Έριχ Χόνεκερ – Εξιδανικεύτηκε ο ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης;

Κατιούσα

Συμπληρώθηκαν σήμερα, 27 χρόνια από την υποστολή της κόκκινης σημαίας στο Κρεμλίνο, σηματοδοτώντας την τελευταία πράξη του δράματος της διάλυσης της ΕΣΣΔ. Με αφορμή τη θλιβερή αυτή επέτειο, μεταγράφουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του ηγέτη της ΓΛΔ, Έριχ Χόνεκερ, “Για τα δραματικά γεγονότα του 1989”, στο οποίο αναφέρεται μεταξύ άλλων στο συχνό ερώτημα για το αν οι σύμμαχοι της ΕΣΣΔ είχαν εξιδανικεύσει το ρόλο της, υποτιμώντας τα σαφή σημάδια υποχώρησης. Μπορεί όσα υποστηρίζει να γράφονται σε μια εποχή που ακόμα στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε απλώς “κρίση” και τυπικά εξακολουθούσε να υπάρχει, είναι όμως σαφές ότι η οπτική του συγγραφέα κάθε άλλο παρά αισιόδοξη για τις εξελίξεις ήταν. Το κείμενο έχει αυτοκριτική διάθεση, χωρίς να εξαντλεί το ζήτημα, ενώ παράλληλα εξηγεί και τους λόγους για τους οποίους η υπεράσπιση της ΕΣΣΔ δημιουργούσε συνθήκες που αντικειμενικά μείωναν την επαγρύπνιση απέναντι στα διογκούμενα αρνητικά φαινόμενα, τα οποία φυσικά είχαν άμεσο αντίκτυπο και στις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού στρατοπέδου.

Εξιδανικεύσαμε το ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης; Αυτό το ερώτημα έθεσε κάποτε ο Γκορμπατσόφ. Πιθανό. Είχαμε, όμως, το δικαίωμα, μπροστά στη συνεχή, έντονη προπαγάνδα που είχε εξαπολύσει η Δύση εναντίον της, να συκοφαντήσουμε τη Σοβιετική Ένωση; Για μας ήταν ο σημαιοφόρος του σοσιαλισμού. Ξεχάσαμε ότι ο Ρίγκαν, ακόμα σαν Πρόεδρος των ΗΠΑ, χαρακτήρισε τη Σοβιετική Ένωση σαν την αυτοκρατορία του Κακού, που έπρεπε να αποκεφαλιστεί, δηλώνοντας ότι η Σοβιετική Ένωση πρέπει να καταπολεμηθεί μέχρι οριστικού αφανισμού; Ένα κόμμα σαν το ΕΣΚΓ, η πλειοψηφία του λαού, ολόκληρες γενιές είχαν διαπαιδαγωγηθεί στο πνεύμα της ακλόνητης εμπιστοσύνης στη Σοβιετική Ένωση. Έτσι, λοιπόν, για δεύτερη φορά -όπως συνέβη το 1956 και από το 1985 ως το 1990- αναγκαστήκαμε να καταπιούμε αυτό που δεν προερχόταν πια από τον αντίπαλο, αλλά από μια φίλη χώρα. Ξαφνικά, όλες οι αξίες αναποδογυρίστηκαν. Όλα όσα είχαν να κάνουν με τον πραγματικά σπαρμένο με αγκάθια δρόμο του σοσιαλισμού, μέχρι και η νίκη κατά του φασισμού, υποβλήθηκαν σε “επανεκτίμηση”. Η ιστορία αποτιμήθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε η εξέλιξη να μην προβάλλει πια μπροστά μας σαν μια πορεία, κατά την οποία έχουν γίνει λάθη, πράγμα φυσικό, άλλωστε, αλλά αμφισβητήθηκαν όλα όσα φαίνονταν σωστά μέχρι εκείνη τη στιγμή, συμπεριλαμβανομένης και της Οκτωβριανής Επανάστασης. Πώς μπορούσε, πώς έπρεπε να αντιμετωπίσει το κόμμα μας αυτή την κατάσταση; Πώς θα επενεργούσε η σύγκρουση με μια πολιτική που γινόταν επίσημα ανεκτή στη Σοβιετική Ένωση; Απομόνωση της ΓΛΔ; Θα το καταλάβαιναν αυτό οι άνθρωποι; Ήμασταν υπέρ μιας αλλαγής στην πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης, κυρίως σ’ ό,τι αφορά την εξωτερική της πολιτική. Δεν μπορεί κανείς να δει την πολιτική της ΓΛΔ, θετικά ή αρνητικά, ξεκομμένη από τα συμβάντα στην Ευρώπη και τον κόσμο. Δεν πρόκειται για υπερεκτίμηση της ΓΛΔ, αλλά είναι γεγονός ότι η πολιτική της ΓΛΔ, από την άποψη της παγκόσμιας κατάστασης που οξυνόταν όλο και περισσότερο, όπου πρωτοστατούσε ο κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ανέλαβε την πρωτοβουλία για μια στροφή προς την ύφεση στην Ευρώπη, προς συχνές επαφές με την κυβέρνηση της ΟΔΓ και με διάφορα πολιτικά κόμματα και δυνάμεις στην ΟΔΓ και σε άλλες δυτικές χώρες. Ήδη πριν από το 1985 ήμασταν υπέρ της συνεργασίας, υπέρ του διαλόγου. Συνεπείς με τη συμφωνία που είχαμε κάνει με το Γιούρι Αντρόποφ, ήμασταν υπέρ της συνέχισης των συνομιλιών με την κυβέρνηση της ΟΔΓ, παρά τη στάθμευση πυραύλων στην ΟΔΓ και τη ΓΛΔ.
Γι’ αυτό το τελευταίο, δηλαδή για τη στάθμευση πυραύλων από αντιπερισπασμό, ξοδέψαμε κι εμείς 2 δισεκατομμύρια μάρκα. Όπως διαπίστωσαν αργότερα όσοι πήγαν για ανάπαυση στο Βάρεντορφ, δε χτίστηκαν εκεί μόνο εγκαταστάσεις για τη χρησιμοποίηση της τεχνικής σε περίπτωση ανάγκης, αλλά και κατοικίες, σχολεία, παιδικοί σταθμοί και εστιατόρια για τα μέλη του σοβιετικού στρατού. Όταν το 1984 επρόκειτο να πραγματοποιήσω επίσημη επίσκεψη στην ΟΔΓ, ύστερα από συνεννοήσεις με τις ηγεσίες των κομμάτων της Χριστιανικής Δημοκρατίας Ένωσης (CDU) και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD), δημοσιεύτηκε στην Πράβντα ένα δριμύτατο άρθρο, που στρεφόταν de facto κατά της επίσκεψης -έτσι τουλάχιστον το αντιλήφθηκε η διεθνής κοινή γνώμη. Τηλεφώνησα στον τότε Γενικό Γραμματέα Τσερνιένκο που βρισκόταν σε διακοπές. Κανονίσαμε μια συνάντηση στη Μόσχα, που πραγματοποιήθηκε στο Κρεμλίνο. Από την πλευρά της ΓΛΔ πήραν μέρος οι σύντροφοι Άξεν, Χάγκερ, Χόνεκερ και Μίλκε. Από τη σοβιετική πλευρά, οι Τσερνιένκο, Γκορμπατσόφ, Ουστίνοφ, Τσεμπρικόφ και Ρουσακόφ. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό, η επίσκεψη στην ΟΔΓ δεν πραγματοποιήθηκε εκείνη την περίοδο.
Το 1985 χαιρετίσαμε το γεγονός ότι η Σοβιετική Ένωση καταπιάστηκε με το κοινωνικοοικονομικό της πρόγραμμα, για να βελτιωθεί η κατάσταση του λαού. Όλα τα υπόλοιπα που συντελούνταν στην πολιτική ζωή της Σοβιετικής Ένωσης, τα θεωρούσαμε εσωτερικά προβλήματα που δύσκολα μπορούσαμε εμείς να εκτιμήσουμε. Είναι αλήθεια ότι έβλεπα να αυξάνεται ο κίδυνος που προερχόταν, και ήδη προερχόταν, από ορισμένες λαθεμένες εκτιμήσεις για τον ιμπεριαλισμό. Γι’ αυτό και προειδοποίησα ή μάλλον προσπαθήσαμε -προφανώς, όμως όπως φαίνεται σήμερα, δεν ήταν όλοι στην ηγεσία μας πεισμένοι γι’ αυτό- να εμποδίσουμε την εσωτερική διάλυση της ΓΛΔ. Προφανώς, όμως, η διάλυση είχε προχωρήσει περισσότερο απ’ όσο εμείς, απ’ όσο εγώ προσωπικά εκτιμούσα, συμπεριλαμβανομένου και του Κόμματος. Θα ήταν βλακώδες να διαπιστώσουμε απ’ αυτό σήμερα μια αρνητική στάση απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Θα ήθελα να μην έχω δικαιωθεί. Λυπάμαι ειλικρινά πολύ για τη βαθιά κρίση που διέρχεται η Σοβιετική Ένωση και για το γεγονός ότι η αποδυνάμωσή της σαν μεγάλης δύναμης είχε τόσο σοβαρές συνέπειες για ολόκληρο το κίνημα, για τον κόσμο.

Οι γυναίκες του Σταύρου Τσιώλη πέρασαν για να μείνουν!

Μαρία Παρέντη

Στην κατάμεστη αίθουσα του σινεμά Ααβόρα στην Ιπποκράτους, η γενιά μας περίμενε να χειροκροτήσει τον Σταύρο Τσιώλη. Η γενιά που αγάπησε το “Ας περιμένουν οι γυναίκες”, χρόνια μετά την προβολή του στους κινηματογράφους.
Η προβολή ξεκίνησε με το “Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε”, που είναι κατά τη γνώμη μου αριστουργηματικό. Έχω “τσακωθεί” άπειρες φορές επειδή προτιμώ το πρώτο μέρος της τριλογίας των γυναικών του Τσιώλη από το δεύτερο ή επειδή θεωρώ πως το Φτάσαμεεε του 2004 είναι μια απόλυτη ταινιάρα, που ο πολύς κόσμος δεν ξέρει καν. Το “Ας περιμένουν οι γυναίκες” για τους δικούς του λόγους θα παραμένει στις καρδιές του κοινού.
Ή μήπως το τρίτο μέρος της τριλογίας, ήρθε να ανατρέψει αυτή τη γλυκιά πρωτιά;
Δύο φτωχαδάκια που βγάζουν μεροκάματο με έναν ανατρεπτικό τρόπο, δυο τραπεζάκια, ένα μπρίκι, λουκουμάδες και κουλούρια κι ο Τσιώλης έχει φτιάξει ένα έπος- πάλι!
Οι ηρωές του, αυτή τη φορά δεν ταξιδεύουν. ή ταξιδεύουν λίγο με το νου, είναι καθιστοί με την πλάτη στην πόλη! Όσες και όσοι τους συναντούν είναι επειδή περνούν από μπροστά τους, κάθονται μαζί τους, τους λένε τον πόνο τους ή κάτι ζητούν από αυτούς. Ο Κωνσταντίνος Τζούμας και ο Ερρίκος Λίτσης υποδύονται ένα τρομακτικά παράξενο ντουέτο, ταιριαστούς- αταίριαστους θα τους έλεγε κανείς. Ακόμη και οι φιγούρες τους είναι διαλεγμένες από τον Τσιώλη επί τούτου.
Στο “Ας περιμένουν οι γυναίκες”, οι πραγματικές ηρωίδες του φιλμ, οι ίδιες οι γυναίκες , δεν εμφανίζονται στην πραγματικότητα ποτέ, μα είναι σαν να τις γνωρίζουμε μέσα από τα λόγια των ηρώων. Τις πλάθουμε και τις φανταζόμαστε. Δεν ξέρουμε αν κατέληξαν κοντά τους οι σύντροφοί τους, ούτε ο Τσιώλης θέλησε να τελειώσει την τριλογία με μια ίσως ανιαρή συνέχεια της προηγούμενης ταινίας του κι ας ήξερε πως θα ήταν βέβαιη η εμπορική της επιτυχία. Όχι, ο Τσιώλης ουδέποτε υπήρξε ανιαρός. Έτσι, αποφάσισε να μας κάνει ένα μεγάλο δώρο. Ναι, το “Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε” είναι το δώρο του στο κοινό.
Άρτιο σκηνοθετικά φιλμ, καλογραμμένοι διάλογοι, καμία αίσθηση επανάληψης, ούτε λεπτό βαρεμάρας, γέλιο και συγκίνηση, εξαιρετικές ερμηνείες ,όχι μόνο από το εκπληκτικό πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά και από ρόλους μικρούς που περνάνε και αφήνουν το στίγμα τους. Οι ατάκες τους θα γίνουν εκ νέου οι ατάκες της παρέας.
Ο Σταύρος Τσιώλης αγαπά τις γυναίκες και τις εξυμνεί σε κάθε του φιλμ, αγαπά και σέβεται το κοινό του για αυτό κι εκείνο τον ακολουθεί πιστά. Είναι ένας αληθινός δημιουργός, ένας εποποιός. Τον ευχαριστούμε πολύ!
Το ” Ας περιμένουν οι γυναίκες” έγινε ιδιαιτέρως γνωστό πολύ μετά από την εποχή του. Ας μην αφήσουμε παραπονεμένο για χρόνια και το “Γυναίκες που περάσατε από δω”. Είναι υπέροχο, σπεύσατε να το χειροκροτήσετε!

ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ

Στον καπιταλιστικό κόσμο, τον  σκληρό κι ανταγωνιστικό, όπου όλα πωλούνται κι αγοράζονται και το κέρδος είναι η ύψιστη αξία,  η σχεδόν απόλυτη εμπορευματοποίηση και των θρησκευτικών εορτών και εθίμων είναι η φυσική συνέπεια. Γιατί όπως οι θρησκευτικές πεποιθήσεις δεν διαμορφώνονται εν κενώ, έτσι και  οι θρησκευτικές εκδηλώσεις και έθιμα άμεσα συνδέονται με  τις πολύ υλικές βάσεις της ζωής μας.

            Κι αν στα χρόνια μας οι άνθρωποι κατά κύριο λόγο υιοθετούν τη θρησκεία του περιβάλλοντός τους, αφού η θρησκεία καθορίζεται συμπτωματικά και όχι από το περιεχόμενό της, και την ασπάζονται για να ανταποκριθούν στο περιβάλλον που ζουν, στην αυγή του χριστιανισμού και πριν αυτός γίνει αναγνωρισμένη κρατική θρησκεία οι οπαδοί του επιλέγουν και υπερασπίζονται την χριστιανική πίστη αν και περιφρονούνται και γίνονται αντικείμενο έκτακτων νόμων.

 Ο Φρ. Ενγκελς στο «Σχετικα με την ιστορία του πρώτου χριστιανισμού» σημειώνει:

«Η ιστορία του πρώτου Χριστιανισμού έχει σημαντικά σημεία ομοιότητας με το σύγχρονο εργατικό κίνημα. Όπως το τελευταίο, ο χριστιανισμός ήταν αρχικά ένα κίνημα  των καταπιεζομένων: πρωτοεμφανίσθηκε σαν θρησκεία των δούλων και των χειραφετημένων δούλων, του φτωχού λαού που είχε στερηθεί  κάθε δικαιώματος, των λαών που είχαν υποταχθεί ή διασκορπιστεί  από τη Ρώμη. Τόσο ο χριστιανισμός όσο και ο εργατικός σοσιαλισμός κηρύσσουν την προσεχή σωτηρία από τη δουλεία και την αθλιότητα ̇ ο Χριστιανισμός τοποθετεί αυτή τη σωτηρία σε μια ζωή στο υπερπέραν, μετά το θάνατο, στον ουρανό̇̇͘͘  ο σοσιαλισμός την τοποθετεί σε τούτο τον κόσμο, σε μια μεταβολή της κοινωνίας.(…)

           Τι είδους άνθρωποι ήσαν οι πρώτοι στρατολογημένοι Χριστιανοί; Κύρια είχαν στρατολογηθεί από τους «εργαζόμενους και επιβαρυμένους», μέλη των κατώτερων στρωμάτων του λαού, που είχαν γίνει επαναστατικό στοιχείο. Και τι αποτελούσαν; Στις πόλεις φτωχευμένους ελεύθερους ανθρώπους, ανθρώπους κάθε είδους, σαν τους «άθλιους λευκούς» στις νότιες πολιτείες που διατηρούσαν τη δουλεία και τους Ευρωπαίους αλήτες των λιμανιών και τυχοδιώκτες στα αποικιακά και Κινέζικα λιμάνια, ύστερα χειραφετημένους δούλους και, πάνω απ’ όλα, πραγματικούς δούλους  ̇ στα μεγάλα κτήματα στην Ιταλία, Σικελία και Αφρική δούλους, καις στις αγροτικές περιοχές των επαρχιών μικρούς χωρικούς που είχαν πέσει όλο και περισσότερο στη δουλεία από χρέη. Δεν υπήρχε απόλυτα κοινός δρόμος χειραφέτησης για όλ’ αυτά τα στοιχεία. Για όλους αυτούς ο παράδεισος είχε χαθεί πίσω τους ̇ για τους καταστρεμμένους  ελεύθερους ανθρώπους ήταν η πρώην π ό λ ι ς, η πόλη και το κράτος εκείνου του καιρού, όπου οι προπάτορες τους ήσαν ελεύθεροι πολίτες  ̇ για τους δούλους που είχαν πιαστεί αιχμάλωτοι  στον πόλεμο, ο χρόνος της ελευθερίας προ της υποταγής και αιχμαλωσίας τους ̇ για τους μικροχωρικούς το κοινωνικό σύστημα  του γένους και η κοινοτική  γαιοκτησία, που είχαν καταργηθεί. Όλα αυτά τσακίστηκαν  από την ισοπεδωτική σιδερένια γροθιά της καταχτήτριας Ρώμης. Η φυλή και η ένωση  συγγενικών φυλών ήταν η πιο πλατειά κοινωνική ομάδα όπου έφτασε η αρχαιότητα ̇ ανάμεσα στους βαρβάρους, η συγκέντρωση  σε ομάδες βασιζόταν σε συμμαχίες  ανάμεσα σε οικογένειες και ανάμεσα στους πολεοϊδρυτές Έλληνες και Ιταλούς στην π ό λ ι ν που την αποτελούσαν  μια ή περισσότερες συγγενικές φυλές. Ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος δόσανε στην Ελληνική χερσόνησο πολιτική ενότητα, αλλά δεν οδήγησε  στο σχηματισμό Ελληνικού ένθους. Τα έθνη έγιναν δυνατά  μονάχα από την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αυτή η κυριαρχία τερμάτισε  μια για πάντα  τις μικρότερες ενώσεις·  η στρατιωτική δύναμη, η Ρωμαϊκή δικαιοδοσία και ο μηχανισμός είσπραξης φόρων διάλυσαν ολότελα την παραδοσιακή εσωτερική οργάνωση. Στην απώλεια της ανεξαρτησίας της χωριστής οργάνωσης προστέθηκαν η βίαιη λεηλασία από στρατιωτικές και πολιτικές αρχές που άρπαζαν τους θησαυρούς των υποδουλωμένων κι ύστερα τους δάνειζαν τους ίδιους τους θησαυρούς τους με τοκογλυφικό τόκο για να τους αποσπάσουν  ακόμα πιο πολλά.  Η φορολογική πίεση και η ανάγκη για χρήματα που προκαλούσε  σε περιοχές όπου κυριαρχούσε μονάχα ή κυρίως η φυσική οικονομία, βύθιζε τους χωρικούς σ’ ακόμα βαθύτερη δουλεία στους τοκογλύφους, δημιουργούσε μεγάλες περιουσιακές διαφορές, που έκαναν τον πλούσιο πλουσιώτερο και απογύμνωνε τέλεια το φτωχό. Κάθε απόπειρα αντίστασης απομονωμένων μικρών φυλών ή πόλεων, στη γιγαντιαία Ρωμαϊκή παγκόσμια δύναμη ήταν χωρίς ελπίδα. Πού υπήρχε η διέξοδος, η σωτηρία, για τους υπόδουλους, τους καταπιεζόμενους και εξαθλιωμένους, μια διέξοδος κοινή για όλες αυτές τις ανθρώπινες ομάδες που   τα συμφέροντά τους ήσαν αμοιβαία ξένα ή κι ακόμα αντιτιθέμενα; Κι όμως έπρεπε να βρεθεί ένα μεγάλο επαναστατικό κίνημα που να τους αγκαλιάσει όλους αυτούς.

        Η διέξοδος είχε βρεθεί πράγματι. Αλλά όχι σ’ αυτόν  τον κόσμο. Στην κατάσταση που βρισκόντουσαν τα πράγματα μπορούσε να υπάρξει μονάχα μια θρησκευτική διέξοδος. Τότε αποκαλύφθηκε ένας καινούργιος κόσμος. Η συνέχεια της ζωής της ψυχής ύστερ’ από τον θάνατο του σώματος, αναγνωρίστηκε σιγά-σιγά, άρθρο πίστης σ’ ολάκερο τον Ρωμαϊκό κόσμο. Ένα είδος ανταμοιβής ή τιμωρίας των πεθαμένων ψυχών για τις πράξεις τους όσο ήταν στη γη έπαιρνε επίσης ολοένα και μεγαλύτερη αναγνώριση. Όσον αφορά την ανταμοιβή, οι προοπτικές δεν ήταν τόσο καλές: η αρχαιότητα ήταν πάρα πολύ  αυτόματα υλιστική  για να μην αποδίδει απεριόριστα πολύ μεγαλύτερη αξία στη ζωή πάνω στη γη από όσο στη ζωή στο βασίλειο των σκιών·  τη ζωή ύστερ’ από το θάνατο οι Έλληνες τη θεωρούσαν, πιο πολύ, σαν δυστύχημα. Ύστερα ήρθε ο Χριστιανισμός, που πήρε την ανταμοιβή και τη  τιμωρία στον άλλο κόσμο στα σοβαρά και δημιούργησε τον ουρανό και τον άδη, και βρέθηκε μια διέξοδος που θα οδηγούσε τους εργαζόμενους και ταλαιπωρημένους από το λιβάδι του οδυρμού  στον αιώνιο παράδεισο. Και στην πραγματικότητα μονάχα με τη προοπτική  μιας ανταμοιβής στον άλλο κόσμο μπορούσε  η στωϊκοφιλονική απάρνηση του κόσμου και ο ασκητισμός να υψωθεί  στη βασική ηθική αρχή μιας καινούργιας παγκόσμιας θρησκείας που θα μπορούσε να εμπνεύσει τον ενθουσιασμό στις καταπιεζόμενες μάζες(…)»

         Φρ. Ενγκελς   « Σχετικά με την ιστορία του πρώτου Χριστιανισμού» μετ. Γ. Βιστάκη

«Μη παράγετε πολιτικές στηριζόμενοι στους ιμπεριαλιστές»

Μια απάντηση σε όσους στήνουν πανηγύρια και πολιτικές με την αίσθηση ότι οι Αμερικανοί στηρίζουν την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας και ότι η Τουρκία βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο από τις πιέσεις Τραμπ!!!

Στο ιμπεριαλιστικό αλισβερίσι οι πιο αδύνατοι είναι οι πλέον αναλώσιμοι σε πρώτη ζήτηση, για συναλλαγές μεταξύ των ισχυρότερων. Γνωστές οι «σφαγές» μικρών κρατών πριν τον Α και Β ΠΠ. Μη παράγετε πολιτικές όπως τις θέλετε για μικροπολιτικούς λόγους.

Μπορείτε να κάνετε όσες αναλύσεις θέλετε αλλά αυτοί που είναι σήμερα σύμμαχοι αύριο μπορεί να γίνουν νεκροθάφτες μας.

Μη παράγετε πολιτικές στηριζόμενοι στους ιμπεριαλιστές

Τι τα θέλουμε τα διδάγματα της ιστορίας ως οδηγό για το μέλλον, όταν δεν γίνονται μάθημα; Ποιος δεν ξέρει τι έγινε με την Μικρασιατική εκστρατεία όταν οι «σύμμαχοι» τα βρήκαν με του Κεμάλ για τα πετρέλαια της Μοσούλης, τα οποία εμείς πηγαίναμε για να τα χαρίσουμε στους «συμμάχους»; Ποιος δεν ξέρει τη στάση τους στο θέμα της Κύπρου; Όποιος δεν διάβασε από την καλή, τη φράση Αμερικανού αξιωματούχου κ. Μίτσελ, ότι ο στόλος των ΗΠΑ φυλάει την ΑΟΖ που τρυπάει η EXXON για να μη πάθει ό,τι η ΕΝΙ (την πούλησε εν ψυχρώ την ΕΝΙ!!!), και ότι το Αιγαίο είναι «άλλη υπόθεση» (πούλησε και την Ελλάδα!!!), δεν έχει καταλάβει τίποτα.

Δεν κατάλαβε ακόμη ότι η αμερικανοί εγκαθίστανται στις βάσεις που παραχωρούμε για να κυκλώσουν τους Ρώσους και όχι για να αποτρέψουν τους Τούρκους; και ποιος θα την πληρώσει πρώτος από μια τέτοια εμπλοκή;

Τα βήματα και οι παραχωρήσεις των ΗΠΑ στην Τουρκία (ολόκληρο «κενό» τους παραχωρούν στη Συρία, μετά από άμεση συνεννόηση Ερντογαν – Τραμπ), είναι ενδεικτικά τι είναι ικανοί να προσφέρουν για να την κερδίσουν και να την αποκόψουν από τη Ρωσία. Και το Αιγαίο θα πουλήσουν - τα Ίμια τα ξεχάσαμε; - άλλωστε από μια τέτοια πώληση, ξένων οικοπέδων, τα κέρδη τους θα είναι τεράστια.

Όποιος υποτιμά την Τουρκία και τη νομίζει «πιασμένο ψάρι» δεν κατάλαβε ποιος είναι μέσα στα δίχτυα.

Το ότι η Τουρκία παίζει το χαρτί του μεσαίου ιμπεριαλιστή και κάνει τη δύσκολη και δήθεν «σκοτώνεται» με τις ΗΠΑ (πριν με τη Ρωσία), είναι μόνο για παραπλάνηση των τρίτων. Επένδυση μεγάλων μελλοντικών κερδών κάνει αλλά που να το καταλάβουν οι παραπλανημένοι Έλληνες που δίνουν αφειδώς βάσεις, λες και είναι καραμέλες! Η Τουρκία δεν υποχωρεί ούτε παραχωρεί. Απλώς αναδιατάσσει ανάλογα με τις εξελίξεις το χρονολόγοι προώθησης των ιμπεριαλιστικών της σχεδίων και στο μεταξύ προσθέτει συνεχώς στο ιμπεριαλιστικό «σακούλι» της πόντους, από τις διπλωματικές της ενέργειες. Σιγά μην έχουμε τη διπλωματική οργάνωση και ικανότητα των Τούρκων.

Στις 24 Δεκέμβρη, «ο Αμερικανός πρόεδρος υπέγραψε τη διαταγή για την αποχώρηση των στρατιωτών του (από τη Συρία) ύστερα από ένα νέο τηλεφώνημα στον Τούρκο ομόλογό του. Η αλληλουχία των εξελίξεων ενισχύει την αίσθηση για εύθραυστη, αλλά υπαρκτή προσέγγιση των δύο νατοϊκών συμμάχων…», γράφει η Καθημερινή της 25^ης Δεκεμβρίου 2018, γεμάτη ανησυχία για το τι μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα, και στην αστική της τάξη, που ποντάρει τα πάντα στο νατοϊκό άλογο, χωρίς καμία εγγύηση ότι δεν θα έρθουν τούμπα τα πράγματα. Τι έδωσε ο Ερντογάν; Απλώς μια υπόσχεση αναβολής της επίθεσης κατά των Κούρδων!  

Προσωρινά μπορείτε να χαίρεστε, όπως χαίρονταν οι ανεγκέφαλοι, στην αρχή της μικρασιατικής εκστρατείας. Οι λογαριασμοί έρχονται στο τέλος και είναι καταστροφικοί.

“Καλοί” και “κακοί” πρόσφυγες για τα συμφέροντα των ΗΠΑ

“Καλοί” και “κακοί” πρόσφυγεςγια τα συμφέροντα των ΗΠΑ

Από Panos στο Δεκ 26, 2018 Διεθνή

Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης //

Ο πρόεδρος Τραμπ δεν επιτρέπει τους περίπου 10.000 πρόσφυγες από την Ονδούρα, Γουατεμάλα και Ελ Σαλβαντόρ να μπουν στις ΗΠΑ και να ξεφύγουν, έτσι δηλώνουν οι ίδιοι, από την φτώχεια και την βία, που οι ΗΠΑ με τα πραξικοπήματα και την στήριξη φασιστικών κυβερνήσεων δημιούργησαν. Απειλεί ακόμη και με χρήση  όπλων, με τείχος, με φράχτες, απειλεί τις κυβερνήσεις των χωρών από όπου ξεκίνησαν, απειλεί το Μεξικό να μην τολμήσει να τους αφήσει να περάσουν. Φυλακίζει τα παιδιά αυτών που έρχονται με νόμιμο τρόπο σε ακατάλληλες εγκαταστάσεις με απάνθρωπες συνθήκες με πρόσφατη  την τραγωδία μικρού παιδιού μετανάστη που πέθανε από την αφυδάτωση και την πείνα. Δεν τους θέλει ο Τραμπ γιατί όπως δηλώνει  “έχει εγκληματικά στοιχεία ανάμεσά τους”.

“Ξέχασε” πως οι ΗΠΑ  πρόσφεραν μεταξύ 1975 και 1979 άσυλο με πλουσιοπάροχες διευκολύνσεις στους Νοτιοβιετναμέζους συνεργάτες τους που εγκατέλειπαν κατά χιλιάδες το Βιετνάμ μετά την ήττα των Αμερικανών. Υπολογίζεται πως 750.000 πρόσφυγες ήρθαν από το Βιετναμ, την Καμπότζη και το Λάος στις ΗΠΑ. Τότε δεν τους ένοιαξε τους Αμερικανούς πόσα εγκλήματα είχαν κάνει όλοι αυτοί ενάντια στους λαούς τους στην διάρκεια του πολέμου. Ούτε ένοιαξε την κυβέρνηση Κάρτερ ποιοί ήταν οι 125.000 Κουβανοί που δέχτηκε το 1980, που και τότε όπως στην περίπτωση των Βιετναμέζων κινητοποιήθηκαν ο Στρατός, το Ναυτικό, η Αστυνομία ακόμη και ιδιωτικές εταιρίες για να τους υποδεχτούν. Χρησιμοποιήθηκαν τότε βάσεις, στρατόπεδα, παλιά εργοστάσια για να τους τακτοποιήσουν.

Να θυμηθούμε ιδιαίτερα στην περίπτωση των Κουβανών ότι οι Αμερικανικές υπηρεσίες αρκετά σύντομα διαπίστωσαν πως ανάμεσά τους υπήρχαν τρόφιμοι ποινικών φυλακών καταδικασμένοι για ποινικά αδικήματα και αντικοινωνική συμπεριφορά. Αυτούς που τότε οι Αμερικάνοι αποκαλούσαν “πολιτικούς κρατούμενους”. Ο Κάστρο δεν το είχε κρατήσει κρυφό άλλωστε, “όποιος θέλει να φύγει, να φύγει” είχε δηλώσει και τους άφησε να φύγουν στην Φλόριντα και για να μην επιβαρρύνουν τον Κουβανέζικο λαό, αλλά και για να απολαύσουν την “ελευθερία” της Μεγαλύτερης Δημοκρατίας στον κόσμο. Τι έγιναν όλοι αυτοί οι τότε “μαχητές της ελευθερίας” που τους πήραν στην αγκαλιά τους οι Αμερικάνοι;

Το 2016 ο οικονομολόγος του Χάρβαρντ George J. Borjas αποφάσισε να επανεξετάσει την τύχη εκείνων των Κουβανών και των παιδιών τους που είχαν συγκεντρωθεί οι περισσότεροι στην Φλόριντα. Επικεντρώθηκε μόνο στους εργαζόμενους που ήταν Μη-ισπανοί στην καταγωγή, δηλαδή μαύροι και μουλάτοι, ηλικίας 25-59 (ηλικία εργασίας) άρρενες και όσους εγκατέλειψαν το γυμνάσιο. Το τελευταίο χαρακτηριστικό είναι σημαντικό, διότι το 60% των προσφύγων Κουβανών δεν ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο, παρόλο που έδωσαν οι Αμερικανοί εκείνη την εποχή 100 εκατομμύρια δολάρια για την εκπαίδευσή τους. Και ακόμα ότι  πολλοί από το υπόλοιπο 40% που τελείωσε το Γυμνάσιο ήταν σε ανειδίκευτες θέσεις εργασίας. 

Ο Borjas έκανε σύγκριση πρώτα των μισθών των προσφύγων Κουβανών με τους υπόλοιπους κατοίκους του Μαϊάμι που ήταν μαύροι και βρήκε πως ήταν κατά  20% χαμηλότεροι. Κατόπιν έκανε σύγκριση  και με τους μισθούς των μαύρων σε ανειδίκευτες δουλειές με όλες τις άλλες αμερικανικές πολιτείες. Οι μισθοί για τους εργαζόμενους μαύρους άντρες,  χωρίς πτυχία Γυμνασίου, την ίδια εποχή στο Μαϊάμι ήταν πολύ χαμηλότεροι από τους άλλους  εργαζόμενους στην ίδια κατηγορία στην υπόλοιπη Αμερική μετά την μετανάστευση των Κουβανών. Το συμπέρασμα είναι σαφές. Βρήκε το κεφάλαιο στο Μαϊάμι φτηνούς εργαζόμενους και έριξε όλους τους μισθούς και των ντόπιων και των φυγάδων. Αυτή ήταν η “ελευθερία” που κέρδισαν οι φυγάδες Κουβανοί. Η ελευθερία της εκμετάλλευσης. 

Αυτοί όμως ήταν οι “καλοί” και τους πήραν αγκαλιά οι Αμερικάνοι. Τώρα έρχονται οι “κακοί” και δεν τους θέλουν. Παιδιά και αποπαίδια της σκοπιμότητας και της υποκρισίας οι πρόσφυγες στις ΗΠΑ.

“Όχι άλλη ανθρωποθυσία για τα κέρδη τους!” – Μοτοπορεία ντελιβεράδων προς το Υπουργείο Εργασίας

Κατιούσα

Μια δυναμική πρωτοβουλία αναλαμβάνει την ερχόμενη Παρασκευή 28 Δεκέμβρη το Συνδικάτο Επισιτισμού – Τουρισμού – Ξενοδοχείων Αττικής, με αφορμή έναν ακόμα θάνατο διανομέα εν ώρα εργασίας. Έτσι λοιπόν θα πραγματοποιηθεί μοτοπορεία στις 11.30 από την πλατεία Κατράκη της Γλυφάδας με προορισμό το Υπουργείο Εργασίας.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του συνδικάτου:
«Σε λιγότερο από ένα μήνα, άλλος ένας συνάδελφος βρήκε τραγικό θάνατο μετά από τροχαίο δυστύχημα εν ώρα εργασίας. Ο συνάδελφος εργαζόταν στην επιχείρηση “Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ” στη Γλυφάδα ως ντελιβεράς. Το Συνδικάτο Επισιτισμού – Τουρισμού – Ξενοδοχοϋπαλλήλων Αττικής εκφράζει τη βαθιά θλίψη και τα συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του. Λίγες ώρες αργότερα, συνάδελφος από την επιχείρηση “ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΑΚΙ” της Γλυφάδας τραυματίστηκε σοβαρά και νοσηλεύετε στο Ασκληπιείο της Βούλας.
Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι η ανάπτυξη στον κλάδο πάει χέρι χέρι με την εξοντωτική εντατικοποίηση της δουλειάς. Αντίστοιχα ατυχήματα σημειώθηκαν τελευταία και στην υπόλοιπη χώρα.
Η επικινδυνότητα του επαγγέλματος δεν πρέπει να γίνεται άλλοθι για την εργοδοσία ώστε να ξεφεύγει από τις βαριές ευθύνες που φέρει για τις συνθήκες που κυριαρχούν στον κλάδο συνολικά και στο συγκεκριμένο πόστο ειδικότερα.
Η εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας για τα μέτρα προστασίας στην ειδικότητα είναι στάχτη στα μάτια μας. Δεν αντιμετωπίζει την ουσία του προβλήματος. Εχει αποδειχθεί ότι η ασυδοσία της εργοδοσίας γίνεται εδώ και χρόνια με τις πλάτες όλων των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα.
Στην περίοδο που οι αλυσίδες στον κλάδο γιγαντώνονται και ο ανταγωνισμός οξύνεται, οι συνθήκες εργασίας χειροτερεύουν. Η εντατικοποίηση της δουλειάς αυξάνεται και διευρύνεται, η αυθαιρεσία και η ανασφάλιστη εργασία χτυπάει κόκκινο. Με εκβιασμούς και απειλές από την εργοδοσία, οι συνάδελφοι διανομείς αναγκάζονται να επωμιστούν το κόστος των βασικών μέσων προστασίας, για να σώσουν τη ζωή τους. Ακόμα και στην περίπτωση που καλύπτονται κάποια βασικά, κι αν αυτά δεν είναι σαπισμένα, αναγκάζονται να κάνουν άπειρα δρομολόγια, σε εξαντλητικά ωράρια, να τρέχουν από το ένα πόστο στο άλλο υπό οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες. Αυτή είναι η τραγική αλήθεια για τη “δίκαιη ανάπτυξη” που διαφημίζουν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και εργοδοσία.
Η οργή και η αγανάκτηση να γίνει ώριμη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών μας! Είμαστε σε ετοιμότητα και μέσα στις γιορτές! Με τον αγώνα μας να επιβάλουμε όλα τα μέτρα προστασίας. Καλούμε τους συναδέλφους διανομείς και όλους τους συναδέλφους του κλάδου να διώξουν το φόβο και τη μοιρολατρία. Ανεξάρτητα την ειδικότητα και το πόστο, καλούμε κάθε συνάδελφο να οργανωθεί στο Συνδικάτο και να παλέψει συλλογικά μαζικά, για την άμεση εφαρμογή μέτρων ασφάλειας και προστασίας. Μόνο εμείς με τον αγώνα μας και την ενότητα μπορούμε να σταματήσουμε την ένταση της εκμετάλλευσης και να διεκδικήσουμε όλα τα αναγκαία μέσα, για να μην θρηνήσουμε άλλους συναδέλφους στο βωμό του κέρδους. Να βάλουμε φρένο στην εντατικοποίηση της δουλειάς.
Να απαιτήσουμε τώρα:

• Πλήρη και σταθερή εργασία για όλους. Μειωμένο ωράριο με αποδοχές 8ώρου.
• Κλαδικές ΣΣΕ με ανάκτηση όλων των απωλειών.
• Μηχανάκια, εξοπλισμός, συντήρηση και έξοδα μετακίνησης να παρέχονται από την επιχείρηση.
• Επαναφορά και διεύρυνση των ΒΑΕ και για την ειδικότητα των διανομέων.
• Κανένας ντελιβεράς στους δρόμους με έντονα καιρικά φαινόμενα».

Με πληροφορίες από 902.gr

Μποϊκοτάζ στην Toblerone θέλουν ακροδεξιοί σε Ευρώπη και ΗΠΑ

Κατιούσα

«Ιερή οργή» έχει προκαλέσει η πασίγνωση σοκολάτα Toblerone σε πολλούς κύκλους της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ακροδεξιάς. Αφορμή το γεγονός πως το δημοφιλές γλύκισμα πλέον έχει πιστοποίηση «χαλάλ», που επιτρέπει την κατανάλωσή της από πιστούς μουσουλμάνους. Αν και η πιστοποίηση δόθηκε τον Απρίλη, το θέμα είχε περάσει στα ψιλά, μέχρι που το ανέδειξε το ξενοφοβικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» μέσω αναρτήσεων στα ΜΚΔ καθώς και της εκστρατείας #BoycottToblerone, που ξεκίνησαν τα τρολ του κόμματος, η οποία πλέον έχει εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες, όπως η Αγγλία, η Γαλλία και η Ολλανδία. Με κινδυνολογίες και συνωμοσιολογικό ύφος, ο εκπρόσωπος του κόμματος Γιέργκ Μόιτεν έγραψε ειρωνικά στο facebook πως «Η ισλαμοποίηση δε θα γίνει – ούτε στη Γερμανία, ούτε στην Ευρώπη. Γι’αυτό είναι απλή σύπτωση πως η εικονιζόμενη, γνωστή μάρκα σοκολάτας τώρα φέρει την ένδειξη «χαλάλ».
Η εταιρεία Mondelēz International, με έδρα τις ΗΠΑ, που παρασκευάζει τη σοκολάτα, διευκρίνησε από την πλευρά της πως η διαδικασία με την οποία παρασκευάζεται η σοκολάτα σε εργοστάσιο στη Βέρνη της Ελβετίας, δε χρειάστηκε κάποια προσαρμογή ώστε να λάβει την πιστοποίηση.
Θέση για το θέμα πήρε και το συμβούλιο Αμερικανο-ισλαμικών σχέσεων, με τον εκπρόσωπό του Ιμπραήμ Κούπερ να δηλώνει πως το θέμα με το χαλάλ, που είχε ανακύψει και παλιότερα με αφορμή τη σοκολάτα Cadbury’s, “είναι ένα από τα επανερχόμενα θέματα όχι μόνο στη χώρα αυτή, αλλά σε όλο τον κόσμο». «Το φαγητό είναι κάτι οικουμενικό, γι’αυτό όσοι σπέρνουν ρητορική μίσους πέφτουν πάνω του. Είναι κάτι που αγγίζει τους πάντες και βλέπουν πως είναι ένα παραγωγικό όχημα για τη στενομυαλιά τους».
Με πληροφορίες από usatoday

1991 όταν έβγαζε «βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε»...

Ήταν 25η Δεκέμβρη, εκείνες τις κρύες μέρες του 1991, όταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υποστέλλονταν από την κορυφή του Κρεμλίνου όταν το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο – η ταξική πατρίδα κάθε εργάτη – λύγιζε κάτω από το βάρος της αντεπανάστασης.

 Ήταν εκείνες τις μέρες που έβγαζε «βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε», πως ο σοσιαλισμός ήταν «το παρατράγουδο στα ωραία (ιμπεριαλιστικά) άσματα» και οι κάθε λογής Φουκουγιάμα διατυμπάνιζαν το τέλος της ιστορίας και την οριστική επικράτηση του καπιταλισμού.


Η πατρίδα που έχτισαν οι ηρωικοί μπολσεβίκοι, η πατρίδα του Λένιν, του Στάλιν, του Σταχάνοφ, του Ζούκωφ, του Γκαγκάριν, του Σοστακόβιτς, η πατρίδα του σοβιετικού λαού μετατρέπονταν σε λάφυρο της νέας, αστικής Ρωσίας που αναδύονταν από το βούρκο της περεστρόικα.

 Όπως και οι εκατοντάδες χιλιάδες, τα εκατομμύρια Πάβελ Κορτσάγιν που «έδεναν το ατσάλι» μαζί με το τιτάνιο ιστορικό οικοδόμημα που "γέννησε" τον άνθρωπο της νέας κοινωνίας του πρώιμου και ανολοκλήρωτου σοσιαλισμού.

Οι μυλόπετρες της αντεπανάστασης, υποστηριζόμενες από τα γρανάζια του διεθνούς ιμπεριαλισμού, συνέτριβαν τα πάντα, στην πραγματικότητα όμως ο θάνατος των παραπάνω είναι κατά βάση μόνο βιολογικός.

Γιατί ακόμα σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά και σ΄όλο τον κόσμο συνεχίζουν να εμπνέουν αυριανούς επαναστάτες για το τσάκισμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, την απελευθέρωση της ανθρωπότητας και την κομμουνιστική προοπτική.

Αναρτήθηκε από Γκαγκάριν 

 

27 Χρόνια αύριο χωρίς Σοβιετική Ένωση!

Η «αντιτρομοκρατική» πολιτική της ΕΕ…

             

Τα πορίσματα και τις συστάσεις της “ειδικής επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου” έχουν ως αιχμή τους την περαιτέρω επεξεργασία της αντιδραστικής στρατηγικής της ΕΕ περί “καταπολέμησης της ριζοσπαστικοποίησης”, “θρησκευτικής” αλλά και σε πολιτικό επίπεδο, στοχεύοντας το εργατικό – λαϊκό κίνημα.

Ενοχοποιούνται θρησκείες και ποινικοποιείται και η απλή σκέψη, ακόμα και οι μετακινήσεις, τα ταξίδια. Στο πλαίσιο αυτό, προωθείται η γιγάντωση των κατασταλτικών μέτρων και μηχανισμών, του φακελώματος, της μαζικής καταγραφής δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Ταυτόχρονα διενεργούνται “αυτόματες αναζητήσεις”, με πλήρη έλεγχο του διαδικτύου, σε συνεργασία αλλά και με απευθείας ανάθεσή τους στους ομίλους των τηλεπικοινωνιών και του διαδικτύου.

Δημιουργείται ένα ασφυκτικό αντιδραστικό πλαίσιο κατά των δημοκρατικών ελευθεριών και των λαϊκών δικαιωμάτων, το οποίο θα ενεργοποιείται ακόμη και με “υποψίες ή βάσιμες υπόνοιες”, τυλίγοντας σε μια κόλλα χαρτί ανθρώπους. Οι δε συστάσεις της έκθεσης για την “ενίσχυση των συνόρων”, μεταξύ άλλων και με 10.000 συνοριοφύλακες, δεν είναι παρά η υλοποίηση – με διάφορα κάθε φορά προσχήματα – της βασικής επιδίωξης και προτεραιότητας της ΕΕ για την περαιτέρω στρατιωτικοποίησή της, για την ένταση της ιμπεριαλιστικής της επιθετικότητας, σε μια περίοδο οξύτατων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, απαντώντας στην επιχείρηση εκφοβισμού τους, στην ενίσχυση της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, στην καλλιέργεια του επικίνδυνου “διαίρει και βασίλευε”, μπορούν και πρέπει να αποκρούσουν αυτήν τη γενικευμένη επίθεση σε βάρος των δικαιωμάτων τους, την ένταση της καταστολής και των αντιδραστικών μηχανισμών που θωρακίζουν την καπιταλιστική εξουσία με πρόσχημα την “τρομοκρατία”. Να συγκρουστούν με αυτήν, ανοίγοντας το δρόμο για την υπεράσπιση των λαϊκών ελευθεριών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών.

Εδωσαν το στίγμα

Με την ανακοίνωση των υποψηφίων τους για τις δημοτικές εκλογές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ έδωσαν από την πρώτη ώρα το στίγμα των ψευτοδιλημμάτων με τα οποία θα δώσουν τη μάχη της ψήφου, έχοντας το βλέμμα στραμμένο και στις βουλευτικές εκλογές.
Για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να προσδώσει στις τοπικές εκλογές χαρακτηριστικά αντιπαράθεσης ανάμεσα στην «πρόοδο» και τη «συντήρηση», προβάλλοντας τους υποψηφίους του ως «ανάχωμα» τάχα στην ακροδεξιά, την οποία κατηγορεί ότι χαϊδεύουν οι υποψήφιοι της ΝΔ.
'Η τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος είναι περισσότερο «αυτοδιοικητικός», με λιγότερες εξαρτήσεις από την «κεντρική εξουσία», όπως λένε, καλλιεργώντας την άποψη ότι τα «τοπικά προβλήματα» είναι αποσπασμένα από την κρατική αντιλαϊκή πολιτική.
Είναι χαρακτηριστικά τα όσα δήλωσαν με την ανακήρυξη των υποψηφιοτήτων τους η Κ. Νοτοπούλου στη Θεσσαλονίκη και ο Ν. Ηλιόπουλος στην Αθήνα.
Η πρώτη κάλεσε σε πανστρατιά τις «προοδευτικές δυνάμεις» για να παραμείνει η Θεσσαλονίκη «ανοιχτή πόλη», «εξωστρεφής», που θα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, χρησιμοποιεί ως «διαχωριστική γραμμή» με τους ανθυποψήφιους της ΝΔ τη στάση τους απέναντι στη συμφωνία των Πρεσπών.
Η «εξωστρέφεια» και ο «πρωταγωνιστικός ρόλος», για τον οποίο μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ, συνδέονται με την προώθηση της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης», την ενίσχυση δηλαδή της παρουσίας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή, που θα αναβαθμίσει το ρόλο της Θεσσαλονίκης στη Βαλκανική προς όφελος ισχυρών τμημάτων του κεφαλαίου και όχι του λαού.
Αφορά τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, που βλέπουν «πεδίο δόξης λαμπρό» για νέο κύκλο κερδοφορίας στα σχέδια ανάδειξης της πόλης σε οικονομικό και στρατιωτικό προγεφύρωμα μεγάλων μονοπωλίων και ιμπεριαλιστικών κέντρων προς τα Βαλκάνια, την Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Με τον σχεδιασμό αυτό σε τίποτα δεν διαφωνούν ούτε η ΝΔ ούτε τα άλλα αστικά κόμματα. Γι' αυτό είναι κάλπικος ο καβγάς που στήνουν πάνω στη συμφωνία των Πρεσπών και σε άλλα επιμέρους ζητήματα, με αφορμή και τις τοπικές εκλογές.
Αντίστοιχα στην Αθήνα, ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ «έκανε ντεμπούτο» με δηλώσεις όπως «όλοι οι δήμαρχοι έως τώρα ήταν πιο κοντά στο Σύνταγμα παρά στις γειτονιές», εννοώντας ότι τους ενδιέφερε η πολιτική καριέρα και όχι η Τοπική Διοίκηση. Με τα ίδια πάνω κάτω συνθήματα («αυτοδιοικητικός», «να ξαναφτιάξουμε τις γειτονιές της Αθήνας») πολιτεύεται και ο υποψήφιος της ΝΔ.
Παρουσιάζουν δηλαδή την Τοπική Διοίκηση ως κάτι ξεχωριστό από το κράτος και την αντιλαϊκή στρατηγική του κεφαλαίου, που υπηρετούν με μοιρασμένους ρόλους η κυβέρνηση, η ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απάτη. Με τις αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις των προηγούμενων και της σημερινής κυβέρνησης («Καποδίστριας», «Καλλικράτης», «Κλεισθένης»), έχει ενισχυθεί ο χαρακτήρας της «Τοπικής Διοίκησης» ως τμήματος του κρατικού μηχανισμού, με κεντρικό ρόλο στη στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης και κερδοφορίας, στην ενσωμάτωση - χειραγώγηση της λαϊκής δυσαρέσκειας.
Επομένως, και στις τοπικές εκλογές, ο λαός μπορεί να κάνει τη διαφορά μόνο με ένα πιο ισχυρό ΚΚΕ, στηρίζοντας σε Περιφέρειες και δήμους τους υποψηφίους του Κόμματος, τα ψηφοδέλτια της «Λαϊκής Συσπείρωσης».
Στέλνοντας μήνυμα στα κόμματα του κεφαλαίου ότι δεν πιάνει το μασκάρεμα που επιχειρούν στην αντιλαϊκή πολιτική τους τα ψεύτικα διλήμματα μπροστά στην κάλπη.
Τώρα είναι η ώρα να κάνουν το βήμα και να συμπορευτούν με το ΚΚΕ άνθρωποι που προβληματίζονται, που έβγαλαν συμπεράσματα όλα αυτά τα χρόνια για το ρόλο της Τοπικής Διοίκησης, τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τον «κούφιο» καβγά με τη ΝΔ. Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ στις τοπικές εκλογές θα επιστρέψει πολλαπλάσια στο λαό. Θα δυναμώσει τη λαϊκή αντιπολίτευση στην πολιτική που συνθλίβει σύγχρονα δικαιώματα και λαϊκές ανάγκες, θα δώσει νέα ώθηση στον αγώνα για τη διεκδίκησή τους.