Νεοφιλελέ Αυνανισμός

Είναι γνωστό εδώ και χρόνια πως η σάτιρα των Ράδιο Άρβυλα κυμαίνεται στην καλύτερη μεταξύ ντεμέκ απολίτικ καφενειακού χαβαλέ και αντιδραστικών ιδεολογημάτων. Όπως είχε κλειδώσει και στο στοίχημα, η μετακίνησή της παρέας στη συχνότητα του ΣΚΑΪ σήμανε και την πλήρη “απελευθέρωση” της πηγαίας νεοφιλελεύθερης φλέβας τους, τσακίζοντας κόκκαλα.

Αφουγκραζόμενοι τα προβλήματα του απλού κόσμου και κατόπιν λαϊκής απαίτησης κατά τα λεγόμενά τους, πρόβαλλαν στη χθεσινοβραδυνή τους εκπομπή δύο φορές ένα σποτάκι, με αφορμή την τετραήμερη άδεια αυνανισμού που αποφάσισε να παραχωρήσει σουηδικών συμφερόντων εταιρεία στη Βρετανία στους υπαλλήλους της, για να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους.

Αφήνοντας παντελώς ασχολίαστο το γεγονός πως επρόκειτο για απόφαση ιδιωτικής, ιδιωτικότατης εταιρείας στο εξωτερικό, οι συντελεστές της εκπομπής αστειεύτηκαν με τον πιο εύκολο δυνατό τρόπο, παρουσιάζοντας δημόσιους υπαλλήλους ν’ απαιτούν εφαρμογή του μέτρου και στη χώρα μας.

Σαν να μην αρκούσε ο εμετικός αυτός κοινωνικός αυτοματισμός, σε ό,τι αφορά τα πλάνα που χρησιμοποιήθηκαν, η μόνη σχέση που είχαν με δημόσιους υπαλλήλους ήταν πως ένα από αυτά προέρχονταν από διαδήλωση εκπαιδευτικών, αν κρίνουμε από το πανό. Όλες οι υπόλοιπες ήταν από κινητοποιήσεις φοιτητών και άλλων κλάδων, συκοφαντώντας εμμέσως πλην σαφώς συνολικά τις εργασιακές διεκδικήσεις των εργαζομένων τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Στο τέλος εμφανίζεται και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης σε ένα τάχαμου λογοπαίγνιο περί “ασυγκράτητων συντρόφων”, που, πάντα κατά τα λεγόμενα του κεντρικού παρουσιαστή Αντώνη Κανάκη, ήταν κι εκείνο που άρεσε ιδιαίτερα στο δαπίτικο κοινό της εκπομπής.

Εκεί που η φτήνια και η χυδαιότητα έξυσαν όμως τον πάτο, ήταν η στιγμή που εμφάνισαν – με μωσαϊκό στα πρόσωπα, νομίζοντας πως απευθύνονται μόνο στους δεξιούς χαχόλους χειροκροτητές τους – το Γιώργο Πέρρο από το ΠΑΜΕ και το Χρήστο Κατσώτη, στη διάρκεια κινητοποιήσεων να “δηλώνουν” πως χρειάζονται “σχέδιο Αυνάν για εκτόνωση” και πως πρέπει “εκτός από την άδεια αυνανισμού, να καταβληθούν και οδοιπορικά για εμάς που πρέπει να πάμε στο χωριό, στη φύση για να τον παίξουμε”.

Μπορεί να μην τυφλώνει ο αυνανισμός, όταν όμως σε τυφλώνει το μίσος για την εργατική τάξη και τα δίκια της, το μόνο σίγουρο είναι πως καταλήγεις  σε παλινδρομικές κινήσεις και με τα δύο χέρια.

απο ΚΑΤΙΟΥΣΑ 

Ο αριστερότερος να κλείσει την πόρτα – Με Κουντουρά, Δανέλλη και Αγτζίδη η νέα φουρνιά υποψηφίων ευρωβουλευτών του Σύριζα

Κατιούσα

Δεν περιμέναμε τίποτε λιγότερο μετά τη μεγαλειώδη λαοθάλασσας της Προοδευτικής Συμμαχίας στο Γαλάτσι, που έδωσε το σάλπισμα της εφόδου προς τον ουρανό, με Μπίστη, Τζουμάκα και μια ακόμα διασκευή του πολύπαθου “Bella Ciao”, του “Κάρμινα Μπουράνα” της εποχής μας.
Η νέα φουρνιά υποψηφίων που ανακοινώθηκε πριν λίγες ώρες για το ευρωψηφοδέλτιο του Σύριζα, που κοντεύει να αποκτήσει περισσότερους κύκλους κι από αμερικάνικο σήριαλ, μπορεί να μην περιλάμβανε τους προαναφερθέντες επαναστάτες, δεν απογοήτευσε ωστόσο με το νέο ριζοσπαστικό αέρα που φέρνει στα πολιτικά μας πράγματα.
Το ηχηρότερο όνομα είναι φυσικά αυτό της Έλενας Κουντουρά, γνωστής για τους αγώνες της στην αριστερά και καλύτερη υπουργός τουρισμού του γαλαξία. λόγος για τον οποίο εξάλλου άλλαξε άρον – άρον ο νόμος που θα την εξανάγκαζε να παραιτηθεί από βουλευτής για να διεκδικήσει μια θέση στην ευρωβουλή. Τι κι αν παλιότερα, ως στέλεχος των ΑΝΕΛ, δήλωνε πως με το Σύριζα τους χωρίζουν τα εθνικά θέματα, τι κι αν μέχρι πριν λίγους μήνες υποστήριζε πως θα καταψήφιζε τη συμφωνία των Πρεσπών, όλα αυτά είναι παρωνυχίδες μπροστά στην ανάγκη η ως χθες συνοδοιπόρος του Πάνου Καμμένου να ορθώσει το ανάστημά της στην άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.
Κατά τα λοιπά, οι νέες προσθήκες στο ψηφοδέλτιο ένα ποτ πουρί των πρόθυμων προοδευτικών συμμάχων του Γαλατσίου, με μπόλικη ΔΗΜΑΡ, μια ολίγη από Γέφυρες  και πρώην ποτάμι με τον σαν έτοιμο από καιρό Σπύρο Δανέλλη, πάντα όμως – κι αυτό είναι το μόνο που μετράει – 100% ΠΑΣΟΚ.
Απαραίτητη και η “κινηματική” εσάνς, με το δημοσιογράφο Πάνο Λάμπρου που είχε καταθέσει παλιότερα ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη της 17 Νοέμβρη, εκπροσώπους οργάνωσης Ρομά και ΛΟΑΤΚΙ οικογενειών για ξέπλυμα και στέγνωμα στους 90 βαθμούς.
Η πραγματικά γκανιάν υποψηφιότητα ωστόσο, είναι εκείνη του ιστορικού Βλάση Ατζίδη, γνωστός κυρίως από το μπλογκ του “Πόντος και Αριστερά”, κι άλλες δημοσιεύσεις και παρεμβάσεις του, που τα βάζουν στα ίσια σε αντισταλινισμό με ψυχροπολεμικούς Αμερικανούς ιστορικούς του ’50. Όταν ο ιστορικός δεν ασχολείται με το πόσα εκατομμύρια Ποντίων κατέσφαξε κυνικά ο πατερούλης, ο Αγτζίδης επιδίδεται στην πλοκή εγκωμίων για το μέγα ευεργέτη Βορείου και πάσης Ελλάδος Ιβάν Σαββίδη. Είτε αποδίδοντας στη Στάλιν την ελλιπή ελληνομάθεια του επιχειρηματία, που “προέρχεται από τον ελληνισμό που μεγαλούργησε από τον 19ο αιώνα στη Ρωσία, αλλά και στη σοβιετική περίοδο έως και το 1937, όταν ξεκίνησαν οι αντιμειονοτικές σταλινικές διώξεις”, είτε παρουσιάζοντας την εισβολή Σαββίδη με το κουμπούρι στο γήπεδο ως “ατυχές συμβάν”, το οποίο μάλιστα υποκρύπτει ρατσιστικά και αντιπροσφυγικά συναισθήματα.
Έχοντας ήδη από καιρό προσεγγίσει το αφάν γκατέ των αντικομμουνιστών ιστορικών και ιστοριοδίφων της χώρας, όπως ο Νίκος Μαραντζίδης, ο Σπυρίδων Σφέτας και ο τέως μακεδονομάχος και σύμβουλος της χούντας Νίκος Μέρτζος, ο Σύριζα ολοκληρώνει το καρέ με την υποψηφιότητα Αγτζίδη, που μας αφήνει την ειλικρινή απορία για το πότε θα λυθεί η παρεξήγηση που κρατά μακριά από την Κουμουνδούρου το θαυμαστή της χουντικής πολιτιστικής άνθισης Στάθη Καλύβα. Το μόνο σίγουρο είναι πως το κυβερνών κόμμα κρατάει κι άλλους αριστερούς άσους στο μανίκι του και δε θα μας αφήσει να πλήξουμε ως τι κάλπες.

Η Λιβύη ... διδάσκει ξανά

Η κλιμάκωση των συγκρούσεων στη Λιβύη την τελευταία βδομάδα, με την επίθεση που πραγματοποιεί ο στρατηγός Χαλίφα Χαφτάρ προς την πρωτεύουσα Τρίπολη, φέρνει ξανά στο προσκήνιο τον σφοδρό ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό στη χώρα, που πριν από 8 χρόνια «απελευθερωνόταν» υποτίθεται από το ΝΑΤΟ. Ηταν τότε, στις 19 Μάρτη του 2011, που με το πρόσχημα του τερματισμού του βάρβαρου καθεστώτος του Μ. Καντάφι, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ ξεκινούσαν τη στρατιωτική επέμβαση κατά του λαού της χώρας αυτής της Βόρειας Αφρικής με τον τεράστιο ορυκτό πλούτο (πετρέλαιο και φυσικό αέριο). Λίγο πριν, ο Καντάφι είχε γίνει «καλός σύμμαχος» και έκλεινε δουλειές με μεγάλους ενεργειακούς κολοσσούς όπως η βρετανική BP, η γαλλική «Total», η ιταλική ENI, η ισπανική «Repsol», οι αμερικανικές «ΕxxonMobil», «Chevron», «Occidental Petroleum», «Hess», «Conoco Phillips», η γερμανική RW DIA E. Ομως, όταν θέλησε να επαναδιαπραγματευτεί τα συμβόλαια με αυτές και να ανοίξει περισσότερο τις μπίζνες με μονοπώλια χωρών όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, έγινε το «μαύρο πρόβατο», ο ...αιμοσταγής δικτάτορας που έπρεπε να ανατραπεί. Ετσι πρωτοστατούντων των ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας, συμμάχων τους πετρελαιομοναρχιών του Κόλπου, χρηματοδοτήθηκαν και στήθηκαν οι αντιπολιτευόμενοι ισλαμιστές και προετοιμάστηκε το μακελειό που ακολούθησε. Για τους διάφορους δήθεν ευαίσθητους στα ανθρώπινα δικαιώματα και τους κάθε λογής σοσιαλδημοκράτες και οπορτουνιστές, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα μας, το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά και δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το λεγόμενο φαινόμενο της «αραβικής άνοιξης», που το είδαμε να εξελίσσεται και στην Τυνησία, στην Αίγυπτο και τη Συρία, ήταν «λαϊκή επανάσταση», συσκοτίζοντας ότι αξιοποιήθηκε η λαϊκή δυσαρέσκεια για ανοχή και στήριξη στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Μόνο το ΚΚΕ κατήγγειλε από την πρώτη στιγμή ότι πίσω από την αμερικανόπνευστη «αραβική άνοιξη» έρχεται χειμώνας για τους λαούς.

***

Η ελληνική αστική τάξη τότε, μέσω της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και με τη στήριξη όλων των αστικών κομμάτων (ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., Κόμμα Μπακογιάννη) έδωσε «γην και ύδωρ» για να πραγματοποιηθούν οι επεμβάσεις. Η βάση της Σούδας, ο Αραξος, το Ακτιο, η φρεγάτα «Λήμνος» πήραν μέρος στις επιχειρήσεις και τους βομβαρδισμούς που έσπερναν το θάνατο, την καταστροφή και τον ξεριζωμό σε χιλιάδες Λίβυους. Ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου καυχιόταν και έπαιρνε τα εύσημα από την κυβέρνηση του «προοδευτικού» Ομπάμα, για τη συμμετοχή της χώρας, που «ανταποκρίθηκε πλήρως στις υποχρεώσεις στη γειτονιά μας». Ο τότε πρόεδρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας, στην αντιπολίτευση, ενώ συμβάδιζε με όλες τις οπορτουνιστικές δυνάμεις του ΚΕΑ, που νομιμοποιούσαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την ιμπεριαλιστική επέμβαση, ψέλλιζε απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να μην υστερήσει σε «διπλωματικές - ανθρωπιστικές πρωτοβουλίες» που έπαιρνε τότε ο Ερντογάν, Πρόεδρος της Τουρκίας, ο οποίος συμμετείχε μετά από κάποια αρχικά τσαλίμια και στους βομβαρδισμούς. Το τότε στέλεχος του ΣΥΝ, η σημερινή περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου είχε πει χαρακτηριστικά το ...αμίμητο περί «ανθρωπιστικής επέμβασης».
Σήμερα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με το ...μετάλλιο του καλύτερου σημαιοφόρου του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην περιοχή και του «μεντεσέ» - κατά τον Αμερικανό πρέσβη Πάιατ - δεν έχει δίλημμα για το τι θα πράξει σε σχέση με τη χρήση των βάσεων και των υποδομών σε ενδεχόμενη νέα επέμβαση στη Λιβύη, όσο πλησιάζει η νέα μοιρασιά. Ηδη, εξάλλου, διάφορα δημοσιεύματα κάνουν λόγο για ενεργοποίηση της βάσης της Σούδας και συχνότερες επισκέψεις παραγόντων της CIA που σχετίζονται με την κατάσταση στη Λιβύη. Το τι ακριβώς θα γίνει με την επιχείρηση του στρατηγού Χαφτάρ, που αμφισβητεί την κυβέρνηση που στηρίζουν οι ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις, μένει να φανεί. Το πρόσωπο αυτό εξάλλου δεν είναι τυχαίο. Πρόκειται για πρώην αξιωματικό του Καντάφι, που πέρασε για ένα διάστημα στο πλευρό των ΗΠΑ. Επίσης διατηρεί σχέσεις με τη Ρωσία και φαίνεται ότι παζαρεύει και με τους δύο για τη μοιρασιά του πλούτου της χώρας.

***

Οι εξελίξεις έχουν επιβεβαιώσει πολλαπλά τη θέση του ΚΚΕ ότι οι ΝΑΤΟικές «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» δεν φέρνουν την ειρήνη, την ασφάλεια, αντίθετα υποδαυλίζουν συγκρούσεις και πολέμους. Οτι ο ορυκτός πλούτος, τα σχέδια εκμετάλλευσης και αξιοποίησης, αντί για ευλογία, γίνονται συμφορά για τους λαούς, αφού είναι αντικείμενο αδυσώπητου ανταγωνισμού ανάμεσα σε ισχυρά μονοπωλιακά συμφέροντα που δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα για το κέρδος. Αυτό πληρώνουν οι λαοί της Συρίας, της Λιβύης, της Υεμένης και άλλοι με το αίμα τους. Επίσης, οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι η ανάδειξη της Ελλάδας σε βασικό πυλώνα του αμερικανοΝΑΤΟικού σχεδιασμού στην ευρύτερη περιοχή, που περιλαμβάνει και τη Νότια και Ανατολική Μεσόγειο, έχει πολύ μεγάλη ατζέντα, που επεκτείνεται από τον Καύκασο μέχρι τη Βόρεια Αφρική. Δηλαδή, σε απλά Ελληνικά, με πρωταγωνιστικό ρόλο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα και ο λαός της χώνονται βαθιά, σε μεγάλη έκταση, σε επικίνδυνα σχέδια και ανταγωνισμούς. Το ζήτημα αυτό πρέπει να γίνει κριτήριο για τον λαό ιδιαίτερα μπροστά στις εκλογικές μάχες του Μάη. Με την ψήφο τους να καταδικάσουν αυτή την πολιτική και να ενισχύσουν τη μόνη δύναμη που καλεί σε αγώνα ενάντια σε αυτά τα σχέδια, που επιδιώκει την εργατική - λαϊκή αφύπνιση και κινητοποίηση για την απεμπλοκή από κάθε νέο ιμπεριαλιστικό τυχοδιωκτισμό, για την εναντίωση στο σύστημα που γεννά τον πόλεμο, τη φτώχεια και την προσφυγιά.

Δ. Κ.

Κριτήριο για τη νεολαία

Με ένα πολυνομοσχέδιο - σκούπα, μια μέρα πριν από τις φοιτητικές εκλογές και λίγες μόλις βδομάδες πριν από τις εκλογές του Μάη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προωθεί την πλέον εμβληματική παρέμβαση στους χώρους της Εκπαίδευσης, επιβεβαιώνοντας τον βαθιά αντιλαϊκό χαρακτήρα της πολιτικής της.
Η ουσία των διατάξεων που περιλαμβάνονται στις εκατοντάδες σελίδες του νομοσχεδίου και αποτυπώνει το σχεδιασμό κυβέρνησης - ΕΕ, δικαιολογεί απόλυτα τους χαρακτηρισμούς «Λύκειο - αρένα ανταγωνισμού» και «Πανεπιστήμια με τη βούλα της αγοράς», με τα οποία δεν πρέπει να συμβιβαστεί η νεολαία. Γι' αυτό, το πολυνομοσχέδιο και η στάση κάθε κόμματος πρέπει να αποτελέσουν κριτήριο ψήφου για μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές, κι έναν ακόμη λόγο για να ενισχύσουν την «Πανσπουδαστική» στις φοιτητικές εκλογές και το ΚΚΕ σε όλες τις κάλπες του Μάη.
Το πολυνομοσχέδιο οδηγεί σε ένα Λύκειο ακόμα πιο ταξικό, σ' ένα ατελείωτο εξεταστικό μαραθώνιο, όπου δεν χωράνε οι μορφωτικές ανάγκες της νέας γενιάς.
Προσαρμόζει ακόμα περισσότερο το Πανεπιστήμιο στα μέτρα των μεγαλοεπιχειρηματιών, μακριά από την ανάγκη να μαθαίνουν οι φοιτητές ολοκληρωμένα την επιστήμη τους, να βρίσκουν οι απόφοιτοι δουλειά με δικαιώματα στο αντικείμενο που σπούδασαν.
Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέχεια των «μεταρρυθμίσεων» που έκαναν στην Εκπαίδευση οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, επεκτείνει τις κατηγοριοποιήσεις, τις διαφοροποιήσεις των εκπαιδευτικών διαδρομών, την πιο στενή σύνδεση όλων των βαθμίδων της Εκπαίδευσης με τις επιχειρήσεις.
Ετσι, ακόμα περισσότερο σε σχέση με το παρελθόν, μαθητές και φοιτητές καλούνται να μετράνε το κάθε επόμενο βήμα ανάλογα με το πόσο βαθιά μπορούν να βάλουν το χέρι στην τσέπη: Το αν και σε ποια σχολή θα σπουδάσουν εξαρτάται από το αν και πόσα έχουν να πληρώσουν σε φροντιστήρια. Το αν και σε ποια δουλειά θα δουλέψουν εξαρτάται από το αν και πόσα έχουν να πληρώσουν για να αγοράσουν μεταπτυχιακά, σεμινάρια, πιστοποιήσεις κ.λπ., ώστε να συμπληρώσουν το βιογραφικό τους.
Το μορφωτικό περιεχόμενο των σπουδών σε όλες τις βαθμίδες υποβαθμίζεται. Ακόμα και αυτή η κουτσουρεμένη γενική παιδεία που δίνει το σημερινό Λύκειο, με το σχέδιο της κυβέρνησης ουσιαστικά σταματά στην Α' Λυκείου.
Οι πανεπιστημιακές σπουδές αποκτούν ολοένα και περισσότερο χαρακτήρα εφήμερης κατάρτισης για τους πολλούς, αφού στα τμήματα των συγχωνευμένων ιδρυμάτων τα προγράμματα σπουδών προσανατολίζονται στενά στις πρόσκαιρες «αναπτυξιακές» προτεραιότητες του κεφαλαίου.
Αυτή είναι η ουσία της ευρωενωσιακής στρατηγικής για την Ανώτατη Εκπαίδευση, με όσες παραλλαγές κι αν προσπαθούν να την προωθήσουν τα κόμματα της ΕΕ. Γι' αυτό, εξάλλου, η ΝΔ δεν λέει κουβέντα για όλα τα παραπάνω.
Οι μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων, για «σχολείο που να μορφώνει και όχι να εξοντώνει», συναντιούνται με τις διεκδικήσεις των φοιτητών να μαθαίνουν ολοκληρωμένα την επιστήμη τους, να σπουδάζουν χωρίς εμπόδια και να δουλεύουν στο αντικείμενο των σπουδών τους με δικαιώματα.
Σηματοδοτούν την ηχηρή αγωνιστική απάντηση που πρέπει να δώσει η νέα γενιά στους σχεδιασμούς κυβέρνησης - κεφαλαίου - ΕΕ, που θέλουν την πλειοψηφία των νέων να ανακυκλώνεται από την κακοπληρωμένη μισοδουλειά στην ανεργία, με τα πτυχία κορνίζες στους τοίχους!
Οι φοιτητές έχουν την ευκαιρία να δώσουν μια πρώτη ηχηρή απάντηση σ' αυτούς τους σχεδιασμούς, να κάνουν ένα βήμα μπροστά, ρίχνοντας στην κάλπη των σημερινών φοιτητικών εκλογών το ψηφοδέλτιο της «Πανσπουδαστικής».
Οι εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, μαζί και χιλιάδες 17άρηδες που θα ψηφίσουν για πρώτη φορά στις επικείμενες ευρωεκλογές και τοπικές εκλογές, μπορούν να κάνουν τη διαφορά! Να τιμωρήσουν την ΕΕ και τα κόμματά της, που με την πολιτική τους υπονομεύουν το μέλλον της νεολαίας, ενισχύοντας αποφασιστικά το ΚΚΕ, το μόνο κόμμα που μπορεί να εγγυηθεί τον αγώνα για τα δικαιώματα και τις σύγχρονες ανάγκες της νέας γενιάς, στη μόρφωση, στη δουλειά, στη ζωή!

Αισχρή καπηλεία του ονόματος του ΠΑΟΚ από τη ναζιστική Χρυσή Αυγή

Από nikos

Για ακόμη μια φορά τα ναζιστικά αποβράσματα της εγκληματικής Χρυσής Αυγής επιχειρούν να ψαρέψουν ψήφους από τη μεγάλη δεξαμενή των οπαδών-φιλάθλων του ποδοσφαίρου.
Έτσι, με αφορμή πρόσφατη διαμαρτυρία στη Θεσσαλονίκη μιας μικρής μερίδας οπαδών του ΠΑΟΚ για την Συμφωνία των Πρεσπών, τα φασιστοειδή δεν έχασαν ευκαιρία να καπηλευτούν – και πάλι!- το όνομα της δημοφιλούς βορειοελλαδίτικης ομάδας για πολιτικό όφελος.
Χρησιμοποιώντας τον τίτλο «Προδότες, ένας είναι ο ΠΑΟΚ και μια η Μακεδονία» στο ναζιστοσάιτ τους, τα ανθρωποειδή της Χρυσής Αυγής προσπαθούν να αναμείξουν τον ΠΑΟΚ και τον φίλαθλο κόσμο του με τις εθνικιστικές, φασιστικές και μισαλλόδοξες κορώνες τους. Το έχουν άλλωστε ξανακάνει στο παρελθόν, παίρνοντας πληρωμένη απάντηση από τους ίδιους τους οργανωμένους οπαδούς της ομάδας.
Ήταν το 2013, όταν οι χρυσαυγίτες τα «έβαλαν» με τον αλβανικής καταγωγής ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ Έργκους Κάτσε, χύνοντας ρατσιστικό δηλητήριο και επιχειρώντας να χειραγωγήσουν τα εθνικιστικά ένστικτα τμήματος των οπαδών. Την απάντηση τους την πήραν από συνδέσμους του ΠΑΟΚ οι οποίοι σε κοινή τους ανακοίνωση εξαπέλυαν δριμύτατη επίθεση στη ναζιστική συμμορία.
Οι οπαδοί της ομάδας χαρακτήριζαν «κατάπτυστη, γλοιώδη και αισχρά ψηφοθηρική» την ανακοίνωση των χρυσαυγιτών, τους οποίους στόλιζαν με κοσμητικά επίθετα (αμόρφωτοι ανιστόρητοι υπανθρωπίσκοι κλπ.).
Σημείωναν δε, μεταξύ άλλων, οι σύνδεσμοι του ΠΑΟΚ: «Σας απαγορεύεται δια ροπάλου, τσεκουριού και φωτιάς (αγαπημένα αντικείμενα του έμφυτου μίσους σας σε παναθρώπινες αξίες) να πιάνετε στο στόμα σας το ιστορικό χαμηλοτάβανο, τους ανθρώπους του και τον ΠΑΟΚ εν γένει, που εξαιτίας της (πανομοιότυπης με τη δική σας) μισαλλοδοξίας της απέναντι πλευράς του Αιγαίου, αναγκάστηκε να ξεριζωθεί από την εστία του και με ανήκεστες κακουχίες να μεταναστεύσει αλλού».
Πρέπει και σήμερα, οι οπαδοί κάθε ομάδας, η νεολαία που συσπειρώνεται γύρω από τον αθλητισμό, ο λαός συνολικά, να δώσει «κόκκινη κάρτα» στην εγκληματική οργάνωση των χρυσαυγιτών, γυρίζοντας την πλάτη στην φασιστική-εθνικιστική ιδεολογία που οι απόγονοι του Χίτλερ και των ταγματασφαλιτών επιχειρούν να διασπείρουν μέσα και έξω απ’ τα γήπε

Δια βίου εκπαίδευση και αγορά: αντιφάσεις και όρια για τις κοινωνικές ανάγκες του 21ου αιώνα

Πέτρος Σκυθιώτης

Το πλέγμα σχέσεων εργασίας, οικονομίας και εκπαίδευσης είναι το βασικό δίκτυο σχέσεων οι οποίες αλληλεπιδρώντας κατευθύνουν την αναπαραγωγή και την ανάπτυξη μιας κοινωνίας. Ιστορικά, οι σχέσεις αυτές την επηρεάζουν σε μέγιστο βαθμό, καθώς καθορίζουν ποσοτικά και ποιοτικά τον πλούτο που μπορεί να παραχθεί μετρημένος σε προϊόντα και υπηρεσίες, καθώς και το είδος του υποκειμένου της εργασίας που παράγει αυτόν τον πλούτο. Οι παραγωγικές σχέσεις, οι παραγωγικές δυνάμεις και η διαλεκτική τους δεν περιορίζεται μόνο στην εργασία και συνεπώς στην οικονομία (ως το εδώ και τώρα, το παρόν και το άμεσο μέλλον της παραγωγικής βάσης μια κοινωνίας), αλλά επεκτείνονται και στην εκπαίδευση αφού εκεί εδράζεται ο σχεδιασμός των προηγούμενων δύο. Αλλά και αντίθετα: ο σχεδιασμός της εκπαίδευσης εδράζεται και στις νέες εξελίξεις και μεταβολές, τις νέες ανάγκες, τις νέες τάσεις της οικονομίας και της εργασίας.

Προκύπτει, επομένως, ένα δίπολο για το οποίο απαιτείται ένας κυκλικός «σχεδιασμός». Στον έναν πόλο είναι η εκπαίδευση και στον άλλον η οικονομία-εργασία· ο ένας πόλος σχεδιάζεται με σημείο αναφοράς τον άλλο, ο σχεδιασμός του ενός λαμβάνει υπόψη και ανατροφοδοτείται από τον σχεδιασμό του άλλου. Έβαλα παραπάνω σε εισαγωγικά τη λέξη σχεδιασμός για τον εξής λόγο: στην αστική ιδεολογία, ενώ η εκπαίδευση είναι (ή ήταν;) κάτι φυσικό να σχεδιάζεται αφού αυτή αφορά ένα μακρόχρονο διάστημα απόκτησης γνώσεων (το οποίο αυξάνει όσο ιστορικά αυξάνουν οι συσσωρευμένες γνώσεις και οι τεχνολογικές δυνατότητες της κοινωνίας), στην εργασία-οικονομία της αγοράς ο σχεδιασμός αποτελεί απαγορευμένο ή/και ανέφικτο όρο.

Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής λειτουργεί με ευκαιρίες κερδοφορίας και επενδύσεων, με συνεχείς μεταβολές, με οικονομικούς κύκλους σε μακρές και σύντομες διάρκειες ανά χώρες και ανά κλάδους, με κρίσεις κ.λπ., έτσι ώστε να καθιστούν το σχεδιασμό όχι μόνο περιττό, αλλά και μη θεμιτό. Εφ’ όσον στην ελεύθερη αγορά τα κεφάλαια μπορούν ελεύθερα να μετακινούνται στον χώρο (από τον έναν κλάδο στον άλλο, από μια χώρα στην άλλη κ.λπ.), αυτός ο διπλός σχεδιασμός (της εκπαίδευσης από την οικονομία και της οικονομίας από την εκπαίδευση) ποτέ ουσιαστικά δεν μπορεί να είναι μακροπρόθεσμος, ώστε να υλοποιεί ένα μακρόπνοο σχέδιο ανάπτυξης σε αμετάβλητες συνθήκες. Αντιθέτως, το μέγιστο που μπορεί να κάνει, εφ’ όσον η αστάθεια είναι εγγενές χαρακτηριστικό της κεφαλαιοκρατίας, είναι να δίνει σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή απλώς ένα δείγμα, μια κατεύθυνση για το μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Επομένως, η εκπαίδευση στην ελεύθερη αγορά είναι υποχρεωμένη να σχεδιάζεται το πολύ σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, ενώ τις περισσότερες φορές αυτός ο σχεδιασμός πέφτει έξω λόγω του αστάθμητου παράγοντα της ίδιας της αγοράς. Στην ουσία, η εκπαίδευση και η εκπαιδευτική διαδικασία εφ’ όσον συνδέεται με την αγορά (την «αγορά εργασίας» στην αστική ορολογία) ακολουθεί με κάποια διαφορά φάσης σαν με εξαρτημένα αντανακλαστικά τις μεταβολές και τις τάσεις που επικρατούν στην τελευταία προσπαθώντας τρέχοντας από πίσω τους κάθε φορά να τις υπηρετήσει· τάσεις και μεταβολές οι οποίες ίσως έχουν αλλάξει όταν το υποκείμενο της εργασίας έχει ολοκληρώσει πια την εκπαίδευσή του και κληθεί να την χρησιμοποιήσει στην εργασία του.

Καταλήγουμε στο εξής φαινόμενο: η εκπαίδευση σχεδιάζεται ώστε να παράγει υποκείμενα της εργασίας για μια οικονομία-εργασία που εξ ορισμού δεν μπορεί να σχεδιαστεί. Επομένως, η εκπαίδευση χρειάζεται συνεχώς προσαρμογές και επαναπροσαρμογές στα νέα δεδομένα της μη σχεδιασμένης οικονομίας-εργασίας και αυτές οι προσαρμογές πρέπει να είναι γρήγορες, άμεσες, ευέλικτες και μη μακροχρόνιες. Αυτή είναι η δια βίου εκπαίδευση και οι λεγόμενες δεξιότητες τις οποίες παρέχει στον (μετ)εκπαιδευόμενο. Η δια βίου εκπαίδευση καταλήγει να είναι η μη σχεδιασμένη, η μη συνεκτική, η αποσπασματική και «ευέλικτη» εκπαίδευση.

Η δια βίου εκπαίδευση καλύπτει τον εξ αρχής ελαττωματικό σχεδιασμό της εκπαίδευσης, έναν σχεδιασμό που αντικειμενικά δεν μπορεί να κάνει σωστή πρόβλεψη. Εφ’ όσον η αγορά είναι απρόβλεπτη, το ίδιο μεταφέρεται και στην εκπαίδευση: γίνεται δια βίου απρόβλεπτη. Καταλήγει, έτσι, ο σχεδιασμός της εκπαίδευσης να είναι ο μη σχεδιασμός της: βασικός σκοπός της γίνεται η προσαρμοστικότητα κι η ευελιξία του υποκειμένου της εργασίας σε οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η δια βίου εκπαίδευση πέρα από το να καθιστά προσαρμοσμένους και προσαρμόσιμους στα νέα δεδομένα τους εν δυνάμει ή εν ενεργεία εργαζομένους, επιτελεί κι άλλη μία λειτουργία στο παρόν σύστημα: εντάσσει τον τομέα της εκπαίδευσης ακόμα εντονότερα στην καπιταλιστική αγορά και διακηρρύσει πως ο εργαζόμενος πλέον αναλαμβάνει ατομικά την ευθύνη της μετεκπαίδευσης και της δια βίου εκπαίδευσής του. Μεταφέρεται σταδιακά και σταθερά, δηλαδή, η ευθύνη της εύρεσης εργασίας σε σχέση με την εκπαίδευση από το κράτος, από τους θεσμούς, στο άτομο.

Το άτομο, συνεπώς, όχι μόνο καλείται να πληρώνει την εκπαίδευσή του (το πάλαι ποτέ δικαίωμα και σε εργασία και σε εκπαίδευση-μόρφωση), αλλά καλείται να κάνει κι αυτό που, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, δεν μπορεί να κάνει ούτε το ίδιο το κράτος σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα: να προβλέπει την πορεία της οικονομίας-αγοράς εργασίας και να σχεδιάζει την εκπαίδευσή του, ώστε να συντονιστεί με αυτήν. Ώστε να καταστήσει τον εαυτό του, την εργατική του δύναμη, προϊόν προς ζήτηση. Εννοείται πως στο τέλος η μη προνοητικότητα, η ανικανότητα πρόβλεψης και πρόγνωσης ή έστω η ατυχία, πέφτει στο ίδιο το άτομο, αφού ήταν δική του η ευθύνη της μη κατάλληλης εκπαίδευσης που επέλεξε, όσο και αν πλήρωσε και κοπίασε γι’ αυτήν. Αν η εκπαίδευση και τα προσόντα που προέκυψαν απ’ αυτήν δεν έχουν ζήτηση, τότε φταίει ο ίδιος. Από κει και πέρα μπορεί να εφαρμόσει την μέθοδο δοκιμής – λάθους και ίσως κάποια στιγμή να συντονιστεί με τη ζήτηση.

Ακριβώς αυτός ο μη σχεδιασμός είναι και η καλύτερη διαφήμιση της χρηστικής αξίας της ιδιωτικοποιημένης δια βίου εκπαίδευσης: όταν ποτέ δεν ξέρεις και ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις ποιες δεξιότητες θα χρειαστούν αύριο· όταν ποτέ δεν ξέρεις αν υπάρχει ή όχι και ποια ακριβώς είναι η χρηστική αξία των δεξιοτήτων που καλείσαι ν’ αποκτήσεις. Εντάσσεται, έτσι, και η εκπαίδευση ως εμπόρευμα στο νόμο της προσφοράς και της ζήτησης, με την τάση – λόγω του μη σχεδιασμού – να ζητούνται τα πάντα και συνεπώς να προσφέρονται και τα πάντα. Έτσι, εισβάλλει η αγορά ολοκληρωτικά στην εκπαίδευση καθιστώντας τις γνώσεις δεξιότητες-εμπορεύματα και τους εκπαιδευόμενους εν ενεργεία και εν δυνάμει πελάτες.

Διαστρεβλώνεται, έτσι, η ίδια η χειραφετητική ουσία της εκπαίδευσης και μόρφωσης. Όταν η συνεκτική γενική παιδεία της κριτικής σκέψης, της δημιουργικότητας και της βασικής έρευνας γίνεται αποκομμένες δεξιότητες εφαρμοσμένες στη ζήτηση του σήμερα, αλλά που διαρκώς ανεβοκατεβαίνουν στο χρηματιστήριο της αγοράς εργασίας, το άτομο καλείται να λειτουργήσει με μοναδικό σκοπό να βρει την ευκαιρία για να γίνει προϊόν ζήτησης. Ταυτόχρονα, το αποσπασμένο σώμα γνώσεων και δεξιοτήτων που έχει αφομοιώσει δεν του επιτρέπει να αναπτυχθεί στο μέγιστο βαθμό, ώστε να φτάσει στο στάδιο να διακρίνει δυνατότητες πέρα απ’ αυτό που τώρα υπάρχει. Δεν του επιτρέπει, δηλαδή, να δομήσει μια συνεκτική επιστημονική κριτική σκέψη μέσω της οποίας θα αναλύει ιστορικά, κριτικά και λογικά τα δεδομένα της κοινωνίας και τις δυνατότητες του μέλλοντος. Απλώς, παραμένει στο στάδιο της εφαρμογής γνώσεων και δεξιοτήτων που του έρχονται «απ’ έξω» και της εναλλαγής τους στις μεταβλητές συνθήκες.

Η εκπαίδευση όμως σε σχέση με την εργασία δεν είναι αυτό. Ιστορικά, η εκπαίδευση διαρκώς έχει την τάση να απελευθερώνει τον εργαζόμενο από την χειρωνακτική κοπιαστική εργασία και να του αναθέτει καθήκοντα πνευματικής εργασίας που απαιτούν αυξημένες και δομημένες γνώσεις. Πρώτον, με το σώμα γνώσεων και τεχνολογικών επιτευγμάτων που εφαρμόζονται στην παραγωγή, η μηχανή αντικαθιστά βαθμιαία τον άνθρωπο στη χειρωνακτική εργασία απαλλάσσοντάς τον από αυτήν και δεύτερον, με τον χρόνο εκπαίδευσης που απαιτείται έτσι ώστε ο εργαζόμενος κάθε φορά να αποκτά νέου τύπου ικανότητες που σχετίζονται με την ολόπλευρή του μόρφωση, την κριτική σκέψη και την επιστήμη.

Όσο, λοιπόν, ιστορικά οι παραγωγικές δυνάμεις (μία εξ αυτών και η επιστήμη – τεχνολογία) αναπτύσσονται, τόσο υπάρχει η τάση ο χρόνος χειρωνακτικής εργασίας να γίνεται χρόνος εκπαίδευσης και απόκτησης γνώσεων, τόσο υπάρχει η ανάγκη κοινωνικής επένδυσης στην εκπαίδευση των νέων γενιών ώστε να παραχθούν υποκείμενα εργασίας πνευματικής και επιστημονικής εργασίας.

Εδώ βρίσκεται και ένα όριο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, αφού τα παραπάνω πρέπει οπωσδήποτε να συνδεθούν με το καπιταλιστικό κέρδος, με την παραγωγή ακόμα μεγαλύτερης υπεραξίας μέσα και από την εκπαίδευση. Αντί, δηλαδή, η εκπαίδευση να οδηγεί στην μόρφωση, στην δια βίου συγκροτημένη δημιουργική μόρφωση που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την κοινωνία από την χειρωνακτική καταναγκαστική εργασία και τον κάνει υποκείμενο καλλιτεχνικής δημιουργικότητας, πολιτισμού και επιστημονικής ενασχόλησης, στις νέες συνθήκες αυτή η τάση εργαλειοποιείται ώστε η εκπαίδευση να προβάλλει ως εχθρική, αφού αυτή μετατρέπεται σε επένδυση με αβέβαιο αποτέλεσμα, σε αγχωτική απόκτηση αποσυνδεδεμένων μεταξύ τους δεξιοτήτων, σε μακρύ διάστημα ανεργίας πριν την ένταξη του ατόμου στην παραγωγή. Από τη μία, η εκπαίδευση του εν ενεργεία εργαζομένου αποτελεί στοιχείο της αύξησης της σχετικής υπεραξίας στην παραγωγή, από την άλλη η εκπαίδευση του εν δυνάμει εργαζομένου αποτελεί επενδυτική ευκαιρία και κέρδος για το δίκτυο της ιδιωτικής δια βίου εκπαίδευσης.

Ακριβώς αυτό δίνει και την ένδειξη ενός συστήματος που βρίσκεται σε στασιμότητα και φθίνει, αφού δεν δύναται να αξιοποιήσει τα νέα δεδομένα της επιστήμης και της τεχνολογίας, τις νέες δυνατότητες μόρφωσης και ανάπτυξης που υπάρχουν για τους εκπαιδευόμενους για την πρόοδο της κοινωνίας. Μετατρέποντάς τες σε εμπόρευμα, σε επένδυση, σε αβεβαιότητα, προβάλλοντάς τες ως εχθρικές στον σύγχρονο εκπαιδευόμενο και εργαζόμενο, δείχνει παράλληλα και τα όρια που έχει η καπιταλιστική αγορά σε σχέση με την ολόπλευρη εκπαίδευση-μόρφωση που αντιστοιχεί στις νέες σύγχρονες ανάγκες των κοινωνιών του 21ου αιώνα. 

Jeanne Marie Labourbe, Γαλλίδα ηρωίδα της Επανάστασης στην Σοβιετική Ένωση

Από Πάνος Αλεπλιώτη

Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης // 

Στις 8 Απριλίου 1877, γεννήθηκε η Jeanne Marie Labourbe, Γαλλίδα επαναστάτρια, Μπολσεβίκα και διεθνίστρια. Εμπνεύστηκε από παιδί από την κληρονομιά της Κομμούνας του Παρισιού. Το 1894, σε ηλικία 17 ετών, βρήκε δουλειά σαν καθηγήτρια γαλλικής γλώσσας στην Ρωσία και συμμετείχε στην ίδρυση του μπολσεβίκικου κόμματος.
Συμμετείχε στην Οκτωβριανή των Μπολσεβίκων του 1917 και το 1918 ίδρυσε την πρώτη γαλλική κομμουνιστική ομάδα στην Ρωσία.
Όταν τα γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν την Οδησσό για να χτυπήσουν την Οκτωβριανή Επανάσταση μετακόμισε εκεί και άρχισε την δράση της μεταξύ των Γάλλων στρατιωτών και των ναυτικών. Συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην εξέγερση των Γάλλων στην Μαύρη θάλασσα και στην άρνησή τους να επιτεθούν ενάντια στις επαναστατικές δυνάμεις.
Το 1919 συνελήφθη για την δράση της και εκτελέστηκε από την Γαλλική Στρατιωτική Διοίκηση στην Οδησσό. Την δεκαετία του 20 ομάδα της Κομμουνιστικής νεολαίας Γαλλίας ονομάστηκε «Τα παιδιά της Labourbe». Ταινία του 1965 για την εξέγερση των Γάλλων ναυτικών στην Μαύρη θάλασσα περιγράφει την συμβολή της.
Στα 100 χρόνια από την γέννησή της, το 1977, η Σοβιετική Ένωση εξέδωσε γραμματόσημο προς τιμήν της.

Ακόμη και σήμερα στην Γαλλία υπάρχουν δρόμοι με το όνομά της.
«Η γενική ακτινοβολία της Επανάστασης, για να μετουσιωθεί σε «χειροπιαστά αποτελέσματα», χρειάστηκε συνειδητή προπαγανδιστική και οργανωτική δραστηριότητα των μπολσεβίκων στις γραμμές των γαλλικών στρατευμάτων της επέμβασης. Ήταν σημαντική η δουλειά των «απέξω» που κατάφερε αποτελέσματα και στις γραμμές των γαλλικών στρατευμάτων. Σε αυτήν την προσπάθεια, οι μπολσεβίκοι είχαν και θύματα όπως η Γαλλίδα επαναστάτρια, Ζαν Μαρί Λαμπούρμπ, από χρόνια μετανάστρια στη Ρωσία. Μαζί με τους συντρόφους της οργάνωναν τη ζύμωση στις γραμμές των Γάλλων στρατιωτών. Την 1η Μάρτη 1919, η Λαμπούρμπ, μαζί με άλλους 10 συντρόφους, ανάμεσά τους πέντε γυναίκες, πιάστηκαν από τη γαλλική στρατονομία και εκτελέστηκαν. Αυτή η θυσία δεν πήγε χαμένη και αυτή συνέβαλε στην υπόσκαψη της προσπάθειας του Γαλλικού Γενικού Επιτελείου να μη διασαλευτεί η επιβολή της πειθαρχίας περιγράφει ο Ριζοσπάστης παρουσιάζοντας το βιβλίο του
ΑΝΤΡΕ ΜΑΡΤΙ. «Το έπος της μαύρης θάλασσας» Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» το 2014. 

Αντικομουνισμός και διαπιστευτήρια προς το «σοσιαλδημοκρατικό κέντρο»

09-04-2019

Η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στη σοσιαλδημοκρατία απαιτεί διαπιστευτήρια κι αντικομουνιστικές επιδόσεις, που εμφανίζονται με “αντιφασιστικό” περίβλημα και το πρόσημο της διδασκαλίας του ολοκληρωτισμού. Το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ δε θεώρησε καλό να απουσιάσει από αυτή τη «σταυροφορία».

Γιώργος Μαργαρίτης

 

Στη χώρα μας, για λόγους πολιτικούς και ιστορικούς, ο ανοικτός αντικομουνισμός δεν είχε ως σήμερα ενταχθεί ως «επίσημο» μάθημα στην διδακτική ύλη των Πανεπιστημίων. Όχι ότι τα πράγματα ήταν ιδανικά. Απλά μαθήματα αυτού του είδους δεν βρήκαν ανταπόκριση και δεν κυριάρχησαν στη διδακτική ύλη. Για να εξυπηρετηθούν οι ιδεολογικές ανάγκες της άρχουσας τάξης προτιμήθηκε ο έμμεσος δρόμος της πρόκλησης σύγχυσης δια του μεταμοντερνισμού, του κονστρουκτιβισμού και άλλων «αγνωστικιστικών» μεθοδολογιών που η αστική «επιστήμη» έχει επιστρατεύσει.


Οι πολιτικές ανάγκες του κυβερνώντος κόμματος φαίνεται πως ανατρέπουν βίαια αυτήν την παγιωμένη κατάσταση. Η στροφή προς τη σοσιαλδημοκρατία μέσα και έξω από τη χώρα και η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε «κεντροαριστερά», απαιτούν διαπιστευτήρια που περιλαμβάνουν και τις αντικομουνιστικές επιδόσεις. Οι τελευταίες εμφανίζονται στις πανεπιστημιακές αίθουσες με «αντιφασιστικό» μάλιστα περίβλημα καθώς φέρουν το πρόσημο της διδασκαλίας του «Ολοκληρωτισμού» -γενικώς και ειδικώς. Σε αυτού του είδους τα μαθήματα γίνεται συνήθως μια έντεχνη ανάμιξη του Ολοκαυτώματος και του Άουσβιτς με τις «Δίκες της Μόσχας», των ναζιστικών πρακτικών με τις κομουνιστικές αντίστοιχες και του Χίτλερ με τον Στάλιν ως «υποδείγματα» «ολοκληρωτικών» καθεστώτων.

Το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δε θεώρησε καλό να απουσιάσει από αυτή τη «σταυροφορία». Με ευθύνη και κάλυψη του Προέδρου του Τμήματος – που συμβαίνει να είναι βασικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη – εντάχθηκε στο πρόγραμμα σπουδών του Τμήματος το μάθημα «Θεωρίες Ολοκληρωτισμού».

Το αντικείμενο του μαθήματος είναι, κατά την περιγραφή του στον ιστότοπο του Τμήματος,  «Η περιγραφή και λειτουργία συγκεκριμένων ολοκληρωτικών καθεστώτων –κυρίως του Σοβιετικού Σταλινισμού και του ναζισμού- στοχεύουν στο να αναδείξουν το θεωρητικό υπόβαθρο και τα αίτια της ανόδου του φαινομένου του ολοκληρωτισμού».

Από τα εισαγωγικά μαθήματα δόθηκε το στίγμα. «Το ολοκληρωτικό κίνημα: ναζί και μπολσεβίκοι» ήταν το αντικείμενο μιας από τις πρώτες παραδόσεις. Το δε περιεχόμενο ήταν της ακόλουθης ποιότητας.

Αντιγράφουμε:

«Ο Στάλιν … αποδυναμώνει τα Σοβιέτ καταπολεμώντας την ποικιλότητα ώστε να φτιάξει την αταξική, μαζοποιημένη κοινωνία (αυτός είναι και ο λόγος της οικονομικής ύφεσης που πέρασε η ΕΣΣΔ το διάστημα 1928-1933). Η διαφορά του με την απλή δικτατορία είναι ότι εδώ κάθε έκφανση της ζωής, οικονομική και κοινωνική, καθορίζεται πλήρως από το καθεστώς μέσω της άσκησης ολοκληρωτικής τρομοκρατίας. Η σύναψη κοινωνικών δεσμών γίνεται πλέον επικίνδυνη καθώς ο οποιοσδήποτε μπορεί να κατηγορήσει οποιονδήποτε για το οτιδήποτε. Από αυτό φαίνεται και ο ουσιαστικός στόχος του ολοκληρωτισμού ο οποίος είναι ο κατακερματισμός της κοινωνίας. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η πλήρη αφοσίωση του ατόμου στο κίνημα. Πρόκειται πλέον για θρησκεία, όχι για πολιτικό κόμμα. Επιπλέον υπάρχει συμμαχία του όχλου με την ελίτ. Το κίνημα εκμεταλλεύεται την απέχθεια της μάζας για την αστική τάξη και κυριαρχεί το μίσος. Στόχος είναι η καταστροφή των πάντων και όχι η αναδόμηση…»

«… τα παραπάνω χαρακτηριστικά συμπίπτουν με τα σημερινά χαρακτηριστικά της Χ.Α. και του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ ασκεί πλήρη έλεγχο στην προσωπική ζωή των μελών, όχι σε επίπεδο φιλοσοφικό (το προσωπικό είναι και πολιτικό), αλλά επιτάσσει ένα συγκεκριμένο πρότυπο ζωής και θέλει να γνωρίζει τι κάνεις και με ποιον, να ελέγχει το πώς φέρεσαι. Ο ηγέτης ενσαρκώνει τη μάζα, η έννοια της διαταγής και εκτέλεσης χάνεται, γιατί ο ηγέτης ενσαρκώνει τις επιθυμίες της μάζας. Δεν υπάρχει διαλεκτική, μόνο έλεγχος πάνω στο άτομο το οποίο είναι έτοιμο να πεθάνει για το κίνημα, χωρίς να γνωρίζει ουσιαστικά το λόγο. Αυτό φάνηκε με την ήττα του ναζιστικού καθεστώτος, όπου στα μέλη του δεν είχε “μείνει” η ιδεολογία, δε γνώριζαν γιατί ήταν μέλη του Ναζιστικού Κόμματος και γιατί διατίθενται να πεθάνουν για αυτό».

Η σχέση των παραπάνω ισχυρισμών με την επιστήμη δεν είναι κάτι που απασχολεί το μάθημα. Σε αυτή την κατεύθυνση είναι πολύ βολική η έννοια της «θεωρίας». Με τον τρόπο που χρησιμοποιείται, «αθωώνει» το οποιοδήποτε επιστημονικό, ιστορικό ή πραγματολογικό ατόπημα, οποιαδήποτε επίθεση ενάντια στην απλή λογική. Περί «θεωρίας» πρόκειται, δηλαδή περί «άποψης», και εφόσον οι «απόψεις» είναι ιερές, όποιος τολμήσει να τους κάνει κριτική δεν μπορεί παρά να είναι ο ίδιος φορέας «ολοκληρωτισμού». Αυτός είναι ο παρονομαστής των «επιχειρημάτων» που επιστρατεύουν οι ακαδημαϊκοί του ΣΥΡΙΖΑ και των συναφών ιδεολογικών κύκλων. Με αυτή τη λογική, στο όνομα της «ελευθερίας των απόψεων»  προωθούν την πλέον σκοταδιστική επίθεση ενάντια στην επιστήμη. Τα μεγέθη, οι αριθμοί, τα τεκμήρια, τα στοιχεία εκπίπτουν και το μόνο που μένει είναι η «άποψη». Όλως τυχαίως ετούτη η άποψη υπαγορεύεται πάντα από τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της άρχουσας καπιταλιστικής μας τάξης.

http://www.katiousa.gr

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΧΡΩΜΑΤΟΨΙΑ ΤΩΝ «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ»!!

Το Viva La Revolucion Σας Ενημερώνει:

Όταν ακούς κάποιον να σου λέει ότι στους δήμους και στις περιφέρειες δεν πρέπει να υπάρχουν «χρώματα», το πρώτο που πρέπει να σκεφτείς είναι ποιο «χρώμα» θέλει να σου κρύψει!

Πρόκειται για κάποιου είδους ιδιόμορφης «πολιτικής
αχρωματοψίας» που βλέπει μόνο συγκεκριμένα χρώματα.
Έχοντας μπει στην τελική ευθεία για τις εκλογές του Μαΐου συνωστίζονται οι «αυτοδιοικητικοί», οι «ανεξάρτητοι», οι «ακομμάτιστοι» διεκδικώντας την ψήφο του πατραϊκού λαού.

Ο Ν. Παπαδημάτος κατάφερε να βγει φωτογραφία με τον Κ. Μητσοτάκη, η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι όποιος ψηφίζει Γ. Ρώρο ψηφίζει Τσίπρα, το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Γ. Αλεξόπουλος έχει συμπεριλάβει στο ψηφοδέλτιό του όλο τον μηχανισμό του κόμματος, ο Ν. Νικολόπουλος είναι ένας ακομμάτιστος αρχηγός κόμματος!!
Τι τους ενώνει :

- Όλοι τους, όταν τα κόμματά τους ψήφιζαν μνημόνια εφάρμοζαν και εφαρμόζουν αντιλαϊκές πολιτικές που φτωχοποίησαν τον λαό, δεν έλεγαν και ούτε σήμερα λένε μισή κουβέντα. Στηρίζουν αυτές τις επιλογές προσπαθώντας να τις εξωραΐσουν.Το πρωί λοιπόν ως κομματικά στελέχη στηρίζουν τα κόμματά τους που π.χ. μείωσαν κατά 60% την κρατική επιχορήγηση προς τους δήμους, περιφέρειες και το απόγευμα είναι «αυτοδιοικητικοί που δεν ξέρουν τίποτα για όλα αυτά!!

- Όλοι μαζί σχεδόν με τα ίδια επιχειρήματα επιτίθενται στη Δημοτική Αρχή που είναι κομματική, δογματική κτλ.

Πρόκειται για μια αγωνιώδη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, με την οποία θέλουν να κρύψουν τις ευθύνες τους για τις εφαρμοζόμενες πολιτικές και να αντιστοιχίσουν την ψήφο του πατραϊκού λαού με βάση κομματικές προτιμήσεις . Τόσο ακομμάτιστοι είναι.

Η στόχευσή τους είναι διπλή.

Πρώτον να αποκρύψουν ότι η Λαϊκή Συσπείρωση είναι η μόνη παράταξη που έχει πετύχει μια πολύ μεγάλη διεύρυνση συμπεριλαμβάνοντας στα ψηφοδέλτιά της υποψηφίους που έχουν διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες και που τώρα συστρατεύονται με τη Δημοτική αρχή. 

Η λίστα των υποψήφιων που έχει ανακοινωθεί μέχρι τώρα αποδεικνύει αυτή τη μεγάλη διεύρυνση.
Δεύτερο, να περιορίσουν το πλατύ ρεύμα στήριξης που χαίρει η Δημοτική Αρχή.
Γιατί την ίδια ώρα που ούτε οι ίδιοι δεν πείθουν ακόμα και το κομματικό τους ακροατήριο η Λαϊκή Συσπείρωση κερδίζει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του πατραϊκού λαού ανεξάρτητα κομματικών επιλογών.

Προτείνουν λοιπόν οι « αυτοδιοικητικοί», οι «ανεξάρτητοι», οι «ακομμάτιστοι» ως κριτήριο ψήφου την κομματική προέλευση των πολιτών. Μιλάμε για την αποθέωση του παλαιοκομματισμού σε ιλουστρασιόν έκδοση.

Η Λαϊκή Συσπείρωση λέει: ψήφισε με βάση ποιοι έκαναν τη μεγάλη προσπάθεια να ικανοποιήσουν τις σύγχρονες ανάγκες σου.
Ψήφισε με κριτήριο το ανασκευασμένο σχολείο του παιδιού σου. Τις παιδικές κατασκηνώσεις που συμμετέχει δωρεάν, με το ότι δεν πληρώνεις τροφεία στους παιδικούς σταθμούς , τη δημιουργία πάρκων, πλατειών, παιδικών χαρών όπου κάνεις τη βόλτα σου, τα γήπεδα όπου πλέον μπορείς να κάνεις αθλητισμό, το θέατρο και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που παρακολούθησες στη γειτονιά σου και τόσα άλλα.

Ψήφισε με κριτήριο ποιος σεβάστηκε και το τελευταίο ευρώ που είχε στη διάθεσή του για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του λαού.

Ψήφισε αυτούς που έβαλαν εμπόδια στις αντιλαϊκές πολιτικές , που αγωνίστηκαν για «δουλειά για όλους, δουλειά για δικαιώματα», που δεν ήταν τα καλά παιδιά του συστήματος υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντά σου και όχι τα συμφέροντα των λίγων.
Ψήφισε αυτούς που σχεδιάζουν μια σειρά έργων που είναι σε εξέλιξη ή προγραμματίζονται για να αλλάξουν την Πόλη, να γίνει η Πάτρα πόλη που θα τη χαίρονται οι Πατρινοί.

Η Δημοτική Αρχή ποτέ δεν χώρισε τον λαό με βάση την κομματική του επιλογή, το έργο της αφορά όλο τον λαό.

Ο λαός και πείρα και κρίση έχει, είδε τη μεγάλη προσπάθεια και στηρίζει τη Δημοτική Αρχή. Θα δώσει μια ηχηρή απάντηση στις 26 Μαΐου δίνοντας στη Λαϊκή Συσπείρωση τη δύναμη να συνεχίσει το έργο της.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΛΑΡΜΑΣ Γραμματέας συλλόγου Δ/Ν Πάτρας, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την Λαϊκή Συσπείρωση.

Ακριβές εκλογές...

Είμαστε σχεδόν δυο μήνες πριν από τις εκλογές. Οσο πιο κοντά ερχόμαστε στην ημερομηνία διεξαγωγής τους, τόσο πιο φανερό γίνεται ότι για τον λαό η ψήφος είναι ένα δικαίωμα που θα το πληρώσουν ακριβά τα φτωχά λαϊκά στρώματα!
Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, που το καπιταλιστικό σύστημα, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου έχουν μετατρέψει τη ζωή με δικαιώματα σε «άπιαστο όνειρο», για τον λαό και ειδικότερα για τη νέα γενιά τα εμπόδια στην άσκηση των δικαιωμάτων τους γίνονται ακόμα περισσότερα. Ακόμα και για να ψηφίσει ένας άνθρωπος σήμερα, χρειάζεται να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη.
Είναι χιλιάδες οι εργαζόμενοι, οι οποίοι για να ασκήσουν τα εκλογικά τους δικαιώματα, χρειάζεται να μετακινηθούν από και προς τους δήμους όπου είναι γραμμένοι. Τα έξοδα όμως της μετακίνησης, σε πολλές περιπτώσεις και ολόκληρων λαϊκών οικογενειών, είναι υπέρογκα, με υψηλές τιμές εισιτηρίων σε ΚΤΕΛ, πλοία, τρένα κ.λπ., πολύ ακριβή βενζίνη, πανάκριβα διόδια.

* * *

Ολα αυτά χωρίς αμφιβολία όχι απλά δεν διευκολύνουν την άσκηση του, κατά τ' άλλα, συνταγματικά κατοχυρωμένου εκλογικού δικαιώματος, αντίθετα μπορεί να σταθούν εμπόδιο, προκειμένου ένας κόσμος να πάει στον τόπο του να ψηφίσει.
Ιδιαίτερη κατηγορία, που έρχεται αντιμέτωπη με αυτήν τη δυσκολία, αποτελούν οι εργαζόμενοι στον κλάδο του Τουρισμού, του Επισιτισμού και στα συναφή επαγγέλματα, εκείνοι δηλαδή που είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν το μισό χρόνο μακριά από τα σπίτια τους, με εργασιακές σχέσεις - λάστιχο και μισθούς πείνας. Επίσης, οι αναπληρωτές δάσκαλοι και καθηγητές που, για να μπορέσουν να ασκήσουν το επάγγελμα που σπούδασαν και να τα βγάλουν πέρα, δουλεύουν μακριά από τα σπίτια και τις οικογένειές τους και ίσα - ίσα τα καταφέρνουν. Οι φαντάροι που υπηρετούν ανά την επικράτεια και συχνά βρίσκονται πολύ μακριά από το σπίτι τους, χωρίς να έχουν κανένα σοβαρό επίδομα από το κράτος καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας τους. Πρόκειται για μερίδα του λαού που αντικειμενικά δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα με τα καθημερινά και στοιχειώδη έξοδά της, πόσο μάλλον με τις πρόσθετες δαπάνες που προκύπτουν από τη μετακίνηση για την άσκηση του δικαιώματος της ψήφου.

* * *

Αν πάρουμε τώρα και την περίπτωση που κάποιος θελήσει να ασκήσει και το δικαίωμά του να είναι υποψήφιος, τότε το κόστος αγγίζει μεγαλύτερα νούμερα! Μέσα από αλλεπάλληλες αυξήσεις, τα παράβολα που είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν σήμερα όσοι πολίτες επιθυμούν να θέσουν υποψηφιότητα στα αξιώματα των περιφερειακών, δημοτικών και κοινοτικών εκλογών, φτάνουν μέχρι και 200 ευρώ για τον έναν (!) υποψήφιο (200 ευρώ για υποψήφιο περιφερειάρχη και δήμαρχο, 50 ευρώ για περιφερειακό και δημοτικό σύμβουλο, 10 ευρώ για κοινοτικό σύμβουλο!). Αυτό το κόστος θέτει σοβαρά εμπόδια στους εργαζόμενους, στους ανθρώπους εκείνους που προέρχονται από τα φτωχά λαϊκά στρώματα και θέλουν να θέσουν υποψηφιότητα. Προκαλεί όμως και μεγάλες δυσκολίες στους εκλογικούς συνδυασμούς λαϊκής προέλευσης και σύνθεσης, πόσο μάλλον αν αναλογιστούμε τα επιπλέον έξοδα για το χαρτί και για το τύπωμα των χιλιάδων ψηφοδελτίων, μιας και γι' αυτά δεν προβλέπεται ούτε η ελάχιστη κρατική επιχορήγηση.
Αποκαλύπτεται ξεκάθαρα ότι η περίτρανη κατοχύρωση των δικαιωμάτων του «εκλέγειν» και του «εκλέγεσθαι» στο Σύνταγμα, ειδικά στις σημερινές δύσκολες για τον λαό οικονομικές συνθήκες, αποτελεί κενό γράμμα, μιας και η κυβέρνηση στην πράξη δεν κάνει καμία προσπάθεια για να κατοχυρωθούν.

* * *

Το Κόμμα μας χρόνια, με παρεμβάσεις, Επερωτήσεις και Ερωτήσεις, ζητά να παρθούν μέτρα, προκειμένου όλοι οι εργαζόμενοι, οι άνθρωποι από τα λαϊκά στρώματα που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, να διευκολυνθούν οικονομικά, για να πάνε στον τόπο τους να ψηφίσουν. Ηδη την προηγούμενη βδομάδα καταθέσαμε ως Κόμμα σχετικές Ερωτήσεις στη Βουλή, ώστε να εξασφαλίσει το κράτος για όλους (εργαζόμενους, φαντάρους κ.λπ.) δωρεάν μετακινήσεις με όλα τα μέσα, άδειες με αποδοχές για τους εργαζόμενους για τις μέρες που χρειάζονται (τουλάχιστον 3 μέρες), ελεύθερη, δωρεάν διέλευση από τα διόδια τις μέρες της ψηφοφορίας, καθώς και δυο μέρες πριν και μετά, κατάργηση όλων των παραβόλων των υποψηφίων.
Είναι μια κατάσταση που στην ουσία της περιορίζει απαράδεκτα την άσκηση αναφαίρετων δικαιωμάτων σε μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού.
Η διαχρονική εισπρακτική λογική των κυβερνήσεων, και της σημερινής, πρέπει να εκλείψει και όχι να βάζει τον λαό να «πληρώνει» για να ασκεί τα δικαιώματά του!