Ενεργειακός σχεδιασμός στην υπηρεσία των μονοπωλίων

Από την Κεντρική Μακεδονία και την Κοζάνη, η κυβέρνηση προχώρησε την περασμένη βδομάδα στην παρουσίαση του σχεδιασμού της για την «παραγωγική ανασυγκρότηση» της χώρας, με αφετηρία τη συγκεκριμένη Περιφέρεια, όπου συγκεντρώνεται η μεγαλύτερη παραγωγική δραστηριότητα της ΔΕΗ ΑΕ. Υπηρετώντας πιστά τη στρατηγική της «απελευθέρωσης» της αγοράς ηλεκτρισμού και συνολικά το «άνοιγμα» της εγχώριας ενεργειακής αγοράς, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Γ. Σταθάκης, ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση έχει θέσει ως στόχο την ενίσχυση του μεριδίου των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στο εγχώριο ενεργειακό μείγμα και ότι η συμβολή του λιγνίτη στην ηλεκτροπαραγωγή θα προσαρμοστεί στα προβλεπόμενα από τις ευρωπαϊκές Οδηγίες και τις διεθνείς Συμφωνίες για το κλίμα. Η υλοποίηση αυτού του σχεδιασμού οξύνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε πολυεθνικά μεγαθήρια που δραστηριοποιούνται στον τομέα της Ενέργειας, για το ποιος θα επικρατήσει στις Ανανεώσιμες Πηγές, ποιος θα βάλει στο χέρι την ηλεκτροπαραγωγή με λιγνίτη, με την αγορά των μονάδων που θα πουλήσει η ΔΕΗ, και ποιος θα κυριαρχήσει στο δίκτυο διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας, που αναδεικνύεται σε φιλέτο για τους επιχειρηματικούς ομίλους, με δεδομένη τη διασύνδεση των δικτύων και την πώληση ηλεκτρικού ρεύματος σε τρίτες χώρες.

***

Οι εξελίξεις που προδιαγράφονται, τίποτα καλό δεν επιφυλάσσουν στο λαό. Το αντίθετο, μάλιστα. Η συρρίκνωση της παραγωγικής δραστηριότητας της ΔΕΗ ΑΕ θα οδηγήσει στην απώλεια χιλιάδων ακόμα θέσεων, ενώ η παραπέρα προσαρμογή της επιχείρησης στον ανταγωνισμό της απελευθερωμένης αγοράς θα επιφέρει νέες ανατροπές και απώλειες για τους εργαζόμενους που θα απομείνουν να δουλεύουν. Το ίδιο ισχύει και για τους εργαζόμενους σε όλες τις ανταγωνίστριες εταιρείες. Σοβαρές συνέπειες θα υπάρξουν και για τους κατοίκους της περιοχής, για τους οποίους προβλέπονταν ορισμένα αντισταθμίσματα από τη ρυπογόνα λειτουργία της ΔΕΗ, ενώ συνολικά για το λαό, η απελευθέρωση της αγοράς Ενέργειας θα αυξήσει το κόστος του ρεύματος και θα διευρύνει την ενεργειακή φτώχεια για τα λαϊκά νοικοκυριά. Μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα, που κατευθύνεται από τα συμφέροντα των μονοπωλίων, τόσο ο πρωθυπουργός όσο και οι υπουργοί της κυβέρνησης προσπάθησαν από το Αναπτυξιακό Συνέδριο να καθησυχάσουν το λαό της περιοχής ότι θα βγει κερδισμένος από την αλλαγή του «παραγωγικού μοντέλου» και την απομείωση της παραγωγικής δραστηριότητας των μονάδων Ενέργειας στη Δυτική Μακεδονία.

***

Από το βήμα του Συνεδρίου, ο Γ. Σταθάκης μίλησε για «επενδυτικές ευκαιρίες που ανοίγονται στο χώρο της Ενέργειας» και ανήγγειλε τη θέσπιση νέου Ειδικού Χωροταξικού για τις ΑΠΕ, που θα δώσει ώθηση σε επενδύσεις για την ανάπτυξη φωτοβολταϊκών πάρκων, ανεμογεννητριών ή άλλων συστημάτων. Κάλεσε, μάλιστα, τους κατοίκους της Δυτικής Μακεδονίας να εκμεταλλευτούν τα νέα «εργαλεία» που δημιουργούνται, όπως ο θεσμός των «Ενεργειακών Κοινοτήτων», που ενισχύει τη δημιουργία επιχειρήσεων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, με τη συμμετοχή και της Τοπικής Διοίκησης. Ο υπουργός διαφήμισε ακόμα τα «επενδυτικά ταμεία» που συστήνονται στο πλαίσιο της ΕΕ για την ενίσχυση επιχειρηματικών δράσεων στην κατεύθυνση της λεγόμενης «απανθρακοποίησης» της οικονομίας, καλλιεργώντας προσδοκίες ότι στο νέο τοπίο που διαμορφώνει η «απελευθέρωση», θα προκύψουν οφέλη για το λαό της περιοχής από την επιχειρηματική του δραστηριοποίηση στον τομέα της Ενέργειας, όπου μονοπώλια με διεθνή εμβέλεια δίνουν τη μάχη να επικρατήσουν. Σε αυτά, άλλωστε, απευθύνεται και η πλειοψηφία των πόρων από τα κάθε είδους επενδυτικά ταμεία.

***

Οι εργαζόμενοι και ο λαός της περιοχής και ευρύτερα δεν πρέπει να συμβιβαστούν με τους σχεδιασμούς που ξεδιπλώνουν κυβέρνηση και ΕΕ για λογαριασμό των μονοπωλίων. Οπως δεν πρέπει να συμβιβαστούν και με τη σημερινή πραγματικότητα, όπου η ανεργία χτυπάει «κόκκινο» στη Δυτική Μακεδονία, η εποχικότητα και η ευελιξία σαρώνουν στη ΔΕΗ ΑΕ, ενώ στο όνομα της μείωσης του κόστους της παραγωγής για μεγαλύτερη κερδοφορία, ελάχιστα μέτρα παίρνονται για την προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας των εργαζομένων και των κατοίκων. Να μην ανεχτούν την καταδίκη τους σε ακριβά τιμολόγια και στην ενεργειακή φτώχεια, στα χαράτσια για την ενίσχυση των ΑΠΕ. Για να υπηρετήσει ο ενεργειακός σχεδιασμός τη λαϊκή ευημερία, πρέπει να απαλλαγεί απ' τους νόμους της αγοράς, τους νόμους του καπιταλιστικού κέρδους. Απαιτείται, δηλαδή, να κοινωνικοποιηθούν τα εργοστάσια, τα μέσα παραγωγής στη βιομηχανία, η γη, να εδραιωθούν οι σχέσεις κοινωνικής ιδιοκτησίας, να υπάρξει επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός στην οικονομία. Σ' αυτόν το ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, με τις εγχώριες ενεργειακές πηγές, τις πρώτες ύλες, τα μέσα παραγωγής, μεταφοράς και διανομής της Ενέργειας να αποτελούν κοινωνική ιδιοκτησία, ο ενεργειακός σχεδιασμός θα μπορεί να αναπτύξει την παραγωγή και να ικανοποιεί συνδυασμένα το σύνολο των λαϊκών αναγκών.

«Κουβάρι» ανταγωνισμών

Η «διασυνδεσιμότητα υποδομών και δικτύων» βρέθηκε στο επίκεντρο της 1ης Συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Σερβίας, την Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη. Αλλος ένας κρίκος στα σχέδια του ντόπιου κεφαλαίου για συγκλίσεις και περιφερειακές συνεργασίες, που υπηρετούν την παραπέρα διείσδυση στα Δυτικά Βαλκάνια και το στόχο για ανάδειξη της Ελλάδας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο.
Διόλου τυχαία, μια μέρα πριν, την Τετάρτη, γινόταν στην Τεργέστη η 4η Σύνοδος ΕΕ - Δυτικών Βαλκανίων, επιβεβαιώνοντας την προσπάθεια ισχυρών κρατών της Ευρωένωσης να δυναμώσουν τις σχέσεις, τους δεσμούς και την παρουσία τους σ' αυτήν τη στρατηγικής σημασίας περιοχή, ανταγωνιστικά προς άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα που παρεμβαίνουν για τα συμφέροντα των δικών τους μονοπωλίων.
Το πιο απτό αποτέλεσμα αυτής της Συνόδου ήταν η υπογραφή της «Συνθήκης Κοινοτικής Μεταφοράς», που αφορά τις υποδομές και σχετίζεται άμεσα με τα σχέδια διαμόρφωσης εναλλακτικών δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων και Ενέργειας από και προς τα κράτη - μέλη της ΕΕ.
Ενδεικτικά των σχεδίων που προωθούνται στην περιοχή είναι όσα δήλωσε πρόσφατα η Σέρβα υπουργός Κατασκευών, Μεταφορών και Υποδομών, επιβεβαιώνοντας την πρόθεση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης να είναι «εταίρος» στα μελλοντικά έργα υποδομών στη Σερβία και ειδικότερα στον τομέα των οδικών μεταφορών και εκσυγχρονισμού στον τομέα των σιδηροδρόμων.
Η ίδια βρέθηκε τον περασμένο Μάη στο Πεκίνο για συμφωνίες με κινεζικές κατασκευαστικές, π.χ. για την κατασκευή ενός υψηλής ταχύτητας σιδηροδρόμου για τη σύνδεση Βελιγραδίου - Βουδαπέστης, δηλώνοντας ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό έργο για τη Σερβία, στο πλαίσιο του κινεζικού σχεδίου «One Belt - One Road». Οπως τόνισε, η νέα σιδηροδρομική γραμμή θα αποτελεί την κύρια οδό από το ελληνικό λιμάνι του Πειραιά προς την Κεντρική Ευρώπη.
Αναζητώντας εκ μέρους της αστικής τάξης ρόλο και μερίδιο σε σχέδια και μοιρασιές, ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε για όσα συμφώνησε με τον Σέρβο Πρόεδρο: «Δώσαμε έμφαση στη διασυνδεσιμότητα και στις υποδομές, συζητήσαμε για την ανάπτυξη δικτύων μεταφορών, με ειδικότερη αναφορά τόσο στη σιδηροδρομική διασύνδεση Πειραιά - Θεσσαλονίκης - Βελιγραδίου (...)
Υπογράψαμε συμφωνία που αφορά την αναβάθμιση των σιδηροδρομικών γραμμών, η οποία θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τις οικονομικές και εμπορικές σχέσεις των δύο χωρών (...) συμφωνήσαμε να προωθήσουμε και την ενεργειακή μας συνεργασία και τονίσαμε τη σημασία ενεργειακών έργων όπως ο αγωγός φυσικού αερίου TAP και ο κάθετος διασυνδετήριος αγωγός IGB, καθώς και ο αγωγός διασύνδεσης Βουλγαρίας - Σερβίας (IBS), αλλά και Ιονίου - Αδριατικής».
Τα σχέδια αυτά εντάσσονται στην προσπάθεια διαμόρφωσης προϋποθέσεων για την ενεργειακή απεξάρτηση της ΕΕ από το ρωσικό φυσικό αέριο. Πρόκειται για σχεδιασμούς που έχουν τη στήριξη και των ΗΠΑ, όπως φάνηκε μεταξύ άλλων και από το έντονο αμερικανικό ενδιαφέρον για την πρόσφατη κρίση σε Αλβανία και ΠΓΔΜ, όπου η υποδαύλιση του εθνικισμού αναζωπύρωσε επικίνδυνα τις εντάσεις.
Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ διατηρούν στο Κοσσυφοπέδιο τη μεγαλύτερη βάση τους σε ευρωπαϊκό έδαφος, ενώ ΗΠΑ και ΕΕ προβάλλουν ως παράγοντα «σταθερότητας» και «ασφάλειας» την ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων σε ΝΑΤΟ και Ευρωένωση, περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο το «κουβάρι» των σύνθετων ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή, όπου παραμένει έντονο το ενδιαφέρον της Ρωσίας και άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων.
Σε κάθε περίπτωση, ό,τι κι αν προχωρήσει στην πράξη, τίποτα καλό δεν έχουν να περιμένουν οι λαοί από τις περιφερειακές συνεργασίες και τους συμβιβασμούς που γίνονται για λογαριασμό της αστικής τάξης και αναπτύσσονται στο πλαίσιο σκληρών ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τις πηγές και τους δρόμους της Ενέργειας και του Εμπορίου. Αμοιβαία επωφελείς σχέσεις για τους λαούς μπορούν να υπάρξουν μόνο από ένα κράτος της εργατικής εξουσίας, που θα σχεδιάζει κεντρικά την οικονομία και την παραγωγή, με κριτήριο την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων.

Ιδρυτής του ΚΚΕ αλλά όχι θαυμαστής του Στάλιν ο Νίκος Κοτζιάς!!

       

Με δικαστική απόφαση ο Νίκος Κοτζιάς αναγνωρίστηκε ως ένας εκ των ιδρυτών του ΚΚΕ! Το ΚΚΕ ιδρύθηκε το 1918 ως ΣΕΚΕ και μετονομάστηκε σε ΚΚΕ το 1924! Ο Κοτζιάς το 1918 ήταν μείον τριάντα δύο χρονών! Ο Κοτζιάς δηλαδή συνέβαλε στην ίδρυση του ΚΚΕ όντας αγέννητος! Η δικαστική απόφαση προχωράει ακόμα παραπέρα κι ενώ αναγνωρίζει τον Κοτζιά ως ιδρυτή του ΚΚΕ, αναγνωρίζει ταυτόχρονα ότι ο Κοτζιάς δεν είναι θαυμαστής του «απολυταρχικού καθεστώτος» του Στάλιν και δεν το διαφημίζει!!

Η ανεξάρτητη και τυφλή δικαιοσύνη σε μια γελοία διαμάχη του Κοτζιά με ένα έντυπο, μπαίνει σε πολύ πολιτικά ζητήματα, με τα οποία υποτίθεται δεν ασχολείται! Το ότι ο Κοτζιάς είναι ένας εκ των ιδρυτών του ΚΚΕ είναι ένα απίστευτο εφεύρημα που δεν χρήζει σχολιασμού. Το ότι όμως η Λαϊκή Δημοκρατία, η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν των 26.600.000 νεκρών στην μάχη εναντίον του φασισμού ήταν απολυταρχικό καθεστώς, είναι ένα απίστευτο άλμα των «τυφλών» και «αδέκαστων» δικαστών! Οι δικαστές έχουν υπ’ όψιν τους κανέναν νόμο στην Ελλάδα που να χαρακτηρίζει τον Στάλιν δικτάτορα και την Σοβιετική Ένωση απολυταρχική;! Γιατί μας έχουν σκοτίσει οι δικαστές ότι ερμηνεύουν και εφαρμόζουν τον νόμο και μόνο αυτό! Με βάση λοιπόν ποιον νόμο τολμάνε οι «τυφλοί» δικαστές να χαρακτηρίζουν την Λαϊκή Δημοκρατία απολυταρχικό καθεστώς;! Εκτός κι αν δικάζουν με βάση την νομοθεσία της Ουκρανίας του Ποροσένκο ή την νομοθεσία των Βαλτικών χωρών οι οποίες τιμούν όσους συνεργάστηκαν με τους ναζί και πολέμησαν εναντίον του Κόκκινου Στρατού!

Για γέλια και για κλάματα! Απολυταρχικό το καθεστώς του Στάλιν με έμμεση δικαστική βούλα! Δεν είναι μόνο ότι αυτά τα ίδια δικαστήρια βγάζουν σχεδόν όλες τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές, δεν είναι μόνο ότι αυτά τα ίδια δικαστήρια αποφασίζουν ότι οι εργάτες πρέπει να δουλεύουν απλήρωτοι εάν οι εργοδότες δεν τους αφήνουν απλήρωτους σκόπιμα (!), δεν είναι μόνο ότι αυτά τα ίδια δικαστήρια αρπάζουν την λαϊκή κατοικία για να την δώσουν στους τοκογλύφους τραπεζίτες, είναι ότι αυτά τα ίδια δικαστήρια αναγνώρισαν τον Αρτέμη ως διαχειριστή 600 δισεκατομμυρίων δολαρίων αφήνοντάς τον να «αλωνίζει» εις βάρος των αφελών επί χρόνια ολόκληρα!

Τάκης Φ.

Ομηροι

Για την αναμενόμενη αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ τρίβει τα χέρια της η «Καθημερινή», που ποτέ δεν χάνει την ευκαιρία να επιτεθεί σε εργατικούς αγώνες. Ετσι, τώρα, χαρακτηρίζει «πολύ θετική» την αναμενόμενη αντι-απεργιακή ρύθμιση, με τον ισχυρισμό ότι οι εργαζόμενοι «δεν πρέπει να είναι όμηροι μειοψηφιών ή εργατοπατέρων»... Η παρέμβαση αυτή παίρνει τη σκυτάλη από το κατάπτυστο πρόσφατο άρθρο της «Αυγής», όπου γινόταν λόγος για κλάδους που δεν πρέπει να έχουν το δικαίωμα στην απεργία και για κινητοποιήσεις που στηρίζονται στην «ομηρία των πολιτών». Καθόλου τυχαία δεν είναι η σύγκλιση της κυβερνητικής εφημερίδας με την «αντιπολιτευόμενη» «Καθημερινή». Η κοινή τους αγωνία για την καπιταλιστική ανάκαμψη αντιμετωπίζει ως «έγκλημα» τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, πόσο μάλλον την πάλη για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Γι' αυτό επιμένουν στην «πρόληψη» και την «καταστολή» των απεργιακών κινητοποιήσεων. Οι εργαζόμενοι, όμως, δεν είναι «όμηροι» των αγώνων τους, όπως προσπαθούν να τους πείσουν οι αστικές δυνάμεις και τα Μέσα τους, αλλά της δουλειάς - λάστιχο, των εργατικών «ατυχημάτων», της ανασφάλειας, της ανεργίας, της απληρωσιάς και όλων των «συστατικών» του «εθνικού στόχου» που ονομάζεται καπιταλιστική ανάπτυξη...

Ψιλό γαζί

 

Οταν τον Οκτώβρη του 2016 τα ΜΑΤ ψέκασαν με χημικά τους συνταξιούχους που πορεύονταν μαζικά προς το Μέγαρο Μαξίμου, η κυβέρνηση έριξε την ευθύνη σε αξιωματικούς της αστυνομίας και σε ορισμένους αστυνομικούς που «έχασαν την ψυχραιμία τους». Οταν, πριν από λίγες μέρες, αποκαλύφθηκε ότι η κυβέρνηση έχει προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) για να ζητήσει αναίρεση της απόφασης που δικαίωνε τους εργάτες γης της Μανωλάδας, τα στελέχη της προσπάθησαν να ρίξουν την ευθύνη στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, λέγοντας ότι κατέθεσε τη σχετική αίτηση χωρίς να ενημερώσει το αρμόδιο υπουργείο. Οπως αποκαλύφθηκε, όμως, απ' όταν εκδόθηκε η απόφαση του ΕΔΑΔ, η κυβέρνηση είχε ένα ολόκληρο τρίμηνο μπροστά της για να δηλώσει ότι παραιτείται από το δικαίωμα να ασκήσει αίτηση αναίρεσης της καταδίκης του ελληνικού κράτους. Οταν, τέλος, με το θάνατο της 42χρονης εργαζόμενης στον Καρυπίδη αναδείχτηκε ξανά η ομηρία και η απληρωσιά χιλιάδων εργαζομένων, η κυβέρνηση είπε ότι η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στην αστική Δικαιοσύνη και ότι η ίδια έκανε ό,τι μπορούσε και περνούσε από το χέρι της για να βοηθήσει. Μ' αυτά και με τ' άλλα, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση τοποθετείται στα γεγονότα σαν ...να μην είναι κυβέρνηση! 'Η προσπαθεί να μας δουλέψει ψιλό γαζί, για να συγκαλύψει τις κραυγαλέες ευθύνες της, που είναι και το πιο πιθανό...

«Προστατευτισμός»... 

 

Ολο και πιο συχνές είναι οι αναφορές των ηγετών ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, ειδικά της Γερμανίας και της Γαλλίας, στα «κακά» των μέτρων «προστατευτισμού» που παίρνει ή διατείνεται ότι θα πάρει η προεδρία Τραμπ στις ΗΠΑ, ζήτημα που απασχόλησε άλλωστε και την πρόσφατη Σύνοδο του G20, προκαλώντας σφοδρές αντιπαραθέσεις. Μόλις χτες μάλιστα ο Γάλλος Πρόεδρος, δείχνοντας «τα δόντια» των γαλλικών μονοπωλίων, είπε σε συνέντευξή του ότι «επιθυμώ να υπερασπιστούμε το ελεύθερο και δίκαιο εμπόριο. Ο προστατευτισμός είναι λάθος, είναι ο δίδυμος αδελφός του εθνικισμού και οδηγεί στον πόλεμο»! Τα περί «ελεύθερου και ανόθευτου ανταγωνισμού» των καπιταλιστικών επιχειρήσεων βέβαια, ειδικά όταν μιλάμε για την εποχή του ιμπεριαλισμού, τον καπιταλισμό στο μονοπωλιακό του στάδιο, είναι γνωστό ότι αποτελούν παραμύθι για μικρά παιδιά. Οπως παραμύθι είναι και οι διάφορες θεωρίες που διατείνονται ότι με τη διεθνοποίηση του κεφαλαίου τάχα καταργείται η εθνοκρατική βάση της καπιταλιστικής οικονομίας. Κι αν κάποιος έχει αμφιβολία, ας δει την τελευταία απόφαση του γερμανικού Υπουργικού Συμβουλίου, που με το πρόσχημα της ασφάλειας, αυστηροποιεί τα κριτήρια για εξαγορές γερμανικών επιχειρήσεων από μονοπώλια εκτός ΕΕ (βλέπε Κίνα), προκαλώντας μάλιστα αντιδράσεις από τους Γερμανούς βιομήχανους. 'Η ας δει τα αντίστοιχα μέτρα που θέλει να προωθήσει για τα δικά της μονοπώλια η Γαλλία, ζητώντας μάλιστα ένα τέτοιο πλαίσιο «προστατευτισμού» να περάσει και μέσα από τις αποφάσεις της Κομισιόν...

Λεπτομέρειες

 

Οι μεν - η κυβέρνηση και οι συν αυτή - λένε ότι «δεν κοιτάνε πίσω», ότι αφήνουν τους άλλους «στη μιζέρια τους» και ότι σε λίγο καιρό «τα μνημόνια θα είναι παρελθόν». Αν δεν τους πιστεύουν τα άλλα αστικά κόμματα, ας ρωτήσουν, λένε, τον ΣΕΒ, τις αγορές που μειώνουν τα επιτόκια, την Κομισιόν, που δίνει «συγχαρητήρια» και παίρνει «υψηλού συμβολισμού» αποφάσεις κ.ο.κ. Οι δε τους απαντάνε ότι «παινεύονται» για τα «αυτονόητα», ότι άργησαν πολύ να κλείσουν τη δεύτερη «αξιολόγηση», ότι αν δεν είχε μεσολαβήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η «έξοδος στις αγορές» θα είχε γίνει προ πολλού. Το γεγονός, βέβαια, ότι η συζήτηση, οι διάφορες ερμηνείες, τα συγχαρητήρια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, οι προσδοκίες για την ανάκαμψη της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας γίνονται με δεδομένα τα αντιλαϊκά μέτρα που όλοι μαζί πέρασαν τα προηγούμενα χρόνια και τώρα η κυβέρνηση επεκτείνει για πολλά χρόνια μπροστά, είναι λεπτομέρεια. Η «ουσία» είναι να συντηρούνται οι κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, για τον εγκλωβισμό του λαού...

Ριζοσπάστης 

«Πόντιος Πιλάτος» η κυβέρνηση για την «Καρυπίδης»

Με αφορμή το θάνατο μιας 42χρονης εργαζόμενης στις επιχειρήσεις «Καρυπίδης», αναδείχτηκε το καθεστώς της απληρωσιάς και της ομηρίας που βιώνουν εδώ και 18 μήνες οι περίπου 1.400 εργαζόμενοι της επιχείρησης. Το πανελλαδικό τους σωματείο, όλο αυτό το διάστημα, δεν έπαψε να αγωνίζεται για τα δεδουλευμένα και τις θέσεις εργασίας, αναδεικνύοντας σε κάθε φάση του αγώνα τις ευθύνες της εργοδοσίας, αλλά και της κυβέρνησης, που με τη στάση της κάλυπτε, αν δεν ενθάρρυνε την εργοδοτική ασυδοσία. Οπως φαίνεται όμως, το αυτί της κυβέρνησης δεν «ιδρώνει» από τέτοια. Ετσι μόνο εξηγείται το γεγονός ότι εδώ και δυο μέρες, στελέχη του υπουργείου Εργασίας προσπαθούν «να βγουν κι από πάνω», αρνούμενοι κάθε ευθύνη και πετώντας το μπαλάκι στην αστική Δικαιοσύνη για την τροπή που έχει πάρει η υπόθεση της «Καρυπίδης». Να σημειώσουμε βέβαια ότι δεν είναι η μοναδική επιχείρηση με εργαζόμενους «βαλτωμένους» σε πολύμηνη απληρωσιά. Πάνω από 1,5 εκατ. υπολογίζονται αυτοί που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση.

***

Συνεχίζοντας στις πλάτες των απλήρωτων εργαζομένων τον αποπροσανατολιστικό καβγά που αναζωπυρώθηκε το τελευταίο διάστημα ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους φορείς δικαστών και εισαγγελέων, ο γγ του υπουργείου Εργασίας απέδωσε σε κωλυσιεργίες, παραλείψεις ή και αποφάσεις της Δικαιοσύνης την αθλιότητα που βιώνουν τους τελευταίους πολλούς μήνες οι εργαζόμενοι στην «Καρυπίδης». Σύμφωνα με τον ίδιο, η κυβέρνηση εξάντλησε όλα τα περιθώρια και όλα τα μέσα για να βοηθήσει τους εργαζόμενους, αλλά «βρίσκει τοίχο» στη Δικαιοσύνη, την οποία καταγγέλλει ότι με τη στάση της καλύπτει τις αυθαιρεσίες της εργοδοσίας. Ο ρόλος της αστικής Δικαιοσύνης απέναντι στα εργατικά δικαιώματα και τις διεκδικήσεις είναι γνωστός και έχει καταγγελθεί πολλές φορές από τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα. Αυτό που προσπαθεί όμως να κάνει η κυβέρνηση, να εμφανιστεί δηλαδή αμέτοχη των ευθυνών και ως άλλος «Πόντιος Πιλάτος» να «νίψει τας χείρας της» για την ομηρία χιλιάδων εργαζομένων που βρίσκονται στην ίδια μοίρα με τους συναδέλφους τους στην «Καρυπίδης», ξεπερνάει κάθε όριο πρόκλησης. Πολύ περισσότερο που το πλαίσιο με το οποίο λειτουργεί και δικάζει η Δικαιοσύνη συγκροτείται από τους αντεργατικούς νόμους που διατηρεί ανέγγιχτους η σημερινή κυβέρνηση.

***

Αν η κυβέρνηση ήθελε να προστατέψει και να βοηθήσει πραγματικά τους εργαζόμενους να πάρουν τα δεδουλευμένα και να διεκδικήσουν να μη χαθούν οι θέσεις εργασίας, θα μπορούσε απλά να καταργήσει την αντεργατική νομοθεσία. Οχι μόνο δεν το κάνει, αλλά ενισχύει το αντεργατικό οπλοστάσιο με καινούργια μέσα, όπως η αλλαγή που ετοιμάζει στο νόμο για τις απεργίες. 'Η όπως η ρύθμιση που προωθεί για τις επιχειρήσεις που καθυστερούν πολλούς μήνες να πληρώσουν μισθούς, σχεδιάζοντας την επιδότησή τους από το ΕΣΠΑ (!), με το πρόσχημα ότι έτσι θα μπορέσουν να καταβάλουν μέρος των δεδουλευμένων. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Με ανακοινώσεις του πανελλαδικού σωματείου, οι εργαζόμενοι στην «Καρυπίδης» δίνουν μια αποκαλυπτική εικόνα για την εχθρική στάση της κυβέρνησης απέναντι στα δίκαια αιτήματα και τις ανάγκες τους, που αντίστροφα διευκολύνει τους σχεδιασμούς και τις μεθοδεύσεις της εργοδοσίας, σε αγαστή συνεργασία με την αστική Δικαιοσύνη.

***

Καταγγέλλει, λοιπόν, το σωματείο ότι η κυβέρνηση «δεν πήρε μέτρα προστασίας για εμάς, τους 1.400 εργαζόμενους, αφού πλέον ούτε το πενιχρό επίδομα επίσχεσης παίρνουμε, ούτε επίδομα ανεργίας δικαιούμαστε. Επιπλέον, δεν τηρήθηκε ΠΔ για τη διαδοχή, ώστε να μην πεταχτούμε στην ανεργία». Μάλιστα, όταν οι εργαζόμενοι προσπάθησαν πρόσφατα να εμποδίσουν τη μεταφορά ενός καταστήματος της «Καρυπίδης» σε άλλον εργοδότη, χωρίς να διασφαλίζονται οι θέσεις του παλιού προσωπικού, η κυβέρνηση έστειλε την αστυνομία να τους απειλήσει με συλλήψεις. Για το ίδιο θέμα, αυτό της μεταβίβασης καταστημάτων, όχι όμως και του προσωπικού, η υπουργός Εργασίας προσπάθησε να δικαιολογήσει τις «πλάτες» που κάνει η κυβέρνηση στην εργοδοσία, με τον ισχυρισμό ότι «η επιχείρηση αρνείται να προσκομίσει στοιχεία ώστε να διαπιστωθεί αν πρόκειται για κρυπτόμενη μεταβίβαση επιχείρησης, κάτι που συνιστά έκνομη πράξη», και γι' αυτό της επιβλήθηκε πρόστιμο... 50.000 ευρώ!

***

Κι ενώ οι εταιρείες που εμπλέκονται στην αλλαγή ιδιοκτησίας των καταστημάτων της «Καρυπίδης» είναι γνωστές, όταν πριν από ένα μήνα οι εργαζόμενοι ζήτησαν από το υπουργείο Εργασίας να οργανώσει τριμερή συνάντηση με τη συμμετοχή όλων των διαδόχων επιχειρηματικών ομίλων («Market In», «Μασούτης», «Discount Markt» κ.ά.) οι οποίοι προχωρούν σε άνοιγμα των πρώην καταστημάτων της «Καρυπίδης» χωρίς τους παλιούς εργαζόμενους, το υπουργείο ουσιαστικά αρνήθηκε. Αντ' αυτού, η υπουργός Εργασίας μοίραζε διαβεβαιώσεις ότι το ΣΕΠΕ «διενεργεί διαρκώς σχετικούς ελέγχους...», όταν στην πραγματικότητα, με προφάσεις και υπεκφυγές, η κυβέρνηση έχει μετατρέψει σε κλωτσοσκούφι τους εργαζόμενους μεταξύ ΣΕΠΕ και Δικαιοσύνης, την ώρα που η εργοδοσία προχωρά κανονικά τους σχεδιασμούς της... Μπορεί επομένως η κυβέρνηση να επικαλείται έλλειψη χρημάτων για να εξασφαλίσει ακόμα και ένα πενιχρό επίδομα στους απλήρωτους της «Καρυπίδης», από θράσος όμως διαθέτει μπόλικο και το «μοιράζει» αφειδώς στους εργαζόμενους...

Πανηγύρια και πραγματικότητα

Το έναυσμα για έναν νέο γύρο πανηγυριών για την κυβέρνηση, αλλά και αντιπαραθέσεων με τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, έδωσε η «συμβολική» σύσταση της Κομισιόν να τεθεί η Ελλάδα εκτός διαδικασίας «υπερβολικού ελλείμματος».
Η κυβέρνηση, σε πανηγυρικό τόνο, λέει ότι Κομισιόν και αγορές δίνουν «ψήφο εμπιστοσύνης» στην εγχώρια καπιταλιστική οικονομία, ότι πλέον τα δύσκολα είναι πίσω, ότι οσονούπω έρχεται το «τέρμα της επιτροπείας και της κρίσης», μαζί και η περιβόητη «έξοδος στις αγορές». Κατηγορεί τη ΝΔ ότι παρακολουθεί «αμήχανα» την ιστορία επιτυχίας της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας, που επιβεβαιώνεται από τα συγχαρητήρια που πάνε κι έρχονται στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, από τον ΣΕΒ, τους επιχειρηματικούς ομίλους, διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς για τις «υπηρεσίες» και το έργο της. Οτι για το λόγο αυτό, επειδή δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στην οικονομία, στήνει «καβγά» για άλλα ζητήματα, τη Δικαιοσύνη, την Παιδεία κ.λπ., κατηγορώντας την ότι έτσι «αποσταθεροποιεί» τάχα την «εθνική» προσπάθεια για έξοδο από την κρίση, ότι δίνει κακή εικόνα στους «επενδυτές» και πάει λέγοντας.
Η ΝΔ, παρέα και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, λένε ότι η κυβέρνηση πανηγυρίζει για πράγματα που θα έπρεπε και θα μπορούσαν να έχουν γίνει προ πολλού, αν η σημερινή κυβέρνηση τάχα δεν «πελαγοδρομούσε» και έπαιρνε πιο έγκαιρα τα μέτρα που ζητούσε το κεφάλαιο για την ανάκαμψη της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας. Οτι τα βαριά μέτρα που φόρτωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο λαό - και ψήφισαν βέβαια και οι ίδιοι με τη μορφή του τρίτου μνημονίου - θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί αν έγκαιρα εφάρμοζε τα δέοντα η κυβέρνηση. Οτι και σήμερα παραμένει «αναξιόπιστη», δεν μπορεί να «τρέξει» αποφασιστικά τις απαραίτητες «μεταρρυθμίσεις».
Από κοντά τα αστικά επιτελεία, απευθυνόμενα και προς τους δύο, επισημαίνουν ότι δεν είναι ώρα ούτε για πανηγύρια και εφησυχασμό, ούτε για άσκοπη κριτική, αλλά ώρα να «τρέξουν» οι δομικές και θεσμικές «μεταρρυθμίσεις» - αναδιαρθρώσεις για τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου και για την προσέλκυση «επενδυτών» και κεφαλαίων στην εγχώρια καπιταλιστική οικονομία.
Τι μένει έξω από το «κάδρο»; Τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, η ισοπέδωση των οποίων αποτελεί την «εγγυητική επιστολή» για την ανάκαμψη της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, όπως δείχνει και η «επιστολή προθέσεων» της κυβέρνησης προς το ΔΝΤ, με τις επιπλέον διαβεβαιώσεις για την υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων και τις προβλέψεις για επιπλέον μέτρα σε περίπτωση που δεν πιάνονται οι στόχοι.
Τι σημαίνει για το λαό το «τέλος της επιτροπείας» για την καπιταλιστική οικονομία και «έξοδος στις αγορές», ώστε η κυβέρνηση να μαζέψει χρήμα για τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων; Ατελείωτα μνημόνια για τα επόμενα πολλά χρόνια, σύμφωνα με όσα προβλέπει και το πρόσφατο τέταρτο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, «σφαγείο» στα επιδόματα, νέο γύρο λεηλασίας των ασφαλιστικών ταμείων.
Τι προϋποθέτει η προσέλκυση επενδυτών, πέρα από νέα προκλητικά προνόμια, φοροαπαλλαγές, εισφοροαπαλλαγές και κάθε είδους διευκολύνσεις; Αντεργατικά μέτρα χωρίς τέλος, απογείωση της εκμετάλλευσης, εργασιακές σχέσεις - «λάστιχο», μισθούς πείνας και απληρωσιά, χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίας, όπως προβλέπεται στον τρίτο γύρο «αξιολόγησης» που τώρα ξεκινά, αλλά και όπως δείχνουν και οι «τροχιοδεικτικές» που ρίχνουν κυβέρνηση και αστικά επιτελεία με αφορμή τις απεργίες που γίνονται αυτό το διάστημα.
Το άλλο «μισό» των δηλώσεων άλλωστε όλων των εκπροσώπων των ιμπεριαλιστικών οργανισμών για την «εμπιστοσύνη» που δείχνουν στην Ελλάδα, περιέχει πάντα την υπενθύμιση για απαρέγκλιτη συνέχιση των αναδιαρθρώσεων και την υλοποίηση των μέτρων για να πιάνονται οι στόχοι του κεφαλαίου.
Ακριβώς αυτούς τους στόχους, την καρδιά της αντιλαϊκής πολιτικής χωρίς τέλος, πρέπει να βάλουν στο στόχαστρο οι εργαζόμενοι και ο λαός, δυναμώνοντας την πάλη σε κάθε χώρο δουλειάς και συνολικά, με σημαία τις δικές τους σύγχρονες ανάγκες.

Ο επικίνδυνος ρόλος των ΜΚΟ

Με αφορμή την χτεσινοβράδυνη συναυλία που διοργάνωσε στο Καλλιμάρμαρο η Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) του Γιάννη Αλαφούζου "Όλοι μαζί μπορούμε", με την συνδρομή του Διονύση Σαββόπουλου, σκέφτηκα να καταγράψω μερικές σημειώσεις. Όχι για τον Νιόνιο, παρ' ότι ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με τον τροβαδούρο της "Ρεζέρβας", προβληματίστηκε από την επικίνδυνη στροφή που έκανε είκοσι χρόνια αργότερα οδηγώντας το "Φορτηγό" του και έκοψε τα σούρτα-φέρτα μαζί του όταν τον είδε με ένα απαράδεκτο "Κούρεμα". Οι σημερινές σημειώσεις μου έχουν να κάνουν με τις περίφημες ΜΚΟ.

Ευθύς εξ αρχής πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η έννοια "ΜΚΟ" δεν είναι καθόλου μα καθόλου αθώα, μολονότι ως τέτοια ξεκίνησε το 1945, όταν ο ΟΗΕ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο "non-governmental organizations (NGO)" για να χαρακτηρίσει τους διάφορους μη κρατικούς οργανισμούς που παρευρίσκονταν ως παρατηρητές στις συνελεύσεις του. Πολύ σύντομα, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ ανακάλυψαν τα πλεονεκτήματα που έχει η εκχώρηση στις ΜΚΟ ορισμένων δραστηριοτήτων αλλά και υποχρεώσεων του κράτους.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις: Βραβείο από το Ίδρυμα Ροκφέλλερ για την "ΜΚΟ της χρονιάς" στην Ινδία.

Το σημαντικώτερο πλεονέκτημα είναι ότι οι ΜΚΟ μπορούν να επηρεάζουν αποτελεσματικά την κοινή γνώμη. Κλασσικό παράδειγμα αποτελούν οι γνωστές πανίσχυρες ΜΚΟ Greenpeace και WWF, οι οποίες έχουν καθοριστική συμβολή στην διαμόρφωση γνώμης πολλών εκατομμυρίων οπαδών και μελών τους σε όλες τις χώρες του κόσμου. Από την δεκαετία του '50 κιόλας οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ κατάλαβαν ότι η εξωτερική τους πολιτική έχει πλέον στην διάθεσή της ένα εξαιρετικό εργαλείο αφού οι ΜΚΟ μπορούν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη των διαφόρων χωρών, διευκολύνοντας το σχέδιο σταδιακής μετατροπής κυρίαρχων κρατών σε δορυφόρους ή υποτελείς τής Ουάσινγκτον.

Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε μια σταθερή διαδικασία ενίσχυσης και εξάπλωσης των ΜΚΟ σε όλον τον κόσμο, βασισμένη στην ψευδή φιλοσοφική βάση ότι το κράτος συνιστά ανωμαλία του συστήματος, οπότε οι ΜΚΟ είναι απαραίτητες για να συμπληρώνουν τα κενά, να αμβλύνουν τις ανωμαλίες και να αποκαθιστούν την εύρρυθμη λειτουργία σε όποιον τομέα απαιτείται. Φαίνεται πως το κόλπο ήταν εμπνευσμένο, αφού τα αποτελέσματα δείχνουν ότι πέτυχε. Σήμερα, υπολογίζεται ότι σε όλον τον κόσμο δραστηριοποιούνται αμέτρητα εκατομμύρια ΜΚΟ, με τις ΗΠΑ να φιλοξενούν σχεδόν ενάμισυ εκατομμύριο ενώ στην Ρωσσία καταγράφηκαν το 2008 περίπου 277.000 τέτοιες οργανώσεις. Πρωταθλήτρια, πάντως, φαίνεται πως αναδεικνύεται η Ινδία, όπου το 2009 δραστηριοποιούνταν 3,3 εκατομμύρια ΜΚΟ, ήτοι μία ΜΚΟ ανά 400 κατοίκους! (*)

Κατ' επέκταση, ο ρόλος των ΜΚΟ μπορεί (;;;) να είναι μη κυβερνητικός, όμως είναι βαθύτατα πολιτικός. Ακόμη κι όταν η δράση τους ενδύεται ανθρωπιστικό μανδύα (κάτι που συγκινεί πολύ αποτελεσματικά μεγαλύτερα πλήθη), ο ρόλος τους είναι ιδιαίτερα και επικίνδυνα καθοριστικός, εφ' όσον στοχεύουν στην υποκατάσταση λειτουργιών που εξ ορισμού αποτελούν αρμοδιότητα και ευθύνη της κεντρικής κρατικής διοίκησης. Ουσιαστικά, δηλαδή, οι ΜΚΟ βοηθούν καταλυτικά στην σταδιακή αντικατάσταση των κρατικών θεσμών από κάποιες "ανεξάρτητες αρχές", οι οποίες δεν υπόκεινται σε κανέναν κρατικό έλεγχο.

Ας κάνουμε τα πράγματα πιο καθαρά. Το να έχει κάθε άνθρωπος πρόσβαση σε πόσιμο νερό και σε ένα πιάτο φαΐ ή να έχει στοιχειώδη ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη ήταν ανέκαθεν υποχρέωση κάθε ευνομούμενης πολιτείας. Δική της υποχρέωση ήταν, επίσης, να ικανοποιεί το δικαίωμα όλων των παιδιών στην μόρφωση, όλων των νέων στην δουλειά, όλων των ηλικιωμένων στην αξιοπρεπή διαβίωση κατά τας δυσμάς του βίου τους. Σήμερα, όλες αυτές οι δεδομένες κρατικές υποχρεώσεις μεταβιβάζονται στις ΜΚΟ, οι οποίες μάλιστα χρηματοδοτούνται αφειδώς για να κάνουν αυτή την δουλειά.

Στην Ελλάδα, οι ΜΚΟ πρέπει να ανάβουν λαμπάδες ίσα με το μπόι του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος τις προώθησε αποφασιστικά την εποχή που ήταν υπουργός εξωτερικών. Την προσπάθειά του συνέχισαν αντάξια οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή και την ολοκλήρωσε ο ίδιος όταν έγινε πρωθυπουργός. Επί των ημερών του αποψιλώθηκαν οι διπλωματικές υπηρεσίες, αντικαθιστώμενες από μη κυβερνητικές συμβουλευτικές οργανώσεις, οι οποίες χρηματοδοτούνταν (εν μέρει) και από διάφορα πολιτειακά ιδρύματα εξωτερικής πολιτικής. Χάρη σ' αυτούς τους "μη κυβερνητικούς" συμβούλους, η χώρα εμφανίζεται διεθνώς με θέσεις που δεν αντανακλούν ούτε τα πραγματικά συμφέροντά της ούτε τις πεποιθήσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών της, όπως έγινε π.χ. με το σχέδιο Ανάν, με τις εξελίξεις στα Βαλκάνια (Κόσσοβο, Μαυροβούνιο, Μακεδονία κλπ) ή με το πρόβλημα των προσφύγων. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θεόδωρος Πάγκαλος είχε απαυδίσει κάποτε ακούγοντας το προσωπικό στο υπουργείο εξωτερικών να μιλάει αγγλικά αντί για ελληνικά.

Κάπως έτσι, λοιπόν, ζούμε πλέον στον αστερισμό της τρέλλας όπου αναρίθμητες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις φυτρώνουν και αναπτύσσονται χάρη σε κυβερνητικές επιδοτήσεις και ενισχύσεις, όπου οι κυβερνήσεις δέχονται να υπονομεύσουν την ισχύ τους πληρώνοντας μη κυβερνητικούς θεσμούς και όπου η κοινωνική πολιτική μετασχηματίζεται σε φιλανθρωπία. Και κάπως έτσι προβάλλονται ως άξια χειροκροτήματος εντελώς ασύμβατα μεταξύ τους γεγονότα, όπως π.χ. το κλείσιμο μονάδων εντατικής θεραπείας σε κάποια νοσοκομεία αλλά και η σύσταση εξοπλισμένων τέτοιων μονάδων από ΜΚΟ στα ίδια νοσοκομεία ή το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας αλλά και η ταυτόχρονη χρηματοδότηση κάποιων ΜΚΟ που μοιράζουν συσσίτια σε απόρους.

Πριν κλείσουμε, ας δώσουμε ένα τελευταίο παράδειγμα τέτοιας τρέλας. Προσέξτε το εξής δελτίο τύπου της 19/4/2016 από την ιστοσελίδα της Κομμισσιόν: "Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοινώνει σήμερα τη χορήγηση 83 εκατ. ευρώ, στο πλαίσιο του νέου μέσου στήριξης έκτακτης ανάγκης που πρότεινε στις 2 Μαρτίου, για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων στην Ελλάδα. Το ποσό αυτό θα διατεθεί άμεσα στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), στη Διεθνή Ομοσπονδία του Ερυθρού Σταυρού και σε έξι διεθνείς ΜΚΟ. Οι εταίροι αυτοί θα συνεργαστούν με ελληνικές ΜΚΟ που διαθέτουν την απαιτούμενη γνώση της κατάστασης επί τόπου".

Πόσοι έλληνες γνωρίζουν ότι οι ΜΚΟ διαχειρίζονται όλα τα ποσά που διαθέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση για τους πρόσφυγες και η ελληνική κυβέρνηση δεν ακουμπάει ούτε σεντς; Έχετέ το αυτό υπ' όψη σας την επόμενη φορά που θα ακούσετε κάποιον να ισχυρίζεται ότι "οι συριζαίοι φάγανε τα λεφτά για τους πρόσφυγες". Έχουμε πολλούς άλλους λόγους να κατηγορούμε την κυβέρνηση, δεν χρειάζονται και ανύπαρκτοι.

Από την κρατική κοινωνική πολιτική στην μη κυβερνητική φιλανθρωπία, μερικά εκατομμύρια δρόμος...

Επίλογος. Δεν ξέρω κατά πόσο η χτεσινή συναυλία της ΜΚΟ "Όλοι μαζί μπορούμε" κατάφερε να εκπληρώσει τον σκοπό της, που ήταν να συγκεντρωθούν όσο το δυνατόν περισσότερα τρόφιμα για να μοιραστούν σε πεινασμένους. Ξέρω όμως ότι επιβάλλεται να απορρίπτουμε μετά βδελυγμίας ως λαός την ανάθεση της λύσης του προβλήματος της πείνας στην καλοπληρωμένη "φιλανθρωπία" της οποιασδήποτε ΜΚΟ. Αλίμονό μας αν επιτρέψουμε να γίνουν αντικείμενα φιλανθρωπίας τα ζητήματα των μαζικών κοινωνικών διεκδικήσεων και να αφεθούν στην διαχείριση είτε ιδρυμάτων τύπου Νιάρχου, Λάτση, Ωνάση κλπ είτε του Φιλανθρωπικού Οργανισμού "Αποστολή" (ΜΚΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος, που ιδρύθηκε όταν έκλεισε η αμαρτωλή "Αλληλεγγύη" λόγω μιας τρύπας μεγέθους 9,5 εκατομμυρίων ευρώ).

Στο μεταξύ, το ερώτημα γιατί τα κράτη πληρώνουν για να παραδώσουν κομμάτια της δύναμής τους σε οργανώσεις που δεν μπορούν να ελέγξουν, παραμένει αναπάντητο. Ή μήπως όχι;


-----------------------------------------------------------------
(*) Σύμφωνα με στοιχεία από τα εξής δημοσιεύματα:
- "Fact Sheet: Non-Governmental Organizations (NGOs) in the United States", Bureau of Democracy, Human Rights and Labor U.S. Department of State, Washington D.C., 16/01/2016
- Alex Rodriguez, "Hobbled NGOs wary of Medvedev: Watchdogs are civil lifeline in lawless Russia", Chicago Tribune, 7/5/2008
- Archna Shukla, "First official estimate: An NGO for every 400 people in India", 7/7/2010

Τιμώντας τον Μπελογιάννη ξυλοφορτώνοντας τους κομμουνιστές!

       

Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να εκδράμει στην Αμαλιάδα για να τιμήσει τον Μπελογιάννη! Μόλις έγινε γνωστή η πρόθεση των Συριζόπουλων γέλασε και το παρδαλό κατσίκι, αφού η νεολαία των παλιών και νέων μνημονίων, η νεολαία της κυβέρνησης που έχει ισοπεδώσει τον Ελληνικό λαό, παριστάνει πως θέλει να τιμήσει τον ήρωα κομμουνιστή Νίκο Μπελογιάννη! Οι Συριζαίοι αντέδρασαν έντονα στους χλευασμούς και στην κριτική που ασκήθηκε στο γεγονός ότι τα Συριζόπουλα δεν θέλουν να τιμήσουν τον Νίκο Μπελογιάννη αλλά θέλουν να τον μαγαρίσουν, όπως μαγάρισε ο αρχηγός τους, τους 200 του Σκοπευτηρίου, την Μακρόνησο και άλλους τόπους θυσίας, καπηλευόμενος αγώνες και θυσίες για να υπογράφει μνημόνια και αντιλαϊκούς νόμους! Οι Συριζαίοι αντέδρασαν έντονα γιατί (τρομάρα να τους έρθει) θεωρούν τον Νίκο Μπελογιάννη «κτήμα» όλων των αριστερών! Έλα όμως που ο Μπελογιάννης δεν δήλωσε ποτέ Αριστερός, αλλά κομμουνιστής! Αλλά και Αριστερός να δήλωνε τι σχέση έχει ο ΣΥΡΙΖΑ των βάρβαρων μνημονίων και της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής με την Αριστερά;! Ότι σχέση έχει ο Γλέζος που κατέβασε την σβάστικα από την Ακρόπολη, με τον Γλέζο του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, των μνημονίων και των αντιλαϊκών νόμων!

Επειδή όμως οι Συριζαίοι έχουν πείσμα, θέλησαν να αποδείξουν σε όλους τους κακεντρεχείς ότι αυτοί είναι οι γνήσιοι απόγονοι του Μπελογιάννη και έχουν δικαιώματα στην μνήμη του, θέλησαν να αποδείξουν ότι όχι μόνο έχουν δικαίωμα εν ονόματι του Μπελογιάννη να ψηφίζουν μνημόνια και να βασανίζουν τον Ελληνικό λαό, αλλά έχουν ακόμα δικαίωμα να ισχυριστούν ότι αν ζούσε ο Μπελογιάννης θα ψήφιζε και ο ίδιος τα μνημόνια! Οι Συριζαίοι για να αποδείξουν την σχέση τους με τον Μπελογιάννη και να υπερασπιστούν την δικαιωματική μετάβαση της νεολαίας τους στο μουσείο Μπελογιάννη, ξυλοφόρτωσαν τους κομμουνιστές τους πολιτικούς απογόνους του Μπελογιάννη κι άλλους αγωνιστές εργαζόμενους στα Κοίλα της Κοζάνης που διαμαρτύρονταν ενάντια στην βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που και ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει!

Τα Συριζόπουλα σφράγισαν το διαβατήριο της μετάβασής τους στο μουσείο Μπελογιάννη ξυλοφορτώνοντας κομμουνιστές κι άλλους αγωνιστές!

Νίκος Αποστολίδης

Οι «κοινωνικές ευαισθησίες» των πολυεθνικών

«...Σε λίγο τα σχολεία μας θα γράφουν "Coca - Cola"», είναι ένα από τα συνθήματα που ακούγονταν στις κινητοποιήσεις μαθητών, γονιών, εκπαιδευτικών, δίπλα στις διεκδικήσεις για αύξηση της χρηματοδότησης στο ύψος των αναγκών, για ολόπλευρη μόρφωση, διαβλέποντας και καταδικάζοντας την πολιτική που σπρώχνει τα σχολεία στην αγκαλιά των «χορηγών», που ανοίγει τις πόρτες τους στις επιχειρήσεις για να παρέμβουν άμεσα στο περιεχόμενο της μόρφωσης και στις συνειδήσεις των παιδιών. Σήμερα, για την ακρίβεια από το 2012, υπάρχουν σχολεία που φέρουν τη «σφραγίδα» της συγκεκριμένης πολυεθνικής, χωρίς βέβαια να είναι η μοναδική που αναπτύσσει τέτοια δραστηριότητα στο χώρο της Εκπαίδευσης. Ο λόγος για το πρόγραμμα «Το σχολείο που Θέλεις» της «Coca - Cola», που από την εταιρεία πλασάρεται ως «μια δράση για τη νέα γενιά και για ένα καλύτερο μέλλον». «Το πρόγραμμα "Το Σχολείο που Θέλεις" προβλέπει την επιχορήγηση επισκευαστικών και βελτιωτικών εργασιών σε σχολικά κτίρια και υλοποιείται με μεγάλη επιτυχία από το 2012, στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές. Μέχρι σήμερα, μέσα από μία επένδυση που ξεπερνά το 1,1 εκατομμύριο, έχουμε ανακαινίσει 13 σχολεία σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, βελτιώνοντας την εκπαιδευτική εμπειρία 4.500 μαθητών κάθε χρόνο!», αναφέρει η εταιρεία στην ιστοσελίδα της.

***

Πατώντας πάνω σε πραγματικές ανάγκες, σε προβλήματα που έχει συσσωρεύσει η χρόνια υποχρηματοδότηση, σε μία στρατηγική που θέλει τα σχολεία ανοιχτά στις επιχειρήσεις, που ανάγει τη χορηγία σε σημαντικό συντελεστή και στο χώρο της Εκπαίδευσης, οι επιχειρήσεις βρίσκουν το έδαφος να μπαινοβγαίνουν στα σχολεία. Και όσο βαθαίνει η υποβάθμιση, όσο μειώνεται η απαιτητικότητα στις διεκδικήσεις των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, τόσο ευκολότερα οι πολυεθνικές εμφανίζονται ως ο «από μηχανής θεός» που θα δώσει λύση σε οξυμένα προβλήματα, με τις ευλογίες του κράτους και με την ανοχή, αν όχι την ενεργό στήριξη μεγάλης μερίδας των γονέων. Είναι χαρακτηριστικό πως το πρόγραμμα έχει δημιουργήσει συνθήκες ανταγωνισμού ανάμεσα στα σχολεία, για το ποιο θα επικρατήσει, με καμπάνιες στις οποίες επιστρατεύονται και οι μαθητές, προκειμένου να εξασφαλιστεί ο απαραίτητος αριθμός ψήφων που θα κρίνει ποιο σχολείο θα εξασφαλίσει την πολυπόθητη ανακαίνιση. Μετατρέπονται έτσι γονείς και μαθητές σε ζωντανοί διαφημιστές της πολυεθνικής και του ...φιλανθρωπικού της έργου, προκειμένου το δικό τους σχολείο να κερδίσει την ανακαίνιση. Συμπρωταγωνιστές και ιδιαίτερα χρήσιμοι, ώστε να γίνει πράξη αυτή η χορηγία, αποδεικνύονται δημοτικές αρχές που παίζουν με ευχαρίστηση το ρόλο του πλασιέ της πολυεθνικής και υποδεικνύουν τα υποψήφια σχολεία προς ανακαίνιση και πελατεία της πολυεθνικής.

***

Πρόκειται για ένα από τα πολλά παραδείγματα της λεγόμενης «Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης», στο πλαίσιο της οποίας μονοπωλιακοί όμιλοι αναλαμβάνουν όλο και πιο συστηματικά δράσεις για την κάλυψη μέρους των οξυμένων αναγκών σε διάφορους τομείς, στην προκειμένη περίπτωση στην Εκπαίδευση. Τα οφέλη, βέβαια, είναι πολύ περισσότερα από το κόστος, που είναι ψίχουλα μπροστά στα τεράστια κέρδη τους, αφού το ύψος της χορηγίας επιστρέφει πολλαπλάσιο μέσα από μέτρα που οι κυβερνήσεις προωθούν «ντε φάκτο» για λογαριασμό τους, όπως τις φοροαπαλλαγές, τις ελαστικές μορφές απασχόλησης κ.λπ. Ενώ συμβολή στην κερδοφορία τους έχει και η διαφήμιση που γίνεται σ' αυτές τις εταιρείες, μέσα από τις χορηγίες και τα προγράμματα που αναλαμβάνουν. Μάλιστα, το σχολείο είναι προνομιακός χώρος για τέτοιου είδους «ευεργεσίες», καθώς συνθλίβεται κυριολεκτικά κάτω από βάρος της υποχρηματοδότησης, κάτι που κάνει περισσότερο «καλοδεχούμενες» τέτοιες παρεμβάσεις, αλλά και συγκεντρώνει μικρές ηλικίες, στις συνειδήσεις των οποίων το κεφάλαιο επιδιώκει σταθερά να παρεμβαίνει.

***

Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, οι εργαζόμενοι γονείς χρειάζεται να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Να αποτελέσει η στάση τους και η οργανωμένη παρέμβαση, μέσα και από τους Συλλόγους Γονέων, μάθημα διεκδίκησης στα παιδιά. Οι χορηγοί δεν είναι ούτε «εύκολη» ούτε «λύση» στα προβλήματα στέγασης και υποδομών των σχολείων. Πάει πολύ, δε, εταιρείες που κλείνουν και ανοίγουν τα εργοστάσιά τους ανάλογα με τα κέρδη τους, που τσακίζουν τους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων, να εμφανίζονται ως «κοινωνικά ευαίσθητες» για τα παιδιά του λαού! Δεν γίνεται από τη μια να βάφουν τα σχολεία των παιδιών και από την άλλη να αφήνουν τους γονείς τους χωρίς δουλειά, και να απαιτούν και την ευγνωμοσύνη τους από πάνω! Δεν είναι δυνατόν οι γονείς να συμβιβαστούν με τη λογική των «τυχερών» σχολείων και των «τυχερών» μαθητών, που επιλέχθηκαν να ανακαινιστούν με χρήματα της πολυεθνικής, αλλά να διεκδικήσουν το καθολικό δικαίωμα των παιδιών, να κάνουν μάθημα ισότιμα σε ασφαλή σύγχρονα σχολικά κτίρια, με αποκλειστική ευθύνη και εποπτεία από το κράτος.

Στο «κάδρο» ισχυρών ανταγωνισμών

Οι εξελίξεις στο Κυπριακό, μετά και την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης στην Ελβετία, πάνω στο σχέδιο της διχοτομικής «λύσης», που ολοκληρώθηκε σ' αυτήν τη φάση χωρίς συμφωνία, δεν μπορούν να ιδωθούν έξω από το «κάδρο» της όξυνσης των ανταγωνισμών ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη και μονοπώλια, που μαίνεται στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και αφορά τεράστια οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα.
Αυτό επιβεβαιώνουν ο «συνωστισμός» ενεργειακών μεγαθηρίων στην ευρύτερη περιοχή (γαλλική «Τοtal», αμερικανική «Exxon Mobil», ιταλική «ENI», αμερικανο-ολλανδική «Νoble», βρετανική BP, ρωσική «Rosneft», εταιρεία του Κατάρ, κορεατική «Kogas» και εταιρείες του Ισραήλ και της Αιγύπτου), η τεράστια συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων, όπως των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας, της Ρωσίας, η σφοδρή διαπάλη για την «επόμενη μέρα» στη Συρία και το Ιράκ.
Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον, βάση για συζήτηση θεωρείται το διχοτομικό σχέδιο που συμφώνησαν το 2014 οι Αναστασιάδης - Ερογλου και αυξάνονται οι πιέσεις για να κλείσει το ζήτημα. Με τις αστικές τάξεις της Ελλάδας της Τουρκίας ενταγμένες στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να ανταγωνίζονται για το ποιος θα αποσπάσει καλύτερα αποτελέσματα σε αυτό το επικίνδυνο για τους λαούς παζάρι.
Το σίγουρο είναι ότι κάθε βήμα στη διαπραγμάτευση για το Κυπριακό κατοχυρώνει ένα προς ένα τα διχοτομικά συστατικά της «λύσης» και ρίχνει το σπόρο μελλοντικών εντάσεων, αντιθέσεων και ανταγωνισμών, σε βάρος Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, συνολικά των λαών της περιοχής.
Για παράδειγμα, τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία των ΗΠΑ, της Βρετανίας (που δεν διαπραγματεύεται τις βάσεις της στο νησί), του ΟΗΕ, με τη συναίνεση της ελληνικής και ελληνοκυπριακής πλευράς, επεξεργάζονται για την επόμενη μέρα σχέδια εγκαθίδρυσης «μηχανισμού παρακολούθησης» της «λύσης», που θα αντικαταστήσουν το σημερινό σύστημα των εγγυήσεων, ή και σχέδια συγκρότησης διεθνούς αστυνομικο-στρατιωτικής δύναμης στο νησί, στο όνομα της «ασφάλειας», με τη συμμετοχή τουρκικών δυνάμεων, ουσιαστικά με την ομπρέλα του ΝΑΤΟ.
Ολες αυτές οι προτάσεις έπεσαν για να μείνουν, και φυσικά θα αξιοποιηθούν σε επόμενο γύρο του παζαριού. Απώτερος πραγματικός τους στόχος είναι να παγιωθούν τα τετελεσμένα και να ανοίξει απρόσκοπτα ο δρόμος για την «ασφαλή» εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων του νησιού, η αξιοποίηση της στρατηγικής του θέσης, η προώθηση των ευρύτερων ευρωατλαντικών σχεδιασμών στον ανταγωνισμό με άλλες δυνάμεις όπως η Ρωσία ή η Κίνα, που έχουν επίσης συμφέροντα στην περιοχή.
Γι' αυτό έχει ιδιαίτερη αξία για τους λαούς σε Ελλάδα, Κύπρο, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, να συνειδητοποιηθεί ότι η διχοτομική «λύση» που προωθείται, όχι μόνο δεν εγγυάται βιώσιμη λύση υπέρ του λαού της Κύπρου, αλλά συνδέεται με νέα όξυνση των αντιθέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, με αρνητικές συνέπειες για τους λαούς.
Από αυτήν την άποψη, είναι τεράστιες οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και της ΝΔ, των άλλων κομμάτων που προπαγανδίζουν το μονόδρομο της ευρωΝΑΤΟικής «στρούγκας», του ΝΑΤΟ που στήριξε την κατοχή στην Κύπρο, της ΕΕ, που όσο κι αν προσπαθούν να την εξωραΐσουν, έχει μεγάλη ευθύνη για τη σημερινή εξέλιξη στο Κυπριακό.
Οπως επιβεβαίωσε και η συζήτηση την Τρίτη στη Βουλή, μόνο μία Κύπρος στην οποία πραγματικός αφέντης θα είναι ο λαός της, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Λατίνοι και Μαρωνίτες, μπορεί να εγγυηθεί τα πραγματικά τους συμφέροντα.
Μέσα από εκεί προβάλλει η αναγκαιότητα του συντονισμού της πάλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων για την εξάλειψη των συνεπειών της κατοχής στην Κύπρο, για την απελευθέρωση συνολικά από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Για μια Κύπρο Ενιαία, Ανεξάρτητη, με Μία και Μόνη Κυριαρχία, μία Ιθαγένεια και Διεθνή Προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες.