REVOLTERPIECES: Ευθύνεται η ΕΣΣΔ για το Ολοκαύτωμα;

04-02-2019

Κλασσικό χαρακτηριστικό του αστικού ιστορικού ρεβιζιονισμού είναι το πως προσπαθεί να μας πείσει ότι κάθε χαρακτηριστικό που χαρακτηρίζει τον καπιταλισμό το έχει μεγαλύτερο ο κομμουνισμός. Kάποιοι σήμερα φτάνουν να κάνουν πολιτική πάνω στα εκατομμύρια θύματα του Ολοκαυτώματος για να χτυπήσουν τον μαρξισμό. Αυτό δε θα περάσει αμαχητί. 

Drugitiz
 

Πριν λίγες μέρες, μια από τις εφημερίδες του free press πολιτισμού μας, η Athens Voice, μέσα από τη πένα του κ. Κωνσταντίνου Λεντάκη, διδάκτορα στο Πάντειο και πρώην συμβούλου στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, μας… “ενημέρωσε” πως δίχως τη συμβολή των σοβιετικών μέσα από το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μόλοτοφ, το Ολοκαύτωμα δεν θα είχε συμβεί, κατηγορώντας λίγο-πολύ την ΕΣΣΔ για αντισημιτισμό1. Σε γενικά πλαίσια, η κατηγορία περί αντισημιτισμού όσον αφορά το κομμουνιστικό κίνημα είναι χαρακτηριστική του πώς λειτουργεί συνολικά η αστική αντικομουνιστική αφήγηση: όσο ο αντισημιτισμός ήταν επίσημη και κανονιστική ιδεολογία στο Δυτικό κόσμο, οι κομμουνιστές κατηγορούνταν για υποχείρια των Εβραίων. Όταν αυτό άλλαξε, τότε ως εκ θαύματος οι κομμουνιστές μετατράπηκαν σε αντισημίτες! “Κορώνα κερδίζω, γράμματα χάνεις” η αστική ιστοριογραφία.

 


Αφίσα από τις ΗΠΑ το 1939 που ταυτίζει κομμουνισμό και ιουδαϊσμό. Ένα χρόνο πριν σε δημοσκόπηση στις ΗΠΑ, το 60% του πληθυσμού δήλωνε πως θεωρούσε τους Εβραίους “άπληστους” και “ανειλικρινείς”, όπως και ότι “είχαν μεγάλη εξουσία στις ΗΠΑ”²
 

Πριν και μετά το Ρίπεντροπ-Μόλοτοφ

“Ο Μολότοφ βρίσκονταν στην κεφαλή του τραπεζιού κατά τη διάρκεια μιας τελετής υποδοχής προς τιμήν του Ρίμπεντροπ. Όταν μίλησε ο Στάλιν, έκανε μια πρόποση “στον Λαϊκό Κομισάριο των σιδηροδρόμων μας, τον Lazar Kaganovich” – ο οποίος ήταν Εβραίος – και ο οποίος κάθισε στο τραπέζι μια θέση δίπλα από τον φασίστα υπουργό των Εξωτερικών. “Και ο Ρίμπεντροπ έπρεπε να πιει στην υγειά μου.” Ο Kaganovich μου είπε αυτή την ιστορία”

– Φέλιξ Τσουεβ “Ο Μολότοφ θυμάται”³

Για την αναγκαιότητα από μεριάς ΕΣΣΔ του συμφώνου μη επίθεσης (και όχι φιλίας ή συμμαχίας, όπως ψευδώς αναφέρουν οι ρεβιζιονιστές της Ιστορίας), για τις προσπάθειες της ΕΣΣΔ να δημιουργήσει αντιφασιστικά μέτωπα με τις δυτικές χώρες και πώς αυτές οι προσπάθειες πέσαν στο κενό, για το πώς τα Λαϊκά Μέτωπα ήταν η πολιτική μορφή αυτής της προσπάθειας, έχουν ήδη γραφτεί πολλά. Το ότι η ΕΣΣΔ ήταν βαθιά προετοιμαζόμενη για τον επερχόμενο πόλεμο, είναι επίσης γνωστό⁴. Για το σύμφωνο του Μονάχου μεταξύ Αγγλίας-Γαλλίας και Γερμανίας ξέρουν όλοι όσοι ξέρουν την ιστορία του Μεσοπόλεμου. Το αίμα που πρώτοι και καλύτεροι είχαν ήδη δώσει οι κομμουνιστές σε Ιταλία⁵, Γερμανία⁶, Ισπανία⁷, Ελλάδα⁸και σε δεκάδες άλλες χώρες απέναντι στους φασίστες, μόνο ντουβάρια δε το ξέρουν. Το ότι το πραγματικό όνομα του Άξονα ήταν“Σύμφωνο Αντί-Κομιντέρν”⁹…δυστυχώς δεν το ξέρουν αρκετοί- και όχι τυχαία, καθώς πρόκειται για μια λεπτομέρεια που η αστική ιστοριογραφία αφήνει επίτηδες κάτω από το χαλί. Το ποιοι ήταν αυτοί που απελευθέρωσαν το Άουσβιτς, το ξέρουν όλοι όσοι ξέρουν την Ιστορία λίγο καλύτερα από το να έχουν δει απλά το “La Vita E Bella” του Ρομπέρτο Μπενίνι. To αν λοιπόν οι κομμουνιστές χρωστάνε στο φασιστικό λογαριασμό, το ξέρει κάθε ένας άνθρωπος που δεν είναι τελείως αποβλακωμένος από την κυρίαρχη αφήγηση. Δεν χρειάζεται εδώ ενδελεχής ανάλυση. Πιο ενδιαφέρον είναι να δούμε το εβραϊκό ζήτημα και τη σχέση του με το κομμουνιστικό κίνημα.

ΕΣΣΔ και εβραϊσμός

“Ο εθνικός και φυλετικός σοβινισμός είναι ένα απομεινάρι των μισάνθρωπων εθίμων της περιόδου του κανιβαλισμού. Ο αντισημιτισμός, ως μια ακραία μορφή φυλετικού σοβινισμού, είναι το πιο επικίνδυνο κατάλοιπο του κανιβαλισμού.

Ο αντισημιτισμός λειτουργεί προς όφελος των εκμεταλλευτών, όπως το αλεξικέραυνο, που εξοστρακίζει τα χτυπήματα των εργαζομένων ενάντια στον καπιταλισμό. Ο αντισημιτισμός είναι επικίνδυνος για τους εργαζόμενους καθώς είναι μια λανθασμένη πορεία που τους οδηγεί έξω από τον σωστό δρόμο και τους φέρνει στη ζούγκλα. Ως εκ τούτου οι Κομμουνιστές, ως συνεπείς διεθνιστές, δεν μπορεί παρά να είναι ασυμβίβαστοι ορκισμένοι εχθροί του αντισημιτισμού.

Στην ΕΣΣΔ ο αντισημιτισμός τιμωρείται με τη μεγαλύτερη δυνατή αυστηρότητα του νόμου ως ένα φαινόμενο βαθιά εχθρικό προς το σοβιετικό σύστημα. Σύμφωνα με το νόμο οι ενεργοί αντισημίτες αντιμετωπίζουν την ποινή του θανάτου”.

-Ιωσήφ Στάλιν, 1931¹⁰

Ο αντισημίτης είναι ταξικός εχθρός. ΕΣΣΔ, 1928

Μια από τις βασικές κατηγορίες του άρθρου της AV, είναι ότι η θρησκευτική ηγεσία της εβραϊκής κοινότητας εξορίστηκε στα γκούλαγκ, για να αποδυναμωθεί το θρησκευτικό αίσθημα των Εβραίων. Αυτό όμως δεν είχε να κάνει με τους Εβραίους συγκεκριμένα: το διάστημα 1928-1941 στην ΕΣΣΔ έλαβε χώρα μια αντιθρησκευτική καμπάνια, στο επίκεντρο της οποίας μάλιστα ήταν η Ορθόδοξη Εκκλησία και η επιρροή της στον σοβιετικό λαό¹¹. Έτσι, με τη χρήση αποσπασματικών πληροφοριών, είναι εύκολο να βγάλει κάποιος ό,τι συμπέρασμα θέλει– εδώ, για το δήθεν “αντισημιτισμό” της ΕΣΣΔ. Αυτό βέβαια δεν είναι καινούριο, αντίθετα, είναι κάτι που το 99% των αντικομουνιστών ιστορικών κάνει για να φτιάξει μια Ιστορία που χωράει στις από πριν δημιουργημένες αφηγήσεις.

Με την ίδια λογική μιλάει για τις πολιτικές της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, όπου πάλι βλέπει αντισημιτισμό γιατί… οι περισσότεροι από τους θιγόμενους ήταν Εβραίοι!

“Μετά την εισβολή του Κόκκινου Στρατού στις άτυχες αυτές χώρες, οι Σοβιετικοί κολλεκτιβοποίησαν τα αγροκτήματα και κρατικοποίησαν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις των οποίων οι ιδιοκτήτες σε πολύ μεγάλο αριθμό ήταν Εβραίοι. Η πλειοψηφία των Εβραίων που έχασαν τις επιχειρήσεις τους και τα αγροκτήματα τους εκτοπίστηκαν μαζί με τις οικογένειες τους σε γκούλαγκ και στο Καζακστάν, επειδή θεωρούνταν αστοί αντεπαναστάτες σύμφωνα με τις Μαρξιστικές ιδεοληψίες του Κρεμλίνου.”

Ενδιαφέρον εδώ έχει το εξής: η κατηγορία εδώ δεν είναι ότι οι Εβραίοι στοχοποιήθηκαν για αυτήν τους την ταυτότητα. Μάλιστα το ίδιο το κείμενο δεν μιλάει καν για το όλον των Εβραίων, αλλά για όσους εξ αυτών ήταν καπιταλιστές. Το συμπέρασμα είναι ότι, σύμφωνα με τον κ. Λεντάκη, οι κουλάκοι αυτοί θα έπρεπε να αφεθούν απείραχτοι ακριβώς γιατί είναι Εβραίοι. Οι κομμουνιστές όμως, αδιαφορούν για το τι εθνικότητας/ θρησκείας/ φυλής/ σεξουαλικού προσανατολισμού είσαι. Εχθρός ο καπιταλιστής, φίλος ο εργάτης. Κάθε άλλη ταυτότητα κρίνεται με βάση αυτό.
 
Την περίοδο λοιπόν όλα αυτά λάμβαναν χώρα, η ΕΣΣΔ δημιουργούσε την Εβραϊκή Αντιφασιστική Επιτροπή¹². Κατά τη διάρκεια του πολέμου πολλοί Εβραίοι καταφεύγουν στην ΕΣΣΔ για να σωθούν από τη ναζιστική Ευρώπη¹³, ενώ το 1944 η ΕΣΣΔ στηρίζει την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ¹⁴. Το 1948 μάλιστα ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε de jure την ίδρυσή του. Δεδομένα που δεν κολλάνε σε καμία αφήγηση που προσπαθεί να λασπώσει την ιστορία της ΕΣΣΔ με τέτοιου είδους κατηγορίες.

Λέει παρακάτω το κείμενο:

Οι Σοβιετικές εθνικοποιήσεις των Εβραϊκών επιχειρήσεων και κτημάτων και οι εκτοπισμοί των Εβραϊκών οικογενειών στο Καζακστάν και στα γκούλαγκ, δημιούργησαν οικονομικά κίνητρα, ώστε να πάρουν μέρος στο Ολοκαύτωμα οι Σοβιετικοί πολίτες. Μετά την εισβολή των Γερμανών αυτές οι περιουσίες αναδιανεμήθηκαν στους ντόπιους, οι οποίοι πλέον είχαν οικονομικό συμφέρον να συνεργασθούν με τους Γερμανούς για να σιγουρευτούν, ότι οι αρχικοί Εβραίοι ιδιοκτήτες τους δε θα επιβίωναν για να τις πάρουν πίσω.

Η λογική λοιπόν εδώ είναι η εξής:

• -Η ΕΣΣΔ κοινωνικοποιεί τις περιουσίες των καπιταλιστών, Εβραίων και μη
• -Η ναζιστική Γερμανία εισβάλει σε αυτές τις χώρες, ξαναφέρνοντας την καπιταλιστική ιδιοκτησία στην οικονομία και την κοινωνία και μοιράζοντας τις ιδιοκτησίες των Εβραίων σε άλλες εθνότητες
• -Κάποιοι που υποτίθεται ότι πάλευαν για την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, ξαφνικά, και χωρίς να χρεωθεί καν σε αυτούς μεταστροφή, αρπάζουν ιδιοκτησίες κάποιων αστών
• -Τι έχουμε λοιπόν στο τέλος της ημέρας να προσάψουμε στην ΕΣΣΔ; Ότι “κάποιοι” που “συνεργάστηκαν” με αυτήν στη συνέχεια έγιναν φασίστες και οικειοποιήθηκαν τις περιουσίες των Εβραίων- μόνο των Εβραίων προφανώς, όχι των υπολοίπων. Αυτό είναι το μεγάλο “κατηγορώ” του κ. Λεντάκη προς την ΕΣΣΔ. Όχι κάτι που έκανε σαν κράτος, όχι κάτι που έκαναν τα ΚΚ της περιοχής, κάτι που “κάποιοι” -που δεν προσδιορίζονται καν- ίσως κάνανε κάτι αντικομουνιστικό στον πυρήνα του. Free press αρθρογραφία στα καλύτερά της.
• -Αλήθεια, η διαδικασία ήταν τόσο τσάτρα-πάτρα όπως περιγράφεται; Οι ιδιοκτησίες δίνονταν σε όποιον να ναι, χωρίς αξιολόγηση από το ναζιστικό καθεστώς; Ακόμα και άνθρωποι που ήταν κομμουνιστές ή συνεργάτες των κομμουνιστών, στην πλειοψηφία εργάτες και μικροαστοί παίρναν αέρα Κεφάλαιο; Και το Κεφάλαιο αυτό δε παρέχονταν σε καπιταλιστικές εταιρίες ας πούμε; Ένα εργοστάσιο, ένα σούπερ μάρκετ κτλ το έπαιρνε ένας τυχαίος επειδή “κατηγορούσε τους Εβραίους” και όχι κάποιος μονοπωλιακός όμιλος του ναζιστικού καθεστώτος; Θέλει διερεύνηση το θέμα, ακούγεται τουλάχιστον προβληματικό όλο αυτό.

ΚΚΕ και Εβραίοι

Να μιλήσουμε και για τα δικά μας “χώματα”; Να μιλήσουμε για τη μαζική συμμετοχή των Εβραίων στην ΕΑΜική αντίσταση, κάτι που παραδέχεται και το- κάθε άλλο παρά φιλοκομουνιστικό– ΚΙΣ¹⁵; Να μιλήσουμε για τον κομμουνιστή και ΕΛΑΣίτη Μωυσή Μπουρλά¹⁶; Για φιγούρες σαν την καπετάνισσα Σαρίκα που μέσα από τον ΕΛΑΣ Εύβοιας πάλεψε για την τριπλή απελευθέρωση της σαν γυναίκα, Εβραία και ταξικά εκμεταλλευόμενη; Ποιόν πραγματικά τιμάει όποιος ξεχνάει τον λόγο του αρχιραβίνου Βόλου Μωΰσή Πεσάχ προς τον ΕΛΑΣ για τη συμβολή του ενάντια στο μακέλεμα αυτό¹⁷;

Να θυμίσουμε ότι στο Ολοκαύτωμα δεν ήταν θύματα μόνο Εβραίοι αλλά και μια σειρά άλλα κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα, μεταξύ αυτών και σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου αλλά και κομμουνιστές; Να θυμίσουμε ότι ο Γ.Γ. της Κ.Ε του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης ήταν κρατούμενος στο Νταχάου; Με τι ευκολία άραγε πετιούνται όλα αυτά στα σκουπίδια για να εξυπηρετήσουν κάποιοι την αντικομουνιστική του ατζέντα; Θύματα και θύτες γίνονται ένα;
 
Η μνήμη δεν είναι σκουπίδι. Και η συλλογική μνήμη λέει ο πόνος του Ολοκαυτώματος εκφράστηκε στη Τέχνη της Ελλάδας, και αυτό έγινε ίσως καλύτερα από ποτέ από δύο κομμουνιστές. Τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και τον Μίκη Θεοδωράκη. Το να εξισώνεις κομμουνισμό και ναζισμό, είναι να εξισώνεις το Άσμα Ασμάτων με το “Άουσβιτς”¹⁸της μπάντας του χρυσαυγίτη βουλευτή Ματθαιόπουλου.

Μια σημείωση για την φύση του αντισημιτισμού σαν ιδεολογία

Σε αυτό το σημείο, ας κάνουμε μια αναφορά σε ιδεολογικό επίπεδο για το θέμα του αντισημιτισμού.

Η κυρίαρχη αφήγηση του κράτους του Ισραήλ και των υποστηρικτών του είναι πως “όποιος είναι αντισιωνιστής, είναι αντισημίτης”. Αυτό στην ουσία μεταφράζεται πως όποιος είναι ενάντια στις πολιτικές διαχείρισης (και εξόντωσης) του παλαιστινιακού λαού, είναι λίγο-πολύ, κατ’ αυτούς, οπαδός του Χίτλερ. Αυτή η καραμέλα βέβαια βρίσκει τοίχο στην πραγματικότητα: Η στάση της μεταπολεμικής δυτικής ακροδεξιάς σχετικά με τον εβραϊσμό είναι η εξής: Όταν μιλάνε για τους Εβραίους στις κοινωνίες μας, μιλάνε για υποκείμενα τα οποία πρέπει να εξαλειφθούν, να εξοριστούν, να λοιδορηθούν. Από την άλλη, όταν μιλάνε για το Ισραήλ, τότε μιλάνε για το σύμμαχο της Δύσης στην περιοχή, τα συμφέροντα του οποίου πρέπει να υπερασπιστούμε για τη διάσωση του Δυτικού πολιτισμού εν γένει.

Οι κομμουνιστές πάλι, λειτουργούν αντίθετα. Στο πρόσωπο του Εβραίου εργάτη βλέπουν το σύντροφο, το συνάδελφο, τον ταξικό αδερφό. Και έχουν σταθεί στο πλευρό του πολλάκις απέναντι στον αντισημιτισμό. Η κομμουνιστική κριτική στο Ισραήλ δεν έχει να κάνει με την ύπαρξή του σαν κράτος του εβραϊκού πληθυσμού, αλλά με τις ρατσιστικές και εθνοκαθαρτικές του πολιτικές και το ρόλο του στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα σαν μακρύ χέρι των ΗΠΑ. Όποιος κάνει πως δεν καταλαβαίνει τη διαφορά, πρόβλημά του.

Η μνήμη του Ολοκαυτώματος είναι κάτι πολύ σημαντικό για να το χρησιμοποιούν κάποιοι για να κάνουν μικροπολιτικά παιχνίδια. Είναι σημαντικό γιατί ήταν το σημαντικότερο έγκλημα που έγινε ποτέ στην ευρωπαϊκή ήπειρο και είναι σημαντικό γιατί είναι το αποτέλεσμα αιώνων καλλιεργούμενου αντισημιτισμού. Και έχει να μας δώσει πολλά μαθήματα για να βγάλουμε συμπεράσματα για την ανθρώπινη ιστορία και το πώς πρέπει να κινούμαστε στο μέλλον.

Είναι τουλάχιστον λυπηρό να γίνονται προσπάθειες να εξαχθεί πολιτική υπεραξία, ειδικά όταν είναι απέναντι σε αυτούς που ήταν θύματά του αλλά και αυτούς που το τελειώσαν.

ΥΓ. Όποιος ενδιαφέρεται για τους υπεύθυνους του Ολοκαυτώματος έξω από το NSDAP, έχω μια καλή ιδέα που μπορεί να ξεκινήσει να ψάχνει¹⁹.

1 Κωνσταντίνου Λεντάκη, Η ξεχασμένη συνενοχή του Μαρξισμού στο Ολοκαύτωμα,AthensVoice,01/02/2019

2 History of antisemitism in USA, Wikipedia

3 Blogspot “Aναμνήσεις M.Molotov”

4 Evacuation in the Soviet Union, Wikipedia

5 Arditi Del Popolo, Wikipedia

6 Sergio Bologna, Ναζισμός και Εργατική Τάξη, εκδ. Antifa Scripta, Αθήνα, 2011

7 Αναστάση Γκίκα, Ισπανικός Εμφύλιος(1936-1939) μέρος α΄, εφ. Ριζοσπάστης 29/01/2017

8 Στρατή Δούνια, Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου, εφ. Ριζοσπάστης 4/8/2013

9 AntiComintern Pact, Wikipedia

10 https://www.marxists.org/reference/archive/stalin/works/1931/01/12.htm

11 USSR anti-religious campaign 1928-1941, Wikipedia

12 Jewish Antifascist Commitee, Wikipedia

13 Hiroaki Kuromiya, Stalin. εκδ. Routledge, 2013 σ.193

14 Paul Johnson, A History of the Jews σ. 527

15 Steven Bowman, Η Αντίσταση των Εβραίων στην Κατοχική Ελλάδα, εκδ. ΚΙΣ, Αθήνα 2012

16 Μωυσής Μ. Μπουρλάς, Έλληνας, Εβραίος και Αριστερός, εκδ. Νησίδες, Αθήνα, 2000

17 Διαμάντης Θεόφιλος, Ο δήμαρχος Μπουτάρης και η παραχάραξη της Ιστορίας, εφ. Ριζοσπάστης 08/02/2018

18Χαρακτηριστικοί στίχοι:

“Ρε κωλοεβραίοι δεν θα σας αφήσω
στο τείχος των Δακρύων θα ‘ρθω να κατουρήσω.
Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς”
Όλη η ουσία του ναζιστικού κατιμά σε μια στροφή

19List of companies involved in the Holocaust, Wikipedia

http://www.katiousa.gr

Κατάληψη σε γυμνάσιο της Καλαμαριάς για να διώξουν συμμαθητή τους με γενετικό πρόβλημα

Κατιούσα

Μετά τις εθνικιστικές καταλήψεις για τη Μακεδονία, ένα πρωτοφανές περιστατικό στο 2ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς στη Θεσσαλονίκη έρχεται να επιβεβαιώσει πως ο καθημερινός φασισμός είναι ο πιο ύπουλος και επικίνδυνος από όλους. Μαθητές του γυμνασίου, με απόφαση μάλιστα του 15μελούς, προχώρησαν σε κατάληψη του σχολείου τους, αναρτώντας χαρτί στην είσοδο με το οποίο ζητούν την απομάκρυνση 12χρονου συμμαθητή τους με γενετικό πρόβλημα, κατηγορώντας το για λεκτικές και σωματικές επιθέσεις σε βάρος μαθητών και καθηγητών, σεξουαλική παρενόχληση και φθορά περιουσίας. Δε χρειάζεται να σταθεί κανείς στο βαθμό αλήθειας αυτών των κατηγοριών, τις οποίες πάντως ο πατέρας του παιδιού αποκαλεί “συκοφαντίες” κι αυτό γιατί δε βρίσκεται εκεί η ουσία.
Η ουσία είναι πως τα παιδιά, υπό την επίδραση του περιγύρου τους έχουν κοινωνικοποιηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να βλέπουν ως “λύση” την αποπομπή ενός συμμαθητή τους με πρόβλημα, στη λογική του “μακριά από εμένα κι όπου θέλει ας είναι”. Δε ζήτησαν να υπάρξει κάποια παραπάνω υποστήριξη από αυτή που ήδη παρέχουν οι γονείς του που προσέλαβαν συνοδό εκπαιδευτικό να τον προσέχει και οι δομές του ΚΕΣΥ, δε ζήτησαν να έρθει ψυχολόγος ή κοινωνικός λειτουργός στο σχολείο ώστε να συζητήσουν το πρόβλημα και να αναζητήσουν από κοινού με το παιδί που πάσχει, τους καθηγητές και τους γονείς τη βέλτιστη λύση. Αντιμετώπισαν τον πάσχοντα συνομήλικό τους ως “κίνδυνο”, ως “ενόχληση” της “ασφάλειάς” του σχολείου τους, κι ως “ξένο σώμα” που πρέπει να αποβληθεί από τον “υγιή κορμό” της σχολικής κοινότητας.

Κι αν από παιδιά αυτής της ηλικίας, τα οποία εξάλλου μπορεί να γίνουν πολύ σκληρά με τους αδύναμους, ίσως να μην απαιτεί κανείς να πηγαίνει τόσο μακριά η ευαισθησία που μπορεί ποτέ να μην τους καλλιεργήθηκε στο σπίτι τους, σαφώς κι έχει πολύ περισσότερες απαιτήσεις από τη διεύθυνση και το εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου, το οποίο φέρεται να άφησε το κατάπτυστο έγγραφο άθικτο για αρκετή ώρα, τουλάχιστον ως τις 11 το πρωί, χωρίς να προχωρήσει σε άλλες ενέργειες προστασίας του παιδιού ή συλλογικής αντιμετώπισης της προβληματικής αυτής συμπεριφοράς των μαθητών. Το θέμα μετά την καταγγελία των γονέων στο υπουργείο Παιδείας είναι υπό διερεύνηση, το καμπανάκι ωστόσο που χτυπάει είναι ιδιαίτερα επώδυνο για κάθε μαθητή, εκπαιδευτικό και γονέα. Η παραδοσιακή αδιαφορία του κράτους για άτομα με αναπηρίες ή άλλες δυσκολίες, η έλλειψη κατανόησης και ανοχής στη διαφορετικότητα που καλλιεργεί ο υφέρπων ή και ανοιχτός φασισμός σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής, η ολιγωρία (;) των καθ’ ύλην αρμόδιων για την ευημερία όλων των παιδιών στα σχολεία εκπαιδευτικών καλλιεργούν μια γενιά νέων ανθρώπων που παραπέμπει σε κοινωνικές τερατογενέσεις, τα αποτελέσματα των οποίων κινδυνεύουν να γίνουν πολύ εμφανέστερα τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Στέλνουν μήνυμα...

Η πλατιά και μαζική συμμετοχή εκπροσώπων μαζικών φορέων της Θεσσαλίας στη συγκέντρωση λαϊκής συμπαράστασης και αλληλεγγύης, που οργάνωσε το περασμένο Σάββατο το μπλόκο της Νίκαιας στη Θεσσαλία - ένα μπλόκο ισχυρό, με εκατοντάδες τρακτέρ, κεντρικό μετερίζι και σημείο αναφοράς των κινητοποιήσεων της μικρομεσαίας αγροτιάς σε πανελλαδικό επίπεδο - αποτελεί αναγνώριση του δίκαιου αγώνα και της απήχησης που έχει σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα, ειδικά το μπλόκο της Νίκαιας, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να καλλιεργήσει εχθρικά αισθήματα έναντι των αγωνιζόμενων αγροτών, ώστε να υποκινηθεί ο λεγόμενος «κοινωνικός αυτοματισμός» και να σπάσουν τα μπλόκα. Μια κυβερνητική προσπάθεια που ξεκίνησε εδώ και καιρό και κορυφώθηκε την πρώτη μέρα που άρχισε το στήσιμο των μπλόκων, με καραμπινάτα ψέματα σχετικά με τα αγροτικά αιτήματα και υποκριτικές προσκλήσεις σε προσχηματικό «διάλογο», σε συνδυασμό με αισχρές συκοφαντίες σε βάρος του οργανωμένου αγροτικού κινήματος και την επίδειξη ενός προκλητικού αυταρχισμού, όπως αυτός που εκδηλώθηκε με την πρωτοφανούς μεθόδευσης δικαστική δίωξη σε βάρος πρωτοπόρων στελεχών του οργανωμένου αγροτικού κινήματος στη Θεσσαλία και άλλων αγροτών του μπλόκου της Νίκαιας.

* * *

Αυτή η εκδήλωση μαζικής λαϊκής αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους αγρότες δεν απαντάει μόνο στην κυβέρνηση, αλλά και στη ΝΔ που, στις 10 μέρες που η αγροτιά είναι στα μπλόκα - όπως και πριν που υπήρχαν πολλές κατά τόπους αγροτικές κινητοποιήσεις - δεν βρήκε ούτε μια λέξη να πει για το δίκιο του αγώνα της, που αφορά την επιβίωσή της. Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό ότι δεν καταδίκασε καν την πρωτοφανή δικαστική δίωξη σε βάρος των αγροτοσυνδικαλιστών, η οποία, επί της ουσίας, στρέφεται ενάντια στο ίδιο το συνδικαλιστικό δικαίωμα και καταδεικνύει τον αυταρχικό κατήφορο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Η ΝΔ έχει πολλές φόρες ταχθεί όχι μόνο ενάντια στις λαϊκές κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα με τη μορφή των μπλόκων, αλλά επιπλέον διαφωνεί με την ικανοποίηση των συγκεκριμένων αιτημάτων, ενώ έχει πρωτοστατήσει στις διώξεις. Βεβαίως, το ΚΚΕ και τώρα, όπως πάντα, στέκεται μαχητικά στο πλευρό της αγροτιάς, συμπαραστέκεται ενεργά στον δίκαιο αγώνα της. Με ανακοίνωσή του, κατήγγειλε ως απαράδεκτη και άθλια τη μεθόδευση να κινηθούν - εν ριπή οφθαλμού - διώξεις σε βάρος αγροτών, επισημαίνοντας ότι για την ενέργεια αυτή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει σοβαρές πολιτικές ευθύνες, που δεν μπορεί να τις κρύβει πίσω από τις αποφάσεις δικαστικών.

* * *

Η αγροτιά τα βλέπει όλα αυτά και χρειάζεται να βγάλει και πολιτικά συμπεράσματα... Τώρα μπορεί καλύτερα να διακρίνει εχθρούς και φίλους, να αποφύγει τις παγίδες που προσπαθούν να στήσουν η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα, που πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ και της ΚΑΠ και καμώνονται πως δίνουν «μάχη» για να αλλάξουν κάποιους όρους της, προς όφελος τάχα των μικρομεσαίων αγροτών, στο πλαίσιο της αναθεώρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Δεν διστάζει μάλιστα η κυβέρνηση να παρουσιάζει ως «λύση» στα προβλήματα της μικρομεσαίας αγροτιάς τα μέτρα που πήρε και οδηγούν στην επιτάχυνση της συγκέντρωσης γης και παραγωγής, για την παραπέρα καπιταλιστικοποίηση της αγροτικής παραγωγής και κτηνοτροφίας, ως «σωτηρία» τάχα για τους μικρομεσαίους αγρότες. Αυτό στηρίζει π.χ. στην εφημερίδα «Αυγή» ο βουλευτής Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην αγροτοσυνδικαλιστής, Ν. Παπαδόπουλος, όταν ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση «έχει κάνει πάρα πολλά για τους αγρότες, την ανάκαμψη της αγροτικής παραγωγής και του εισοδήματος» και ότι για όλα τα προβλήματα της μικρομεσαίας αγροτιάς (ακριβά εφόδια, οι «ανοιχτές» τιμές κ.λπ.) φταίει τάχα ότι δεν υπάρχουν συνεταιρισμοί και ότι γι' αυτό η κυβέρνηση τους ενισχύει.

* * *

Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Η ενίσχυση των συνεταιρισμών καμιά εγγύηση δεν προσφέρει στους αγρότες ότι την επομένη δεν θα βρεθούν εκτός παραγωγής, σαν στημένες λεμονόκουπες από τις τράπεζες και τους ανταγωνιστές τους, τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους του αγροτοδιατροφικού τομέα, όπως έγινε και γίνεται αυτές τις μέρες με τη «ΘΕΣγάλα». Επομένως, η κυβέρνηση κοροϊδεύει τους μικρομεσαίους αγρότες και προσπαθεί να καλλιεργήσει αυταπάτες ότι η σωτηρία βρίσκεται στην αποδοχή και ταχύτερη υλοποίηση της πολιτικής της και όχι βέβαια στην πάλη για την ανατροπή της. Η πείρα που έχουν συγκεντρώσει οι αγρότες από την εφαρμογή της ΚΑΠ και την πολιτική όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων είναι ένα σοβαρό εφόδιο, που χρειάζεται ακόμα περισσότερο να μπολιαστεί με τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις του ριζοσπαστικού αγροτικού κινήματος των μικρομεσαίων αγροτοκτηνοτρόφων μέσα από τους Αγροτικούς - Κτηνοτροφικούς Συλλόγους, τις Ομοσπονδίες, τις Επιτροπές Αγώνα, την Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων. Να αποτελέσει κριτήριο για τη στάση τους, σε όλες τις μάχες (και τις εκλογικές) που έχουμε μπροστά μας.

Με νύχια και με δόντια

Ολη την άθλια επιχειρηματολογία και τους εκβιασμούς που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τις κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ ανέσυραν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης την περασμένη Παρασκευή στο ΣτΕ, για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της «συνταγματικότητας» της περικοπής των Δώρων, δηλαδή της κατάργησης του 13ου και του 14ου μισθού για τους δημοσίους υπαλλήλους.
Και τι δεν ακούστηκε: Οτι, δήθεν, οι δημόσιοι υπάλληλοι «έχασαν τον 13ο και τον 14ο μισθό για να διατηρήσουν τον 12ο μισθό». Οτι σε περίπτωση που δοθούν αναδρομικά τα επιδόματα στους δημοσίους υπαλλήλους, «διαταράσσεται η δημοσιονομική ισορροπία και θα αυξηθεί η φορολογία όλων των πολιτών». Και πως έτσι δεν θα υπάρχει δημοσιονομικό πλεόνασμα και δεν θα είναι «βιώσιμο» το χρέος.
Μάλιστα, με βάση την κυβερνητική αριθμητική, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης έφτασαν στο σημείο να ισχυριστούν ότι η περικοπή των επιδομάτων δεν θίγει την αξιοπρεπή διαβίωση των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε τους θέτει σε αρνητική οικονομική κατάσταση!
Δεν παρέλειψαν επίσης να αναπαράγουν τον άθλιο διαχωρισμό μεταξύ εργαζομένων στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, για να πουν ότι οι δεύτεροι είναι σε χειρότερη κατάσταση και κατά συνέπεια οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα έπρεπε να λένε κουβέντα!
Βέβαια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν πρωτοτυπεί. Και στην περίπτωση των αναδρομικών των συνταξιούχων, οι εκπρόσωποί της στο ΣτΕ πρόβαλλαν τα ίδια άθλια επιχειρήματα. Ενώ παρόμοιο σκεπτικό έχει και η γνωμοδότηση για την αναπροσαρμογή του κατώτερου μισθού, που ευθυγραμμίζεται πλήρως με τον στόχο της «δημοσιονομικής προσαρμογής» και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, διαγράφοντας μονοκοντυλιά το δίκαιο εργατικό αίτημα για ουσιαστική ανάκτηση απωλειών.
Θυμίζουμε ότι με διάφορους μνημονιακούς νόμους των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, μειώθηκαν οι μισθοί και τα επιδόματα στο Δημόσιο, με αποτέλεσμα την εξαετία 2009 - 2015 ένας δημόσιος υπάλληλος να χάσει μέχρι και έξι μισθούς το χρόνο! Πάνω εκεί ήρθε να προστεθεί το νέο μισθολόγιο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ (ν. 4354/2015), που επέφερε νέο πλήγμα στους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων ως μηχανισμός καθήλωσης και περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων τους.
Αν κάτι επιβεβαιώνεται από τα παραπάνω είναι η προκλητική κοροϊδία της κυβέρνησης και η αποφασιστικότητά της να πάει μέχρι τέλους την επίθεση για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Ετσι, την ώρα που προπαγανδίζει το «τέλος των μνημονίων» και τη δήθεν «βελτίωση της θέσης των εργαζομένων», υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια όλα τα μέτρα των μνημονίων, δίνει μάχη για την απαρέγκλιτη εφαρμογή τους, καθαγιάζει και δικαιολογεί όλες τις συνέπειες που είχαν αυτά τα μέτρα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.
Το κυριότερο, προσπαθεί να ρίξει ακόμα χαμηλότερα την απαιτητικότητα των εργαζομένων, να σπείρει τη διχόνοια και τον ανταγωνισμό ανάμεσά τους, ενοχοποιώντας τις διεκδικήσεις και τα δίκαια αιτήματα ενός κλάδου για τη φτώχεια του άλλου!
Καλλιεργεί «κοινωνικό αυτοματισμό» και έχθρα στις εργατικές διεκδικήσεις, απειλώντας με «δημοσιονομικό εκτροχιασμό» της οικονομίας και με συνέπειες για όλον το λαό αν, για παράδειγμα, αυξηθούν οι συντάξεις, αν οι δημόσιοι υπάλληλοι πάρουν τα Δώρα, αν ο κατώτερος μισθός αυξηθεί στα 751 ευρώ και πάει λέγοντας.
Χώρια που, ακόμα κι αν υπάρξει θετική για τους εργαζόμενους γνωμοδότηση του ΣτΕ, η κυβέρνηση έχει στα χέρια της όλα τα εργαλεία και το μνημονιακό πλαίσιο, για να κλιμακώσει την επίθεση στους μισθούς και γενικότερα στο λαϊκό εισόδημα, όπως αποδείχτηκε και από ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν.
Επιβεβαιώνεται, επομένως, το εξής: Οτι καμιά ουσιαστική βελτίωση στη ζωή τους δεν πρόκειται να δουν οι εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αν δεν καταργήσουν με την πάλη τους όλο το αντεργατικό μνημονιακό πλαίσιο, διεκδικώντας πραγματική ανάκτηση απωλειών, σε σύγκρουση με τους στόχους και τον σχεδιασμό του κεφαλαίου, με την πολιτική της κυβέρνησης και των κομμάτων του, βάζοντας μπροστά τις δικές τους ανάγκες!

Όταν οι επίγονοι του Κύρκου μιλούν για “δηλώσεις μετανοίας” του ΚΚΕ στην ΕφΣυν

Κατιούσα

Μπορεί η Συμφωνία των Πρεσπών να έχει επικυρωθεί, η αντι – ΚΚΕ “σάγκα” περί Μακεδονικού ωστόσο δεν φαίνεται να τελειώνει σύντομα. Η ΕφΣυν έχει εξελιχθεί σε ναυαρχίδα αυτής της υπόθεσης, με τελευταίο κρούσμα το χθεσινό άρθρο του Τάσου Κωστόπουλου, με το γλαφυρό τίτλο “Κοινοβουλευτική δήλωση μετανοίας” ο οποίος με το κύρος του “Ιού” και του ερευνητή που έχει ασχοληθεί εκτενώς με διάφορες εκφάνσεις του Μακεδονικού στο παρελθόν ήρθε να ενισχύσει και “επιστημονικά” το αφήγημα που οφείλουν να καταπιούν οι αναγνώστες της εφημερίδας: Το ΚΚΕ συμπλέει με τη Δεξιά.
“Αν κάτι σημάδεψε βαριά την τριήμερη κοινοβουλευτική αντιπαράθεση, αυτό ήταν η θλιβερή συμμόρφωση του ΚΚΕ με τον σκληρό πυρήνα των επιχειρημάτων της εθνικιστικής δεξιάς περί Μακεδονικού, σε βάρος της ίδιας της εκατοντάχρονης ιστορίας του.” Να τη πάλι η 100χρονη ιστορία του ΚΚΕ, γνήσιος εκφραστής της οποίας αποτελεί μόνο ο νεοπασοκισμός του Σύριζα και των κονδυλοφόρων του. Στα γρήγορα περνάει το ζήτημα του ΝΑΤΟ, όπου αναγνωρίζει υποκριτικά “ότι θα δικαιολογούσε την εκ μέρους του καταψήφιση της συμφωνίας” κι αυτό μόνο και μόνο για να μην αναμετρηθεί με την ουσία του ζητήματος, που αποτελεί και βασικό επίδικο της συμφωνίας. Κάτι που ο ίδιος φροντίζει τεχνηέντως να αρνηθεί, μιλώντας για την πρόβλεψη περί εισόδου της ΠΓΔΜ με το προσωρινό της όνομα.
Στη συνέχεια, η αγανάκτηση πνίγει τον αρθρογράφο: “Πραγματική τομή αποτέλεσε η προσχώρηση του ΚΚΕ στο βασικό αφήγημα της μείζονος Δεξιάς, με την αναπαραγωγή από τους αγορητές του των βασικών ιδεολογημάτων της τελευταίας όσον αφορά τον «ανιστόρητο» και «εγγενώς αλυτρωτικό» χαρακτήρα του μακεδονικού αυτοπροσδιορισμού των γειτόνων μας. Αποψη που ισοδυναμεί επί της ουσίας με κατασυκοφάντηση των ηρωικότερων σελίδων της Ιστορίας του κόμματος − των ίδιων ακριβώς σελίδων, δηλαδή, που οι σημερινοί κάτοχοι του τίτλου του αρέσκονται να προβάλλουν σαν την «ύψιστη στιγμή της ταξικής πάλης» στη χώρα μας.”
Ακόμα και αν υιοθετήσει κανείς από τη δική του σκοπιά τα περί “τομής”, ο ίδιος ο συγγραφέας αυτοαναιρείται λίγες παραγράφους πιο κάτω, αφιερώνοντας ολόκληρο υποκεφάλαιο στην “Τροχιά της ανάνηψης”, την οποία τοποθετεί τουλάχιστον από το 1988 και τον ¨κύκλο να κλείνει το 2011″. Στο ενδιάμεσο βέβαια έχει ήδη ανακαλύψει μια άλλη τομή, εμπνευσμένος προφανώς από τη ρητορική Παπαδημούλη πριν λίγο διάστημα, αποδίδοντας την υποτιθέμενη “ανάνηψη” στην προσχώρηση της Λιάνας Κανέλλη ως συνεργαζόμενης στα τέλη της δεκαετίας του ’90.
Το κλείσιμο του κειμένου βασίζεται σε ένα σχεδόν απολαυστικό από μία άποψη επιχείρημα – αχυράνθρωπο, λέγοντας πως “Θα ήταν, πάντως, άδικο να ισχυριστούμε ότι μόνο το ΚΚΕ άντλησε εμπνεύσεις από το ιδεολογικό οπλοστάσιο των πάλαι ποτέ αντιπάλων του. Ο όρος «εθνομηδενισμός», προσφιλέστατος πλέον στην εγχώρια Δεξιά, όπως διαπιστώσαμε από τις αγορεύσεις στη Βουλή τόσο της Χρυσής Αυγής (Παππάς, Κασιδιάρης) όσο και της Ν.Δ. (Σαμαράς, Αραμπατζή, Κατσανιώτης), προέρχεται από το ιδεολογικό οπλοστάσιο του ύστερου «υπαρκτού σοσιαλισμού» της γειτονιάς μας (σ.σ εννοώντας τη Βουλγαρία του Ζίβκοφ).” Άπαντες ξέρουν βέβαια πως το ΚΚΕ δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ την έννοια εθνομηδενισμός στα κείμενά του ή στο λόγο του. Απλά ο συγγραφέας αποφάσισε ότι εκτός από λίγη ακόμα λάσπη στο κόμμα, ήταν μια χρυσή ευκαιρία να επιδοθεί και σε πολεμική στο τρισκατάρατο υπαρκτό, στη λογική του “βρήκαμε παπά να θάψουμε πεντέξι”.
Τα σκιάχτρα που φτιάχνει βέβαια ο Τ. Κωστόπουλος είναι περισσότερα. Επιλέγοντας αποσπασματικά μια δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα περί ανυπαρξίας μακεδονικού έθνους, το οποίο αναφέρεται σε “κυρίαρχη εθνότητα στην ΠΓΔΜ”, διερωτάται, τάχα κάνοντας τον ανήξερο: “Να υποθέσουμε ότι, από τη στιγμή που η Γιουγκοσλαβία δεν υπάρχει πια, πήγε περίπατο και το επίμαχο έθνος;” Πραγματικά ξεκαρδιστήκαμε. Κατηγορεί το γγ του ΚΚΕ ότι “αποφεύγει να κατονομάσει” την κυρίαρχη εθνότητα των γειτόνων, αγνοώντας σκόπιμα τις τοποθετήσεις τόσο του ίδιου, όσο και άλλων στελεχών του κόμματος σε βουλή και ΜΜΕ ότι ούτε πρόβλημα με το όνομα έχει, ούτε με την ύπαρξη βορειομακεδονικής ή σλαβομακεδονικής γλώσσας, αλλά με τη λογική του μακεδονικού έθνους που τροοφοδοτεί αμοιβαία τον εθνικισμό.
Από το μενού βέβαια δε θα μπορούσε να λείπει αναφορά στη θέση της ΚΔ περί ενιαίας Μακεδονίας, η Μίρκα Γκίνοβα, που εναγωνίως προσπαθούν να μας πείσουν πως αν ζούσε θα κατέβαινε με το Σύριζα, οι Σλαβομακεδόνες του ΝΟΦ και του ΔΣΕ, τα αλφαβητάρια της Τασκένδς, η 5η ολομέλεια, η σκόπιμη σύμφυρση της αναγνώρισης της ΛΔ Μακεδονίας με εκείνη της σλαβομακεδονικής μειονότητας, που ούτως ή άλλως ήταν πολύ λογικό να τίθεται ως ζήτηαμ διαφορετικά λίγες δεκαετίες πριν. Εξάλλου ούτε η συμφωνία των Πρεσπών προβλέπει οτιδήποτε περί ύπαρξης μειονότητας, πολλώ δε μάλλον αποκατάσταση επιζώντων πολιτικών προσφύγων που στερήθηκαν το δικαίωμα επιστροφής ως “μη Έλληνες το γένος” και τους οποίους τάχα “πρόδωσε” το ΚΚΕ. Είναι πάντως εντυπωσιακό ότι ο Κωστόπουλος, χωρίς να πρωτοτυπεί, μιλά για “αναγνώριση” της “στροφής” του ΚΚΕ από το Βορίδη, τη στιγμή που αυτός που δίνει επιχειρήματα στην δεξιά δεν είναι άλλος από τον ίδιο το Σύριζα. Κι αυτό γιατί., ενώ διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι δεν υπέγραψε ύπαρξη μακεδονικής εθνότητας, αλλά μόνο “ιθαγένειας” ή “υπηκοότητας”, ανοίγοντας ολόκληρη μεταφραστική και νομική συζήτηση περί διάκρισης citizenship και nationality, ταυτόχρονα εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν αναγνωρίζει αυτή την εθνότητα που κι ο ίδιος επιμένει ότι δεν αναγνώρισε! Πόση “διαλεκτική” να χρησιμοποιήσει κανείς για να καταπιεί μια τόσο χτυπητή αντίφαση.
Εξίσου εκπληκτικό είναι πώς η θέση του ΚΚΕ για το Μακεδονικό, που και από την αναθεωρητική  ιστοριογραφική παράδοση της “ανανεωτικής αριστεράς” από την οποία εμπνέεται ο αρθρογράφος παρουσιαζόταν ως βασική αχίλλειος πτέρνα της πορείας του κόμματος, ξαφνικά έχει γίνει σε ό,τι αφορά  κυρίως την περίοδο 1924 – 1935 και ξανά για λίγο το 1949 αποκορύφωμα διεθνισμού και ηρωισμού, τον οποία τιμά ο Τσίπρας βάζοντας τους απογόνους των μαχητών του ΔΣΕ στο ΝΑΤΟ.
Αποκορύφωμα του θράσους είναι όμως να μιλούν για “δηλώσεις μετανοίας” οι πολιτικοί επίγονοι του Κύρκου, όσοι θεωρούσαν συνολικά τον εμφύλιο “λάθος” και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσυπέγραφαν το “ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι”. Εκείνοι δηλαδή που υπέγραψαν όχι δηλώσεις, αλλά ολόκληρες ομολογίες πίστης στον καπιταλισμό, την αστική δημοκρατία ως απαύγασμα πολιτικής οργάνωσης της ανθρωπότητας και την ευρωνατοϊκή προοπτική των χωρών που “υπέφεραν” κάτω από τον “ζυγό¨του σοσιαλισμού.
Μπορεί ο “Ιός” του αντικομμουνισμού να είναι ανίατος, υπάρχουν όμως και αντισώματα, με κυριότερο την αλήθεια, τόσο της ιστορίας του κόμματος συνολικά και μελετημένης υπό τις εκάστοτε συνθήκες, όσο και των πραγματικών θέσεών του στο Μακεδονικό σήμερα, οι οποίες συστηματικά αποκρύπτονται ή διαστρεβλώνονται, παρουσιάζοντας μια βολική για την κυβέρνηση καρικατούρα τους.

Ο Γέρος του Μωριά αντιμέτωπος με την καμαρίλα των ανακτόρων

Κατιούσα

Στις 4 του Φλεβάρη 1843 έφυγε από τη ζωή ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γνωστός και ως «Γέρος του Μωριά», αρχιστράτηγος  και ηγετική μορφή της Επανάστασης του 1821, “το μυαλό, η καρδιά και το όπλο του αγώνα”, όπως σημειώνει μεταξύ άλλων η Έλλη Αλεξίου, στην εισαγωγή της στα Άπαντα Κολοκοτρώνη. Μεταφέρουμε ολόκληρη της εισαγωγή της Έλλης Αλεξίου από την έκδοση “Άπαντα Κολοκοτρώνη” – Παρουσίαση: Γεωργίου Τερτσέτη, Αναστάσιου Πολυζωΐδη, Φωτάκου (Φώτιου Χρυσανθόπουλου), που επιμελήθηκε η ίδια και κυκλοφόρησε από τις Ιστορικές Εκδόσεις 1821.

Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου

Η πατρίδα μας, όντας μικρή κι αδύναμη, φυσικό ήταν να γνωρίσει από τα παλιά χρόνια άγριους σκλαβωμούς, αλλά, παράλληλα, να καταγράψει ηρωισμούς και θυσίες των παιδιών της, που μη βαστώντας τη σκλαβιά ξεσηκώνουνταν και δεν ησύχαζαν ως να της εξασφαλίσουν πάλι τη λευτεριά της. Σ’ αυτούς τους ξεσηκωμούς, που ολόψυχα λάβαιναν μέρος τα καλύτερα παλικάρια της, όταν περνούσεν ο σάλος και τα πνεύματα κατακάθιζαν, κατά ένα περίεργο τρόπο, η Ιστορία, αυτός ο αδέκαστος ελεγκτής, ερχότανε, βαθμολογούσε, άμειβε ή καταδίκαζε, και στα επίσημα, τα αμετακίνητα αρχεία της, κατέγραφε τους αρίστους των αρίστων.
Έτσι έγινε με την περσική επιδρομή, έτσι έγινε με την ρωμαϊκή κατάκτηση, με τους Τούρκους, με τους χιτλερικούς.
Η επανάσταση του 1821 κράτησε δέκα περίπου χρόνια. Σ’ αυτό το διάστημα πολλά ονόματα ανέβηκαν στον αφρό και πολλά, έτσι ή αλλιώς βούλιαξαν στο βυθό. Λιγοστά, — μετριούνται στα δάχτυλα τον χεριού —, καταγράφηκαν από την Ιστορία στα επίσημα αρχεία και σήμερα, όταν γίνεται λόγος για το εικοσιένα, αυτά τα λιγοστά ονόματα, τα ξεδιαλεγμένα, ανεβαίνουν αυθόρμητα στα στόματα των Ελλήνων, όταν είναι να μνημονεύσουν και να ευγνωμονήσουν τους ήρωες στους οποίους χρωστούν τη λευτεριά τους. Θα ακούσεις: Μακρυγιάννης, Κανάρης, Παπαφλέσοας, Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης… και «γέρος του Μωριά».
Κι είναι ο «Γέρος του Μωριά» ο νικητής στο Βαλτέτσι και στην Τριπολιτσά, στην Πάτρα, στα Δερβενάκια, και είναι το ατρόμητο παλικάρι, που με απαράμιλλη πίστη στο δίκιο του αγώνα, και στη νικηφόρα του έκβαση, όρθωσε το ανάστημά του στις δύσκολες μέρες της επιδρομής στην Πελοπόννησο του Ιμπραήμ. Ο βάρβαρος επιδρομέας οσμίστηκε κι έβαλε σε εφαρμογή όλα τα μέσα, που θα μπορούσαν να κλονίσουν το ηθικό των μαχητών. Να φέρουν σε απόγνωση την αγροτιά, να εξαπατήσουν, να αδρανήσουν ή και να προσελκύσουν τους εύπιστους, τους δειλούς και τους συμφεροντολόγους. Ο Ιμπραήμ, με πολυάριθμο στρατό, πλούσια εξοπλισμένο, εξόντωνε με σκληρότητα τους οπαδούς της επανάστασης. Για να τους στερήσει και τα λιγοστά μέσα διαβίωσης, και να δημιουργήσει εχθρικό κλίμα των χωρικών κατά των επαναστατών εφάρμοσε το εγκληματικό μέτρο του ξεριζώματος των αμπελιών, των συκιών, των λιόδεντρων. Έτσι καταδίκαζε όλο τον πληθυσμό του Μωριά στο θάνατο από την πείνα. Παράλληλα προς αυτή την τερατώδικη εκστρατεία, εξέδωσε και το περιώνυμο διάταγμα της αμνηστείας. Έδινε συχωροχάρτι και αμοιβές, σ’ αυτούς που θα προσήρχουνταν, που θα εδήλωναν πως σταματούν κάθε είδος εχθροπραξίας, και θα αντιμετώπιζαν χωρίς αντιδικίες την τουρκική κατοχή. Τούτη η «αμνηστεία» είχε κάμει το χειρότερο κακό. Βρέθηκαν πολλοί, που για να γλυτώσουν τα σπίτια τους και τη ζωή τους, παρατούσαν τον αγώνα και γύριζαν στα χωριά τους. Προσκυνούσαν τον κατακτητή. Σε κείνη τη δύσκολη περίσταση ακούστηκε η γεμάτη παλμό και πατριωτική έξαρση φωνή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη: «Τσεκούρι και φωτιά στους προσκυνημένους!» Είχε αντιληφθεί ότι η ύπουλη αμνηστεία του Ιμπραήμ δημιουργούσε πολύ μεγαλύτερους κινδύνους. Εξαπατούσε το λαό. Λιγόστευε τους μαχητές, δημιουργούσε αναμεταξύ τους εχθρότητες και καχυποψίες, και υπόσκαφτε το φρόνημα των αγωνιστών. Και ύψωσε τότε την οργισμένη φωνή του κατά των προσκυνημένων, γιατί έβλεπε πως κείνη τη στιγμή οι προσκυνημένοι φέρνανε πολύ μεγαλύτερη ζημιά στον αγώνα παρά οι ίδιοι οι αλλόφυλοι.
Ο Κολοκοτρώνης ήτανε το μυαλό, η καρδιά και το όπλο του αγώνα. Ανήκε σε κείνο το είδος των ανθρώπων, που θέτοντας ένα υψηλό σκοπό στη ζωή τους, τον υπηρετούν με αφοσίωση και πείσμα μη παρεκκλίνοντας, ούτε στο ελάχιστο, από την προγραμματισμένη πορεία τους. Ακόμη και μπρος στις πιο μεγάλες αντιξοότητες, που μπορεί να συναντήσουν. Φαίνεται όμως πως τον ηρωισμό ο Κολοκοτρώνης τον είχε έμφυτο. Τον είχε κληρονομημένο. Όλο το κολοκοτρωνέικο, ξεκινώντας από τους προγόνους και φτάνοντας ως τα παιδιά και τα εγγόνια του Γέρου, όλοι απόμειναν στην ιστορία σα μια γενιά δοσμένη στο καλό της πατρίδας. Ο δε Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ένιωθε τόσο ισχυρή μέσα του την πατριωτική φλόγα, που από δεκαπέντε χρονών παλικαρόπουλο είχε πάει κλέφτης στα βουνά. Και ήταν ένα παιδί αγράμματο, που μήτε την υπογραφή του δεν ήξερε να βάλει. Ωστόσο η ευστροφία του μυαλού του στην τέχνη του πολέμου ξεπερνούσε σε αξιότητα τον πιο σπουδασμένο στρατιωτικό.
Η ζωή του Κολοκοτρώνη και στην περίοδο του πολέμου και ύστερα από την απελευθέρωση δεν κύλησε ομαλά. Το αδέκαστο του χαρακτήρα του, η παλικαριά του, το ανυποχώρητο μπρος στην τήρηση του σωστού και του δίκιου, η θαρραλέα στηλίτευση των ασχημιών και των εγωκεντρικών ενεργειών ορισμένων από το αρχοντολόι, είχαν δημιουργήσει την αντιπάθεια και το μίσος αυτών των κύκλων εναντίον του. Και όσο ακόμη ο Καποδίστριας ήταν κυβερνήτης, που εκτιμούσε ιδιαίτερα το Γέρο, οι διαθέσεις οι εχθρικές κατά του Κολοκοτρώνη παρέμεναν λανθάνουσες. Αλλά μετά τη δολοφονία τον Ιωάννη Καποδίστρια, το 1831, τα πράγματα στην Ελλάδα άλλαξαν ριζικά τροπή.

Ο Γέρος του Μωριά αντιμέτωπος με την καμαρίλα των ανακτόρων

Μετά το θάνατο του Καποδίστρια ανακηρύχτηκε στην Ελλάδα βασιλιάς ο Όθωνας. Επειδή όμως ήταν ανήλικος, διορίστηκε τριμελής αντιβασιλεία, που θα τον κηδεμόνευε ως την ενηλικίωσή του.
Σύμφωνα με το άρθρο 10 του πρωτόκολλου του Λονδίνου, της 7ης του Μάη του 1832, ο Λουδοβίκος της Βαυαρίας θα διόριζε την αντιβασιλεία. Και έκαμε την εκλογή του όσο μπορούσε καλύτερα για τα συμφέροντα της γερμανικής Βαυαρίας και όσο γίνεται χειρότερα για την Ελλάδα. Επικεφαλής της τριμελούς αντιβασιλείας διορίστηκε ο Άρμανσπεργκ, ένας τύπος εντυπωσιακού παρουσιαστικού, αλλά κενός περιεχομένου, συμφεροντολόγος και τεμπέλης. Όλες τις ευθύνες, με τις οποίες ήταν επιφορτισμένος, τις ανάθετε σε υφισταμένους του. Δεύτερο μέλος ήταν ο Μάουρερ, νομικός, μεγαλομανής, φαντασμένος, σχολαστικός. Αυτός ήταν δουλευτής, αλλά η εργατικότητά του σπαταλιόταν σε ανεδαφικές καταγραφές νόμων, που ήταν τελείως ανεφάρμοστες στο φτωχό νεοσύστατο ελληνικό κρατίδιο. Και ο στρατηγός  Έυντεκ, που ήταν ο χειρότερός τους, διορίστηκε τρίτος αντιβασιλέας. Ο Έυντεκ ήταν γνωστός, γιατί το 1826 είχε κατεβεί στην Ελλάδα σα στρατιωτικός — συνταγματάρχης.  Έκαμε φρούραρχος στο Ανάπλι, έλαβε μέρος στην πολιορκία της Ακρόπολης και στις μάχες του Φαλήρου. Είχε όμως τη φήμη επιπόλαιου και μισητή των Ελλήνων, που περνούσε τις ημέρες του ικανοποιώντας τα χόμπυ του. Γύριζε στις ακρογιαλιές πλουτίζοντας τις κοχυλοσυλλογές του, ή, αγαπώντας την ιππασία, ανέβαινε στο άλογό του κι έπαιρνε δρόμο για τις εξοχές.
Μαζί με την τριμελή αντιβασιλεία διορίστηκαν και δύο αναπληρωματικοί. Ο Άβελ, πονηρός, κακεντρεχής και μηχανορράφος. Ο Άβελ ήταν ο πιο ανθέλληνας και ο πιο φανατικός γερμανόφιλος. Εισήγαγε τη γερμανική γλώσσα σαν ημιεπίσημη και, όπως αναφέρει ο ιστορικός Δημ. Φωτιάδης, επέβαλε η Εφημερίδα της Κυβερνήσεως να βγαίνει μισή στα ελληνικά και μισή στα γερμανικά. Ο άλλος αναπληρωματικός ήταν ο Γκράϊνερ, που υποδυότανε τον οικονομολόγο που θα διόρθωνε τάχα τα οικονομικά της Ελλάδας. Προτού όμως φτιάξουν τα οικονομικά της άτυχης πατρίδας, ενδιαφέρθηκαν να φτιάξουν τα δικά τους οικονομικά. Οι μηνιάτικοι μισθοί τους, χωρίς τις άλλες πολυποίκιλες απολαβές τους, ήσαν μισθοί κυριολεκτικά αυτοκρατορικοί. Και ενώ η αντιβασιλεία εισέπραττε τεράστια ποσά, οι αγωνιστές ψωμοζητούσαν. Είχαν υποσχεθεί στους μαχητές ότι θα κανονιστούν με επίσημο διάταγμα οι τιμητικές συντάξεις τους, μόνο να προσέλθουν να παραδώσουν τον οπλισμό τους. Οι αγωνιστές πειθάρχησαν στη διαταγή. Βαθιά συγκινημένοι, πολλοί με άσπρα μαλλιά, με δάκρυα στα μάτια, αποχωρίζονταν τα όπλα, που σ’ όλα τα χρόνια της επανάστασης ήσαν οι πιστοί τους αχώριστοι σύντροφοι. Τώρα θα ακολουθούσαν ευτυχισμένα ειρηνικά χρόνια. Τα όπλα, σωστό ήταν, να παραδοθούν στο κράτος. Μετά τον αφοπλισμό των μαχητών, η αντιβασιλεία μπορούσε ακίνδυνα να κανονίσει τις συντάξεις όποτε και όπως θα έκρινε εκείνη. Και η κρίση, στην οποία είχε καταλήξει, ήταν η επ’ άπειρο αναβολή.
Δεν άργησε ο λαός να αντιληφθεί την αντιλαϊκή στάση των Βαυαρών και να εκδηλώνει με ποικίλους τρόπους τη δυσαρέσκειά του. Κύριος εχθρός των ξένων εκδηλώθηκαν οι εγκαταλειμμένοι αγωνιστές και των αγωνιστών οι ξένοι. Ενώ μεγάλη μερίδα προσκυνημένων, τη φορά αυτή στους Βαυαρούς, πλούτιζαν κι αυτοί μαζί με τους ξένους και παίρνανε υψηλά αξιώματα, υπουργηλίκια και διευθυντηλίκια. Την απαράδεχτη αυτή κατάσταση πραγμάτων δεν ανέχτηκαν οι αρχηγοί του αγώνα και πρώτος στους πρώτους ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Αλλά και ο Μακρυγιάννης, κι ο Πλαπούτας, ανιψιός του Κολοκοτρώνη με το γάμο του με την ανιψιά του Γέρου, ο Μαμούρης, ο γιός του Κολοκοτρώνη ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, όλοι οι οπλαρχηγοί του αγώνα έβλεπαν με δυσπιστία τους νέους δυνάστες και τους συνεταίρους τους: Μαυροκορδάτους, Κωλέττηδες, Μεταξάδες… που είχαν μάθει από πριν να ξεπουλούν τα ελληνικά συμφέροντα (σε Άγγλους, Γάλλους, Ρώσους) για τα ξένα.
Την ίδια τακτική ετήρησαν και κάτω από τους Βαυαρούς. Δέχονταν οφίτσια και πλούσιες επιχορηγήσεις, αποχτώντας περιουσίες, που δεν τολμούσαν να τις ονειρευτούν, ανεχόμενοι τον εξευτελισμό των ελευθερωτών, και μετέχοντας στα στημένα κατηγορητήρια κατά των αγωνιστών για συνωμοσίες κατά της βασιλείας και προδοσίες.
Οι αδίσταχτοι Βαυαροί, που αυτοί κυβερνούσαν το φτωχό και μικρό ελληνικό κρατίδιο έχοντας εξασφαλίσει και την υποστήριξη απάτριδων Ελλήνων, προχωρούσαν με έντεχνο προγραμματισμό στον παραμερισμό και στην εξόντωση των υγιών στοιχείων, που τους έμπαιναν εμπόδιο στα σχέδια εκγερμανισμού και υλικής εκμετάλλευσης των πατριωτών.
Και πρώτα – πρώτα έπρεπε να φύγει από τη μέση ο Κολοκοτρώνης. Για το σκοπό αυτό έφτιαχναν ψευδομάρτυρες και σκηνοθετούσαν δίκες. Και μαζί με τον Κολοκοτρώνη κι ο Πλαπούτας υπήρξαν τα πρώτα εξιλαστήρια θύματα. Τα πρώτα κρατητήρια, τους πρώτους διωγμούς γνώρισε ο Κολοκοτρώνης το 1833 υπό τη διακυβέρνηση της Αντιβασιλείας. Φυλακίστηκε τότε μαζί με τον Κολοκοτρώνη και ο γιός του, ο Γενναίος, και ο Πλαπούτας, ο Ν. Μούκουρας, ο Κωνστ. Πελοπίδας, που ήταν γιατρός και μεγάλο στέλεχος της Φιλικής Εταιρείας, και άλλοι.
Στις 10 Ιανουαρίου είχαν κινήσει από την Κέρκυρα τα τρία συμμαχικά πολεμικά και τα μεταγωγικά με το στρατό, συνοδεύοντας τον Όθωνα στην Ελλάδα. Η είδηση έφτασε στο Ναύπλιο, πρωτεύουσα ακόμη της Ελλάδας, με τον παλιό τρόπο: με φωτιές που άναβαν από βουνό σε βουνό. Έγινε συγκινημένη ενθουσιαστική υποδοχή του συμπαθέστατου νεαρού βασιλιά, που ο ελληνικός λαός τον έβλεπε εκπρόσωπο της απελευθέρωσής του και ορόσημο της μετάβασής του από την τετρακοσιόχρονη σκλαβιά στη λευτεριά — Από τις πρώτες επιθυμίες που είχε εκφράσει ο Όθωνας ήταν να επιτραπεί στον αρχηγό των παλικαριών, τον Κολοκοτρώνη, να μπει στο Ναύπλιο, αλλά ξαρμάτωτος, όχι πάνω στο άλογο, και με την προστατευτική συνοδεία γαλλικής φρουράς. Είχε επικηρυχθεί η ζωή του σε πέντε χιλιάδες φράγκα ως αμοιβή σε κείνον που θα προσκόμιζε την κεφαλή του νικητή του Δράμαλη στο κυβερνείο… στους Επιτρόπους της Β. Αντιβασιλείας! Ο Κολοκοτρώνης δέχτηκε τους μειωτικούς όρους κι έδωσε τόπο στην οργή, ελπίζοντας πως η παρουσία του βασιλιά θα έβαζε κάποτε φραγμό στις ατασθαλίες ντόπιων και Βαυαρών.
Δυστυχώς υπάρχουν στα χρονικά των πολιτικών εξελίξεων περιπτώσεις, που η διαβολή, το ψεύδος και η συκοφαντία προτρέχουν της αποκατάστασης της αλήθειας. Εξάλλου κι ο ίδιος ο Όθωνας δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί τις δολοπλοκίες που εξυφαίνονταν μπρος στα μάτια του. Περισσότερο πίστευε τους συμπατριώτες του Βαυαρούς και το αρχοντολόι, που τον κολάκευε και τον περιστοίχιζε παρά τους ταπεινούς, τους φτωχοντυμένους και συνεσταλμένους λαϊκούς ήρωες.
Πατρίδα του Κολοκοτρώνη ήταν το χωριό της Καρύταινας Λιμποβίτσι, εκεί γεννήθηκε το 1770, όπου ο γέρος κατά το έθιμο των Μανιατών, είχε χτίσει πύργο, απ’ όπου να μπορεί να χτυπά τον εχθρό, σε ώρα επιδρομής. Με τον ερχομό του Όθωνα, που τον έβλεπε σαν κατακλείδα των εχθροπραξιών, και θέλοντας έμπρακτα να δείξει τη χαρά του, σ’ αυτό το νέο παιδί που το ’βλεπε, όπως ειπώθηκε, σαν το συμβόλαιο της απελευθέρωσης, του δώρισε τον πύργο του με τούτα τα λόγια: «… Παρουσίασα στον Όθωνα μια αναφορά και του επρόσφερα το κάστρο της Καρύταινας, το οποίον είχα φτιάξει με τα έξοδά μου. Έλεγα εις την αναφοράν μου ότι το κάστρο το έφτιασα δια να χρησιμεύσει εις την ανάγκην της πατρίδος μας, τώρα δεν μου χρησιμεύει πλέον και σας το προσφέρω».
Μα και τον Απρίλη της ίδιας χρονιάς 1833, που κατέβηκε στην Ελλάδα ο αδελφός του Όθωνα, ο Μαξιμιλιανός, κι αυτόν δεν τον άφησε παραπονεμένο. Διέδιδε ο Μαξιμιλιανός, πως του αρέσει να συγκεντρώνει κειμήλια του αγώνα, κι ο φιλότιμος αγωνιστής ικανοποίησε και εκείνου την επιθυμία στέλνοντάς του ως δώρο το σπαθί του. Πως το ’λεγε ο Σολωμός; «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι αγαπημένε, πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε…»
Το 1833 ο Κολοκοτρώνης και μεγάλος αριθμός αγωνιστών γνώρισαν το κλείσιμο στο κάτεργο του Ιτς καλέ, την Ακροναυπλία, και το 1834, με τη δίκη που επακολούθηοε, Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας καταδικάστηκαν εις θάνατον. Και εις την επονείδιστον εκείνη δίκη εμειοψήφισαν, προς τιμήν τους, οι: Γ. Τερτσέτης και Αθαν. Πολυζωίδης, αλλά η απόφαση παρέμεινε καταδικαστική.
Το 1835, με την ενηλικίωση του Όθωνα και την ανακήρυξή του σε βασιλέα, η ποινή του θανάτου μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη, και σε λίγο οι δυο αγωνιστές της λευτεριάς αποφυλακίστηκαν.
Αξίζει να προσθέσουμε ότι ο Γέρος του Μωριά, κλέφτης, αρματωλός, φιλικός, οπλαρχηγός, και επάξιος συντελεστής της ελληνικής λευτεριάς από τον τουρκικό ζυγό, πέθανε το 1843 μια νύχτα, από αιφνίδιο θάνατο, από κεραυνοβόλο αποπληξία, επιστρέφοντας από το χορό των Ανακτόρων — αυτά είναι τα απρόοπτα της ζωής — όπου είχε διασκεδάσει ρίχνοντας στη λήθη τις αγωνίες, τα χτυπήματα, τα κυνηγητά, τις δίκες και καταδίκες, που είχε υποστεί από την καμαρίλα των ανακτόρων.

Είμαστε στο πλευρό της Βενεζουέλας

Κατιούσα

«Ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Καλαμάτας, Venceremos, καταγγέλλει απερίφραστα την απροκάλυπτη, ωμή παρέμβαση των ΗΠΑ στα εσωτερικά της Βενεζουέλας, μιας χώρας που οι ίδιες οι ΗΠΑ με τις εγκληματικές τους ενέργειες (κυρώσεις, αποκλεισμοί, δεσμεύσεις λογαριασμών και χρυσού σε τρίτες χώρες, τιμωρία εταιριών που συναλλάσσονται μαζί της κλπ) επί σειρά ετών, την έφεραν σε αυτήν την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Έκπληκτη η ανθρωπότητα, παρακολουθεί το πρωτοφανές γεγονός, ο πρόεδρος της συμμορίας του Λευκού Οίκου, να διορίζει με διάγγελμά του τον Γκουαϊντό – ένα ανδρείκελο των αμερικανικών εταιριών πετρελαίου, μεταβατικό δήθεν πρόεδρο, σε μια χώρα που έχει ήδη εκλεγμένο από το λαό της πρόεδρο, τον Νικολάς Μαδούρο.
Αισθανόμαστε την ανάγκη να υποστηρίξουμε την Βενεζουέλα και για τον επιπλέον λόγο ότι ήταν η μόνη χώρα που στήριξε την Κούβα στέλνοντας πετρέλαιο, στην πιο κρίσιμη στιγμή της, που, μετά την Γκορμπατσοφική προδοσία, έμεινε εντελώς μόνη και αβοήθητη. Έτσι και η Κούβα σήμερα και πάντα, στέκεται δίπλα στην Μπολιβαριανή Βενεζουέλα, στέλνοντας στο λαό της, τους γιατρούς και τους επιστήμονες της. Γι’ αυτό οι γιάνκηδες, απειλούν τώρα με τον πιο ωμό τρόπο την Κούβα, να την βάλουν πάλι στη “λίστα” (τους) των χωρών που υποθάλπουν την τρομοκρατία¨.
Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στον λαό και την κυβέρνηση της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας.
Καταδικάζουμε απερίφραστα την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που συντάσσεται με τα βορειοατλαντικά αφεντικά, “αναγνωρίζοντας” την μαριονέτα των ΗΠΑ, ως “πρόεδρο” (παράνομα σύμφωνα με τον Γραμματέα του ΟΗΕ).
Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση να μην συνταχθεί με τα γεράκια των ΗΠΑ και της Ευρώπης,  εμπλέκοντας τη χώρα μας, για τα δικά τους συμφέροντα, μια ακόμη φορά  στα ιμπεριαλιστικά εγκληματικά τους σχέδια.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΤΗΣ!
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΥΡΡΩΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ!».
ΕΛΛΗΝΟΚΟΥΒΑΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΙΑΣ & ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ “VENCEREMOS”

"Documento" Γκεμπελισμού και αθλιότητας

Αβάντα στη Χρυσή Αυγή και κατηγορίες για “ρατσιστικό” ΠΑΜΕ με “αριστερίστικο” δεκανίκι από το Documento του Βαξεβάνη

Το αφήγημα για το “ακροδεξιό ΚΚΕ” έχει στηθεί για τα καλά και εμπλουτίζεται σε κάθε ευκαιρία με νέα “επιχειρήματα”. Το Documento μπήκε συγκριτικά όψιμα, αλλά πολύ δυναμικά στο παιχνίδι, και μετά τον “Βουκεφάλα Κουτσούμπα” που τροφοδοτεί τον εθνικισμό τάχατες, επανέρχεται σήμερα στη διαδικτυακή έκδοση, χωρίς να χρειαστεί να κουραστεί καθόλου, αφού παίρνει απλώς έτοιμη την καταγγελία των “Παρεμβάσεων” Σάμου στο Δημόσιο, της παράταξης που πρόσκειται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δηλαδή, για δήθεν “ρατσιστικό περιεχόμενο” στην απεργία που οργανώνεται με πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ στις 7 Φλεβάρη ενάντια στον εγκλωβισμό των προσφύγων στα hot – spot του νησιού.

Αντιστρέφοντας την πραγματικότητα με τα πόδια στο κεφάλι, οι Παρεμβάσεις παρουσιάζουν πως τάχα το ΠΑΜΕ συναινεί στο ότι “οι πρόσφυγες, όπου και να βρίσκονται, πρέπει να παραμείνουν έγκλειστοι σε Κέντρα (αρκεί να έχουν… «ανθρώπινες συνθήκες»), σε απομόνωση από τον οικιστικό ιστό των πόλεων και χωρίς ελευθερίες και δικαιώματα.” Παριστάνουν δηλαδή πως δεν ξέρουν την πάγια θέση και του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ (στο οποίο ουσιαστικά απευθύνεται η επίθεση, τόσο των Παρεμβάσεων όσο και του συριζαϊκού αναμεταδότη τους) για χορήγηση των απαραίτητων εγγράφων στους πρόσφυγες ώστε να προωθηθούν σε όποιον προορισμό επιθυμούν, αίτημα που εξάλλου κι οι ίδιοι προβάλλουν στο τέλος της καταγγελίας τους. Την ίδια στιγμή μάλιστα που οι ίδιοι ζητούν να κλείσουν τα hot spot και να μετακινούνται ελεύθερα οι πρόσφυγες, κατηγορούν το ΠΑΜΕ ότι “αποδέχεται την επικίνδυνη λογική του «να φύγουν από δω οι πρόσφυγες και να πάνε αλλού»” και διερωτάται αν αυτή είναι “ταξική πολιτική”, υπονοώντας ότι ταξική πολιτική είναι να παραμείνουν όλοι στο νησί, σε προφανή αντίφαση με τα ίδια τους τα αιτήματα.

Κι αν όλα τα παραπάνω εντάσσονται σε μια φτηνή, πλην αναμενόμενη πολιτική αντιπαράθεση και πολεμική, η κατηγορία πως το ΠΑΜΕ συνέβαλε στο κλίμα επίθεσης στον εκπαιδευτικό και μέλος των Παρεμβάσεων Φώτη Μαντζώρο από “αγανακτισμένους” γονείς σε σύσκεψη πριν λίγες μέρες για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων, περνάει πλέον ξεκάθαρα στη σφαίρα της πολιτικής ανηθικότητας, τόσης που το συγκεκριμένο τμήμα της ανακοίνωσης δεν το αναπαρήγαγε καν η φυλλάδα του Βαξεβάνη, αν και υποθέτουμε απλώς επειδή έκρινε ότι το υπόλοιπο αρκούσε για την αντι – ΚΚΕ προπαγάνδα της κι όχι από κάποιου είδους ευαισθησία.

“Αυτά τα «αιτήματα» θρέφουν τη ρατσιστική αντίληψη απέναντι στα προσφυγόπουλα και την επίθεση στο μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ και μέλος των Παρεμβάσεων. «Αφού όλοι θέλουμε να φύγουν, κι αυτοί θέλουν να φύγουν, τι να κάνουν στα σχολεία τα προσφυγόπουλα;»: έτσι σκέφτονται αυτοί που επιτέθηκαν στον Φ. Μαντζώρο, έτσι σκέφτονται και οι περισσότεροι από τους φορείς στους οποίους απευθύνθηκε το ΠΑΜΕ για να κατέβουν μαζί σε απεργία!” Έχουν το θράσος να τα γράφουν αυτά, όταν από την πρώτη στιγμή η ΝΤ Σάμου της ΑΔΕΔΥ, στην οποία μόνοι τους λένε πως το ΠΑΜΕ έχει την απόλυψη πλειοψηφία, καταδίκασε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, διατρανώντας πως θα υποστηρίξει μέχρι τέλους το δικαίωμα των προσφυγόπουλων σε ισότιμη και αξιοπρεπή μόρφωση μαζί με όλα τα παιδιά του νησιού, των ίδιων προσφυγόπουλων που τάχα το ΠΑΜΕ “θέλει να φύγουν”.

Ας αφήσουμε όμως όσους θεωρούν πως μπορούν να κάνουν εξ αριστερών αντιπολίτευση στο ΚΚΕ με αφορμή το προσφυγικό (και σε μεγάλο βαθμό και τη συμφωνία των Πρεσπών) λειτουργώντας για μία ακόμα φορά ως πολλαπλασιαστές προπαγανδιστικής ισχύος της κυβέρνησης, σε ένταση μάλιστα που αρχίζει να θυμίζει τις ανάσες αξιοπρέπειας και τα δημοψηφισματικά τσάμικα του ’15. Επιστρέφοντας λοιπόν στο Documento και την έντυπη έκδοσή του αυτή τη φορά, βλέπουμε μια δημοσκόπηση η οποία εκτός του ότι προσπαθεί να μας πείσει με ζήλο για το κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ Τσίπρα και Κούλη, ζήλο που συγκρίνεται μόνο με εκείνο των φιλο – ΝΔ μέσω να παρουσιάσουν τη διαφορά σε επίπεδα στρατόσφαιρας.

Το καλύτερο όμως είναι ότι παρουσιάζει το ποσοστό της ΧΑ στο 9,2%, σε μια εντελώς απροσχημάτιστη απόπειρα σπρωξίματος της εγκληματικής οργάνωσης στη λογική του “ό,τι κόβει ψήφους στη ΝΔ καλό είναι”. Λογική, που με διαφορετική αφετηρία καταλήγει στην αβάντα των ναζί που κάνει για τους δικούς του λόγους το “Βήμα” του Μαρινάκη, εμφανίζοντας σε αντίστοιχα ποσοστά της ΧΑ.  Η ελπίδα των Συριζαίων φαίνεται να είναι ξεκάθαρα η παγίωση της ΧΑ ως τρίτης δύναμης με ενισχυμένα ποσοστά, ώστε να πουλήσουν καλύτερα το σενάριο του “μετώπου προόδου ενάντια στην ακροδεξιά”, ειδικά εφόσον οι βουλευτικές ακολουθήσουν τις τοπικές και τις ευρωεκλογές, όπου ως γνωστόν η ΧΑ είχε και την προηγούμενη φορά σχεδόν αγγίξει το διψήφιο. Οι φασίστες εξάλλου έπιασαν αμέσως το νόημα, αναδημοσιεύοντας όλο χαρά τη δημοσκόπηση μαζί με εκείνη του Βήματος στην ιστοσελίδα τους:

Όσο για το 3,5% που δίνει η ίδια δημοσκόπηση στο ΚΚΕ, απλά το αρχειοθετούμε για να έχουμε κάτι να γελάμε τη βραδιά των εκλογών, γιατί καθώς φαίνεται τα υπόλοιπα στοιχεία των επερχόμενων αναμετρήσεων μόνο για γέλια δε θα είναι.

Κατιούσα

Η χάρη των τοπικών κουκουλοφόρων έφτασε μέχρι την Πάτρα!

        

Η χάρη των τοπικών κουκουλοφόρων, που βρώμισαν την τοπική κοινωνία με συκοφαντίες και ψεύτικες καταγγελίες, έφτασε μέχρι την Πάτρα! Οι κουκουλοφόροι δεν άντεξαν στα στενά τοπικά πλαίσια και είπαν να ανοίξουν τα φτερά τους για να ρίξουν την λάσπη τους στον δήμαρχο της Πάτρας, Κώστα Πελετίδη, λες και δεν έχει η Πάτρα βρωμιάρηδες και κουκουλοφόρους για να κάνουν αυτήν τη δουλειά! Έτσι οι κουκουλοφόροι κατήγγειλαν τον Πελετίδη ότι πήγε σε κομματική συγκέντρωση του Μητσοτάκη! Οι κουκουλοφόροι μάλιστα κυκλοφόρησαν και μία αποκαλυπτική φωτογραφία του Πελετίδη με τον Μητσοτάκη! Βέβαια ο Κώστας Πελετίδης δεν πήγε σε καμιά συγκέντρωση κανενός Μητσοτάκη και κανενός Τσίπρα! Σε μια εκδήλωση τοπικής εφημερίδας πήγε και στη φωτογραφία εκτός από τον Μητσοτάκη, φαίνεται και ο υποψήφιος περιφερειάρχης του ΣΥΡΙΖΑ! Αλλά τι να πεις;! Μια φορά κουκουλοφόρος, πάντα κουκουλοφόρος και μάλιστα πανελλήνιας εμβέλειας! Μια φορά ψεύτης πάντα ψεύτης! Και οι καταγγελίες των κουκουλοφόρων σε τοπικό επίπεδο είναι τόσο αληθείς όσο αληθινή είναι η καταγγελία τους για τον δήμαρχο της Πάτρας.

Χαρίλαος Ταπαρίδης