε το «στρατιωτικό» τμήμα του ναυπηγείου.

Οι μονοπωλιακοί όμιλοι που το εκμεταλλεύονται, αφού ξεκοκάλισαν 2,3 δισ. ευρώ, δηλαδή το 75% του προγράμματος του Πολεμικού Ναυτικού, παραδίδοντας μόνο ένα από τα πέντε υποβρύχια, το οποίο έγερνε, από το 2012 δεν έχουν δώσει δεκάρα τσακιστή για μισθούς στους 900 περίπου εργαζόμενους, ενώ έκλεισαν και το τμήμα κατασκευής τρένων. Από το 2015 οι μισθοί των εργαζομένων (οι οποίοι πλέον έχουν μειωθεί κατά 30%, χώρια την περικοπή επιδομάτων κ.λπ.) καταβάλλονται από το Πολεμικό Ναυτικό, ενώ για τρία χρόνια ήταν απλήρωτοι! Τώρα, οι σημερινοί ιδιοκτήτες, για να φύγουν και να παραδώσουν τη σκυτάλη στους επόμενους, ζητούν 1 δισ. ευρώ ακόμα.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις, στις 18 Μάη, του υφυπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης, Στ. Πιτσιόρλα, το πλάνο της κυβέρνησης προβλέπει να εισέλθει «ειδικός διαχειριστής» στα ναυπηγεία, ο οποίος θα αναλάβει να υλοποιήσει την απόφαση της ΕΕ για πλειστηριασμό περιουσιακών στοιχείων. Σε δεύτερη φάση, το ναυπηγείο θα χωριστεί σε δύο κομμάτια: Το πρώτο θα είναι αποκλειστικά στρατιωτικό ναυπηγείο, το οποίο θα μπορεί να πωληθεί μόνο σε ομίλους της ΕΕ, ενώ στο λεγόμενο εμπορικό κομμάτι προβλέπεται να εμπλακούν (π.χ. ενοποίηση ή κοινός ιδιοκτήτης κ.ο.κ.) τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και Νεωρίου, με τους εργαζόμενους να παραμένουν στον «αέρα».

Τα ίδια σε Ναυπηγεία Ελευσίνας και Νεώριο Σύρου

Ανάλογες είναι οι εξελίξεις και σε άλλα ναυπηγεία. Σε Ελευσίνα και Νεώριο Σύρου, τα ναυπηγεία πουλήθηκαν εδώ και 20 περίπου χρόνια στον όμιλο Ταβουλάρη. Μεγάλο μέρος των υποδομών στην Ελευσίνα έχει εκποιηθεί, το προσωπικό έχει μειωθεί στο μισό με αμφίβολη τη μισθοδοσία του, ενώ τώρα ο ιδιοκτήτης αναζητά νέο αγοραστή. Αντίστοιχα, από τους 1.200 εργαζόμενους που είχε το Ναυπηγείο Νεωρίου στη Σύρο, όταν το παρέλαβε ο Ν. Ταβουλάρης, έχουν απομείνει περίπου 120, οι οποίοι εδώ και 17 μήνες είναι απλήρωτοι!

Μάλιστα, στις 2 Μάη ο εργοδότης τούς έστειλε επιστολή, με την οποία ζητάει «τη σύνταξη και υπογραφή επιστολής του σωματείου προς τους πλοιοκτήτες και πράκτορες των πλοίων που θα δηλώνει τη δέσμευση του προσωπικού ότι δεν θα δημιουργούνται από πλευράς τους εμπόδια στην ομαλή εφαρμογή του προγράμματος επισκευής και κυρίως δεν θα παρεμποδίζεται ο απόπλους των πλοίων»!

Σε αυτά να προστεθεί ότι η κυβέρνηση, για την επίτευξη του στόχου της ανάκαμψης, προετοιμάζει ήδη με νομοθετικές ρυθμίσεις (π.χ. εξαίρεση χειριστών μηχανημάτων, λιμενεργατών των μεγάλων λιμανιών και διαμετακομιστικών κέντρων από το Εθνικό Μητρώο Φορτοεκφορτωτών Λιμένος και Ξηράς) τη μετατροπή ολόκληρης της λιμενικής λεκάνης της Αττικής, όπου συμπεριλαμβάνονται και τα ναυπηγεία σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, δηλαδή με ειδικό καθεστώς ασυλίας, πρόσθετων παροχών (π.χ. πλήρης φοροασυλία) για τα μονοπώλια και παραπέρα ένταση της εκμετάλλευσης για τους εργαζόμενους.

Ναυπηγεία κοινωνική ιδιοκτησία για τις ανάγκες του λαού

Σε πρόσφατη ανακοίνωση, η ΚΟ Ναυπηγείων Αττικής του ΚΚΕ αναφερόταν στις εξελίξεις και σημείωνε, ανάμεσα σε άλλα: «Οποιος επενδυτής και να έρθει, είτε αυτός είναι η CΟSCO είτε το Πολεμικό Ναυτικό είτε Ελληνες ή ξένοι επιχειρηματίες, θα νοιαστεί για το κέρδος του και όχι για τα δικά μας συμφέροντα.

Η κυβέρνηση, η εργοδοσία δεν ξέθαψαν το θέμα με τα ναυπηγεία τυχαία, αυτό το διάστημα, ούτε επειδή τους έπιασε ο πόνος για εμάς τους εργαζόμενους. Η εκμετάλλευση του λιμανιού του Πειραιά από μεγάλα μονοπώλια (COSCO), η Διεθνής Σύμβαση Διαχείρισης Θαλάσσιου Ερματος, το άνοιγμα της Διώρυγας του Σουέζ, οι ελεύθερες οικονομικές ζώνες, η αύξηση στην Τουρκία των ασφαλίστρων για ναυπήγηση (εμπόλεμη ζώνη) κ.ά., είναι "ευνοϊκές" συνθήκες για να υπάρξει καπιταλιστική ανάπτυξη στη ναυπηγική βιομηχανία στην Ελλάδα, στη συγκεκριμένη φάση.

Αυτήν την ανάπτυξη αξιοποιούν, ως πιστοί υπηρέτες του καπιταλιστικού συστήματος, οι ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τα άλλα κόμματα του ευρωμονόδρομου, για να μας πείσουν ότι αυτή είναι η λύση. Μας λένε ότι με "εθνική ομοψυχία" και "ταξική ειρήνη" η καπιταλιστική ανάκαμψη, δηλαδή οι απαιτήσεις και τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών, των μονοπωλιακών ομίλων και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών τους, θα εξυπηρετήσει τα δικά μας, εργατικά - λαϊκά συμφέροντα.

Οι εργαζόμενοι, και ειδικότερα εμείς στα ναυπηγεία, έχουμε πλέον γνώση και πείρα από τους χειρισμούς της κυβέρνησης, της εργοδοσίας και του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, που στόχο έχουν την εξαπάτηση και το πετσόκομμα των δικαιωμάτων μας. Τα έχουμε δοκιμάσει όλα! Τα λιμάνια και οι υποδομές της Ελλάδας μπορούν να γίνουν μοχλός πραγματικής ανάπτυξης και ευημερίας για τους εργάτες και τις λαϊκές οικογένειες μόνο όταν περάσουν στα χέρια τους και γίνουν κοινωνική περιουσία.

Μόνο όταν η εργατική τάξη πάρει την εξουσία στα χέρια της και θέσει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις, με κεντρικό και επιστημονικό σχεδιασμό, στην υπηρεσία του λαού, για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Σήμερα, είναι εφικτό και έχουν αυξηθεί αντικειμενικά οι δυνατότητες να περάσουμε σε έναν ανώτερο τύπο οργάνωσης της οικονομίας - κοινωνίας, όπου η παραγωγή - διανομή των προϊόντων θα γίνεται με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι το κέρδος των καπιταλιστών. Γνωρίζουμε πως την παραγωγή την κάνουμε εμείς, οι εργάτες, και χωρίς εμάς δε γίνεται τίποτα.

Αληθινή διέξοδος για τους εργάτες είναι ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός. Με κοινωνικοποίηση των εργοστασίων, των βασικών μέσων παραγωγής στη βιομηχανία, της γης και τους εργάτες να καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν, καταργείται η σκλαβιά της μισθωτής εργασίας, εδραιώνονται οι σχέσεις κοινωνικής ιδιοκτησίας, υπάρχει επιστημονικός, πανεθνικός, κεντρικός σχεδιασμός στην οικονομία.

Σε αυτήν την οικονομία - εξουσία ο Ενιαίος Κρατικός Φορέας Ναυπηγικής Βιομηχανίας θα λειτουργεί προς όφελος του λαού, για τις ανάγκες της χώρας, με εργατικό έλεγχο, προσφέροντας σταθερή δουλειά με δικαιώματα, συμβάλλοντας στην κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη της νησιωτικής περιφέρειας και όλου του λαού. Δηλαδή, ναυπηγεία στα χέρια του λαού με την εργατική τάξη στην εξουσία. Αυτή είναι η μόνη συμφέρουσα πρόταση για εμάς τους εργάτες των ναυπηγείων!».

Α. Ζ.

Εάν ο Παπαφλέσσας ήταν ο Παΐσιος…

       

Εάν ο Παπαφλέσσας ήταν ο Παΐσιος σήμερα θα γιόρταζαν πολλές εκκλησίες, σήμερα θα χτυπούσαν πολλές καμπάνες, σήμερα θα ακούγονταν πολλοί πανηγυρικοί για την προσφορά του στην Χριστιανοσύνη και στον πολιτισμό, σήμερα η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία θα πανηγύριζε κι ας πέθανε φυσιολογικά ο Άγιος Παΐσιος κι ας μην μαρτύρησε!

Σαν σήμερα ο Παπαφλέσσας έπεσε μαχόμενος μαζί με 300 άνδρες στο Μανιάκι αντιμετωπίζοντας τον Ιμπραήμ πασά και ξανανάβοντας την φλόγα της επανάστασης που κόντεψε να σβήσει από τις έριδες μεταξύ των επαναστατών! Σαν σήμερα ο Παπαφλέσσας στήθηκε στον Μανιάκι απέναντι στην πανίσχυρη στρατιά του Ιμπραήμ πασά αποφασισμένος να πεθάνει, αποφασισμένος να μαρτυρήσει! Σαν σήμερα ο Παπαφλέσσας τίμησε τα ράσα του!

Όμως σήμερα εκκλησίες δεν γιορτάζουν, καμπάνες δεν χτυπάνε και πανηγυρικοί δεν ακούγονται για τον Γρηγόριο Δικαίο, γιατί ο Παπαφλέσσας δεν ήταν ένας συνηθισμένος ρασοφόρος! Ο Παπαφλέσσας δεν πολεμούσε για να διώξει μόνο τον πασά, αλλά για να διώξει συνάμα και τον κοτζάμπαση! Ο Παπαφλέσσας δεν ήταν απλός αρχιμανδρίτης! Ήταν λεβεντόπαπας και ήρωας, ο Παπαφλέσσας ήταν επαναστάτης! Όσο αγαπούσε τον Παπαφλέσσα ο λαός και ο κατώτερος κλήρος, τόσο τον μισούσαν οι προύχοντες και ο ανώτερος κλήρος!

Ο Παπαφλέσσας δεν κηρύχτηκε Άγιος γιατί δεν είχε τα χαρακτηριστικά του Αγίου και σήμερα η εκκλησία δεν τον γιορτάζει, αλλά ούτε και τον μνημονεύει! Ο Παπαφλέσσας κηρύχτηκε ήρωας, αλλά σιγά – σιγά κοντεύουν να πάψουν να τον μνημονεύουν οι πάντες γιατί το παράδειγμα του Παπαφλέσσα είναι επικίνδυνο για την νέα γενιά! Το παράδειγμα του Παπαφλέσσα μπορεί να βάλει φωτιά και να κάψει όχι μόνο τα μνημόνια, αλλά και την σάπια καπιταλιστική κοινωνία, γι’ αυτό ο Παπαφλέσσας έπαψε να μνημονεύεται και προσπαθούν να θάψουν την μνήμη του στο χρονοντούλαπο της ιστορίας!

Όμως όσο οι δυνάστες προσπαθούν να εξαφανίσουν το πέρασμα του Παπαφλέσσα από αυτήν την γης, τόσο εμείς τον αγαπάμε περισσότερο γιατί βεβαιωνόμαστε ότι σωστά τον αγαπάμε! Και να είναι σίγουρος ο Παπαφλέσσας πως τον αγαπάμε τόσο πολύ που το πορτρέτο του το έχουμε ανάμεσα σε πορτρέτα αληθινών μαρτύρων και όχι Αγίων σαν τον Παΐσιο! Να είναι ήσυχος ο Παπαφλέσσας καθώς το πορτραίτο του κάνει παρέα στο πορτρέτο του Άρη και είμαστε σίγουροι ότι εκεί στα ξάγναντα μαζί τα πίνουν και περιμένουν να βαδίσουμε στα βήματά τους για ν’ αλλάξουμε τον κόσμο!

Καλά που ο Παπαφλέσσας δεν είναι Παΐσιος!

Χαρίδημος Πένσας

Όταν οι “Σύμμαχοι” συνεργάσθηκαν με τους Γερμανούς ναζί για να μην εισέλθει ο Ε.Λ.Α.Σ. στα Χανιά

Του Αλέξανδρου Κουτσομητόπουλου*

Με την «ευκαιρία» συμπλήρωσης 76 χρόνων από την Μάχη και την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανούς ( Sorry , «από τους … Ναζί») και τα μαζικά εγκλήματα πολέμου ( ληστείες και δολοφονίες ) που ακολούθησαν από τους προηγούμενους , Γερμανούς και μη , «Ευρωπαϊστές», αναδημοσιεύω περσινό άρθρο μου στον «Αγώνα της Κρήτης» ( μiα αξιόλογη προσπάθεια άσκησης «ακηδεμόνευτης δημοσιογραφίας») με ορισμένα για πολλούς άγνωστα ιστορικά στοιχεία.

"Sponsored links"

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ «ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ» ΤΟΥ Β΄ Π.Π. ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΥΜΑ ΤΗΣ –ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ – ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ «Γ΄ Π.Π» ΜΕΤΑΞΥ «ΔΥΣΗΣ Κ΄ ΑΝΑΤΟΛΗΣ» – Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΗΜΕΡΑ – ΜΕΤΑ ΤΗΝ «ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ» (ΤΥΧΑΙΟ;) – ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ «ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΡΡΑΞΗΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΙΣΗΣ – ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΠΙΙΤΑΛΙΙΣΤΙΚΗΣ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΑΓΟΡΑΣ
Aκολουθεί το άρθρο:
“Λόγω Επικαιρότητας” ( Γερμανός Διοικητής της – ήδη προϋπάρχουσας «Νατοϊκής Ναυτικής Δύναμης Περιπολιών στο Αιγαίο» , η οποία προορίζεται να «συντονίσει» και τις πρόσθετες «Ευρωπαϊκές Συνοριακές Δυνάμεις Στρατοχωροφυλακής – “Frontex” – για την Αποτροπή Ανεξέλεγκτης Προσφυγικής & Μεταναστευτικής Εισόδου» σε …«Ευρωπαϊκό» έδαφος ) ,σας παρουσιάζουμε ένα εν πολλοίς άγνωστο βιβλίο ιστορικής μελέτης , με τον τίτλο : “Η ΣΒΑΣΤΙΚΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ , μεταξύ Σεπτέμβρη & Νοέμβρη του 1943″.
Τ΄οποίο προφανώς αναφέρεται στην Γερμανική “Ανακατάληψη & Διοίκηση της Δωδεκανήσου”, μετά την παράδοση – συνθηκολόγηση των Ιταλικών συμμαχικών τους δυνάμεων.
Στη φωτογραφία βλέπουμε τον τελευταίο Γερμανό Διοικητή της Ρόδου και του “Ανατολικού Αιγαίου / Δωδεκανήσου , Otto Wilhelm Heinrich – WAGENER- ( θανατικό ναζιστή , πρώην βουλευτή & “οικονομικό σύμβουλο” , φίλο του Χίτλερ ) να παραδίδεται με στρατιωτικό , αλλά και ναζιστικό “Τελετουργικό”, μαζί με φρουρά 6000 στρατιωτών , στις “Συμμαχικές Δυνάμεις” ( Άγγλους + Έλληνες Αξιωματικούς ) στην Σύμη. Την ημέρα ακριβώς της οριστικής συνθηκολόγησης της Γερμανίας ( 8 Μαΐου 1945 ).

Ενώ παράλληλα οι “Σύμμαχοι” μας άφησαν άλλη μία Γερμανική Φρουρά περίπου 6000 ανδρών , του λεγόμενου στην γερμανική φαντασίωση “Φρουρίου της Κρήτης”, οπλισμένη να … “αυτοδιοικείται” στο στρατόπεδο της κοντά στην πόλη των Χανίων, μέχρι και ένα μήνα μετά την επίσημη Γερμανική Παράδοση !
Ώστε να “προσέχουν” ( οι “εχθροί” τους ναζί Γερμανοί» ) να μην εισέλθει ο “Ε.Λ.Α.Σ.” στα Χανιά ( ! ) , μέχρι να εμφανιστούν στο νησί η “Χωροφυλακή” και οι “Αρχές” της Αθήνας.
Πρόκειται για άλλη μια από τις “παγκόσμιες πρωτοτυπίες” που έζησε μόνο η Ελλάδα στην διάρκεια του Β΄Π.Π. , δηλαδή την συνεννόηση των πολεμικών αντιπάλων , «Φιλελεύθερων δυτικών Συμμαχικών κρατών» με την «Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία», για λόγους «αντιμετώπισης του «κουμμουνιστικού κινδύνου». Κάτι θα πρέπει να θυμάται και να γνωρίζει και ο αειθαλής πολιτικός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης από αυτή την περίπτωση της … “Πρώϊμης” – Δυτικοκαπιταλιστικής – Γερμανο – Νεοφιλελεύθερης Συνεργασίας…

"Sponsored links"

«Δύο χρόνια γερμανικής κατοχής στα Δωδεκάνησα» ( ειδική περίπτωση συνέχισης της γερμανικής κατοχής του “Ελλαδικού Χώρου” , πέρα από την αποχώρηση των Γερμανικών δυνάμεων από την Ηπειρωτική Ελλάδα και τα Επτάνησα τον Οκτώβρη του 1944 ) μέχρι την συνθηκολόγηση της Γερμανίας τον Μάιο του 1945) , ήταν αρκετά για την οδυνηρή οικονομική ληστεία και πολλά εγκλήματα πολέμου στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου , τα οποία βλέπουν σήμερα ξανά τον “δημοκρατικό γερμανικό πολεμικό στόλο” στα χωρικά τους ύδατα …
Στη Ρόδο ο “Βάγκενερ” , ο οποίος σύμφωνα με την έρευνα μας, «οραματιζόταν» να την μετατρέψει σε ένα και μετά την λήξη του Β΄Π.Π. «Ανεξάρτητο Γερμανικό – Σταυροφορικό Μεσαιωνικό Ιπποτικό Δουκάτο» ( ! ) , είχε εγκαταστήσει στην περιοχή της “Καλλιθέας” ένα φρικτό γερμανικό Στρατόπεδο Συγκέντρωσης όπου βασανίστηκαν πολλοί Έλληνες πατριώτες. Και εκτέλεσε – δολοφόνησε αδικαιολόγητα πάρα πολλούς Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου.
Το ίδιο έγκλημα δηλαδή που διέπραξαν οι Γερμανοί ( «οι ναζί» ) δηλαδή που και στην Κεφαλονιά με τους Ιταλούς αιχμαλώτους. , εκτός των άλλων παραβιάζοντας και τους “νόμους διεξαγωγής πολέμου” των Συνθηκών της Χάγης
ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΣ ΕΠΙΣΗΣ “ΕΝΤΙΜΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ” ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ Γ΄΄ΡΑΪΧ – Τ΄ ΟΠΟΊΟ ΜΆΛΛΟΝ – «ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ» ΕΠΙΣΗΣ Ο .,. «ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ» – ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ – ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟΣ – ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΟΣΜΟΣ (« αλά Ρίχτερ»).
Μεταπολεμικά ο προσωπικός φίλος & οικονομικός σύμβουλος του Χίτλερ καταδικάστηκε «με το ζόρι« , τέλη του 1947 , στην Ιταλία ( αφού πρώτα απελευθερώθηκε από την Αγγλική αιχμαλωσία , μόλις δύο χρόνια μετά την παράδοση του ) σε δεκαπενταετή φυλάκιση για την άνανδρη εκδικητική κακομεταχείριση & εκτέλεση – δολοφονία , πολλών Ιταλών στρατιωτών που είχαν αιχμαλωτιστεί μετά την συνθηκολόγηση και αποχώρηση της Ιταλίας από τον “Ναζιστικό/Φασιστικό Άξονα” , τον Σεπτέμβρη του 1943 .
ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ( 1948 ) ΑΜΝΗΣΤΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ! ( ΟΠΩΣ ΔΗΛΑΔΗ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1959 ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ «Ο ΜΑΞ ΜΕΡΤΕΝ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ! ) – ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΤΗΣ “ΗΤΤΗΜΕΝΗΣ” ΚΑΙ “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ” ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ – ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΝΡΑΝΤ ΑΝΤΕΝΑΟΥΕΡ ( ΑΠΟ ΤΟ 1958 ΣΥΝΙΔΡΥΤΗ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «Ε.Ο.Κ” ( ΤΗΣ” ΕΙΡΗΝΗΣ” ) ΚΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΗΜΗΣ «ΓΑΛΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ» – ΔΗΛΑΔΗ – “ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΩΜΣΤΕ – ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ – ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ – ΗΤΤΗΜΕΝΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ – ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ – ΓΙΑ ΤΗΝ “ΕΙΡΗΝΗ” ΣΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑ ( ΣΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ) ΤΗΣ ΝΟΤΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ ΚΟΣΜΟΥ – ΚΥΡΙΩΣ -ΤΟΤΕ- ΑΡΧΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ …
Ο ΠΡΩΗΝ “ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΑΙΓΑΙΟΥ” ΒΑΓΚΕΝΕΡ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ ΕΠΙΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΩΣΘΕΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΤΕ “ΓΝΩΣΤΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ «ALOIS HUDAL” – Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΑΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΟΠΑΔΟΣ – ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ «Γ΄ΡΑΪΧ – ΜΙΑΣ …«ΟΣΜΩΣΗΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ» – ΣΤΟΝ «ΑΓΩΝΑ» ΚΑΤΑ ΤΟΥ… «ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΥ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ» … – ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ …
ΚΥΡΙΟΥΣ ΔΙΟΡΑΓΑΝΩΤΕΣ ( ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ «ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ» ) ΤΗΣ «ΦΥΓΗΣ» – ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΧΗΣ «ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ & ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ» – ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΕΠΙΖΗΣΕΙ ΤΟΥ Β΄Π.Π.
ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ( ΑΘΩΩΣΗ & ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΝΑΖΙ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥΣ & ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥΣ + ΝΑΤΟΪΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ) Η ΟΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΩΝ «Η.Π.Α.» – ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΠΩΣ ΕΧΟΥΝ … «ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ» ΜΕ ΤΗΝ «ΝΕΑ» ΓΕΡΜΑΝΙΑ – ΤΗΝ ΟΠΟΊΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ – ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ «1990’» – ΑΛΛΑ ΑΥΤΑ ΕΧΕΙ Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΛΕΓΟΜΕΝΟΣ « ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ».

Στην φωτογραφία , σας παρουσιάζουμε χάρτη με τις εστιασμένες περιοχές του Αιγαίου όπου «πιθανολογείται» η έχει βεβαιωθεί πως υπάρχουν «λεύγες υδατανθράκων». Ένα μελλοντικό πεδίο «συνδιαχείρισης – συνεκμετάλλευσης» μεταξύ Η.Π.Α. – Τουρκίας – Ελλάδας και Γερμανίας . Ιδιαίτερα η τελευταία το επιθυμεί διακαώς και έχει «νευριάσει πολύ» που την έχουν αποκλείσει , όπως και την Τουρκία, από την «συνεκμετάλλευση» του «φυσικού αερίου» στην ευρύτερη περιοχή της «Μεσογειακής Λεκάνης» , οι Η.Π.Α. , Ελλάδα , Κύπρος , Αίγυπτος & το Ισραήλ) . Γι΄αυτό ίσως και εντείνεται η συνεργασία Γερμανίας – Τουρκίας με προοπτική το διαίρει και βασίλευε και την «συνεκμετάλλευση στην περιοχή του Αιγαίου.

*  δημοσιογράφος – πολιτικός επιστήμονας. Ερευνητής από το 1987 της ιστορίας των συνεπειών της Γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα και υπερασπιστής με σειρά δεκάδων δημοσιεύσεων και εμφανίσεων στα Μ.Μ.Ε. της Διεκδίκησης των Γερμανικών Επανορθώσεων (προς το Δημόσιο) και Αποζημιώσεων ( προς τους Πολίτες ), όπως και της επιστροφής των ¨Εξαναγκαστικών Δανείων της Τράπεζας της Ελλάδος προς το Γ΄Ράιχ .

21 Μάη 1942: Ο Άρης Βελουχιώτης ορκίζει τους πρώτους αντάρτες του ΕΛΑΣ (Άγνωστη μαρτυρία)

Ο αντιστασιακός Γιώργος Φράγκος ήταν απ’ τους πρωτεργάτες του αντάρτικου και της εδραίωσης του ΕAM στη Λαμία και στο νομό Φθιώτιδας, μαζί με τον Γιώργη Γιαταγάνα και τον Άρη Βελουχιώτη. Στις αναμνήσεις του αναφέρεται στη συγκρότηση της πρώτης αντάρτικης ομάδας, υπό την αρχηγία του Άρη, στη Σπερχειάδα και στη δράση της.

Κατιούσα

Στις 21 Μάη του 1942, στη Σπερχειάδα της Φθιώτιδας, ο Άρης Βελουχιώτης ορκίζει τους πρώτους μαχητές του ΕΛΑΣ. Αυτός είναι ο όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Ρούμελη, που τον έγραψε ο ίδιος ο Άρης:
«Εγώ παιδί του ελληνικού λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Εθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του.»
Ο αντιστασιακός Γιώργος Φράγκος ήταν απ’ τους πρωτεργάτες του αντάρτικου και της εδραίωσης του ΕAM στη Λαμία και στο νομό Φθιώτιδας, μαζί με τον Γιώργη Γιαταγάνα και τον Άρη Βελουχιώτη και για χρόνια στέλεχος του ΚΚΕ. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε, αλλά μέχρι το τέλος της ζωής του έμεινε πιστός στις αρχές και στα ιδανικά του ΚΚΕ.
Στο περιοδικό της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ «Εθνική Αντίσταση» δημοσιεύτηκαν αποκλειστικά, σε δυο συνέχειες, στα  τεύχη 172 και 173 (αυτό που κυκλοφορεί τώρα), οι  πολυσέλιδες πολύ ενδιαφέρουσες αναμνήσεις του. Με   γλαφυρό τρόπο περιγράφει τα ιστορικά γεγονότα της εποχής εκείνης, καθώς και τις δυσκολίες και τις κακουχίες που ζούσαν οι ηρωικοί κομμουνιστές προκειμένου να αναπτυχθεί και στεριώσει η ΕΑΜική Αντίσταση. Πολύ σημαντική είναι επίσης και η περιγραφή άγνωστων πτυχών του χαρακτήρα των πρωταγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης, όπως του Άρη Βελουχιώτη, του Γιώργη Γιαταγάνα, κ.ά.
Από τις αναμνήσεις του Γιώργου Φράγκου μεταφέρουμε αποσπάσματα στα οποία ο αγωνιστής αναφέρεται στη συγκρότηση της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Σπερχειάδα και στη δράση της.

***

(…)Φτάσαμε σ’ ένα χαμηλό σπιτάκι που στην πόρτα στέκονταν οι νοικοκύρης ο Μήτσος Μερεσιώτης, παλιός σύντροφος καπνεργάτης. Με τράβηξε μέσα και αμπάρωσε την πόρτα. Μέσα ήταν 15 περίπου στελέχη των οργανώσεων Φθιώτιδας, Φωκίδας και Ευρυτανίας, ο Άρης και ο Γιαταγάνας. Είχανε κάνει προμήθεια από ψωμί, ελιές και τσιγάρα.
Την συνδιάσκεψη την άνοιξε ο σ. Γιαταγάνας αναπτύσσοντας το σκοπό της. Δεύτερος μίλησα εγώ για την ανάπτυξη της οργανωτικής δουλειάς του Κόμματος, καθώς και του ΕΑΜ και τρίτος ο σ. Κλάρας (Άρης) με το θέμα πολιτικοστρατιωτική κατάσταση και οργάνωση του αντάρτικου κινήματος. Μίλησαν όλοι οι σύντροφοι και πάρθηκαν αποφάσεις με καθήκοντα. Η κάθε οργάνωση να βγάλει τους συντρόφους που θα ’παιρναν μέρος στο αντάρτικο, εξεύρεση οπλισμού και δραστηριοποίηση των οργανώσεων για τη βοήθεια της πρώτης αντάρτικης ομάδας, τόσο επισιτιστικά όσο και να κρατιέται ταχτική σύνδεση μαζί της. Ο χώρος του ξεκινήματος που είχε καθοριστεί από τον Άρη, ήταν η Σπερχειάδα. Παράλληλα πήρα την εντολή εκτός της Επαρχίας Δομοκού να περάσω και στην Δυτική Φθιώτιδα μια και από κει θα ξεκινούσε η ομάδα.

Έτσι τέλειωσε η πρώτη συνδιάσκεψη και ένας – ένας φεύγαμε από το ιστορικό αυτό σπίτι. Τα θεμέλια για τον αντάρτικο αγώνα τα βάλαμε και ο σ. Άρης αναλάμβανε την αρχηγεία με τις ευχές όλων μας.
(…)Η Ομάδα ξεκινά
Η πρώτη οργανωμένη αντάρτικη ομάδα με τον Άρη επικεφαλής ξεκινά από την Σπερχειάδα για την Οξυά. Ο αριθμός της δεν είναι μεγάλος και την αποτελούσαν εκτός από τον Άρη ο Νίκος Λέβας και ο αδελφός του από την Ομβριακή, ο Ξενοτρούλιας Βασίλης, ο Μαστροκώστας, ο λεγόμενος Θάνος, απ’ τη Σπερχειάδα, ο Προβιάς από τον Άγιο Γεώργιο και 5-6 άλλοι από τη Δυτική Φθιώτιδα. Όλων μας η σκέψη και η φαντασία μας έτρεχε κοντά τους εκεί ψηλά στα βουνά.
Θ’ αντέξουν, θα κρατηθούν από την κούραση τις κακουχίες και την πείνα;
Έφτασα στο Πλατύστομο, τράβηξα για τον Αλευρόμυλο του Πλατιά. Ο αδελφός του ήτανε γραμματέας της οργάνωσης. Έμεινα δυο μέρες, συνεδριάσαμε και καλέσαμε από την Μακρακώμη τον Γιάννη Λιάσκα. Ταχτοποιήσαμε το οργανωτικό πρόβλημα των τομέων. Η Μακρακώμη με το Πλατύστομο, τη Γιαννιτσού, Μάκριση, Αρχάνι και Τσούκα ένας Τομέας. Από τη Λιάσκα πληροφορήθηκα ότι η ομάδα ξεκίνησε και ανέβηκε για τον Πύργο.
Στο χωριό είχε έλθει από τη Λαμία ο Στεφανής που είχε το καφενεδάκι στη Λαμία που βλεπόμασταν με τον Γιαταγάνα. Με τις συλλήψεις που κάνανε οι Ιταλοί έφυγε με την οικογένειά του γιατί κάτι μυρίστηκαν για το ρόλο που έπαιζε. Πήγα σπίτι του και αμέσως με έφερε σε επαφή με τον γραμματέα της οργάνωσης, τον Κώστα Ζάχο, έναν εξαίρετο αγωνιστή που στο δεύτερο αντάρτικο σκοτώθηκε. Συνεδριάσαμε την οργάνωση και βάλαμε όλα τα θέματα του αγώνα. Ορίσαμε ότι ο Πύργος θα γίνει η βάση του τομέα με τα γύρω χωριά.
Το βράδυ ακούσαμε βόμβο αεροπλάνου που στριφογύριζε πάνω στα βουνά. Ήμασταν όλο αγωνία νάναι συμμαχικό θα κάνει ρίψεις, ας ελπίσουμε νάναι έτσι, και νάχει επιτυχία.

Περιοδικό «Εθνική Αντίσταση», της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ (τ. 173)

Εδώ έμαθα ότι στον Άγιο Γεώργιο είναι ο τηλεγραφητής, Μάκρας Δημ.. παλιός σύντροφος και γνώριμος. Την άλλη μέρα βρέθηκα στον Άγιο Γεώργιο και τράβηξα ευθεία για το τηλεγραφείο. Μιλήσαμε αρκετή ώρα για την οργάνωση. Του ανέθεσα υπεύθυνα για τη δημιουργία τομέα και προπαντός το πρόβλημα της οργάνωσης του ΕΑΜ. Με στεναχώρησε όμως η είδηση που μου είπε ότι ο Προβιάς που καταγόταν από κει δραπέτευσε από την ομάδα. Δεν έμεινα άλλο και έφυγα αμέσως για το Καρπενήσι. Η είδηση αυτή ήτανε μια μεγάλη απογοήτευση για μένα. Τι άραγε δεν πήγε καλά στην ομάδα; Με τη σκέψη και την αγωνία έφτασα και πήγα στο καφενεδάκι που είχαν συστηθεί να δω τον σ. Καπλάνη. Με βόλεψε σ’ ένα δωματιάκι ενός σπιτιού και ανέλαβε να ειδοποιήσει τον δημοσιογράφο σ. Μπακόλα γραμματέα της οργάνωσης.
Το βράδυ κάναμε μια σύσκεψη οι τρεις μας και πήρα μια έκθεση της όλης δουλειάς που κάναμε. Επίσης ότι ετοιμάζονταν να βγει μια δεύτερη ομάδα που θα παίρνε μέρος και ο σ. Καπλάνης και ότι στη Λάσπη είχαν 4-5 παιδιά έτοιμα.
Την άλλη μέρα έφθασε σημείωμα από τον Άρη πως η ομάδα του βρισκόταν πάνω από το χωριό Λάσπη, μέσα στα έλατα και καλούσε, δεν ξέρω πώς τόμαθε, να κατέβω να τον συναντήσω και πως θα με περίμενε στο γεφυράκι της δημοσιάς σε μια παράγκα που θα με παραλάμβανε κάποιος.
Το πρωί ξεκίνησα και σαν έφτασα συνάντησα τον σ. Κώστα Τσάμη. Μούδειξε με το χέρι το μέρος που θα έβρισκα την ομάδα πάνω από το Μύλο. Ανέβηκα την ανηφοριά και κάτω από πανύψηλα έλατα ήταν ξαπλωμένοι οι αντάρτες, (όλοι-όλοι, μαζί με τον Άρη πέντε), ο Λέβας, ο Νίκος με τον αδελφό του, ο Θάνος και ο Ξενοτρούλιας.
Ο Άρης παράμερα μου ’κανε νεύμα να τον πλησιάσω. Εκτός από τα δικά τους τουφέκια που είχανε, κουβαλούσαν άλλα τόσα μ’ ένα σάκο χειροβομβίδες. Κατάλαβα αμέσως πως όπως ο Προβιάς έφυγε, έτσι και με τους άλλους έγινε που λείπανε από την ομάδα. Με πήρε ο Άρης παραπέρα και καθήσαμε. Ήταν πολύ στεναχωρημένος.
«Τι έγινε βρε Θανάση, πούναι οι άλλοι πούχες μαζί σου;». Μου διηγήθηκε, ο Προβιάς τόσκασε τη νύχτα που τον βάλανε σκοπό. Οι άλλοι, ένας – ένας μου ζήτησαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, δεν άντεξαν την κούραση των μετακινήσεων και την έλλειψη τροφίμων. Κάναμε πορείες για να συνηθίσουν στις κακουχίες, ένα είδος γυμνάσια, μα και τούτοι που μείνανε είναι όλο γκρίνια. Ξέρεις Γιώργο, μου λέγει, τους φοβάμαι δεν έχω κλείσει μάτι τρεις μέρες, δεν ξέρω ίσως να μην το ξεκίνησα καλά,είμαι στεναχωρημένος.
«Θανάση, του λέω, μην χάνεις την ψυχραιμία σου και το θάρρος, στην Παρνασίδα ο Χουλιάρας μαζί με 5-6 άλλους καλούς συντρόφους έχουν βγει στο βουνό. Εδώ σου έχουμε έτοιμους πέντε παιδιά Λασπιότικα, θα κατέβω στο χωριό να τα κανονίσω, να τους πάρεις μαζί σου και πως η οργάνωση του Καρπενησίου θα βγάλει και ομάδα. Μα δεν είναι ταχτική αυτή που κρατάς, νηστικό αρκούδι δεν χορεύει».
Ο Γιαταγάνας παραγγέλλει ν’ αρχίσεις εμφανίσεις στο χωριό και όχι γυμνάσια στα έλατα και ακόμη έχω να σου πω αυτού που γυρίζετε πάρτε και κανένα σφαχτό. Μιλήστε τους για τους σκοπούς σας και δώστε τους μια απόδειξη ότι σα λευτερωθούμε θα πληρωθούν από το Ελληνικό Δημόσιο. Ξεχνάς τα παλικάρια του ’21; Γέλασε με την καρδιά του. «Αυτό σκεπτόμουνα ρε Γιώργο, δεν έπαιρνε άλλο νερό το αυλάκι».
Το βράδυ κατέβηκα στο χωριό στο σπίτι του Κώστα Τσάμη. Κανονίσαμε για τα παιδιά και το ίδιο βράδυ αργά θα έρχονταν ο Τσάμης να μας πάρει. Εκεί βρήκα και τον Μπακόλα από το Καρπενήσι, μαζί του είχε και δύο κιλά κεράσια για τους αντάρτες.
Ανέβηκα στην ομάδα. Ήτανε ώρα 11 περίπου. Ήρθε ο Τσάμης και μας πήρε. Ο καιρός ήταν στο κακά του χάλια, δυνατή βροχή, αστραπές και κεραυνοί αδιάκοποι φώτιζαν ολόγυρα μας. Πήραμε όλοι από δυο τουφέκια και κατηφορίσαμε. Η βροχή περνούσε από το λαιμό και κατέβαινε στα πόδια. Τρεις φορές πέρασαν κεραυνοί πολύ κοντά μας, που μας γονάτιζαν. Φθάσαμε στο δρόμο και παράμερα μπήκαμε σε μια παράγκα. Μέσα καθόταν ο Μπακόλας και τα παιδιά που θάβγαιναν στο βουνό. Όλη νύχτα συνεδριάζαμε. Βάλαμε τότε τα νέα καθήκοντα και προπαντός να κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση σε χωριό. Μια καινούργια ζεστασιά φάνηκε στα πρόσωπα όλων.
Τα χαράματα η ομάδα ξεκίνησε με τον προορισμό να κάνει την πρώτη της εμφάνιση. Δεν ξημέρωσε καλά, πήρα τον δρόμο του γυρισμού στη Δυτική Φθιώτιδα για την Σπερχειάδα αφού θα έστελνα έναν σύνδεσμο για την επαρχία Δομοκού στο Δερελή. να προσπαθήσουν να μαζέψουν τρόφιμα όπως είχαμε μιλήσει με τον Άρη. Πέρασα από τον Άγιο Γεώργιο, είδα τον Μάκρα και του μίλησα για τρόφιμα που να συγκεντρωθούν στο Παλαιόκαστρο, που γρήγορα θα περνούσε η ομάδα από κει. Στον Πύργο και Μακρακώμη ο Λιάσκας με τοποθέτησε σε μια παράγκα που είχε άχυρα, γιατί ο γαμβρός του φοβόταν. Στη Μακρακώμη. είχε φρουρά Ιταλική και αστυνομία που γυρνούσαν και μπαίναν και στα σπίτια. Το βράδυ συνεδριάσαμε και διαπίστωσα ότι είχε γίνει καλή δουλειά στο ΕΑΜ, με πρόσωπα σεβαστά, νοικοκυραίους και επιστήμονες.
Πήρα μια σύνδεση για τη Σπερχειάδα στο σπίτι του Σπύρου Οικονόμου, που ζούσε με τη μάνα του την λεγόμενη αργότερα ανταρτομάνα. Εδώ η οργάνωση ήταν η πιο καλή από ποσότητα και ποιότητα. Είχε παλιούς συντρόφους, την Γερομόδα, Καραγιώργο, Νικολόπουλο και πολλούς άλλους. Οι πιο πολλοί τώρα είναι νέοι με ζωντάνια όπως ο Μπαλαγιάννης που έγινε γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης, αλλά καθυστερούσε στο ΕΑΜ. Γι’  αυτό έθεσα καθήκοντα να δουν ορισμένα πρόσωπα και να κανονίσουν μια σύσκεψη να τους μιλήσω.
Πράγματι έγινε και ήρθαν καμιά δεκαριά όλοι τους νοικοκυραίοι του χωριού, έμποροι, επαγγελματίες κλπ, στο σπίτι του έμπορα Ράπτη. Τους ανέπτυξα τους σκοπούς του ΕΑΜ και πως αρχίζει ο αντάρτικος αγώνας κατά των καταχτητών. Όλοι τους δέχτηκαν και σχημάτισαν μια επιτροπή. Την άλλη μέρα είχα ένα ραντεβού με τον απόστρατο συνταγματάρχη Σπαθή σ’ ένα χωριό έξω από την Σπερχειάδα. Του μίλησα αλά είχε μερικές αντιρρήσεις και ότι θα κατέβαινε στη Λαμία να πληροφορηθεί σχετικά. Αργότερα όταν τον κάλεσε ο Άρης πιο πάνω από την Σπερχειάδα και κουβέντιασαν, δέχτηκε να συνεργαστεί και όταν φούντωσε το αντάρτικο, και ο αγώνας μεγάλωσε, πέρασε στις γραμμές μας σαν διοικητής της πολιτοφυλακής Στερεάς Ελλάδας.
Τις μέρες αυτές άρχισαν να φθάνουν οι πρώτες πληροφορίες ότι γιόμισαν τα βουνά αντάρτες. Αυτά έλεγε ο πολύ κόσμος. Εμφανίζονταν στα χωριά με ελληνικές σημαίες και τραγουδούσαν το «Μαύρη η Νύχτα στα βουνά, ο κλέφτης ξεσπαθώνει». Ο κόσμος με τη φαντασία του τα μεγάλωνε και οι καρδιές του λαού μας φτερούγιζαν από χαρά και συγκίνηση. Το Καρπενήσι έβγαλε και αυτό τη δικιά του ομάδα με τον Καπλάνη και τον Πριόβολο. Μια άλλη ομάδα από τη Στυλίδα έχει χτυπήσει στο δρόμο της Χαλκομάτας ένα ιταλικό αυτοκίνητο.
Στο μεταξύ παίρνω ειδοποίηση από τον Γιαταγάνα να κατέβω στη Λαμία και να πάρω τα μέτρα μου. Φεύγω για την επαρχία Δομοκού να κατέβω στη Λαμία γιατί από το δρόμο Μακρακώμης είναι αδύνατο να περάσω, από τα πολλά φυλάκια των Ιταλών. Ο δρόμος που θα κάνω δεν είναι λίγος. Σπερχειάδα – Δερελή – Αγ. Γεώργιος – Λαμία.
Έφτασα το βραδάκι στο σπίτι μου τελείως εξαντλημένος. Το πρωί ήρθε ο Γιαταγάνας, με είδε στην κατάσταση που ήμουνα, σκελετωμένος και κουρασμένος και μου είπε να καθίσω λίγες μέρες να ξεκουραστώ, ότι θα ερχόταν να με βλέπει. Μιλήσαμε γενικά για την ανάπτυξη του κινήματος, στην επαρχία Δομοκού – Δυτική Φθιώτιδα, του Καρπενησίου, καθώς και για την συνάντηση με τον Άρη και τα γεγονότα που έγιναν στις ομιλίες που είχα μαζί του και τις οδηγίες που του έδωσα, αφήνοντας την πρώτη ταχτική του. μπαίνοντας άμεσα στο ζήτημα των εμφανίσεων.
Ο σ. Γιαταγάνας με κατατόπισε για την κατάσταση της Λαμίας, για τις καινούριες συλλήψεις καθώς για την περιοχή Αν. Φθιώτιδας και Παρνασίδας. Στη Λαμία η οργάνωση, παρά τις συλλήψεις, είχε φουντώσει. Πολλά καινούρια στελέχη ξεπήδησαν. Στην Α. Φθιώτιδα η ομάδα Μπεγνή με προσχώρηση και άλλων μπήκε στα κανάλια και την καθοδήγηση της δικιά μας. «Η δουλειά πλάτυνε πολύ Γιώργο και η πλάτη μου δεν την σηκώνει. Γι’  αυτό θα γράψω στην KE να μου στείλουν ανθρώπους». Συμφωνήσαμε γι’  αυτό και έφυγε. Σε δυο μέρες ξανάρθε. Τον είδα νευριασμένο. Καθήσαμε αφού η αδελφή μου μας έφτιαξε από έναν καφέ κριθαρένιο. «Τι έχεις βρε Γιώργο και είσαι στεναχωρημένος;»
Ο Άρης μου λέγει πέρασε στην Επαρχία Δομοκού, μπήκε στο κτήμα του Μαραθέα. τον σκότωσε και πήρε ομήρους το παιδί του και το παιδί του επιστάτη Τράκα. Όπως θα ξέρεις ο Μαραθέας έβαλε τους φίλους του Ιταλούς και σκότωσαν 11 κολίγους που είχε στο κτήμα του γιατί του φάγανε μερικά κουκιά.
Ο Αρης μου ’στειλε γράμμα για τον Μαραθέα ν’ αποκαταστήσει οικονομικά τις οικογένειες των θυμάτων καθώς και μια προκήρυξη προς τον λαό και την αστυνομία, να την τυπώσουμε. Το πράγμα αυτό μαθεύτηκε στην Αθήνα και η ΚΕ με ειδοποίησε να κατσαδιάσουμε τον Άρη και ν’ αφήσει τα παιδιά ελεύθερα. Η ομηρία αυτή είναι αντίθετη με τις αρχές μας, και πρέπει Γιώργο να φύγεις αμέσως να τον συναντήσεις και βάλτου άγρια χέρι.

Ο Γιώργος Φράγκος

Την άλλη μέρα έφυγα για την επαρχία Δομοκού. Στα μεταλλεία με πληροφόρησαν πως ο Άρης έκανε συνάντηση με τον [Νάκο] Μπελή και τον Κώστα Κέδρο και τους πήρε μαζί του. Η ομάδα είχε μεγαλώσει σε 25 αντάρτες και πέρασε για το Πλατύστομο. Στο Δερελή δεν είχαν ιδέα που βρίσκεται η ομάδα. Στο Μύλο που πήγα του Πλατιά, μόλις είχε έρθει σύνδεσμος και έφερνε σημείωμα του Άρη, να πάνε ψωμιά στην ομάδα. Οι σύντροφοι του Πλατύστομου μάσανε αμέσως αρκετά καρβέλια. Τα βάλανε σ’ ένα τσουβάλι από τη μια μεριά και γω από την άλλη, γιατί ήμουν τσακισμένος από την κούραση, και φύγαμε μαζί με τον σύνδεσμο για την Γιαννιτσού. Τη μέρα αυτή έκανε πολύ ζέστα. Σαν φτάσαμε κοντά στο χωριό απέναντι από το μονοπάτι που πηγαίναμε σε μια πλαγιά κάθονταν ξαπλωμένο ένα απόσπασμα 20 χωροφυλάκων.
Με τις εμφανίσεις των ανταρτών και τον σκοτωμό του Μαραθέα γιόμισε η ύπαιθρος αποσπάσματα. Τρόμαξα γιατί ζυγώσαμε απέναντί τους και δίχως να χάσω την ψυχραιμία μου καθώς και ο συνοδός μου τους χαιρετήσαμε εγκάρδια και αδιάφορα δίχως να μας ενοχλήσουν. Εκεί λίγο πιο πάνω έπρεπε να στρίψουμε αριστερά να περάσουμε τον αυχένα και να κατεβούμε στη ρεματιά. Μόλις και δεν φαινόμασταν από το απόσπασμα χτυπήσαμε το άλογο και κατρακυλήσαμε. Με την ψυχή στο στόμα παραμερίσαμε για λίγο και περιμέναμε να δούμε μήπως μας ακολούθησαν.
Ευτυχώς επικρατούσε ησυχία και αποφασίσαμε να πάρουμε τον ανήφορο μέσο στο πυκνό δάσος. Όταν σχεδόν φτάσαμε λίγο πιο κάτω από την κορυφή ακούστηκε ένα σφύριγμα. Σε λίγο βγήκε μπροστά μας ο Βασίλης Ξενοτρούλιας. Μας αναγνώρισε και μας υπέδειξε που να προχωρήσουμε. Σε λίγο φάνηκε ο Άρης. Χαιρετηθήκαμε και καθήσαμε στα χαμόκλαδα. Δίχως περιστροφές του μίλησα για τα παιδιά. Του ανέπτυξα τις θέσεις μας για την ομηρία, την εντολή της ΚΕ και τη δική μας, ν’ αφήσει τα παιδιά ελεύθερα. Με κοίταξε κάπως περίεργα. Είδα ότι είχε αλλάξει η ψυχοσύνθεσή του, από τότε που ανταμώσαμε στη Λάσπη. «Δεν γίνεται», μου λέγει. Σεις των πολιτικών οργανώσεων τα βλέπετε με το δικό σας μάτι. Πώς θέλετε ν’  αφήσω τα παιδιά τώρα που γνώρισαν πρόσωπο και πράγματα, και σαν γυρίσουν σπίτια τους θα κάψουν οικογένειες ανταρτών, συντρόφους συνδέσμους των χωριών και στο κάτω κάτω δεν είναι απόλυτα στο χέρι μου. Η ομάδα δεν συμφωνεί να τους αφήσουμε. Ο γιος του Μαραθέα είναι άρρωστος, το παιδί του επιστάτη μας έκανε πρόταση να γίνει αντάρτης. Όπως βλέπεις έχω προβλήματα, θα το θέσω θέμα στη συνέλευση της ομάδας και ό,τι απόφαση παρθεί αυτή θα εκτελέσω.
Επέμεινα ξανά ότι δεν μπορεί να αγνοεί την εντολή και πολύ περισσότερο της ΚΕ. Τη στιγμή αυτή κατηφόρισε και ήρθε κοντά μας ο Νάκος Μπελής «φτηνά τη γλίτωσε τούτος εδώ ο σ. από μένα στην Ομβριακή που με αντάμωσε, είπε μιλώντας του Άρη, αλλά βγήκανε σωστά τα λόγια του». Μου έσφιξε το χέρι και μου είπε να καθήσω να φάμε γιατί είχε μια προβατίνα στη χόβολη της φωτιάς. Πρώτη φορά μάθαινα σφαχτό χωμένο στη φωτιά με το τομάρι. Τους ευχαρίστησα, πως ήταν ανάγκη να φύγω. Να προσέξουν, γιατί πιο κάτω υπήρχε απόσπασμα. Μίλησα στον Άρη ότι οι Ρουμανόβλαχοι και άλλα τσιράκια γυρίζουν και τρομοκρατούν τα χωριά και ιδιαίτερα στην επαρχία Δομοκού και ότι θα έπρεπε να χτυπηθούν και να γίνονται εμφανίσεις στα χωριά.
Τους χαιρέτισα και τους είπα με την πρώτη ευκαιρία θα τους ξαναδώ.
Η ομάδα από κει τράβηξε για το Πιτσωτά και ξανακατέβηκε στην επαρχία Δομοκού. Προχώρησε στη Χιλιαδού και από κει για τα βλαχοχώρια του Αλμυρού. Εκεί βρέθηκε στην ανάγκη να συγκρουσθεί με τα αποσπάσματα της χωροφυλακής στο Χαζοπλή, τον Αύγουστο και να πιαστεί ο Νίκος Λέβας και ο Παρίσης, που μεταφέρθηκαν στη Λαμία. Από τους βασανισμούς πέθανε ο Λέβας και ο Παρίσης εκτελέστηκε.
Αυτά ήσαν τα πρώτα θύματα των ανταρτών μας και πέθαναν σαν ήρωες για τον αγώνα της λευτεριάς.(…)