Κάτι χτυπάει την πόρτα μας και δεν είναι ο Βοριάς

Κάτι χτυπάει την πόρτα μας και δεν είναι ο Βοριάς

Από herko στο Νοέ 11, 2017 Απόψεις

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης //

Εσύ δεν είσαι για μια συγκέντρωση. Δεν κάνεις «επαναστατική γυμναστική». Έχεις σοβαρά κι ενδιαφέροντα ν’ ασχοληθείς. Δεν σπαταλιέσαι σε μονοήμερη απεργία. Γι αυτό και δεν έχεις συμμετάσχει σε καμία. «Να χάνεις το μεροκάματο για μαλακίες»; «Δεν γίνεται τίποτα έτσι», «τι φταίμε οι υπόλοιποι που μας αναστατώνουν», «τι κλείνουν το μετρό για λίγες ώρες – εμείς την πληρώνουμε», «τι θέλουν κι οι γιατροί και απεργούν», «πρέπει να τα κλείσουμε όλα», «να βγούμε στους δρόμους όλοι, να…».
«Οι υδραυλικοί είναι κλέφτες», «οι δικηγόροι είναι απατεώνες», «οι μηχανικοί είναι… λιγότερο μηχανικοί», «οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες», «να κοπούν τα δώρα και στους ιδιωτικούς».
Δεν είσαι γι αυτά εσύ. Για τα μικρά και καθημερινά. Θέλεις κάτι μεγάλο! Κάτι επαναστατικό! Αλλά σ’ εμποδίζουν. Θέλεις μα… δεν κινείται τίποτα, κανείς δεν σ’ ακολουθεί, τι να κάνεις κι εσύ.
Αλλά και στις, σπάνιες, πολυήμερες κινητοποιήσεις, πάλι στην απ’ όξω είσαι. Αυτές είναι… καθοδηγούμενες, τις κάνει το… ΚΚΕ, δεν είναι για σένα.
Απεργοσπάστης από κούνια. Υποσκάπτεις αλήτικα τους αγώνες των συναδέλφων σου, στέκεσαι απέναντί τους, γλείφοντας τον πισινό τού αφεντικού σου και κομπορρημονείς παράλληλα. Αυθαδιάζεις. Κι αν κάτι κερδίσουν οι άλλοι – μίζερο και περιορισμένο απ’ την απουσία σου, το τσεπώνεις ξεδιάντροπα κι εσύ. Εσύ που στάθηκες εμπόδιο στον αγώνα τους. Και κομπάζεις! Αντί να ντρέπεσαι. Ή να φοβάσαι.
Και τρέχεις έξω απ’ τα μαγαζιά τις Κυριακές να χαζεύεις τις βιτρίνες και να τρέχουν τα σάλια σου. Γιατί για ν’ αγοράσεις ούτε λόγος. Ήδη έχεις κάνει το «σκατό σου παξιμάδι». Κι όλο κόβεις, περιορίζεις, αφαιρείς, στερείσαι.
Βρίζεις τον γιατρό που στο 36ωρο της εφημερίας του δεν άφησε την ψυχή του – γιατί αυτό του ‘μεινε μόνο, στην μίζερη, άθλια, βρομερή, πάσχουσα, ανωφελή βιολογικά κι επιβλαβή κοινωνικά, ελαχιστότητά σου.
Περιφέρεις την δύσμοιρη και θλιβερή ύπαρξή σου σερνόμενος, σκυφτός και φοβισμένος. Κι όλο υποχωρείς. Κρύβεσαι και ντρέπεσαι. Ντρέπεσαι για την αθλιότητά σου και μισείς ότι ξεφεύγει απ’ αυτήν. Υπάρχει και κάτι χειρότερο κι επιμένω σ’ αυτό: Άθλια, ως έζησες, διαπαιδαγώγησες τα παιδιά σου και τα ‘μαθες να σέρνονται κι αυτά, να επαιτούν και να εκλιπαρούν, αδιάφορα για το κοινωνικό γίγνεσθαι και το απολύτως εχθρικό περιβάλλον. Λίγο να γλείψεις για να πάει ο μικρός φαντάρος κάπου κοντά, να πιάσει η μικρή σερβιτόρα κι ας της πιάνει το αφεντικό τον κώλο, αφού πρώτα την ξεκωλώνει για 25 ευρώ. Λίγο να συρθείς ακόμη για μια τετράωρη δουλίτσα στο παιδί κι όχι αγώνες, τι αγώνες; Αυτά είναι για τους βλάκες.
Κι είναι ήδη νεκρά τα παιδιά σου. Ξοφλημένα. Μια γενιά θυσιασμένη στον βωμό του κέρδους των αφεντικών. Κι όσο το παιδί σου δεν κοινωνικοποιείται, δεν συνταιριάζει με τα άλλα παιδιά της τάξης του, δεν θυμώνει, δεν αγαναχτεί, δεν εξεγείρεται, δεν οργανώνεται εναντίον στο ζοφερό μέλλον που του προδιαγράφουν, τόσο θα χώνεται πιο βαθιά στον κοινωνικό τάφο πριν τον βιολογικό.
Κι όμως, έχει κι άλλο για τον πάτο. Πεινάς, διψάς, κρυώνεις, στερείσαι αυτονόητα δικαιώματα και κατακτήσεις της επιστήμης, της τεχνικής και του πολιτισμού. Έφτασες να πλένεσαι λιγότερο. Να μη μιλήσουμε για περίθαλψη και προληπτική ιατρική. Εξευτέλισαν τις συντάξεις (που ήταν δικά σου χρήματα) κι έκοψαν ακόμη κι αυτές της χηρείας. Βάρος και στο θάνατό σου σε κατάντησαν άμοιρε. Θλιβερό και σιχαμένο αποκύημα ανθρώπου. Κι άντε να περάσεις απαρατήρητος, να την βγάλεις όπως-όπως, τι έμεινε ακόμη; Σε λίγο «φεύγεις». Εξανεμίστηκε η μία και μοναδική ζωή που τους την χάρισες.
Κινδυνεύεις να σου φέρνουν τα παιδιά σου σε φέρετρα – θύματα κάποιας μεγάλης ιδέας ή ενός εχθρού που θα χουν κατασκευάσει τ’ αφεντικά σου. Έχει γίνει πολλές φορές αυτό – μέχρι την επαναστατική Ρωσία τα έφτασαν και στα γύριζαν νεκρά, στα βάθη της Μικράς Ασίας αργότερα τα πήγαν, στην Κορέα, στην Γιουγκοσλαβία απ’ όπου γύριζαν με καρκίνους από το απεμπλουτισμένο ουράνιο. Κοντά είμαστε και σήμερα.
Αλλά και οι διάφοροι Πήτερ και Γιόχαν που έφευγαν κάποτε υπερήφανοι καλοζωισμένοι και κορδωμένοι, για το ταξίδι αναψυχής – έτσι τους είχαν παραμυθιάσει, με στόχο την εξαφάνιση των «υπανθρώπων Σλάβων» έσπειραν με τα κουφάρια τους την Σοβιετική γη. Αφού προηγούμενα είχαν φροντίσει να δολοφονήσουν εκατομμύρια Σοβιετικούς και άλλους πολίτες, να κάψουν χιλιάδες πόλεις και χωριά να εξαφανίσουν εκατοντάδες χιλιάδες βιομηχανίες, σπίτια, νοσοκομεία, μουσεία, όπερες, θέατρα.
Πρόσεχε θλιβερέ ανθρωπάκο γιατί και όλα αυτά είναι στην πόρτα σου πάλι.
Αλλά εσύ, είπαμε, για άλλα είσαι κι όχι γι αυτά. Αλλά το παρόν σου ανύπαρκτο και των παιδιών σου το μέλλον ζοφερό. Και το τραγικό θα είναι που δεν θα ξέρεις από πού και γιατί σου έρχεται.

Κάτι χτυπάει την πόρτα μας και δεν είναι ο Βοριάς

Κάτι χτυπάει την πόρτα μας και δεν είναι ο Βοριάς

Κάτι χτυπάει την πόρτα μας και δεν είναι ο Βοριάς

Κάτι χτυπάει την πόρτα μας και δεν είναι ο Βοριάς

Κάτι χτυπάει την πόρτα μας και δεν είναι ο Βοριάς

Κάτι χτυπάει την πόρτα μας και δεν είναι ο Βοριάς

Από herko στο Νοέ 11, 2017 Απόψεις

Από atexnos

Γρά
Γράφει ο Στέλιος Κανάκης

Κάτι χτυπάει την πόρτα μας



Εσύ δεν είσαι για μια συγκέντρωση. Δεν κάνεις «επαναστατική γυμναστική». Έχεις σοβαρά κι ενδιαφέροντα ν’ ασχοληθείς. Δεν σπαταλιέσαι σε μονοήμερη απεργία. Γι αυτό και δεν έχεις συμμετάσχει σε καμία. «Να χάνεις το μεροκάματο για μαλακίες»; «Δεν γίνεται τίποτα έτσι», «τι φταίμε οι υπόλοιποι που μας αναστατώνουν», «τι κλείνουν το μετρό για λίγες ώρες – εμείς την πληρώνουμε», «τι θέλουν κι οι γιατροί και απεργούν», «πρέπει να τα κλείσουμε όλα», «να βγούμε στους δρόμους όλοι, να…».


«Οι υδραυλικοί είναι κλέφτες», «οι δικηγόροι είναι απατεώνες», «οι μηχανικοί είναι… λιγότερο μηχανικοί», «οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες», «να κοπούν τα δώρα και στους ιδιωτικούς».

Δεν είσαι γι αυτά εσύ. Για τα μικρά και καθημερινά. Θέλεις κάτι μεγάλο! Κάτι επαναστατικό! Αλλά σ’ εμποδίζουν. Θέλεις μα… δεν κινείται τίποτα, κανείς δεν σ’ ακολουθεί, τι να κάνεις κι εσύ.

Αλλά και στις, σπάνιες, πολυήμερες κινητοποιήσεις, πάλι στην απ’ όξω είσαι. Αυτές είναι… καθοδηγούμενες, τις κάνει το… ΚΚΕ, δεν είναι για σένα.

Απεργοσπάστης από κούνια. Υποσκάπτεις αλήτικα τους αγώνες των συναδέλφων σου, στέκεσαι απέναντί τους, γλείφοντας τον πισινό τού αφεντικού σου και κομπορρημονείς παράλληλα. Αυθαδιάζεις. Κι αν κάτι κερδίσουν οι άλλοι – μίζερο και περιορισμένο απ’ την απουσία σου, το τσεπώνεις ξεδιάντροπα κι εσύ. Εσύ που στάθηκες εμπόδιο στον αγώνα τους. Και κομπάζεις! Αντί να ντρέπεσαι. Ή να φοβάσαι.

Και τρέχεις έξω απ’ τα μαγαζιά τις Κυριακές να χαζεύεις τις βιτρίνες και να τρέχουν τα σάλια σου. Γιατί για ν’ αγοράσεις ούτε λόγος. Ήδη έχεις κάνει το «σκατό σου παξιμάδι». Κι όλο κόβεις, περιορίζεις, αφαιρείς, στερείσαι.

Βρίζεις τον γιατρό που στο 36ωρο της εφημερίας του δεν άφησε την ψυχή του – γιατί αυτό του ‘μεινε μόνο, στην μίζερη, άθλια, βρομερή, πάσχουσα, ανωφελή βιολογικά κι επιβλαβή κοινωνικά, ελαχιστότητά σου.

Περιφέρεις την δύσμοιρη και θλιβερή ύπαρξή σου σερνόμενος, σκυφτός και φοβισμένος. Κι όλο υποχωρείς. Κρύβεσαι και ντρέπεσαι. Ντρέπεσαι για την αθλιότητά σου και μισείς ότι ξεφεύγει απ’ αυτήν. Υπάρχει και κάτι χειρότερο κι επιμένω σ’ αυτό: Άθλια, ως έζησες, διαπαιδαγώγησες τα παιδιά σου και τα ‘μαθες να σέρνονται κι αυτά, να επαιτούν και να εκλιπαρούν, αδιάφορα για το κοινωνικό γίγνεσθαι και το απολύτως εχθρικό περιβάλλον. Λίγο να γλείψεις για να πάει ο μικρός φαντάρος κάπου κοντά, να πιάσει η μικρή σερβιτόρα κι ας της πιάνει το αφεντικό τον κώλο, αφού πρώτα την ξεκωλώνει για 25 ευρώ. Λίγο να συρθείς ακόμη για μια τετράωρη δουλίτσα στο παιδί κι όχι αγώνες, τι αγώνες; 
Αυτά είναι για τους βλάκες.

Κι είναι ήδη νεκρά τα παιδιά σου. Ξοφλημένα. Μια γενιά θυσιασμένη στον βωμό του κέρδους των αφεντικών. Κι όσο το παιδί σου δεν κοινωνικοποιείται, δεν συνταιριάζει με τα άλλα παιδιά της τάξης του, δεν θυμώνει, δεν αγαναχτεί, δεν εξεγείρεται, δεν οργανώνεται εναντίον στο ζοφερό μέλλον που του προδιαγράφουν, τόσο θα χώνεται πιο βαθιά στον κοινωνικό τάφο πριν τον βιολογικό.

Κι όμως, έχει κι άλλο για τον πάτο. Πεινάς, διψάς, κρυώνεις, στερείσαι αυτονόητα δικαιώματα και κατακτήσεις της επιστήμης, της τεχνικής και του πολιτισμού. Έφτασες να πλένεσαι λιγότερο. Να μη μιλήσουμε για περίθαλψη και προληπτική ιατρική. Εξευτέλισαν τις συντάξεις (που ήταν δικά σου χρήματα) κι έκοψαν ακόμη κι αυτές της χηρείας. Βάρος και στο θάνατό σου σε κατάντησαν άμοιρε. Θλιβερό και σιχαμένο αποκύημα ανθρώπου. Κι άντε να περάσεις απαρατήρητος, να την βγάλεις όπως-όπως, τι έμεινε ακόμη; Σε λίγο «φεύγεις». Εξανεμίστηκε η μία και μοναδική ζωή που τους την χάρισες.

Κινδυνεύεις να σου φέρνουν τα παιδιά σου σε φέρετρα – θύματα κάποιας μεγάλης ιδέας ή ενός εχθρού που θα χουν κατασκευάσει τ’ αφεντικά σου. Έχει γίνει πολλές φορές αυτό – μέχρι την επαναστατική Ρωσία τα έφτασαν και στα γύριζαν νεκρά, στα βάθη της Μικράς Ασίας αργότερα τα πήγαν, στην Κορέα, στην Γιουγκοσλαβία απ’ όπου γύριζαν με καρκίνους από το απεμπλουτισμένο ουράνιο. Κοντά είμαστε και σήμερα.

Αλλά και οι διάφοροι Πήτερ και Γιόχαν που έφευγαν κάποτε υπερήφανοι καλοζωισμένοι και κορδωμένοι, για το ταξίδι αναψυχής – έτσι τους είχαν παραμυθιάσει, με στόχο την εξαφάνιση των «υπανθρώπων Σλάβων» έσπειραν με τα κουφάρια τους την Σοβιετική γη. Αφού προηγούμενα είχαν φροντίσει να δολοφονήσουν εκατομμύρια Σοβιετικούς και άλλους πολίτες, να κάψουν χιλιάδες πόλεις και χωριά να εξαφανίσουν εκατοντάδες χιλιάδες βιομηχανίες, σπίτια, νοσοκομεία, μουσεία, όπερες, θέατρα.

Πρόσεχε θλιβερέ ανθρωπάκο γιατί και όλα αυτά είναι στην πόρτα σου πάλι.

Αλλά εσύ, είπαμε, για άλλα είσαι κι όχι γι αυτά. Αλλά το παρόν σου ανύπαρκτο και των παιδιών σου το μέλλον ζοφερό. Και το τραγικό θα είναι που δεν θα ξέρεις από πού και γιατί σου έρχεται.
 

Προς Αναρχομπάχαλα και λοιπούς "Αριστερούληδες"

Η αλήθεια είναι οτι το συστημα ταρακουνηθηκε απο το σπασιμο κρεοπωλείων και πετ σοπ, απο το σπασιμο τρολει στη Στουρναρη, απο τη δολοφονια φρουρων ΑΤ ή την απόπειρα δολοφονίας ΜΑΤ. Απο τη δολοφονία Μπακογιαννη (μονο 3 καριερες εφτιαξε μέχρι τώρα, του Κουλη, της Ντορας και του γιου ,ουτε παραγγελία να την ειχε κανει ο Δρακουμελ... Λες?) 

Απο τη δολοφονία του σταθμαρχη της Cia τον οποιο τον ειχε και η ιδια η Cia για σχολασμα βέβαια... Απο το μπινελίκι στο γιατρό του Ευαγγελισμου απο τις συγκρούσεις των 3 δευτερολεπτων ρεφορμιστων με ΜΑΤ οταν εχει κάμερες και φυσικά απο το σπασιμο ATM και τον πετροπολεμο με τα ΜΑΤ. Ε τι να κανεις εμεις αυτα τα καναμε στο δημοτικό μας εφυγε το απωθημένο. Τα παιδιά των "εξαρχειων" ηταν με γαλλικα και πιανο τοτε και τώρα μοιραια παλιμπαιδιζουν. Αμα γίνει και στραβή καθαριζει ο μπαμπάς προεδρας της βουλης. 

Ασχετο Ο Γιωτοπουλος έχει πάρει αδεια? 

Υγ1. Ας κανω λίγο το Λιακοπουλο. Οταν το ΚΚΕ πήγαινε και ανοιγε διοδια, παραλιες κλπ σας ψαχναμε ολους Οταν τις παιζαμε με τα ΜΑΤ στον Κλιντον ή κλειναμε το λιμάνι στη Θεσσαλονίκη ασχολουσασταν με το σφαγεα Μιλόσεβιτς.. Οταν μπαίναμε μπροστα στη μονη απεργια διαρκείας που έγινε στη χωρα την περίοδο των μνημονιων φτιαχνατε ΚΟΙΝΣΕΠ εσεις αλλου... Οταν δερναμε τους παρακρατικους το 2011 ησασταν μαζι τους, οταν κυνηγαγαμε τους χρυσαυγιτες στο αγροτικο συλλαλητήριο, βγαζατε φωτογραφίες για τα καναλια ότι ήσασταν καπου εκει. 

Υγ2. Επειδη από διωγμους, παρανομια, βασανιστήρια και εκτελεσεις σε αυτήν εδω τη χωρα δεν ξερει καλύτερα κανεις απο τους κκεδες που ολοι εχουμε στο σπίτι εναν τουλάχιστον που τα εζησε καλα θα κανετε οταν παει εκει η κουβέντα να το βουλωνετε. Εχετε ολο το υπόλοιπο φασμα πολιτικης πρακτικης απ'οτι ειδατε παραπάνω για να εφαρμοσετε το "ελα παππού να σου δείξω τα χωράφια σου" καλμαρετε λίγο την αμετροεπια και τη μαλάκια που σας δερνει. Γιατι οι κκεδες δεν έπαιρναν αδειες απο τη φυλακή, οταν βγαίναν πριν τελειωσει η ποινη ηταν για να τουφεκιστουν.

Και για να σας προλαβω στα @@ αν ο Κουφοντινας δεν είναι πρακτορας αλλα απλα χρησιμος ηλιθιος. Πολιτικα ηταν και ειναι ενας εξτρεμιστης πασοκος. Δε του χρωστάει τίποτα το κινημα. Στην καλύτερη δεν προσφερε τίποτα στη χειρότερη προβοκαρε το ίδιο και την ιδεολογία της απελευθέρωσης της εργατικης ταξης.


ratm απο “σφυροδρεπανο”

Καπνός κι ομίχλη

Στην Υγεία; «Σκοτωμός» για σκάνδαλα και σκανδαλάκια, για το ποιος έκανε τα περισσότερα «πάρτι» και ποιος όχι. Αλλά την Πέμπτη, στη συζήτηση στη Βουλή, μαζί σήκωσαν τα χεράκια τους για να ψηφίσουν τη διάλυση του σταθερού χρόνου εργασίας για τους νοσοκομειακούς γιατρούς, που ανοίγει το δρόμο για όλους τους άλλους. Μαζί στηρίζουν και την πολιτική της περαιτέρω εμπορευματοποίησης της Υγείας, και των λογής «κοφτών» στις ανάγκες του λαού. Στους εξοπλισμούς; Καταγγελίες και άπλυτα στη φόρα, εισαγγελείς και δίκες. Αλλά σε ό,τι αφορά τον ευρωΝΑΤΟικό προσανατολισμό των Ενόπλων Δυνάμεων και τους εξοπλισμούς για τις ανάγκες των επεμβάσεων, τσιμουδιά. Η αναβάθμιση των «F-16» που κατά το Κογκρέσο «υπηρετεί την πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή», είναι και για τους δυο «αναγκαιότητα», η παρουσία της ΝΑΤΟικής αρμάδας στο Αιγαίο «απαραίτητη», η Σούδα το «καμάρι» τους. Για τα «χαρτιά του παραδείσου», τις μετοχές και τις οφσόρ, σελίδες επί σελίδων, υπονοούμενα και καταγγελίες. Αλλά μαζί ψηφίζουν τις ευρωπαϊκές Οδηγίες και όλα τα υπόλοιπα για τα επιχειρηματικά και τραπεζικά απόρρητα. Μαζί «ανατριχιάζουν» όταν ακούνε τις προτάσεις που επανειλημμένα έχει καταθέσει το ΚΚΕ για ονομαστικοποίηση μετοχών, απαγόρευση οφσόρ κ.ο.κ. Καπνός κι ομίχλη παντού, για να κρύβεται όχι μόνο η ταύτισή τους στα βασικά του κεφαλαίου, αλλά κυρίως ότι ο καπιταλισμός, αυτό το σύστημα που υπηρετούν, είναι και σάπιος και αγιάτρευτος.

Λέιζερ στα πανιά μας και πορεία για τον Αλφα του Κενταύρου (ή μήπως όχι;)

Μεγαλοκαπιταλιστές επενδύουν εκατομμύρια και διακεκριμένοι επιστήμονες διερευνούν τεχνολογίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για μια μη επανδρωμένη αποστολή στο κοντινότερο άστρο, προσβλέποντας σε χρήση τους και στη Γη...

Ο Μίλνερ επιδεικνύει ένα ΑστροΤσίπ, με δύο επιστήμονες, τον Χόκινγκ σε πρώτο πλάνο και τον Ντάισον στο βάθος

Συχνά τον τελευταίο καιρό επιστημονικές ομάδες ανακοινώνουν την ανακάλυψη πλανητών γύρω από κοντινά άστρα, ορισμένοι από τους οποίους ενδέχεται να υποστηρίζουν και την εμφάνιση ζωής. Το ενδιαφέρον για διερεύνηση αυτών των ανακαλύψεων μεγαλώνει, αλλά ακόμη και το κοντινότερο άστρο, ο Εγγύτατος Κενταύρου, εκεί που βρέθηκε ο παρόμοιος με τη Γη πλανήτης Εγγύτατος Κενταύρου β, απέχει 4,24 έτη φωτός και ο Αλφα του Κενταύρου 4,37 έτη φωτός. Αλλά δεν έχουμε διαστημόπλοια, που να ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός. Οι σημερινοί συμβατικοί πύραυλοι, που βασίζονται σε χημικά καύσιμα θα χρειάζονταν 30.000 χρόνια για να φτάσουν στον Αλφα Κενταύρου.
Υπάρχει, όμως, μια εναλλακτική λύση που προτάθηκε την άνοιξη του 2016 και τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο δεν είναι αδύνατη: Η αποστολή μικροσκοπικών σκαφών, που τρέχοντας με ταχύτητα ίση με το 20% της ταχύτητας του φωτός, θα φτάσουν στον προορισμό τους σε μόλις 20 χρόνια! Οταν φτάσουν δεν θα μπορούν να σταματήσουν κι έτσι θα κάνουν ένα σύντομο πέρασμα μερικών λεπτών μέσα από τα πλανητικά συστήματα της περιοχής, εκπέμποντας προς τη Γη φωτογραφίες και πληροφορίες, που θα κάνουν άλλα περίπου 4,5 χρόνια να φτάσουν. Αδύνατη μπορεί να μην είναι η λύση αυτή, αλλά είναι ανόητη, όπως επισήμανε σε δημοσιογράφο, ο 94χρονος σήμερα διακεκριμένος επιστήμονας Φρίμαν Ντάισον, που παραβρέθηκε στην εκδήλωση για την ανακοίνωση της αποστολής, μαζί με άλλους νομπελίστες και διάσημους επιστήμονες και μηχανικούς. Πρόσθεσε, όμως, ότι «οι (σ.σ. προτεινόμενες) διαστημοσυσκευές είναι ενδιαφέρουσες». Και είναι πράγματι, καθώς πρόκειται για μικροσκοπικά τσιπ (ολοκληρωμένα κυκλώματα), του τύπου που περιέχουν τα σύγχρονα «έξυπνα» τηλέφωνα, τα οποία θα προωθηθούν στο ένα πέμπτο της ταχύτητας του φωτός από την πρόσπτωση ισχυρής δέσμης ακτίνων λέιζερ, που θα εκπέμπει συστοιχία στην επιφάνεια της Γης.

Πολύπλευρες επενδύσεις

Το ανόητο της αποστολής βρίσκεται στο γεγονός ότι ακόμη κι αν τα σκάφη φτάσουν στον Κένταυρο και στείλουν πίσω στη Γη δεδομένα, επιστημονικά δεν θα προσφέρουν πολλά, καθώς ενσταντανέ τυχόν κατοικήσιμων πλανητών δεν παίρνονται με ένα σύντομο πέρασμα από κάποιο πλανητικό σύστημα. Η τεχνολογία που χρειάζεται για την πραγματοποίηση της αποστολής σήμερα δεν υπάρχει. Ομως, δυο μεγαλοκαπιταλιστές, δύο μεγιστάνες του πλούτου, ο ρωσικής καταγωγής Γιούρι Μίλνερ που δραστηριοποιείται μεταξύ άλλων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ του Facebook, έχουν σχηματίσει έναν οργανισμό και έχουν αρχίσει τη ροή χρημάτων με σκοπό την ανάπτυξη των σχετικών τεχνολογιών. Το διοικητικό συμβούλιο αποτελούν αυτοί οι δυο, μαζί με τον επιστήμονα Στίβεν Χόκινγκ, ένθερμο οπαδό του αποικισμού του Διαστήματος, ώστε να σωθεί η ανθρωπότητα, η οποία το πολύ σε μερικούς αιώνες - κατά τη γνώμη του - αναπόδραστα θα έχει καταστρέψει τον πλανήτη μας (αν συνεχιστεί επί μακρόν η κυριαρχία του καπιταλισμού και του κάθε Μίλνερ και Ζούκερμπεργκ, το ενδεχόμενο αυτό δεν μπορεί να αποκλειστεί).
Οι δύο δισεκατομμυριούχοι δεν κάνουν απλώς δημόσιες σχέσεις, ούτε μόνο ικανοποιούν (με τον ιδρώτα άλλων) ενδιαφέροντα που είχαν από την παιδική ηλικία, όπως ο Μίλνερ, που επειδή γεννήθηκε τη χρονιά της πτήσης του Γκαγκάριν και οι γονείς του έδωσαν σ' αυτόν το όνομα του ήρωα, θεωρούσε πάντα, όπως λέει, ότι ήταν φτιαγμένος για να πάει εκεί που κανείς άλλος δεν έχει πάει έως τώρα. Ενας από τους στόχους τους είναι να αναπτυχθούν τεχνολογίες, που κι αν δεν χρησιμοποιηθούν τελικά για αποστολή στον Κένταυρο, θα μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν για αύξηση των κερδών τους στη Γη. Και σ' αυτήν την περίπτωση, βέβαια, θα μιλήσουν για την προσφορά τους μέσα από την ανακάλυψη της άλφα ή βήτα τεχνολογίας που θα χρησιμοποιείται πια στην καθημερινότητα.

Αν και εφόσον και μόνο αν...

Τα προβλήματα της αποστολής Starshot είναι πολλά. Χρειάζεται τα ΑστροΤσίπ (τα μικροσκοπικά σκάφη) να έχουν βάρος το πολύ ένα γραμμάριο το καθένα, όμως κι αυτά που δοκιμάστηκαν πέρσι τον Ιούλη προσκολλημένα πάνω σε δορυφόρους ήταν βάρους 4 γραμμαρίων, παρότι αντί για φακούς για τις τέσσερις κάμερες που φέρουν χρησιμοποιούν μια επίπεδη συστοιχία λήψης Φουριέ (διάταξη χαρακιών που προκαλούν περίθλαση). Τα τσιπ θα πρέπει να στείλουν στη Γη δεδομένα με πομπούς ισχύος ενός βατ, αλλά έως τώρα αυτό έχει γίνει με επιτυχία όχι πιο μακριά από τη Σελήνη, που είναι 100 εκατομμύρια φορές πιο κοντά από τον Αλφα του Κενταύρου. Επιπλέον, η στόχευση θα πρέπει να είναι εκπληκτική και πάλι όμως λόγω της απόστασης το σήμα που θα φτάνει στη Γη δεν θα είναι παραπάνω από μια εκατοντάδα φωτόνια σε κάθε παλμό. Λύση που μελετάται είναι η δημιουργία αλυσίδας αναμετάδοσης από το ένα ΑστροΤσίπ στο διπλανό του.
Τα τσιπ-σκάφη θα χρειαστούν μπαταρίες που δεν υπάρχουν σήμερα, οι οποίες θα δουλεύουν υπό ψύχος και σκότος, θα ζυγίζουν κλάσμα του γραμμαρίου και θα προσφέρουν τα απαραίτητα βατ ισχύος. Αναζητείται με τροποποίηση των πυρηνικών μπαταριών που χρησιμοποιούνται σε μηχανικά μοσχεύματα σε ανθρώπους. Ο διαστρικός χώρος, που είναι σχεδόν κενός, περιέχει το ανάλογο ενός εξαιρετικά αραιωμένου καπνού. Οι συγκρούσεις του τσιπ ή του ιστίου με τα μόρια του διαστρικού μέσου, πολύ περισσότερο με μικροσκοπικά σωματίδια, καθώς το σκάφος ταξιδεύει με το 20% της ταχύτητας του φωτός, θα μπορούσαν να είναι καταστροφικές. Για να φτάσει την ταχύτητα αυτή και να μην καεί από την ισχυρή ακτίνα λέιζερ που θα το σημαδεύει, το ιστίο θα πρέπει να έχει σχεδόν απόλυτη ανακλαστικότητα και αντοχή στις τεράστιες επιταχύνσεις που θα υποστεί (60.000 φορές την επιτάχυνση της βαρύτητας). Το «πανί» θα πρέπει να περιστρέφεται, ώστε να διατηρεί το σκάφος σταθερή πορεία (αρχή της διατήρησης της στροφορμής), αλλά θα ήταν καλό να ξαναδιπλωθεί μετά τη φάση της επιτάχυνσης για να προστατεύει το τσιπ.

Ισως η υπέρτατη δυσκολία είναι τα λέιζερ, που θα πρέπει να έχουν συνολική ισχύ 100 γιγαβάτ και να μπορούν να την εκπέμπουν επί αρκετά λεπτά. Τα μεγαλύτερα σημερινά λέιζερ μπορούν να φτάσουν αυτήν την ισχύ, αλλά μόλις για δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου. Γι' αυτό θα χρειαστεί μια συστοιχία από λέιζερ, που θα πρέπει συντονισμένα να σημαδεύουν έναν μικροσκοπικό στόχο, μέσα από τα σύννεφα και τις διαταραχές της ατμόσφαιρας, σε απόσταση χιλιάδων και μετά εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Εννοείται ότι οι ακτίνες των επιμέρους λέιζερ πρέπει να συγκεντρώνονται σε ένα σημείο και να χτυπάνε το ιστίο φωτός στο κέντρο, ώστε το σκάφος να προωθείται στην επιθυμητή κατεύθυνση, να μην αρχίσει να περιστρέφεται απρόβλεπτα κ.ο.κ....

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American», http://breakthroughinitiatives.org/Initiative/3

Αντίβαρο στη «ναρκωκουλτούρα» η αγωνιστική στάση ζωής

Στις ιδιαίτερες αιτίες και προβλήματα που ωθούν τη γυναίκα στη χρήση και την εξάρτηση αναφέρθηκε η Μαρία Μανιατάκου. «Δεν έχουμε στόχο να διαχωρίσουμε το πρόβλημα της τοξικομανίας σε ανδρικό και γυναικείο. Σκοπός μας είναι να προσεγγίσουμε το φαινόμενο με εξειδίκευση στο γυναικείο πληθυσμό, αναπτύσσοντας τις θέσεις της Ομοσπονδίας μας σχετικά με αυτό», ξεκαθάρισε και πρόσθεσε πως η ανάγκη της εξειδικευμένης μελέτης της σχέσης των γυναικών με τις ψυχοδραστικές ουσίες πηγάζει από έναν ακόμα λόγο: «Η διάδοση των ναρκωτικών αξιοποιείται, πέραν του οικονομικού οφέλους, σαν μέσο κοινωνικής καταστολής, οπότε προσθέτει ένα ακόμα τεράστιο εμπόδιο στην προσέλκυση γυναικών στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα».
Αναφέρθηκε στην έκθεση του ΟΗΕ σύμφωνα με την οποία το 1/3 των χρηστών παγκοσμίως είναι γυναίκες, σημειώνοντας τα εξής: «Τα διαθέσιμα στοιχεία, αν και περιορισμένα, δείχνουν ότι ο αριθμός των γυναικών που κάνουν χρήση αυξάνει, τόσο στις νεότερες ηλικίες, όσο και στον πληθυσμό των φυλακών. Κάποιες χώρες αναφέρουν αύξηση των θανάτων γυναικών από υπερβολική δόση. Συνήθως φαίνεται ότι οι γυναίκες αρχίζουν τη χρήση σε μεγαλύτερη ηλικία συγκριτικά με τους άνδρες και κατά κανόνα η πορεία τους σε αυτήν επηρεάζεται έντονα από συντρόφους που επίσης είναι χρήστες. Για παράδειγμα, πολύ συχνά ο σύντροφος είναι αυτός που θα κάνει στη γυναίκα την πρώτη ένεση ηρωίνης, παρόλο που γενικά οι γυναίκες έχουν λιγότερες πιθανότητες να ξεκινήσουν την ενέσιμη χρήση. Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι από τη στιγμή που θα γίνει η αρχή, οι γυναίκες προχωρούν γρηγορότερα σε υψηλά ποσοστά χρήσης των διαφόρων ουσιών και φτάνουν συντομότερα στην εξάρτηση».

Φαινόμενο που εμφανίζεται σε συγκεκριμένο κοινωνικό έδαφος

Στη συνέχεια, παρουσίασε το κοινωνικό έδαφος πάνω στο οποίο προκύπτει το φαινόμενο της εξάρτησης ιδιαίτερα για τις γυναίκες: «Η τοξικομανία ως στάση ζωής της γυναίκας αντικατοπτρίζει την προσωπική της εξέγερση απέναντι σε μια δυσβάσταχτη πραγματικότητα, κοινωνική και οικογενειακή, αντανάκλαση της γενικότερης κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής κρίσης, που την καταπιέζει, την εκμεταλλεύεται, την καταδικάζει σε καθημερινή μιζέρια. Μπορεί να ερμηνευθεί και ως στρεβλή αντίδραση της γυναίκας στον κοινωνικά καθορισμένο τρόπο κοινωνικοποίησής της. Μια κοινωνικοποίηση που περνά μέσα από την κυρίαρχη ιδεολογία και τη διαιώνιση των εξαρτητικών ρόλων της γυναίκας.
Η ουσιοεξάρτηση των γυναικών προκύπτει, σε μεγάλο βαθμό, ως αντίδραση σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από δυσπιστία και επιθετικότητα απέναντί τους και τις αντιμετωπίζει ως σεξουαλικά αντικείμενα. Μια κοινωνία που χρησιμοποιεί τις βιολογικές ιδιαιτερότητες της γυναίκας ως άλλοθι για να της προσδώσει υποδεέστερο ρόλο, ως φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό, αλλά και ως υποταγμένο και υπάκουο θηλυκό, σύζυγο ή ερωμένη και στοργική μητέρα. Μια κοινωνία που διατυμπανίζει την ισότητα των γυναικών μόνο όταν θέλει και χρειάζεται να τις εκμεταλλευτεί παραπάνω, όπως και τους άνδρες, τσακίζοντας όποια εργασιακά, κοινωνικά δικαιώματα είχαν απομείνει για την προστασία του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας. (...)

Η δήθεν ισότητα στα χαρτιά και στα λόγια, με την οποία φουσκώνουν τα μυαλά της νέας γυναίκας, έρχεται σε αντίφαση με τη βαθιά ανισοτιμία και την άγρια εκμετάλλευση που βιώνει η γυναίκα στην καθημερινότητά της. Αυτή η διαρκής αντίφαση προκαλεί μπέρδεμα και σύγχυση στη σκέψη, καθιστώντας τη γυναίκα πιο ευάλωτη ακόμα και στη χρήση και εξάρτηση από ουσίες.
Σε αυτές τις συνθήκες, το κάλπικο επιχείρημα της ατομικής επιλογής και της αυτοδιάθεσης του σώματος βρίσκει ομολογουμένως μεγαλύτερη απήχηση στο γυναικείο πληθυσμό. Η νέα γυναίκα "επιλέγει" κοινωνικές συμπεριφορές κατά την αναζήτηση μιας ουσίας, νόμιμης ή παράνομης. Προσπαθεί να αντέξει την αδιαφορία της σύγχρονης ατομιστικής κοινωνίας, να ξεφύγει από τον εαυτό της, να αποφύγει την πραγματικότητα που βιώνει σαν εφιάλτη.
Στο σημερινό άνθρωπο υπάρχει τεράστια έλλειψη του "κοινωνικού είναι", στη γυναίκα ακόμα περισσότερο, καθώς καλείται να φέρει εις πέρας πολλαπλούς ρόλους και ευθύνες, τους οποίους η κοινωνία και το κράτος της φορτώνουν στις πλάτες. Η σύγχρονη γυναίκα αισθάνεται αποκλειστικά υπεύθυνη για πλειάδα υποχρεώσεων, αλλά ταυτόχρονα είναι μόνη και αβοήθητη, όχι από τον σύντροφό της κατ' ανάγκη. Μόνη και αποξενωμένη από το κοινωνικό σύνολο και πλήρως αφημένη από το κράτος, βουτηγμένη στις ενοχές για όσα και ό,τι δικαιολογημένα δεν προφταίνει ή δεν μπορεί να κάνει.
Σε αυτό το πλαίσιο, η νέα γυναίκα, αλλά και η μεγαλύτερη, υιοθετεί κοινωνικές συμπεριφορές που οδηγούν στην αποξένωση, τον ατομικό τρόπο σκέψης και δράσης, την παραίτηση από τα κοινωνικά της δικαιώματα, την υποκρισία, τον καταναλωτισμό, την έλλειψη αξιών, την πολιτιστική και συναισθηματική φτώχεια. Ετσι μπορεί να φτάσει και στην τοξικομανία, στην οποία με ακραίο τρόπο εκφράζεται ο σημερινός πολιτισμός της παρακμής. Πρόκειται για τον πολιτισμό του συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και έχει στο επίκεντρό του το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων».

Πρόληψη σημαίνει ατομικές και κοινωνικές αντιστάσεις

Ιδιαίτερο βάρος έδωσε στη σημασία και το νόημα που έχει για την ΟΓΕ η πρόληψη: «Πρόληψη σημαίνει διαμόρφωση εσωτερικών ατομικών και κοινωνικών αντιστάσεων μέσα από έναν άλλο τρόπο ζωής, κόντρα στον ατομισμό, στον ανταγωνισμό, στον πλήρη υποκειμενισμό, το συμβιβασμό. Πρόληψη σημαίνει ενεργητική στάση ζωής μέσα από τη γνώση της αντικειμενικής κοινωνικής, οικονομικής πραγματικότητας, σε συνδυασμό με τη δράση για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της γυναίκας και της οικογένειάς της. Πρόληψη εξειδικευμένα στις γυναίκες σημαίνει ενίσχυση των προγραμμάτων για την αντιμετώπιση της σχολικής διαρροής ιδιαίτερα των κοριτσιών, για τη δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των νέων. Ιδιαίτερα ενημερωτικά προγράμματα για το ρόλο της κοινωνικής δικτύωσης που σμπαραλιάζει τις διαπροσωπικές σχέσεις και αναπαράγει στρεβλά κοινωνικά πρότυπα για το γυναικείο φύλο, τον έρωτα, τις σχέσεις. Σημαίνει επιστημονική, κοινωνική στήριξη των γυναικών και των παιδιών, θυμάτων βίας».
Αντίστοιχα, όσον αφορά στη θεραπευτική διαδικασία, τόνισε πως «λαμβάνοντας υπόψη ότι στη χώρα μας μόνο το 14% των εξαρτημένων γυναικών είναι ενταγμένες σε πρόγραμμα απεξάρτησης, αναδεικνύεται η ανάγκη εξειδίκευσης στις γυναίκες χρήστριες. Προϋπόθεση αποτελεί η ενίσχυση των "στεγνών" θεραπευτικών προγραμμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό, με προσλήψεις μόνιμου και ειδικευμένου προσωπικού».
Η Μαρία Μανιατάκου καταδίκασε κάθε σχέδιο διαχωρισμού «σκληρών» και «μαλακών» ναρκωτικών. «Αντιστεκόμαστε στη νομιμοποίηση της κάνναβης που προβάλλεται με τον "προοδευτικό" μανδύα της ιατρικής και ψυχαγωγικής χρήσης. Παντού όπου νομιμοποιήθηκαν οι ουσίες, αυξήθηκε η χρήση και η εξάρτηση. Η διαθεσιμότητα μιας ουσίας αυξάνει και τη χρήση της. Αντιστεκόμαστε στην καλλιέργεια της ναρκωκουλτούρας, που σπρώχνει στην ανοχή και το συμβιβασμό για τη χρήση ουσιών και την εξάρτηση, στοχεύοντας κυρίως στις νεανικές συνειδήσεις», υπογράμμισε και τόνισε πως οι Σύλλογοι και οι Ομάδες της ΟΓΕ θα συνεχίσουν τις πρωτοβουλίες τους με στόχο «να συζητήσουμε με τις γυναίκες του καθημερινού μόχθου για την ανάγκη να δώσουμε με τη στάση μας το παράδειγμα της ενεργητικής, συλλογικής, αγωνιστικής στάσης ζωής στα παιδιά μας, στη νέα γενιά, κόντρα στον ατομικό δρόμο φυγής της ναρκωκουλτούρας».

Οι «Μαρτυρίες» μιας άγρυπνης συνείδησης

Κατιούσα

Οι μαρτυρίες μιας άγρυπνης συνείδησης
Μεγάλη η ευθύνη, κι ακόμα μεγαλύτερες οι δυσκολίες, να καταπιαστεί κανείς με την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου. Μια ποιότητα έργου, απ’ τις πιο μοναδικές, και μια ποσότητα, απ’ τις πιο σπάνιες, υψώνονται σα Συμπληγάδες πέτρες απ’ όπου πρέπει να οδηγήσεις το ισχνό κριτικό σου πλοιάριο.
Βέβαια, κάθε ιδιαίτερη ποιητική σύνθεση μέσα στη γενική προσφορά ενός ποιητή, αποτελεί έναν αυτόνομο κι αυτοδύναμο οργανισμό, δεν παύει όμως νάναι και μια βαθμίδα στην ανελισσόμενη κλίμακα. Κι αν δεν το δεις έτσι, κι απ’ τις δυο πλευρές, θα σου διαφύγουν ασφαλώς ένα πλήθος απ’ τις πιο ουσιαστικές ιδιότητές του. Σκεφθείτε λοιπόν, πως κάθε φορά που αποπειράται κανείς να διατυπώσει τις απόψεις του πάνω στο τελευταίο βιβλίο του Ρίτσου, τα τριάντα τόσα προηγούμενα βιβλία του στέκουν σαν ισάριθμες διαδοχικές κλειστές πόρτες που πρέπει να τις έχουμε ανοίξει για να φτάσουμε στην τελευταία.
Σπάνια, αλήθεια, σε παγκόσμια κλίμακα, συναντάμε ένα τόσο μεγάλο σε έκταση ποιητικό έργο. Τριαντατρία βιβλία μέσα τριάντα χρόνια – χώρια τ’ ανέκδοτα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται πως ο ποιητής δίνει ό,τι καλύτερο κι ό,τι περισσότερο απ’ τον εαυτό του μέχρι τα 40 του το πολύ, όσο διαθέτει δηλαδή, μια αυξημένη βιολογική ορμή. Στην «ρωμαντική» αυτή άποψη συνετέλεσε και η συμπτωματική του θανάτου (βίαιου τις περισσότερες φορές) πολλών μεγάλων ποιητών του περασμένου αιώνα: Μπάυρον, Κητς, Σέλλεϋ, Πούσκιν, Λέρμοντωφ, που αντί να την εξηγήσουν σαν ατύχημα, της δόσαν, αρκετά ανόητα, μια «μοιραία» ποιητική εκδοχή. Σχεδόν με τον ίδιο τρόπο ερμηνεύουν τη σιωπή του Ρεμπώ στα 19 του χρόνια, και την τραγική χειρονομία του Εσσένιν και του Μαγιακόφσκυ.
Οι υποστηρικτές μιας τέτοιας άποψης κάνουν το τεράστιο λάθος ν’ αγνοούν ότι το αναντικατάστατο δώρο του αληθινού ποιητή είναι η παράταση, και σε προχωρημένη ηλικία, της βιολογικής έντασης, της ζωτικότητας, της αιώνιας φρέσκιας αίσθησης των πραγμάτων, που μαζί, τώρα, με το βάθος του στοχασμού και την ικανότητα διείσδυσης μπορούν να δώσουν καλλιτεχνικούς καρπούς απεριόριστου μεγαλείου.
Εκτός απ’ τις δυό πρώτες συλλογές του το  ΄34 και ΄35, είναι η πρώτη φορά, σ’ όλο το διάστημα από τότε, που κυκλοφορεί ο Ρίτσος το βιβλίο του με ολιγόστιχα ποιήματα. Τα βιώματά του κ’ η εμπνοή που τον συνέπαιρνε ήταν πάντα ισχυρής ακτινοβολίας – δε χωρούσαν στους λίγους στίχους. Και πραγματικά στάθηκε ένας δάσκαλος της ποιητικής σύνθεσης. Με τις «Μαρτυρίες» τώρα, μας δίνει πάλι ένα μέτρο για το μικρό ποίημα, κάτι ανάλογο με το μάθημα του Καβάφη.
Γιατί το μικρό, το ολιγόστιχο ποίημα δεν είναι απλώς λίγοι στίχοι που εκφράζουν μια κατάσταση, μια διάθεση ή ένα αίσθημα. Πρέπει να ολοκληρώνεται σε μια αυτάρκη και τελειωμένη παρουσία. Ν’ ανελίσσεται, δηλαδή, μ’ ένα μαθηματικό, σχεδόν, υπολογισμό για ν’ απολήξει πάντα στον τελευταίο στίχο – γινόμενο, γιατί περί πολλαπλασιασμού πρόκειται. Θα μπορούσε να πει κανείς πως το αληθινό μικρό ποίημα ξεφεύγει, τελικά, απ’ τα όρια του συναισθήματος για να μπει στον αυστηρό χώρο των ιδεών και των συμβόλων. Για να γίνω πιο σαφής: Οι ανθρώπινες καταστάσεις που εκφράζονται στο «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον» και στη «Σατραπεία» ή στο «Ανέβασμα», τον «Έλεγχο» ή την «Καινούργια Νίκη» του Ρίτσου έχουν μεταξιωθεί σε σύμβολα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της αποτυχίας του συνειδησιακού ελέγχου, ή της δύναμης για ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή.
«Τόσες μάχες, τόσα τραύματα, τόσες έντιμες
ήττες και νίκες,
τόσα παράσημα – γέμισε το στήθος του,
βάρυνε,
πονούσαν τα μάτια του απ’ τη λάμψη τους
τρόμαξε
μήπως το μόνο φως, που θα του φώτιζε την
ξύλινη σκάλα,
τα βράδια, σαν θα γύριζε σπίτι του, θάταν
αυτό. Ξεντύθηκε
έβαλε τη στολή του στην ντουλάπα, τα παράσημα
στις θήκες τους
και πήγε να καταταχθεί εθελοντής – απλός
στρατιώτης.
Κανένας δεν τον γνώρισε. Τον δέχτηκαν. Ίσως
εκείνο
το νέο χαμόγελό του, να τον έφερνε στην
ηλικία των εθελοντών».
Σ’ αυτό βέβαια, πρωταρχικό ρόλο παίζει πάντοτε η ποιότητα του εκφραζόμενου. Όσο πιο καθολικού χαρακτήρα είναι, τόσο πιο καίρια, και πιο πειστική η μεταξίωση που αναφέραμε.
Εκείνο που θάχε να παρατηρήσει κανείς στη νεοελληνική ποίηση (και θ’ άξιζε κάποτε μια πιο εμπεριστατωμένη μελέτη) είναι πως παρουσιάζει, σ’ ό,τι καλύτερο έχει, αν όχι μια καθαρά περιγεγραμμένη πλαστικότητα, όμως μια τάση, μια φ ο ρ ά προς την πλαστικότητα, προς την απτότητα, προς την ακρίβεια. Κ’ ίσως αυτό, περισσότερο από κάθε τι άλλο, να υπογραμμίζει την ελληνική βιολογική και ιστορική συνέχεια. Ακόμα και τα ξένα μοντέρνα ποιητικά κινήματα, μόλις μπολιάστηκαν στο νεοελληνικό κορμό, πήραν αμέσως αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα αποσαφήνισης. Στην ποίησή μας ισχύει αυτό που έλεγε ο Θωμαζαίος για το Σολωμό: «Οι Γερμανοί κάνουνε βαθειά τα πιο κοινά νοήματα. Εσύ ήβρες τρόπο να καταστήσεις κοινά και τα βαθύτερα».
Ο ίδιος ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Καβάφης, ο Παλαμάς κι ο Σικελιανός, όταν δε «φιλοσοφεί» ο πρώτος και δεν «χρησμοδοτεί» ο δεύτερος, ο Βάρναλης κ’ οι καλύτεροι απ’ τους συγχρόνους μας έχουν αυτή τη σφραγίδα της απτότητας, της υ λ ι κ ό τ η τ α ς  στην τέχνη τους.
Οι «Μαρτυρίες» απ’ την άποψη της ψυχικής κίνησης και του προβληματισμού βρίσκονται στον ίδιο κύκλο της τελευταίας εργασίας του ποιητή, απ’ το 1956 και δώθε, κύκλος που μπορεί να οριστεί με την έκφραση: Τ ε λ ι κ ή  μ έ θ ε ξ η. Η ως τα έσχατα διερεύνηση της φθοράς, η μοναξιά, η γνώση, συχνά, ενός αδιεξόδου, το ανεπανάληπτο γεγονός του θανάτου καταλήγουν πάντα σε μια βαθειά κατανόηση, σε μιαν άφεση, και περισσότερο, μέσω της γνώσης και της αίσθησης, σε μια τελική μέθεξη. Έτσι, τα σύνορα αντικειμένου και υποκειμένου καταργούνται, κ’ οι δυό αυτοί προαιώνιοι εχθροί, αλληλοσυμπληρώνονται σε μια υψηλή λυτρωτική φιλία. Και σε μια έφεση υποκατάστασης:
«…το μεγάλο άδειο κιούπι –
στο σκοτεινό του χείλος περπατάει χωρίς
νόημα μια αράχνη.
…(χωρίς νόημα για σένα, μα ίσως όχι για κείνην»).
Κάτι παραπλήσιο, σε άλλο όμως τόνο και τρόπο, συναντάμε στον Ουίτμαν. Η διαφορά έγκειται ότι στον Έλληνα ποιητή, το προτσές της μέθεξης συντελείται με πολύ δραματικότερα στοιχεία. Πάντως πρόκειται για έναν ανθρώπινο πανθεϊσμό, θα λέγαμε, που αφετηρία του έχει την τρομερά δύσκολη κατάκτηση κ’ εσωτερική διεργασία της αποατομίκευσης και της καθολικοποίησης του προσωπικού. Ο ποιητής δεν αναφέρεται παρά σπάνια στις δικές του απόψεις για τα πράγματα. Απλώς τις φωτίζει, από μιαν οπτική γωνία, σοφά διαλεγμένη, ώστε απ’ το μέρος να συλλάβουμε το όλο, απ’ το μερικό το γενικό, απ’ τη λεπτομέρεια την ουσία. Έτσι μας οδηγεί απ’ την α ί σ θ η σ η  του πράγματος στην  α π ο κ ά λ υ ψ ή  του – χαρακτηριστικό κι αυτό της υλικότητας, για την οποία μιλήσαμε, που κορυφώνεται με την απαράμιλλη χρησιμοποίηση του επιθέτου. Τα επίθετα στην τελευταία ποίηση του Ρίτσου παίζουν έναν ιδιαίτερο ρόλο, καθώς, ακολουθώντας το ένα το άλλο, ανασύρουν σαν άρπαγες στο ύψος της ακρίβειας και της μεταδοσιμότητας ακόμα και το πιο θολό, αόριστο, ή συγκεχυμένο αίσθημα.
Βέβαια, σ’ αυτήν την συνειδησιακή κατάσταση της τελικής και ολικής παραδοχής, ενεδρεύει πάντα ο κίνδυνος μιας εκτροπής της ποιητικής όρασης σ΄ ένα καθαρά θεωρητικό επίπεδο, με έσχατο αποτέλεσμα την παρουσίαση ενός κόσμου «εν αρμονία». Γιατί, ο ποιητής, λειτουργώντας μ’ αυτόν τον τρόπο, προσπερνάει το οδυνηρό ιστορικό γίγνεσθαι για να φτάσει στην τελειωμένη πια ιστορία – εκεί όπου όλα έχουν καταχωρηθεί και δικαιολογηθεί. Η προβληματική αντικαθίσταται, δηλαδή, με την επεξηγηματική, και η εποχή με την αιωνιότητα.
Όμως πέρα απ’ την αναγκαιότητα (και την ευγένεια) των ανθρωπίνων αγώνων, πέρα από το ιστορικό γίγνεσθαι και τις αλλαγές των εποχών, πέρα απ’ τις κοινωνικές σχέσεις, (Α σήμερα, αύριο Ω), εκεί στη ρίζα της ζωής, υπάρχει κάτι το τραγικό, αν όχι και το παράλογο: η φθορά, ο θάνατος, η απουσία ενός συνειδητού σκοπού στη ζωή (καταγωγικά εννοώ), η δυναστεία του τυχαίου, η τυραννία της ίδιας της αναγκαιότητας κλπ, κλπ. (που αναμφισβήτητα κάποτε η ανθρώπινη δραστηριότητα θα ελέγχει, ως ένα σημείο ορισμένα απ’ αυτά) μα που όπως και σήμερα θ’ αποτελούν για πάντα το μεγάλο και τραγικό άγνωστο Χ. Απ’ τη στιγμή που η διείσδυση του ποιητή, όπως στην περίπτωση του Ρίτσου, φτάσει ως εκεί, ως αυτό το φοβερό βάθος, δύο δρόμοι, ποιητικοί, ανοίγονται: η άρνηση της ζωής, και η ολική, μ’ όλο της το ακατανόητο παραδοχή της. Αυτή η δεύτερη μορφή με την κατάφαση που περικλείνει, τίθεται αυτόματα πλάι στην επίμονη ανθρώπινη πορεία, την εξηγεί και την ανακουφίζει. Ο ποιητής πρέπει να παρηγορεί την ανθρωπότητα, είπε, σοφά, ο Λωτρεαμόν. Κι ο Ρίτσος αναμφισβήτητα, την παρηγορεί.
«Μια δροσερή πνοή μπήκε αναίτι απ’ το παράθυρο,
ένα μετέωρο ρυάκι·
την ένοιωσες μονάχα απ’ το λόξεμα της φλόγας
των τεσσάρων κεριών,
κ’ οι σκιές της λάμψης τρέμισαν στο πρόσωπο
του πεθαμένου
σα να του γλείφαν και να του αφαιρούσαν το θάνατο.
Μεμιάς, αυτή η πνοή σού επανέλαβε την άνοιξη
κ’ οι φλόγες των κεριών έγιναν τέσσερις χρυσοί τροχοί
σ’ ένα μεγάλο, ανάλαφρο αμάξι που έφευγε αστραπιαία
ίσως κατάφορτο λουλούδια και γυναίκες. Παρ’ ολίγο
μάλιστα
να διαμελίσει το νεκρό. Μα ο νεκρός μισάνοιξε τα μάτια
και παραμέρισε με προσοχή και σύνεση. Τ’ αμάξι πέρασε».

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Δημοσιευμένο στην Επιθεώρηση Τέχνης τον Σεπτέμβρη του 1964 (τ. 117)

Πόσο βλάκες μας θεωρούνε;!

        

«Στο χρηματοπιστωτικό σύστημα μπορεί οι αναλύσεις μου πιο πολύ για την οικονομία για την εξέλιξη των κοινωνικών αντιθέσεων να είναι μαρξιστική, αλλά στις τράπεζες είμαι συντηρητικός»!

Ποιος έκανε την παραπάνω δήλωση φαίνεται κι από τα Ελληνικά του! Ο διαβόητος υπουργός Ευκλείδης Τσακαλώτος ο οποίος είναι κοινωνικά μαρξιστής και οικονομικά συντηρητικός! Προφανώς αυτά διδάσκει ο Τσακαλώτος ως καθηγητής! Ότι μπορεί δηλαδή κοινωνικά ο καθένας να παριστάνει τον μαρξιστή αλλά οικονομικά να είναι συντηρητικός! Τι διδάσκει ο Τσακαλώτος;! Ότι στις ανέξοδες κουβέντες μπορείς να πουλάς μαρξισμό, αλλά στις πράξεις που κοστίζουν, όπως τα αντιλαϊκά μνημόνια και οι αντιλαϊκοί νόμοι, πρέπει να πουλάς καπιταλισμό! Γιατί ο Ευκλείδης με τα φτωχά Ελληνικά του ξέρει ότι αυτό που «ταΐζει» είναι η οικονομία και όχι η θεωρία, οπότε ότι είσαι στην οικονομία είσαι και στην κοινωνία! Εάν στην οικονομία είσαι κομμουνιστής, είσαι και στην κοινωνία. Εάν στην οικονομία είσαι συντηρητικός είσαι και στην κοινωνία! Οτιδήποτε άλλο είναι απλά για να κοροϊδέψεις τον κόσμο!

Βέβαια ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μπορεί να μην τα έχει καλά με την Ελληνική γλώσσα αλλά όπως κι ο αρχηγός του τα έχει πολύ καλά με τον εμπαιγμό και την κοροϊδία του Ελληνικού λαού! Ωστόσο τον τελευταίο καιρό ο Τσακαλώτος, ο αρχηγός του και γενικά οι Συριζαίοι περνάνε για πολύ βλάκα τον Ελληνικό λαό αμολώντας όποια σαχλαμάρα τους έρχεται στο κεφάλι! Αδιάψευστη μαρτυρία του ότι θεωρούν τον Ελληνικό λαό εντελώς βλάκα είναι και η γεμάτη θράσος δήλωση του «κομμουνιστή» υπουργού Κατρούγκαλου: «Γιατί η βασική μας διαφορά, επαναλαμβάνω, με τη Νέα Δημοκρατία είναι ότι εμείς νοιαζόμαστε για τους πολλούς και για τους αδύναμους»!

Άκου εκεί… κοινωνικά είναι μαρξιστής και οικονομικά είναι συντηρητικός! Για πολύ βλάκες μας περνάει ο Τσακαλώτος και η παρέα του!

Μαυρομάτης

Σαν τον κλέφτη

«Φύλλο και φτερό» έκαναν οι βουλευτές του ΚΚΕ την επιχειρηματολογία της ηγεσίας του υπουργείου Υγείας και συνολικά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που διατείνονταν ότι το νομοσχέδιο «για την οργάνωση του χρόνου εργασίας» των νοσοκομειακών γιατρών «προστατεύει τον σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας», «περιορίζει την εργασιακή ζούγκλα» και άλλα τέτοια. Μάλιστα, οι βουλευτές του ΚΚΕ αποκάλυψαν ότι το άρθρο 6 του νομοσχεδίου καταργούσε διάταξη του ισχύοντος νόμου 3754/2009, ο οποίος προβλέπει ότι «Για τις ανάγκες κατάρτισης του προγράμματος εφημεριών και ομαλής λειτουργίας των νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας δεν εφαρμόζονται ελαστικά ωράρια και ελαστικές σχέσεις εργασίας». Η αποφασιστική παρέμβαση του ΚΚΕ ανάγκασε την κυβέρνηση, το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης, δηλαδή λίγο πριν από την ψήφιση του νομοσχεδίου, να αποσύρει το σχετικό άρθρο, που πήγε να το περάσει σαν τον κλέφτη. Βέβαια, ο αντιδραστικός χαρακτήρας του νομοσχεδίου παραμένει και επιβάλλει συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων από την πλευρά των γιατρών, συνολικά των εργαζομένων.

Ξαναγράφοντας (!) τον Μαρξ και τον Λένιν

Διαβάζουμε από άρθρο της «Αυγής» με τίτλο «Ο Μαρξ, ο Λένιν και ο κομμουνισμός»: «Τι είναι λοιπόν ο κομμουνισμός; Για να απαντήσουμε πρέπει πρώτα να διακρίνουμε ανάμεσα στον κομμουνισμό σαν ιδέα (...) και σαν ιστορική εμπειρία, όπως αυτή εφαρμόστηκε στα καθεστώτα του "υπαρκτού" (...) Ο Μαρξ ξεκίνησε ως οπαδός των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων (...) η τραγική κατάληξη όμως της Παρισινής Κομμούνας τον προβλημάτισε έντονα. Η αντίληψη για τον ρόλο των εξεγέρσεων εγκαταλείφθηκε από την πλειοψηφία των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στη Γερμανία και στη Γαλλία, που επέλεξαν τον κοινοβουλευτικό δρόμο για να επιτύχουν τον στόχο τους. Ο Λένιν ήταν από αυτούς που επέμειναν στον δρόμο της εξέγερσης (...) Αυτό ήταν και το πρόταγμα με το οποίο χτίστηκε το Κόμμα των μπολσεβίκων στη Ρωσία, με στρατιωτική οργάνωση και πειθαρχία (...) Η νίκη των μπολσεβίκων -απρόσμενη- είναι η αποθέωση της λενινιστικής αντίληψης για τον χειρισμό των πρόσφορων καταστάσεων (...) η ανάπλαση της κοινωνίας έπρεπε να ανατεθεί στο κράτος, που όμως διαμορφώθηκε κατ' εικόνα και ομοίωση του κόμματος. Το ίδιο εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για την κατάκτηση της εξουσίας, χρησιμοποιείται τώρα για την άσκησή της (...) επανέρχεται ο όρος του Μαρξ "δικτατορία του προλεταριάτου" (...) Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ο κομμουνισμός είναι πολύ μεγάλη ιδέα ώστε να την αναλάβει το κράτος (...) Το απελευθερωτικό μήνυμα του κομμουνισμού εκφυλίστηκε (...) κομμουνισμός, επομένως, είναι η ελπίδα και η πίστη στη δυνατότητα απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από τον ασφυκτικό εγκλωβισμό της στον καπιταλισμό (με) απο-ιδιωτικοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας, εξάλειψη του κράτους, αποκατάσταση του ενιαίου πολυμορφικού χαρακτήρα της εργασίας».

***

Τι μας λέει η «Αυγή»; Οτι ο Μαρξ ήταν υπέρ των εξεγέρσεων, αλλά ...του γεννήθηκαν αμφιβολίες μετά την ήττα της Παρισινής Κομμούνας! Για να δούμε, όμως, τι έλεγε πραγματικά ο Μαρξ γι' αυτήν την «πρώτη έφοδο του προλεταριάτου στον ουρανό»: «Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα σαν δοξασμένος προάγγελος μιας νέας κοινωνίας. Τους μάρτυρές της τους έχει κλείσει μέσα στη μεγάλη της καρδιά η εργατική τάξη. Τους εξολοθρευτές της τους κάρφωσε κιόλας η Ιστορία στον πάσσαλο της ατίμωσης απ' όπου δεν μπορούν να τους λυτρώσουν μήτε όλες οι προσευχές των παπάδων τους» (Καρλ Μαρξ, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία»). Κομματάκι δύσκολο να καταλογίσει κανείς στον Μαρξ «αναδίπλωση» από την επαναστατική του θεωρία με αφορμή την Παρισινή Κομμούνα. Ο αρθρογράφος της «Αυγής» όμως το καταφέρνει... Τι άλλο μας λέει; Οτι τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Γερμανίας, της Γαλλίας και άλλων χωρών, γρήγορα κατάλαβαν ότι η επανάσταση δεν ήταν μέσο για να πετύχουν τους σκοπούς τους και ότι «το γύρισαν» στον κοινοβουλευτισμό. Προφανώς, ο συγγραφέας του άρθρου αναφέρεται στην προδοσία των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Β' Διεθνούς, που τάχθηκαν με το πλευρό της αστικής τάξης των χωρών τους στην έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, παραδίδοντας την εργατική τάξη βορά στους ανταγωνισμούς και στα κανόνια των αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κρατών της εποχής. Κι ενώ οι σοσιαλδημοκράτες, έχοντας συνθηκολογήσει με την αστική τάξη, ετοιμάζονταν να αναλάβουν ακόμα «υψηλότερα» καθήκοντα, όπως ήταν για παράδειγμα ο βρώμικος ρόλος τους στην κατάπνιξη της Γερμανικής Επανάστασης το 1919, ο ...αμετανόητος Λένιν οργάνωνε μεθοδικά ένα κόμμα «με στρατιωτική οργάνωση και πειθαρχία» για να ανατρέψει την αστική τάξη με επανάσταση.

***

Κι όταν - «απρόσμενα»! - οι Μπολσεβίκοι το πέτυχαν στα 1917, το κόμμα τους εγκαθίδρυσε τη «δικτατορία του προλεταριάτου», δηλαδή τη νέα εξουσία, η οποία όμως, όπως υπονοεί ο αρθρογράφος, είχε την ίδια «αγριότητα» με το κόμμα που καθοδήγησε την επανάσταση, επειδή το κράτος «διαμορφώθηκε κατ' εικόνα και ομοίωση του κόμματος». Τι τους πείραξε; Οτι οι Μπολσεβίκοι, διδαγμένοι κι από την πείρα της Παρισινής Κομμούνας, δεν άφησαν πέτρα πάνω στην πέτρα από το παλιό αστικό κράτος και γκρέμισαν συθέμελα τους θεσμούς του. Οτι η εργατική εξουσία πάλεψε «με θεούς και δαίμονες» για να στεριώσει κι ότι η αστική τάξη και οι αντεπαναστατικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να γκρεμίσουν το νέο, πριν μπορέσει να σταθεί στα πόδια του. Γι' αυτό οι συκοφαντίες και οι αφορισμοί για το Μπολσεβίκικο κόμμα και το κράτος της εργατικής εξουσίας. Γι' αυτό οι νεκρολογίες για το «απελευθερωτικό μήνυμα του κομμουνισμού» που «εκφυλίστηκε», σύμφωνα με την «Αυγή», και για το αδιέξοδο των επαναστάσεων. Αρα, τι μένει; Ο κομμουνισμός «σαν ιδέα», όπως έλεγε στην αρχή του άρθρου του ο συγγραφέας. Και η ελπίδα «στη δυνατότητα απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από τον ασφυκτικό εγκλωβισμό της στον καπιταλισμό». Αλλά πώς; «Προφανώς» μέσα από την αλλαγή του κοινοβουλευτικού συσχετισμού και περιμένοντας από κυβερνήσεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ να φέρουν ένα βήμα κοντύτερα τον ...κομμουνισμό. Κι αν δεν έχουν δει τα μάτια μας αερολογίες και διαστρεβλώσεις στην εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ! Αλλά τέτοια προκλητική προσπάθεια να φέρουν τον Μαρξ και τον Λένιν στα μέτρα τους, είναι δύσκολο να την καταπιεί κανείς...

Στο επίκεντρο η απεργιακή προετοιμασία

Τα προχτεσινά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ έστειλαν δυνατό εργατικό - λαϊκό μήνυμα αντίστασης και αντεπίθεσης σε κυβέρνηση και εργοδοσία, αποτέλεσαν βήμα για αγωνιστική κλιμάκωση ενάντια στο νέο γύρο της επίθεσης, που ήδη ξεδιπλώνεται για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Στο επίκεντρο της δράσης των ταξικών συνδικαλιστικών οργανώσεων μπαίνει τώρα η προετοιμασία για άμεση και μαζική απεργιακή απάντηση, ενάντια στο χτύπημα που ετοιμάζει η κυβέρνηση στο ίδιο το απεργιακό δικαίωμα, στη συλλογική οργάνωση και δράση.
Η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να προωθήσει με κάθε τρόπο παλιά και νέα μέτρα «βγάζει μάτι»: Ενισχύει την καταστολή ενάντια στις κινητοποιήσεις για την προστασία της λαϊκής κατοικίας από τους πλειστηριασμούς. Εχει ήδη συμφωνήσει με το κουαρτέτο για το παραπέρα ξήλωμα του δικαιώματος στην απεργία, ενώ κρατά επίτηδες «θολά» άλλα μέτρα της 3ης «αξιολόγησης», όπως το νέο πετσόκομμα σε κοινωνικά και προνοιακά επιδόματα.
Παράλληλα, με τις γνωστές απαράδεκτες διαδικασίες «fast track», που ακολούθησε στην ψήφιση του νομοσχεδίου για το σμπαράλιασμα του ωραρίου των νοσοκομειακών γιατρών, «υπενθύμισε» την ετοιμότητά της να φέρει σαν τον κλέφτη και τα υπόλοιπα αντιλαϊκά μέτρα.
Είναι προφανές ότι δεν χωρά καμιά αναμονή: Ολες οι προσπάθειες των ταξικών δυνάμεων στρέφονται στη διαμόρφωση ετοιμότητας για απεργιακή απάντηση, που περνά μέσα από τη δράση και τους αγώνες στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς.
Ηδη δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις υπογράφουν το κοινό κάλεσμα 9 Ομοσπονδιών για απεργιακή απάντηση στα σχέδια κυβέρνησης - κεφαλαίου για το χτύπημα του απεργιακού δικαιώματος. Οι αποφάσεις μπορούν να γίνουν πολύ περισσότερες, η πάλη αυτή να αγκαλιάσει τους εργαζόμενους. Με οδηγό την πείρα από την πρωτοβουλία για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, που στήριξαν πάνω από 530 συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι ταξικές δυνάμεις απευθύνονται σε κάθε συνδικάτο, συνδικαλιστή και εργαζόμενο και τους καλούν να πάρουν θέση στη μάχη.
Πολύ περισσότερο, δουλεύουν ώστε οι αποφάσεις που παίρνονται, όλη αυτή η προσπάθεια που ξεδιπλώνεται, να εκφραστούν στην πράξη, με τη μαζική συμμετοχή εργαζομένων στον αγώνα. Μέσα από γενικές συνελεύσεις, συσκέψεις, περιοδείες και εξορμήσεις, τα συνδικάτα και οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ αναλαμβάνουν την ευθύνη να αποκαλύψουν πλατιά τον ταξικό χαρακτήρα της αντιλαϊκής επίθεσης, την προκλητική προπαγάνδα περί «δίκαιης ανάπτυξης» και «κυβερνητικής πολιτικής προστασίας των εργαζομένων», την ίδια ώρα που εντείνεται η εκμετάλλευση και κλιμακώνεται η αντεργατική επίθεση διαρκείας για τη στήριξη των κερδών του κεφαλαίου.
Στο επίκεντρο μπαίνει η προσπάθεια να γίνεται υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων η οργάνωση της πάλης για τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Κόντρα στη σιγή νεκροταφείου που θέλουν να επιβάλουν κυβέρνηση και εργοδοσία, κόντρα στο «δεν βγαίνει τίποτα» και τη διαλυτική επίδραση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, απάντηση δίνουν οι εστίες αντίστασης και διεκδίκησης που αναπτύσσονται σε κλάδους και χώρους δουλειάς.
Τέτοια θετικά παραδείγματα είναι οι κινητοποιήσεις για τις Συλλογικές Συμβάσεις σε μια σειρά από χώρους, όπως σε μεγάλα εργοτάξια, στον όμιλο ΟΤΕ, αλλά και στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, όπου οι εργαζόμενοι πέτυχαν την υπογραφή ΣΣΕ και θα δώσουν τη μάχη για την εφαρμογή της. Είναι οι αγώνες που αναπτύσσουν εργαζόμενοι για τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας και των δικαιωμάτων τους, όπως στα Πρακτορεία Τύπου, στην UNILEVER κ.α., οι αγώνες ενάντια στις απολύσεις και την απληρωσιά.
Δίνουμε τη μάχη οι εστίες αυτές να πολλαπλασιάζονται και να δυναμώνουν, να ενισχύεται ο αγώνας ενάντια στην εργοδοσία μέσα σε κάθε χώρο δουλειάς. Μάχες που πρέπει να ενώνονται στη γενική αναμέτρηση με την εργοδοσία ως τάξη, να μεταφράζονται σε αυξημένη συμμετοχή εργαζομένων στις κεντρικές μάχες του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Η μάχη για την απεργία, η δουλειά σε αυτήν την κατεύθυνση, είναι απαραίτητη για να δοθεί δυνατή εργατική - λαϊκή απάντηση, για να μπουν νέες δυνάμεις στον αγώνα!